รักเท่าไหร่...ไม่เคยพอ (เบียร์-ภาค) Up22/09/54ตอนพิเศษ รักที่หวนคืน (4) ส่งหนังสือ //
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: รักเท่าไหร่...ไม่เคยพอ (เบียร์-ภาค) Up22/09/54ตอนพิเศษ รักที่หวนคืน (4) ส่งหนังสือ  (อ่าน 382699 ครั้ง)

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
ระหว่างที่เก็บเลเวลด้วยกัน ส้มน่ารักมาก  แถมเล่นเก่งด้วย   คนเล่นพระเก่งๆหายากยิ่งที่รู้ว่าตัวเองต้องทำอะไร นี่มีส่วนน้อยนัก  พระที่บู๊ได้ด้วยนี่แทบไม่มี   ส้มทั้งใช้สกิลยึดมอน และช่วยตบทำให้ผมกับคิงเวลกันได้ง่ายมากมาย 
“พี่สาว เล่นมานานยังจ๊ะ”
“ตั้งแต่โคลสเบต้าจ้า”
“โหนานนะนี่ก่อนภาคตั้งนานอะ”
“บ่งบอกถึงความแก่ อิอิ”
“พี่สาวของภาคไม่แก่หรอก  ถึงแก่ก็ยังน่ารักไม่เหมือนคิง แก่แล้วเเก่เลย”
“อ่าว   ภาคไหงว่าคิงแบบนั้นคิงเสียใจนะนี่     ส้มดูภาคดิ”
“สมควร น้องสาวของพี่พูดถูกแล้ว”
“อ่าว เวรกรรม  ไหงเป็นงั้นวะเพื่อนกรู  เห็นเด็กหน่อยก็ไม่ได้”
“ไอ้คิงพูดจาดีๆหน่อย ต่อหน้าน้อง  สงสารเด็กตาดำๆมันบ้าง”
“^q^”  ผม
“เด็กตัวดำๆอะดิ”
“โห  หยาบคาย  พี่สาวคิงพูดจาหยาบคาย”
“ช่ายๆ แบบนี้ต้องฆ่าหมกค่ายออค”
“ช่วยด้วยจ้า หนูคิงสุดหล่อจะโดนฆ่าา”

วันนั้นผมก็ยังไม่รู้ความสัมพันของทั้งสอง ผมเข้ากับส้มได้ดี ในใจลึกๆ ผมเสียใจเล็ก  แต่ผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  พอเย็นส้มก็ออกเกมส์ไป
“ภาค คิงหิวแล้ว เดี๋ยวคิงไปหาอะไรกินนะจ๊ะ”
“อื้ม  นานไหม”
“แปปเดียว เดี๋ยวมาเล่นกันรอเดย์”
“จ้า ...”
“ชอบส้มไหม”
“ชอบ  ส้มน่ารักดี   แหม๋เค้าเป็น  กขค ป่าวนี่ ”
“บร้า  ไหงคิดงั้น”
“ก็... ภาคตามคิงมาเวลทั้งที่คิงอาจจะอยากเวลกับส้มสองคนก็ได้อะ...ครับ”
“คิดบร้าๆ คิงกับส้มอะเพื่อนกัน อย่าคิดมาก ” 
“คิดมากเรื่องอะไรเหรอ”
“ก็เรืิ่องคิงกับส้มไง ”
“อ่าวก็ส้มน่ารักนี่  ถ้ามาคบกับคิงเสียดายแย่เลย”
“แน่ใจว่าเสียดายส้ม   ว่าไงเด็กดื้อ”
“แน่ใจ   พี่สาวของเค้าน่าร๊ากกก ที่สุด”
“อ่าวและคิงละ”
“น่าฆ่าหมกส้่วม”
“โหใจร้ายย    เดี๋ยวคิงไปหาไรกินก่อนนะไม่ไหวแล้ว ภาคก็ไปหาด้วยละคิงกลับมาภาคต้องกินข้าวแล้วนะ  อีก ชมครึ่งเจอกัน   คิงออนตัวทิ้งไว้นะจ๊ะ”
“จ้า มาแล้วเรียกละกัน”
“จ้า”   ผมสบายใจและโล่งใจที่คิงกับส้มไม่ได้เป็นแฟนกัน เป็นเเค่เพื่อน  ผมนั่งยิ้มกับตัวเองคนเดียว  ผมยังไม่หิว  ผมเลยหาที่เวลไปเรื่อยๆ ผมดูบรรยากาศในเกมส์ เป็นทุงกว้างมีหญ้าปลิวไสว  ท้องฟ้าสีส้มเข้ม สาดแสงแดดยามพระอาทิตใกล้ตกดิน   เงยหน้ามองขึ้นไป  พระอาทิตรูปดวงตากำลังลับขอบฟ้า  หลายครั้งผมหลงคิดไปเลยว่านี่ไม่ใช่เกมส์จริง ผมกำลังดำเนินชีวิตคือโลกจริงๆที่นี่ โลกที่สวยงาม ไม่มีโรงเรียน ไม่มีรถติด ไม่มีโจร ไม่มีขโมย โลกของอิสระที่ใครจะทำอะไรก็ได้   ตอนนี้ผมเริ่มลืมเลือนการไปเรียนพิเศษที่แสนน่าเบื่อ   อยู่ๆก็มีชื่อคนที่ผมไม่เคยรู้จักซิบมาหาผม
หนูถังน้ำ : ........................
ทาคามูระ :  ครับ
หนูถังน้ำ:อยู่ด้วยเหรอ
ทาคามูระ: อยู่ครับ
หนูถังน้ำ :  นี่เฟยนะ
คำนี้ทำให้ผมนิ่งไปสักพักนึงก่อนผมคิดได้ ความรู้สึกผิดถาโถมเข้ามาในใจผม
ทาคามูระ : เฟยเป็นไง บ้างออกมากจากโรงพยาบาลแล้วเหรอ
หนูถังน้ำ : ดีขึ้นแล้ว ออกมาแล้ว
ทาคามูระ : ทำไมทำบ้าแบบนี้เป็นห่วงรู้ไหม
หนูถังน้ำ :  ดีใจนะที่เป็นห่วง เฟยไม่ได้ตั้งใจ ทำงานและมือมันสั่นเลยไปโดนข้อมือ
ทาคามูระ : และแผลเป็นไงบ้าง  เมื่อไหร่หาย
หนูถังน้ำ : เย็บแล้วอีกพักนึงถึงหาย เป็นห่วงเฟยเหรอ
ทาคามูระ :เป็นห่วงสิ
หนูถังน้ำ :  ใช่ ห่วงแต่ไม่ได้รัก
ผมอึ้งอีกครั้งกับคำพูดของเฟย ผมห่วงเฟยไหมห่วงเพราะรู้สึกผิด แต่ก็ไม่ได้รัก
ทาคามูระ : ภาคขอโทษ
หนูถังน้ำ :  เฟยไปละ
ทาคามูระ :  เดี๋ยวภาคโทรหานะ
หนูถังน้ำ : โทรมาทำไม เฟยยังไม่ตายหรอก ถ้าไม่ได้รักก็ไม่ต้องโทรมา
ทาคามูระ : เป็นห่วง มีอะไรให้ช่วยบอกได้ไหม
หนูถังน้ำ : มี
..............................


มีต่อคะแปปนึง

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
ทาคามูระ :  อะไรว่ามาเลย
หนูถังน้ำ : มานอนอ้าขาให้เฟยเอา ทำได้ไหมละ
ทาคามูระ : เฟย ทำไมพูดแบบนั้น
หนูถังน้ำ : ทำไม่ได้ก็อย่าพูดเลย ไปละ
และเฟยก็ออฟไลน์ไป  ผมรู้สึกแย่ แต่ผมก็สบายใจที่เฟยออกจากโรงพยาบาลแล้ว
ทั้งที่เรื่องพึ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน แต่ผมกลับลืมเฟยไปเลยจนเฟยซิบมา ผมมัวแต่สนใจเรื่องของตังเองกับคิง    เสียงโทรศัพท์ดังขึ้นอีกครั้ง
“นี่พี่กิ๊ฟนะ ทำอะไรอยู่ภาค”
“เล่นเกมส์ครับ”
“มะรืนนี้มาเรียนพอเศษได้แล้วนะ เดี๋ยวก็เอนท์ไม่ติดหรอก”
“ครับพี่  เรียนอะไรครับ”
“เลข ”
“ครับเจอกันมะรืนนี้ครับ  บ่ายเนอะ”
“อื้อๆ และเจอกัน”
พี่กิ๊ฟวางไป  ผมไม่ได้ไปเรียนพิเศษกับพี่กิ๊ฟมาอาทิตย์นึงแล้ว ผมขาดเรียนพิเศษมาหนึ่งอาทิตย์อย่างที่ไม่เคยทำมาตลอด ผมคิดผมเห็นจอมออน
“จอมๆ  ไปเวลไหนดีวะ”
“อ่าวอะรายเมิง ”
“เวลไหนดีเวล สามสิบหกแล้ว”
“ลงดันดิ”
“ดันอะไรไม่รู้จัก”
“เปิดแผนที่ มันจะมีอุโมงค์ กะสุสานใช่ไหม”
“ใช่ ไปเวลที่นั้น  เวลแกน่าจะเป็นอุโมงที่แดนประหาร”
“เหรอ”
“เออ ไปสมัครฝั่งก่อน  สมัครฝั่งที่นักบวชรุ่งอรุณ ไม่ก็สนธยาต้องสมัครทุกอาทิตย์ไม่สิอาทิตย์เว้นอาทิตย์  สมัครเสร็จแล้วก็ไปเวลในอุโมง เข้าใจ๋”
“ไม่เข้าใจ”
“ไรวะกรูอุตส่าอธิบายซะดิบดี”
“เออ เดี๋ยวกรูสมัครแปป นักบวชรุ่งอรุณใช่ไหม”
“เออ”  ผมไปสมัครตามที่จอมบอก
“สมัครเสร็จแล้วไปที่อุโมงค์”
“ใช่”  ผมใช้เวลาสักพักจนไปถึงอุโมงค์
“ไม่มีทางเข้าอะ  มีแต่อะไรหว่าเรียกไม่ถูก เหมือนบ่อน้ำ มีหลังคา”
ผมไปตามแผนที่จนเจอคำว่าอุโมงค์ ไม่เห็นมีอุโมงค์อะไร มีเพียงบ่อน้ำรอบๆปูต้อยอิทมีหลังคารูปฐานสามเหลี่มเหมือนพีระมิด และมีฐานสี่ทิศ  มีธงสีแดงห้อยลงมา
“เออ นั่นอะแหละ แกต้องดำน้ำลง”
“โดด  ดำลงไปเลย”
“เออ.....  ใช่ ดำลงไปเลย”  
“ดำไงวะ  ”
“ก็โดดลงไป และคลิกเมาลงไปต่ำๆก็ได้ละ”
ผมทำตามที่จอมบอก แรกคลิกไม่ค่อยลง จนผมรู้ว่าต้องคลิกต่ำลงไปมากๆ ตัวผมค่อยลอยลงผ่านบ่อน้ำรองตัวมีกำแพงอิทกันเป็นมุมสี่เหลี่ยมคล้ายปล่องไฟ แต่เพียวมีน้ำเท่านั้นเอง เมื่อผมลงมาจนสุดถึงพื้นแล้ว ผมมองไปรอบๆ ที่มุมหนึ่งมีทางเข้า ผมเดินเข้าไป มันเป็นทางราบที่ยิ่งเดินยิ่งสูงขึ้นจนพ้นจากน้ำ   เมื่อพ้นน้ำแล้่ว ผมเห็นเกทคีปเปอร์
“เจอเกท คีปเปอร์ใช่ไหมจอม”
“เออ ช่าย วาปเข้าไปและหาตี้เอาแถวนั้นแหละ อย่าเวลคนเดียวนะเมิงเดียวตาย”
ผมทำตามที่จอมบอกกดวาปเข้าไป เข้าไปภายในมีเกทคีบเปอร์เหมือนข้างนอกแต่มีทางเดินเล็กๆให้เดินเข้าไป  ผมเดินเข้าไปข้างใน ผมเจอนักรบมนุษย์คนหนึ่งยืนอยู่
ผมอ่านชื่อชื่อtheman
“สวัสดีครับ ”  ผมลองทักดู
“ดีครับ”
“ตี้ด้วยได้ไหมครับ”
“อาชีพอะไร”
“วิครับ”
“ลองดูก็ได้”
และเขาก็ชวนผมเข้าตีิ้
“ผมชื่อภาคครับ”
“ชื่อต้อม   ภาคเวลเท่าไหร่แล้ว”
“สามสิบสามครับ”
“อื้อ อายุเท่าไหร่เรา”
“สิบเจ็ดครับ  แมนละ”
“ยี่สิบเจ็ด”
“โห แมนมากกว่าภาคตั้งสิบปี”
“ใช่รู้แล้วก็เรียกพี่สิ”


........................................................


มาต่อแล้วคะ ขอโทษที่มาต่อช้านะคะ  

ขอบคุณทุกคนนะคะที่ตามอ่านกัน  มาสิบตอนได้แล้วเนื่อเรื่องยังไม่ค่อยไปไหน กาลจะพยายามเร่งให้
ไปไกลกว่านี้นะคะ
 :L1: รักคนอ่านทุกคนคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-07-2010 21:25:16 โดย อนันตกาล »

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 320
 :laugh:  ดีใจล่ะเซ่~~ คิงไม่ได้เป็นแฟนกะส้มอ่ะ กิ้วๆๆๆ :m12:


โหหหห ยิ่งเสียความรู้สึกว่ะ ก็คิดอยู่แล้วว่าเป็นคนน่าเบื่อๆเครียดๆ แล้วทำไมเฟยต้องพูดแบบนั้นด้วยวะ :beat:



อืมมมม ภาคก็ค่อยๆนึกเนอะ ^^  :bye2:
Love is temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides.

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
Re: รักเท่าไหร่...ไม
«ตอบ #63 เมื่อ21-03-2010 23:35:28 »

ถูกใจให้เป็ด +2
“พี่ต้อม เหรอ”
“ใช่แล้ว เด็กดี พี่อายุมากกว่าต้องเรียกพี่รู้ไหม”
“ครับพี่ก็พี่”   
“เดี๋ยวพี่ลากมอนออกมา  ภาคยืนรอยิงมอนตรงนี้ละกัน”
ผมมองเข้าไปข้างใน ในห้องมีมอนอยู่ประมานแปดตัว  มีมอนรูปร่างเหมือนคนล้ำโดนล่ามมือ ล่ามเท้าเอาไว้มีโซ่ตรวนลากยาวออกมาจนเห็นตุ้มถ่วง  กับเด็กที่เหมือนผีรูปร่างแคระเกร็น มีเขี้ยงงอก ตาโปนคล้ายกอลลัม ในหลอดออฟเดอะริงแต่ตัวเล็กและมีปีก  และสิงโตหินที่ตัวเป็นคนหัวเป็นสิงโต    และมีม้าหินที่รุปร่างเหมือนคนแต่ผอมสูงมีห่วงทองคล้องที่แขน ขา คอ มีหัวเป็นม้า และโพกผ้าไว้ ผมมองสักพักผมนึกถึงอียิป
ลักษณะ เหมือนสัตว์ที่เฝ้าพีระมิดอียิปเลยผมคิด พี่ต้อมวิ่งเข้าไปในห้อง วิ่งเฉี่ยวตัวที่โดนใส่ตวาน สักพักมันลากตรวนวิ่งมามีเสียงคึกๆๆ ตามหลับ พี่ต้อมวิ่งมาทางผมและเอาดาบสองมือฟัน ผมช่วยยิงทันที สักพักมอนก็ตาย
“ยิงสามทีและเข้ามาช่วยตบเอาก็ได้ภาค เปลืองเอ็ม ยิงปิดด้วยสายฟ้านะจะได้โอเวอฮิต”(โอเวอฮิต = ค่าประสบการได้มากขึ้น)
“ครับ”  และพี่ต้อมก็วิ่งไปลากมาก จากในห้องออกมาตีข้างนอกทีละตัวเราทำแบบนี้ไปเรื่อย จนเอ็มผมหมดและเอ็มพี่ต้อมก็หมด
“ภาค พักก่อน”
“ครับ ”
“ภาค พี่ถามอะไรหน่อย  มีแคลนที่จะเข้าหรือยังหรือยัง  ถ้ายังไม่มีมาอยู่กับพี่ไหม” 
“ไม่รู้สิ ขอคิดดูก่อนนะ ไม่รู้จะเอาไงเหมือนกัน”
“ให้เวลาคิดอาทิตนึงละกัน เดี๋ยวครบอาทิตพี่มาทวงสัญญา โอเคไหม”
“อ่า ครับ ”  สักพักพี่ต้อมก็แอดเพื่อนมาผมรับไว้
“เดี๋ยวพี่ต้องไปแล้ว ไว้เจอกันนะ”
และพี่ต้อมก็ไป ผมเวลกับพี่ต้อมแปปเดียวเอง  ผมไม่รู้จะทำอะไรผมวาปกลับเมืองไป
ขณะที่ผมกำลังคิดอยู่ว่าจะไปไหนต่อดี  เดย์ก็ทักมา
“ภาค ”
“สวัสดีเดย์”
“เป็นไงมั่ง ดีขึ้นยัง”
“อื้อ สบายใจขึ้นแล้ว  วันนี้มาไวนิ”
“ใช่ เดย์คิดถึงภาคนิรู้ไหม อยากได้ยินเสียงอีกจัง  เสียงภาค หวานมากเลย”
ผมนึกถึงเรื่องเมื่อคืน รู้สึกอายมากๆ ผมทำไปได้ยังไงนี่
“อะนะ  พูดจาดีๆหน่อย  พูดแบบนี้ภาคไม่ชอบ”
“หรือภาคชอบให้เดย์บอกว่า หน้าอกภาคหน้ากินละ หึหึ  เสียงภาคเซ็กซี่มากรู้ไหมโดยเฉพาะเวลาจะถึงนี่  เดย์เสียวสุดๆ”
“พอๆ เดย์เลิกพูดได้แล้ว ไม่งั้นเลิกคุยกัน”
“จ้าๆ เจ้าหญิงเดย์คนนี้ทำตามบัญชาทุกอย่าง”
“อะนะ  เดี๋ยงคิงก็มาแล้ว จะไปเวลไหนละ”
“นึกก่อนละกัน  ถามไอ้คิงมันด้วย ภาคกินไรยัง”
“กินแล้วละ ”
“เต้นให้ดูหน่อยสิ” 
“วันนี้งดได้ปะเซงๆ ”
“อ่าวเป็นอะไรไป ทำไมเซง”   
เซงแกไงวะ  พูดมาได้
“เบื่อๆนะเครียดๆ  อะไรหลายอย่าง”
“ให้่เดย์ช่วยให้หายเครียดอย่างเมื่อคืนไหม หึหึ”
“ไม่เอาอะเกรงใจ  ไม่ต้องหรอก”
“เดย์ยินดีนะ”
“ภาคไม่ชอบ”
ก่อนที่ผมจะต่อปากต่อคำกับเดย์มากไปกว่านี้คิงก็มา เราสามคนเวลกันที่เก่า จนผมอัพ เวลของพวกเราสามคนตามๆกันไป  ผมสามสิมสาม  คิง สามสิบหก เดย์ สามสิบห้า  พวกเรากะเวลให้เดย์อัพสามสิมหกตามคิง แต่อยู่ๆคิงก็โดนธนูที่ไหนยิงตาย
เดย์และผมโดนยิงตาม  พวกเรางงครับ ว่าเกิดอะไรขึ้น สักพักมีตัวละครธนูเดินเข้ามา
“กรูบอกเมิงแล้วว่าอย่าให้เจอ ไม่งั้นกรูเอาเมิงตาย”
“ใคร อะ”  ผมถามไป
“เพื่อนเฟย” เขาตอบและวาปไป
พวกเราทั้งหมดกลับไปเกิดเมือง ผมเล่าเรื่องคร่าวๆให้ทั้งสองคนฟังและขอโทษ
“ไม่เป็นไร หรอกอย่าคิดมาก  เท่าที่ฟังดูไม่รู้จักคิด คนเรามีหลายแบบ คนแปลกๆ แบบนี้ชีวิตจริงไม่มีทางเจอ แต่ในโลกของเกมส์เรียกว่าเกรียน”  คิงบอกผม
“น่าไปเอาคืนวะ”  เดย์พูด
“มรึงจะไปเอาคืนทำบ้าไรวะเดย์ ทำไปและได้อะไร จบๆไป แค่นี้ภาคก็เครียดอยู่แล้ว”
“ขอโทษนะ คิง”
“ไม่เป็นไรจ๊ะ เดี๋ยวแยกย้ายกันไปนดีกว่า ภาคก็ต้องนอนนะรู้ไหม”
“ให้เดย์โทรไปกล่อมไหม”
“ไม่ต้องอะ เดี๋ยวภาคจะนอนเลยขอบคุณ”
“ก๊ากก  โดนทิ้ง ”
“หุบปากไปเลยไอ้คิง”
“ฝันดีนะ”
ผมบอกลาทุกคนผมวาปกลับเมือง เดย์ออกเกมส์ไปแล้ว ผมซิบหาคิง
“คิง ภาคขอโทษนะ”
“อย่าคิดมากน่า  เท่าที่ฟังไร้สาระอะพวกนี้”
“ไม่โกรธภาคนะ”
“ใครจะโกรธลง  ภาคน่ารักขนาดนี้”  ผมฟังละยิ้มเลยครับ
“พูดจริงอะ ”
“โกหก  แต่จะเป็นจริงถ้าภาคไปนอน”
“จ้า  ไปนอนก่อนนะ ฝันดีจ๊ะ”

........................................................



มาต่อให้อีกนึด  ขอโทษสำหรับวันนี้ ที่เอามาลงช้า   :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 22-03-2010 00:36:09 โดย อนันตกาล »

NUKWUN

  • บุคคลทั่วไป
เพื่อนเฟยนี่โหดจริงๆ

อยากรู้จะเป็นยังไงต่อ รีบๆมานะคร้าบ

 :call:

panuwattew

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh: ใครเดี๋ยวเจอแม่ฟันให้เลอะ

บอกมานู๋ภาค เดี๋ยวเอาเอลฟ ไปซื้อ ตัวพี่ไม่แข็งเดี่ยวเอาของเพื่อน  o18

ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 170
ชอบใครดีอ่ะ
ปืนใหญ่นีโออาร์มสตรอง ไซโคลนเจ็ท อาร์มสตรอง

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
ตอนที่14
วันนี้ผมมีเรียนกับพี่กิ๊ฟ พอเจอหน้าพี่กิ๊ฟพี่เขาเขกหัวผมอย่างแรงหนึ่ที
“หนีเรียนไปเล่นเกมส์ ใช่ไหมนิ”
“ป่าวน้าภาคไม่สบายตั้งหาก”
“ไม่สบายแต่เล่นเกมส์ ดื้อจริงๆเรา”  พี่กิ๊ฟตบก้นผมดังป๊าป แต่ไม่รู้ทำไมผมรู้สึกเหมือนโดนขยำแปปนึงผมหันไปมองหน่้าพี่กิ๊ฟงงๆ
“ตีเด็กดื้อ... หนีเรียนไปเล่นส์”  พี่เขาบอกผม ผมก็ไม่คิดอะไร สงสัยอุปทาน
ช่วงหลังๆมานรี่ผมสนิทกับพี่กิฟ รู้สึกเหมือนพี่ชายที่ดีคนนึงพี่แกก็นิสัยดีนะครับ
พูดจาดี ใจเย็น  เรียนเก่ง   เท่าที่รู้จักก็แค่นี้ แหละนะ เราสองคนไปนั่งใต้ต้นไม้ที่โต๊ะม้าหินใต้ตึก   เรานักเรียนไปเรื่อยๆ
“ภาคพี่ชอบผู้หญิงคนนึง”
“ผู้หญิงที่ไหนอะ”
“ผู้หญิงที่เรียนด้วยกันแต่อกหักละหละ”
“อ่าว ทำไมละ”
“พี่ตื้อจนน่ารำคาญ  มั้งโทรหาโทรคุยกับเค้าจนเค้าเปลี่ยนเบอร์หนีพี่เลย”
“ขนาดนั้นเชียว”
“ใช่  พี่ถามไรเราหน่อยได้ไหม”
“ได้ ว่ามาสิถ้าตอบได้”
“ในสายตาภาค พี่เป็นคนยังไง”
“ถ้าพูดความจริงอย่าโกรธนะ  OK ไหม”
“อื้อ พูดมาเลย”
“ก็เป็นผู้ชายแสนดีมั้ง  นิสัยเท่าที่คุยก็โอเคอะ  แต่ให้ความรู้สึกไม่น่าสนใจ ถ้าผมเป็นผู้หญิง ผมคงมองผ่านอะ  และส่วนใหญ้ผู้หญิงชอบ แบดบอย”
“โห เจ็บปวดนะนี่”
“ให้พูดเองช่วยไม่ได้   พูดความจริง”
“อะนะ มาขอกอดทีได้ไหมเนี่ย อยากกกอดใครสักคน”
“อื้มเอาสิ”
พี่กิ๊ฟเข้ามากอดผม หน้าพี่เขสซบอยู่ที่หัวไหล่ผม พี่เขาหันหน้าเขาซอกคอ ผมรู้สึกเหมือนโดนไซร้ ผมหัวเราะเบาๆ สักพักพี่กิ๊ฟเอามือลูบจากไหล่ลงมาที่เอวและกอดเอวผมไว้
“เสียใจนะนี่ไม่รู้ด้วยว่าพี่ทำอะไรผิด ”
“เอาน่าพึ่ง ยี่สิบเอ็ดเองคิดไรมาก ผู้หญิงไม่ตายก็หาใหม่ได้  หายากนักก็เอาผู้ชายเลยสิ ก๊ากก ”
“บ้า พี่ชอบผู้หญิงเหอะ  พูดจางี้ไม่น่าคุยเลยพี่ไม่ชอบ  พี่ผู้ชายแท้ๆนะ”
ปากพี่เค้างึมงัมกับซอกคอผม  ผมฟังและก็คิดในใจว่านะ และคนที่เมิงกอดอยู่นี่ก็เกย์แท้ๆรู้ปะวะ  หึหึ
“อะนะแหย่เล่นคิดไรมาก    จริงจังไปได้”
“อื้อ ขอบใจมาก”  พี่เขาปล่อยผม แต่เอรู้สึกไปเองปะวะ ไมมันต้องลากมือผ่านหน้าอกตรูๆเสียวนะเว้ย   ปากบอกไม่ชอบผู้ชายอยากรู้จริงๆ ถ้ามีไรกะผุ้ชายจะเป็นไง ผมก็คิดอะไรไปเรื่อยเปื่อย  สักพักนึงพี่กิ๊ฟก็เอามือมาโอบไหล่ผมดึงเข้าไป
“เออ เราจะเรียนศิลปะ ใช่ไหม พี่ว่าเราไม่ต้องมาติวแล้วหละไปติวศิลปะอย่างเดียวเลย วิธีสอบปีนี้เขาเอาคะแนนวิชาเฉพาะเป็นหลัก”  
ได้ยินดังนั้นผมยิ้มแผล่เลยครับ
“โห หน้าบานเลยดีใจขนาดนั้นเลยเหรอนี่ ”  พี่กิ๊พมาล๊อกคอผมอีกผมซบไปที่อกพี่เขา
อุ่นดีครับ ผมชอบโดนกอด กับกอดคนอื่น มีความสุขทุกครั้ง  อุ่นดีชอบๆ
“โห เปล่าซะหน่อย ภาคก็เเค่ชอบวากรูป  พี่ชายคนนี้ออกใจดี ภาครักจะตาย  พูดขนาดนี้แล้วเลี้ยงไอติมหน่อยจิ  นะไผ่ทองอะภาคชอบๆ  เอารสชอกโกแลตไม่เอาเครื่องนะนะ” ผมกอดพี่เขา และบอกเมื่อเห็นรถไอติมไผ่ทองมาไกลๆ
“อื้อ  ได้ๆ  แต่อย่ากินเยอะนักนะเรา พุงใหญ่ละ พี่กิ๊ปรูปท้องผมครับ แต่ชักจะลูบต่ำไปละนะพี่
“พี่ๆ ลูบต่ำไปละเดี๋ยวก็ได้เรื่องหรอก”
“โหทะลิ่งนะนิเรา”
“เปล่าพูดความจริงเหอะ ภาคก็ผู้ชายนะพี่”
“ไอติมมาละ เอาชอกโกแลตใช่ไหมเรา”
“ใช่ๆ เอาใส่แก้วนะ”
ผมสั่ง มีความสุขจริงๆ ได้กินไอติมละ แถมไม่ต้องมาเรียนพิเศษด้วย  ฮ่า ฮ่า  ลาก่อน
วิชาเลข อังกฤษ ที่แสนเกลียด    


""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""
รู้สึกหนุ่มๆมาออรอบตัวภาคเยอะเหลือเกินแหะ  
แอบอยากเขียนฟิคภาค กับ คิง กาลชอบคิงอะ คนอื่นๆอะชอบใคร


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-07-2010 21:27:54 โดย อนันตกาล »

NUKWUN

  • บุคคลทั่วไป
1+ :L2: กำลังใจครับ

เรื่องก็ไม่น่าเบื่อหรอกนะครับมีนว่าน่าติดตามดี


พี่กิฟนี่ชักยังไงยังไงก็ไม่รุ้


รอตอนต่อไปครับ 
 :-[

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
ตอนเย็นผมออนเกมส์มา ผมเจอพี่ต้อม ผมทักไป
“ดีครับพี่ต้อม ทำไรอะ”
“เวลกับน้องในเเคลน มาด้วยกันไหม”
“ไปครับ ที่ไหน”
“ที่ๆเราเจอกัน  ^^”
ผมไปหาพี่ต้อมตามที่พี่เขาบอก พอไปถึงผมเห็นคนอีกสี่ห้าคน พี่ต้อมรับผมเข้าตี้
“ดีภาค นี่  นัน  พี  โต้ง  เจ   รู้จักกันไว้อาคตภาคต้องมาเข้าแคลนพี่” พี่ต้อมแนะนำ
“ผมยังไม่ได้ตัดสินใจเลย”
“แต่พี่ว่า ภาคจะเข้า แคลนพี่แน่ๆ ”
“มั่นใจขนาดนั้นเชียว”
“ใช่  พี่จะทำให้ภาคอยากอยู่แคลนพี่  ให้ได้ครับ”
ผมหัวเราะกับความคิดพี่เขา ผมเวลกับคนในแคลนเขาก็สนุกดีนะครับ ทุกวันผมจะเวลกับพี่ต้อมส่วนกลางคืนผมก็ไปเวลกับคิง กับ เดย์  ผมเริ่มรู้จักเพื่อนคิงอีกสองคนคือ
บี กับ เค  ผมเลยเวลกับสองคนนี้ด้วย พี่บีเป็นพวกฮาๆสนุกสนานมากมาย ผมสนิทกับพี่บีพอสมควรเราตี้กันเสมอ วันนี้มีพระดำอีกคนชื่อริว พระดำคนนี้เป็นน้องพี่ต้อม
แต่ผมรู้สึกว่าน้องเขาทำเหมือนพี่ต้อมเป็นแฟน  น้องริวดูเรียบร้อยครับ น่ารัก
วันหนึ่งเราตี้กันสี่คน พี่บี พี่เค คิง เดย์ ผมจะไปซื้อขนม
“เดี๋ยวมาไปเซเว่น จะฝากซื้อไรไหม ”
“ฝากๆ”  เสียงพี่บีดังขึ้น
“อะไรละ”
“ดูเรค สตอ”
“ไรอะพี่บี ดูเรคสตอ”  ตอนนั้นผมไม่รู้เรื่องครับว่าอะไรคือดูเรคสตอ
“ดูที่หน้าเคาเตอร์เลย้องหยิบมาให้พี่สามกล่องนะ”
“อะไรวะ”
ผมบ่นสักพักนึงน้องบีซิบมาบอกว่ามันคือถุงยางอนามันผมรู้เรื่องแล้วอ๋อในใจและผมก็๋ไปเซเว่นซื้อขนม
“กลับมาแล้ว”
“ได้ไหมของที่ฝากซื้อ” เสียงไอ้พี่บีครับ
“ไอ้พี่หื่น  ฝากมาได้ภาคเสียเด็กหมด   ตอนแรกนึกว่านมสตอเบอรี่”
“ห้าห้า   คิดได้นมสตอเบอรี่”
“ก็เหมือนพี่ คิดได้ฝากเด็กซื้อถุงยาง”
“ไอ้บีหื่นวะ  ไปแกล้งภาค”  เสียงคิงบอก
“ทำพูดดีไอ้คิง มรึงอะ ชอบอกชอบใจที่กูแกล้งภาค  กรูรู้”
“ป่าวน้า อย่าไปเชื่อนะภาค  บีมันโกหก  คิงออกเป็นคนดี”
“แหวะ  ปัญญาอ่อนอะคิง คนอื่นทำอาจน่ารักแค่คิงทำนี่...............”
“น่าปล้ำเหรอ ^_^”
“น่ากระทืบ” ผมบอกครับ
พวกเราหยอกล้อกันไปตามประสา ชีวิตผมตอนนี้เป็นแบบนี้ ตอนเย็นไปเรียนวาดรูปและกลับมาเล่นเกมส์ทำงานบ้าน   ตีสามเสียงโทรศัพดังขึ้น เบอร์ไม่คุ้นเลยเบอร์ใครหว่า  และใครโทรมาวะดึกป่านนี้
“ฮัลโหล  สวัสดีครับ”
“ภาคนี่เดย์นะ”
“อ่าวเดย์เหรอ  มีอะไรจ๊ะ”
“เดย์คิดถึงภาค”
“พูดจิงดิตะกี้ก็พึ่งเล่นกันในเกมส์เอง  เป็นไรเนี่ยกินยาลืมเขย่าขวดรึเปล่า”
“ปล่าว เดย์คิดถึงภาคจริงๆ เดี๋ยวนี้ภาคไม่ค่อยสนใจเดย์เลย เดย์อยากให้เป็นเหมือนเมื่อก่อนที่เราเวลกันสองคน  ตอนนี้เวลด้วยกันหลายๆคนเดย์รู้สึกเหมือนภาคจะห่างเดย์ไป”  เสียงของเดย์สั่นๆครับเหมือนจะร้องไห้
“ภาคขอโทษนะที่ทำให้เดย์รู้สึกไม่ดี   ภาคจะสนใจเดย์ให้มากกว่านี้โอเคไหม”
“ขอบคุณมากภาค  เดย์ชอบภาคจริงๆ”
“จ้า   ไปนอนได้ละตีสองแล้ว”
“เดี๋ยวภาค เดย์ขออะไรอย่างได้ไหม”  เสียงเดย์สะอื้นฮักๆ
“อะไรเหรอภาคทำให้ได้ ภาคก็จะทำ”  ผมตอบไป
“ให้เดย์กอดภาคนะ”
“กอดยังไง งง ”
“เหมือนวันนั้นไง  ครั้งสุดท้ายที่เราคุยกัน”
เวร เดย์มันชวนผมทำ................อีกแล้ววว
“นะ ได้ไหม  ขอร้องละ เดย์คิดถึงภาคจริงๆ” เสียงเดย์สะอื้นมาตามสาย  ผมสงสารเดย์จังเลยครับ
“แต่ว่าเดย์......”
“นะภาค มันก็แค่ช่วยกันไม่ได้มีอะไรกันจริงซักหน่อย  เดย์อยากได้ยินเสียงภาค  อีกอย่างทำด้วยกันมันก็ดีกว่าทำคนเดียวนี่ จริงไหม”
อืมม   มันก็จริงก็รู้สึกดีอะนะ
“นะ ภาคเดย์ขอร้อง  ภาคไม่ชอบอะไรเดย์ก็ทำให้ภาคทุกอย่าง แค่นี้เองได้ไหมนะคนดี     เดย์คิดถึงภาคมากจริงๆ ”  เสียงสะอื้นมาตามสายแบบนี้ผมก็ใจอ่อนสิครับ
“อื้มก็ได้ ”  สงสารเดย์อะ ไม่ได้มีไรกันจริงๆสักหน่อยคงไม่มีไรเสียหายมั้ง
“ภาคอยู่ไหนอะ อยู่บนเตียงหรือเปล่า  ”
“เปล่า จ๊ะ”
“เดินไปที่เตียงนะ”
“อื้อ ได้ แต่แปปนะ ขอหยิบสมอลทอคมาก่อน ”
“ภาคใส่อะไรอยู่อะ”
“เสื้อกล้าม กับกางเกงขาสั่้น” ผมรู้สึกตื่นเต้นเขินๆยังไงไม่รู้ครับ
“อยากเห็นจัง เลย ”
“ไม่มีอะไรน่ามองหรอก”
“ภาคอยู่บนเตียงหรือยัง ครับ”   เสียงเดย์มาแผ่วๆเบาๆ ฟังแล้วรู้สึกหวิวๆ
“อื้ม นั่งอยู่บนเตียงแล้วละ ”
“ค่อยๆเอนตัวลงนอนนะครับเด็กดี” ผมทำตามที่เดย์บอก ผมรู้สึกเขินอาย และใจเต้นแรงเหลือเกิน
.
.
.

.........................................................
มาต่อให้คะ รีบดำเนินเรื่องนิดนึงรู้สึกว่าไปไม่ค่อยถึงไหน 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2012 01:57:50 โดย อนันตกาล »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






NUKWUN

  • บุคคลทั่วไป
เม้นรอบสอง
เรื่องเเบบนี้ใครก็อายครับ คนอ่านยังอายเลย  :-[

555 รออ่านครับ

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
Re: รักเท่าไหร่...ไม
«ตอบ #71 เมื่อ22-03-2010 21:13:05 »

ถูกใจให้เป็ด +1
“ภาคเดย์  อยากจูบภาคจังเลยเผยอปากออกหน่อยสิ นะ ”
“แลบลิ้นออกมาสิเลี้ยนิ้วเบาๆ ”   ผมได้ยินเสียงแหบต่ำ หวานๆ แล้วรู้สึกคล้อยตาม 
“เดย์กำลังลูบหน้าอกภาคอยู่ ไล้วนไปรอบๆ ให้มันขึ้นเป็นไต รู้สึกไงบ้างเด็กดี”
“เสียวแปลก ๆ อะ ”
“บีบบอกอกแรงๆ สิ อีกมือนึง ลูบไล้ผ่านหน้าท้องเบาๆ  อื้อ น่านแหละเด็กดี”
“อย่าพึ่งใจร้อนถอดกางเกงออกละ”
“ฮึก ร้อนอะ”
“จุ๊ๆ อย่าใจร่้อนสิครับคนเก่ง  เผยอปากให้เดย์จูบหน่อย”  ผมเผยอปาก และเอามือลูบผ่านปากเบาๆ อีกมือก็เค้นยอดอกตัวเองเบาๆ ผมร้อนไปทั้งตัว ยิ่งได้ยินเสียงเดย์แบบนี้ อารมณ์ผมยิ่งพุ่งสูงขึ้น ผมเริ่มทนไม่ไหวแล้ว
“เดย์ไม่ไหวแล้วอะ”
“ลูบผ่านกางเกงสิ เค้นเบาๆ”  ผมลูบผ่านส่วนที่ตอนนี้กำลังขยายตัวเต็มที่  มันแข็งปั๋งเลย ผมครางเบาๆในคอ
“ภาคให้เดย์ได้ยินเสียงชัดๆหน่อยสิ เดย์อยากได้ยิน”  ผมอายครับ ร้อนไปหมดทั้งตัว
เริ่มคิดอะไรไม่ออกแล้วมีแต่ความอยาก
“ถอดกางเกงออกสิ  ถอดมันออกช้าๆ   ทำหรือยังครับ”
“กำลังจะทำ ”ผมจับเอวยางยืดเตรียมจะถอดออก
“อย่าพึ่งถอด”  ได้ยินเดย์บอกผมหยุดทันที
“ค่อยๆรูด ออกช้าๆนะ  ”
“ไม่ไหวอะเดย์ ภาคร้อนไปหมดแล้ว”
“จะรีบไปทำไมครับเรามีเวลาอีกหลายชั่วโมงนะ”
“ภาคร้อน อะ นะเดย์ไม่ไหวแล้ว อึดอัดมากๆเลย”
“ภาคเอื้อมมือไป เล่นกับอกตัวเองสิ  ทำอะไรอยู่บอกเดย์สิ และรู้สึกไง”
“ภาคลูบหน้าอกตัวเองอยู่อะ ใจเต้นแปลกๆ มันเสียวอะ ภาคอึดอัดไปหมดโดยเฉพาะข้างล่าง ”
“เดย์ก็อึดอัด  ภาคเอื้อมมืออีกข้างลงไปสิ จับมันไว้  รูดกางเกงออกไปได้เลย”
“อื้มๆ  ”
“จับแล้วเป็นยังไง เดย์จับของเดย์อยู่ ยิ่งได้ยินเสียงภาคอย่างงี้เดย์ยิ่งทนไม่ไหว”
“จับแล้ว ไม่รู้อธิบายไม่ถูก  ”
“ชักเบาๆ อีกมือนึงเล่นกับหน้าอกตัวเองไป  ของเดย์มีน้ำซึมออกมาแล้ว ภาคร้องดังๆ  ยิ่งภาคร้องเดย์ยิ่งไหว จะไปอยู่แล้ว”
“เดย์ ภาค......... อ่าาา  ”
“ชักแรงๆสิเด็กดี  ลองบีบหน่้าอกตัวเองดู”
“ทำอยู่ ยิงบีบแรง ยิ่งจะไปอะ  ซี๊ดดด  ไม่ไหวแล้วเดย์”
“อ่า  ภาค เดย์อยากกอดภาคจังรู้ไหม ภาคบีบหัวแรงๆหน่อยเดย์รู้ภาคชอบ”
“ซี๊ดดด  ไม่ไหวอะเดย์ ยิ่งเสียว  ภาคไม่ไหวแล้วจะไปแล้ว”
ผมครางเสียงดัง มันรู้สึกมากกว่าทำทุกทีเหมือนเดยืมาทำกับผมจริงๆ
“เดย์ก็ไม่ไหวแล้ว ภาค เสียงภาคเซ็กซี่จริงๆ เดย์อยากให้ภาคมานอนตรงนี้ข้างหน้าเดย์เหลือเกิน  อยากเป็นคนทำให้ภาคร้องจครางใต้ร่างเดย์ อยากสัมผัสตัวภาค ...”
“อี๊ดดดดดด อ่าาาาาาาา”  ผมไปแล้วครับ กับเสียงเดย์ครางลั่นมาจากอีกฝ่าย
ผมเดาว่าเดย์ก็คงเสร็จแล้วเหมือนกัน  ผมนอนหอบอยู่สักพักนึง  มันยังเสียวๆอยู่
หน้าอกผมบวมเป่งจากแรงบีบเค้น
“ภาค เสร็จยัง เดย์เสร็จแล้ว” เสียงเดย์หอบ และแหบพร่า
“ เสร็จแล้ว เหมือนกัน” ผมตอบไปหอบไม่แพ้กัน
“ รู้สึกดีไหม ”  เดยืถามครับ ผมเริ่มรู้สึกอายสุดๆ
“ ก็ดี ”
เดย์เงียบไปสักพักนึง  และตอบกลับมาเสียงพร่า
“เสียงภาคตอนนี้เซ็กซี่สุดๆ เลยรู้ตัวไหม” 
“บ้าเหอะ  ”
“พูดจริง  มาต่อกันอีกรอบไหมจ๊ะ  คนดี”
“ ไปนอนก่อนนะ ง่วงแล้ว แค่นี้นะสวัสดี”
ผมรีบกดวางสาย เดย์แม่งหื่นโรคจิต  และกรูเสือกไปบ้าจี้ตามมันกรูโรคจิตปะวะเนี่ย ไม่น่าไปสงสารมันเลยให้ตายสิ
..........................................................................
..........................................................................

มาต่อให้ละตามสัญญาค่า  :jul1:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2012 01:58:24 โดย อนันตกาล »

ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 170
เดย์  โทรหาเราด่วน
ปืนใหญ่นีโออาร์มสตรอง ไซโคลนเจ็ท อาร์มสตรอง

panuwattew

  • บุคคลทั่วไป
..........................
 :jul1:

วันนี้อ่านหลายเรื่องแล้วมีแต่เสียเลือด


ออฟไลน์ FiZZ

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
ยังอ่านไม่ถึงไหนเลย แต่แอบดีใจที่เดาเกมถูกด้วย อิอิ
อ่านตอนแรกที่อธิบายเผ่าแล้ว lineage เป็นเกมแรกที่แว่บเข้ามาในหัวเลย
เคยบ้าอยู่พักนึงเหมือนกัน แต่ไม่มากเท่าตอนบ้า RO
เท่าที่ดูน่าจะได้เล่นพร้อมๆกับคนเขียนด้วยอ่ะแถมเล่นตัวเดียวกันอีกตะหาก 555
เพราะเราก็o-net รุ่นแรกเหมือนกัน

อ่านแล้วให้อารมณ์แบบ ครั้งหนึ่งในชีวิต เราก็เคยบ้าเกมแบบสุดขั้วมากเหมือนกันแฮะ

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 320
 ภาคมีเรื่องเสียวๆกะเดย์อีกแล้ววววว  :z1:

พี่กิ๊ฟท่าทางแปลกๆนะ ปากบอกชอบผู้หญิง แต่มือนี่จะลูบคลำไปไหน  o16



โอ๋ๆๆๆ~ อย่าน้อยใจไปเลยนะคะ ไอว่าเป็นเรื่องที่ดำเนินเรื่องไปอย่างเรื่อยๆดี สนุกดีไปอีกแบบออกค๊าา
อีกอย่างถ้าน่าเบื่อไอคงเลิกอ่านไปแล้วล่ะ เล่าต่อให้จบนะ อย่าหายไปไหนเพราะไม่ค่อยมีคนเมนท์ล่ะ
คนอ่านที่รอกาลเอาเรื่องของภาคมาต่อยังมีอยู่เสมอเช่นไอนะจ๊ะ

 :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 23-03-2010 10:17:27 โดย เกริด้า(๐-*-๐)v »
Love is temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides.

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
ตอนที่12
วันนี้ผมมาเวลกับเดย์และคิงเหมือนปกติ เราเวลกันได้แปปเดียว สิ่งที่ไม่คาดคิดก็คือเฟยโผล่มา  ไม่ได้โผล่มาเฉยๆ มาถึงก็ฆ่าพวกผมยกตี้ 
“เฟย จะเอายังไงเนี่ย”  มถามครับเริ่มหงุดหงิด ผมไม่รู้สึกผิดอะไรแล้ว ผมเป็นพวกอารมณ์ความรู้สึกจะรุนแรงในช่วงเวลาหนึ่งผ่านไป วัน หรือสองวันก็กลับเป็นปรกติ
บางครั้งผมก็รู้สึกว่าตัวเองเย็นชานะ เป็นคนไร้อารมณ์หรือเปล่า ความรู้สึกผมเหมือนไม่มีอะไรสำคัญในชีวิต
“ไม่เอาไง ”
“และทำไมมาทำแบบนี้ละ  ก็ต่างคนต่างอยู่สิ จะมารำควานกันทำไม”
ผมบอกครับ เ่มหงุดหงิด มันจะเอาไงของมันันแน่ เดย์กับคิงก็นอนอยู่ข้างๆ
“ว่าเฟยรำควานเหรอั้งที่เฟยชอบภาคแต่สิ่งที่ภาคตอบแทนเฟยอะ”
ผมคุยกะเฟยไม่รู้เรื่องละ ผมเลยตัดสินใจซิบไปหาจอม จอมมันเอาตัวมันมาพร้อมเพื่อนในเเคลนมันอีก เฟยที่มากับเพื่อน ปรากฏเพื่อนเฟยกะโบว์แคลนวอร์กันอยู่(ทำสงครามกัน คือเจอหน้ากันยิงกันได้ ไม่หัวแดง)  ไปมาๆสองฝ่ายยิงกันอย่างเมามัน พวกเฟยสู้จอมไม่ได้ ก็หายไป จอมหันมาชุบพวกผม ผมแนะนำจอมให้รู้จักกับคิง และ เดย์  คิงกับจอมเชิญเพื่อนกันไว้ ผมรู้สึกแปลกๆอะอธิบายไม่ถูกไม่ค่อยอยากให้สองคนนี้รู้จักกันเท่าไหร่   คุยกันสักพักพวกเราก็แยกจากโบว์ไปเวลกันตามปกติ  ผมรู้สึกเหมือนมีตะกอนคาอยู่ในใจตอนที่คิงเชิญเพื่อนกับจอม รู้สึกไม่สบายใจยังไงไม่รู้
แต่ผมก็ไม่ได้สนใจอะไรมาก   เล่นเสร็จเราก็แยกย้ายไปนอน

.

.
.
.
.
.
วันนี้ผมมาเวลกับพี่ต้อม  กับคนในเเคลนพี่เขา ผมและคนในแคลนพี่เขาเริ่มสนิทกันมากขึ้น  ไปเวลด้วยกันบ่อยๆ สนุกครับบางทีพี่ต้อมไม่ออนผมก็ไปกับคนอื่น ่วนใหญ่ผมจะเวลกับพี เวลกันไม่ค่อยคุยอะไรมากนักกับพีๆเป็นคนเงียบ เงียบมาก
ผมแหย่อะไรก็
“-*-”
“อะนะ”
“อื้ม”
เป็นสิ่งที่พีพิมพ์วะส่วนใหญ่  แต่ผมกลับรู้สึกน่ารักดี อายุมากกว่าผมกดี่ปีไม่รู้แต่ผมชอบแหย่ว่าลุงพี เรียกลุงพี ลุงพี  ผมแกล้งเรียกแบบนี้เสมอ  พีช่วยให้ผมหายเหงาบ้าง กับนันวิเอล สาวอีกคน อายุมากกว่าผมหลายปี เท่าที่ผมสังเกตุคนเล่นเกมส์นี้ส่วนใหญ่จะมีแต่ผู้ใหญ่น้อยคนนักที่จะอายุน้อยกว่าผมหายากมากๆ มีน้องริวนี่แหละที่น้อยกว่าผมสองปี  หลังๆมานี้ผมไม่ค่อยได้ไปเวลกับคิงกับเดย์  มีไปกับพี่บีเพื่อนคิง เวลกันสองคน เราก็สนิทกันนะแต่ไม่มากเท่าไหร่ ไปไหนผมเห็นพี่เขาออนผมก็ชวน
ส่วนคิงไปกับส้ม อันนี้ผมรู้ผมคุยกับส้มอยู่ตลอดแม้จะไม่ค่อยเจอตัวก็เถอะ  และผมมารู้ทีหลังว่าคิงไปเวลกับจอม โดยไม่ได้บอกผม ผมรู้สึกเจ็บครับ ผมเสียใจยังไงไม่รู้ ผมรู้สึกเหมือนโดนหักหลังอะ  จอมไม่เคยบอกผม ไม่เคยชวนผมไปเวลด้วย แต่ชวนคิงกับส้มไป   ครั้งแรกที่รู้ผมน้ำตาไหลเลย  ผมไม่รู้จะใช่คำพูดยังไงรู้แต่ว่าผมเจ็บๆมาก
ผมเลยหันความสนใจตัวเองไปที่เกมศือย่างเดียวผมเล่นกับ พี่ต้อม พี และพี่บี
หลังผมเลยสนิทกับพี่ต้อมมากขึ้น แม้ตอนเย็นผมจะไปเวลกับเดย์กับคิง แต่ผมก็ไม่ได้พูดอะไร คิงไม่เล่าผมก็ไม่พูด  ผมทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  แต่ผมบอกได้เลยผมไม่พอใจจอม มากกว่าที่ไม่พอใจคิง    แต่ผมได้แต่เก็บความไม่พอใจไว้ข้างในและทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น  ผมรู้ตัวอยู่แล้วว่าผมชอบคิงแต่ผมไม่รู้ว่าคิงจะชอบผมบ้างไหม  ผมได้แต่รอดูต่อไป

........................................................

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2012 01:58:48 โดย อนันตกาล »

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
“ภาค ตกลงจะเข้าแคลนพี่ไหม” พี่ต้อมถามผมครับ
“ไม่รู้สิ ขอเวลาอีกหน่อยละกัน”
“อื้อ ครับ ภาคมีเบอร์ไหมพี่ขอเบอร์ภาคหน่อยได้ไหม”
“ได้ครับนี่เบอภาค 01654xxxx”
“ไว้พี่โทรหานะครับ ”    ผมสนิทกับพี่ต้อมมากขึ้น ในขณะเดียวกันผมก็ห่างจากคิง
คิงไปเล่นกับจอมมากขึ้น ผมยังคงเวลกับเดย์อยู่ และไปกับพี่บีบ้าง  ความรู้สึกผมเหมือนโดนทิ้งให้อยู่คนเดียว   ในใจลึกๆผมแอบโกรธจอม แต่ทำไงได้ อีกไม่กี่วันก็เปิดเทอมละ  ผมไม่ค่อยอยากเจอจอมเลย   ช่วงที่คิงห่างๆผมไป พี่ต้อมโทรมาคุยกับผมอยู่เรื่อยๆ บางครั้งผมเหงาผมก็โทรไป  แต่ส่วนใหญ่ผมจะโทรไปมากกว่า ไม่ว่าผมจะโทรไปตอนไหนพี่เค้าก็รับและพร้อมคุยกับผมเสมอ  ช่วงนี้ผมหันไปเวลกับพี่บี เดย์ก็มีเพื่อนใหม่ที่ไปเวลด้วยกันเหมือนกัน  ผมรู้สึกโดดเดี่ยวมากๆ  ผมเลยตัดสินใจเข้าแคลนพี่ต้อม 
“ในที่สุดก็เข้าแคลนพี่นะ ภาค”
“แหม๋ก็พี่อะนะ ไปไหนกะภาคตลอดอะ  แถมคนในแคลนพี่ภาคก็รู้จักเพื่อนกันทั้งนั้น ”
“อ่าว ก็พี่เอาเพื่อนไปล่อไง ภาคจะได้ติดพี่”
“พูดจริงพูดเล่นเนี่ยย”
“จริงนิดๆ  เวลาภาคเข้ามาภาคก็รู้จักคนในแคลนหมดแล้วนิ พี่รู้เราขี้เหงา”
“ขอบคุณร๊าบ พี่ชายย”
“เป็นมากกว่าพี่ชายได้ไหม”
“วู้วว อิจฉา จะหวานไรกันหนักหนานี่ นี่ช่องแคลนนะ  ตาร้อนเว้ยย”
เสียงพี่ทอม พี่หัวแคลนดังขึ้น
“ช่ายๆ  เราอุตส่าฟังตั้งนาน งี้ต้องท่องไว้ใช่ไหมนี่ ภาคเด็กพี่ต้อมห้ามยุ่ง”
เสี่ยงโต้งดังสบทบมา  หลายๆคนล้อผมกับพี่ต้อม ผมก็สุกครับ เขินบ้างแต่ก็เฮฮาดี
มันช่วยให้ผมลืมเรื่องของคิงไปได้บ้าง  คิงไม่ได้หายไปจากผมเลย เราซิบคุยกับทุกวันเหมือนผมกับส้ม  ผมมีความสุขทุกครั้งที่ได้คุยกับคิง ผมรู้สึกเหมือนคิงชอบผม แต่ผมก็กลัวผมคิดไปเอง ความสัมพันเราเป็นกันแบบนี้ ผมชอบคิงมากขึ้นๆ ทุกวัน

และแล้ววันเปิดเทอมก็มาถึง นี่เป็นวันแรกที่ผมได้เจอ จอมกับหนุ่ยตั้งแต่ปิดเทอม
ตอนเช้าเรามานั่งคุยกันที่หน้าโรงอาหาร
“เป็นไงมั่ง ภาคจะสี่สิบยัง”
“ใกล้ละ เย็นนี้คงอัพ”
“เวลช้าจริงนะเมิง ”
“อะนะ กรูเล่นเรื่อยๆ ชิวๆ”
“ชิวไปไหน  คิงเวลสี่สิบกว่าแซงเมิงไปละ”
ผมรู้สึกจุกในอกเมื่อได้ยินชื่อคิงจากปากจอม
“อะนะ ได้ข่าวไปเวลกับคิงทุกวันนิ”
“ใช่ คิงตลกวะ ฮาดี แล่นเกมส์ด้วยก็หนุกดี ”
“อะนะ ”
“และเมิงละเป็นไงบ้างได้ข่าวเข้าแคลนละนิ”
“อื้อเข้าแล้ว  ก็หนูุกดีรู้จักกับคนในแคลนหมดแล้วก็สนิทกันดีอะนะ”
“เออ  และภาค เมิงยังคุยกับคิงอยู่ปะ”
“ก็คุยนะ  ซิบคุยกันทุกวัน นะแหละ”
“เหรอ ก็ดี เออ รู้ป่าว .......”
เช้านั้นผมฟังเรื่องคิงจากปากจอม ผมรู้สึกแย่ยังไงไม่รู้  ผมไม่อยากฟังเลย แต่ผมก็ทนๆฟังไป ความรู้สึกกลืนไม่เข้า คายไม่ออกแบบนี้ผมไม่ชอบเลย กว่าจะหมดเวลาพัก ผมรู้สึกเจ็บจนอยากร้องไห้ ผมกลัวเหลือเกินว่าคิงจะชอบจอม

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 320
ในที่สุดก็เขาแคลนของพี่ต้อมแล้วสินะ ไอว่าก็ดีแล้วล่ะ แต่ละคนต่างห่างๆกันไป เดย์ก็หื่นๆไม่ค่อยปกติเท่าไหร่ คิงก็ท่าทางกึ่งๆมาแต่ไหนแต่ไรแล๊ะ (ตีไหล่ แปะๆ)


 :เฮ้อ:  รู้มั้ย.. ไอเชื่อเรื่องลางสังหรณ์แรกสุดที่ผุดขึ้นมาในใจดิ และส่วนใหญ่เราจะไม่ใส่ใจนะ แต่สุดท้ายเป็นไงรู้มั้ย... กูนึกแล้วเชียวววว

เหมือนลึกๆเราก็พอรู้ว่ามันจะเป็นยังไงแต่ก็ไม่อยากเชื่อจนมันปรากฎออกมาจริงๆ  :เฮ้อ:


ไอว่าคิงกะจอมคงมีsomethingกันสักอย่าง ก็ไม่รู้ว่าคืออะไรเหมือนกัน

 :serius2:  ไอน่ะไม่ค่อยชอบจอมแต่แรกแล๊ะ ทั้งดึงเพื่อนเข้าโลกนี้ เวลาภาคมีปัญหาก็เมินเฉย แบบนี้เขาเรียกเพื่อนกินใช่ไหม?

ถ้าตอนนี้ภาคยังคบกับจอมดีอยู่ ไอก็ขอโทษด้วย บางครั้งแค่เจ็บแค้นแทนน่ะ แค่พูดไปตามที่รู้สึกก็เท่านั้น


รอตอนต่อไป.... กลัวความรู้สึกจริงๆ   :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-03-2010 12:38:39 โดย เกริด้า(๐-*-๐)v »
Love is temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides.

panuwattew

  • บุคคลทั่วไป
 :serius2: หวังอะไรมากกับโลกออนไลคราบ

เป็นเพื่อนกันดีที่สุดนะครับ เรามาเพื่อนไม่ใช่เหรอตอนแรก :a5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






NUKWUN

  • บุคคลทั่วไป
ไม่รู้จะบอกอะไร เเต่อยากรู้ว่าจะเป็นไงต่อไป

มาเร็วๆนะครับ  :L2: กำลังใจ

jadezii

  • บุคคลทั่วไป
แปะๆๆ ไว้ก่อนนะคะ ^^ :z2:

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 735
... จนคำพูด ...
อยากบอกแค่ว่าขอยาวกว่านี้ได้ไหม ...
ร่วมกันอนุรักษ์ภาษาไทยเขียนให้ถูก
***คำที่มักเขียนผิดในภาษาไทย*** รู้รักภาษาไทย

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
วันนั้นผมเข้าเรียนด้วยหัวใจที่หนักอึ้ง  พอตอนพักกลางวันจอมก็เอาอีก คุยเรื่องคิง เรื่องส้ม พี่บี  ทุกคนๆ รอบๆตัวผมเริ่มทำความรู้จักกับจอม  จอมเล่าเรื่องต่างๆให้ฟังทั้งที่ผมไม่อยากฟังเลย  ผมรู้สึกน้อยใจปนรู้สึกเจ็บนิดๆ   พอกินข้าวเสร็จ ผมขอแยกตัวออกบอกต้องรีบปั่นงานให้เสร็จ  ผมโทรไปคุยกับพี่ต้อม พี่ต้อมทำให้ผมรู้สึกดีขึ้นนิดนึง จากตอนแรกที่หดหู่อยากร้องไห้ ผมเริ่มยิ้มออก  ผมสบายใจขึ้นนิดนึง พี่ต้อม
ตามใจผม เอาใจผม แม่จะต่างกับคิงตรงที่ทุกครั้งที่คุยกับคิงผมจะยิ้มได้ผมมีความสุข
แต่พี่ต้อมเหมือนน้ำ ที่มาดับความร้อนรุ่มจากไปรัก ความอิจฉา ความเสียใจ น้อยใจที่เกิดขึ้นในใจผม  ผมยังไม่ได้ชอบพี่ต้อมแต่ผมรู้สึกว่าพี่ต้อมเป็นของๆผม ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ 
.
.
.
.
“ภาคเปิดเทอมมาเป็นไงบ้าง”  นี่คือสิ่งแรกที่คิงทักผม
“อื้ม ก็ดีนะ”
“เป็นอะไรหรือเปล่า ท่าทางไม่ค่อยดีเลย” ได้ยินแบบนี้ผมก็ดีใจครับ
ที่คิงยังสนใจผมอยู่
“สนใจกันด้วยเหรอ” ผมถามคิงในใจผมยังรู้สึกน้อยใจอยู่
“สนสิครับ ทำไมจะไม่สน เครียดเรื่องอะไรหรือเปล่า”
“เปล่าอะ รู้สึกแปลกๆ มั้งเหนื่อยๆนะไม่ชินไม่ได้ไปโรงเรียนมานาน”
“จ้า  ดีแล้วที่ไปเรียน  และมีปัญหากับที่บ้านบ้างไหม”
“ก็มีเถียงๆกันบ้างอะ ธรรมดา”
“เป็นห่วงนะมีเรื่องไม่สบายใจอะไรก็บอกได้ ”
“สนิทกับจอมไหม วันนี้จอมเล่าเรื่องคิงให้ฟัง”
“ก็ไม่สนิทเท่าไหร่นะ  สนิทกับภาคมากกว่า”
“อ่าวซะงั้น ไปเวลกับจอมทุกวัน แล้วยังว่าไม่สนิทอีก”
“ไปเวลกับ จอมมันไวดีนะจ๊ะ  ส้มก็ไปด้วยกัน”  ในใจผมถามแล้วทำไมไม่ชวนผม  แต่ผมไม่พูดอะไร ผมไมมีสิทธิ์่เซ้าซี้ ยังไงก็ยังเป็นเพื่อนกัน  ผมกับคิงคุยกันสักพัก และเย็นนั้นเราก็ไปเวลด้วยกัน โดยมีพี่บีกับพี่เคไปด้วย

.
.
.
.
.
เช้านี้ผมมาโรงเรียนแต่เช้า  ผมมาก่อนจอมกับหนุ่ย ผมเลยกินข้าวแล้วเอากระเป๋าขึ้นไปเก็บ พอลงมาจอมกับหนุ่ยก็มาพอดี 
“ภาคเดินไปซื้อน้ำให้หน่อย”
“ไปซื้อเองเถอะ  เราคลื่นไส้อะ”
จอมหน้างอขึ้นมาทันที ท่าทางะงอลเรา   ในใจเราก็คิดนะ ว่าอะไรวะแค่นี้ไปซื้อเองสิวะ ชอบใช้คนอื่นจริงๆ  ในใจลึกๆผมไม่ค่อยชอบจอม จอมเป็นพวกหลงตัวเอง  ชอบใช้คนอื่น  แต่ก็คบกันเพราะผมไม่รู้จะไปคบใคร ผมมีตัวเลือกให้คบไม่มากนัก คนส่วนใหญ่ไม่ค่อยชอบผม ผมมนุษยสัมพันธ์ไม่ค่อยดี ผมไม่รู้จะคุยอะไร จะพูดอะไร หรือต้องทำตัวยังไงให้คนชอบ  คนสนใจ  เราสองคนเลยมึนตึงใส่กันเล็กน้อย

   ตอนเย็นผมกลับบ้านมา ผมรีบทำความสะอาดบ้าน เมื่อทำอะไรเรียบร้อยผมก็เล่นเกมส์ตามปกติ แม่ผมกลับมาถึงบ้าน  มาถึงก็มาว่าผมว่าไม่มีความรับผิดชอบ กวาดบ้านไม่สะอาด  แบ่งเวลาไม่เป็น นอนตื่นที สิบโมงจะตื่นสายไปไหน  ทำไมโตเเล้วไม่หัดรับผิดชอบบ้าง บ้านช่องไม่ใช่สักแต่ว่าทำ แต่ต้องทำให้วะอาด และเกมส์อะเลิกเล่นซะบ้าง  ไม่ใช่เอาแต่เรียนและเล่นเกมส์  ดีแต่พูดว่าจะพยายามตื่นเช้าเคยไหมที่จะตื่นเช้า  ดีแต่พูดว่าจะทำงานบ้านให้ดี นี่ก็ยังทำไม่สะอาด ถ้าดีแต่พูดอย่ามาพูดเลยดีกว่า  ผมฟังแล้วได้แต่จิกมือลงทีขาอ่อน ผมจิกจนเจ็บ  ผมพยายามแล้ว ผมทำความสะอาดบ้านแต่ไม่เคยเลยที่จะทำดีในสายตาแม่  มีสักครั้งไหมที่แม่จะมองว่าผมทำดี  ผมไม่ได้ตอบโต้อะไรยิ่งพูดมากเราก็จะยิ่งทะเลาะกัน  ผมได้แต่เก็บทุกอย่างไว้ในใจ  แม่เดินออกไปผมได้แต่ร้องไห้เงียบๆ เสียงโทรศัพท์ดังขึ้น พี่ต้อมโทรมา
ผมเล่าทุกอย่างให้พี่ต้อมฟัง  เราคุยกันสักพักนึง และผมก็ลืมเรื่องที่ผมทะเลาะกับแม่ไป  ผมยิ้มได้ และออนเกมส์เข้าไปเล่นกับพี่ต้อม
...



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2012 01:59:16 โดย อนันตกาล »

ออฟไลน์ [N]€ẃÿ{k}uñĢ

  • ~ῲเจ้าแม่Dramaῴ~
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5226
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 735
ไม่เป็นไรจ้ะกาลสู้ๆ ง่าแต่ต้อมเนี่ยยังไงกันน๊า
ร่วมกันอนุรักษ์ภาษาไทยเขียนให้ถูก
***คำที่มักเขียนผิดในภาษาไทย*** รู้รักภาษาไทย

ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2826
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 170
รอต่อนะครับ  กะลังอินนน
ปืนใหญ่นีโออาร์มสตรอง ไซโคลนเจ็ท อาร์มสตรอง

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3274
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 320
เฮอะๆๆๆ จริงเร้ออออ ที่คิงพูดอ่ะ  :เฮ้อ:


ไม่รู้สิ ไอเป็นพวกอินไปด้วยน่ะ 
เวลาอ่านอะไรที่hurtๆก็เหมือนใจมันบีบไปด้วย เวลาที่อ่านอะไรhappyๆก็ยิ้มไปด้วย
เพราะงั้นช่างไอเถอะแก้นิสัยนี้ไม่ได้เหมือนกัน  :m23:


มาต่อแค่นี้แต่มาบ่อยๆวันละหลายๆตอนสำหรับไอก็ถือว่าokค่ะ  ^^

 :bye2:
Love is temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides.

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
ตอนที่16

สิ่งที่ทำให้ผมหนักใจ ที่สุดเลยของเกมส์นี้ก็คือเควสเปลี่ยนอาชีพ  ผมทำมาทั้งวันแล้ว สามเควส ยังไม่เสร็จสักเควส วาปไปวาปมาจนงงไปหมดแล้ว ปวดหัวสุดจะวาปไรหนักหนาก็ไม่รู้ ทั้งวาป ทั้งวิ่ง ทั้งตีมอน โอยย มึน  ผมบ่นๆอยู่คนเดียว  จนพี่ต้อมออนเข้ามา
“พี่ต้อม ภาคทำเควสเปลี่ยนอาชีพแหละ”
“ใกล้เสร็จยัง เป็นไงมาก เหนื่อยไหม”
“ไม่เหนื่อย  แต่โคตรๆๆๆเหนื่อย โคตรมึน ภาคงงไปหมดแล้วนี่”
“และทำเควสถึงไหนละบอกมาเดี๋ยวพี่ช่วย”
“ถึง...... ไหนไม่รู้อะ งง จำไม่ได้”
“อ่าวกรรม  นี่ทำกี่เควส”
“สามเควส มีคนบอกรับและทำพร้อมกันได้เลย”
“นะ และจะไหวไหมนิ”
“ไม่รู้อ่าาา  แต่ไม่อยากทำแล้ว งง ปวดหัว ปวดตา  ฮือๆ  ภาคทำไม่ได้อ่าา พาภาคไปทำที”
“ไว้ใจพี่รึเปล่า”
“ไว้ใจดิ ถามทำไมเหรอ”
“เอาไอดีกับพาสมา เดี๋ยวพี่ออนเข้าไปเปลี่ยนให้ ไวกว่า”
ผมให้ไอดี กับพาสเวิร์ดไปทันที ตัวผมมันมีอะไรซะที่ไหนละ พี่ต้อมก็จัดการเข้าไปเปลี่ยนอาชีพให้ และไล่ผมไปนอน  ผมก็หลับยาวเลย ตื่นมาตอนเย็นผมก็เป็นสเปลซิงเกิลเรียบร้อยแล้ว  ปัญหาที่ตามมาคือ ต้องหาตำราเรียนสกิลใช้เวทย์  อยากจะกรี๊ดราคาตำราแพงมากกก     ผมเลยต้องไปยิงมอนหาเอง กว่าจะได้ตำราแต่ละเล่ม ตายแล้วตายอีกก็มี
“ไงภาคเป็นสเปลซิงเกิลแล้วเหรอ”
“ใช่แล้ว กำลังหาตำราอยู่นี่  ตำราแพงโคตรๆ ”
“๕๕๕  เป็นไงมั่ง  ให้ต้อมเปลี่ยนอาชีพให้เหรอ”
“รู้ได้ไง ”
“เมื่อวานเห็นออนนนะ  ตกลงเป็นแฟนกับต้อมแล้ว”
“ปล่าวซะหน่อย ทำไมคิดงั้น”
“ก็ไว้ใจ ขนาดให้ไอดีกับพาส”
“คิดมาก ตัวภาคไม่มีอะไรนี่ เพื่อนกันกับคิง ภาคก็ให้ไอดีได้ ไอดี Moiuts1243   พาส xxxxxxxxxxxx  อยากเข้าบอกเดี๋ยวออกให้  ”
“ไม่เข้าหรอกจ๊ะ  ขอบใจนะภาค”
“เรื่องอะไรเหรอจ๊ะ”
“ที่ไว้ใจคิงไง”
“จ้า ภาคไว้ใจคิง”
“ส้มบ่นคิดถึงภาค  ไม่เจอกันเลยภาคไปเรียน”
“ใช่ๆ คิดถึงเหมือนกันภาคกลับมาส้มก็เลิกแล้ว  T^T คิดถึงพี่สาวคนสวยของเค้า”

.
.
.
.
วันนี้ไปเรียนกลับมาบ้านด้วยข่าวร้ายว่าผมโดนเชิญผู้ปกครอง  สาเหตุนะเหรอ บางคนคงคิดว่าผมไปมีเรื่องท้าตีท้าต่อย  ขโมยของ ทำเรื่องอะไรแย่ๆ ปล่าวเลย โดนเชิญผู้ปกครองเพราะผมไปเรียนสายติดท๊อปชาท   โณงเรียนเข้าเรียนเจ็ดโมงครึ่ง ผมตื่นเจ็ดโมง บางทีก็เจ็ดครึ่ง ด้วยที่ว่าเช้าๆตรงวงเวียนบ้านผมรถติดเป็นชม. ผมไปก็สาย เลยไปสายเพื่อให้รถโล่ง  เลยทำให้ผมติดท๊อปชาทเข้าแถวสายตลอดสี่ปีก็แค่ตั้งแต่ม. ๒ ยันม.๖ เอง ม.๔ผมเข้าแถวทันนะครับเป็นหัวหน้าห้อง จริงโรงเรียนไม่ได้เคร่งครัดเรื่องคนมาสายเท่าไหร่แต่เพราะเปลี่ยนผู้อำนวยการโรงเรียนเช้คบิลย้อนหลังเท่านั้นเอง โดนทัณฑ์บนเบาๆไป   ผมเล่าเรื่องนี้ให้ใครฟังก็มีแต่ขำไม่สงสารผมกันบ้างเลย  ผมเล่าเรื่องนี้ให้พี่ต้อมฟัง  ทำให้ทุกเช้าเวลาหกพี่ต้อมจะโทรมาปลุกให้ผมลุกจากที่นอน  ทุกวันเราจะคุยกัน  เวลาเหงา  เวลาไม่สบายใจ ผมจะโทรคุยกับพี่ต้อมเสมอ แรกๆพี่เขาโทร  หลังๆผมโทรเอง   ช่วงนี้เป็นช่วงวุ่นวานเรื่องเรียนต่อ บรรดาอาจารย์ก็เอาแต่ถามว่านักเรียนจะเอายังไงเรียนที่ไหน  ผมก็ฟังมั่งไม่ฟังมั่งไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่  ผมสนใจเกมส์มากกว่า  ความสัมพันของผมกับจอมก็เหมือนเดิม เป็นเพื่อนกันจอมเล่าโน่นเล่านี้ให้ฟัง  แต่ส้มก็แอบมาบ่นๆเรื่องจอมให้ผมฟัง ว่าจอมโง้น งี้เห็นแก่ตัวบ้างอะไรบ้าง  คิงกับผมก็ยังคุยกันอยู่เรื่อยๆ  แต่ทั้งคิงกับส้มก็ไม่ค่อยไปตี้กับจอมแล้ว  คิงบอกจอมอะชอบข่ม ชอบอวดว่ามีโน่นมีนี่  พอคิงจะทำของจะขอซื้อไอเท็มต่อก็เงียบ ทำเนียนหายไปอะไรทำนองนี่ เลยเบื่อๆ และจอมเขี้ยวมากไม่รู้จะอะๆไรหนักหนา คิงกับส้มก็เลยกลับไปตี้กันสองคน  ผมก็เวลของผมไปคนเดียวบางทีก็ไปเวลกับพี่ต้อมบ่้างเพื่อนในเเคลนบ่้างแต่พอมาเวลคนเดียวแล้วเริ่มรู้สึกเปอร์ขึ้นไว หาเงินได้เยอะ แน่นอนผมยิงมอนไม่ใส่กระสุนนี่ครับเวลคนเดียวเลือกมอนที่ยิงสองทีตายโดยไม่ใส่กระสุนประหยัดๆ  จอมก็หัวไปเวลอยู่กับพี่นิคเหมือนเดิม 
.
.
.
.

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
กลางวันวันนี้จอมกับหนุ่ยมึนตึงกันสาเหตุนะเหรอ หนุ่ยมันรอจอมกินข้าวมันรอผมกับจอมอยู่เพราะมันเลิกก่อนผมเรียนเสร็จ็ไปหาหนุ่ยยืนรอจอมไปกินข้าวด้วยกันหน้าห้องเรียน  พอเลิกเรียนผมกับหนุ่ยก็รอมันๆไม่ออกมาสักที ผมเลยเกินเข้าไปถาม มันบอกไม่ไปวันนี้ไม่กินไม่กินจะนอนง่วง หนุ่ยมันก็โกรธสิครับปล่อยให้มันรอตั้งนานมันยิ่งหิวๆอยู่ ผมก็ได้แต่ถอนหายใจ ข้าวกลางวันมื้อนั้นกร่อยๆ เพราะคนนึงอารมเสีย ส่วนผมก็เซงๆ  เย็นวันนั้นผมไปเดินเซ็นทรัลกับหนุ่ย  มีย่าหนุ่ยไปด้วย เราก็ไปซื้อของที่ บีทูเอส ผมก็ซื้อปากกาซื้อกระดาษ ซื้อหนังสือและสุดไป หนุ่ยก็ซื้อของ ย่าหนุ่ยก็หยิบพวกปากกาอะไรของเขา(จำไม่ได้ละ )   ทีนี้เหุเกิดที่ตอนจ่ายเงิน ย่าหนุ่ยส่งปากกาและของๆเขาพร้อมเงินค่าปากกา หนุ่ยมองหน้าย่า และพูดทำแบบนี้ใช่ไหม ทำไมเป็นคนแบบนี้ หนุ่ยมันโกรธที่ย่ามันไม่ยอมให้เงินค่าของที่มันหยิบและมันก็เอาของไปเก็บ  ย่าเขาก็เดินไปสักพัก และกลับมาให้ผมจ่ายเงินให้ พ่อหนุ่ยเดินกลับมา
“หนุ่ยนิสัยไม่ดี”  ย่าบอก หนุ่ยที่เดินไปเอากระเป๋าที่เคาเตอร์ฝากของตะโกนขึ้นมาว่า
“ย่านั่นแหละนิสัยไม่ดี ”  คนที่ต่อแถวรอ ยามที่เฝ้าของ และพนักงานแคชเชียร์ทุกคนหันมามองเราสามคน  มันเอากระเป๋าและทิ้งย่ามันไว้กับผม ตอนแรกผมอายนะครับแต่ผมสงสารย่าหนุ่ยมากกว่าผมก็จูงย่าหนุ่ยไปส่งที่ป้ายรถเมย์ เจอหนุ่ยย่าไปชวนหนุ่ยขึ้นแทกซี่กลับบ้านหนุ่ยหันมาพูดว่า
“เรารู้จักกันด้วยเหรอครับ”  ผมอึ้ง ผมส่งย่าขึ้นรถเมย์เสร็จด้วยอารมห่อเหี่ยวผมก็กลับบ้าน
.
.
.
ตอนเช้าผมเล่าเรื่องนี้ให้จอมฟังและวันนี้หนุ่ยไม่มาเรียน พอเลิกเรียนผมก็โทรหาหนุ่ยถามว่าเป็นไงมั่งเมื่อวานกลับยังไงและย่าละ
“อย่างที่เห็น ย่ากรูกลับเองได้มึงไม่ต้องห่วง” มันขึ้นเสียงและวางสายโทรศัพท์ใส่ผม
เช้าวันต่อมาจอมมาบอกผมว่า หนุ่ยฝากมาบอกว่าอย่าไปสะเออะเรื่องครอบครัวคนอื่น ผมได้แต่อึ้งผมคงไปยุ่งกับมันมากเกินไป  หลังจากนั้นผมก็ไม่ค่อยไปวุ่นวายเรื่องของมันสักเท่าไหร่
.
.
.
.
ตอนเย็นผมกลับมาบ้าน  แม่ผมบ่นเรื่องหมู่นี่ผมเอาแต่เล่นเกมส์ไม่สนใจอย่างอื่นเลย
เรามีปากเสียงกันเล็กน้อย  ผมนั่งมองแม่นิ่งๆ
“มองอะไร  เห็นหน้าแล้วอยากจะอ๊วก ”  แม่พูดคำนี้ออกมาน้ำตาจุกอกเลยครับ ผมเสียใจที่ได้ยินคำนี้ออกจากปากแม่ ผมเดินเข้าห้องมานั่งร้องไห้อยู่เงียบๆ ผมเจ็บแต่ผมหาทางออกไม่ได้คุณเคยรู้สึกไหม คำพูดสั้นๆ แต่เจ็บลึกแบบลบไม่ออกเสียงมันสะท้อนอยู่ในหัว แม่ไม่รักผมเหรอหรือว่ายังไง ห้าปีที่ผ่านมาที่เขารับผมมาอยู่ด้วยเรามะเลาะกันตลอด ผมไม่มีอะไรดีเลยที่เขาพอใจและเขาจะให้ผมเกิดมาทำไม เราทะเลาะกันบ่อยมาก ตั้งแต่เรื่องกวาดบ้าน ทุกอย่างผมนอนตื่นสาย ผมติดเกมส์ผมไม่ช่วยงานเขา ผมไม่มีอะไรดีเลย 
“เห็นผมแล้วอยากจะอ๊วก  ”  และให้ผมเกิดมาทำไม ผมร้องไห้เงียบๆ ผมร้องจนปวดหัวแต่มันไม่หาย ทุกอย่างมันจุกอยู่ที่อก ไม่มีทางออกเลยสำหรับผม ผมจิกมือและข่วนแขนตัวเอง แค่นี้มันไม่พอยังเจ็บไม่พแ ผมหยิบคัดเตอร์ออกมา ถลกกางเกงนักเรียนขึ้น  ผมตัดสินใจกรีดลงไปที่ขาอ่อนเผื่อมันจะช่วยอะไรให้ดีขึ้น ผมกรีดไปซ้ำๆ ผมไม่รู้สึกเจ็บเลยผ่านไปสามสี่แผล ความเจ็บที่ขามาช่วยทุเลาอาการแน่นหน้าอกๆได้ ผมมองแผลตัวเองแล้วรู้สึกว่ามันยังไม่พอ เจ็บแค่นี้มันไม่พอ  ...........

................................................................................


ความสัมพันธ์กับที่บ้านผมแย่ลงเรื่อยๆเราทะเลาะกันทุกวัน บ่อยมากระหว่างผมกับแม่ และกู๋  ผมเหนื่อเหลือเกิน ผมเลยมักจะหนีไปเล่นเกมส์เสมอ เกมส์เหมือนเป็นอีกโลกที่ทำให้ผมรู้สึกสดชื่น มีความสุขสนุกกับมัน กับผู้คน ถึงผมเก็บเวลคนเดียวแต่ผมไม่เคยเหงา เพราะผมมีเพื่อนที่คุยเล่นแหย่เล่นตลอดเวลาดึกดื่นเเค่ไหนก็ยังมีคนเล่นอยู่  ผมกับคิงเราคุยกันทุกวันสนิทกัยมากกว่าแต่ก่อนหลังจากคิงห่างจากจอมไป
บางครั้งผมเวลอยู่คิงจะโผล่มาแหย่ผมเล่นสักพักและก้แยกไปเก็บเวลของตัวเอง
ตอนนี้ผมก็ชอบคิงอยู่ ผมรู้สึกว่าความสัมพันธ์ของเรากำลังไปด้วยดีผมไม่รู้ว่าคิงชอบผมแบบไหน แต่ผมชอบคิงมาก คิงมักจะให้มุมมองชีวิตใหม่ๆกับผม ไม่ว่าจะเรื่องที่บ้านเรื่องเรียน เวลาเครียดคิงจะทำให้ผมหัวเราะ มีเรื่องโน้นเรื่องนี้มาเล่ามาแหย่ผมเสมอ    ส่วนพี่ต้อมเราโทรคุยกันเสมอ ช่วงนี้ไม่ค่อยได้เล่นด้วยกันเพราะผมหลบเก็บเวลคนเดียว พี่เขาก็ไปเวลคนเดียวกับพระของเขา  เขาออนเองสองตัว รู้สึกพี่ต้อมจะเริ่มหัดใช้บอทเปิดพระตามเขาแล้ว(บอท โปรแกรมช่วยเล่น คือการเซตค่าการฮิล ตีควบคุมโดยโปรแกรมโดยไม่ใช้คน ) 

.
.
เย็นวันหนึ่ง แม่บอกให้ผมเก็บเสื้อผ้า พวกเราจะไปทะเลกับครอบครัวพี่กิ๊ฟ ผมก็อือ ออ
เก็บเสื้อผ้าตามที่เขาบอก   เราไปกันที่หัวหิน บรรยากาศอะไรค่อนข้างดี จองห้องพักสี่ห้อง คือ ห้องพ่อแม่พี่กิ๊พ  พี่กิ๊พกับผม พี่ไตรกับเพื่อน พ่อกับแม่ผม  ทะเลทำให้ผมรู้สึกสดชื่อผมเล่นน้ำกับไตรและพี่กิ๊พและเพื่อนของไตรชื่อแป้ง แป้งน่ารักเหมือนตุ๊กตา ตัวเล็กๆ ขาวมาก  ผมกับพี่กิ๊พยังแอบพูดกันเลยว่าโตขึ้นน่าจะสวย พี่กิ๊พก็เห็นด้วยบอกอีกนี่แหละสเปคเขา   ผมหัวเราะ แป้งน่ารักซะขนาดนั้น
“สเปคพี่กิ๊พก็ไม่เลว แต่เขาจะเอาพี่กิ๊พหรือเปล่านี่สิ”ผมกระซิบ
พี่กิ๊ฟจับผมกดน้ำทันที  เราเล่นกันสี่คนตามประสาเด็กๆ ผมเล่นน้ำจนตัวดำเลย
ตอนเย็นเราไปกินอาหารทะเลกัน ผมชอบกินปูมากๆ สั่งปูมาโลนึง ผมกินคนเดียวไปแล้วสาม ปูนิ่มหวานๆ กับน้ำจิ้มซีฟู๊ดเปรี้ยวเผ็ดๆ   หอยลายผัดฉ่า  ต้มยำกุ้ง อันนี้ผมก็ชอบ ผมกินแทบทุกอย่าง พอกลับถึงที่พักบรรดาพ่อแม่ๆ ชวนให้เรานั่งกินลมฟังเพลงที่ล๊อบบี้โรงแรม ผมรู้สึกเวียนหัวคลื่นไส้  แน่นหน้าอก ร้อนวูบวาบไปทั้งตัว ขึ้นมา อาการแบบนี้แพ้ผงชูรสแสดงว่าร้านเมื่อกร้ต้องใส่ผงชูรสเยอะมากแน่ๆ  พี่กิ๊ฟพาผมขึ้นไปพักที่ห้อง และให้พวกผู้ใหญ่กับแป้งและไตร นั่งเล่นอยู่ที่ล๊อบบี้  พ่อแม่ผมไม่ค่อยห่วงเท่าไหร่เพราะผมเป็นแบบนี้ประจำเวลากินอาหารนอกบ้าน นอนพักสักพักก็หาย ไปถึงห้องผมก็ถอดเสื้อ ถอดกางเกง เปิดแอร์เย็นๆ ห่มผ้านอน
“แบบนั้นจะหายเหรอนั่น เดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกเปิดแอรืซะเย็นเชียว”
“อึดอัด ไม่อยากใส่ใส่ละหายใจไม่ออก  ร้อนด้วย ”
“เอาอะไรไหมเดี๋ยวพี่หยิบให้”
“ขอน้ำเย็นๆสองขวด แค่นนั้นอะ ”
“และนี่เป็นไรมากป่าวเนี่ย”
“ภาคไม่เป็นไรหรอกแค่แพ้ผงชูรส สงสัยร้านนี่ใส่หนักมือไปหน่อย เล่นเอามึนๆด้วยนี่”
พี่กิ๊ฟหยิบน้ำให้ผม ผมดื่มอั๊กๆหมดทั้งสองขวด
“ภาคไปอาบน้ำก่อนนะไม่ไหว ร้อนมากๆ”  พูดเสร็จผมก้ไปอาบน้ำ ออกมาพร้อมกางเกงขาสั้นตัวเดียว  พี่กิ๊ฟนอนดูทีวีอยู่บนเตียง ผมกระโดดขึ้นไปนอนแผ่บนเตียงอย่างสบายตัวขึ้นไม่เหนอะหนะ อึดอัดเหมือนตอนแรก แต่อาการเวียนหัว คอร้อนผ่าวๆ ังมีอยู่หายใจไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่ แต่โดยรวมแล้วก็โอเคขึ้นอะนะ 
“ไม่เช็ดตัวให้แห้งเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอก”
“ไม่อะแบบนี้เย็นดี”  พี่กิ๊ฟมองผมครับ
“ผิวเนียนดีนี่เรา  ขนไม่เยอะแต่ไม่หนานะ” 
“ผิวเหมือนพ่อคนไทยก็งี้แหละ  ภูมิใจกับผิวสีนี้ไม่อยากขาว”  ผมพูดตามตรงผมภูมิใจในสีผิวเพราะใครๆก็บอกผิวผมเนียนสวย
“จะนอนเลยเปล่าเนี่ยเรา”
“คงนอนแหละเพลียๆ ไม่ง่วงหรอกแต่มันอึดอัก หายใจไม่สะดวก”
“หรี่แอร์ไหม”

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2001
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 913
Re: รักเท่าไหร่...ไม
«ตอบ #89 เมื่อ25-03-2010 00:39:20 »

ถูกใจให้เป็ด +1
“ไม่เอาอะเย็นๆแบบนี้อะดีแล้วภาคจะซุกผ้าห่ม”
“แน่ใจว่าไม่หนาว”
“หนาว แต่ซุกผ้าห่มไง ชอบนอนแอร์เย็นๆและขดตัวในผ้าอุ่นดี  ยิ่งไปเจออิทฤทธิ์ผงชูรสมาแบบนี้นะ ตื่นมาจะไม่ค่อยเพลีย ไม่งั้นตื่นมาแล้วจะตายย ”
  ผมหันไปดูที่จอ
“sex sence เรื่องนี้ภาคชอบเคยดูครั้งเดียวเอง”
“อ่าวไหนว่าจะนอน”
“ก็นอนดูทีวีไงง่วงเดี๋ยยวก็หลับ  พี่กิ๊ฟจะไปฟังเพลงกะป๋า กะม๊ากะได้นะ พึ่งสองทุ่มเองภาคอยู่ได้”  ผมบอกครับ พี่กิ๊ฟทำท่าคิดนิดนึง
“ไม่เอาดีกว่า  เดี๋ยวพี่อาบน้ำแล้วมาดูหนังเป็นเพื่อน”  พี่กิ๊ฟบอกและลุกไปเตรียมเข้าห้อง
“จ้า ตามสบาย   อ่อ เสียบปลั๊กน้ำร้อนให้ด้วยนะภาคจะกินโอวัลติน”
“คร๊าบๆ น้องชาย”
ผมนอนดูหนังไปอย่างเพลิดเพลิด โดนหมกตัวอยู่ใต้ผ้าห่ม รู้สึกดีขึ้นเยอะกว่าตอนแรกเพราะอากาศเย็นๆของห้องแอรนืด้วยมั้ง
“หูยย  หนาวๆๆ ”  พี่กิ๊ฟออกมาบ่นยาวว เพราะผมเปิดแอร์เย็นจัดอาบน้ำเสร็จมาใหม่หนาวเป็นธรรมดา
“๕๕๕๕๕  แค่นี้ทำบ่น”
“แหง๋สิ  พี่หนาวนิดูเราเปิดแอร์ ยี่สิบองศา”  พี่กิ๊ฟกระโดดขึ้นเตียงมาห่มผ้าห่มตัวสั่น
ผมหัวเราะ
“สำออยสิเนี่ยแบบนี้”
พี่กิ๊ฟคว้าผมเข้าไปกอดทำเอาผมเย็นไปด้วยเลย พี่กิ๊ฟยกผมได้สบายครับพี่แกเล่นเวท ตัวสูงพอกัยประมานร้อยหกสิบ แต่แกกล้ามโต ส่วนผมก็ผู้ชายธรรมดาทั่วไป เนื้อแนบเนื้อเย็นๆพาสั่นไปด้วย
“เป็นไงเราเก่งดีนัก”  ผมเบ้ปาก
“ตัวเย็นอะ  นั่นไงน้ำร้อนๆแล้วกินโอวัลตินมะเดี๋ยวเผื่อ”
“อื้อก้อดี  ขอหวานๆหน่อย”
ผมลุกไปชงโอวัลตินและส่งให้พี่กิ๊ฟ โอวัลตินร้อนให้ห้องแอร์เย็นๆ
“หวานเจี๊ยบ ”
“ใส่น้ำตาลเพิ่มไปอีกซองครึ่ง”
“กินหวานไปปะนิเรา”  น่านมีบ่นคนอุตส่าชงให้ ยังมาบ่นอีกคนเราเสียงโทรศัพพี่ต้อมโทรมา ผมเลี่ยงออกไปคุยที่ระเบียงสักพัก กลับเข้ามาเห็นพี่กิ๊ฟกินขนมห่อๆ อยู่ผมไปร่วมแจมทันที ทั้งเลย์ ทั้งฮานามิสารพัด  แต่ผมลืมไปอย่างผมแพ้ผงชูรส พวกนี้นี่อุดมไปด้วยผงชูรส ของเก่า+ของใหม่ทำเอาผมหมดสภาพ นอนแบบอยู่บนเตียง
“ไม่รู้จักดูแลตัวเองเลย นะนี่ รู้ว่าแพ้แล้วยังจะกิน”
“ก็อยากกินอะ  มากินยั่วกันทำไม ”
“อะนะ ไหวไหมนิ”
“ร้อน ขอน้ำเยอะๆ เลย คอแห้งไปหมดแล้ว  เดี่ยวภาคจะนอนละ ขอพาราด้วย”
“โห ได้ทีสั่งเป็นชุด”  พี่เขาบ่นแต่ก็ทำให้ครับ ผมรับยา รับอะไรมากิน
“ภาคว่าแป้งน่ารักไหม พี่ถามจริงๆ  สนใจแป้งปะ”
“ก็น่ารักดีนะ  สนใจไหมเหรอม่ายอะ เอาเรื่องเอ็นก่อน”  ไม่สนใจครับผมไม่สนผู้หญิง ถึงจะน่ารักยังไงก็เหอะ ถ้าผู้ชายอะค่อยว่ากัน  อันนี้ผมคิดในใจ
“โถ่นึกว่าสนจะเป็นพ่อซื่อให้ซะหน่อย”
“ทำพูดเหอะๆ  และกะพี่โบว์เป็นไงมั่งอะที่เล่า”
“ก๋็ดีอะ ไปเรื่อยๆ   เออและเราเป็นไงมั่งเรื่องเรียน”  
เรานอนคุยกันไปเรื่อยจนผมเริ่มง่วง  
“หรี่แอร์หน่อยไหม พี่หนาว”
“ไม่เอา ภาคร้อน ”  ผมบอกครับ พี่กิ๊ฟคงหนาวจริงๆเพราะใส่เสื้อใส่กางเกงพร้อมละ
ผมยังคงคอนเซปเดิม กางเกงขาสั้นตัวเดียว
“โห ไม่แก้ผ้านอนไปเลยละเรา”
“เอางั้นป่าวอะจะได้ถอด ที่ใส่นี่เกรงใจพี่นะนี่” ผมบอกครับ
“ไม่ต้องก็ได้ = = พี่พูดเล่น  ประชดนะนี่”
“อ๋อเหรอออออออ”  ผมพูดเสียงยานคาง
“พี่ภาคง่วงแล้วอะ   ไม่ต้องปิดทีวีนะ จะดูเรื่อง.......  สนุกชอบๆ”
“เอาไงกันแน่เรา”
“หนาวเหรอ"ผมมองพี่เขาที่ห่มผ้าแทบจะคลุมโปง
“งั้นมากอดกันนอนไหม ฮ่า ฮ่า ”  ผมพูดละโถมตัวลงไปนอนกอดพี่เขา อุ่นดีครับผมชอบๆ
“เอางั้นก็ตามใจ ไม่อึดอัดเหรอเรา”
“ม่าย อะ  นอนกอดกันอบอุ่นดี”  ผมชอบนะ นอนกอดกันมันอุ่นกว่าห่มผ้าแถมรู้สึกดีกว่าเยอะด้วยพี่กิ๊พลูบหัวผม ผมนอนซบแขนเรานอนคุยโน่นคุยนี่สักพักจนผมเริ่มเคลิ้มๆ
“ภาคหลับยัง”  พี่กิ๊พถามผมมือก็ลูบหลังผมไป ผมก็จักกะจี้สิครับไม่ได้ใส่เสื้อนิ
“ใกล้และทำไม เมื่อยเหรอ”
“ปล่าวนอนถนัดป่าว ”
“ไม่อะ และนอนแบบนี้อุ่นป่าว”
“อุ่นแต่ภาคนอนให้ถนัดเถอะ”
“อื้อๆ ”
ผมพลิกตัวนอนหัวหลังให้พี่กิ๊พแต่ยังนอนหนุนแขนอยู่และดึงมือพี่กิ๊พมาโอบเอวผมแทน  แบบนี้ถนัดกว่า  ผมบอก  คุยกันอีกสองสามคำผมก็หลับไป  มารู้สึกตัวอีกที
ผมรู้สึกว่ามือพี่กิ๊พลูบแถวหน้าท้องผม ไล้ขึ้นมาแถวๆฐานอก ผมรู้ตัวนะ แต่ทำเป็นไม่รู้สึกตัว เอามือปัดออกและพลิกกลับไปนอนกอดเขาแทน  ผมอยากรู้ว่าพี่เขาจะทำยังไงต่อ ไม่มีอะไร ผมก็นอนหลับต่อยันเช้า
...

 


:3123:  ขอโทษด้วยนะคะที่วันนี้มาต่อช้ามากๆ  ติดลมถักน้องหมี
ตัวแรกที่ถักๆเสร็จแล้วมองแบบในหนังสือมันแบบเดียวกันป่าวนี่อย่างกะหมีคนละสายพันธ์
ขาก็เบี้ยว แก้มก็บู๊บี้ตัวก็ยาว  แถมถักละรื้อแล้วรื้ออีก กาลเลยตั้งชื่อน้องเน่า
แถมเช้านี้กาลซดนมบูดเข้าไปอี๋มากหมดอายุแค่สองวันเอง ปกติมันยังไม่บูดนี่นา  
เล่นเอาการอ๊ากแต่เช้า ท้องไส้ปั่นป่วนทั้งวัน คราวหลังไม่เอาละถ้าหมดอายุจะดูก่อนดีๆ
ก่อนซดเข้าไป  เล่นเอาอ๊วกเลยT^T
ปล. แบบว่ากาลพิมพ์ช้าอะคะ  แอบอายนะนี่ว่าบางทีหาตัวอักษรไม่เจอแอบจิ้มพิมพ์ไม่ค่อยคล่องเท่าไหร่   แต่มาลงเรื่องบ่อยๆพิมพ์คล่องขึ้นเยอะ พยายามลดคำผิดให้มากที่สุด ไม่รู้ยังมีเล็ดลอดไปไหม


ขอบคุณทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ    :sad4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-07-2010 03:19:42 โดย อนันตกาล »

 




สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด