ร้าย...หรือรัก ตอน จบแล้ว 2-2-55
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณอยากอ่านร้ายหรือรักซีซั่น 2  หรือไม่

อยาก
157 (80.9%)
ไม่อยาก..เลย
8 (4.1%)
อย่างไงก็ได้
29 (14.9%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 194

ผู้เขียน หัวข้อ: ร้าย...หรือรัก ตอน จบแล้ว 2-2-55  (อ่าน 346712 ครั้ง)

ออฟไลน์ konjingjai

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 213

ถูกใจให้เป็ด +23
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน

ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 


----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
บอกกล่าวกันก่อน


เรื่องนี้เนื้อเรื่องทั้งหมดเกิดจากจินตนาการล้วนๆ   ไม่มีบุคคลอยู่จริง  ขอให้สนุกกับการอ่านก็แล้วกันนะครับ




ตอนที่  1  กูก็แค่สัตว์เลี้ยง






คุณเคยไหม.....เคยไว้ใจใครบ้างไหม   คนที่คุณมอบทุกสิ่งทุกอย่างให้ได้แม้แต่ชีวิต     แต่เขาไม่เคยสนใจเลยว่าคุณจงรักภักดีกับเขามากขนาดไหน

แล้วความไว้ใจที่คุณมอบให้เขา   ก็ถูกปัดถิ้งอย่างไม่ใยดี   เหมือนกับการปัดเศษขยะถิ้งเท่านั้น   ทั้งๆ  ที่คุณมอบมันให้เขาด้วยความรัก  ตั้งแต่ตอนที่ผมเริ่มคบกับเขาแรกๆ  เพื่อนๆ   ทุกคนบอกว่าอย่า....คนอย่างเขาไม่มีดีอะไรหรอก  ทั้งตัวของเขามีดีแค่หน้าตา  แต่จิตใจมันตรงกันข้าม แต่นั้นมันเหมือนกับเป็นสิ่งท้าทายสำหรับผม พวกคุณคงเคยได้ยินคำว่ายิ่งห้ามเหมือนยิ่งยุมั้ย   นั้นแหละเป็นคำที่ผมใช้   ยิ่งมีคนห้ามเท่าไรผมยิ่งทุ่มให้เขามากขึ้นเท่านั้น   ดูไปแล้วมันก็เหมือนแสงไฟที่สวยงามหลอกล้อแมลงอย่างผมให้ไปเล่นกับมัน    แต่...หลังแสงไฟที่สวยงามนั้นมันแฝงไว้ด้วยอะไรหลายอย่าง   แต่แมลงอย่างผมก็ยังไปเล่นกับมันโดยที่ไม่รู้เลยว่าไฟมันร้อน    มันทำลายล้างได้ทุกอย่าง   ทำลายทุกอย่างให้มอดไหม้ไปในพริบตา    แต่ทุกคนอยากเล่นกับไฟ....เหมือนกับผม

หรือคุณจะเถียงล่ะ...ว่าไม่.....

ผมลืมตาขึ้นมาพร้อมกับความเจ็บที่ข้อมือที่กระทบกับโลหะบางอย่าง    และความหนาวเย็น    หนาว...จนแทบทำให้คนตัวเล็กๆ  อย่างผมแทบตายเลยเชียวล่ะ    ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับการรับรู้ถึงการหักหลังที่แสนเจ็บปวด    มันเจ็บลึกเข้าไปในจิตใจอันแหลกสลายของผม    หัวใจที่ตอนนี้มันคงด้านชาจนไร้ความรู้สึก   แต่มันยังคงเต้นอยู่และมันก็ยังทำให้ผมหายใจและรับรู้ในสิ่งที่เกิดขึ้น

หัวใจของผมมันแหลกสลายไปพร้อมกับคำว่า  “ผมขายบีมให้คุณ...หนี้สินของเราเป็นอันหมดกันนะครับ”  นั้นเป็นคำพูดของคนที่ผมรักมากที่สุดเป็นคนพูดก่อนที่ทุกอย่างจะมืดลงเพราะฤทธิ์ของยาสลบที่โป๊ะเข้าที่จมูกของผม    ผมเพียงแค่หวังว่าฤทธิ์ของยามันจะมากพอที่จะทำให้ผมหลับไปตลอดกาล  และไม่ต้องตื่นขึ้นมารับรู้เรื่องราวที่เจ็บปวด   หรือมันอาจเป็นเพียงความฟันที่พอผมตื่นขึ้นมามันก็จะหายไป

แต่ทุกอย่างเป็นสิ่งที่ผมคิดไปเอง   ทุกอย่างคือความจริง    และตอนนี้มันก็เริ่มเข้าสู่โลกของความเป็นจริงแล้ว

“ตื่นแล้วเหรอครับน้องบีมคนเก่ง”

นั้นเป็นเสียงคำถามที่เหมือนจะห่วงใย   แต่ในความเป็นจริงแล้วมันไม่ใช่นั้นเป็นคำถามที่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน   และสมเพชของผู้ถามมากกว่า    หลังจากที่มันถามผมก็มีเสียงหัวเราะมาจากรอบตัวของผม    ทำให้ผมรู้ว่าในห้องนี่มีคนอยู่มากกว่าสองคน   แต่สมองที่เบลอด้วยฤทธิ์ของยาทำให้สติในการรับรู้ของผมไม่เต็มร้อยมากนัก    และตาของผมก็ด้วยเช่นกันมันยังคงโฟกัสภาพวัตถุไม่ได้  มันดูลางเลือนเหมือนกับความฝัน   และผมก็คิดว่ามันคงไม่ใช่เพราะฤทธิ์ของยาสลบเพียงอย่างเดียวแน่นอน

“พวกคุณปล่อยผมไปเถอะ   ผมขอร้อง   พวกคุณต้องการอะไรจากผม   ผมจะหามาให้นะ”

ผมถามออกไปเพียงเพราะถ้าผมรู้จุดประสงค์ที่เขาต้องการจากผม   ผมอาจหามาให้เขาได้    แต่ผมกลับไม่ได้คำตอบ   ได้ยินแต่เพียงคำพูดที่หยาบโลนกลับมาแทน   แต่ลองคิดให้ดีผมว่าผมรู้นะว่าเขาต้องการอะไรจากผม    เงินไงล่ะเป็นสิ่งที่เขาต้องการ

“พวกคุณต้องการเงินใช่ไหม    ใช่หรือเปล่า   ผมหามาให้พวกคุณได้นะ   ปล่อยผมไปเถอะแล้วผมจะเอาเงินมาให้พวกคุณ”

ผมพูดขึ้นมามันเหมือนกับคนที่อยู่ในความมืด   พยายามจะหาทางออกไปสู่แสงสว่าง    พอเห็แสงเพียงเล็กน้อยก็รีบวิ่งเข้าไปหา  แต่แสงที่เห็นก็ถูกคนเอามือมาปิดเหมือนความหวังที่เริ่มมีของผมมันก็ดับลงพร้อมกับคำพูดของมันที่พูดว่า

“กูไม่ต้องการหรอกเงินนะ    กูมีเยอะแล้ว   เยอะจนกูไม่รู้จะเอาไปทำอะไรแล้ว     กูก็เลยเอาเงินนั้นนะซื้อมึงมาไง    เหมือนกูซื้อหมามาเลี้ยงสักตัว   แล้วพอดีที่แฟนมึงมันติดเงินพวกกูอยู่  มันก็เลยเอามึงมาใช้หนี้กูไง    กูว่ามึงก็คงได้ยินนะว่ามันพูดไว้ว่ายังไงก่อนที่มึงจะสลบไป”

นั้นเหมือนกับการที่เอามีดมากรีดที่กลางใจของผมพร้อมกับราดด้วยน้ำเกลือ  มันเจ็บแสบ  จนเหลือใจ   และมันก็เป็นการยืนยันว่าผมไม่ได้ฝันไป   ทุกอย่างเกิดขึ้นจริง

“เฮ้ย...พวกมึงออกไปข้างนอกก่อนก็ได้นะโว๊ยถึงเวลาที่กูจะเล่นกับมันแล้วว่ะ   หรือพวกมึงจะร่วมวงด้วย”

ผมได้ยินเสียงมันพูดกับเพื่อนของมัน  ก่อนที่จะได้ยินเสียงการเคลื่อนไหวรอบๆ  ตัวผมทำให้ผมมองตามแต่ผมก็ยังมองอะไรไม่ชัดเจนเหมือนเดิม    พอผมขยับตัวก็ทำให้ความเจ็บที่ข้อมือมันเจ็บแป๊บขึ้นมาทันที   ทำให้ผมมองตามมือของตัวเองขี้นไปแล้วคำตอบของความเจ็บปวดก็คือมือของผมที่ลูกล็อคกุญแจไว้กับเสาเตียงทั้งสองข้างนั้นเอง

ผมดิ้นทันทีมันรู้สึกอึดอัดขาดความเป็นอิสระภาพและที่สำคัญมันทำให้ผมกลัว   และคำพูดที่แฝงไว้ด้วยคำถาม   ที่ผมกำลังจะได้คำตอบอยู่ในเวลาไม่ช้านี่เอง

“กูออกไปแดกเหล้าต่อดีกว่า  กูไม่ชอบแบบนี่ว่ะ   กูชอบพวกมีหน้าอกตูมๆ  มากกว่าว่ะกูขอผ่าน”

เสียงเพื่อนของมันคนนึงพูดขึ้นมาก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงประตูห้องเปิดและปิดลง   มันคงคลายกับทางรอดของผมมันก็ถูกปิดลงเหมือนประตูบานนั้น

“กูว่ากูอยู่ด้วยดีกว่าแต่กูไม่เอาหรอก  กูไม่ชอบว่ะ   มึงทำไปคนเดียวเถอะ”

เสียงเพื่อนของมันอีกคนพูดพร้อมกับมีเสียงตอบรับจากคนอื่น   ผมเริ่มเข้าใจอะไรบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้น  ผมเริ่มดิ้นทันที

“ปล่อยผม   ปล่อยผมไป  อย่าทำอะไรผม   ผมกลัวแล้ว”

ผมตะโกนขอร้องมันด้วยเสียงอันสั่นเทา   ซึ่งมันเปล่งมาด้วยความกลัว   ความกลัวเท่าที่ชีวิตผมได้ประสบมา   ความกลัวที่ทำให้ผมแทบเป็นบ้า    แต่เหมือนเสียงของผมจะส่งไปไม่ถึงมัน   หรือว่าถึง  แต่ก็คงเท่านั้นแหละคนที่บอกว่าซื้อผมมาเหมือนซื้อหมา    มาตัวหนึ่ง  มันจะเห็นค่าอะไรของคน

“เฮ้ย...เสียงน่ารักด้วยว่ะ   แหบเซ็กซ์ซี่ฉิบ    มึงดูดิ   สั่นไปทั้งตัวเลย  เม่งสั่นนี่เพราะกลัวหรือสั่นสู้ว่ะ”

เสียงคำพูดอันหยาบโลนถูกพูดขึ้น   ไม่รู้ว่าจิตใจของคนเหล่านี้ทำด้วยอะไร   ที่เอาชีวิตของคนอื่นมาเล่น  เหมือนเป็นเรื่องสนุกอย่างนี้

“จะไม่สั่นได้ไงว่ะ   จะถูกข่มขืนอยู่แล้วเป็นมึงคงอ้าขารับซิ”

จะบ้าไปแล้วหรือไงคนพวกนี่คำพูดกับการกระทำ    ดูเหมือนว่าพวกเขาทำเรื่องเหล่านี่จนเป็นเรื่องปกติ   ทำให้ไม่รู้สึกผิดอะไร   ผมว่ามันจะวิปริตกันไปใหญ่แล้ว

“ปล่อยผมไปเถอะ    ผมขอร้องล่ะ”

คำร้องขอของผมถูกมองข้ามไปอีกครั้งพร้อมกับผ้าที่คลุมร่างของผมเอาไว้   ผมรู้แล้วว่าทำมั้ยผมถึงหนาว   เพราะตอนนี้ผมไม่มีอะไรห้อหุ้มร่างกายนี่เอง  ทั้งตัวของผมไม่มีเสื้อผ้าแม้แต่ชิ้นเดียว  มีเพียงผ้าผืนเดียวห่อตัวเอาไว้  แล้วตอนนี้ผ้าผืนนั้นมันก็ถูกดึงออกไปแล้ว   ร่างกายที่เปลือยของผมกำลังโอ้อวดสายตาหลายคู่ที่จ้องมองอยู่    แล้วมันก็ขยับร่างของมันขึ้นมาทาบทับกับร่างของผมจนรู้สึกหนัก    และเหมือนกับแรงของผมก็จะหมดตามไปด้วย

“ปล่อยไปได้ไงล่ะ   กูซื้อมึงมาแพงนะโว๊ย   ปล่อยไปกูก็โง่ดิ   น่า...นอนกับกูไม่กี่ครั้งพอกูเบื่อกูก็จะปล่อยมึงไปเองแหละ    อย่าทำเป็นเล่นตัวไปหน่อยเลย   ทำอย่างกับไม่เคย  ผัวก็มีมาแล้ว   แค่นี้จิ๊บๆ  มันไม่เจ็บอะไรมากหรอก”

“ปล่อยกูนะสัด....อึ๊ก”

แล้วผมก็ด่ามันออกไป  ผมเหมือนหมาที่จนตรอกหมดทางสู้  และมันก็คงเลวไร้จิตสำนึกที่จะพูดดีๆ  ด้วยได้  ดังนั้นผมจึงตอบโต้มันกลับเท่าที่จะทำได้    แล้วสิ่งที่ผมทำได้อยู่ตอนนี้คือคำพูด  แล้วผลของคำพูดเหล่านั้นก็กลายเป็นหมัดที่ส่งเข้ามาที่ท้องของผมจนทำให้รู้สึกเจ็บไปทั้งช่องท้อง  จนอย่างจะงอตัวแต่ก็ทำไม่ได้เพราะว่าผมถูกร่างแกร่งของมันนั้นทาบทับอยู่

“ฮึ   ฮึ   น้องบีมของมึงไม่ได้น่ารักอย่างเดียวนะโว๊ยยังปากเก่งด้วย   อย่างนี้ซิถึงจะสนุก    กูอยากร่วมวงด้วยแล้วว่ะ”

เสียงเพื่อนของมันคนนึงพูดขึ้นมาแล้วผมก็จำได้ว่ามันเป็นเสียงของคนที่พูดว่า   ผมจะถูกข่มขืนนั้นเอง

“เป็นไงปากดีนักนะมึง    ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็ทำตัวดีๆ  พูดกับกูเพราะๆ  แล้วมึงจะสบาย”

นิ้วมือแกร่งลูบที่ปากของผมเบาๆ   ผมได้แต่เพียงหันหน้าหนีเพราะรังเกียจกับสัมผัสนี้    แต่นิ้วแกร่งนั้นก็ไม่ได้ล่ะความพยายามที่จะลูบที่หน้าที่ปากของผม   ผมเริ่มเข้าใจความรู้สึกของผู้หญิงที่กำลังจะโดนข่มขืนว่ามันเป็นอย่างไง   มันคงรู้สึกขยะแขยงอย่างผมนี่เอง

“ไม่.....ไอ้สัด   ปล่อยกูไป   ไอ้พวกเชี๊ย   พ่อแม่มึงไม่สั่งสอนหรือไง....”

แล้วการขัดขืนครั้งที่สองของผมก็ถูกตอบแทนด้วยผ่ามือ   มันตบหน้าของผมอย่างแรง   แรงจนหน้าทั้งหน้าชาทันที   ผมว่ามันอาจจะบวมขึ้นมาเลยก็ได้    แล้วมันก็เลื่อนร่างกายที่เปลือยท่อนบนขึ้นมาคร่อมอยู่ที่หน้าอกของผม     มือแกร่งของมันข้างหนึ่งก็บีบที่คอของผมอย่างแรงด้วยฤทธิ์ของความโกรธ    จนผมหายใจไม่ออก   ผมพยายามดิ้นร้นเพื่อให้หลุดออกจากมือข้างนั้น   จนผมเริ่มอ่อนแรงลง   เหมือนกับชีวิตกำลังจะสิ้นสุดลง  พร้อมกับลมหายใจของผม

ผมคิดว่ามันก็คงดีเหมือนกันถ้าผมตายๆ  ไปซะ  มันจะได้จบสิ้นกันเสียทีกับชีวิตเน่าๆ  ของผม    แต่อยู่ดีๆ  มันก็คลายมือออก   มันคงไม่อยากให้ผมตาย   มันคงคิดว่าถ้าผมตายมันคงจะง่ายเกินไปสำหรับผม    ผมรีบโกยอากาศเข้าสู่ปอดอย่างเร็ว  และสุดท้ายผมก็ผ่ายแพ้ต่อมัน  ผมยังมีความกลัวอยู่ลึกๆ  ในจิตใจ  กลัวที่จะตายนั้นเอง   พอมันคลายมือออกผมจึงรีบโกยอากาศเข้าปอดของตัวเองขนาดนี่   แล้วมันก็เลื่อนมือของมันมาบีบที่ปากของผมแทน

“อย่าปากเก่งให้มากนักนะมึง    แล้วเล่นถึงพ่อแม่กูนะมันสมควรแล้วเหรอ   กูว่ามึงอยู่นิ่งๆ  ดีกว่าไม่งั้นมึงจะเจ็บตัวไปมากกว่านี่”

มันกัดฟันพูดกับผม  ผมว่ามันคงพยายามกักเก็บอารมณ์พอดู

“ไอ้สัดใครจะยอมให้มึงทำอะไรกูง่ายๆ  ไอ้สัด...”

“ฮึ  ฮึ  กูว่ายาคงเริ่มหมดฤทธิ์แล้วว่ะไอ้กันย์   มึงไปเอายามาเพิ่มหน่อยดิ   มันปากเก่งว่ะ  เดี๋ยวกูเก็บอารมณ์ไม่อยู่มันจะตายคามือกูก่อนที่จะได้เล่นสนุกกับมัน”

มันหันไปบอกเพื่อนมัน    เพื่อนที่แสนดีของมันก็รับปากก่อนที่ผมจะได้ยินเสียงค้นหาอะไรบางอย่างที่ลิ้นชักข้างเตียง    แต่มือของมันก็ยังไม่ได้คลายออกจากปากของผมมันยังคงบีบแน่นจนผมเจ็บอยู่เหมือนเดิม

“ปล่อย..อี    อิ๊...”

หลังจากที่เพื่อนมันหาของที่มันสั่งอยู่สักพัก   เพื่อนของมันก็ยื่นสิ่งที่มันต้องการมาให้เป็นขวดสีขุ่นซึ่งผมไม่รู้ว่ามันคืออะไร

“เอาดมเข้าไป    แล้วมึงจะสบาย   แล้วก็จะได้เลิกปากเก่งกับกูเสียที   กูบอกตรงๆ  เลยว่ะว่ากูรำคาญ”

มันเอาขวดนั้นมาจ่อที่จมูกของผมเพื่อให้ผมสูดดมสิ่งที่อยู่ในขวดนั้นเข้าไป   แต่ผมไม่ยอมสูดดมมันหรอก  ผมพยายามหันหน้าหนีแต่มันก็ไม่ได้เพราะว่ามือของมันยังจับหน้าของผมเอาไว้   แต่มันก็รู้ว่าผมคงไม่ยอมดมไอ้สิ่งที่อยู่ในขวดนั้นง่ายๆ  แน่นอนมันก็เลยเอามือข้างที่จับหน้าผมไว้มาปิดปากของผมแทน  ทำให้ทางที่อากาศจะไหลเข้าร่างกายของผมหมดลง  และเหลือแต่เพียงจมูกเท่านั้น    และนั้นก็เป็นการเปิดโอกาศให้สิ่งที่อยู่ในขวดนั้นมันถูดดูดเข้าไปในร่างกายของผม

เมื่อผมดูดเข้าไปจนเป็นที่พอใจของมันแล้วมันก็ปล่อยหน้าผมซึ่งตอนนี้ไร้การต่อต้าน  มันส่งขวดนั้นคืนให้เพื่อนของมันแล้วมันก็หันมาปลดกุญแจมือที่ล็อกมือทั้งสองข้างของผมไว้กับเตียง  เมื่อมันแน่ใจแล้วว่าผมจะไม่ดิ้นร้นขัดขืนมันอีกต่อไป   แต่มันคิดผิด ผมใช้แรงเฮือกสุดท้ายต่อยเข้าที่หน้าของมันทันที  ที่มือของผมมีอิสระ    หน้าของมันหันไปตามแรงชก    แต่มันก็เท่านั้น   ผมเริ่มโทษตัวเองแล้วว่าทำมั้ยผมถึงได้อ่อนแอขนาดนี้   ถ้ารู้อย่างนี้ผมออกกำลังกายเยอะๆ  ดีกว่า  ผมจะได้ทำให้มันเจ็บมากกว่านี้

“ฤทธิ์มากจังนะมึง”

มันพูดก่อนที่มันจะสงหมัดขวาของมันตรงเข้ามาที่หน้าของผมเต็มๆ   มันมึนเหมือนว่าทุกสิ่งจะดับมืดไปในทันที   แต่ขณะที่ผมยังมึนๆ  อยู่กับแรงหมัดนั้น   ผมก็รู้สึกถึงสัมผัสเปียกชื้นที่ใบหน้าและลำคอ   และไล้ลงไปที่ยอดอก   ปากหนาคู่นั้นไล้ลงไปบนผิวหนังของผมอย่างหยาบโลนเหมือนว่าเจ้าของ  ของมันหิวกระหายกับเกมกามที่กำลังจะเกิดขึ้น

ขาทั้งสองข้างถูกแยกออกแล้วดันขึ้นจนหน้าขาทั้งสองข้างมาแตะที่หน้าอกของผม     ผ่ามือของมันเค้นคลึงไปตามร่างกายของผมอย่างหยาบกระด้างหาความอ่อนโยนไม่เจอ    มือหยาบด้านของมันเค้นคลึงไปสุกส่วนของร่างกายของผมเพื่อให้ผมตอบสนองกับกานรุกเร้านั้น   แต่ผมก็ไม่ได้รู้สึกตามเลยแม้แต่นิด    แต่เหมือนว่าฤทธิ์ของยาที่มันให้ผมดมเมื่อสักครู่มันจะเริ่มทำงานตามหน้าที่ของมันแล้ว

จากไม่รู้สึกอะไรนอกจากความเจ็บและความกลัว   ตอนนี้ผมลืมความรู้สึกนั้นไปหมดแล้ว   ตอนนี้ผมรู้สึกเพียงว่ามันมีแต่ความเสียวกระสันต์  ผิวหนังร้อนผาวเหมือนเลือดทั้งตัวของผมมันจะวิ่งวนอย่างรวดเร็ว   ไม่ว่ามันจะสัมผัสตรงไหนมันก็เรียกเสียงร้องอันแผ่วเบาของผมได้ทุกครั้ง

“อิ๊...”

ผมเผลอร้องออกมาอีกครั้งตอนที่มันกำลังขบกัดที่ซอกคอของผมและนั้นมันก็คงเป็นเสียงกระตุ้นที่ทำให้มันพอใจ  แต่มันไม่หยุดการกระทำนั้นแต่มันยังของทำต่อไปและแรงกว่าเดิม   มือของมันก็พยายามเค้นคลึงที่ยอดอกให้ผม

“โอ๊ย....เจ็บ   ปล่อยกูไอ้สัด  มึงโรคจิตหรือไงว่ะ”

ผมด่ามันด้วยเสียงอันแห่บเบา  เหมือนสติที่หลุดรอยของผมมันจะเริ่มกลับมา

“ไอ้กันย์  มึงมาจัดการให้มันเงียบเสียงที่ซิว่ะ    รำราญจะตายห่าอยู่แล้ว”

เสียงของมันหันไปเรียกเพื่อนของมัน   คนที่ส่งยานั้นมาให้มัน   มาจัดการกับผม    สักพักไอ้หมอนั้นก็มาที่ข้างเตียงแล้วก้มลงมากระซิบที่ข้างหูของผม
 
“มึงก็เงียบๆ  ซิว่ะ   อย่าเสียงดังไป   กูไม่อยากเห็นมึงเจ็บตัวหรอกนะแต่กูก็ช่วยอะไรมึงไม่ได้”

มันก้มลงกระซิบใกล้หูผมพร้อมกับเป่าลมร้อนๆ  เข้ามาที่หูของผมก่อนที่มันจะเม้มและกัดที่ติ่งหูของผม   ส่วนไอ้คนเรียกมันรู้หน้าที่ของมันดีมันรีบเลื่อนตัวไปที่หน้าอกของผมทันที

“อิ๊....อื๊อออออออ....”

ผมร้องทันที  ที่เพื่อนของมันใช้ปากบดจูบกับปากของผม   และกำลังพยายามส่งลิ้นของมันเข้ามาในปากของผม   ผมพยายามเม้มปากเอาไว้ไม่ให้มันส่งลิ้นของมันเข้ามา    มือทั้งสองข้างของผมจิ๊กกับที่นอนจนเจ็บ

“อย่าขัดขืนซิว่ะ   กูไม่อยากใช้กำลังนะโว๊ย”

แต่ใครจะยอมล่ะ   ผมเม้มปากต่อไป   ส่วนยอดอกก็ถูกระตุ้นอย่างแรง  ริมฝีปากของมันทั้งขบทั้งเม้นจนผมต้องเด้งอกตามด้วยความเสียว  ทั้งๆ  ที่ไม่ได้ตั้งใจให้เป็นอย่างนั้นเลย  แต่ก็คงเป็นเพราะฤทธิ์ของยา   บวกด้วยความต้องการตามธรรมชาติผลักดันให้เป็นไปอย่างนั้น
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-02-2012 13:24:33 โดย konjingjai »

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Moderator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 7667
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1442

ถูกใจให้เป็ด 0

อุ้ย ท่าจะมีประเด็น อิอิ

จัดมาต่อเลยคะคุณน้องขา
เรามาเลิกเขียน ไหม เป็น มั๊ย กันเถอะ เพราะไม่ถูกหลักภาษาไทย  ดีไหม?

ออนไลน์ Sweet cream

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 137
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5

ถูกใจให้เป็ด 0
มาเป็นกำลังใจให้เรื่องใหม่

 :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PandP

  • Déjame vivir esa fantasía.
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1095
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 133
    • http://www.facebook.com/iAMpingPINGping

ถูกใจให้เป็ด 0
+1 ให้กำลังใจ
ว่าแต่...จะเรียกเลือดตั้งแต่ตอนแรกเลยเร๊อะคะ
(ถามไว้ก่อน จะได้เตรียมทิชชู่ทัน 555)
LA VIDA ES COMO UNA ESPIRAL: SIEMPRE SE MUEVE EN CÍRCULO
PERO JAMÁS REGRESA AL MISMO PUNTO.


(ยินดีช่วยตรวจแกรมม่าภาษาอังกฤษและตัวสะกดภาษาไทยก่อนลงนิยาย)

puremind

  • บุคคลทั่วไป

ถูกใจให้เป็ด 0
 :m25:
0.O  น่าสนใจๆ          รอตอนต่อไปครับ

ออฟไลน์ CipheR

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 178

ถูกใจให้เป็ด 0
เจิมเรื่องใหม่ :mc4:
เริ่มเรื่องมาน่าสนใจ
มาต่อไว ๆ น๊า o13

ออฟไลน์ Overdose

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 442
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 30

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ๊ะ แนวชอบเลย อิอิ

ออฟไลน์ vvivy

  • waiting for...
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27

ถูกใจให้เป็ด 0
 :mc4:
แค่ได้เห็นก็สุขใจ??

ออฟไลน์ HussKii

  • ~เป็ดอยากมีแฟน~
  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 53
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าสนๆ รีบๆมาต่อเร็วๆนะเข้าค่ะ :-[
กูจริงใจ แต่ มึง เคยจริงจังบ้างป่ะ??????

ออฟไลน์ konjingjai

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 213

ถูกใจให้เป็ด 0
+1 ให้กำลังใจ
ว่าแต่...จะเรียกเลือดตั้งแต่ตอนแรกเลยเร๊อะคะ
(ถามไว้ก่อน จะได้เตรียมทิชชู่ทัน 555)

อยากบอกว่าแค่ทิชชู่อาจไม่พอ   ขอให้เตรียมผ้าผืนใหญ่ๆ  มาเลยจะดีกว่า

ออฟไลน์ Laxxeez

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 301

ถูกใจให้เป็ด 0
บีม :m15: มาถึงก็ถูกกระทำย่ำยีแบบนี้ซะแล้วหรอคับ จัยร้ายกันเกินไปแล้วนะ :m15: :o12:

ออฟไลน์ august_may

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1096
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 81

ถูกใจให้เป็ด 0
เรื่องใหม่ๆๆ 

อ่านตอนแรกสงสารนายเอก โดนข่มขืนซะอย่างนั้น  แฟนมันชั่วจริงๆขายแฟนตัวเองได้ลงคอ
그냥 기다릴게용......우리 사랑....언제 만나도 몰라....

ออฟไลน์ €H_bO[51]

  • อะไรนะ!
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 874
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 45

ถูกใจให้เป็ด 0
ว้าว น่าสนใจอย่างมาก

รักไปก็เท่านั้น มีแต่เจ็บกับเจ็บ
ชาตินี้ครั้งเดียวก็เกินพอแล้ว

ออฟไลน์ ï_Kiss_U♥

  • รักไม่ได้
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 95

ถูกใจให้เป็ด 0
+1 เป็นกำลังใจให้นิยายใหม่ ^_______^
* ทำเท่าที่ทำได้   ดีใจเท่าที่ได้ทำ ['L'=]

ออฟไลน์ Phing

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1493
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 86

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าสนใจมาก


สงสารบีมจังตอนเเรกก็โดนซะแล้ว


 o13
เหนื่อยและท้อเหลือเกินรู้ไหม หมดแรงจะสู้ต่อไปอีกแล้ว

ออฟไลน์ Muzik

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 19

ถูกใจให้เป็ด 0
ชอบแนวนี้จัง บีบคั้นความรู้สึกดี  o13

เป็นกำลังใจให้นะคะ อยากอ่านต่อไปแล้ว
Voice Of My Heart.
These words I couldn't say to you, I love you.
These words I didn't have the strength to say.

ออฟไลน์ yunjaejoong

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1252
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 53

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าสนใจง่ะ อย่าลืมมาต่อนะ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 706

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ้  ถึงจะชอบแบบเถื่อน ๆ SM หน่อย ๆ แต่ถ้าต้องรุมโทรมมันปวดหัวใจเกินไปจริง ๆ

พร้อมละ  ผ้าห่มไว้ซับเลือกเตรียมไว้ข้างกายเรียบร้อยละ
 
จัดมาให้อย๋าให้เสีย   :haun4:
Learn from yesterday, Live for today and Hope for tomorrow

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4377
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 424

ถูกใจให้เป็ด 0
เจิมตอนแรกค่า
เิิปิดตัวแรงมาก  สงสารบีมแบบไม่รู้จะพูดยังไง
ยิ่งอ่านความคิดของบีมแล้ว  ไร้หนทางหนีรอด  แถมยังไม่แค่จิตใจ ท่าทางร่างกายก็แย่


จะทำไงกันต่อไปเนี่ย
ใครบางคนเกิดมาให้เรารัก  เราก็ทำได้แค่รัก  | (^_^)ε^ ) |

ออฟไลน์ PsYchopaThic

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 43

ถูกใจให้เป็ด 0
สงสารน้องบีม.... แต่อยากอ่านต่อมากกก
ว่าแต่... พระเอกนี่จะเป็นคนที่จูบปากรึว่าคนที่กัดติ่งหูบีมหว่า

ชอบแนวนี้เหมือนกัน.... รออ่านต่อต่อไป อิๆๆๆ
เป็นกำลังใจจ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ three

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142

ถูกใจให้เป็ด 0
เปิดตัวฉากแรกก็ระทมทุกข์มากมายเลยนะครับท่าทางคงจะอีกยาวไกลกว่าจะได้ลงเอยด้วยดี(รึเปล่านะ)ยังไงก็ขอเป็นกำลังใจให้เสมอๆนะครับผม

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2834
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 205

ถูกใจให้เป็ด 0
+1 ทักทายกันก่อน
เดี๋ยวกลับมาอ่าน
การทำร้ายคนคนหนึ่งไม่ว่าวิธีไหน.. ไม่มีเหตุผลใดใดที่จะเอามาอ้างได้ว่าคนคนนั้นสมควรโดน.. ฉนั้นอย่าเอาเหตุผลอะไรที่ไร้สติมาบอกกัน

ออฟไลน์ เกริด้า(๐-*-๐)v

  • ไม่อยากคิดอะไรทั้งนั้นแหละ
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 323

ถูกใจให้เป็ด 0
มาเป็นกำลังใจให้ค่ะ :L2:
Love is temporary madness. It erupts like an earthquake and then subsides.

ออฟไลน์ bigbeeboom

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 21

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าติดตามๆ แล้วบีมจะหลุดออกมาได้ยังไงอ่ะ พวกนั้นมันใจร้ายจริงๆ
ตอนตอนหน้านะจ๊ะ  :bye2:

ออฟไลน์ konjingjai

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 213

ถูกใจให้เป็ด +23
ตอนที่  ๒ ผมทำผิดอะไรครับ









ผมเผลอร้องครางออกมาอีกครั้ง   แต่นั้นมันก็เหมือนกับการเปิดโอกาศให้สำหรับคนที่รอคอยอยู่แล้วได้ส่งลิ้นเข้ามาในปากของผม   แม้ไม่เต็มใจแต่ก็ปฎิเสธไม่ได้   ลิ้นของเพื่อนมันคนที่ชื่อกันย์ยังส่งเข้ามาชิมความหวานในปากของผมอยู่ไม่ขาด

“อืม...ไอ้เฟค  ปากเด็กมึงนี่หวานจริงๆ  เลยว่ะกูชักติดใจแล้ว”

เสียงพูดคุยของคนที่ถอนปากออกจากปากของผมเมื่อครู่นี่   ก่อนที่มันจะก้มหน้ามาดูดที่ซอกคอและกัดจนเป็นแผลถลอกเล็กๆ  และเอาลิ้นดุนดันไปมาเพื่อเพิ่มความเจ็บแสบให้กับผม

ผมรู้แล้วว่าคนที่ทำร้ายผมอย่างเยือกเย็นมันชื่อ  “เฟค”   ผมจะจดจำชื่อและหน้าของมันไว้จนวันตาย   และเมื่อไรที่ผมซบโอกาศผมจะกลับมาแก้แค้นมันให้สาสมกับสิ่งที่มันทำกับผม

“อื้อ....ไม่.....อย่า   อื๊อ...”

เสียงร้องของผมหายไปเพราะมือใหญ่มาตะปบปิดไว้จนแน่นทำให้เสียงของผมไม่สามารถดังออกมาได้   มือของผมพยายามดึงมือของมันออก    แต่มันก็ไร้ผลมือเล็กๆ  ไร้กำลังของผมไม่สามารถทำอะไรกับมือใหญ่นั้นได้    ส่วนด้านล่างมือหยาบกระด้างของไอ้อิทกำลังกระตุ้นน้องชายของผมอย่างช่ำชองแม้ไม่อยากจะรู้สึกไปด้วยกับการกระทำนั้น    แต่เทคนิคและลีลาของมันก็ทำให้ผมเคลิ้มตามไปด้วย  และมันก็หัวเราะด้วยความพึงพอใจที่ทำให้ผมเคลิ้มไปกับมันได้

ขาของผมถูกแยกออกจากกันอีกครั้ง   ปลายลิ้นเปียกชื้นของใครบางคนกำลังดูดไล่ไปตามซอกขาด้านในของผมอย่างหื่นกระหาย   ผมพยายามบิดขาของตัวเองเพื่อที่จะได้เลี่ยงจากการกระทำนั้น   แม้เพียงเล็กน้อยแต่ผมขอขัดขืนบางเถอะถึงแม้มันจะไร้ความหมายก็ตาม    แต่เหมือนว่ามันจะไปกระตุ้นความโมโหของเจ้าของลิ้นนั้น   ผลลัพธ์ของมันก็คือความเจ็บที่ต้นขาและหน้าท้องของผมที่โดนต่อยลงมาอย่างแรง    จนทำให้ผมเลิกดิ้นทันที    แต่ที่เลิกดิ้นไม่ใช่ว่ายอมแต่มันเจ็บจนไม่มีแรงนั้นเอง   จำยอม...ไม่ใช่ยอมเพราะเต็มใจ

“อยู่นิ่งๆ  ได้หรือยัง   อย่าให้กูต้องใช้กำลังไปมากกว่านี่    อันที่จริงกูก็ไม่ชอบเท่าไรหรอก”

น้องชายของผมยังถูกกระตุ้นจากมือที่ช่ำชอง    หน้าอกและซอกคอของผมยังคงได้รับสัมผัสที่เปียกชื้นและหื่นกระหายของคนอีกคนนึง    นั้นมันเหมือนกับเป็นการช่วยทำให้ผมเกิดอารมณ์คล้อยตามได้อีกครั้ง   และคงเป็นด้วยฤทธิ์ของยาที่มันให้ผมดมด้วยนั้นเอง

“......อื้ม........อื๊อ.......อื่อออออ....”

ผมเคลิ้มไปกับสัมผัสนั้นได้ไม่นานก็ต้องสะดุ้งขึ้นมาอีกครั้ง   เพราะสัมผัสที่เย็นเยิ้มจากนิ้วมือของมันที่บุกรุกส่วนด้านหลังของผม  และมันก็เป็นไปตามกลไกของธรรมชาติ  เมื่อมีอะไรบุกรุกเข้ามาในตัวของเราโดยที่เราไม่ทันตั้งตัว   มันก็จะเกร็งตัวเพื่อต่อต้านทันที   สติที่เคลิ้มตามมันไปเมื่อสักครู่ถูกดึงกลับมาทันที



“อย่าเกร็งซิว่ะ ไอ้นี่วอนจริงๆ  มึงจะทำตัวดีๆ  ไม่ได้เลยหรือไง”

เสียงไอ้เฟคมันก่นด่าผมเสียงดังด้วยอารมณ์ที่คลุกกรุ่นที่ไม่ได้ดังใจมัน   แต่ใครล่ะที่จะบ้ายอมมีอะไรกันคนแปลกหน้า   และการกระทำก็กลายๆ  จะเป็นการข่มขืน   ถึงแม้รู้ว่าผมจะเป็นเกย์   แต่การที่จะให้มานอนกับผู้ชายแปลกหน้านั้นมันก็ทำใจลำบาก  ผมพยายามเบี่ยงตัวหลบอีกครั้ง

“อิ๊....”

เสียงร้องของผมดังขึ้นหลังจากที่ผมโดนทุบที่หน้าขาอย่างแรง   และแค่เพียงผมผ่อนแรงเกร็งลงเพียงนิดเดียวนั้นมันก็เหมือนกับการเปิดโอกาศให้อีกฝ่ายรุกคืบเข้ามา   นิ้วเกร็งของมันรุกเข้ามาในตัวผมพร้อมกับชักเข้าชักออกอย่างช้าๆ   เพื่อเป็นการทำให้ผมคุ้นชินกับการกระทำนั้นก่อนที่มันจะเพิ่มนิ้วเข้ามาอีก  จนส่วนหลังของผมแน่นตึง  น้องชายของผมถูกมืออีกข้างของมันกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้ง

ส่วนทางด้านบนเพื่อนของมันไอ้กันต์ก็ยังคงวนเวียนอยู่ที่หน้าอกและซอกคอของผมอย่างหื่นกระหาย    สัมผัสเปียกชื้นนั้นมันวนเวียนดูดดุนและขบกัดเพื่อกระตุ้นอารมณ์ของผม  และเหมือนมันจะมาถูกทาง  ผมเริ่มคล้อยตามอีกครั้ง   และครั้งนี้เหมือนจะเป็นการคล้อยตามที่แม้แต่ผมเองก็ดึงตัวเองกลับมาไม่ได้เหมือนทุกครั้ง   ริมฝีปากถูกดูดกัดจนเจ็บและท่าทางมันจะบวมขึ้นมาทั้งด้านล่างและด้านบน

เมื่อทุกสิ่งทุกอย่างเหมือนจะลงตัวแล้วสะโพกบางของผมก็ถูกยกขึ้นก่อนที่จะมีอะไรบางอย่างสอดเข้ามาเพื่อทำให้มันยกสูงค้างอยู่อย่างนั้น

“นั้นแหละคนดี   อย่างนั้นแหละจะได้ไม่เจ็บตัว   แล้วอย่าเกร็งนะครับ   พี่จะบุกแล้วนะ”

เสียงพูดจากคนด้านล่างพูดกระซิบอย่างแผ่วเบาด้วยแรงอารมณ์  ที่พร้อมเต็มที่    คำพูดที่อ่อนหวานไม่ได้ทำให้จิตใจที่หวาดกลัวของผมดีขึ้นแม้แต่น้อย   แต่แม้จะกลัวเพียงใด   อยากขัดขืนเท่าไรมันก็ไม่มีประโยชน์อะไร  ผมรู้ว่ายิ่งดิ้นยิ่งขัดขืนผมจะยิ่งเจ็บและอีกอย่างผมก็ไม่รอดอยู่ดี   ผมได้แต่นอนรอรับกับชะตากรรมว่าเมื่อไรความทรมานนี้จะผ่านพ้นไปสักที่

แล้วทุกอย่างก็เริ่มต้นขึ้น   แก่นกายของไอ้เฟคถูกแทรกเข้ามาที่ส่วนหลังของผม    มันแน่น   เจ็บ   จนหายใจไม่ออก   เหมือนว่าโลกนี่กำลังแตกสลายมือของผมจับไหล่ของมันแน่นและบีบอย่างแรงเพื่อให้มันรู้ว่าผมเจ็บ

“อิ๊...อือ...เจ็บ   เอาออกก่อนได้มั้ย    อือ....”

แต่เสียงที่เอื้อนเอยของผมก็ไม่สามารถส่งไปถึงมันได้   มันยังคงดึงดันแก่นกายของมันเข้ามาในตัวผม   สีหน้าของมันในยามนี้บ่งบอกได้ถึงอารมณ์ที่ถึงขีดสุดแล้ว   และมันก็ไม่สามารถจะหยุดอะไรได้แล้ว     ใบหน้าของผมถูกผิมฝีปากที่เปียกชื้นไล้ดูดไปทั้งโครงหน้าเพื่อช่วยทำให้ผมผ่อนคลายขึ้น  แต่มันก็ไม่สามารถช่วยอะไรได้มาก    ประสาทของผมตึงพร้อมที่จะขาดได้ทุกเมื่อ

เมื่อยิ่งเจ็บผมก็ยิ่งเกร็ง    มือทั้งสองข้างของผมตกลงมาจิ๊กลงกับที่นอนจนแน่น   ผมกลั้นหายใจไว้เพราะว่าถ้าผมขยับตัวแม้เพียงหายใจส่วนหลังของผมมันก็จะเจ็บขึ้นมา    ผมเพิ่งรู้นี่เองว่าคนที่เป็นรับโดนครั้งแรกมันจะเจ็บมากขนาดไหน   แล้วยิ่งเป็นผม   ครั้งแรกที่ไม่ได้เต็มใจและไม่มีอารมณ์ร่วม.....ความเจ็บมันยิ่งทบเท่าทวีคูณ

“อย่าเกร็งนะครับคนดี   แล้วเราจะได้สนุกไปด้วยกัน”

เสียงของมันยังคงปลอมประโลมผมอยู่เรื่อยๆ  แต่ความเจ็บ   และรู้สึกอึดอัดมันก็ไม่ได้คลายลงไปเท่าไร   มันยังคงเคลื่อนแก่นกายของมันเข้ามาในตัวผมเรื่อยๆ   จนผมรู้สึกว่ามีบางสิ่งบางอย่างของผมฉีกขาด   มันเจ็บแป๊บขึ้นมาถึงทรวง   แต่มันก็ไม่ได้สนใจจนเมื่อมันดันเข้ามาจนสุดแล้วมันก็เริ่มโยกตัวไปมา

“อืม...แน่นซิบ   ดูแลตัวเองดีเหมือนกันนี่หว่า   โคตรฟิตเลยว่ะ    เดี๋ยวให้กูเสร็จก่อนนะกันต์เดี๋ยวมึงค่อยต่อ”

เสียงสนทนาที่ข้างหูของผมทำให้ผมรู้ว่านี่จะไม่ได้เป็นเพียงครั้งเดียวที่ผมจะต้องโดนอย่างนี่   แต่นี้เป็นเพียงครั้งแรกเท่านั้น  ผมไม่รู้ว่าเรื่องบ้าๆ  อย่างนี้จะจบลงเมื่อไร   ผมเจ็บมาก   เจ็บอย่างไม่เคยเจ็บมาก่อน   แต่ดูมันจะไม่ได้สนใจ   มันสนใจแต่เพียงว่ามันมีความสุขเท่านั้นพอ

น้องชายของผมถูกกระตุ้นขึ้นมาอีกครั้งหลังจากมันหดนิ่งสนิทจากความเจ็บ    แล้วตอนนี้มันก็สู้เต็มที่    เสียงครวญครางจากความเสียวกระสันต์ของมันดังขึ้นเรื่อยๆ   พร้อมกับแรงกระแทกที่หนักหน่วงและรุนแรงขึ้นตามไปด้วย   จนกระทั้งหยาดน้ำอุ่นๆ  ของมันพุ่งกระแทกเข้าไปในช่องท้องของผมอย่างแรงจนรู้สึกอุ่นไปทั่วทั้งท้อง

หลังจากมันได้ปลดปล่อยหยาดน้ำของมันจนเสร็จสมไปแล้ว  มันก็ยังไม่หยุดมันยังคงชักแก่นกายของมันเข้าออกร่างของผมอยู่อีกสักพัก  นั้นมันเป็นการเพิ่มความเจ็บแสบกับแผลที่ฉีกขาดของผม

“เก่งมากเลยครับ...คนเก่งว่าง่ายๆ  อย่างนี้ซิจะได้ไม่เจ็บตัว   เป็นสัตว์เลี้ยงนะเจ้าของให้ทำอะไรก็ต้องทำอย่าขัดขืนเข้าใจมั้ย”

มันก้มหน้ามาซบที่คอของผมพร้อมกับพูดพำทำให้ผมเจ็บในใจอีกครั้ง  มือหยาบหนาของมันลูบอยู่ที่ปลายผมที่ชื้นเหงื่อ   เสียงเหนื่อยหอบของมันยังดังอยู่ที่ข้างหูของผม  แต่ผมมีเพียงน้ำตาออกมาช้าๆ  จากหางตาของผม    ผมนอนนิ่งให้มันทับอยู่อย่างนั้นสักพักก่อนที่มันจะลุกขึ้นแล้วถอนแก่นกายของมันออกจากตัวของผม

พอมันลุกออกไปเพื่อนของมันอีกคนก็เข้ามาแทนที่  ทันที   ไอ้กันต์

เพื่อนของมันลากผมให้ไปอยู่ที่ริมเตียงก่อนที่มันจะพลิกให้ผมคว่ำหน้าลงกับที่นอนแล้วมันก็เอาผ้ามาเช็ดที่ส่วนหลังของผม    แล้วสัมผัสเปียกชื้นจากริมฝีปากร้อนๆ  ของมันก็ริมไล้ไปทั่วทั้งแผ่นหลังของผมก่อนที่มันจนะกัดหัวไหล่ของผมจนเป็นรอย    ผมได้แต่เพียงนอนนิ่งเฉยยอมรับกับโชคชะตาที่เกิดขึ้นอย่างเงียบๆ   ผมได้เพียงภาวนาว่าให้ทุกสิ่งทุกอย่างมันผ่านพ้นไปเร็วๆ    หรือถ้าจะให้ดีผมอยากเป็นบ้าไปเสียเลย   ผมจะได้ไม่รับรู้ถึงอะไรอีก

“น้องบีมคนเก่ง    เรานะน่ารักมากเลยรู้มั้ยพี่เห็นเราครั้งแรกก็ชอบแล้วล่ะ    อยู่นิ่งๆ  นะครับพี่จะไม่ทำให้เราเจ็บนะ”

เสียงปลอบอยู่ด้านหลัง   ก่อนที่ผมจะถูกยัดเยียดความเป็นผัวเข้ามาอีกครั้ง  แต่ดูเหมือนว่าแก่นกายของมันจะมีมากกว่าไอ้เฟค   มันทำให้ผมเจ็บมากกว่าเดิม  ผมกัดริมฝีปากตัวเองไว้แน่น   แน่นจนกระทั้งมีเลือดซิมออกมามือทั้งสองข้างกำเข้าหากันจนเกร็งไปหมด    มันเจ็บจนผมต้องทรุดลงไปแต่ก็ถูกมือของมันรั้งสะโพกผมขึ้นมาอีกครั้งก่อนที่มันจะเอาบางอย่างมารองเอาไว้

แล้วทุกสิ่งทุกอย่างก็เป็นไปเหมือนเดิม   แต่ผมไม่มีอารมณ์ร่วมไปกับมันเลย  ผมนอนให้มันกระแทกกระทันไปน้ำตาก็ซึมไป   ผมคิดถึงคนที่ทำให้ผมมาเจอกับเรื่องร้ายๆ  อย่างนี้  ไม่รู้ตอนนี้เขากำลังทำอะไรอยู่   เขาจะนึกถึงผมบ้างไหม   เขาจะรู้หรือเปล่าว่าผมต้องเจอกับอะไรบาง   แล้วผมขอถามหน่อยเถอะว่าผมผิดอะไร......     






ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ

จากใจ  ต้นไผ่

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 706

ถูกใจให้เป็ด +3
หมายความว่าปกติบีมรุก  แต่ตอนนี้บีมโดนข่มขืนเลยเป็นการรับครั้งแรกเหรอ
เชี่ยจริง ๆ แล้วใครเป็นพระเอกล่ะเนี่ยะ  ไอ่เฟคหรือไอ่กันต์
จริง ๆ แล้วไม่ชอบอ่านนิยายที่มีการรุมโทรมเลยอ่ะ  มันปวดจิต
แค่โดนข่มขืนก็รู้สึกไม่ค่อยดีแล้วยังจะโดนรุมอีก
มันทำร้ายจิตใจเกินไปอ่ะนะ  หวังว่าคงแค่สองคนพอนะ  เฮ่ออ
Learn from yesterday, Live for today and Hope for tomorrow

ออฟไลน์ august_may

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1096
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 81

ถูกใจให้เป็ด 0
โห  สงสารบีมจริงๆๆ โดนรุมอะ  แล้วต่อไปนี้จะอะไรยังไงท่าทางจะแย่อยู่ 

เพราะ จากลักษณะเฟคคงไม่ปล่อยไปง่ายๆ
그냥 기다릴게용......우리 사랑....언제 만나도 몰라....

ออฟไลน์ kaporzung

  • You are not alone...
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1470
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 62
    • http://www.facebook.com/kaporzung

ถูกใจให้เป็ด 0
เริ่สค่ะ ซาดิสได้ใจ 555

ออฟไลน์ Annetemis

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 167

ถูกใจให้เป็ด 0
คนเคยรักกันทำร้ายกันได้ลง :monkeysad: ขนาดขายคนรักให้เจ้าหนี้เพื่อปลดหนี้เลยหรอค่ะ เลวร้ายเกินไปแล้ว :o12:

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4324
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 391

ถูกใจให้เป็ด 0
เลวได้ใจ

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด