หัวข้อ: ช่วยผมด้วย!และผมเป็นผู้ชายนะ!!- เจ้าหญิงแมว ชี้แจง p.34

[i_lost in..]

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
2.ห้ามโพสต์ข้อความที่ไม่เหมาะสมและเกิดความขัดแย้ง
3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ
4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม
จบตอน
เวปไซต์ แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่าง ประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
----------------------------

กล่าวนำ

          เรื่องนี้เป็นแนวแฟนตาซีเล็กน้อยค่ะ แต่งโดยน้องเจ้าหญิงแมว เนื้อเรื่องน่ารักและสนุกมากก็เลยอยากเอามาให้ทุกคนได้อ่านค่ะ

เรื่องนี้ขออนุญาติเจ้าของเรื่องแล้วค่ะ ถ้าการตอบรับดีจะมาลงต่อให้เรื่อยเรื่อยนะค๊ะ 

[dokjarn]

 

เจิมเรื่องใหม่เลยครับ

ขอบคุณที่จะเอามาลงให้อ่านกัน

มาเลยนะครับ

รออ่านอยู่
 

[i_lost in..]

เริ่มเลยน้า




ตอนที่ 1 นายนัส
   สวัดดีครับ ท่านผู้อ่านที่น่ารักสวยๆหล่อๆกันทุกคน ไม่ได้แกล้งยอนะครับ ผมพูดความจริง เพราะผมเองโคตะระหล่อเหมือนกันผมไม่ได้หลงตัวเองนะจะบอกให้  ผมเป็นเด็ก อายุ 15 ธรรมดาคนหนึ่งถ้าไม่นับหน้าตาที่หล่อเหลาของผม

และตอนนี้ผมกำลังหงุดหงิดกับไอ้หน้าตี้เทรนเกาหลีที่มัน
ยืนค้ำผมอยู่ หล่อน้อยกว่าผมแล้วทำซ่า

“ เอ๊ย! นัสไม่มีลิ่วล้อมาล้อมหน้าล้อมหลังเหมือนทุกที ระวังจะได้สามีโดยไม่ตั้งใจนะครับ”
 ไอ้ฟาย กุจะได้สามีได้ยังไงกูเป็นผู้ชายหรือถ้ามีสามีก็ไม่ใช่มึงเว้ย!  

ผมบอกท่านผู้อ่านแล้วยังครับ ว่าผมชื่อมนัส เรียนอยู่ ม. 4 อายุ 15 ปี ในโรงเรียนชื่อดังของกทม. แต่ไม่บอกว่าโรงเรียนอาไรปล่อยให้งง (กวนได้อีก)
 
“ มึงหลีกทางกูเลย ไอ้จรัส กูไม่อยากมีเรื่องวันนี้กูรีบ” ผมบอกมันและพยายามเดินเลี่ยงจากทางที่มันยืนอยู่แต่มันก็มายืนตรงหน้าผมอยู่ดี
ผมจึงไปต่อไม่ได้ ผมสูงแค่ไหล่มันเอง ผมไม่ได้เตี้ยนะครับ(ผมสูง 165 ครับ) ไอ้เปรตวัดสุทัศน์นี้มันสูงผิดเด็กม .ปลาย

"ไอ้ฟาย  กูรีบ ปานนี้ไอ้โน๊ตและไอ้โก้โดนไอ้พวกช่างยำเละแล้ว"
 
“ รีบกลับบ้าน ทำไมไปกินติมกับเราดีกว่า” ไอ้จรัสมันทำหน้ากรุ่มกริ่มมองผม ขอเถอะ  ผู้ชายด้วยกันกูจะอ้วก มันไม่พูดเปล่าเอามือหยาบๆของมัน
มาเกยปลายคางผมเหมือนผู้ร้ายในละครอย่างไงอย่างงั้น

ผมรีบปัดมือมันออก เพราะรู้สึกขยะแขยง
 “ ไปกินกับพ่อมึงดิ!”

“ โอ๊ย!!!” ไอ้จรัสร้องเสียงหลงเลยครับ ผมเตะกล่องดวงใจของมันอย่างแรงเพราะมันไม่ทันระวังตัว และไอ้จรัสก็ลงไปทำหน้าเขียวกับพื้น
ตัวงอเหมือนกุ้ง สะใจเว้ย ! ทีหลังจะไม่กล้ามายุ่งกับผมอีก แต่มันคงไม่เข็ดหรอกเพราะผมเคยทำมากกว่านี้มันยังไม่เลิกอีก ไอ้ ฟาย!!!
         ผู้หญิงมีไม่จีบ มาจีบกรู
        
 
ผมรีบวิ่งหอบกระเป๋าหนังสีดำความเร็วเหนือแสง ออกจากห้องแล้ววิ่งจากประตูโรงเรียนไปป่าละเมาะที่อยู่ถัดไปและถัดไปนั่นก็คือโรงเรียนเพาะช่างเจ้าปัญหา
ผมทั้งวิ่งทั้งคิดเป็นห่วงโน้ตและโก้เพราะพวกมันไปกันตั้งแต่ 4 โมงครึ่ง แต่อาจารย์ห้องผมไม่ยอมปล่อยสักทีพูดแต่เรื่องความประพฤติที่ดีของนักเรียนอยู่ได้ ผมจะแอบออกมาก็ไม่ได้เพราะผมโดนเพ่งเล็งอยู่ - -'


ผมมาถึงป่าละเมาะที่หมายก็เห็นไอ้โน้ตและไอ้โก้ก็นอนกองกัน กองกันจริงๆครับ สภาพดูไม่ได้
 
“ ไอ้โน้ต ไอ้โก้!!” ผมร้องวิ่งแหกวงล้อมไอ้เสื้อช้อบสีน้ำเงินเข้าไปไม่สนพวกมัน กูจะดูเพื่อนกู
พวกมันเองก็คงตกใจเหมือนกันที่วิ่งลิ่วเข้าไปแบบนั้น
 
“ เป็นไงบ้างว่ะ”
 

“ ยังไม่ตายครับลูกพี่” ไอ้โน้ตที่เลือดกบปาก ตาปิดข้างหนึ่งบอก จับมือผมสะเปะสะปะ ไม่ตายก็คางเหลืองแน่งานนี้
 
“ พวกมันเล่นหมาหมูครับลูกพี่” ไอ้โก้ที่ลืมตาไม่ขึ้นสภาพแย่กว่าไอ้โน๊ตรายงานผม ผมก็เดือดสิครับงานนี้ไหนว่ามาสู้กันตัวต่อตัว
 
“ ไหนใครมันทำเพื่อนกู!” ผมยืนขึ้นให้เห็นความองอาจของผม พวกมันนับสิบมองผมไม่ขยับเขยื้อน หรือว่าแค่ผมยืนพวกมันก็กลัวจนหัวหด
 โอ้ แม่เจ้า ....ผมนี่เท่ชะมัด*^*


“ กูบอกลูกน้องกูทำเองแหละ คุณลูกพี่” เสียงทุ้มจากด้านหลังมันบอกผม และพวกที่ยืนล้อมอยู่ก็หลีกทางให้มันเป็นแถวยาว
พวกมึงเข้าระเบียบร.ด.หรือไงว่ะ
 
“ สวยเหมือนที่เขาลือจริงด้วยสินะ น้องนัส” ไอ้เปรตอีกตัว ทำไมเรื่องนี้ถึงมีแต่คนที่สูงกว่าผมด้วย ไม่ยุติธรรม
 
“ แก~!!” ไอ้หน้าหล่อ ผมสั้นแบบแบงค์วงแคลชเดินลอยหน้าลอยตาเดินวนมองผม ไม่สนใจว่าผมอยากจะตะบัวหน้ามันมากแค่ไหน
 ใครสวยกูหล่อโว๊ย!! ชาติก่อนมึงเป็นหมาหรือไงว่ะ เดินวนอยู่ได้
 
“ มาคนเดียวกับพวกพี่เป็นสิบ ยังไงก็แพ้ ถ้ายอมเป็นแฟนพี่ เรื่องวันนี้ถือว่าจบ”
 

“ ไอ้ฟาย ใครจะไปเป็นแฟนมึง กูเป็นผู้ชายโว้ยและถ้ากูจะเป็นแฟนมึงกูเป็นแฟนไอ้โน้ตและไอ้โก้ดีกว่า” ผมมองเพื่อนสองคนที่พยุงกันยืนขึ้น
พวกมันส่งยิ้มมาให้ผม เมื่อผมบอกไอ้เปรตไป
 
“ คิดดีๆก่อนน้องนัส พี่กลคนนี้รอได้” ชื่อกลเหรอ วิกลจริตละสิ!
 
“ ไม่ต้องคิดให้เปลืองเชลล์สมองหรอกโว้ย !!เข้ามาเลย” ผมกำหมัดขึ้นมาจ้องมันเขม็งผมจะเอามันให้น่วมเป็นโจ้กกองปราบเลยทีเดียว
ไอ้พี่วิกลจริตมันมองผมยิ้มๆ  กำลังเดินเก็กหล่อเข้ามา ไม่ทันให้มันตั้งตัวผมก็ชกเข้าที่แก้มของมันเต็มแรง มันเซเล็กน้อย
ลิ่วล้อมันจะเข้ามาเล่นงานผมแต่มันเอามือห้ามไว้
 
มันเช็คเลือดที่ปากมันแบบไม่สนใจมองผมแววตาน่ากลัว
มันโกรธผมแล้วตอนนี้
 
“ ดื้อๆพี่ชอบ”
 
มันวิกลจริตจริงๆพี่น้อง O[]O.
   ผมจะชกมันเองแต่มันเดาทางจับแขนผมแน่น และเอามือผมเข้าไปหอม
   !! กูขยะแขยงโว้ย สลัดมือมันออก ไอ้พี่วิกลจริตมันก็ยอมปล่อยโดยดี และมันยังทำหื่นเอาหอมมือตัวเองมองมาทางผม


“ ไอ้โรคจิต!!” ผมด่ามันเอามือเช็ดกางเกงตัวเองถ้ากลับถึงบ้านผมจะแอลกอฮอลล์ล้างอีกรอบหนึ่ง
 
“ ถ้าไม่ยอมเป็นแฟนพี่ จะไม่ใช่แค่หอมนะ”
 
“ ให้กูตายเถอะ ไอ้ห่า” ผมด่ามัน แต่หน้ามันคงหนาไม่รู้สึกอะไรสักนิด และย่างสามขุมเข้ามาอีก ผมกลัวมันที่ไหน...เพราะผมมีแผน...ฮิๆๆๆ
 
“ จริงเหรอที่เมื่อผมเป็นแฟนพี่กล แล้วจะปล่อยพวกผมไป” ผมถามเสียงอ้อน มันหยุดสะงักเลยครับ ฮิๆๆ  
   ผมไม่รู้ว่าตอนนั้นไอ้โน้ตและไอ้โก้ก็อ้าปากค้างเลยครับ เพราะคิดว่าผมพูดจริงๆ
 
“ จริงเหรอ” ผมแกล้งก้มทำเหมือนอาย ผมทำเองยังงงเองว่ากูทำไปได้ไง- -' ทุเรศตัวเองครับ
 
“ จริงสิครับน้องนัส พี่ชอบน้องมานานแล้ว และที่ส่งจดหมายไปท้าก็เพราะอยากเจอน้อง พี่เคยเห็นน้องจากรูปเท่านั้นแหละ”
 โห -กูงามขนาดมึงหลงรูปกูเลยหรือวะไอ้วิกลจริต
 
“ผมเอง ก็.....” ผมทำเหมือนอายมากมายจนพูดแทบไม่ได้ยินจนมันเดินเข้ามาใกล้และตอนนั้นแหละที่ผมเตะผ่าหมากมัน
ท่านี้เป็นท่าไม้ตายท่าที่ 1ครับเสร็จทุกราย มันกุมเจ้าน้องชายหน้าเขียวเหมือนกับเจ้าจรัสเหยื่ยรายล่าสุดของผมและ
ผมขึ้นไปนั่งบนตัวไอ้พี่กลแล้วชกตัวมันไม่ยั้งจนพวกสมุนลิ่วล้อมาหิ้วปีกผมออกมา
 
   “ ไอ้ชั่ว กูไม่ใช่ผู้หญิงและกูหล่อไมได้สวย แม่มึงดิสวย” ผมเก็บคำที่มันว่าผม ด่ามันคืน

แต่อยู่ๆก็มีคนร้องขึ้นมาขัดจังหวะผมด่ามัน
   
       “ ตำรวจมา!!”
    เอาซวยล่ะครับงานนี้

         เสียงตะโกนจากใครไม่รู้ เท่านั้นแหละก็มันก็วิ่งวนกันใหญ่ ใครไม่รู้ดึงแขนผม ผมหันกลับไป ไอ้โน้ตนั่นเองและพาผมวิ่งออกมา
ไม่รู้ว่ามันไปเอาแรงอึดมาจากไหน เมื่อกี้ยังปรางตายอยู่ดีๆ
 
   พวกผมวิ่งมาหยุดหอบแฮ่กๆตรงข้างๆทางรถไฟที่ยกสูงขึ้นไป
 
“ แฮ่กๆ เราไม่น่าหลงกลพวกมันเลย” ใช่ ถ้าไม่ใช่เพราะผมเพื่อนผมสองคนนี้คงไม่โดนยำเละแบบนี้ แค่ผมเห็นจดหมายแล้วนึกเป็นเรื่องสนุกเท่านั้นเอง

“ ช่ายย เราน่าจะเอาไม้มาด้วยนะลูกพี่” ไอ้โก้บอกผม ลงไปนานแผ่ราบบนหญ้าสีเขียวข้างๆ ไอ้ไอ้โน้ต
 

“ นั่นดิ ครั้งต่อไป เอาประทัดมาจุดด้วยดีกว่า” ไอ้บ้า พวกมึงไม่ได้ฟังกูเลยหรือไง กูบอกว่าไม่น่ามาพบพวกไอ้พี่กลเลย พวกมึงยังจะมีครั้งต่อไปปอีก
มิน่าการเรียบนพวกมึงถึงไม่เคยได้ 4.00เลยอย่างมากก็แค่ 3.98  ใช่แล้วครับพวกมันสองคนเรียนเก่งนั่นเป็นสาเหตุที่ผมไม่ได้อยู่ห้องเดียวกันกับ
พวกมัน ที่เข้าเรียนที่นี่ได้ก็เพราะจับฉลากได้
 
“ ลูกพี่ไม่เป็นไรใช่ไหม?” ไอ้โน้ตถาม
   พวกมึงจะถามกูทำไมว่ะ กูไม่โดนเหมือนพวหมึงสักหน่อยกูจะต้องถามพวกมึงถึงจะถูก
 “ แล้วพวกมึงล่ะ ไปหาหมอไหม?” ผมนอนแผ่เป็นไม้กางเกงข้างๆไอ้โก้
 
“ แค่นี้ขนมครับลูกพี่” ไอ้โก้มันบอกแต่ทำหน้าเหยเกจับมุมปากของตัวเอง
 
   ทุกคนอาจจะสงสัยว่าผมเป็นลูกพี่เจ้าสองคนนี้ตั้งแต่เมื่อไร มันต้องย้อนไปเมื่อสิบปีที่แล้ว อย่าเพิ่งหลับนะครับ เรื่องมันมีอยู่นิดเดียว
 เพราะตอนอนุบาล ผมช่วยมันไม่ให้โดนไถเงินค่าขนม พวกมันซาบซึ้งในบุญคุณของผมมากมาย เลยให้ผมเป็นลูกพี่นับตั้งแต่นั้นมาทั้งที่พวกมันก็ตัวใหญ่กว่าผมตั้งเยอะ แต่ไอ้โก้ก็ตัวไม่โตกว่าผมเท่าไร มันสูง 170 ครับ ส่วนไอ้โน๊ต 178
 
   ลมยามพระอาทิตย์จะตกดินนี่เย็นสบายจริงๆเลยครับ พวกผมไม่มีใครพูดอะไรปล่อยให้เวลาล่วงเลยไป ได้แต่นอนฟังเสียง ลม
เสียงรถที่ถนนใหญ่ และเสียงรถไฟที่เคลื่อนไป จนมือสนิท เห็นแต่แสงเหลืองทองของไฟที่เปิดตามบ้าน ตามตึกสูง
 

   อยู่ๆผมก็รู้สึกใจหายขึ้นมาเฉยๆราวกับว่าจะเกิดอะไรขึ้น และนั่นก็เป็นครั้งสุดท้ายที่ผมได้อยู่เพื่อนสนิทอย่างไอ้โน้ตและไอ้โก้
 
“ กลับเถอะ” ผมกระเด้งตัวขึ้นมา ตามมาด้วยไอ้โน้ตและไอ้โก้ที่ค่อยๆลุกขึ้นมาเพราะคงเจ็บแผลอยู่ ชวนไปทำแผลที่บ้านก็ไม่ไป พวกแกจะแมนไปถึงไหน
 
ผมเดินนำหน้าพวกมันเงียบ แต่แล้วก็หยุดรอให้เดินเป็นเส้นตรงไปพร้อมๆกัน
“ เป็นไร ลูกพี่ ไม่ใช่หลงรักพวกกะผมสองคน?นะ” ไอ้โก้จอมกวนถาม ผมเลยเบริดกระโหลกมันด้วยกระเป๋านักเรียน จนไอ้โน๊ตหัวเราะหึๆในลำคอ
 
“ ลูกพี่ร้ายกาจรังแกคนป่วย” ไอ้โก้พูด แล้วไปเดินอีกข้างไอ้โน๊ต

แล้วลมเย็นๆก็พัดมาวูบหนึ่งทั้งๆที่อากาศเรียบเฉยมาตลอด ผมขนลึกสู่ รู้สึกหนาวอย่างบอกไม่ถูก
 
“ ลูกพี่?” ไอ้โน้ตมองผมด้วยความเป็นห่วง
 
“ เห็นป่ะ ไอ้โน้ตลูกพี่แปลกจริงๆ สงสัยจะติดเชื้อบ้ามาจากไอ้พี่วิกลจริตช่างกลนั้น”
 
“ ไปเลยพวกแก ไม่ต้องไปส่งกูถึงบ้าน กูไปเองได้” ผมบอก เพราะพวกผมทั้งสามคนอยู่หมู่บ้านเดียวกันแต่บ้านผมจะอยู่ลึกเข้าไปอีก
 
“ ก็ได้” ไอ้โน้ตที่พูดจารู้เรื่องกว่าไอ้โก้ว่า เพราะมันรู้ดีว่าผมเป็นคนยังไง ว่าคำไหนคำนั้น ไอ้โก้ได้แต่แลบลิ้นไม่พอใจ
   ผมยืนมองพวกมันสองคนกอดคอกันไปรู้สึกเศร้าอย่างประหลาด

 
        “ ขอบใจนะ พวกแก”

        ผมตะโกนร้องตามหลังพวกมัน ไอ้โน๊ตโบกมือให้ผมแบบพระเอกหนังญี่ปุ่นโดยที่ไม่ทันมามอง เท่ได้อีก ส่วนไอ้โก้ หันกลับมาโบกมือให้ผม
ก่อนที่จะหันกลับไป พวกมันก็คงงงว่าผมเป็นอะไร ผมเองก็งงเหมือนกัน
 
    อย่างน้อยพวกมันเวลาอยู่กับผมก็ไม่เคยบ่นว่าอยากกลับบ้านเพราะรู้ดีว่า ผมไม่อยากกลับบ้าน เพราะที่บ้านผมมีผมแค่คนเดียว
ไม่มีพ่อแม่ที่ไหน? พ่อกับแม่ของผมตายไปด้วยอุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อ 2 ปีก่อนและผมก็อยู่คนเดียวมาตลอดถึงจะมีญาติมารับให้ผมไปอยู่ด้วยแต่ผมก็ไม่ไป เพราะผมไม่อยากเป็นภาระใคร
 
     อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาชะอย่างงงั้น ผมเอามือปาดน้ำตาลวกๆ และอยู่ๆก็มีมือมาจับมือผม?.....


-------------------

ใครจับมือนัสน้อ...รออ่านตอนต่อไปนะจ๊ะ  

[i_lost in..]

ตอนต่อไปจะมาลงให้เย็นนี้จ้า 

[ISACBTMN]

นายเอกและเพื่อนนายเอกน่ารักดี

ได้กลิ่้นอายแบบญี่ปุ่นนิดๆ ชอบจัง

[dahlia]

ไอพี่วิกลจริตปะ 

+ เป็นกำลังใจกับเรื่องใหม่นะคะ

[TONG]

สงสัยจะโดนแน่ๆเลย หุหุ รอชมต่อไปค่ะ

[«ƤȑǃǹĉΞḠ○ḺҒ™»]

สนุกดี ชอบๆ รอตอนต่อไป


 

[i_lost in..]

ต่อค่ะ

 อยู่ๆน้ำตามันก็ไหลออกมาชะอย่างงงั้น ผมเอามือปาดน้ำตาลวกๆ และอยู่ๆก็มีมือมาจับมือผม?


v
v

 
“ ไอ้พี่วิกลจริต”  0()0' ผมร้องเสียงหลงเลยครับ หน้าหวอมากๆ มันเห็นผมร้องไห้(กำ) แล้วมันมาอยู่ได้ไง?

 
“ น้องนัส มีใครรังแกหรือเปล่า บอกพี่สิ พี่จะอัดมันเอง”  ผมมองไอ้พี่วิกลจริตที่หน้าบวมเพราะกำปั้นผม
 
   มึงไง จะรังแกกู แล้วก็ปล่อยมือกูได้แล้ว ไอ้ฟาย ผมพูดไม่ออกเพราะกำลังซ็อกไม่คิดว่าจะมีใครเห็นผมร้องไห้ เสียเชิงชายหมด

 
   ไอ้นัสใช้ตาสีนิลจ้องมองไอ้พี่กล แล้วดึงมือตัวเองกลับ เพราะขยะแขยงไม่ไหวแต่สำหรับไอ้พี่กลแล้วไม่ว่าไอ้นัสจะรู้สึกยังไงมันก็ไม่สนงานนี้
เพราะมันมองหน้าเรียวได้รูปรับกับริมฝีปากแดงของไอ้นัสเพลิน

 
‑­
“ ว่าไงล่ะครับ น้องนัส”  กูไม่ใช่น้องมึงกูเป็นลูกคนเดียว

 
   ผมเผ่นออกจากจุดนั้นทันทีวิ่งโฮลิมปิกแบบ 100 เมตแต่ระยะมาราธอน ไปจนถึงทางเลี้ยวหัวมุก และไอ้เปรตโรคจิตก็เสือกวิ่งตาม จนไปถึงสวนสาธารณะหมู่บ้าน แล้วไปหลบที่ต้นคูณไม่ให้เจ้าพี่วิกลจริตเพราะวิ่งต่อไปไม่ไหว มันเหนื่อยครับพี่น้อง

   ไอ้พี่วิกลจริตมองหาหาผมอยู่นานแต่ไม่เห็น ให้มันรู้บ้างนี่มันถิ่นใคร วิ่งไล่จับกันมาตั้งแต่เดินได้ ฮ่าๆๆๆ จนครึ่งชั่วโมงไอ้พี่วิกลจริจจึงได้ถอดใจไป   
 
   ผมถอนหายใจด้วยความโล่งอก นั่งพักข้างทะเลสาบของสวน
   ผมมองตรงไปในน้ำสีดำเพราะความมืด มองดวงจันทร์ที่สะท้อนสีเหลืองนวล แล้วก็นึกถึงพ่อกับแม่ ตอนนี้พวกท่านคงกำลังมองพวกผมจากบนฟ้า
เพราะฉะนั้นผมจะอ่อนแอไม่ได้ 

         ใช่แล้วชีวิตต้องดำเนินต่อไป เอาใจช่วยผมด้วยนะคร้าบคุณพ่อคุณแม่
 
   ผมลุกยืนปัดฝุ่นกางเกงและตอนนั้นเอง
 
                         ตูม!!
 
                      ผมลื่นตกลงไปในทะเลสาบ ผมใจหายวาบ เพราะผมว่ายน้ำไม่เป็น
 
                       ใครก็ได้ช่วยที!!!
 
แต่กลับไม่มีเสียงเปล่งออกมา ผมพยายาม ตะเกียกตะกายน้ำให้ตัวเองลอยขึ้นแต่กลับยิ่งจมดิ่ง แล้ว ผมก็หมดแรงที่จะเคลื่อนไหว
ดำดิ่งลงน้ำที่เย็นเชียบไปจนถึงหัวใจ

 
ผมรู้แล้วว่าความไม่สบายใจของผมคืออะไร ผมกำลังจะตาย ผมจะไม่ได้เจอไอ้โน้ตและไอ้โก้อีกแล้ว เพื่อนรักของผม ผมเศร้าจัง แต่ก็ดีแล้ว
ผมจะได้ไปอยู่กับพ่อกับแม่สักที

‑­
 
ร่างผอมบางของนัสค่อยๆจมลงสู่ก้นทะเลสาปที่ละน้อยโดยไม่รู้ว่าตัวเองจะไม่ตาย แต่จะไปโพล่ขึ้นอีกดินแดนหนึ่งที่ไม่รู้จัก
และที่นั่นชีวิตจะเปลี่ยนแปลงไปตลอดกาล....


------------

  ขอบคูณทุกคนสำหรับทุก COMMENT นะค๊ะ

[i_lost in..]

เอามาให้จุใจ 

ตอนที่ 2.1  เจ้าชายฮาร์เรน




    ไกลออกไปยังดินแดน อาณาจักรวาเรน  อาณาจักรเล็กๆผู้คนต่างมีชีวิตสงบสุขเรื่อยมาหลายร้อยปี นั่นพวกเขามีกษัตริย์ที่เที่ยงธรรม
และมีเมตตาปกครองเรื่อยมา จนตอนนี้

 ในปราสาทที่วิจิตรงดงาม ลึกเข้าไปในห้องของเจ้าชายองค์โต ‘เจ้าชายฮาร์เรน’

เจ้าชายที่งดงาม เจ้าชายผู้มีผมยาวสีนิลประกาย ดวงตาสีนิลที่ชวนให้หลงใหล ตอนนี้เจ้าชายกำลังใช้สายตากลมโต มอง เด็กหนุ่มอีกคนที่
นอนอยู่ไม่ได้สติอยู่บนเตียง ผู้ที่มีใบหน้าเหมือนเจ้าชายไม่มีผิดเพี้ยน...

 
“ เจ้าชาย ท่านจะมองเด็กหนุ่มคนนี้ไปถึงเมื่อไร?” หญิงรูปร่างสูงใหญ่ถาม

 
‑­
“ ไม่รู้สิ คราส เราไม่รู้หรอก จนกว่าเขาจะฟื้นมั้ง” ฮาร์เรนยิ้ม ที่หากใครได้เห็น ก็นับว่าเป็นบุญตานัก เป็นใบหน้าที่ยิ้มอ่อนหวานราวกับเทพธิดา
แม้แต่สำหรับคราส ที่เสี้ยงเจ้าชายมาตั้งแต่เด็กนั่นเห็นจนชิดแล้ว ก็อดที่จะชื่นชมไม่ได้

 
“ เจ้าชายแต่นี่ผ่านมาแล้ว 3 เดือนแล้ว ตั้งแต่เจ้าชาย ทรงช่วยเขามาจากทะเลสาป”  สามเดือนแล้วแต่ร่างบางที่นอนอยู่กลับไม่สิ่งใดที่เปลี่ยนแปลงไปเลย
ทั้งผิวที่เนียนนุ่นหิมะ ริมฝีปากแดง ไม่มีทีท่าว่าร่างจะซูบผอม ไม่มีสิ่งใดเปลี่ยนแปลงเลย นอกจากผมสีนิลที่ยาวคลอไหล่แล้ว

 
“ ใช่ 3 เดือนแล้ว” ฮาร์เรนเดินผ่านคราส หญิงชราผมสีแดงเหลิงไปหยุดที่หน้าต่าง มองออกไปข้างนอกที่มีท้องฟ้าสีครามสดใส
เขาพบคนที่นอนบนเตียงตอนที่หนีออกไปเที่ยวกับคราส เขาตกใจมากที่พบว่าคนที่นอนอยู่หน้าตาเหมือนเขาไม่มีผิดเพี้ยน
ยกเว้นแต่ก็ดวงตาที่ยังไม่ลืมขึ้นมาเท่านั้นว่าสีนิลเหมือนเขาหรือเปล่า
 

“ ลมแรง เจ้าชาย” คราสว่าพลางห่มไหมผ้าสีเงินให้กับร่างบอบบาง  หนักใจกับกับความไม่รู้ตัวของเจ้าชายที่เธอรักเหมือนลูก 


“ นั่นสิลมแรงจัง ปิดหน้าต่างเถอะคราส เดียวสหายของเราจะไม่สบาย” ร่างบางบอก และเพื่อนที่เขาว่าก็คือคนที่หลับไม่ได้สติอยู่นั่นเอง

 
“เจ้าค่ะ”

 
“ฮิๆๆๆ คราสท่านกำลังไม่พอใจเราอยู่” ฮาร์เรนหัวเราะร่าเริงเสียงไพเราะราวกับนกไนติงเกล
‑­

 
“ ก็เจ้าชายไม่เคยคำนึงพระวรกายองค์เลย”
 
“ ไม่เป็นไร เพราะยังไงท่านก็ดูแลเราอยู่แล้ว และอีกอย่างตอนที่เราเรียนดาบ หรือล่าสัตว์ลำบากกว่านี้มากนัก”
            ยังไงนางก็ต้องยอมให้เจ้าชายที่แสนงดงามนี้อยู่แล้ว
 

“ ฟื้นเร็วๆนะ” ฮาร์เรนบอกร่างบางที่หลับสนิทราวกับว่าไม่รู้ว่ามีใครรอคอยการตื่นของตนอยู่
            โชคชะตาทำให้เราได้พบกันแล้วนะ

---------

ต่อพรุ่งนี้จ้า  อย่าลืมเมนท์ นะตัวเอง 

[anawas]

อ่านแล้วอ่านอีกก็ยังสนุกเหมือนเดิม

[speedboy]

+1 เพื่อสงเสริมคนดี อิอิ

รอนะคร้าบ

 

[Kureha]

เข้ามาอ่านเพราะเห็นชื่อคุ้นๆ
แล้วก็เกิดอาการแบบว่า
แหะๆ.....เคยอ่านแล้วนี่นา
ไม่คิดว่าจะเอามาลงในเล้านะค่ะเนี่ย
ดีใจมากเลยค่ะเรื่องนี้สนุกๆๆๆๆมากๆเลยอ่ะ
ปล.รีบๆมาต่อในนั้นด้วยนะค่ะ
กด+1เป็นกำลังใจให้ค่ะ

[van]

ขอบคุณค่ะ ....    ให้กำลังใจคะ

[antcom]

เรื่องนี้เคยอ่านมาแล้ว สนุกมากๆๆ
กำลังติดตามอย่างใกล้ชิด
ขอย้ำมาสนุกๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
มันสุดๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ
 

[Salim021]

โอ้....มาลงชื่อขออ่านด้วยคน ดูจากคอมเม้นท์บนๆๆๆๆๆ ท่าทางน่าสนุก


รออ่านจ้ะ 

[baros]

 o13มาให้กำลังใจคับ

[dahlia]

นัส ฟื้นขึ้นมาจะช็อคจนสลบไปอีกรอบมั้ยเนี่ย

[prawy]

สนุกมากมาต่อไวไวเน้อ


 

[i_lost in..]

ขอโทษที่ช้าจ้า       มาต่อเลย

ตอนที่ 2.2



ที่นี่
 
ที่นี่มันที่ไหนกัน
 
‑­
ทำไมมันมืดแบบนี้
 
เขาตายไปแล้วไม่ใช่หรือไงแล้วพ่อกับแม่ของเขาล่ะ
 
พ่อครับ!
 
แม่ครับ!
 
ผมอยู่นี่
 
ผมอยู่นี่    ตรงนี้
 
ที่ไม่มีใครมีแต่ ความหนาวเหน็บ
 
หนาวเหลือเกิน    หนาวจนไปถึงหัวใจ
 
ผมอยู่นี่ พวกท่านอยู่ที่ไหน?
 
‑­
 

 
“  คราสดูสิ” อาร์เรนบอกให้หญิงชราดูร่างบางที่เหงือผุดเต็มหน้าทั้งยังนอนกระสับกระช่ายไปมา
 

“ เขากำลังร้องไห้ เจ้าชาย”
 

“ ไม่เป็นไรแล้ว” ฮาร์เรนเอาคนที่กำลังร้องสะอึกสะอื้นมาไว้อ้อมแขนบอบบางของตน
 

“ ทันทีที่เราเจอเจ้า เจ้าก็ไม่เป็นไรแล้ว สหายของเรา เงียบซะนะ” แล้วร่างบางที่สะอื้นอยู่ก็คล้ายจาหายเสียขวัญ ค่อยๆลืมตาขึ้นมา
 
 
 
           ....ที่นี่มัน
ผมมองหน้ามองหน้าคนที่มองลง มันหน้าคุ้นๆนะ เหมือนผมเด้ะ 0{}0
 
ไม่ยักรู้ว่าเทวดาหน้าเหมือนผม
 
แต่
‑­
 
เดียวกัน...มันชักยังไง
 

“ ฟื้นแล้วเหรอ” เขาพูดกับผม รู้สึกมึนนิดหน่อย
 
“ อืม” ผมตอบมองคนตรงหน้าและรอบๆห้อง ทำไมผมรู้สึกว่าตัวเองยังไม่ตายก็ไม่รู้
ก็เพราะผมรู้สึกเจ็บล่ะสิ
 
ผมคงยังไม่ตาย
แล้วที่นี่มันที่ไหน? 0()0
 

“ เจ้าเป็นไงบ้าง?”
 
“ ที่นี่ไหน?” ผมถามยังรู้สึกงงมึนๆอยู่
 
“ วาเรน และเราคือเจ้าชายฮาร์เรน คนที่ช่วยท่านมาจากทะเลสาป” เจ้าคนที่บอกว่าช่วยผม ยิ้มแป้นเชียวไม่รู้ว่าดีใจอะไรนักหน้า หรือว่าเพราะผมตื่น?
เจ้าชายวาเรนนี่มันที่ไหน ?????
‑­

โอ้แม่เจ้า!!!

0[]0!!!
 
ผมมาโพล่ที่ไหนเนี่ย???
 

“ ท่านหลับไป 4 เดือนและคนที่ดูแลท่านก็คือเจ้าชายฮาร์เรน” ยายแก่ผมสีแดงบอกผม
 
ถามจริงเถอะทำผมร้านไหนมามาฟู่ฟองได้ใจขนาดนี้คุณยาย 
 

“ ไม่เป็นไร หรอกคราส ตอนนี้ก็ฟื้นแล้ว ท่านชื่ออะไรเหรอ”
            1.ผมควรจะทำยังไงดีควรจะปล่อยตามน้ำแล้วค่อยดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับผม?
            2. ซิ่งหนีออกมาเลย
            3. ทำตามข้อ 1
            ผมไม่ควรพลีพลาม
 

“ นั ส ชื่อมนัส” เสียงผมแหบมากๆจนฮาร์เจนต้องเอาน้ำให้ผมกิน ความจริงแล้วผมก็กำลังหิวเหมือนกัน
 
‑­
“ ที่แท้ท่านก็ชื่อมาร์นัส แล้วท่านมาจากไหน?”
 
            กูชื่อ มนัส ไม่ใช่มาร์นัส  เรียกส่ะไฮโช
 
“ กรุงเทพ มาจากเมืองไทย” พวกเขาสองคนทำหน้าเมือนไม่เคยได้ยินชื่อนี้มาก่อนอย่าว่าแต่พวกเขาเลย ผมยังไม่รู้จักชื่อประเทศวาเรนด้วยซ้ำ
เอ๊ะ หรือว่ายูเคน
 

“ คงอยู่ไกลจากที่นี่มาก เราไม่รู้จัก” ฮาร์เรนทำหน้าเศร้า เอ๊ย !--_-'  นั่นมันหน้าผมไม่ใช่หรือไง
 
            เป็นไปได้ไง คนหน้าเหมือนกันยังถ่ายเอกสาร พี่น้องก็ไม่ใช่
 
“ มาร์นัสนอนพักผ่อนเถอะ” ผมว่าง่ายนอนลงตามที่บอก อาร์เรนห่มผ่าให้ผมด้วย ตอนนี้ผมคงฝันแน่ๆ
 
            แล้วผมก็หลับอีกครั้ง   หลับลึกมากๆด้วย
 
                        *********************************************

[i_lost in..]

ไถ่โทษ เอาตอนต่อไปไปเลยจ้า   



ตอนที่ 3 เจ้าชายฮาร์เรน 2
‑­
      ผมสะดุ้งตื่นมาอีกครั้ง เพราะได้ยินเสียงโวกเวิกโวยวายทั้งเสียงกรีดร้อง บางโหยหวยน่ากลัว เสียงโหละกระทบกับ เสียงโห่ร้อง  
และเสียงที่ดังราวเสียงกัมนาทนี้เองที่ทำให้ผมสะดุ้งตื่น ตอนแรกผมคิดว่าฮาร์เรนมาปลุกผมด้วยวิธีแปลกๆแต่ตอนนี้คงไม่ใช่แล้ว
          ผมรีบลงจากเตียงแล้วก็สะดุดชุดยาวเฟือดที่ยังไงก็ไม่ชินสักที ก็ทุกทีใส่แต่กางเกงขาสั้นนี่หว่า แล้วไอ้ชุดยาวยังกะเล่นหนังจีน
กำลังภายในนี่มันอะไร?  แต่ผมก็ต้องมันใส่มันอยู่ดี พูดไปสองไพเบี้ยนิ่งเสียตำลึงทอง(เศร้า)

          แล้วฮาร์เรนและคราสล่ะอยู่ที่ไหน
            ผมได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆมากมายที่วิ่งผ่านไป ผ่านมาหน้าห้อง ผมค่อยๆย่องจากเตียงเพราะสัมผัสได้ถึงความไม่ปกติ
(ปกติจะเงียบราวกับป่าช้าหรือไม่ก็มีเสียงโมบายกรุ่งกริ่งเบาๆ)
 

            ผมจะเปิดประตูว่าเกิดอะไรขึ้นแน่
 
ปัง!
 
   เสียงบางอย่างประทะตูทำเอาผมตกใจและคนที่เปิดออกมาก็คือ คารส และฮาร์เรน ที่ตอนนี้รวมเป็นหางม้าดูทะมันทะแม่ง
 

“ เกิดอะไรขึ้น?” ผมถาม
 
‑­
“ มาโซเดนบุกเข้ามาถึงนี่แล้ว” อาร์เรนเอาเสื้อมาให้ผมใส่ร้อนรนในขณะที่คราสเฝ้ามองซ้ายขวาที่หน้าประตู
            ช่วยบอกผมที่เถอะว่ามาโซเดนนี่มันอะไร?
 
“ มาร์นัส เราจะพาท่านไปทางลับของเราท่านจะออกไปพร้อมกับชาวเมือง”
 
            งงครับงานนี้
 
งงวุ้ย ! หรือว่า ตอนนี่ต้องเรียกว่าข้าศึกบุก
“ ไม่ใช่ เจ้าชายก็ต้องไปด้วย”
 
“ ไม่เราไม่ไป คราสเราร่วมต่อสู้กับทหารของเรา”
            งั้นก็หมายความว่าเขาหนีเอาตัวรอดคนเดียวดิ
 
“ แต่ชาวเมืองต้องการท่าน”คราสบอกฮาร์เรน
 
“ เราจะตามไปที่หลัง  คราสให้เราได้ทำเพื่อชาวเมืองของเราเถอะ”
    แมนมากๆครับ ผมเองก็จะร่วมด้วย ผมไม่มีทางหนีเอาตัวรอดคนเดียว
‑­
 
“ ฉันก็จะไปกับนาย” ผมบอก พวกเขาสองคนมองผมแบบไม่เชื่อที่ผมพูด
 
“ แต่มาร์นัสเพิ่งฟื้นไข้”
 
“ นอนมาตั้ง 4เดือนพลังเหลือเฟื้อ” ผมบอกแต่ในใจก็กลัวมากมาย ก็เขาตายแล้วนิ จะกลัวอะไรอีก......................(มั้ง)
 
“ ดี” ทันที่ฮาร์เรนพูดจบก็มีชายฉจรรย์ผมเหลือง สามเกาะโลหะสีเงิน นับสิบกรูเข้ามารอบพวกเราไว้
 
งานเข้าแล้วไอ้นัส!!

คราสโยนดาบเล่มหนึ่งให้ผม
แม่งโคตรหนักเล้ย!! ผมเลยต้องจับแบบ2 มือแต่ดาบเดียว- -' (กรรมจริง ไม่เคยใช่ดาบมาก่อน มีแต่ใช่หมัดกับหมัด และไม้หน้าสามแต่มันไม่หนักแบบนี้)
 
“ นี่น่าจะใช่ เจ้าชายฮาร์เรน” ไอ้บ้าตัวอ้วนที่เข้ามาบอกพวกมัน
 
‑­
“ รางวัลเป็นของพวกเราแล้ว” พวกมันหัวเราะร่อกันใหญ่แต่พวกผมเครียดครับ 3 ต่อ 14 ครับ ผมนับแล้ว ตายแน่ๆงานนี้

            ผมมองฮาร์เรนแล้วทึ่งครับเจ้านั่นไม่มีท่าทางเกรงกลัวพวกยักย์ที่ล้อเราอยู่แม้แต่น้อย มีแต่สายตาที่มุ่งมั่นแบบว่าเท่มากมาย
ผมก็อยากเท่เหมือนกันเอาไงเอากันล่ะคราวนี้
 
สู้โว้ย...
 
“ หัวหน้ากอง เจ้าชายมีสองคน?”
            แล้วมันก็เพ่งมองพวกผมใหญ่ ได้โอกาสล่ะ ผมจับดาบฟันมันที่อยู่ใกล้ที่สุด เลือดพุ่งกระจาย มันล้มลงกับพื้น
 
แต่
ผมเข่าอ่อน ไม่ได้ยินเสียงอะไรอีก
 
ผมฆ่าคน
.
.
.
“ มาร์นัส มาร์นัส” ฮาร์เรนเรียกนัสอีกครั้งที่นั่งเหม่อ
‑­
 
“ ฮาร์เรน” ผมเรียกชื่อคนที่กำลังเขย่าตัวผม “ ฉันฆ่าคน  ....ฆ่าคน” ต้องเข้าใจกันหน่อยเกิดจากท้องแม่มา 15 ปีใช้ชีวิตแบบเด็กกรุงอย่างแท้จริง
ปลาสักตัวยังไม่เคยฆ่า แต่ตอนนี้ฆ่าคนไปแล้ว 1 ศพ ไม่บ้าก็สติแข็งสุดๆแล้ว
 
“ ใช่ ท่านกล้าหาญมาก” ยังชมตูอีก 

ผมมองรอบๆพวกมันทั้ง 14 รวมทั้งไอ้คนที่ผมฟันมันนอนจมกองเลือด
“ พวกเราจัดการหมดแล้ว”

            ผมดึงฮาร์เรนเข้ามากอด รู้สึกขอบคุณเหลือเกินที่มีคนอยู่ตรงนี้
ผมอยากกลับบ้าน

“ ไม่เป็นไรแล้ว มาร์นัสคงฆ่าคนเป็นครั้งสินะ” ผมพยักหน้าทั้งๆกอดฮาร์เรนไว้
 
“ ไม่เป็นไรแล้ว” ฮาร์เรนยังปลอบผมอยู่
 
“ เจ้าชายไปเถอะ” คราสพยุงทั้งผมและฮาร์เรนขึ้น
 
            ฮาร์เรนพะยุงผมที่เข่าอ่อนให้ลุกขึ้น
 
แต่แล้ว
‑­
 
ฉึ่ก!
 
   ดาบของไอ้บ้าที่ผมฟัน มันแทงทะทะลุลำตัวฮาร์เรน เลือดสีแดงกระเด็นโดนหน้าผมเต็มๆ ผมรู้สึกตัวชา เบาหวิว
            แล้วมันไอ้เหี้—ยนั้นก็โดนคราสฟันไม่ยั้ง
 
“ฮาร์เรน ฮาร์เรนฮาร์เรน  ฮือๆๆๆ” ผมเรียกฮาร์เรนที่พยามยามจะพูดแต่เลือดกลับไหลออกมาแทน

            ผมผิดเอง

            ผมผิดอีกแล้ว คราวที่แล้วก็ไอ้โน๊ตและไอ้โก้ที่เจ็บตัวเพราะผมคราวนี้ก็อาร์เรนคนที่ช่วยชีวิตผม
       ผมมันอ่อนแอเองที่ฆ่ามันไม่ตาย...

“ ฮาร์เรน ฮือๆๆๆๆ” ผมทั้งร้องไห้ทั้งเรียกชื่อ เป็นครั้งแรกที่ร้องไห้โดยไม่สนใจว่าใครจะว่าอ่อนแอ
 

“ อ...ย่า  ร้องไ ห้ ม...ะ  นัส” ฮาร์เรนสำรอกเป็นเลือดอีกครั้ง ท่าทางเจ็บปวด
 
“ ....ดี...จัง  ......ค     ...ราส…นัส” แล้วเขาก็ค่อยๆหลับตาลง โดยไม่ลืมขึ้นมาอีกเลย
‑­
            ผมปล่อยโฮตรงนั้นเลย เสียใจ เศร้าใจ เจ็บใจ มันปนกันไปหมด เป็นแบบนี้ได้ไง ไม่ยุติธรรม เลย
 
“ ฮือๆๆๆๆๆๆๆ แกตายจริงๆเหรอ  ฮือๆๆๆๆๆ”
 
            ผมมองรอบห้องที่เต็มไปด้วยเลือดมองหน้าฮาร์เรนที่เหมือนหลับแอบคิดว่าเจ้านี่แกล้งผมแน่ๆ
            แต่ทำไมถึงไม่ลืมตาสักทีนะ
 
 
         …………………………………………………………..




ตอนหน้าตอนบ่าย 


ปล.ใกล้ nc ละจ้า 

[art]

สนุกมากๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


ใกล้ถึงฉาก  nc  และ


รอๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆจร้าๆๆๆๆๆๆๆ

ต่อไวๆเน่อ

[i_lost in..]

  


ตอนที่ 4.1 คริสราเอล
   


      ผมวิ่งตามคราสหรืออันที่จริง คราสลากกำลังลากผมมากกว่า เลี้ยวตามตรอกทางของปราสาทหลายครั้งและคราสก็ฟัน แทงบวกเสียบ..
.คนที่มาขาวงไปหลายครั้งเหมือนกันยังกับหนังเลยครับ
‑­
 
“ ป้าคราส เราจะไปไหนกัน ผมเหนื่อย” ผมถามไปหอบไป แต่คราสดูไม่เหนื่อยเลแฮะ ผู้หญิงเหล็กของเรา
 
“ ไปรวมกับชาวเมือง เจ้าจะต้องไปจากที่นี่” คราสบอกผม แต่ก็ไม่ได้กลับมามามองผม
 
“ แล้วฮาร์เรนล่ะ ทำไมเราไม่พาเขามาด้วย”
 
“ เดียว ข้าจัดการเอง เจ้าต้องเอาตัวให้รอกก่อน”
 
            ผมสลัดมือออกทันที
 
“ ป้าเห็นว่าผมขี้ขลาดตาขาวมากนักหรือไง เพื่อนของผมนอนเป็นศพอยู่อีกด้านหนึ่ง แต่ป้ากับบอกให้ผมเอาตัวรอด”
 
“ เจ้ายังไม่เข้าใจหรือไง เจ้าชายทรงช่วยเจ้าและทรงหวังให้เจ้ามีชีวิตอยู่แล้วเจ้ามาตายมันคุ้มกันหรือไง?”
 
“ แต่ผม ไม่อยากให้เขานอนอยู่ตรงนั้นกับพวกนั้นฮือๆๆๆ ไปพาเขามาที” ผมร้องไห้อีกแล้ว ผมมันอ่อนแอจริงๆ
‑­
“ ฮือๆๆๆๆ”
 
“ เรื่องนั้นข้ารู้ ข้าต้องไปพาเจ้าชายมาอยู่แล้วแต่เจ้าที่มีชีวิตอยู่ก็สำคัญ”
            คราสมองผมเห็นใจ ถอนหายเฮือกๆ
“ เจ้าวิ่งไปตามทางที่ข้าบอก แล้วเราไปเจอกันที่ทางออก ข้าจะไปพาเจ้าชายมา” ผมพยักหน้าหงึกๆ ฟังคราสเงียบๆ
 
 
 
            เลี้ยวซ้ายสองครั้ง ขวาสามครั้งแล้วซ้ายและขาวอย่างละที แล้วจะเจอห้องใหญ่ให้เข้าไปได้เลย
 
แต่ไงมาโพล่ที่สวนกุหลาบได้ล่ะเนี่ย - ^ - '
 
ผมหลงทาง!




-------------------

นัส หลงทางซะละ 

ขอโทษที่มาต่อช้าค่ะ เผิอญงานเข้า 

ขอบคุณสำหรับทุกคนที่เข้ามาอ่านและMENT นะค๊ะ

[Z_XiiiD~]

อ่าาาาาาาาาาาาาาาา

แลดูมันสั้นๆ เนาะ ตอนนี้

แต่ไม่เป็นไรคับ

ผมรอ NC อยู่

รีบๆ มาต่อละกัน

กึ๋ย กึ๋ย

 

[dahlia]

แล้วไงต่อ  อ่านกำลังหนุกเลย  มาต่อเร็วๆ นะ

[TONG]

หาเรื่องนี้อยู่นาน ที่แท้ตกมาหน้าสองนี้เอง

มาต่อไวๆนะคร่ะ

[i_lost in..]

ตอนที่ 4.2 คริสราเอล




ผมหลงทาง!
 
แล้วจะทำยังไงดี?
 

หรือว่าผมจำอะไรผิด ผมว่าไม่ผิดนะ ตอนที่มาก็แอบๆวิ่งๆพวกที่ฆ่าฟันกันเลือดสาด หรือผมจะปรือตอนนั้นหว่า
 
แง้!!!!  ไม่จริง ผมรีบหันหลังกลับแต่
 
ผลั่ก!!
 
ผมชนเข้าใครก็ไม่รู้?
 
ขอให้เป็นทหารวาเรนทีเถอะ ผมค่อยๆลืมตาขึ้นมาเพราะกำลังทำใจอยู่ครับ
 
“ ง่ะ?” ใครครับ? เจ้าบ้าที่มองผมด้วยสายตาเย็นชาจนไปถึงขั้วหัวใจเนี่ย มานนนเป็นใคร?
           สะดุดตามันหล่อโคตรครับ ผมสีเงินยาว ตาสีเดียวกันคมกริบ รับกับเครื่องหน้าที่เหมาะโคตรๆ ผมว่าคนแบบนี้จะมีแต่หนังเสียอีก
 
            มันยืนนิ่งครับ ไม่มีทีท่าว่าเอาดาบที่ถืออยู่มาฟันกะบากผม
 

“ แฮะๆๆ ผมรีบขอตัวนะครับ” ผมทำเป็นเนียนเดินผ่านไอ้โคตรหล่อ แต่มันกลับจับมือผมไว้ มือมันโคตรแข็งยังกะแหล็ก
 
“ เจ้าชายฮาร์เรน”
            ผมหันควบเลยครับ
 
“ คะ คุณ.....” แล้วมันก็หันมาแสยะยิ้มให้ผม โฮ้แม่เจ้า มันคงไม่ได้มาดีแล้ว 0[]'
 
“ บังเอิญจังเลยนะ ที่ข้ามาเจอท่าน” มันหันกลับมามองผมเต็มๆผมเสียวสันหลังวาบ ผมคงต้องจบชีวิตลงในเวลาอันใกล้นี้แล้ว ไว้อาลัยให้ผมด้วยTT^TT
 
“ ปล่อย!! กรู” ผมพยายามดึงมือตัวเองคืนมาแต่มือมันแข็งเหมือนเหล็กเลย ยิ่งผมดิ้นมันก็ยิ่งกำแน่นจนเจ็บไปหมดเลย
 
ไม่สนแล้วโว้ย!
ผมเตรียมตัวใส่เกียร์หมา
 
“ ปล่อย กรู   ไอ้บ้า ไอ้ ฟาย!!” ผมทั้งถีบทั้งชกมันแต่ไม่มันโดนมันเลย  (สิ้นหวังจริงๆTT^TT)

 
“ ข้าบอกให้ท่านหยุด”
            หยุดให้โง่ดิ มึงก็ฆ่ากรูดิ
 
มันโยนผมลงกับพื้น ดีที่เป็นพื้นหญ้าแต่ถึงกะนั้นผมก็ก้นจ้ำเบ้าอยู่ดี ก็เพราะมันแรงควาย
 
“ หัดรู้ตัวเองส่ำบ้างว่าอยู่ในฐานะอะไร”
 
กรูไม่รู้ไอ้เวร กรูเจ็บ!
 
“ แกเป็นใครว่ะ ไอ้ยักย์” ผมพยายามยันตัวขึ้นมา แล้วมันก็มาลากแขนผมอีก
 
“ ข้า เจ้าชายคริสราเอล รัชทายาทมาโซเดน” หน้าผมเหวอเลยครับ ไอ้ศตรูตัวร้าย คนที่ทำให้ฮาร์เรนตาย มันนี่แหละตัวการ
“ แกเป็นใครก็ช่างหัวแกดิ ปล่อยกรู” ผมไม่ยอมให้มันพาไหนง่ายๆหรอก 
            คนเขาอยู่ของเขาดีๆก็ยกกองทัพมาตี ไอ้บ้า
 
“ ข้าบอกให้เจ้าตามข้ามา อย่าให้ข้าต้องพูดเป็นครั้งที่สอง” ช่างมึงด่ะ กรูจะให้มึงพูดเป็นครั้งที่ 5 จะทำไม

 
            ผมจ้องมันแบบกินเลือดกินเนื้อ ผมเกลียดมัน มันทำให้วาเรนตาย มันทำให้เพื่อนของผมตาย สายตาคมกริบของมันก็คงรู้สึกไม่ต่าง
            จากผมเท่าไร  แล้วมันก็กระชากผมเข้าไปในอกก่อนที่มันจะจูบผมอย่างหนักหน่วง ผมพยายามผลักมันออกด้วยความตกใจ
           แต่มันกับยิ่งกอดผมแน่น ลิ้นสากของมันเข้ามาสำรวจโพรงปากของผม
            มันจูบเก่งมากครับ มันทำให้ผมรู้สึกแปลกๆจะว่าดีก็ไม่ใช่แต่ผมขยะแขยงมากกว่า   ยี้!!
            เรี่ยวที่ผมมีอยู่มันหายไปไหนหมดไม่รู้ ผมแทบจะทรงตัวไม่อยู่ อากาศจะใช้หายใจก็ไม่มี
 
“ นึกว่าแน่” มันว่า
            เพียะ!!
            ผมตบมัน (ทำไมผมไม่ชกมันล่ะT-T)
“ นี่เจ้า!!”
“ กรูเกลียดมึง ไอ้เลว” มึงจูบกรู จูบแรกของกรูมึงพรากมันไป ไอ้เลวไอ้ชั่ว ไอ้สาดดดดดดดดดดดด
“ กล้ามากนักนะที่กล้าตบข้า”
            กรูกล้ามากกว่านี้ ถ้ามึงไม่ปล่อยแขนกรู 

              ***********************************************************


2bec

มาแบบ 

ขอบคุณทุก reply ค่ะ 

[i_lost in..]

ตอนนี้ที่ทุกคนรอคอย    (หรือเปล่า)




ตอนที่ 5 ผมเสร็จจนได้

ความเดิมตอนที่แล้ว
“ กล้ามากนักนะที่กล้าตบข้า”
            กรูกล้ามากกว่านี้ ถ้ามึงไม่ปล่อยแขนกรู
 
                          ********************************************

สุดท้ายผมก็ต้องโดนมันลากเหมือนหมูเหมือนหมาจนได้ TT-TT
“ เอาเจ้าเชลยนี่ไปมัดแล้วเอาไปไว้ในห้องข้า” 
?O?'
ผมปายยยเป็นเชลยตอนไหน จำไม่ได้เลย ถึงสมองจะขี้เลื่อยก็ตามเถอะ
แต่
มันคิดว่าผมเป็นฮาร์เรน นิ
 
O[]o !!

แล้วทำไมต้องเป็นห้องแทนที่จะเป็นห้องขัง?
“ ไม้น้า!~  ปล่อย!!!”  ผมเป็นเจ้าชายแล้วปฏิบัติกันแบบนี้เหรอ(ตะโกนในใจด้วยเสียงอันดังก้อง)
ป้าคราส คร้าบบบบบบ!~ ผมอยู่นี่ ช่วยด้วย!!!!

     ตามเคยผมถูกทหารพวกนั้นมัดเรียบร้อยโรงเรียนมันไปแล้วทั้งมือ ทั้งเท้า รวมปากด้วย ผมได้แต่มองพวกมันด้วยสายตาโกรธแรง ๆ
แต่พวกมันไม่ยอมสบตากับผมเลยมันจะรู้ไหมว่าผมโกรธ 
แม่เจ้า! ผมจะทำยังไงดี  TT^TT
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
   ผมถูกพามาห้องห้องหนึ่งมันก็คือห้องผมนั่นแหละ พวกมันรู้ได้ไงกัน ผมถูกวางลงบนเตียงแบบไม่นิ่มนวลสักเท่าไร และก็ไม่มีใครเข้ามาอีก  
ผมรอในหัวมันตีกันไปหมด ตอนนี้ผมคือ เจ้าชายฮาร์เรน อย่างงั้นเหรอ พระเจ้าตอบผมที  ยิ่งคิดยิ่งสับสน จนเผลอหลับไปทั้งอย่างนั้น
 
 
   เพราะความหิวทำให้ผมรู้สึกตัวขึ้นมา
 
“ ….อื-อ!!!” (นัสพูดไม่ได้ค่ะเจ้าค่ะปากถูกมักด้วยเศษผ้า) ผมตกใจเพราะไอ้บ้าคริสมันกำลังยืนมองผมอยู่ ผมกระดิ้บแบบเท้าถูกมัดออกไปให้ห่างๆมัน
(ไม่ได้กลัวนะแต่เผื่อความปลอดภัย - - ')
 
“ กลัวเป็นเหมือนกันหรือไง?” มันถามยิ้มๆ  ไอ้ฟาย
 
   มันแก้เชือกที่ปากผมออก
 
“ ไอ้ชั่วไอ้เลว ปล่อยกรูเดี่ยวนี้”
 
“ ทำไมต้องปล่อยเจ้า ทำไมต้องเชื่อฟังเจ้าในเมื่อเจ้ามันต่ำยิ่งกว่าทาสเสียอีก”  ดูมันพูด เดียวพ่อจูบดวยไม้หน้าสาม
 
“ ....” ผมเงียบครับ พูดไม่ออก ทำไมมันต้องปล่อยผมด้วย และเชื่อที่ผมพูด
 

“ แต่นี่มันสิทธิมนุษยชนเว้ย แกไม่รู้จักเหรอ เดียวเรียกตำรวจจับ เลยรู้จักป่ะ ไอ้บ้านนอก@#$%^&*()_......” ผมด่ามันไม่หยุดเลยครับ
 
“   ..?...” O[.]o 
       มันจูบผมอีกแล้ว คราวนี้มันผลักผมลงกับเตียง มือก็สอดผ่านเข้าใต้เสื้อที่ผมใส่ ผมต่อต้านมันไม่ได้เลย มือที่จะชกมันและเท้าที่จะถีบมันก็ถูกมัดอยู่
 
ปล่อยกรูไอ้โรคจิต!
 
ลิ้นสากๆของมันแตะตามเหงือกของผมแบบชำนาญจนผมรู้สยิวกิ้นขึ้นมา แต่ผมก็รังเกลียดมันอยู่ดี เรียกว่าขยะแขยงเลยครับ -^TT
   ผมพยายามจะประท้วงเพราะผมจะขาดอากาศหายใจตายแล้ว แต่มันก็สำรวจโพรงปากผมอยู่ได้  กรูไม่ยอมโว้ย...
 
   ผมส่งเสียงอู้อี้ในลำคอมันก็ไม่ยอมปล่อย ผมเลยกัดลิ้นมันครับ   
“ แฮ่กๆๆๆ ไอ้ชั่ว! ไอ้วิปริต ถ้ามึงอยากทำมากก็ไปหาผู้หญิงสิว่ะ กรูขยะแขยงโว้ย! ” เท่านั้นแหละครับตามันลุกวาว
 ฉีกเสื้อผมจนไม่เหลือชิ้นดีก่อนโยนลงทิ้ง แต่ผมตกใจ 
นี่มึ-งจะทามอาไรกรูTT _TT
 
“ คราวนี้เจ้าจะได้รับบทเรียน” มันบอกผม

                 
  มึ-งจะทำอาไรกรู ไอ้ชั่ว
 
   มือแข็งๆของมันลูบไล้อกเนียนๆของผม ทุกที่ที่มันสัมผัสจะทิ้งรอยแดงๆเอาไว้ ตอนนี้ดูเหมือนผมเคลิ้มนิดหน่อยจริงๆนะครับ
 

“ อย่า!"  ผมก็งงกับตัวเองอยู่ๆร่างกายมันก็อ่อนแรงลงเรื่อย ๆ ผมเห็นแววตาพอใจของไอ้คริส ว่ามันทำให้ผมเคลิ้มได้ แต่มันจริงครับ- -'
 ผมรู้สึกแปลกๆมันนวดคลึงยอดอกสีชมพูของผมวนเวียนอยู่อย่างนั้น ไม่รู้ว่ามันติดใจอะไรนักหนา
 
“ อ้า~~~~  อ----ย่า~~” ผมคราง เพราะมันเสียวครับ
 
“ อ่ะ เจ็บ” มันกัดที่ไหล่ขาวๆของผม ผมก็เจ็บสิครับ ตอนนนี้ผมเหนื่อยหอบเต็มที่ น้องชายของผมปลดปล่อยจนได้
 
“ ..................”  ไอ้คริสมันลงไปแก้เชือกที่ขาผม และจับขาผมกางออก ผมก็หุบเข้าครับ อายครับผมอาย -////-'
 
“ อย่า!” ผมบอกมันแต่ดูเหมือนเสียงครางมากกว่า
 
    คราวนี้มันกางขาผมออก แล้วเอาตัวมันทับเอาไว้ผมเลยทำอาไรไม่ได้
 
“  มึ-งจะทำอะไร?!” มันเอาน้องชายมันถูไถ  ช่องทางสีแดงของผมไปมา รู้สึกดีสุดๆเลยครับ 
เอ้ย ! ผมมีอารมรณ์ผู้ชายได้ไงครับ (ช้าไปแล้วไอ้นัส)
 
“ เอ้ย!” ผมร้องเสียงหลงมันยัดน้องชายมันเข้าตรงนั้นของผมแบบไม่มีการวอมก่อนเลย  
    
    TT _TT
 
“ หยุด!..... อย่า ”  แต่มันไม่ฟังผมเลยครับ ผมจะผลักมันออกไปก็ไม่ได้ เพราะมือผมถูกมันอยู่
 
ผมได้แต่ยอมรับชะตากรรมงั้นเหรอ?  ผมมองน้องชายมัน
 
O[]o
   ขนาดไม่ธรรมดาเลยครับ ใหญ่มาก
 
“ อ้า ~  เจ็บ  มึ-งเอาออกไป ไอ้ชั่ว” มันไม่ฟังอีกตามเคย

   กระแทกร่างกายมันเข้ามาอีก
 
“  อ๊ากกกกกกกกกกกก!!!!!” ผมแหกปากร้อง ยิ่งมันกระแทกเข้ามากเท่าไร ผมก็ยิ่งร้องดังมากขึ้นเรื่อยๆ มันเจ็บจนต้องร้องไห้เลย
ขอบอกนะครับผมร้องด้วยความเจ็บปวดไม่ใช่เพราะรู้สึกดี
 
“ หยุด!!!   อ้าาาา” ผมทั้งเจ็บทั้งแสบจากการเสียดสี รู้สึกได้ถึงอะไรเหนียวๆ คือเลือดของผมที่ออกมา เพราะช่องแคบฉีกขาด
 
“ อา----------------------ซี้ด”  มันครางพอใจ แต่ผมเจ็บจะตายอยู่แล้ว
 
 ออกไป!! กรูจะฆ่ามึงไอ้ชั่ว!
 
ตอนนี้ผมไม่มีแรงต่อต้านมันอีกแล้ว
 
       มันยังคงกระชั้นกระแทกร่างกายเข้ามาในร่างกายผมเรื่อยๆ จนเตียงดังเอี้ยดอาด  มันยกสะโพกผมขึ้นให้รองรับน้องชายมัน
 แล้วยังขยับสะโพกผมตามจังหวะอีกต่างหาก
 
“ อ-ย่..............า” ผมร้องเสียงแหบแห้ง ตามัวเพราะน้ำตาที่ไหลคลอ
 
   แล้วมันก็กระแทกร่างร่างกายมันจนมิดด้าม ก่อนที่จะถอดออก แล้วกระแทกเข้ามาในครั้งเดียวจนมิดอีกครั้ง และอีกหลายๆครั้ง
จนมันปล่อยน้ำรักในตัวผม ผมเสียวท้องน้อยวาบ
 
ขอบคุณสวรรค์ จบสักที
 
“ เจ้ามีดีกว่าที่ข้าคิด”  มึงเพิ่งรู้เหรอ ไอ้ฟาย
 
“ กรูจะฆ่ามึ-ง” ผมพึมพัมก่อนที่สติจะดับมืดลง
 
         *********************************

 
 
   แสงแดดจ้าฉายเข้ามาในห้องนอน ให้เห็นร่างขาวเนียนราวกับหิมะที่ขาวบริสุทธิ์ นอนอยู่ภายใต้ผ้าห่มผืนบาง
ริมฝีปากปากสีชาดที่บัดนี้กลับขาวซีดรับกับใบหน้าที่งดงามราวกับภาพวาดจากศิลปินฝีมือเลิศ
 
   “....................  ......” นัสลืมตาขึ้นมาอย่างเหนื่อยล้า
 
 
   “ อึ้ก............” แค่ผมขยับนิดเดียวก็ระบมไปทั้งตัว ไอ้คริส ชั่ว! มันข่มขืนผม TT^TT
 
   “ ผมจะฆ่ามัน  ฮือๆๆๆๆๆ” ผมโดนข่มขืนโดยผู้ชายด้วยกัน ผมไม่ได้ร้องไห้เพราะเจ็บกายแต่มันเจ็บใจและน้ำตามันก็ไหลออกมาเอง 

       “ ฮือๆๆๆๆๆๆ”
   
   ผมมอง ร่องรอยตามตัว มีแต่รอยจูบเต็มไปหมด ตามขาก็มีเลือดที่แห้งติดขารวมทั้งน้ำรักมันด้วย  ที่นอนก็มีรอยเลือดจากการกระทำจากมัน
 ทั้งยังปวดเมื่อยไปทั้งตัว
 
   ผมมองแสงแดดที่สาดเข้ามา เผื่อว่ามันจะทำให้ผมดีขึ้น
 
หน้าต่าง?
 
ไอ้โง่คริส  ผมจะหนีทางหน้าต่างนี่แหละ เพราะหน้าต่างนี้เชื่อมทางไปที่สวนกุหลาบและหลังจากนั้นก็ค่อยหลบออกไป
ผมรู้เพราะผมเคยออกมาเดินเล่นกับฮาร์เรนตอนกลางคืนบ่อยๆ
 
   ผมลงจากเตียง แต่ก็ต้องฟุบลงกับพื้น ผมไม่มีแรงเลย ทั้งที่พยายามแล้วพยายามยันตัวขึ้นมา ขามันก็สั่นหมด เจ็บสะโพกจนน้ำตาซึม
 
“ อย่าอ่อนแอน้าไอ้นัส แกเจ๋งสุดไม่ใช่หรือไง” ผมบอกตัวเอง
 
      ผมปีนทุรักทุเร ก่อนที่จะทิ้งตัวจากขอบหน้าต่างลงกับพื้นหญ้า   โคตรเจ็บเลย TT^TT'

 
“ สำเร็จ” แต่ความดีใจมันกลบความเจ็บปวด เพราะผมจะได้หนีจากไอ้ปีศาจคริส
 
“ อะไรที่เจ้าสำเร็จ” ผมเงยหน้าขึ้นมองที่มาของเสียงนรกนั้น
 
“ ไออออ้ ....คริส!!!”
 
“ ใช่ ข้าเอง” มันไม่พูดเปล่า ยิ้มด้วย มันกำลังหัวเราะเยาะผม
 
“ แกกกกกกกกกกกกกกก!”
 
“ ถ้ารู้ว่าเจ้าตื่นแล้ว ข้าคงไปหาเจ้านานแล้ว เราจะได้ทบทวนเรื่องเมื่อคืนกัน”
 
“ ไอ้ชั่ว ไอ้ทุเรศ ใครเขาอยากทบทวนกับแกกัน ห๊า!!” ผมมองมันเขม็ง ผมสีเงินของมันสะท้อนกับแสงแดดระยิบระยับ  ยิ่งทำให้ผมเกลียดมันเข้าไส้
 
“ มานี่ เจ้าเชลย” มันดึงแขนผมให้ลุกขึ้น มาถึงตอนนี้ผมถึงได้คิดออกว่า แขนผมไม่ได้ถูกมัดไว้
 
“ อย่ามาจับกรูไอ้สัด"  ผมปัดมือมันออก คิ้วมันขมวด ดึงแขนผมอย่างแรง
 
“ ปล่อย!!! กรูเจ็บ”
 
“ เจ็บมันก็เรื่องของเจ้า” ผมขืนไม่ไปตามมัน คราวนี้มันอุ้มผมแบบเจ้าหญิง
 
“ เอ้ย!!! ปล่อยกรู” ผมดิ้นแต่ไม่แรงเท่าไร เพราะผมสะเทือนประตูหลัง ยิ่งดิ้นยิ่งเจ็บ - - '
 
“ ข้าไม่ปล่อย แล้วก็อยู่นิ่งๆ ไม่งั้นประชาชนของเจ้าไม่รอดแน่”

   ผมหน้าซีดเลยครับทำไมต้องพูดถึงชาวเมืองมันจะหาเรื่องมาขู่ผมหรือไงแต่ชาวเมืองไปจากที่ที่แล้ว
 

“ หมายความว่า......" ขออย่าให้เรื่องที่ผมคิดเป็นเรื่องจริงเลย
 
“ใช่ ข้ารู้ตั้งแต่แรกอยู่แล้วว่าพวกเจ้าจะหลบไปทางไหน ข้าก็แค่ไปดักปากทาง” มันบอกทั้งยังเดินเข้ามาในห้อง
 
“ แก”
 
“ แล้วก็ถ้าเจ้าเรียกว่าข้าว่า แก อีก  เจ้าควรจะระลึกไว้ หากเจ้าทำให้ข้าไม่พอใจทั้งเจ้าและประชาชนของเจ้าจะมีจุดจบเช่นไร”
 
ป้าคราส ท่านปลอดภัยใช่ไหม? ผมเป็นห่วงป้าคราสมากครับ
 
“ แก  ....ท่านจะทำอะไรพวกเขา” ผมพยายามพูดดีๆกับมัน ผมจะต้องช่วยประชาชนของฮาร์เรนให้ได้
 
“ ผู้ชายและผู้หญิงที่ยังทำงานได้ขายเป็นทาส เด็กและคนแกก็ปล่อยตามกรรมหรือไม่ก็ฆ่าทิ้งทั้งหมด”
 
“ ชั่ว!!!” ผมด่ามันลืมตัว  มันบีบคางผมแรงๆ ให้ผมเจ็บ
 
“ ฉันเจ็บนะ! ”
 
“ ข้าบอกแล้วว่าเจ้ามันเป็นแค่เชลย ข้าจะบอกเจ้าเป็นครั้งสุดท้ายเจ้าชายฮาร์เรน” มันบอกผม
 
“ เพราะจากนี้เป็นต้นไป หน้าที่ของเจ้าก็คือให้ความสุขแก่ข้า”
 
“ พ่อมึงด่ะ” ผมเผลอหลุดตามคนปากไว

“ นี่เจ้า !” คราวนี้มันโกรธจริงๆ หน้ากลัวมากจนผมต้องเชหน้าไปทางอื่นก่อนที่สายตามันจะฆ่าผม

 
“ ถ้าฉันทำตามที่...ท่านบอกพวกท่านจะปล่อยชาวเมืองไปใช่ไหม?”
 
“ นั่นมันก็ขึ้นกับเจ้า” 
 
   “ องค์รัชทายาท ขอรับ” เสียงจากอีกฝั่งประตู
 
“ เข้ามา” มันวางผมลงกับเตียงแบบขอไปที
 
“ นี่อาร์รอน เขาจะเป็นดูแลเจ้า” ผมมองเด็กหนุ่มผมทองอย่างไม่ไว้วางใจ ก็มันเป็นคนของไอ้ชั่วคริส ผมไม่มีวันไว้ใจหรอก
 
“ ฉันไม่ใช่นักโทษ ไม่ใช่คนป่วยใกล้ตาย ไม่ต้องการให้ใครดูแล” อาร์รอนหน้าเสียเล็กน้อยก่อนที่ปรับหน้าเป็นปกติ
 
“ เจ้าไม่ใช่นักโทษแต่เป็นเชลย” มันบอกผมเสียงแข็งกระด้าง
 
“ อาร์รอนดูแลอย่าคาดสายตา เจ้าก็รู้ว่าทำงานผิดพลาดจะต้องตายสถานเดียว”
 
“ ขอรับองค์รัชทายาท” อาร์รอนโค้งให้คริสที่เดินออกไปก่อนที่มายืนที่ข้างเตียง
 
“ เจ้าชายฮาร์เรนขอรับ ข้าจะท่านไปอาบน้ำ”
 
“ ก็ได้” เพราผมก็เหนียวตัวและอยากล้างร่องรอยของมันออกจากตัวเต็มที่
 
   ผมเดินไม่กี่ก้าวก็เซ จนอาร์รอนต้องมาพยุงผม แต่ผมพยายามผลักเจ้านั้นก็เซไปเหมมือนกันครับ แก๋เข้ามาพยุงผม  
ผมเวียนหัว เลยยอมให้อาร์รอนพยุงไปห้องอาบน้ำ
 
“  เจ้าชายท่านทรงไม่สบาย” อาร์รอนบอกผมก็รับรู้ได้ถึงความร้อนจากผิวหนังผม
 

“ ...................” ผมไม่ตอบ เพราะคงจะจริง ได้แต่พยักหน้าตาม
 
 
   หลังจากอาบน้ำเสร็จแล้วอาร์รอนก็พาผมมาที่เตียง ข้างเตียงมีคนเอาอาหารหลายอย่างมาวางไว้ และตาแก่คนหนึ่ง
 
“ ท่านหมอ องค์รัชทายาทให้ท่านมาหรึ?” อาร์รอนถาม
 
“  องค์รัชทายาททรงบอกว่าเจ้าชายทรงไม่สบาย” มันรู้ว่าผมไม่สบาย คงให้หมอมาดูว่าผมตายหรือยัง
 
   หมอจับชีพจร ดูตาผมและดูอีกหลายอย่าง แล้วหันมาพูดกับอาร์รอน
 
“ ทรงไม่แข็งแรงตั้งแต่แรงอยู่แล้ว และ.....ทรงควรจะผักผ่อนให้มากๆกินยาบำรุงที่ข้าจัดให้ ก็จะทรงหาย” ทำไมผมจะไม่รู้ ไอ้และ..ที่หมอไม่ถูกต่อ
ก็คือ ผมถูกขืนใจจากไอ้คนที่ถูกเรียกว่ารัชทายาทของพวกเขา
 






“ เจ้าชายทรงทานอาหารก่อนแล้วก็ทานยาได้ขอรับ” อาร์รอนพยุงผมให้นั่งเอาหมอนมาอิงช่วยให้ผมทรงตัวอยู่ได้
 
“ ขอบใจนะ” ผมบอก
 
“ มันเป็นหน้าที่ของข้าอยู่แล้วขอรับ” ผมมองอาร์รอน ถ้าไม่ติดว่าเป็นลูกน้องของมันผมคบจะคบเขาเป็นเพื่อน แต่เป็นคนของมันแล้วไง
อาร์รอนก็ส่วนอาร์รอน ไอ้คริสชั่วก็ส่วนไอ้คริสชั่ว 
ไม่เกี่ยวกัน

*****************************************


ตอนต่อไปพรุ่งนี้จะมาต่อค่ะ

[dahlia]

แอร๊ยยย กำลังหนุกเลย รีบๆ มาต่อนะ   

[chocolate_ness]

สนุกอ่ะ

ไม่ได้อ่านแนวนี้มานานแร้ว

ช๊อบชอบ อิอิ