~ต้องชดใช้ด้วยความรัก(ติดเรทนะงับเอิ๊กๆ)~
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ~ต้องชดใช้ด้วยความรัก(ติดเรทนะงับเอิ๊กๆ)~  (อ่าน 93786 ครั้ง)

ออฟไลน์ tsuyu

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 467
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 34

ถูกใจให้เป็ด 0
 :pighaun:

ขอเลือดด่วน จะไหลหมดตัวแล้ว  :haun4:

ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
สอบเสร็จ สบายใจสุดๆ  :give2:

--Part6

“หึ.......อร่อยไม๊หล่ะ” คาเมะขยะแขยงเต็มทีกับการกระทำของจิน ที่ทำร้ายจิตใจเค้าอย่างมาก

แต่เค้าไม่สามารถที่จะต่อต้านได้เลยสักครั้ง

ลิ้นอุ่นๆทำงานอีกครั้ง โดยการเลียรอบๆ ทำความสะอาดรอบๆส่วนที่อ่อนไหวที่สุด เลื่อนลงมาต่ำลงไปอีก เลียรอบๆช่องทางที่

แสนจะคับแคบ แต่เป็นเส้นทางที่เค้าจะต้องสอดแทรกร่างกายเข้าไป ลิ้นหนาทำหน้าที่เบิกทางนั้น ปลายลิ้นถูกส่งเข้าไปสัมผัส

ภายในต้นทางเพียงเล็กน้อย.................ร่ายใหญ่ค่อยๆสอดแทรกนิ้วเข้าไปหนึ่งนิ้ว

“จ...เจ็บ”คาเมะร้องออกมาด้วยความทรมาน...........เจ็บ..................จินค่อยๆเคลื่อนนิ้วเข้าออก และเพิ่มจำนวนนิ้วเลื่อยๆ

เมื่อมีน้ำมาหล่อลื่นช่องทางนั้นจินสอดแรกตัวเค้าเข้าไปจนสุดทันที

“เจ็บ..............เจ็บ”น้ำตาไหลพรากลงมาอีกครั้ง................ร่างใหญ่เคลื่อนตัวอย่างช้าๆ..................จนเพิ่มจังหวะเป็นเร็ว
ขึ้น...............เร็วขึ้น................

“อึ๊ก”ร่างใหญ่กระตุกก่อนที่น้ำขุ่นๆ อุ่นๆ จาไหลเข้าไปภายในของคาเมะ.....เลือดสีแดงผสมกับน้ำขุ่นๆเลอะบนผ้าปูที่

นอนขาวสะอาด................นอนทาบไปบนร่างอันเปลือยเปล่าของร่างบาง จูบซับน้ำตา โดยที่ร่างกายเค้ายังคาอยู่ภาย

ใน................ยังไม่ได้ถอนตัวออกมา.............ร่างกายที่อ่อนเพลียหลับไหลไปโดยไม่รู้สึกตัว..............โดยมีจินที่ยังคาส่วนนั้น

อยู่กระชับกอดแน่นหลับไปตามกัน 
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++

เป็นเวลานานที่ร่างใหญ่นอนทับร่างที่เล็กกว่าจนถึงเช้า ร่างบางที่รู้สึกตัวก่อนค่อยขยับๆตัว................หนัก..........ขยับไปไหน

ไม่ได้และรู้สึกเหมือนมีอะไรมาคาอยู่ส่วนล่างไว้............ภาพเมื่อคืน ที่จินทำร้ายจิตใจเค้า ผุดขึ้นมาในหัวสมอง.............คาเมะ

หลับตาเพื่อลืมสิ่งที่เกิดขึ้น รวบรวมสติ ค่อยๆผลักจินออก เคลื่อนตัวออกมา แต่งตัว รีบออกไปทันที

แสงแดดยามสายที่สอดส่องเข้ามาทำให้จินที่นอนอยู่ตื่นขึ้น ผลิกตัวไปกอดร่างบางที่นอนข้างๆ แต่พบกับความว่าง

เปล่า.............เผลอยิ้มออกมาคนเดียว............เมื่อนึกถึงสิ่งที่เค้าทำไว้เมื่อคืน................การที่เข้าไปอยู่ภายในตัวของร่างบาง

ตลอดทั้งคืน..........................จินลุกขึ้น หยิบผ้าเช็ดตัวเดินเข้าห้องน้ำไปชำระร่างกาย....................ออกมาแต่งตัวไปทำงาน

“เอ่อ.....คุณจินครับ คุณคาเมะ ออกไปตั้งแต่ตี 5แล้วครับ”โคคิก้มหน้ารายงานข่าวให้ร่างใหญ่ทราบ

“อื้อ...ขอบใจที่บอก”เดินหน้าระรื่น ออกไปขึ้นรถหน้าบ้าน

“ไม่รับอาหารเช้าหรอครับ”

“ไม่หล่ะ....วันนี้ไม่ต้องขับรถให้ชั้นน่ะ”เดินแกว่งกุญแจรถออกไป ขึ้นรถคันหรู ขับออกไปด้วยความเร็วสูง 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ร่างเล็กที่กลับบ้านอาบน้ำ แต่งตัวพร้อมไปทำงาน.....ทำเหมือนไม่มีเหตุการณ์อันเลวร้ายเกิดขึ้นกับเค้า............ขอให้เป็นเพียง

ฝันร้ายเท่านั้น....................ฝันร้ายที่ไม่มีทางที่จะฝันอีกแล้ว................คาเมะมองรูปตัวเองผ่านทางกระจกบานใหญ่ภายใน

ห้องนอน...............ดวงตาที่บวมเป่ง....บอบช้ำ จากการร้องไห้อย่างหนักเมื่อคืน....น้ำตาที่ไหลตลอดทั้งคืน.....ร่างบางเดินลงมา

ทางบันไดหรู ด้วยหน้าตาที่อิดโรยเต็มที............เหนื่อย..............เจ็บปวดทั้งกาย....แต่ยังเท่ากับเจ็บทางใจ............คาเมะเดิน

ไปขึ้นรถ ให้คนขับรถขับไปส่งยังโรงแรมที่จัดงานเมื่อคืน เพื่อไปเอารถของตัวเองที่จอดไว้ 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คาเมะ ---- ไม่มีสมาธิที่จะทำงานทั้งวัน......นั่งเหม่อคิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นกับเค้า......เรื่องที่จินทำร้ายเค้า.....

แต่ทำไมเค้าสู้จินไม่ได้เลยสักครั้ง.....แพ้จินตลอด.....ภาพต่างๆที่เกิดขึ้นค่อยๆผุดขึ้นมาในสมองทีละภาพ...ละภาพ.....

ภาพที่จินทำร้ายเค้า......

ภาพที่จินอ่อนโยนกับเค้า................จินต้องการอะไรกันแน่.........คาเมะสับสนกับความคิดตัวเอง........ถ้าต้องการให้ชดใช้
 
ก็จะชดใช้ให้หมดเรื่องไป.....จะได้ไม่ต้องมาเจอกันอีก.......

จิน ---- ไม่เป็นอันทำงานเหมือนกัน.....นั่งยิ้มกับการกระทำของเค้าเมื่อคืน......ร่างกายของเค้าที่คาอยู่ในตัวของคาเมะตลอด

ทั้งคืน......รอยต่างๆที่เค้าเป็นคนทำไว้บนร่างกายของคาเมะ........ฝากรอยความเป็นเจ้าของเอาไว้.........แต่ภาพที่ทักกี้จูบมือ

คาเมะก็ผุดขึ้นมา......ยิ้มหุบลงทันที......ไม่อยากให้ใครแตะต้องคาเมะ......เป็นเพราะต้องการให้คาเมะชดใช้หรือเพียงเพราะ

ว่าหวง!!....ไม่อยากให้ใครยุ่ง นอกจากเค้าคนเดียว
+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จินที่นั่งคิดอะไรเพลิน ก็ลุกขึ้นเดินออกไปจากห้องทำงานหรูทันที ขับรถคันหรูออกไปยังสถานที่ต้องการไปทันที

++บริษัท KKจิวเวอรี่++

“ไม่ทราบว่าพบใครค่ะ”เลาส่วนตัวของคาเมะถามชายร่างสูงที่ดูสง่าเดินมาทำท่าจะเข้าห้อง

“เอ่อ คุณคาซึยะครับ”หันไปตอบเลขาหน้าสวย

“นัดไว้รึป่าวคร่ะ”

“เปล่าครับ”

“ตอนนี้คุณท่านมีแขกอยู่ นั่งรอซักครู่นะค่ะ”เลขาบอกให้จินนั่งรอที่โซฟารับแขกหน้าห้องทำงานของร่างบาง

--ภายในห้องทำงานของร่างเล็ก--

“ทักกี้....ไหนว่านัดตอนเย็นงัยฮะ นี่ยังไม่ถึงเวลาเลยนะฮะ”คาเมะพูดพลางก้มดูนาฤกาที่ข้อมือ

“ก็มารับไงครับ คาซึยะจะได้ไม่เหนื่อย”ส่งยิ้มให้ร่างบาง......หวานหยดย้อย

“ผมยังทำงานไม่เสร็จเรย”คาเมะพูดไปเก็บทำงานไป

“เด๋วผมนั่งรอ รับรองไม่กวนเด็ดขาด”ทักกี้พูดเส็ดก็เดินไปนั้งรอที่โซฟาในห้องทำงาน มองหน้าร่างบางไม่หยุด.....เจ้าตัวเริ่ม

รู้สึกว่าทักกี้ยังมองเค้าอยู่ไม่วางตา

“ทักกี้ฮะ หน้าผมมีอะไรติดอยู่หรอฮะ ผมเห็นมองอยู่นานแล้ว”ทักขึ้น.......ไม่ชอบเรย มีคนมานั่งมองหน้าแล้วยิ้มๆเนี่ย

“มีสิ ฮ่า ฮ่าๆๆๆๆๆ”ขำแกล้งร่างบางตรงหน้า

“อะไรอ่า”คาเมะเอามือถูหน้า แร้งๆเพื่อให้สิ่งที่อยู่บนหน้าหายออกไป

“ตรงนี้ๆ ตรงนี้ด้วยๆ ตรงนี้อีก”ทักกี้พูดกับชี้หน้าตัวเองแทนจุดบนหน้าร่างบาง

“ไหนอ่า ไม่เห็นมีเลย.....แกล้งกันหนิหน่า”คาเมะงอนตุ๊บป่องแร้ววว...

“โอ๋ๆ ขอโทดษคร้าบบ ผมม่ะได้ตั้งใจ”เดินง้อร่างบางที่เดินไปมา

“เด๋วเลี้ยงข้าวม่ะอั่นเลย อยากกินไรสั่งตามสบาย”โห เปิดทางเต็มที่...สั่งแหลกเลย....คาเมะคิดแผนชั่วร้าย

“ฮ่าๆๆๆๆ ผมกินเยอะน่ะ จ่ายไหวหรอ”ยิ้มออกมา ที่งอนน่ะแค่แกล้งเท่านั้นเอง

“ฮ่าๆๆๆๆ ไหวสิ แค่เนี่ย จิ๊บๆ”

เสียงหัวเราะของทั้งสองคนที่กำลังแกล้งกันอย่างมความสุข หารู้ไม่ว่าเสียงแห่งความสุขนั้นได้เล็ดลอดออกมาข้างนอก ทำให้คน

ข้างนอกได้ยินทุกสิ่งทุกอย่าง เสียงหัวเราะของคาเมะ...............คนที่อยู่กับเค้าแต่ไม่เคยแม้แต่จะยิ้มให้เค้า มีรึเสียงหัวเราะ

แบบนี้จะได้ยิน...............แต่อีกเสียง............เสียงของใครไม่รู้ อยู่กับคาเมะ ท่าทางสนิทสนมกันหน้าดู..........จินที่ฟังเสียง

หัวเราะนั้น สายตาวาวก็จ้องที่ประตูห้องบานใหญ่.......................เมื่อไหร่จะเปิด.....จะได้เห็นคนที่สามารถทำให้คาเมะมีความ

สุขได้ขนาดนี้............................ว่าแล้ว ประตูบานใหญ่ก็เปิดออก คาเมะกับชายอีกคนเดินออกมาพร้อมกัน

“มิกะฮะ วันนี้ผมกับก่อนน่ะฮะ บ๊ายบาย”ยิ้มให้เลาขาสุดสวยหน้าห้อง แต่ไม่ทันเห็นอีกคนที่นั่งมองอยู่

“คุณคาซึยะค่ะ มีคนมาขอพบตั้งนานแล้ว”เลขารายงาน ชี้ไปยังคนที่มานั่งรอตั้งนานแล้วจนได้ยินเสียงที่มีความสุขของร่างบาง….

คาเมะหันไปนิ้วเรียวของเลขา แต่ก็ต้องตกใจ........................อาคานิชิ จิน...........นายมาทำไม ทั้งๆที่ชั้นอุตส่าออกมากะจะไม่

ให้เห็นหน้านายแล้ว

“ช่วยบอกเค้าด้วยน่ะครับว่า......ผมไม่ว่าง”สั่งให้เลขาบอก

“อ่อ ......อีกอย่าง......ช่วยเชิญเค้ากลับด้วย...ขอบคุณน่ะฮะ”หันไปมองอย่างเหยียดๆ

“ค่ะ”เลขาก้มหน้ารับคำสั่ง

“ทักกี้ฮะไปกันเถอะ ผมหิวจะแย่อยู่แล้ว ยังไม่ได้กินอะไรเลย”ควงแขนทั้งกี้แบบอ้อนๆ........ทำเสียงอ้อนๆใส่อีก........ทักกี้จับ

มือที่ร่างบางควงเบาๆ

“ครับ ไปกับเถอะ”คาเมะเดินควงแขนทักกี้ออกไป หันมามองจินด้วยสายตาเหยียด

เลขาเดินมาบอกจินที่นั่งสายตาดุๆ.....น่ากัวจิงๆ.....จินเดินตามออกมา.......................เตรียมที่จะลงลิฟท์ไปข้างล่าง.......แต่

คาเมะและทักกี้ก็ยืนรออยู่เหมือนกัน

--ติ๊งต่อง—เสียงลิฟท์ดังขึ้น พร้อมกับประตูลิฟท์เปิดออก.....คาเมะยังควงแขนทักกี้เข้าไปในลิฟท์ โดยมีจินเดินตามเข้ามา

ด้วย.................ภาพที่เห็นร่างบางควงแขนกับคนอื่น......มันทำให้จิตใจของร่างใหญ่ไม่พอใจอย่างมาก......ประตูลิฟท์ปิดลง
อย่างช้าๆ

“ทักกี้ฮะ....เราจะไปกินร้านไหนดีฮะ”ส่งสายตาหวานๆให้ทักกี้....โดยที่ไม่รู้ว่ามีอีกคนมองอยู่

“แล้วแต่คาซึยะสิครับ”เอาใจเต็มที่กับคนคนนี้....ยอมทุกอย่าง

“โอ๊ย!! ทักกี้ฮะๆ อะไรกัดก็ไม่รู้”เกาตามซอกขอขาวอย่างแรง.....แซบ อะไรกัดเค้าก็ไม่รู้

“ไหนๆ ดูซิ ตรงไหน”ถามด้วยความเป็นห่วง คาเมะชี้ไปตรงซอกขอขาวโดยไม่ทันระวังตัวว่ารอยที่จินฝากเอาไว้เมื่อคืนจะ

ปรากฏให้ทักกี้เห็น แต่ทักกี้ไม่ได้คิดอะไรสักนิด เป็นห่วงร่างเล็กตรงหน้ามากกว่า.........................การกระทำของทั้งคู่เป็นการ

กระทำที่ทำให้อีกคนไม่พอใจเข้าไปใหญ่.................ยั่วกันนักใช่ไหม............................คิดจะแกล้งกันรึงัย.........

--ติ๊งติ่ง—เสียงลิฟท์ดังเมื่อถึงจุดหมาย ประตูลิฟท์เปิดออก ทักกี้พาคาเมะเดินออกไปขึ้นรถ เพื่อไปกินข้าว....ส่วนจินเดินออกมา

แล้วก็เดินไปอีกทาง เพื่อไปขึ้นรถเช่นกัน……ยอมรับว่าทนไม่ได้กับการกระทำของร่างบาง....เดินขึ้นรถรีบขับรถออกไปทันที

++ร้านอาหารสุดหรู++

“ที่นัดมานี่ มีอะไรกับผมรึฮะ”คาเมะถามขึ้นหลังจากที่กินอาหารกันก็นานพอสมคสร

“คือ.....เอ่อคือว่า….”มันพูดยากจัง

“อะไรหรอฮะ”คาเมะทำท่าสนใจเต็มที่

“คือผมชอบคาซึยะครับ”ทักกี้ตัดสินใจพูดออกไป

“ครับ”คาเมะรับรู้ แต่ไม่เคยคิดอะไรเกินเลยไปมากกว่าพี่ชาย

“เป็นแฟนผมได้ไหม๊ครับ”น่าน ตัดสินใจถาม หวังว่าจะได้คำตอบจากร่างบางที่น่าจะยอมรับเค้า

“เอ่อ....คือผม...ผม”คาเมะหน้าเจื่อน.............จะพูดงัยดี.......ก็ไม่ได้ชอบอ่ะ

“ไม่เป็นรัยครับ ผมเข้าใจ”ทักกี้ทำหน้าเส้าๆ

“เเต่ผมชอบทักกี้นะฮะ ....รักทักกี้เหมือนพี่ชาย.....”พูดออกมาตามอย่างที่ใจคิด ทักกี้ยิ้มกัยคำพูดของร่างบาง อย่างน้อยคาเมะ

ก็ยังรักเค้า.......ถึงจะฐานะอื่นก็เถอะ

“ไม่เป็นไรครับ เป็นพี่ชายก็ได้.....พี่ชายคนนี้จะดูแลน้องคนนี้ให้ดีที่สุด”ทักกี้เอามือยีหัวคาเมะจนยุ่งเหยิง

“อ่าๆ พี่ทักกี้ก็”เปลี่ยนสรรพนามทันที

“คาซึยะ กลับกันเถอะ”ควักเงินออกมาวางไว้

“ครับ เรียนคาเมะก็ได้ สั้นดี”ยิ้มให้อีกที..........ทั้งสองเดินออกมาจากร้านอย่างมีความสุข....ทักกี้ขับรถพาคาเมะไปส่งที่

บ้าน......บ้านหลังใหญ่ที่มีแต่คาเมะอยู่ และยังเหลือเพียงคนรับใช้บางส่วนเท่านั้นที่ยังคงอยู่

“ถึงละครับ”ทักกี้จอดรถหน้าบ้าน ไม่ได้เข้าไปส่งข้างใน

“ขอบคุณนะครับพี่ชาย......ขับรถกลับบ้านดีๆหล่ะครับ”ยิ้มหวานให้ทักกี้...............มีความสุกจังเมือ่เห็นรอยยิ้มของคาเมะ

“คร้าบบบ น้องรัก ไม่ต้องเป็นห่วง”รับคำ เมื่อร่างบางเดินออกจากรถไปก็ขับรถออกไปทันที คาเมะมองตามรถที่แล่นออกไป

หันมาล้วงหากุญแจบ้าน

ร่างบางที่กำลังควานหากุญแจบ้าน ไม่อยากรบวนคนใช้ มันดึกมากแล้ว จู่ๆ ก็มีรถมาจอดข้างหลัง คาเมะหันไม่มอง.......ตกใจ

อีกแล้ว...............นายมาทำไม อาคานิชิ จิน.................หันกลับไปหากุญแจบ้านตามเดิม

“ขึ้นรถ”จินพูดเสียงเรียบ ตอนนี้มายืนอยู่ข้างหลังคาเมะแล้ว……….คาเมะทำเป็นไม่ได้ยิน ยังคงหากุญแจอยู่....มือเริ่ม

สั่น...............เมื่อไหร่จะเจอสักที ของเยอะแยะ รกไปหมด............อ่อเจอแล้ว..........

คาเมะกำลังไขกุญจาบ้านอยู่.............จินกระชากคาเมะลากไปขึ้นรถที่จอดเทียบอยู่

To..Be..Con



ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +2
--Part7

คาเมะที่ถูกจินกระชากขึ้นรถมาก็นั่งนิ่ง.............ไม่อยากแม้กระทั่งจะมองหน้า.................ร่างบางหันหน้าออกไปทางหน้าต่าง

รถ........................ไร้เสียงสนทนาใดๆทั้งสิ้น.......................จินขับรถด้วยความเร็วสูง คงเป็นเพราะแอลกอฮอลที่เพิ่งกินมากับ

ยูอิจิก่อนที่จะมาดักรอหน้าบ้านของคาเมะ................จินขับรถออกไปนอกชานเมืองเรื่อยๆ..............ร่างบางที่นั่งเงียบอยู่นาน

ตอนนี้หลับไปแล้วคงเป็นเพราะความเหนื่อยที่สะสมมาทั้งวัน............รวมทั้งการกระทำของจินที่ทำเค้าเมื่อคืน ยังรู้สึกเจ็บ แต่ก็

ต้องฝืนทนความรู้สึกนั้นเอาไว้ ไม่อยากแสดงให้ใครรับรู้ทั้งสิ้น.....ขอเก็บความรู้สึกนี้เพียงฝ่ายเดียว......เพราะมันเป็นเรื่องเรื่อง

ของเค้า ที่จะต้องชดใช้ให้หมดสิ้น................จินที่ขับรถมาเป็นระยะทางที่แสนไกล.................รถคันหรูถูกจอดหน้าบ้านพัก

ตากอากาศที่ดูสวยงาม..............น่าอบอุ่น...................เห็นแล้วน่าอยู่จริงๆ..................จินดับเครื่องรถ หันหน้ามาทางร่างบาง

ที่ตอนนี้หลับตาพริ้ม..........แต่ตาคู่สวยนั้นดูหมองเศร้า..บอบช้ำมาก..คงเป็นเพราะร้องไห้หนัก.....หรือเป็นเพราะไม่ได้พัก

ผ่อน...ก็ไม่รู้ได้.......จินเห็นร่างเล็กนั้นก็อดใจไม่ได้ที่จะขโมยหอมของคาเมะ......คาเมะรู้สึกตัวหน่อยๆ....ค่อยๆลืมตาขึ้น.....

แต่เพื่อนลืมตาโตเต็มที่แล้วก็เห็นจินที่ยื่นหน้ามาอยู่ข้างหน้าเค้า......สายตาของจินจ้องใบหน้าของคาเมะ......คาเมะเป็นฝ่าย

หลบตาจิน....ไม่......ไม่อยากมอง

“พามาที่นี่ทำไม”คาเมะถามเสียงเรียบ ไม่มองหน้าจิน ทั้งๆที่หน้าจินยังอยู่ไกลไม่ถึง5cm.

“พักผ่อนไง ท่าทางน่าจะเหนื่อย เมื่อคืนก็มีอะไรกับชั้น แถมเมื่อกลางวันยังมีอะไรกับหมอนั่นอีก ถ้าไม่เหนื่อยนายก็คงเก่งน่าดู

เลยหล่ะ”กระซิบข้างหูร่างบางเบาๆ แต่แฝงไปด้วยน้ำเสียงที่ดูเยาะเย้ย.....ดูถูก......คาเมะที่ฟังนั้นก็โมโห.....ทำไมต้องดูถูกเค้า
แบบนี้ด้วย

“เหนื่อยมากเลยหล่ะ.....แต่ไม่ใช่กับนายน่ะ.....กับนายหน่ะไม่ได้ครึ่งของทักกี้เลยซักนิด”คาเมะพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยั่นเต็มที่

ผลักตัวร่างสูงที่คร่อมเข้าอยู่ออก แล้วเดินออกไปทันที................จินที่ได้ฟังอย่างนั้นก้อเลือดขึ้นหน้า...............คาเมะที่เดิน

ออกมาจากร่างสูง ก็เดินมายังชายหาด เดินไปเรื่อยๆ น้ำตาที่เก็บมานาน ตั้งแต่ออกจากบ้าน ตอนนี้ถูกสั่งให้ไหลรินลงมาอาบ

แก้มที่ขาวใส..............จินเดินที่อึ้งอยู่สักพักก็เดินตามออกมา แต่ตอนนี้กลายเป็นวิ่งตามแล้ว...........คาเมะหันกลับไปมองทาง

ที่เดินมา เห็นจินกำลังวิ่งมาทางเค้า..............คาเมะก็ออกแรงวิ่งทันที...............วิ่งหนีจินที่วิ่งตามเค้า...ตอนนี้จินวิ่งใกล้เข้ามา
แล้ว................คาเมะรู้สึกเหมือนขาหมดแรง.............

ทำไมขามันก้าวไม่ออก............เทียบกับจินตอนนี้ยิ่งวิ่งหน้ามุ่งมั่น ใกล้เข้ามาทุกที.........ร่างบางก็พยายามวิ่งหนีเต็ม

ที่.................แต่ขาที่หมดแรงนี่สิ...........สะดุดกับเชือกที่ผูกเรือเข้าให้..............คาเมะที่ทรุดลงไปเพราะความซุ่มซ่ามของตัว

เอง สายตายังคงมองร่างสูงที่วิ่งเข้ามาหาเค้า..........คาเมะพยายามเขยิบหนี หนีให้ไกลที่สุด........แต่ร่างสูงก็วิ่งมาจน

ทัน...........หยุด ยืนมองร่างเล็กที่พยายามเขยิบหนีเค้า...........จินเดินเข้ามาใกล้ตัวคาเมะเรื่อยๆ

“จะหนีไปไหนหล่ะ”ก้มลงจับข้อมือร่างบางไว้....บีบแน่น.....รีบประกบปากร่างบางทันทีลิ้นอุ่นๆถูกแทรกเข้าไปเซาะหาความ

หวานของร่างบาง น้ำใสๆที่ไหลลงมาจากตาทั้งสองข้างของคาเมะ ดูเหมือนจะไหลลงมามากกว่าเดิม........คาเมะส่ายหน้าไป
มา.........ไม่อยากได้สัมผัสแบบนี้............

“ของชั้นมันแย่กว่าทักกี้ตรงไหน..............รังเกลียดนักใช่ไม๊”จินพูดจบก็ลากคาเมะมาข้างเรือที่ถูกนำขึ้นมาจอดอยู่บนหาดใต้

ต้นไม้ใหญ่ จินผลักคาเมะลงบนพื้นทรายสีขาวนวล.........จินรีบทาบทับลงไปบนร่างบางทันที..............ประกบปากคาเมะอีก

ครั้ง ซอดแทรกลิ้นเข้าไปทันที........คาเมะก็ได้แต่กล้ำกลืนฝืนทนความรู้สึกนี้.....ทั้งๆที่อยากปฏิเสธเต็มที่.....แต่ทำไม่ได้.......

ใบหน้าของจินเริ่มซุกไซร้ไปตามซอกคอที่ขาวนวล มือก็พันธนาการปลดกระดุมเสื้อของร่างบางออก..........คาเมะใช้แขนที่อ่อน

แรงผลักจินออก.......ปฏิเสธแต่ก็ไม่เป็นผล...........กระดุมที่ถูกติดแน่นเมื่อตอนเช้า แต่ตอนนี้ได้ถูกปลดออกจนมาถึงเม็ดที่3
แล้ว

“ไม่น่ะ……….ไม่..........ของร้อง”คาเมะส่งเสียงขอร้อง.........มือก็ผลักร่างใหญ่ตรงหน้าเต็มแรง...

“กลัวใครจะมาเห็นหรือไง......ไม่ต้องกลัว......ชั้นรับรองไม่มีหรอก..” พูดด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวสำหรับคาเมะ.......แต่ก็คงไม่มี

ใครเห็นหรอก.............เพราะมันเป็นเวลากลางคืน..........แล้วที่ตรงนี้เป็นที่ที่ไร้แสงไฟ มีแต่แสงดาวที่อยู่บนฝากฟ้าเท่า

นั้น.......ซึ่งเป็นแสงสว่างรำไรๆ…….หน้าก็ยังซุกไซร้อยู่ตามซอกคอขาวๆของคาเมะ

“ไม่.......ขอร้องน่ะ ฉันขอร้อง”น้ำตาใหลพรากลงมาอาบแก้มทั้งสองอย่างไม่ขาดสาย......ใบหน้าที่เปื้อนคราบน้ำตาส่ายไป

มา.........ตัวก็ยังดิ้นให้หลุดจาการเกาะกุมของร่างใหญ่...........ถอยเขยิบไปเรื่อย.....

“จะไปไหน…..มานี่”คาเมะที่เขยิบถอยไปข้างหลัง...........โดนจินจับข้อเท้าลากเข้ามาหาตัวเอง

“โอ๊ย.....เจ็บ..เจ็บ”เจ็บตรงข้อเท้าที่ร่างใหญ่จับ........ที่เดินสะดุดเมื่อกี้ เกิดรอยเขียวช้ำขึ้น……จินชำเลืองเห็นข้อเท้าที่เค้าจับอยู่

ก็ต้องตกใจ..........ข้อเท้าที่บวมขึ้นมา..........ตรงข้อมีรอบช้ำออกดำๆ......มองไม่ค่อยเห็นเพราะไม่มีแสดงไฟที่สว่างไสว.....แต่

ความคิดของจินคิดว่าเป็นรอยช้ำแน่นอน......

“ขอโทษ”คำพูดที่แผ่วเบาของจิน........จินจูบซับน้ำตาที่ไหลพรากลงมา........โอบกอดคนตัวเล็กให้อยู่ในอ้อมแขน.........เค้าเป็น

คนผิดใช่ไหม๊ ที่ทำอย่างนี้กับคาเมะ.........น้ำตาที่ไหลลงมาอย่างไม่ขาดสายกลับไหลลงมามากกว่าเก่า........

“กลับบ้านกันเถอะ”อุ้มร่างบางขึ้น กระชับกอดแน่น.........พาเดินกลับบ้าน.......คาเมะเอาหน้าซุกกับอกกว้างของร่างใหญ่..........

กลิ่นเหล้า............ก่อนจินมาจินไปกินเหล้ามาหรอ..............ท่าทางจะเมาพอสมควร..............

จินที่เดินอุ้มคาเมะมาจากที่ชายหาด......ตอนนี้มาหยุดอยู่หน้าบ้านพักตากอากาศ...............อุ้มร่างเล็กเข้ามาวางบนโซฟาที่ดู

หรูหรา แต่ดูเข้าชุดกับบ้านหลังนี้มาก โซฟาสีขาวตัดกับห้องสีฟ้า.....ดูสวยงามมาก

“นั่งรออยู่ตรงนี้น่ะ เด๋วมา”จินเดินหายเข้าไปในห้องน้ำ และออกมาพร้อมกันกะละมังใบเล็กๆที่ใส่น้ำอุ่นๆ พร้อมกับมีผ้าผืน
เล็กๆแช่อยู่

“ไหนดูสิ”จับข้อเท้าร่างเล็กขึ้นมาดู.................ข้อเท้าบวมเป่ง............สีผิวหนังบริเวณนั้นเปลี่ยนไปเป็นสีเขียวๆ ม่วงๆ ช้ำ
เลือด

“สงสัยข้อเท้าจะซ้น....”จินบิดผ้าหมาดๆ เอามาเช็ดเบาๆ บริเวณข้อเท้า ทำความสะอาดให้..........แล้วเดินไปหยิบยามาทา

“นี่ทายาหน่อยน่ะ”เปิดฝาหลอดยา.......บีบเจลใสๆที่อยู่ในหลอดลงบนนิ้ว..............ทาข้อเท้าให้ร่างเล็กอย่างบาที่สุด.............ไม่

อยากทำร้ายร่างนี้แล้ว............พอแล้วกับการที่จะทำให้ร่างนี้เจ็บปวด.......คาเมะที่มองดูการกระทำของร่างใหญ่ก็แปลก

ใจ..................เค้าเป็นอะไรของเค้าน่ะ........................ทำไมถึงทำให้เราขนาดนี้....................ยอมทำให้ทุกอย่าง............

มองหน้าร่างใหญ่ที่ก้มหน้าดูข้อเท้าของตัวเองด้วยคิ้วที่ผูกมัดติดกันไว้.....สงสัยจริงๆ....

“เสร็จล่ะ”เงยหน้าขึ้นมาสบสายตากับคาเมะพอดี..............คาเมะเป็นฝ่ายหลบตา.........จินยิ้มให้ร่างเล็กที่ไม่เห็นรอยยิ้มเค้า

“ขอบคุณ”พูดออกไปเมื่อจินเดินเอากะละมังกับหลอดยาไปเก็บ

“นอนซะน่ะ”อุ้มร่างเล็กเข้ามาในห้องนอน....วางร่างบางลงบนเตียง.................ห่มผ้าห่มให้ร่างเล็กที่ท่าทางจะเหนื่อย

มาก..........เมื่อเห็นร่างเล็กหลับตาลง......จูบที่หน้าผากเบาๆ.............ปิดไฟ.........เดินหยิบผ้าเช็ดตัวเข้าห้องน้ำไป...............

เมื่ออาบน้ำเสร็จก็ออกมาหยิบผ้าห่มที่อยู่ในตู้กับหมอนออกมา...........เดินไปยังโซฟา ล้มตัวลงนอน............. 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

กลิ่นของอาหารเช้าโชยเข้ามาเตะจมูกร่างที่นอนอยู่บนเตียง..............ทำให้ร่างนั้นขยับตัว ค่อยๆลืมตาขึ้น..............ลุกขึ้น

พยายามพยุงตัวให้ลุกเดินไปตามกลิ่นที่โชยเข้ามา..............ภาพที่คาเมะเห็นตรงหน้า............คนที่ดูออกจะเป็นคุณชายอย่าง

อาคานิชิ จิน กำลังทำอาหารอยู่ในครัว.............คาเมะเผลอยิ้มให้กับภาพที่เห็นอยู่ตรงหน้า.......

“อ่าว...ตื่นนานรึยัง”เสียงเรียกของจินทำให้คาเมะหลุดจากพวังค์ทันที

“ไม่นานเท่าไหร่”หลบสายตากับคนตรงหน้า..................ไม่กล้ามอง

“แล้วทำไมมายืนอยู่ตรงนี้หล่ะ.......ขายังเจ็บอยู่ไม่ใช่หรอ”พยายามพยุงตัวร่างเล็ก

“ค่อยยังชั่วแล้ว”คาเมะตอบเสียงเรียบ ผลักมือจินออกเบาๆ

“ม่ะ มากินข้าวดีกว่า”แรงผลักเบาๆของคาเมะไม่เป็นผล...............จินจับแขนคาเมะใช้ตัวเองเป็นที่พึ่งให้ร่างเล็กเดินตามมาที่

โต๊ะกินข้าว...............เลื่อนเก้าอี้ให้คนตัวเล็กนั่ง...............อ้อมไปอีกฝั่งนั่งลงกินข้าวด้วยกัน.................ระหว่างการกินข้าว

นั้น...................ไม่มีเสียงสนทนาใดๆทั้งนั้น......................

“กินนี่หน่อยสิ” ตักสลัดที่อยู่กลางโต๊ะให้..........เห็นคาเมะนั่งคนซุปไปมาให้ถ้วยไม่ค่อยจะกินสักเท่าไหร่

“กินข้าวเสร็จแล้วก็อาบน้ำซะน่ะ…..ชั้นจะได้ไปส่งที่บ้าน”เก็บจานที่อยู่บนบนโต๊ะอาหาร เดินเข้าครัวไป

คาเมะค่อยๆลุกขึ้น เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำอย่างว่าง่าย

“ไหนดูแผลหน่อยสิ”เดินมาดูคาเมะที่แต่งตัวออกจากห้องน้ำแล้วมานั่งอยู่ที่โซฟาห้องรับแขก................จับข้อเท้าร่างเล็กขึ้นมา
ดู

“ทายาอีกครั้งคงจะดีกว่านี้น่ะ”หยิบยาที่วางอยู่บนโต๊ะตัวเล็กๆขึ้นมาทาที่ข้อเท้าร่างเล็ก…………ทายาเสร็จก็จะอุ้มร่างเล็กที่นั่ง

เหม่ออยู่.............คาเมะตกใจ.............จินอุ้มคาเมะออกมาจากบ้านขึ้นรถแล้วรถคันหรูก็ถูกขับออกไป....................... 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“นี่นาย!! เห็นจินไม๊”ยามะพีที่เข้ามาหาจินที่บริษัทแต่เช้า ถามยูอิจิที่เดินเล่นอยู่ให้บริษัท

“ไม่เห็นครับ ที่เห็นก็คงมีแต่ผมหล่ะครับ”ส่งยิ้มยั่วอารมณ์คนตรงหน้า

“แล้วรู้ไม๊ว่าจินไปไหน”ไม่อยากคุยจริงๆกับคนนี้...........ท่าทางจะไม่รู้เรื่อง...........

“จะไปรู้หรอ เผอิญผมก็ไม่ได้ไปนอนกะไอ้จินซะด้วย เลยไม่รู้ว่ามันไปไหน”ยูอิจิทำทำหน้าตายิ้มยียวนร่างเล็กเรื่อยๆ............

อยากแกล้งซะจริง......................คนอะไรน่ารักเป็นบ้าเลย...................

“เห่ย.....ฉันไม่อยากคุยกับนายแล้ว”ทำเสียงสูง...............เบื่อจริงๆเลยเนี่ย พวกกวนประสาท.................ไม่อยากพบไม่อยาก

เจอ...............................ยามะพีเดินสะบัดหน้าใส่ยูอิจิเดินเข้าห้องทำงานจินไป

“นาย....ตามชั้นเข้ามาทำไม”ยามะพีที่นั่งรอจินอยู่ที่โซฟารับแขกตัวหรูในห้องทำงานจิน.......ถามขึ้น เมื่อเห็นยูอิจิเดินตามเข้า
มา

“อ่าว....ก็นี่ห้องทำงานเพื่อนผม.....ทำไมผมจะเข้ามานั่งไม่ได้หล่ะครับ”พูดพร้อมเดินเข้ามานั่งที่โต๊ะทำงานจิน

“เห่ย เบื่อจริง…ไม่อยากเจอก็ต้องมาเจอ”ยามะบ่นกับตัวเองเบาๆ………….ยามะพีนั่งเงียบไม่คุยกับยูอิจิที่นั่งมองหน้าเค้ายิ้มๆตลอด
สักนิด

“คุณสุดสวยครับ...........ไม่หิวหรอครับ”ยูอิจิถามขึ้น ................นั่งรอจินนานแล้ว..นี่ก็เที่ยงแล้วด้วย................เลยตัดสินใจชวน
ร่างบางออกไปกินข้าว

“ใครสุดสวย..........”หันมาค้อนให้ยูอิจิ

“คุณก็ดูสิครับ......ในห้องนี้นอกจากผมกับคุณยังจะมีใครอีก........ถ้าไม่ใช่ คุณ”ยิ้มให้ยามะที่ส่งสายคากินเลือกกินเนื้อมา

ให้...............ชอบเจงเจ๊งยั่วอารมณ์คนสวยขี้งอนเนี่ย

“นี่นาย.....ชั้นเป็นผู้ชายน่ะ....มาเรียกอย่างนี้ได้ยังไง”สะบัดหน้า เชิดใส่ยูอิจิสะนี่...........งอนเข้าแล้ว

“โอ๋ๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ขอโทษคร้าบบบบบ.....ป่ะ ไปกินข้าวกันเถอะ”เดินมาลากยามะที่นั่งอยู่ให้ลุกขึ้นตามแรงฉุด

“ไม่ ฉันไม่หิว…..ปล่อยยยย”ปฏิเสธเต็มที่ ทั้งดิ้น ทั้งถีบ

คร้อก~~~เสียงท้องร้องของยามะดังขึ้น..........

“โห หิวก็ไม่บอก วางฟอร์มอยู่นั่นแหละ”ยิ้มกัยอาการที่มันฟ้องว่า....................กำลังหิวอย่างรุงแรง.............ไม่สนใจลากยามะ

ออกจากห้องทำงานจินไป พาขึ้นรถสปอร์ทที่จอดอยู่ขับหายออกไปอย่างรวดเร็ว

To..Be..Con

ชอบจินแบบนี้จังเลย  :fox2:    คู่ มะพี+พี่ยู ก้อน่ารัก  :impress2:

ขอบคุณทุกคอมเม้นนะงับ :give2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-03-2007 08:52:15 โดย taebin7 »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ THIP

  • Moderator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 7765
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 965

ถูกใจให้เป็ด 0
หุหุ ยั่วกันไปมา จนได้เรื่อง  :kikkik:  :kikkik:
Alluka น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก  จุ๊บๆ
Kulapika คัมแบ็คคคคคคคค

ออฟไลน์ jammy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 62

ถูกใจให้เป็ด 0
เมื่อไหร่ยูจะจัดการยามะพีซะทีละครับ  :haun1:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 45

ถูกใจให้เป็ด 0
บีบหัวใจจริงเลยยย  :kikkik: :kikkik:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 11131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2302

ถูกใจให้เป็ด 0
อยากเห็นคู่ยูกะยามะบ้าง  :kikkik:

จินกะคาเมะบ่อยแระ :haun1:
ชวนทุกคนหันมาใช้ คำว่า นักเขียน นักอ่าน แทน รีดเดอร์ ไรท์เตอร์ 
กฎของบอร์ด :  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
มาแต่เช้าเลยคับวันนี้  :laugh5:

อ่านกันต่อเลยดีก่าเนอะ :give2:
--Part8

.รถคันหรูที่มีเพียง2ร่างนั่งอยู่ภายในได้ถูกขับเข้ามาจอดหน้าบ้าน....คาเมะนาชิ.........เมื่อรถจอดสนิท...........จินเห็นคาเมะที่

กำหลังหลับอยู่..............เวลาหลับเหมือนเด็ก...............อ่อนโยน...............แต่แววตาแฝงไปด้วยความเศร้า...............

“ถึงแล้ว....คาซึยะ”ย้ายจากฝั่งคนขับมาเปิดประตูอีกฝั่ง...............โน้มใบหน้าเข้าไปใกล้ๆ กระซิบข้างๆหู...............ร่างบางที่

หลับแบบไม่รู้เรื่อง................ยังคงไม่รู้สึกตัว……….จินเลยตัดสินใจอุ้มเข้าบ้านไป

“อ๊ะ”ร่างบางที่รู้สึกจากการหลับใหลเมื่อครู่ตื่นขึ้น..................ตกใจ.................จินอุ้มเค้าอีกแล้ว.................ทำไมคนคนนี้ถึง

ต้องทำดีกับเค้าด้วยหล่ะ.....................

“คุณหนูค่ะ เป็นอะไรค่ะ ทำไมขาถึงบวมอย่างงี้หล่ะค่ะ”แม่บ้านเก่าเเก่ของบ้านหลังนี้ ถามขึ้นเมื่อเดินออกมาจากครัว..........

เห็นจินอุ้มคาเมะไปวางที่โซฟา

“สะดุดกิ่งไม้หน่ะครับ....ไม่เป็นรัยหรอกครับ”ยิ้มให้แม่บ้านที่มานั่งทายาที่ข้อเท้าให้

“ไปทำอิท่าไหนหล่ะค่ะ คุณหนูที่ซนจริงๆเลย”แม่บ้านที่ไม่รู้อะไร ..................ชั่งถามแทงโดนใจแดงๆจริงๆเลย

“ป้าครับ ผมกับก่อนน่ะครับ ฝากดูแล้คาซึยะด้วยน่ะครับ”จินเมื่อเห็นว่าป้าทายาให้คาเมะเส็ดแล้ว........ก็ขอลากลับก่อน  

++++++++++++++++++++++++++++++++++

“นายรู้จักร้านอาหารแบบนี้ด้วยหรอ”ยามะที่โดนยูอิจิลากมากินข้าวถามขึ้น...................เมื่อเห็นสภาพร้านที่ดู

หรูหรา..................ราคาอาหารไม่ต้องพูดถึง................คงจะแพงหูฉีกเลยมั้ง..................

“ทำไมหล่ะ แปลกหรอ”

“ก็ไม่แปลกหรอก แค่คิดว่านายน่าจะเข้าแต่คลับเท่านั้น ไม่คิดว่านายจะรู้จักร้านอาหารหรูๆ ด้วย” ตอบออกไปอย่างใส

ซื่อ....................สายตายังมองไปรอบๆร้าน

“ชั้นดูเพลบอยขนาดนั้นเลยหรอ”หันมาถามกวนๆใส่ยามะ

“ใช่”ตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง

“เอ๊ะ ไอ้นี่คืออะไรหรอ มีไว้ทำไม”ยาเมะทำหน้าสงสัยถามยูอิจิ...........รีโมทกับจอเล็กๆที่ตั้งอยู่ทุกโต๊ะ............มีไว้ทำไม
กัน...........

“เด๋วก็รู้” ยิ้มกวนใส่ยามะ...........

“นี่ครับเมนู”บริกรเดินมายื่นเมนูไว้แล้วเดินออกไป

“ไหนหล่ะ เค้าไว้ทำอะไรหรอ”ตายังกวาดมองไปรอบๆ..............ยามะเอ๋ย ชั่งไม่รู้อ่ะเสียจริง

“อยากกินอะไรหล่ะ”ยูที่นั่งพลิกหน้าเมนูดูอาหารถามขึ้น................เห็นร่างตรงหน้าม่ะได้เปิดดู

“แบบนายล่ะกัน แล้วไอ้นี่ไมไว้ทำไมหรอ”ตอบออกไปงั้นๆ.............อยากรู้เต็มที่แล้ว...............เค้ามีไอ้นั่นไว้ทำอะไร………เอานิ้ว

ชี้ไปที่รีโมทที่วางอยู่ข้างๆยูอิจิ

“ไอ้นี่เค้ามีไว้สั่งอาหาร”ยูอธิบายให้ฟัง.................หยิบโรโมทขึ้นมา...............กดรหัสอาหารพร้อมกับจำนวน…..

“นายไม่เคยมาร้านนี้เลยหรอ”ยูอิจิ ที่อยากรูความสัมพันธ์ระหว่างยามะกับเพื่อนรักมากขึ้น

“ไม่เคยเลย ถ้าเคย แล้วฉันจะมาปล่อยเหียกแถวนี้หรอ”ตอบหน้ายู่ๆ ...............จะว่าเห่ยก็ว่าไปเถอะ................ก็เค้าไม่เคยมา
หนิ.................จินไม่เคยพามาสักครั้ง

“ไอ้จินไม่เคยพามาเลยหรอ”ถามตรงกับความคิดของอีกคนเป๊ะ

“ไม่เคย ทำไมหรอ” ใช่สิจินไม่เคยพามากินร้านหรูๆแบบนี้เลย...........แต่ก็เคยพาไปร้านที่หรู............แต่ไม่หรูเท่า

นี้................เทียบแทบจะไม่ติดเลย.............

“ปล่าว”ยูแอบยิ้มในใจกับคำตอบ..................ไอ้จินก็ไม่ได้จริงจังอะไรกับยามะมาก.................แต่เค้านี่หลงร่างนี้เข้าไปเต็มๆ
แล้ว.................เค้าคงจะมีสิทธิ์บาง...............

“อาหารที่สั่งได้แล้วค่ะ”บริการสาวยกอาหารมาเสิฟ ...................ทั้งสองนั่งกินข้าวไป ก็คุยไป..............

ท่าทางหยิ่งยะโสของยามะหายไปหมด..............มีแต่ความเป็นตัวเองของตัวเองหลงเหลืออยู่....................หัวเราะเวลายูเล่า

อะไรตลกๆให้ฟัง.............

หน้าบู้เวลายูกวนใส่....................การกินข้าวที่แสนจะสนุกเมื่อจบลง ยูก็ไปส่งยามะที่บ้าน

“ฉันเลี้ยงนายเอง”ยามะพีพูดพร้อมเรียกบริกร..............แต่ไม่มีใครสนใจเค้าสักนิด…………ยูเห็นแบนั้นก็จะอดขำไม่ได้

“นายขำอะไร”หน้าบูด...........ทำไมต้องขำกันด้วยหล่ะ

“ก็ถ้านายเรียกแบบนั้นไม่มีใครสนใจนายหรอก ต้องทำแบบนี้”จับมือร่างบางขึ้นมากดปุ่มที่อยู่บนรีโมท..................ไฟสีแดงๆ
ข้างโต๊ะสว่างขึ้น..................พนักงานเดินมา

“เช็คบิลครับ”ยูอิจิยื่นบัตรเครดิตให้......ตัดหน้าร่างที่นั่งอยู่ตรงหน้า

“ฉันบอกชั้นจะเลี้ยงไง”

“ไม่ต้องหรอก ชั้นชวนมาชั้นก็ต้องเลี้ยง”ยิ้มให้ร่างบางที่นั่งหน้าบูดอยู่ตรงหน้า  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

Rrrrrrrrrr.Rrrrrrrrrrr.Rrrrrrrrrrr

“โมชิ”ร่างบางรับโทรสับที่ดังขึ้น เบอร์ใครก็ไม่รู้

“หายดีรึยัง ที่ข้อเท้าหน่ะ”เสียงที่คุ้นเคยถามขึ้น..................เป็นห่วงมาก..............ถ้าไม่เกรงใจ.................ก็คงจะนอนเฝ้าที่
บ้านไปแล้ว

“นายเอาเบอร์มาจากไหน”ไม่สนใจคำถามของร่างสูงเลย............อยากรู้ต้นตอต่างหาก............เอาเบอร์มาจากไหน...............

แล้วที่ทำอยู่นี่ต้องการอะไรกันแน่.......................หลอกให้ตายใจ...............แล้วจะหุบบริษัทไปเหมือนพ่อใช่ไม๊...................ไม่

ใช่แค่ต้องการใช้หนี้..........แต่ต้องการบริษัทของเค้าด้วย ใช่ไม๊..................ไม่ยอมหรอก..........ชั้นจะใช้หนี้ในส่วนที่ต้องจ่าย
เท่านั้น

“นายไม่ต้องรู้หรอก......ชั้นสามารถหามาได้ล่ะกัน”ร่างใหญ่ตอบคำถามของร่างบางที่ถามเค้าด้วยเสียงนุ่ม

“ข้อเท้าหายรึยัง”เสียงอ่อนโยนของจิน.............ถูกกรอกใส่โทรสับ............ร่างบางที่ฟังนั้นก็หวั่นๆเหมือนกัน.............อย่าเป็น
ห่วงกันเลย

“ค่อยยังชั่ว”ตอบเสียงแข็ง................ความคิดของตัวเองเข้าครอบงำอารมณ์ทั้งหมดตอนนี้................

“พรุ่งนี้ชั้นจะนำเงินไปใช้หนี้ให้นายอีกส่วน”พูดเสียงแข็ง

“ชั้นยังไม่อยากได้”ไม่ชอบให้พูดถึงการใช้หนี้เลย.........ถ้านายใช้หนี้ให้ชั้นหมด............ฉันก็จะไม่ได้เจอนายแล้วใช่

ไม๊...................ความคิดที่เปลี่ยนไปของจิน..............ประทุเข้ามาในหัวสมองอย่างรุนแรง......

“ทำไมหล่ะ............ชั้นใช้หนี้หมด ก็ไม่ต้องเป็นลูกหนี้นายแล้ว”ยังพูดเสียงแข็งเหมือนเดิม................คนที่ฟังอยู่ใจหล่นไปอยู่ที่

ตะตุ่ม.............พูดแบบนี้.................นายรังเกลียดชั้นขนาดนั่นเลยหรอ……….

“ก็ได้ว่ามาที่ไหนหล่ะ”

“ร้านxxxx”ร่างเล็กตอบ ตัดสายไป..............ความคิดต่างๆนานาเข้ามาอีกแล้ว...................นายคิดจะเอาอะไรกันแน่..........อา

คานิชิ.............ชั้นจะชดใช้ให้หมด.....................นายเป็นห่วงชั้นทำไม......................นายทำดีกับชั้นทำไม...................นาย

อ่อนโยนกับชั้นทำไม...............ความคิดต่างๆมากมายถูกถามขึ้นในหัวสมองของคาเมะ..............อยากรู้คำตอบ....ทุกคำ

ถาม...............อีกฝ่ายที่วางโทรสับไป............นายรังเกลียดชั้นมากใช่ไม๊...............นายไม่รับรู้ถึงสิ่งที่ชั้นทำให้บ้างรึ

งัย......................ความห่วงใย.................ความอ่อนโยนที่หยิบยื่นให้........นายรับรู้มันบ้างรึปล่าว............นายเป็นคนทำให้ฉัน

รักนาย..............แล้วนายก็ทิ้งความรักที่ชั้นให้..............หรือความรักที่ฉันให้นาย...........นายไม่เห็นมันสักนิด................อยาก

ให้นายรับรู้ความรู้สึกชั้นบ้าง...............ความรู้สึกที่ไม่แน่ใจว่าใช่รักรึป่าว....................แต่ก็คิดว่ารักมากกว่าครึ่ง

แล้ว.................ชั้นจะไม่ทำร้ายนายอีก..........ขอแค่นายอย่าบอกว่าจะชดใช้ให้......................ชั้นยอมที่จะไม่รับเงิน

คืน..............ขอแค่นายอยู่กันชั้นก็พอ................  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

--ร้านxxxx—

“นั่งสิคาซึยะ”ร่างใหญ่ที่มาถึงก่อนแล้ว.................เชิญคาเมะให้นั่งลงที่โต๊ะฝั่งตรงข้าม..............

“กินอะไรก่อนไม๊”เรียกบริกรให้หยิบเมนูมาให้

“ไม่หล่ะ.........ชั้นเอาเงินมาใช้หนี้...............มาแค่นี้ก็จะกลับแล้ว”พูดเสียงแข็งใส่.............วางเมนูลงข้างๆ

“กินก่อนสิ......นี่ก็เย็นแล้ว....นายคงยังไม่ได้กินอะไร”ความเป็นห่วงที่แสดงออก................ร่างเล็กจะรู้สึกบ้างไม๊..........อย่าเฉย
แบบนี้สิ...............แสดงอะไรออกมาบ้างก็ยังดี…………

“น้องครับ......ขอสเต็กแซลม่อน2ครับ”จินเห็นพนักงานเดินผ่านรีบเรียกสั่งอาหารทันที.............ไม่ให้คาเมะขัดเด็ดขาด

“ข้อเท้านายหายดีรึยัง”ถามด้วยหน้าตาเป็นห่วงอย่างมาก...............นายอย่าทำแบบนี้ได้ไม๊อาคานิชิ............อย่าหลอกให้เชื่อ

ใจ................แสดงความจริงออกมาเลยดีกว่า.........

“อย่านอกเรื่องสิ..........ฉันมาใช้หนี้นายนะ ไม่ได้มาให้นายถามทุกข์สุข”ไม่อยากรับรู้ถึงอาการต่างๆที่แสดงออกมา.............

รู้สึกสับสนของความคิดของคนตรงหน้าเหลือเกิน.....................นายคิดจะทำอะไร

“เด๋วพูดกันก็ได้เรื่องนี้ กินก่อนดีกว่า”พนักงานเดินเอาอาหารมาเสิฟพอดี...........อยากยืดเวลาที่อยู่กับร่างนี้ได้นานที่สุดเท่าที่จะ
ทำได้………….

“นายไม่ได้เรียนแล้วหรอ”ถามขึ้นเมื่อเห็นว่าเงียบมานานแล้ว.................คาเมะก็ได้แต่ตั้งหน้าตั้งตากิน........

“ไม่มีเวลาไปเรียน ต้องทำงานหาเงินใช้หนี้”ประโยคสุดท้าย พูดเน้น ชัด ทุกคำที่พูดออกมา ทำให้จินถึงกับสะอึก

Rrrrrrrrrr.Rrrrrrrrrrr.Rrrrrrrrrrr.

เสียงโทรสับคาเมะดังขึ้น...................เบอร์ที่แสดงทำให้ร่างตรงหน้าถึงกับต้องยิ้ม.............คนที่อยู่ด้วยแล้วรู้สึกอบอุ่น

“โมชิ ทักกี้หรอฮะ”รับโทรสับ คุยต่อหน้า...............ชื่อที่เรียกออกมาทำให้จินถึงกับจ้องหน้าคาเมะอย่างเขม็ง.....คุยอะไรกัน
หรอ...................

“คิดถึงจังเลยฮะ ทักกี้มีอะไรรึป่าวฮะเนี่ย”บอกคิดถึงเลยหรอเนี่ย................อยากได้คำๆนั้นที่นายพูดจัง........คาซึยะ..............
อยากให้นายพูดกับชั้นบ้าง...................

“ฮะ.....ผมอยู่ข้างนอก มาทำธุระนิดหน่อย เด๋วก็จะเสร็จแล้วฮะ”หน้าตายังยิ้มแย้มอยู่..........................ไม่สนใจกันร่างตรง

หน้าที่ตอนนี้ตาแทบจะถะหลนออกมาอยู่แล้ว.................

“ได้ฮะ เด๋วเจอกันนะฮะ”กดปิดโทรสับไป

“นายนั่นโทรมาหรอ”เสียงที่เย็นเยือกถาม.............ไม่พอใจ.............ทำไมต้องแสดงความรักที่มีต่อนายนั่น ออกมาถึงขนาด
นี้...............แค่คำว่าคิดถึง...........ฉันก็อยากได้จากนายบ้าง..................

“นายไหน”เสียงที่เรียบตอบกลับไปเหมือนกัน

“ไอ้คนที่จูบมือนายวันนั้นงัย.......แถมยังไปกินข้าวด้วยกันอีก............คุยกันสนุกสนานในห้องทำงาน.....”พูดออกไปเสียง

เย็น...........หึง.........หวง.............ไม่อยากให้นายแสดงความรักกับใคร............

“อ่อ ทักกี้อ่ะหรอ”ยิ้มออกมาเมื่อเรียกชื่อนี้.................เรียกแล้วรู้สึกอบอุ่นจัง…………พี่ชายที่เค้ารักที่สุด...........

“มีนัดกับตาหมอนั่นหรอ”ร่างบางไม่ตอบ.................นายจะถามไปทำไม.................เรื่องที่มาวันนี้เพื่อต้องการมาใช้หนี้เท่า
นั้น

“มาเข้าเรื่องดีกว่า......วันนี้ชั้นจะใช้หนี้ให้อีกส่วนนึง...........คราวต่อๆไป ถ้าชั้นพร้อมฉันจะนัดพบนายเอง”

“อ่ะนี่............เช็ค เอาไปขึ้นเงินได้เลยน่ะ..........ไม่ต้องกลัวเด้ง”ยื่นเช็คที่เพิ่งเซนเมื่อกี้ให้.................ลุกเดินออก

ไป...............ไม่หันกลับมามองอีกร่างที่นั่งอยู่.................จินควักเงินจำนวนหนึ่งให้แล้วรีบเดินตามออกมายังลานจอดรถ

“เด๋ว จะรีบไปไหนหล่ะ”ดึงข้อมือร่างบาง..........บีบแน่น.......คาเมะรู้สึกเจ็บแปลบๆที่ข้อมือ...............แต่ไม่ปริปากร้องออกมา
เลยสักนิด

“มีนัดกับทักกี้ต่อ.......นายมีอะไรรึปล่าว.........หนี้ก็ใช้ให้ไปแล้วหนิ”สะบัดมือที่เกาะกุ่มอยู่นั้นให้หลุด.................แต่ก็ไม่เป็น

ผล.............แรงแค่นิดเดียว สู้จินไม่ได้หรอก............

“มีสิ .............มานี่”ออกแรงดึงร่างบางให้เดินมาที่รถคันหรูที่จอดอยู่ไม่ไกล

“นี่นาย จะทำอะไรหน่ะ………..ปล่อยน่ะ”กลัว กลัว จินจะทำร้ายอีก..............เจ็บปวดมากพอแล้ว

“.........”ร่างสูงไม่ตอบ เดินอย่างรีบเร่ง..........โยนร่างบางเข้าไปในรถ เบาะข้างๆคนขับ...............ขึ้นรถขับออกไปทันที  

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
รถคันหรูถูกเทียบจอดอยู่หน้าบ้าน.......................จินเดินลงจากฝั่งคนขับ...................กระชากคนที่นั่งอยู่ในรถให้ลุกขึ้นตาม
แรง..................

“ปล่อย.............ปล่อยน่ะ.............พาชั้นมาที่นี่ทำไม”พยายามสะบัดข้อมือออกตลอดเวลา

“นายอยากใช้หนี้มากใช่ไม๊.............ได้”กระชากร่างบางให้เดินมาตามทางเดินยาว...........เปิดประตูห้อง.............

--ตุ๊บ—โยนร่างบางลงบนเตียง...............ขึ้นคร่อมทันที.................ริมฝีบากที่สั่นระริก..........ถูกปิดด้วยริมฝีปากของอีก

คน.................เร่าร้อน.................รุนแรง..............พยายามบุกรุกเข้าไปควานหาความหวานภายในช่องปากของอีก

ฝ่าย.................แต่คาเมะที่ไม่ยอมเปิดรับสัมผัสนั้น..........เม้มปากแน่น...........ร่างสูงกัดที่ริมผีปากเบาๆ.........ปากของร่าง

บางก็เปิดออก................ลิ้นที่ทำหน้าที่รีบเข้าไปความหาความหวานทันที

“ป่ะ....ปล่อ...ย”แขนที่มีแรงอันน้อยนิดดันอกของคนที่ทับเค้าอยู่ให้ออกไป..............แต่น้ำหนักของคนที่ทับอยู่นี่สิ..............หนัก
เหลือเกิน

“อยากใช้หนี้ใช่ไม๊...........นายต้องได้ใช้แน่.......ใช้ให้สาสม”ขบเม้มที่ซอกคอขาว...ให้เกิดรอยแดง...................แสดงความ

เป็นเจ้าของไว้..............ห้ามให้ใครยุ่งเด็ดขาด.............ร่างบางที่นอนอยู่บนเตียงน้ำใสๆไหลพรากลงมาอาบแก้มทั้ง

2..............เม้มริมฝีปากแน่น................เสื้อผ้าต่างๆที่ใส่มาถูกปลดออกไปอย่างรวดเร็ว...............มือใหญ่ๆลูบคลำส่วนที่อ่อน

ไหว................รูดขึ้น........รูดลง..............อย่างเป็นจังหวะ...............ผละออกเมื่อคาเมะได้ปลดปล่อยออกมา................จับร่าง

เล็กตรงหน้าคว่ำ.....................สอดแทรกแก่นกายเข้าไปมิดอย่างรุนแรง

“....เจ็บ…….เจ็บ”รู้สึกเจ็บเมื่อแก่นกายร่างใหญ่เข้าไปอยู่ในตัวเค้าอย่างรวดเร็ว...............จินขยับตัวอย่างรุนแรง..........ไม่ได้

ถนอมคาเมะเลยสักนิด.................อาจเป็นอารมณ์หึงเข้าครอบงำ.................ทำไมนายถึงอยากห่างชั้นมากขนาด

นี้...................นายรักตาหมอนั่นหรอ..........................อีกฝ่าย.......ความเจ็บประทุเข้ามา....................สายน้ำเล็กที่ไหลอาบ

แก้มทั้งสองไหลลงมาอย่างไม่ขาดสาย.....................ริมฝีปากที่ถูกกัดจนเลือดออก.................เก็บอารมณ์ความรู้สึก

ไว้...................ไม่ให้อีกฝ่ายรับรู้ได้รับเห็นทั้งนั้น

“อ่ะ”ร่างขาวขุ่นที่ปลดปล่อยเข้าไปภายในของร่างเล็ก........................ล้มตัวลงนอนข้างๆ...............กระชับกอด

แน่น......................จะไม่ให้คนคนนี้ไปไหนอีกแล้ว...........................หลับไปพร้อมกับความเหนื่อยที่เพิ่งเกิดเมื่อครู่..............

อีกฝ่ายที่ได้รับความเจ็บปวด.................น้ำตาที่ไหลลงมา.................ไม่ยอมหยุดสักที.....................สิ่งที่แสดงถึงความ

อ่อนแอ................หยุดสักทีน้ำตา...................อย่าไหลลงมาอีกเลย...................ยิ่งพยายามหยุดเท่าไหร่...................เหมือน

น้ำตายิ่งไหลลงมาเท่านั้น............... 

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

แดดยามเช้าส่องเข้ามาภายในห้องที่มีร่างนึงหลับสนิทอยู่กอดอีกร่างที่ไม่ได้หลับตั้งแต่เมื่อคืนน้ำตาที่ไหลลงมา เรื่องราวต่างๆ

ที่เกิดขึ้น ฉายภายให้เห็นอยู่ตลอดเวลา.................

“อื้อ”ร่างใหญ่ที่หลับสนิทอยู่ขยับตัวเมื่อรู้สึกว่าแดดส่องตา…………ค่อยๆลืมตาขึ้น.......................ร่างเล็กที่อยู่ในอ้อมกอดนอนหัน

หลังให้....................สงสัยหลับอยู่มั้ง...............หอมลงไปทีเรือนผม.........

“ชั้นใช้หนี้หมดรึยัง”พูดเสียงเรียบ................ไม่หันมามองหน้าอีกฝ่าย

“ชั้นขอโทษ.........คาซึยะ”หอมลงไปที่ซอกคอ....................ไล้มือที่ต้นแขนขาวๆ..........

“ฉันอยากกลับบ้าน.....ถ้าใช้หมดแล้ว ชั้นจะกลับ”พูดเสียงเรียบตามเคย......................น้ำตาไหลลงมาอีกแล้ว.........................

ภาพเมื่อคืนผุดขึ้นมาอีกแล้ว...................

To..Be..Con

คู่ มะพี+พี่ยู เขาไม่เรทกันอ่ะ แต่น่ารักน๊า :-[

ออฟไลน์ THIP

  • Moderator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 7765
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 965

ถูกใจให้เป็ด 0
มาต่อไวไวน้า  :kikkik:
เริ่มชอบคู่ยูกับยามะแล้ว  :-[   :-[
Alluka น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก  จุ๊บๆ
Kulapika คัมแบ็คคคคคคคค

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 45

ถูกใจให้เป็ด 0
เหอเหอ บีบหัวใจอ่ะ  :laugh5: :laugh5: :pighaun:

 :loveu:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 11131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2302

ถูกใจให้เป็ด 0
กำลังมันต่อไวไวนะ :loveu: :loveu: :loveu:
ชวนทุกคนหันมาใช้ คำว่า นักเขียน นักอ่าน แทน รีดเดอร์ ไรท์เตอร์ 
กฎของบอร์ด :  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ออฟไลน์ jammy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 62

ถูกใจให้เป็ด 0
คู่ยามะไม่เรทหรอครับ ว้า....... :เฮ้อ:

ออฟไลน์ RoosT

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4

ถูกใจให้เป็ด 0
คู่ยามะไม่เรทหรอครับ ว้า....... :เฮ้อ:


 :pandalaugh: :pandalaugh: :pandalaugh:

ขอมาเฮ้อ ด้วยโคนนนน อิอิ

balloonza

  • บุคคลทั่วไป

ถูกใจให้เป็ด 0
อยากมีเจ้าหนี้ม่างจัง   :kikkik:

ออฟไลน์ เด็กนอกระบบ

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 12

ถูกใจให้เป็ด 0
อ้างถึง
อยากมีเจ้าหนี้ม่างจัง
งั้นมาเป็นลูกหนี้ปาล์มดิ  :laugh3:

ชอบเรื่องนี้สุดๆเลยเอ รีเควสคู่ยามะด้วยคน :haun5:

ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
ไปหางานมาเป็นวันที่3แล้วน๊า  มันเหนื่อยมากๆ :3024:  เครียด  เครียด เครียด

กลายเป็นคนตกงาน  เลยมานั่งลงFicต่อซะงั้น :เฮ้อ:

มาอ่านกันต่อเลยดีก่าเนอะ ขอบคุณทุกคอมเม้นนะงับ ดีใจแทนคนแต่งที่มีคนชอบเรื่องนี้ :yeb:

--Part9

“นายอย่าพูดว่าใช้หนี้ได้ไหม๊”กระซิบที่หูเบาๆ...................พลิกตัวของอีกฝ่ายให้มาเชิญหน้า.......................ตกใจเหมือน

กัน................ดวงตาที่ช้ำ..............ทำไมนายถึงร้องไห้ขนาดนี้…………….ก้มลงจูบซ้ำน้ำตาของอีกฝ่าย..............

“อย่าพูดแบบนี้อีกน่ะ................หยุดร้องได้แล้ว...........เด๋วชั้นไปส่งที่บ้าน”จูบซับน้ำตาที่ไหลลงมาอีกครั้ง................อุ้มร่างบาง

เดินเข้าห้องน้ำไป..................

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

ระหว่างทางที่จินขับรถมาส่งคาเมะที่บ้าน......................ไม่มีเสียงสนทนาของทั้ง2ร่าง.........................ฝ่ายนึงที่ตั้งหน้าตั้งตา

ขับรถไปยังจุดหมาย.................แต่ความคิดในหัวสมอง................ชั้นรักนายน่ะ.............เรื่องที่นายเป็นหนี้ชั้น..................ชั้น

ยอมที่จะไม่เอา.................ขอแค่ให้นายอยู่กับชั้นก็พอ....................อีกฝ่ายที่นั่งเหม่อออกไปนอกรถ......................หัวสมอง

ว่างปล่าว................ไม่อยากจำเรื่องเลวร้ายที่เกิดขึ้น...................

“ถึงแล้ว”เป็งเสียงแรกที่จินพูด..........................เมื่อขับรถมาจินเทียบหน้าบ้านคาเมะ


“หวังว่าเราคงไม่เจอกันอีก..........เมื่อคืนชั้นคงใช้หนี้ให้นายหมดแล้ว”ร่างเล็กพูดเสียงเรียบ............แต่แฝงไปด้วยความเจ็บ

ปวดทั้งนั้น.....................ไม่มองหน้าอีกฝ่าย.......................เดินลงจากรถไปทันที..............ความเจ็บปวดคลุกครามเข้ามา

ทันที......................คำพูดที่นายพูดเมือ่กี้...................หมายความว่า.........................นายกับชั้บจบลงแล้วใช่ไม๊.............จบ

ลงทั้งๆที่ยังไม่ได้เริ่ม.............เราคงไม่ได้เจอกันอีกใช่ไม๊.....................ความเจ็บปวดที่ชั้นได้รับ.............ยังไม่เท่ากับที่ชั้น

ทำให้นายเจ็บปวดใช่ไม๊..................นายจะให้ชั้นทำอะไร....................เพื่อที่จะไถ่โทษในสิ่งที่ชั้นทำไว้กับนาย..................ชั้น

ยอมทุกอย่าง..................ขอแค่ให้นายอภัยในชั้น...................ขอแค่นายอยู่กับชั้น.................

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ว่าไงว่ะไอ้จิน....ลูกน้องบอกว่าเดี๋ยวนี้เห็นมึงมาคลับแทบทุกวัน...”ทักขึ้นเมื่อเห็นเพื่อนตัวเองนั่งกระดกเหล้าเข้าปากอย่าง
หนัก........


“เบื่อ…….น้อง..อีกแก้ว”ยกมือบอกบาเทนเนอร์.......

“มึงพอได้แล้ว….แด๊กเข้าไปเยอะแล้วน่ะเนี่ย”ตบบ่าเพื่อนเบาๆ......เป็นเชิงบอกให้เลิก

“ยังเว่ย...ยังไม่เมาเลย..เอิ้ก”สภาพนักธุรกิจมาดขรึม..............อาคานิชิ จิน................ตอนนี้ไม่ต่างอะไรกับยาจกข้าง
ถนน...........

“กะจะแด๊กให้ตายเลยรึงัย”ทนไม่ไหวเมื่อเห็นสภาพเพื่อนรักเป็นแบบนี้

“เออ ตายได้ก็ดีไปเลย”พูดเหมือนคนไม่ได้สติ

“กลับบ้านดีกว่า……..เด๋วกูไปส่ง”

“ยังไม่กลับเว้ย.....เอิ๊ก....ยังไม่เมาเลย”ขาที่ไร้เรี่ยวแรง...........ถูกยูอิจิลากออกมาขึ้นรถ

“อ่าว ยามะ ช่วยหน่อย”เห็นยามะกำลังเดินเข้าคลับ เลยเรียกไว้

“อ่าวยู จินเป็นอะไรหรอ”ตกใจเมื่อเห็นสภาพจิน.

“มันเมาเหมือนหมาเลย”ส่ายหน้ากับสภาพเพื่อน

“ช่วยพยุงมันขึ้นรถหน่อย”ยาเมะรีบเข้ามาช่วยยูอิจิพยุงจินขึ้นรถ

“ทำไมจินถึงเมาอย่างี้หล่ะ”ถามยูอิจิที่นั่งขับรถอยู่ข้างๆ................ไม่เคยเห็นจินทำตัวแบบนี้...............ตั้งแต่คบกัน

มา.................แต่ดูเหมือนระยะนี้จินห่างๆไป.............ยามะก็เริ่มทำใจบ้างแล้ว................

คิดว่าเค้าคงมีคนที่รักเค้ามากกว่าจิน................

“ไม่รู้มัน เห็นคนในคลับบอกว่า...มันมานั่งกินเมาแอ๋ทุกวัน”

“ขอโทด......คาซึยะ”ละเมอ เพ้อออกมาเป็นชื่อของคนที่คิดถึงมาก....................หลับตาก็เห็นเป็นภาพร่างบางตลอด
เวลา.............

“ท่าทางคนที่จินพูด....จะสำคัญมากนะ”แววตาที่แอบแฝงความเส้าอยู่..........ทำให้คนที่ขับรถอยู่รับรู้ถึงความรู้สึกของร่าง

ข้างๆ...................นายยังคงไม่ได้เลิกรักจิน.................ถ้านายเลิกรักจินได้เมื่อไหร่................ชั้นจะบอกรัก

นาย.....................รอสักวันที่นายเลิกรักจินได้.............ชั้นจะไม่มาเพื่อนแทนที่ใคร

“คงงั้นมั้ง”ตั้งหน้าตั้งตาขับรถต่อไป

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“โคคินายช่วยพาจินขึ้นไปที่ห้องหน่อย”ส่งร่างจินให้โคคิและคนใช้คนอื่นๆที่มายืนรออยู่หน้าบ้าน

“ป้าครับ ช่วยดูไอ้จินมันด้วยน่ะครับ”

“จ๊ะ”รับคำเดินเข้าบ้านไปเช็ดตัวให้เจ้านายที่นอนอยู่บนเตียง

“คาซึยะ......คาซึยะ”เพ้อออกมาเป็นชื่อคาเมะ.................มือปัดป่ายไปทั่ว

“คุณหนูค่ะ เช็ดตัวก่อนนะค่ะ”จับตัวให้นอนเป็นท่า.........เช็ดตัวให้.......................

“นายอยู่ไหน.........ชั้นรักนายน่ะ”ละเมออกมาไม่หยุด

“ชั้นขอโทษ......กลับมาเถอะ.......คาซึยะ”หลับต่ละเมอออกมาอย่างไร้สติ

“นอนก่อนเถอค่ะคุณหนู”ป้าแม่บ้านจับแขนขาให้เข้าที................ห่มผ้าห่มให้ร่างหนาที่นอนแผ่หลาอยู่บนเตียง.......

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“คาเมะ ไม่สบายหายรึยัง”เสียงทักกี้ที่ฟังดูแล้วเป็นห่วงมากๆ ถามขึ้น เมื่อไม่เจอร่างบางมาเกือบอาทิตย์...............วันที่นัดวัน

นั้นก็ไม่ยอมไป.....................โทรสับก็ปิดเครื่อง....................เลยตัดสินใจมาหาที่บ้าน

“ค่อยยังชั่วแล้วครับ............ว่าแต่ทักกี้มาได้ยังงัยฮะ”หันมายิ้มให้ทักกี้ที่นั่งอยู่ข้างๆบนเตียง

“ก็โทรมาตั้งหลายวัน........ไม่รับสาย ไปที่บริษัทก็เค้าก็บอกว่าไม่เข้าบริษัทมาจาอาทิตย์แล้ว. เลยโทรมาที่บ้าน เค้าบอกว่าคา

เมะไม่สบาย เลยแวะมาหาไง”ลูกหัวน้องชายสุดที่รักเบาๆ


ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +2

“ฮะ ขอบคุณฮะ”หันมายิ้มให้ทักกี้

“ลงไปกินซุปกันดีกว่า พี่อุตส่าซื้อมาให้เลยน่ะเนี่ย”จับมือร่างบางให้ลุกขึ้น พาเดินลงมายังห้องกินข้าว

“พี่กี้ไม่ไปทำงานหรอฮะ”นั่งกินซุปอยู่หันมาถาม

“รอนายกินเสร็จแล้ว ก็จะไปแล้ว วันนี้มีประชุมตอนสายๆ”ยิ้มที่แสนจะอบอุ่นสำหรับคาเมะ

“อิ่มแล้ว พี่กี้ไปทำงานเถอะฮะ เด๋วสาย”เดินออกมาส่งทักกี้ที่หน้าบ้าน

++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ยามะไปกินข้าวกัน”ยูอิจิที่มารับยามะที่ร้านขายขนมเล็กๆที่ยามะเป็นเจ้าของ

“เด๋วนะยู”ส่งเสียงบอกร่างที่ยืนรออยู่ แต่ตัวนี่ทำงาน คิดเงิน.....ตัดเค้ก....ชงกาแฟ

“เสร็จแล้วฮ้า.....รอนานรึเปล่า”สะพายกระเป๋า เดินออกมาหายูอิจิที่นิ่งรอยู่

“ไม่หรอก............กินร้านไหนดีหล่ะ”ถามทุกวัน..............เนื่องจากตอนนี้ยูอิจิมารับยามะพีไปกินข้าวทุกวัน...................แถมยัง

ไม่โดนยามะพีปฏิเสธอีกต่างหาก.............กลายเป็นเรื่องปกติไปแล้ว

“แล้วแต่ยูเถอะ”เปิดประตูขึ้นไปนั่งบนเบาะหนังหรูสีดำ...............นั่งจนชินแล้ว...............ยูอิจิเข้าประจำที่คนขับพร้มกับเข้า

เกียร์เหยียบคัยเร่งให้รถเคลื่อนไปตามแรงเหยียบ................

“ยามะนายยังชอบจินอยู่รึเปล่า”ถามตรงๆ.........อยากรู้ใจจะขาดอยู่แล้ว

“ชอบ แต่เราไม่ได้รักจินแล้ว เราทำใจตั้งนายแล้ว รู้ว่าจินไม่ได้รักเราจริงๆ”บอกออกมาตามตรง.................ไม่รู้จะปิดบังไป

ทำไม..................ในเมือ่ตัวเองก็ปันใจให้คนตรงหน้าไปเกือบครึ่ง.......................

นายเข้ามาทำให้ชั้นเปลี่ยนใจ.................ยูอิจิ............

“แล้วนายชอบใครอยู่รึเปล่า”ถามตรงๆอีกแล้ว................อยากรู้ว่านายมีคนที่รักรึยัง.........................

.คนคนนั้นเป็นใคร................

“ชอบ เกือบรักเลยแหละ”ยิ้มออกมา.....แต่อีกคนเมื่อได้ฟังแล้วก็ใจหายไปเหมือนกัน......นายรักใครหรอ

“แล้วนายรักเค้ามากไม๊”ถามตรงๆเช่นกัน.....ใจเต้นไม่น้อย......

“รักมาก แต่ไม่รู้ว่าเค้ารักรึป่าว”หน้าเส้าลง..........

“คงรักนายเหมือนกันและ”ทำไมจะไม่รู้..................ความรู้สึกที่นายส่งมา...................ชั้นได้รับมันหมด...........

“ไม่รู้สิ”หน้ายังเส้าอยู่…………คิดว่าคำพูดที่เค้าพูดไปไม่สามารถสือให้ยูอิจิร็.....แต่ดันตรงกันข้าม

“ว่าแต่............คนที่นายรักใครเหรอ”คำถามชั่งโดนใจแดงยูอิจิจริงๆเลย.................ใครจะไปกล้าตอบ

“ไม่ต้องรู้หรอก”

“ทำไมหล่ะ คนคนนั้นเค้าพิการ หรือว่าไม่น่ารัก......หรือว่า เค้าขาด๋วน”

“ไม่หรอก...เค้าน่ารักมากเลยแหละ”ยิ้มออกมาให้ร่างตรงหน้า

“บอกหน่อยน้าๆๆเค้าเป็นใครหรอ”แอบลุ้นๆอยู่ในใจ.............แต่ก็มั่นใจมากกว่าครึ่ง............ว่าต้องเป็นตัวเอง

“อยากรู้หรอ”หน้าแดงขึ้นมาทันที

“อื้อ อยากรู้มากๆ”ส่งสายตาอ้อนวอนให้................อย่างงี้ใครจะทนไหว

“มาใกล้ๆสิแล้วจะบอก”ยูบอกให้ยามะยื่นหน้ามาใกล้ๆ..........ยามะยอมทำตามแต่โดยดี.........

“อ๊ะ”ริมฝีปากที่อวบอิ่มถูกประกบด้วยอีกริมฝีปากหนึ่ง.................ลิ้นอุ่นๆสอดแทรกเข้าไปควานหาความหวาน................ส่ง

ความรู้สึกผ่านเข้าไป..............ลิ้นทั้งสองพัวพันกันอย่างลึกซึ้ง..............

“รู้รึยังหล่ะว่ะใคร”ละริมฝีปากออก............กระซิบที่หูเบา.......................คนที่ได้ยินถึงกับหน้าแดง

“เจ้าเล่ห์หน่ะยู”หน้าแดง...................ผลักยูอิจิออก......

“ฮ่า ฮ่าๆ”ขำกับอาการของคนตรงหน้า.......น่ารักชะมัดเลย

“ขับรถไปเลยยู”ตีที่แขนคนขับรถเบาๆ....................

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“คุณหนูจินค่ะ เหล้าหมดแล้วค่ะ”สาวใช้ภาพในคฤหาสหรูที่โดนจินใช้ให้ไปเอาเหล้ามา....................ออกมารายงาน...........

เมื่อเหล้าที่ซื้อมาเก็บไวในบ้านหมดแล้ว.................

“โถ่เว้ย ออกไปกินข้างนอกก็ได้ว่ะ”เดินโซซัดโซเซออกไปยังโรงรถ............ขับรถคันหรูออกไปตามถนนสายยาวที่ไร้จุด
หมาย.............................

++++++++++++++++++++++++++++++++

“คุณหนูจ๊ะไปไหนค่ะ”แม่บ้านของบ้านคาเมะนาชิถามขึ้นเมื่อเห็นว่าร่างบางที่พึ่งหายป่วยกำลังจะทำท่าออกไปข้างนอก

“อ่อ จะไปหาทักกี้ซังหน่ะฮะ”หันมายิ้มให้แม่บ้าน

“อย่ากลับดึกมากน่ะฮะ”

“คร้าบบบ ไม่ต้องเป็นห่วง คาเมนาชิ คาซึกยะคนนี้ขอรับรอง”ทำท่าตะเบ๊ะให้แม่บ้าน.................ทำเอาคนที่เห็นต่างพากัน

หัวเราะออกมานิด...................สงใสวันนี้คาเมะจะอารมณ์ดีเป็นพิเศษ.............ตั้งแต่กลับมาวันนั้นก็ไม่ได้เห็นรอยยิ้มอีก

เลย......................มายิ้มอีกทีก็วันนี้......................คาเมะขับรถคันหรูออกจากบ้าน..............

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ว่าไงจ๊ะสาวสวย......อยากไปไหนรึเปล่า”จินที่เดินโอบคอสาวสวยของบาร์ที่อยู่ในย่านตัวเมือง

“แล้วแต่จินคุงสิค่ะ”โอบเอวจินอยู่เหมือนกัน

“เราไปหาความสุขกันดีกว่า”เดิบโอบสาวคนนั้นเดิมตามถามฟุตบาตรที่มีผู้คนไม่มากนัก..............นอกจากนักเที่ยวกลาง
คืน………….

“อ่ะ ฮ่า จิงคุง เด๋วสิค่ะ”สาวบาร์คนนั้นร้องประท้วงเมื่อจมูกของจินยังซุกไซร้อยู่ตามซอกคอ

“ทำไมหล่ะ”ละใบหน้าออกมาถาม.............

“อายเค้าน่ะ”ตอบหน้าแดงๆ............

“ไม่เห็นต้องอายเลย”ก้มลงไซร้ต่อ............แต่ต้องชะงักเมื่อเห็นร่างทีคุ้นเคยยืนยืนแอบอยู่ตรงซอกตึก.................คาเมะที่มา

เดินเล่นแต่เมื่อเจอจินก็หาที่หลบ..................แอบอยู่ตรงซอกตึก..............แต่ไม่ไกลจากที่จินยืนอยู๋สีกเท่าไหร่

“วันนี้ผมขอแค่นี้น่ะครับ”กระซิบลงที่หูของสาวบาร์เบาๆ.......................หอมแก้มลงไหนึ่งที่.......................พร้อมกับหยิบเงิน

จำนวนนึงให้.................หญิงคนนั้นรับเงิน............แล้วเดินจากไป………..คาเมะที่ยืนตัวสั่น หลับจาปี๋ อยู่ตรงซอกตึก...................

กลัว กลัวจินจะเห็นเค้าให้.................

“มาแอบอะไรตรงนี้”จินที่ยืนเอาแขนคร่อมไว้กับกำแพง................
.ยื่นหน้าเข้ามาพูดตรงหน้าร่างบางที่กลัวจนสั่นระริก......................เสียงจิน..............เค้าเจอจนได้............คาเมะรวบรวมความกล้ามั้งหมด

“เปล่า.....ไม่ได้แอบ”ลืมตาขึ้น.............ผเชิญหน้า.............

“แล้วมาทำอะไรตรงนี้............หืม”กระซิบที่หุเบา................จมูกโด่งๆของจินเฉียดที่แก้มใส.................คลอเคลียอยู่ที่แกม

ใส………………กลิ่นแอลกลอฮอลที่ติดตัวจินอยู่.................แตพจมูดคาเมะเข้าอย่างจัง

“มารอทักกี้..................นัดกับทักกี้เอาไว้”เอาชื่ออีกคนมาอ้าง.....................แต่ความจริงแล้ว....................แค่อยากออกมาคิด

อะไรเพลินๆ................ไม่คิดว่าจะมาเจอนาย…………..

“อ่อ........นัดกับเจ้าพ่อหนุ่มรุปหล่อแสนรวยไว้..........กะจะเอาสมบัติมันหล่ะสิ”พูดอย่างประชด.........................ก็ไม่อยากให้

ร่างตรงหน้านี้เป็นของใคร.................นอกจากตัวเอง...........................

“มันเรื่องของชั้น.......แต่ถ้าเกิดจะเอาก็คงไม่ยากหรอก....ทักกี้หลงรักชั้นมากสะขนาดนั้น”ยิ้มเยาะที่มุมปาก.................แต่หา

รุ้ไม่ว่ายิ้มนั้นช่างยั่วอารมณ์ อาคานิชิ จิน...............หนุ่มใจร้อนเหลือเกิน

“แล้วอีกอย่าง ปล่อยมือออกไปได้แล้ว เด๋วทักกี้มาเห็นจะเข้าใจผิดเปล่าๆ”พูดเสียงเรียบ............แต่เหมือนเป็นคำสั่งให้ร่างสูง

ปล่อยแขนที่คร่อมไว้อยู่ออก.............แต่จินกลับไม่ทำตามคะสั่งนั้น

“อ่อ.........ที่แท้ก็กลัวพ่อหนุ่มนั่นเข้าใจผิดนี่เอง...........”กระชากร่างบางเข้ามากระชับกอด.................กระซิบที่หู................

มือล้วงลึกเข้าไปภายในใต้เสื้อที่คาเมะใส่อยู๋

“ปล่อย น่ะ..........จะทำอะไรหน่ะ”คาเมะพยายามผลักมือจินที่ลุกเร้าเข้าไปภายใต้เสื้อตัวบางที่ใส่ไว้อยู่............

“เรามาใช้หนี้กันต่อดีกว่า............จะได้ไม่เสียเวลาไง....ถ้าตาหมอนั่นมาค่อยหยุด”กระซิบที่หูแผ่วเบา...............ขบกัดที่ติ่ง

หู....................ทำเอาร่างเล็กขนลุกซู่.....................แล้วอีกอย่างเมื่อไหร่หล่ะที่ทักกี้จะมา....................ในเมื่อไม่ได้นัดกับทัก
กี้ซะหน่อย..................

“ไอ้บ้า...............ปล่อย……….ปล่อย”ผลักจินที่กดเข้าอยูแน่น...........ใบหน้าซุกไซร้ไปตามซอกขอขาว.............น้ำตาสายเล็กไหล

ลงมาอาบแก้มทั้ง2ของคาเมะ................กลั้นไว้ไม่อยู่อีกแล้ว...................เมื่อไหร่ชั้นจะใช้หนี้นายหมดสักที............ริมฝีบาง

หนาประกบกับริมฝีปากแดงที่ดูเย้ายวนเหลือเกิน...................คาเมะเม้มปากแน่นสนิท.................จะไม่เปิดทางให้เด็ด
ขาด...

“ป่ะ...ปล่อยเถอะ......ขอร้อง....ฮึก......ฮึก”เสียงขอร้องปนเสียงสะอื้นทำเอาจินที่ประกบริมฝีปากนั้นหยุดการกระทำลง

ทันที...........เค้าทำให้ร่างเล็กนี่ต้องร้องไห้อีกแล้ว...................

“ฮึกๆ”เสียงสะอื้นของคาเมะยังมีอยู่เรื่อย........

“ฉันขอโทษ.........หยุดร้องสะน่ะ”ลูบไล้ที่เส้นผมนุ่มสลวยเบาๆ.............ให้ร่างเล็กซุกกับอกกว้าง...........เป็นที่รองรับน้ำตาของ

คนที่เค้าทำร้ายด้วยตัวเค้าเอง...........

“ป่ะ กลับบ้าน”โอบเอวร่างเล็กเข้ามากอดไว้..............พาเดินไปที่รถคนหรูที่จอดไม่ไกลนัก..............ร่างเล็กไม่ได้ขัดขืนแต่

อย่างใด..............แต่ก็ไม่เข้าใจควารู้สึกของคนที่โอบเค้าอยู่ดี..............เมือ่กี้ยังจะทำร้ายเค้าอยู่เลย...................แล้วทำไม

ต้องมาปลอบโยนเราด้วย.................ติ่งที่จินทำนั้น................ก็ทำให้ร่างเล็กอุ่นใจไม่น้อย..............แต่ก็ไม่รู้ว่าเมื่อไหร่ที่ร่าง

ใหญ่จะโมโหหรืออารมณ์ไม่ดีหรือจะโกรธเค้าอีก............ถ้าจินรู้สึกอย่างนั้นขึ้นมาเค้าคงจะต้องโดนทำร้ายอย่างแน่นอน 

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ไหนบอกว่ากลับบ้านไง”หันมามองหน้าจินเมื่อเห็นว่าที่มาเนี่ย............

ไม่ใช่บ้านตัวเอง.................แต่กลับเป็นบ้านของจินแทน

“ก็บอกว่ากลับบ้าน แต่ก็ไม่ได้บอกหนิว่ากลับบ้านไหน”พูดหน้าตาเฉย................กำลังจะเปิดประตูรถลง

“เด๋ว”คาเมะที่นั่งอยู่เบาะข้างๆคนขับ คว้ามือของจินที่กำลังเปิดประตูรถ

“อะไร”หันมาพูดยิ้มเล็กๆให้คาเมะ

“ฉันอยากกลับบ้านชั้น”พูดเสียงเรียบ ส่งสายตาอ้อนวอนให้จิน...........

“ไม่”คำสั้นๆแต่ได้ใจความ................ทำให้คาเมะปล่อยมือจากแขนจิน................ก้มหน้าลงทันที...........ผิดคาด.....คิดว่าจะ
ได้กลับบ้าน

To..Be..Con

รู้แผนไอ้คุณจินน๊า  เมะไปบ้านจินทีไร เสร็จทุกที :laugh3:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 11131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2302

ถูกใจให้เป็ด 0
ไม่รู้จะสงสารใครดี :เศร้า1:

เชียร์คู่ยามะกะยูดีกว่า :จ้อบจัง1:
ชวนทุกคนหันมาใช้ คำว่า นักเขียน นักอ่าน แทน รีดเดอร์ ไรท์เตอร์ 
กฎของบอร์ด :  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ออฟไลน์ THIP

  • Moderator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 7765
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 965

ถูกใจให้เป็ด 0
หุหุ คาเมะติดกับจินอีกแล้ว  :laugh5:  :laugh5:
Alluka น่าร๊ากกกกกกกกกกกกกก  จุ๊บๆ
Kulapika คัมแบ็คคคคคคคค

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2633
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 456

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่านตามทันแย้ววววว   เรื่องนี้เรทเจง ๆ มันส์ดี ชอบ ๆๆๆๆๆๆ  :haun4:  :haun4:
มาบ้านจินอีกแล้วอะ  คราวนี้คงอ่อนโยนขึ้นมั้ง  แต่โหดก็ดีอ่า  :pighaun:  :pighaun:

รอต่อน้า  อยากอ่าน ๆๆๆ  :loveu:
ใครมีปัญหาต้องการความช่วยเหลือ หรืออยากแจ้งเหตุใดๆ  กดคลิก "ติดต่อผู้ดูแล" หรือ "report moderator" ใต้ข้อความ แล้วบอกมาได้เลย

balloonza

  • บุคคลทั่วไป

ถูกใจให้เป็ด 0
รอรอรอ.............รีบมาต่อไวไวนะค้าบบบบบบบบ

อิอิอิ

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 45

ถูกใจให้เป็ด 0
 :fox2: :fox2: :fox2: :fox2:

ยังไงก็อ่อนโยนกะคาเมะหน่อยนะจิน

 :pandalaugh:

ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
Part 10

 “ลงจากรถได้แล้ว”เปิดประตูลงไปหน้าตาเฉย...................แต่ร่างที่นั่งอยู่บนรถนี่สิ.................นั่งเป็นหินอยู่ในรถไม่ยอมลงมา

สักที............จินที่เดินเข้ามาในบ้านแต่ก็ไม่เห็นคาเมะจะเดินตามมา................เลยเดินกลับไปที่รถอีกรอบ

“ลงมาได้แล้ว”เปิดประตูฝั่งที่คาเมะนั่ง

“ไม่ลง”ตอบเสียงเรียบ...........ทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้

“จะลงไม่ลง”ถามเสียงเข้ม...........

“ไม่ลง”ตอบเสียงเรียบตามเดิม..............งัยก็จะไม่ลงเด็ดขาด..........จะกลับบ้าน

“แน่ใจน่ะ”ยิ้มเล็กๆ.........เมื่อเห็นคาเมะยังนั่งนิ่งอยู่

“แน่...........อ๊ะ”ย้ำให้แน่ใจ............แต่จินที่ไวกว่าอุ้มร่างบางขึ้นมาจากเบาะรถ

“ปล่อยๆ.........จะกลับบ้าน....ปล่อยน่ะ”ดิ้นขลุกขลักอยู่ในอ้อมแขนเข็งแกร่งของจิน

“หยุดดิ้นเด๋วนี้น่ะ”สั่งเสียงแข็ง...........อุ้มร่างบางเดินเข้าบ้าน.............

“ไม่..ไม่หยุด”พยายามดิ้นให้มากกว่าเดิม

“จะหยุดไม่หยุด...........ถ้าไม่หยุดเด๋วโดน”ยื่นหน้าเข้ามาใกล้หน้าร่างบาง

“หยุดก็ได้”หยุดดิ้นทันที.....รู้ว่าถ้าขัดใจคงจะเกิดอะไรขึ้น...............เมื่อจินเห็นอย่างนั้นก็ยิ้มเล็กที่มุมปาก…………อุ้มคาเมะมาวาง

ที่โซฟาภาพในห้องนอนกว้างของตัวเอง…………คาเมะนั่งนิ่งเงียบ.............ไม่กล้าปริปากพูดสักนิด…….จินเดินเข้าห้องน้ำไปอาบ

น้ำ............ออกมาเห็นเจ้าตัวเล็กนั่งก้มหน้าหงุดอยู่ที่โซฟา..........ไม่ยอมพูดยอมจา

“ไปอาบน้ำซะ”หยิบผ้าเช็ดตัวที่อยู่ในตู้................ยื่นให้คาเมะที่นั่งเงียบอยู่

“............”เงียบ

“จะอาบไม่อาบ..........ถ้าไม่อาบเด๋วจะอาบให้”เริ่มฉุนแล้วน่ะ..............ทำไมเล่นตัวแบบนี้

“อาบๆ อาบเองได้”คว้าผ้าเช็ดตัวจากมือจินรีบวิ่งจู๊ดเข้าห้องน้ำไปทันที……….จินเห็นอย่างนั้นก็ยิ้ม..........กลัวเค้าขนาดนี้เลย

หรอ..................แต่ก็ดีนายจะได้อยู่อย่างนี้....กับชั้นไปนานๆ............คาเมะที่อาบน้ำสระผมเสร็จก็เดินออกมาจากห้อง

น้ำ...................หยดน้ำจากเส้นผมที่เพิ่งโดนน้ำมาไหลไปทั่วกาย

“ไหนหล่ะชุด”คาเมะที่นุ่งผ้าเช็ดตัวผืนเดียวออกจากห้องน้ำ.........

“มานี่สิ”จินที่นั่งเช็ดผมอยู่ที่โซฟาเรียกคาเมะให้มาที่เค้า

“นั่งลง”ตีเบาะโซฟาเบาๆ............ให้ร่างบางนั่งข้างๆ

“หันหลังสิ”จับตัวคาเมะให้นั่งหันหลังให้...................จินใช้ผ้าที่เช็ดผมเค้าอยู่เมื่อกี้.................เช็ดลงที่ผมคาเมะอย่างนุ่ม
นวล.............

“ไหนหล่ะชุด หนาวจะตายอยู่แล้ว”คาเมะที่นั่งอยู่ข้างๆจิน.............ไม่เห็นจินจะทำอะไรสักที

“หนาวหรอ”กระซิบที่หูเบาๆ..........เอื้อมมือมาโอบเอวบางจากทางด้านหลัง.....................

“อุ่นขึ้นไม๊”พูดอย่างนุ่มนวล.............ฝังจมูกลงไปที่ซอกคอขาว

“อยากใส่เสื้อผ้ามากกว่า”แกะแขนจินออกจากเอว......จินเดินไปหยิบชุดนอนที่ในตู้มาให้............

“วันนี้นอนที่นี่น่ะ”ยื่นชุดนอนให้คาเมะที่นั่งอยู่..........คาเมะรับชุดนอนมาใส่..........

“แล้วจาให้นอนไหนหล่ะ”คาเมะเดินมาหยุดหน้าเตียงของจิน.......ตอนนี้จินกำลังนั่งดูทีวีอยู่บนเตียง

“นอนนี่แหละ”ตบลงที่เตียงข้างๆ

“ไม่หล่ะ ชั้นไปนอนที่โซฟาก็ได้”หันหลังกลับเดินไปยังโซฟา...............หากแต่มือหนาๆของจินรั้งเอาไว้

“นอนนี่แหละ”ลากให้ร่างบางมานอนที่เตียง...........คาเมะที่กลัวจิน..................กลัวจินจะทำอะไรเค้า..........นอนซะติดริม

เตียง เกือบจะตกเตียง............จินที่ล้มนอนตามคาเมะ...............กอดร่างบางที่นอนเกือบจะตกเตียงใว้ในอ้อมแขน................

คาเมะที่รู้สึกว่าจินกอดก็สะดุ้งเล็กน้อย.................จินที่กระชับกอดแน่น...........ฝังจมูกลงไปที่เรือนผม................คาเมะเมื่อ

แน่ใจแล้วว่าจินคงไม่ทำอะไรเค้าก็หลับตาเข้าสู่ห้วงนินทราไป..............

++รุ่งเช้า++

คาเมะที่ตื่นจากห้วงนิทราก่อนจินที่นอนกอดเค้าอยู่.............คาเมะแกะมือที่จินออกเบาๆ.............ค่อยๆลุกออกจากอ้อม

กอด..............เดินเข้าห้องน้ำไปอาบน้ำ............จินที่นอนเป็นหมูอืดก็รู้สึกตัวขึ้น..............แต่ไม่เห็นร่างบางที่นอนกอดอยู่เมื่อ

คืน......................ตกใจ...........นายหนีชั้นไปแล้วใช่ไม๊...............แต่เอ๊ะ!!...........เสียงฝักบัวในห้องน้ำหนิหน่า........สงใสอาบ
น้ำอยู่.........

“อาบน้ำเสร็จแล้วหรอ”จินที่นั่งสูบบุหรี่อจ้องประตูห้องน้ำอยู่...................เมื่อเห็นร่างบางก็ทักขึ้น

“เสร็จแล้ว...........จะกลับบ้าน”เมื่อร่างใหญ่ได้ยินอย่างนั้นก็รีบเขี่ยบุหรี่ทิ้งทันที................


ออฟไลน์ ][GobGab][

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2670
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 140

ถูกใจให้เป็ด 0
ตามมาอ่านแล้วน้อ....ยัยเมียน้อย... :laugh5: :laugh5:

ป.ล. ขอฉากเรทเยอะๆน้า.... :yeb:

ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
“ไม่ได้น่ะ...............ชั้นไม่ให้นายกลับ”พูดเสียงแข็ง........จ้องเข้าไปในตาของร่างบาง............คาเมะเป็นฝ่ายหลบหน้าก่อน

“ไม่............จะกลับ”พยายามสลัดมือที่จินเกาะกุมไว้อยุ่ออก

“ไม่.....ใช้ไม่ให้นายกลับเด็ดขาด”บีบข้อมือแน่น..............ทำให้ข้อมือคาเมะแดงขึ้นมาทันที

“นายมีสิทธิ์อะไรมาสั่งชั้น”ตะโกนใส่หน้าร่างสูง...............มองด้วยสายตากร้าวร้าว...........

“มีสิ”ประทับริมฝีปากที่เร้าร้อนลงไปอย่างรวดเร็ว................กลิ่นและรสชาติของบุหรี่ที่ร่างสูงสูบอยู่เมื่อกี้ทำให้ร่างบางได้รับรู้

ถึงรสชาติ................คาเมะหลับตาแน่น................ผลักจินให้ออกจากสัมผัส.............

“รู้รึยังหล่ะ ว่ามีสิทธิ์มากแค่ไหน..มีสิทธิ์ทั้งตัวและใจของนาย.......เพราะนายเป็นลูกน้องชั้น”มองด้วยสายตาดุ........

โกรธ...........น้ำใสๆไหลริมลงมาอาบแก้มทั้งสอง

“นาย.....อึก.....หมาย....ความ...ว่า...อึก....อะ...ไร”พูดแทบจะไม่เป็นภาษา..........

“ก็นายต้องมาเป็นคนใช้ชั้น เพื่อเป็นการไถ่หนี้ที่ครอบครัวนายสร้างไว้”เมือ่ได้ยินอย่างนั้น...........ร่างบางก็ทรุดลงกับพื้น

ทันที...........ยืนไม่ไหว.............ไม่มีแรงที่จะยืน.........ขาไร้เรี่ยวแรง.........

“เรายังใช้หนี้กันไม่หมดอีกหรอ”ร้องไห้อย่างนัก..........น้ำตาใสที่บริสุทธิ์ได้ถูกปล่อยออกมาจากตาคู่สวย.............จินเดินเข้า

ห้องน้ำไป..............ไม่สนใจคาเมะที่นั่งทรุดร้องไห้อยุ่กลองห้อง

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

--ด้านจิน—

คงจะเป็นเวลาที่ชั้นควรจะเห็นแก่ตัวแล้ว....เพื่อที่จะได้ตัวนายมาเป็นของชั้น.................มาเป็นคนรักคนเดียว............จะไม่

เปล่อยให้นายไปไหนอีก.............ต้องอยู่ในสายตาชั้นตลอดเวลา...............ชั้นขอโทษ.........แต่นี่คงเป็นวิธีเดียวที่จะทำให้ชั้นได้

อยุ่ใกล้นายมากที่สุด..............ในฐานะเจ้านายกับคนใช้.......  

+++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

คาเมะที่เริ่มทำใจได้แล้ว...........คงจะต้องยอมรับในสภาพแบบนี้...........นี้อาจเป็นการชดใช้หนี้อย่างจริงจัง.............ถ้าได้มา

เป็นคนใช้แบบนี้.............เงินที่เค้าจะต้องจ่ายให้อาคานิชิ.............อาจจะหมดเร็วลงก็ได้........

“ต่อไปนี้คาซึยะจะเข้ามาเป็นคนดูแลชั้น”จินเรียกทุกคนใช้ทุกคนมาประชุมที่ห้องโถงใหญ่.......

“อ่อ แล้วอีกอย่าง ทุกคนในนี้ห้ามมีใครยุ่งกับคาซึยะเด็ดขาด นอกจากผู้หญิงเท่านั้น”จินสั่งเสียงเรียบ.............แต่เสียงที่ได้ยิน

นั้นก็ร็ว่าน่ากลัวขนาดไหน..........เป็นคำสั่งเด็ดขาด

“ไปได้”ทุกคนที่มาประชุมเมือ่กี้หายไปหมด..........ไปทำหน้าที่ที่ตัวเองมี.........

“จะไปไหน”จินที่เห็นคาเมะกำลังจะเดินจามพวกคนใช้ออกไปเป็นคนสุดท้าย..............ทำให้คาเมะสะดุ้งเล็กน้อย..........หัน

กลับมาหาร่างใหญ่อย่างกล้าๆกลัวๆ

“ก็ไปทำงานในฮะ จะได้ไม่เสียเวลา”ก้มหน้าพูดเสียงเรียบ...........เราคงจะต้องตั้งใจทำงาน.........เพื่อที่จะหมดหนี้เร็วๆ.....

“ทำงานอะไร ชั้นยังไม่ได้สั่งเลย”เดินมาหยุดหน้าร่างบาง............คาเมะเกิดอาการสั่นเล็ก............อาคานิชิจะทำอะไรเค้ารึ
เปล่า

“...............”เงียบ ไม่ตอบ................ก็จริงสิ..........ยังไม่ได้รับคำสั่งเลย............แล้วเราจะทำอะไรหล่ะ

“มานี่”คว้าข้อมือร่างบางให้เดินตามมาที่ห้องทำงาน.......คาเมะได้แต่เดินก้มหน้าหงุดตามมา

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

จินนั่งทำงานในห้องทำงานอย่างเงียบๆ............โดยมีคาเมะยืนก้มหน้าอยู่ข้างๆโต๊ะทำงาน................จินเมือ่ทำงานเสร็จก็ปิด

แฟ้มเอกสารที่เซ็นเสร็จไปเมื่อกี้ลง

“มานิ่สิ”สั่งให้ร่างบางที่ยืนอยู่เดินเข้ามาใกล้ๆ…………..คาเมะเดินมาหาจินตามคำสั่ง........แขนแข็งเกร่งของจินคว้าคาเมะเข้ามา

นั่งอยุ่บนตัก............กอดรัดร่างคาเมะแน่จนรู่สึกอึดอัด............แต่อึดอัดกายไม่เท่ากับอึดอัดใจ.............ทำยังไงดี......ยังไม่ได้

บอกที่บ้านเอาไว้.........ถ้าหายไปแบบนี้อุเอดะคุงคงจะเป็นห่วงหน้าดู.....

“เอ่อ......ปล่อยเถอะฮะ...คุณอาคานิชิ”ดิ้นเล็กๆ..........ให้หลุดจากพัธนาการ........

“ทำไมหล่ะ”จ้องหน้าร่างบางนิ่ง.............นายคงไม่อยากให้ชั้นแตะต้องเลยสินะ

“คือ....คือผม.......จะขอโทรสับหน่อยฮะ”ออกมายืนหน้าจินนิ่ง..............

“โทรไปไหน”ถามเสียงดุขึ้นมา.............นายจะติดต่อใคร.........

“จะโทไปที่บ้าน”บอกเสียงเรียบ............จินหยิบโทรสับมือถือที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานให้

“ขอบคุณฮะ”รับโทรสับมาจากมือ...........กดหมายเลขโทรสับที่ต้องการติดต่อ......

“โมชิๆ อุเอดะคุงหรอฮะ........คือผมจะบอกว่าผมจะเรียนต่อให้จบอ่ะฮะ..........ผมจะออกมาอยู่คอนโดนะฮะ...ฝากงานด้วย....

ไม่ต้องเป็นห่วงฮะ.....ขอบคุณฮะ”ในขณะที่คาเมะคุยโทรสับ.............จินจ้องหน้าอย่างไม่ละสายตา..........คาเมะตัดสาย

ทิ้ง..........ส่งโทรสับคืนให้ร่างใหญ่ที่นั่งมองหน้าอยู่...........

“หาเหตุผลได้เก่งหนิ”ยิ้มเยาะให้คาเมะ...........น้ำตาที่กลั้นไว้จะไหลลงมาอีกแล้ว...........

“ขอบคุณฮะ ก็จะได้ไม่มีปัญหา”เงยหน้ามาสบตา..........มองด้วยตาเคืองนิดๆ  

++++++++++++++++++++++++++++++++++++


ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด +3
“ยู พรุ้งนี้ไปดูจินกันว่าเป็นไงมั่ง”ยาะมที่มาเดินช้อปปิ้งกับยูอิจิ..............บอกยูอิจิให้ไปเยี่ยมยูวันพุ้งนี้

“ก็ดีเหมือนกัน จะได้ไปดูว่ามันยังเมาเหมือนหมาอยุ่รึเปล่า”เมือ่พูดถึงจินที่เมาก็ยิ้มออกมา

“เพี้ยะ”ยามะตีแขนยูอิจิอย่างแรง

“โอ้ย เจ็บน่ะ ตีเรื่องไรเนี่ย”ยูลูบแขนให้รอยแดงที่เกิดจากการฟาดลงมาที่แขน

“ก็ดูพูดเข้าสิ เค้าเป็นเพื่อนยูน่ะ”มองยูอิจิด้วยตาค้อนๆ...........งอนแล้ว.........ไม่เดินด้วยแล้ว....

“โอ้...ยามะจ้า ขอโทดๆ น้า”ยูอิจิวิ่งตามมาง้อ.........เดินเร็วซะเหลือเกิน

“ห้ามพูดแบบนี้อีกน่ะยู”

“คร้าบโผม”ยิ้มให้ยามะ......เดินจับมือช้อปปิ้งต่อ………

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“ตามชั้นมานี่”จินที่กินข้าวเย็นเสร็จก็เรียกให้คาเมะเดินตามไปที่ห้องนอน...........

“คุณอาคานิชิมีอะไรให้ผมรับใช้หรอฮะ”คาเมะทียืนอยู่ตรงหน้าเตียงของจิน..........จินนั่งอยู่บนเตียง

“นายห้ามยุ่งกับคนใช้ผู้ชายทุคนในบ้านชั้นเด็ดขาด.......เข้าไจไม๊”บอกด้วยน้ำเสียงจริงจัง.....เด็ดขาด

“ฮะ”คาเมะตอบรับคำสั่งเด้วยน้ำเสียงเรียบ

“ห้ามออกจากบ้านหลังนี้เด็ดขาด ถ้าชั้นไม่มีคำสั่งหรือถ้าชั้นไม่พาไป ห้ามออก”

“ฮะ”

“ที่สำคัญ นายต้องคอยดูแลอยู่ใกล้ชิดชั้นตลอดเวลา”พูดข้อสุดท้ายด้วยใบหน้ายิ้มๆ

“ฮะ”ใช่สิ.....นี่คงเป็นหน้าที่ที่เค้าจะต้องทำ........ปฏิเสธคงไม่ได้...........ไม่งั้นหนี้ที่จะต้องใช้คงจะไม่มีทางหมด....

“งั้นชั้นก็หวังว่านายคงทำได้ทุกข้อ ถ้านายขัดคำสั่งคงจะรู้ว่าจะต้องโทษหนัก”พูดน้ำเสียงจริงจัง.........คาเมะพยักหน้าตอบ
รับ...........

“ชั้นอยากอาบน้ำ”คาเมะเดินเข้าไปในห้องน้ำ...เตรียมน้ำไว้สำหรับอาบไว้ในอ่าง.........

“น้ำที่เตรียมเสร็จแล้วฮะ”ยื่นผ้าเช็ดตัวผืนใหม่...หอม......ให้จิน………ร่างใหญ่เดินเข้าห้องน้ำไป.........

“นายลืมทำตามคำสั่งชั้นรึเปล่า”จินที่เปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว...........เปิดประตูมาบอกร่างบางที่ยืนหน้าเส้าอยู่หน้าประตูห้องน้ำ

“ลืมอะไรหรอฮะ”คิ้วสวยขมวดติดติดกับ......เป็นคิ้วผูกโบว์....จิ๊กกะล่า....

“ก็ต้องคอยดูแลชั้นตลอดเวลาไง แล้วนี่นายกำลังลืมดูแลชั้นน่ะ”ยิ้มอย่างมีเล่นัยให้คาเมะ...........ทำสายตาดุๆ “เอ่อ...........ขอ

โทษครับ”คาเมะก้มหน้าขอโทษ.........ที่ไม่ได้ทำตามคำสั่ง..........เปิดประตูห้องน้ำเข้าไป.........เห็นจินกำลังแช่อยู่ในอ่าง

หรู............คาเมะยืนเฝ้าอยู่อีกฝากของห้องน้ำ............ก้มหน้านิ่ง..............ไม่อยากเห็นจินในสภาพแบบนี้..........

“ถูหลังให้ชั้นหน่อยสิ”จินที่เห็นคาเมะออกอาการสั่นๆ กลัวๆ..........เรยคิดจะแกล้งสักหน่อย......คาเมะเงยหน้ามองจินตาโต......

ให้ทำอารายเนี่ย......จินหันหลังเตรียมรอ...........

“ทำไม่ได้หรือไง คิดจะขัดคำสั่งชั้นหรอ”แอบยิ้มกับความน่ารักของคนที่อยุ่ข้างหลัง..........คาเมะค่อยๆหยิบที่ถูกหลัง.............

มือสั่นเล็ก...........ค่อยๆขัดหลังจินเบา..........ไม่กล้าทำแรงกลัวจินเจ็บหรือเป็นเพราะว่า...........อายจนสั่นไปหมดทั้งตัวแล้ว

“เสร็จแล้วฮะ”คาเมะวางที่ถูหลังกลับไว้ที่เดิม..................จินหันกลับมาเผชิญหน้า..........

“ยังไม่อาบน้ำเลยหนิ”

“ฮะ เด๋วค่อยอาบ”หลบสายตาจินที่จ้องเค้าอีกแล้ว...............ไม่อยากมองสายตาแบบนี้...สับสน

“โคร้ม”เสียงของร่างบางที่ตกลงไปอยู่ในอ่างอาบน้าม.......โดยการคิดพิเลนๆของจิน.........อยู่ดีๆก็กระชากให้ลงมาใน

อ่าง...........โดยที่คาเมะยังไม่ทันตั้งตัว

“โอ๊ย”คาเมะร้องเสียงหลง........ยังไม่ทันตั้งตัวเลย............เสื้อผ้าเปียกไปหมดแล้ว...........อีกอย่างไม่มีเสื้อผ้าใส่ด้วย

“มาเด๋วชั้นอาบให้”พลิกให้ร่างบางหันมาเผชิญหน้า.............

“เอ่อ......ไม่เป็นไรครับ”พูดเสียงสั่น............

“จะขัดคำสั่งรึงัย”ยิ้มกรุ่ม...........ค่อยๆบรรจงแกะกระดุมเสื้อตัวบางที่ตอนนี้เปียกน้ำออก...........เผยให้เห็นอกขาว...............

ผิวเนียน......ไม่มีแม้แต่รอยขีดข่วน.................คาเมะได้แต่ก้มหน้านิ่ง.............ปล่อยให้จินทำ........ไม่กล้าขัดคำสั่ง

“อ๊ะ............ตรงนั้นไม่ต้องเด๋วผมอาบเองได้ฮะ”คาเมะรีบปฏิเสธเมื่อจินกำลังจะถอดกางเองออก.........

“กลัวรึงัย”ยิ้มอย่างมีเลห์นัย.........

“ปะ...เปล่า...ฮะ”

“อ๊ะ......อย่าฮะ.....”ร้องปฎิเสธผลักจินออก.....เมื่อจินจูบประทับลงที่ต้นไหล่ขาว...........

To..Be..Con
 :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:

ออฟไลน์ TAEBIN7

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 369
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25

ถูกใจให้เป็ด -1
ขอบคุณน๊า "ยัยเมียหลวง"ที่มาคอมเม้นให้ :laugh5:

 :13223: :13223:

balloonza

  • บุคคลทั่วไป

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่านแล้วกำลังคิดภาพตาม....เหอ  ๆ

ไปอาบน้ำม่างดีกว่า

แว๊กกกก

อยากมีคนอาบน้ำให้ม่างงงงงงงงงง   :haun4:

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 11131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2302

ถูกใจให้เป็ด 0
รออ่านอยู่นะ :loveu:

 :give2:อยากมีคนถูหลังให้จังเรย :-[ :-[ :-[
ชวนทุกคนหันมาใช้ คำว่า นักเขียน นักอ่าน แทน รีดเดอร์ ไรท์เตอร์ 
กฎของบอร์ด :  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

 




สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด