♥!!พี่คะ รับกะเทยทานเพิ่มไหมคะ!!♥/รีโพส/
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

ถ้าพิมพ์หนังสือ... "น้องฐา"

ซื้อแน่ๆ
ดูราคาและปกก่อนนะ

ผู้เขียน หัวข้อ: ♥!!พี่คะ รับกะเทยทานเพิ่มไหมคะ!!♥/รีโพส/  (อ่าน 579657 ครั้ง)

ออฟไลน์ frongsei

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
ทำไมพี่โต้งไม่เล่าา รีบๆทำให้น้องฐาจำได้
เดี๋ยวน้องฐาก็กลับไปหาโรจน์หรอก  :hao5:

ออฟไลน์ ๛ナーリバス๛

  • ~~~๛NaaribuS๛~~~ ~☺☺ღphun♥nohღ☻☻~ [TBL-081-588]
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 784
   ตอนที่ 88  สะกดจิต......


   หนูสอบเสร็จตั้งแต่วันพุธ ส่วนพี่โต้งยังมีสอบอีกวิชาวันศุกร์

    เย็นวันพุธ หนูก็เก็บเสื้อผ้าใส่ประเป๋าเป้

    “พรุ่งนี้หนูจะไปกรุงเทพนะคะ” หนูบอกเมื่อพี่โต้งเดินเข้ามาเห็นพอดี

   “ไปทำไม?”

   “พอดีมีพี่ที่รู้จักกัน เค้าแนะนำว่าให้ลองไปปรึกษาจิตแพทย์ดู เผื่อจะช่วยได้”

   “จิตแพทย์? น้องฐาความจำเสื่อม แต่ให้ไปหาจิตแพทย์เนี่ยนะ” พี่โต้งทำเสียงสูงเหมือนเห็นเป็นเรื่องไร้สาระ

   “ก็เผื่อว่าถ้าไม่ใช่สมองที่มีปัญหา แต่จิตใจต่างหากที่ผิดปกติ ถึงจะคิดว่าโอกาสหายมันน้อยมากก็ตาม แต่ก็ดีกว่าไม่ได้ลองเลยไม่ใช่เหรอคะ นอกเสียจากว่าพี่จะไม่ได้อยากให้หนูจำทุกอย่างได้จริงๆ”

   “ทำไมพี่ต้องไม่อยากให้จำได้ด้วยล่ะ?”

    “ไม่รู้สิคะ หนูอาจจะคิดไปเองก็ได้” หนูตอบกลับเสียงตึงๆ

   “อือ...งั้นก็ตามใจ แต่พี่สอบเสร็จวันศุกร์แน่ะ ไปอาทิตย์หน้าได้ไหมพี่จะได้ไปส่งไง”

   “ไม่ได้หรอกค่ะ พอดีนัดหมอไว้แล้ว พี่ไม่ต้องห่วงนะคะ หนูไปคนเดียวได้”

   “แล้วจะกลับเมื่อไร”

   “ก็ถ้าเสร็จธุระแล้ว หนูคงนั่งรถกลับบ้านเลยอ่ะค่ะ”

   “อ้าว ทำไมรีบกลับ วันศุกร์ว่าจะพาไปฉลองสอบเสร็จซะหน่อย”

   “ฉลองวันนี้ก็ได้ค่ะหนูสอบเสร็จแล้ว”

   “ไม่ๆ ก็นัดพวกเพื่อนพี่ด้วยไง หลายๆ คน สนุกดี”

   “พี่อย่าลืมสิคะว่าตอนนี้หนูจำเพื่อนพี่ไม่ได้สักคน แล้วไปด้วยจะสนุกยังไงล่ะคะ?”

    
    ::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::::


    วันพฤหัสหนูก็ออกเดินทางตั้งแต่เช้า มีพี่ชลแฟนของออยมารับแล้วพาไปส่งที่คลีนิคจิตเวชแห่งหนึ่ง  เจ้าหน้าที่บอกว่า คุณหมอออกไปทานข้าว อีกสักพักคงกลับมา หนูพยักหน้าแล้วกลับมานั่งที่เก้าอี้ หนูโกหกพี่โต้งเรื่องที่นัดหมอไว้ ความจริงไม่ได้นัด หนูมากะทันหันซะจนแม้แต่คนแนะนำยังทำหน้างง

   “พี่แค่พูดเล่นนะ ไม่คิดว่าฐาจะมาจริงๆ”  พี่ชลพูดอยู่ข้างๆ

   “อ้าว เหรอคะ? หนูนึกว่าพี่จะมั่นใจซะอีกว่าหมอเค้าช่วยได้จริงๆ”

   “ได้ยินว่าหมอเค้าใช้วิธีสะกดจิตด้วย ฟังดูไสยศาสตร์มากกว่าวิทยาศาสตร์ แต่ลองดูก็ไม่น่าเสียหายอะไร แต่ที่พูดเนี่ยก็แค่ไม่อยากให้ฐาหวังมากเกินไป”

   “โธ่ หนูไม่ได้หวังขนาดนั้นหรอกค่ะ อย่าห่วงเลย” หนูยิ้ม ไม่ได้เสียอกเสียใจอะไรเลย

   “แล้วนี่ ถ้าตรวจเสร็จ ฐาจะกลับเลยหรือเปล่า หรือว่าจะอยู่ต่อ”

   “อ๋อค่ะ หนูนัดเพื่อนไว้แล้ว คงไปค้างกับมันสักคืนแล้วพรุ่งนี้ค่อยกลับ ที่จริงพี่ชลกลับเลยก็ได้ค่ะ เดี๋ยวหมอก็คงมาแล้ว ขอบคุณนะคะที่ช่วยเป็นธุระให้”

    พี่ชลยังอยู่เป็นเพื่อนจนคุณหมอมา แกถึงได้กลับไป 



    ตกเย็น หนูมาอยู่ที่ห้องโอ๋ นั่งอึนเหมือนคนเพิ่งตื่นนอน

   “แล้วทำไมตอนที่กูไปเยี่ยม มึงไม่บอกกู ว่ามึงจำอะไรไม่ได้” เสียงโอ๋โวยวายลั่น

   “ตอนมาถึงก็เห็นพล่ามไม่หยุด ก็เลยไม่อยากขัดจังหวะน่ะ”

   “เจริญเถอะแม่คุณ แล้วไง หมอโรคจิตของมึง ได้ผลแมะ? จำไรได้ยังล่ะ”

   “หึ หมอเค้าว่า ต้องใช้เวลารื้อฟื้น ลองพยายามหาอะไรที่คุ้นเคย ซ้ำเดิมทำดู หาสิ่งของ เพลง หรืออะไรที่เกี่ยวข้องกับเหตุการณ์สำคัญ ไอ้เรื่องพวกนั้น ก็ไม่ใช่ว่าไม่เคยทำซะหน่อย ประเด็นมันคือ มีแต่กูเท่านั้นที่พยายามหา พยายามค้น แต่ใครบางคนพยายายามซ่อน พยายามปิดบัง”

   “พี่ไก่อ่ะ เค้าไม่เล่าเรื่องอะไรให้แกฟังเลยหรือไง”

   “เล่า.... เล่าแต่เรื่องดีๆ มันคงธรรมดาเกินไปจนไม่สะกิดต่อมมาโซในตัวกูมั้ง กูถึงนึกอะไรไม่ออกเลย”

    “แล้วนี่อุตส่าห์ลงทุนถ่อมาถึงนี่แต่ก็คว้าน้ำเหลวสิงั้น”

   “ประมาณนั้นมั้ง”

   “เสียงไม่ได้ผิดหวังเลยนะเนี่ย”

   หนูเงยหน้าขึ้นมองหน้ามัน

   “โอ๋....” เสียงเหมือนจะอ้อน

   “หือ”

   “มึงสอบเสร็จทุกตัวแล้วใช่ป่ะ?”

   “อือ ใช่ ทำไมเหรอ?”

   “พรุ่งนี้พาไปเทคโน.......หน่อยดิ”

   “ฮะ ไปทำไม” มันหันมาส่งสายตาคาดคั้น

   “เออน่า ได้ไม่ได้แค่นั้น จะเซ้าซี้ทำไม”

   “เออ กูไม่ถามก็ได้ กูน่าจะรู้แต่แรก น้ำหน้าอย่างมึงจะนึกอยากมาหาหมอโรคจิตเหรอ ที่จริง มึงไม่ได้อยากจะมาหาหมอแต่แรกแล้ว แต่มึงอยากมาหาไอ้โรจน์ใช่ไหม?” แหม..เสนรู้เกินไปไหม?

   “เปล่า... ก็มาหาหมอ แต่ไหนๆ ก็มาแล้ว แวะไปสักนิดจะเป็นไร” แกล้งทำเป็นเฉไฉ

   “เหรอ? ทางผ่าน? แล้วก่อนมามึงบอกพี่ไก่โต้งเค้าไหมว่ามึงจะมาหาใคร”

   “บอกแล้วเค้าจะให้กูมาเหรอ?”

   “แล้วเค้ารู้ไหมเนี่ยว่ามาค้างกะกู”

   หนูส่ายหน้าอีก

   “เจริญพร.... กูจะจองวัด กลับไปมึงตายแน่”

   “อย่ามาแช่งได้ไหม? กูไม่ได้ทำอะไรผิดซะหน่อย มึงอย่าเปลี่ยนเรื่องสิ กูชวนไปเป็นเพื่อน มึงจะไปไม่ไปเนี่ย”

   “no no ถ้าขืนออยมันรู้ว่ากูสมรู้ร่วมคิดพามึงกลับไปเจอไอ้โรจน์ กูโดนฆ่าตายแหง ไม่เอาอ่ะ”

   “มึงไม่บอก กูไม่บอก มันจะรู้ได้ไง นะโอ๋....” หนส่งเสียงอ้อนอีกครั้งแต่มันไม่ยอมใจอ่อน....

   “กูว่ามึงอย่าไปเลย เดี๋ยวคืนนี้ กูพาเที่ยว หายเครียดแล้วพรุ่งนี้มึงกลับมอไปหาพี่โต้งดีกว่า เชื่อกูเหอะ”

   .
   .
    .
      

   สองทุ่มเศษ..... โอ๋พาหนูมาเที่ยวที่ผับแห่งหนึ่ง หนูทำหน้ามุ่ย เพราะใจจริงไม่ได้อยากมาเลยสักนิดเดียว....

   “เลิกทำหน้าเหมือนตูดซะที กูแค่ทำตามที่สัญญาไว้ ถ้ามึงมากรุงเทพเมื่อไรจะพาไปเที่ยวมั่งแค่นั้นเอง”

   “สัญญาไว้ตอนไหน จำไม่เห็นได้” หนูตอบด้วยเสียงมุ่ยๆ ตามเดิม

   “ก็ตอนที่กูไปหามึงที่มอเมื่อตอนต้นเทอมหนึ่งไง เพราะมึงพากูไปเที่ยว มึงถึงได้ทะเลาะกับพี่โต้งจนถึงขั้นเลิกไป”

   เลิกเหรอ....จะว่าไปแล้วก็ไม่เคยบอกให้เล่าเรื่องนี้ให้ฟังอย่างละเอียดเลยนะ

   “มันเกิดอะไรขึ้นเหรอ? เล่าให้ฟังบ้างได้ไหม”

   “ก็ไม่มีอะไรนี่ ก็แค่เรื่องเข้าใจผิดกัน ตอนนั้นมีรุ่นน้องพี่โต้งมาลองใจมึงด้วยการชวนไปต่อ แต่มึงเลี่ยงด้วยการบอกว่ามากะผัวแล้วเดินมาหากู ทีนี้ผัวตัวจริงมึงดันเดินมาแล้วก็ไม่รู้นึกว่าเป็นไอ้คนที่มาจีบกูก็เลยยแกล้งทำเป็ฯยื่นหน้าไปใกล้มึงแบบนี้....” มันยื่นหน้าเข้ามาหา  “แล้วพี่ไก่แกก็มาอาละวาดด่ามึงเละ พอนึกอะไรออกไหม?”

   มันถามและหนูส่ายหน้าตอบ  มันถอนใจเฮือกหันไปเหล่ตามองหาหนุ่ม....


       วันคืนที่เนิ่นนาน อาจผ่านชีวิตคน
    อาจเปลี่ยนใจคนให้เวียนหมุนไป
    ทำเราจากกันห่าง ไม่เคยโทษใคร
    มันเป็นเงื่อนไขของกาลเวลา


    หนูเงยหน้าขึ้นจากเคาเตอร์และแก้วเหล้าหันไปมองดูเวทีทันทีเมื่อเพลงนี้ลอยเข้าหู
     แปลกเนอะ ไม่ว่านานแค่ไหน “รักเธอเสมอ” ก็เป็นเพลงฮิตที่คนชอบร้อง

        วันวานของเรา แม้มันไม่คืนกลับมา
    แต่อยากจะบอกให้เธอรู้ว่า
        ฉันยัง...ห่วงใย ใจก็ยังคิดถึงเธอ
    เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ แม้ว่าเธอจากฉันไป
    ฉันยัง...เฝ้าดู และอยากจะรู้ความเป็นไป
    เพราะว่าฉัน รักเธอดังเดิม

   .
   .
   .
   .

   “การที่ความทรงจำหายไป มีความเป็นไปได้ที่จะมีสาเหตุมาจากการกระทบกระเทือนสมอง... ซึ่งอาการนี้อาจจะเกิดขึ้นในชั่วระยะเวลาสั้นๆ แล้วหายไปเอง หรืออาจจะยาวนานกว่านั้นก็ได้ ซึ่งถ้าหากหมอที่รักษาอยู่เค้าบอกว่าผลเอกซเรย์ออกมาปกติ หมอก็ไม่อาจฟันธงได้ว่าสาเหตุนั้นมากจากสมองที่ผิดปกติหรือจิตใจที่มีปัญหากันแน่....

เชื่อไหมคะ...ไม่ใช่แค่สมองเท่านั้นที่มีหน้าที่เก็บความทรงจำเอาไว้ จิตใจ จิตใต้สำนึกก็ทำหน้าที่นั้นเหมือนกัน เหมือนเวลาที่เราได้พบเจอประสบการณ์ที่เลวร้าย จิตก็สั่งสมอง สั่งร่างกายให้หลีกเลี่ยง หรือหวาดกลัวจนควบคุมตัวเองไม่ได้ก็มี ดังนั้นถ้าเราลองกระตุ้นมันแรงๆ ไม่แน่ บางอย่างที่ก่อขึ้นมาปิดกั้นบางอย่างไว้มันอาจจะแตกสลายลงไปก็ได้ หันมาทางนี้สิคะ.... แล้วมองตามนาฬิกา

    ตอนนี้ คุณกำลังง่วงมาก นอนลงสิคะ หลับตาแล้วทำจิตใจให้ว่าง....

    ไหนบอกหมอสิคะ มีอะไรบ้างไหมที่ทำให้รู้สึกว่ามันติดอยู่ในใจ ทำให้คิดถึงอดีตได้....

   ไม่มีเลยเหรอ? ต้องมีสิ...... อะไรนะ เพลง?

   เพลงอะไรคะ...... รักเธอเสมอ?

   งั้นเดี๋ยวหมอจะเปิดเพลงให้ฟังแล้วบอกหมอทีสิว่า มองเห็นอะไรบ้าง”

   
    รักเธอเสมอ..... นานเท่าไรยังไงรักเธอ....
    เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ....แม้ว่าเธอจากฉันไป...

   

    “หนูกำลังหยิบโทรศัพท์.....  ที่มีคนชื่อ m โทรมา แล้วหนูก็ตัดสายไป แล้วเค้าก็โทรมาอีกครั้งนึง แล้วหนูตัดสายไปอีก ก่อนที่หนูจะปิดเครื่อง....”

“เอ็ม.... ใครคะ เป็นเพื่อน หรือแฟน หรือเคยรู้จักกันมาก่อนหรือเปล่า”

“.................”

    รักเธอเสมอ..... นานเท่าไรยังไงรักเธอ....
    เหมือนแต่ก่อนเป็นมาเสมอ....แม้ว่าเธอจากฉันไป...


    
     “วางทำไมล่ะทำไมไม่รับสาย มีอะไรปิดบังหรือไง”

      “น้องฐา.... เข้าใจหน่อยสิ ว่าพี่ไม่ได้เป็นคนโทรไปนะ....พี่จะห้ามไม่ให้ใครโทรมาได้ยังไงล่ะ....”

       “ไม่ใช่ว่าห้ามไม่ได้ แต่พี่อยากให้เค้าโทรมามากกว่า ไม่อย่างนั้นพี่คง.......”




     “ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ  อย่าร้องไห้ มองเห็นอะไรอีก บอกหมอสิคะ.....”



    “ถ้าไม่รักกันแล้วก็ไปเถอะ เพราะถ้าพี่คิดว่าจะกลืนน้ำลายตัวเองแล้วกลับไปเอาผู้หญิงอีก พี่ก็ไม่ใช่คนที่หนูตามหา และไม่คู่ควรกับความรักของหนูเลยสักนิดเดียว....”

   “พี่ไม่ได้รักใครมากกว่าน้องฐา ไม่ได้ทิ้งน้องฐาไปหาผู้หญิงคนไหนทั้งนั้น มันยังมีอะไรอีกมายมายที่น้องฐายังไม่รู้ และพี่ยังไม่พร้อมที่จะเล่า ได้โปรด เข้าใจพี่ด้วยนะ พี่ต้องไปจริงๆ”

   ไปไหน....... คำถามที่เด้งขึ้นมาในสมองแต่จนแล้วจนรอบกังไม่ได้รับคำตอบ รู้ตัวอีกที ก็วิ่งลงมาถึงชั้นล่าง

   “ พี่โต้ง.....”

   เสียงเรียกที่เปล่งออกไปไม่สามารถฉุดรั้งหรือเปลี่ยนแปลงอะไรได้ รถซีวิซสีขาวคุ้นตายังคงเคลื่อนต่อไป

   เสียงบางอย่างที่ดังขึ้นทำให้มุมกล้องขยับหมุนไปอีกด้านฉายภาพรถเก๋งเคลื่อนเข้ามาหา.......
   



   หนูสะดุ้งลุกขึ้นจากเตียงสีขาวหายใจหอบเหนื่อย หัวใจเต้นถี่....

   หันไปมองภาพคุณหมอยืนอยู่ข้างเตียงส่งมือมาลูบแขน

   “ใจเย็นๆ ค่ะ หายใจเข้าลึกๆ” หนูทำตามอย่างเสียไม่ได้ “นึกอะไรออกบ้างไหมคะ”

   “ค่ะ มีบ้าง แต่ไม่ทั้งหมด แล้วก็ยังจับใจความไม่ได้เลยว่ามันเกิดขึ้นเมื่อไร และเพราะอะไรกันแน่... ขออีกครั้งได้ไหมคะ”

   “ใจเย็นๆ ก่อนค่ะ หมอว่าวันนี้พอแค่นี้ก่อนดีกว่านะคะ เดี๋ยวสมองและร่างกายจะรับไม่ไหวกลับไปลองหาอะไรที่คุ้นเคยทำดู อาจจะได้เรื่องบ้าง ค่อยเป็นค่อยไปทีละน้อยดีกว่านะคะ เดี๋ยวหมอจะนัด สักอาทิตย์หน้าค่อยมาอีกทีนะคะ”


   .
    .
     .
.


.

.
   

    “ฐา... เป็นอะไร เหม่ออะไรเนี่ย”

   หนูสะดุ้ง เหงื่อซึม เมื่อโอ๋ ยื่นมือมาเขย่าตัว
   
“เปล่า เบื่ออ่ะ อยากกลับบ้านแล้ว” หนูหันไปบอก ด้วยสีหน้าไม่ดีนัก

   “อะไรอ่ะเพิ่งจะมาเอง....”มันทำเสียงแหลม ลากยาวอย่างเสียดาย

   “กลับเหอะโอ๋ กูไม่มันส์เลยอ่ะ” หนูบอกพลางส่งสายตาอ้อนวอน

   “เฮ่อ....โอเค้.......กลับก็ได้” มันว่าแบบจำใจ

    แต่ก่อนที่เราจะกลับหนูก็รู้สึกถึงแรงสั่นของมือถือ หนูหยิบขึ้นมาดูชื่อ


   พี่โต้งโทรมา.....
   
   โอ๋ชะโงกหน้ามาดู รีบจับมือไว้เมื่อหนูทำท่าจะกดรับ

   “เดี๋ยวๆ ไหนๆ ก็จะกลับแล้ว ไว้ค่อยรับดีกว่านะ” มันรีบเตือน

   “ทำไมอ่ะ”

   “ก็.... พี่เค้าจะได้ไม่รู้ไงว่าแกออกมาเที่ยว”

   “ละไง แค่มาเที่ยวกะเพื่อน รู้ก็รู้ไปดิ” หนูหันไปตอบแล้วกดรับสาย

   “ฮัลโหล....”

   “หือ...น้องฐาอยู่ไหน ทำไมเสียงดังจัง” พี่โต้งถามกลับมา

   “เพื่อนพามาเที่ยว.... แต่กำลังจะกลับแล้วล่ะค่ะ”

   “เพื่อนเหรอ? เพื่อนคนไหน?”

   “โอ๋ไง... แต่ไม่รู้ว่าพี่จำได้หรือเปล่านะ”

   “เดี๋ยว....นี่น้องฐาไปหามันเหรอ? แล้วนี่... คืนนี้นอนที่ไหน”

   “ก็นอนห้องมันน่ะสิ”

   “สองคน?”

   “แล้วจะให้นอนกี่คน”

   “น้องฐา อย่ากวนได้ไหม พี่ไม่ชอบนะ” เริ่มทำเสียงดุ

   “กวนอะไรล่ะ หนูก็แค่ตอบ”

   “อยู่ไหน พี่จะไปรับ” ทีนี้ล่ะเสียงจริงจังขึ้นมาทันที

   “มารับ? ป่านนี้เนี่ยนะ พี่จะมาทำไม”

   “น้องฐาต่างหากที่ไปทำไม แล้วเพื่อนนี่มีคนเดียวหรือไง ละทำไมต้องไปค้างกะมันด้วยล่ะ”

   “ก็แล้วทำไมจะมาค้างด้วยไม่ได้ พี่คิดว่าหนูกะมันจะทำไรกันหรือไง”

   “ก็แล้วทำหรือเปล่าล่ะ?” ปลายสายตะคอกกลับมา จนหนูชะงัก เลือดขึ้นหน้า

   “ไม่หรอกค่ะ ไม่ใช่เสป๊ก ถ้าเจอหล่อๆ แมนๆ กว่านี้อีกนิด ก็ไม่แน่ แค่นี้นะคะ”

   “น้องฐา!!! อย่าเพิ่งวาง....น้อง.....”

   ไม่ทันแล้วหนูชิงวางสายไปซะก่อน พร้อมปิดเครื่องเสร็จสรรพ  อารมณ์มันเดือด หัวใจเต้นแรง ขอบตามันร้อนผะผ่าว แต่จนแล้วจนรอดน้ำตาก็ยังไม่ยอมไหล....

   “โอ๊ย.....กูอยากจะบ้า....มึงทำอะไรลงไปเนี่ย อีฐา กูบอกมึงแล้วก็ไม่เชื่อว่าอย่าเพิ่งรับสาย  แล้วเรื่องกูอีก มึงบอกความจริงทำไม บอกว่าอยู่กับคนอื่นไปเขาก็ไม่รู้หรอก นี่อะไร รู้ทั้งๆ รู้ว่าไม่ชอบ ยังจะบอกไปได้ว่าอยู่กับกู”  เสียงโอ๋ พล่ามอยู่บนหัวด้วยน้ำเสียงร้อนอกร้อนใจ แอคติ้งโอเวอร์

   “กูผิดตรงไหนล่ะ  กูไปเที่ยวไม่ได้หรือไง อยู่มีสังคม กูมีเพื่อนฝูงบ้างไม่ได้หรือไง โวยวายอย่างกับกูบอกว่าไปขายตัว” หนูตอบกลับพยายามข่มกลั้นอารมณ์

   “ใจเย็นก่อน ไม่ใช่ว่าไม่ได้แบบนั้น แต่ต้องไม่ใช่กู โอเค....มึงอาจจะจำไม่ได้ แต่กูน่าจะเคยบอกแล้วว่าแกคิดว่ากูกะมึงกิ๊กกันอยู่ กูเคยทำให้มึงกับพี่เค้าเลิกกันมาแล้วครั้งนึงด้วย  ก็ไม่แปลกที่เค้าจะไม่พอใจ”

   “แล้วไง? เพราะเค้าเข้าใจผิด มึงกับกูก็เลยต้องเลิกคบกัน ไม่ต้องเป็นเพื่อนกันแล้ว หรือแอบๆ คบกัน จะบ้าเหรอ ทำอย่างกับชู้”

   “เอาน่า ตัดปัญหา ไม่ได้ยากเย็นอะไรสักหน่อย ปกติก็ไม่ได้เจอกันบ่อยๆ อยู่แล้ว เค้าหึงหวงมันก็ยังดีกว่าเฉยชานะมึง....”

   “แล้วมึงไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ ไม่โกรธเลยเหรอไง ที่กูเห็นคนอื่นดีกว่า”

   “ไม่โกรธหรอก กูเข้าใจ แค่เห็นคนที่มึงรักทำให้มึงมีความสุขได้ แค่นั้นก็พอแล้วล่ะ”

   “ความสุขจอมปลอมหรือเปล่าก็ไม่รู้...” หนูบ่นเบาๆ กับตัวเอง เมื่อนึกถึงเศษเสี้ยวความทรงจำที่หวนกลับมาวันนี้

   “ตอนนี้ไม่รู้ แต่ตอนที่ความจำของมึงยังอยู่ครบถ้วน มึงมีความสุขแน่ ๆ และมึงคงไม่คิดจะดั้นด้นมาถึงนี่เพื่อ กลับมาหาตัวเชี่ยที่ทิ้งมึงไปหรอก”

   “เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับโรจน์ซะหน่อย” หนูหันไปเถียง ใช่ ไม่เกี่ยวเลย หนูก็แค่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างเท่านั้นเอง

   “โอ๊ย...... กูไม่ควาย กูรู้หรอกว่ามันโคตรเกี่ยว ใจมึงคิดถึงแค่คนอื่น พี่โต้งเค้าจะพูดจะทำอะไร มึงก็มองเค้าผิดตลอดแหละ”

   “พอแล้วโอ๋....... มึงไม่ต้องพูดแล้ว เพราะไม่ว่ายังไงมันก็แปลได้แค่ว่าเค้าไม่เคยเชื่อใจกูเลย”

หนูพยายามใส่อารมณ์เต็มที่.....







    “แต่มึงอย่าลืมสิ...... ถึงเค้าจะไม่เชื่อใจมึงยังไง สุดท้ายพี่เค้าก็ยังให้อภัยมึงนะ ฐา”






TBC.

โอ๊ะ ตอนนี้มีไสยศาสตร์  555+
 เรื่องการใช้การสะกดจิตรักษาความทรงจำนั้น ไม่รู้ทำได้จริงไหม อันนี้เป็นแค่สถานการณ์สมมุตินะคะ555+

ความจำน้องฐาคงใกล้กลับมาแล้วล่ะนะ แต่จะทยอยมาทีละนิด กลับมาแแต่หลังๆ ก่อนหน้า ตอนที่รักกันยังไม่มา อะไรมันเลยเลวร้ายหนักขึ้น เพราะแทนที่จะรู้สึกถึงความรักแต่กลับเคืองมากกว่าที่ถูกโกหก ปิดบังหลายๆ อย่าง

อย่างว่า แทนที่จะเล่าความจริง กลับหลีกเลี่ยง จนน้องรู้เอง มันก็เลยแย่แบบนี้แหละ นะพี่โต้ง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-06-2013 19:01:26 โดย ๛ナーリバス๛ »

ออนไลน์ Zitraphat

  • ไม่ขออะไรมาก "แค่ช่วยยืนอยู่ข้างกูนานๆ ได้ไหม?"
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 924
    • https://www.facebook.com/pages/ZitraPhat-FC/1481416135427132?ref_type=bookmark
เจอฐาโหมดเหวี่ยงวีน ..ไก่ต๊กกะใจหมดเลย ...มีตัดสายด้วย ปกติไม่เคยเก่งกล้าขาดนี้ สงสารไก่  :katai5: :katai5: :katai5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออนไลน์ nekomaew

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 35
ก็ยังไม่รู้สึกสงสารอิพ่อค้าตับอยู่ดี จนถึงตอนนี้ก็ยังโกหกอยู่อีกจะโกหกจนน้องฐารู้เองใช่ไหม ถ้ารู้เองนี่เรื่องมันจะร้ายแรงกว่าเล่าให้ฟังอีกนะอิพี่โต้ง แล้วความเชื่อใจ ความรัก ทั้งหมดที่น้องฐาเคยมีคงจะมลายหายไปสิ้น

ออฟไลน์ muiko

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 63
สมน้ำหน้าพี่โต้ง
แต่ก็อยากให้ฐาจำได้เร็วๆๆๆอยู่ดี
ไม่อยากให้ฐาีความรู้สึกรักโรจแบบนี้
เพราะถ้าเทียบกันโรจเลวร้ายกว่าเยอะ
ถึงพี่โต้งที่ปิดบังเรื่งลูกไม่ยอมบอกน้องฐาซะทีก็เถอะ

แต่มาคราวนี้เจอโรจก็ดีเหมือนกัน
 น้องฐาอาจจะได้รุ้ว้าตัวเองไม่ได้รักโรจอย่างที่จำได้เเล้ว  :mew2:

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 111
น้องฐาควรเจอโรจน์เร็วๆ นะ
ปมมันชักขมวดๆทุกที
แล้วก็ใกล้จะคลายทีเดียวเลย
เอ๊ะ คลาย รึขาดหว่า 55++
ท่านทูตยอดรัก ชอบคนทุเรศ~

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2696
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 184
จนกว่าจะรู้ความจริง น้องก็จะไม่ยอมฟังพี่โต้งแบบนี้แหละ พี่โต้งอาจชินกับน้องที่ค่อนข้างเชื่อฟัง
เจอน้องโหมดดื้อพร้อมทิ้งไปเสมอนี่คงมึนน่าดู

ความทรงจำใกล้กลับมาแล้ว เหลืออีกนิด ก็ดีนะ จะได้รู้ว่าน้องฐาจะตัดสินใจยังไง
เรื่องโรจน์หนูก็ยังพยายามเนอะ แหม่ อยากให้เจอตัวเป็น ๆ กันซักที

สงสารโอ๋เบา ๆ บอกอะไรฐาไม่ฟังเล้ย โอ๋รู้ซึ้งความหึงพี่โต้งดี

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ Aoya

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 918
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 78
ถ้าความจำกลับมาแล้วเกิดรู้ว่าตัวเองเหวี่ยงวีนพี่โต้งไว้ขนาดไหน น้องฐาจะทำยังไงนะ
แต่ช่างมันก่อน ตอนนี้พี่โต้งคงแทบเป็นบ้าอ่ะ  :laugh:
เจอๆ มันซักทีก็ดีเหมือนกันนะ ไอ้โรจน์น่ะ เจอให้หายคาใจกันไปเลย
แล้วถ้าอยากจะกลับไปให้มันทิ้งอีกก็ตามใจ
เลิกกันคราวนี้พี่โต้งก็กลับไปหาลูกหามิ้งเถอะ ถ้าเป็นพี่โต้งก็เบื่อที่จะรั้งแล้วเหมือนกัน เหนื่อยอ่ะ

ออฟไลน์ sunshinesunrise

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55
ดราม่าชุดใหญ่ ได้แต่รอให้คลี่คลายสักที
หากไม่เคยมีรัก จะรู้จักเจ็บได้อย่างไร..
หากไม่เคยเสียใจ รักนั้นไร้ซึ่งพลัง....

ออฟไลน์ แป้งข้าวหมาก

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 667
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 35
อ้ากกกก....มันอึมครึมงึมงัม พี่โต้งนิ..ฮ่วย
ขัดใจวุ้ย
เล่าให้น้องฟังด้วยตัวเองดีกว่านะคะพี่
เห็นไหมว่าเพราะมัวงึมๆงัมๆอยู่เนี่ยอะไรๆ
มันก็เลยวุ่นวายแบบเนี้ยยยย
 :angry2:

ปล.อินจัด...แฮะๆ

ออฟไลน์ lazat.mchub

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 32
อ๊ากก ค้างตึง :ling1:

ออฟไลน์ broke-back

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 5653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 745
บทลงโทษ..ของคนโกหก
เลือกที่จะปกปิดความจริง เพราะความอายของตัวเอง
แต่กลับไม่สนใจความรู้สึก..ของคนที่ปากตัวอง ชอบพูดบอกว่ารัก นักหนา
เหอะ..ยังงี้รักใครกันแน่

อยากจะถามว่า..มีใครมั่งที่ถูกหลอก
แล้วพอรู้ความจริงขึ้นมา โคตรจะดีใจเลย
ถ้ามี..กรูจะปูผ้าขาว ก้มลงกราบเลย
หึหึ ปากอ่ะให้ตรงกับใจหน่อย ดูดีไปมั้ย

ระหว่างขี้เมา กับ ขี้โกหก
จะเลือกแบบไหนดี ไม่ต้องใช้สมองคิดเลย
เพราะความรู้สึกมันบอกเองว่า..กรูไม่เอาไอ่ขี้โกหก
โคตรจะรังเกียจ ขยะแขยง ไม่ขอทน

ช่วยไปโกหกคนอื่นเหอะ
อย่าตามมาหลอกหลอนกันเลย


อยู่กับผี ดีกว่า อยู่กับจัญไรแมน


ขอบคุณนะ..นิ
ชอบอ่านเรื่องนี้มาก อยากอ่านอีกซักตอน สองตอนอ่ะ
อิอิ..ได้เปล่า นะนะ
คำอาราธนา"ชินบัญชร" -- ชินะปัญชะระ สัพปุริวาณัง รักขะตุ สัพพะทา

ออฟไลน์ TeuyHom

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 35
ฐากลับไปหาโรจน์ทำไมอีกอ่ะ รอตอนต่อไปน่ะ

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 11059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2292
สงสารพี่โต้ง  :hao5:
ชวนทุกคนหันมาใช้ คำว่า นักเขียน นักอ่าน แทน รีดเดอร์ ไรท์เตอร์ 
กฎของบอร์ด :  http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 488
อึดอัดกับฐาคนนี้ เอาน้องฐาของเค้าคืนมาาาาาาาาาาาาาา
(→ิܫ←ิ)クーーー♥ อยากเดินเท้าเปล่าบนสนามหญ้า......

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 585
พี่โต้งเล่าความจริงให้น้องฐาฟังเร็วๆแล้วกัน

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4380
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2696
เข้าใจทั้งสองคน
แต่ไม่พูดกันเรื่องก็คงยุ่ง

 :เฮ้อ:

บวกเป็ด

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2622
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 311
เอาเลยน้องฐา เมื่อคนเรารัก เราก็จะยอมทุกอย่าง

ตอนนี้จำไม่ได้ว่ารักก็จัดให้เค้ารู้สักหน่อยว่าหลายๆอย่างมันไม่ควร และไม่ใช่!!!  :laugh:
..................只想陪在你身边....................

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6583
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 745
โดนซะบ้างก็ดีนะพี่ไก่โต้ง :laugh:

ออฟไลน์ mutyamania

  • 90's...คือความสวยงามและปราณีต....เพลง....แฟชั่น....ทรงผมเนี้ยบ ๆ.....ลิปสติคเนื้อด้านสีแดงฉ่ำ
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1542
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 512
อย่าโกรธนะนิ....คือว่าเรื่องมันไม่ค่อยคืบเลยอ่ะ  น่าจะจับสองตอนมารวมในตอนเดียว  แล้วอัพทีเดียวจะจุใจคนอ่านกว่านี้มั้ยเธอจ๋า....


แบบ...อารมณ์มันมาแล้ว....ใกล้ถึงฝั่งแล้ว  แต่มันยังไม่สุด(จะว่าไม่คืบก็ว่าไม่ได้...เพราะน้องเริ่มมาหาหมอฟื้นความทรงจำแล้ว)  เราว่าทางเดียวที่พอจะช่วยกระตุ้นเนื้อหาให้น่าติดตามได้ได้  ควรให้อีโรจน์มันโผล่ออกมาได้แล้ว


แบบ....เคยดูหนังสยองขวัญแนวมอนส์เตอร์มั้ย ?  ประเภทจระเข้ยักษ์  หรือมนุษย์หมาป่า  ซึ่งเป็นธีมหลักของเรื่อง  แต่ดันมาโผล่ให้เห็นเต็ม ๆ ตอนนาทีสุดท้าย  ทั้งที่คนดูหวังจะชมฉากสเปเชี่ยลเอฟเฟคกันอย่างจุใจ  มันไม่แซ่บเวอร์  ไม่ฟิน



เอ๊ะ....หรือเธอจะมาแนวทริลเลอร์หักมุมตอนจบหรือเปล่าวะเนี่ย 5555+ 
นิยายเชิญห้องข้าง ๆ ค่ะลูก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Yunatsu

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 217
พี่โต้งแม่งงง

เล่าๆไปก้จบแล้ว
จะอมไว้ทำบ้าอะไร 

เออดี เสียฐาไปแล้วจะรู้สึก

ออฟไลน์ Aoya

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 918
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 78
หายไปนานเกินไปแล้ววววว  :ling1:
เค้ารออยู่นะตัว

ออฟไลน์ MoMoRin

  • I am Fujoshi! (・∀≦)ゞ
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 226
ลุงก็หวี่ยงตลอดดดดดดด
นี่ต้องยุให้น้องฐาหาแฟนใหม่เลยมั้ยเนี่ยยย
ไม่ไหวจะทนกับความไร้เหตุผลของลุงจริงๆ
A fujoshi is a girl who enjoys reading mangas dealing with homo-erotic relationships between men, namely shounen-ai and yaoi.

ออฟไลน์ nong PeePee

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 273
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 45
คิดถึงเจ๊ฐา มาต่อไวๆน้า  :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ ๛ナーリバス๛

  • ~~~๛NaaribuS๛~~~ ~☺☺ღphun♥nohღ☻☻~ [TBL-081-588]
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 784
ตอนที่ 89 หลงผิด....

    สิบโมง..... หนูมาถึงที่หน้าคณะเป้าหมายโดยสวัสดิภาพ

    ถึงทีแรกโอ๋มันยืนยันมั่นเหมาะ คอขาดบาดตายก็ไม่ยอมพามา แต่ครั้นหนูทำท่าว่าจะมะงุมมะงาหราไปเองให้ได้มันก็เกิดเป็นห่วง กลัวเด็กบ้านนอกจะหลงกรุง ถึงได้จำใจพามาส่ง

   “นัดกันไว้หรือเปล่าเนี่ย?” โอ๋ถาม

   “เปล่า ก็แค่รู้มาจากมิ่ง ว่าวันนี้มันมีสอบตอนบ่ายโมง”

   “บ้าเหรอยะ นี่มันยังไม่สิบโมงเลย ถ่อมาทำไมเนี่ย” มันบ่นพร้อมชักสีหน้า

   “ก็เผื่อมันมาก่อนไง อย่าทำหน้าอย่างนั้นดิ มึงไม่ต้องรอกับกูหรอก ลำบากเปล่าๆ เดี๋ยวบ่ายๆ ก็กูกลับแล้วแหละ”

   “อยู่คนเดียวได้แน่นะ จำได้ไหมว่าต้องขึ้นรถสายไหน”

   “ได้... เอาน่า ถ้าหลงยังไงจะโทรไปหาละกัน มือถือก็มี...” หนูว่าพลางหยิบมือถือขึ้นมาโชว์ แล้วนึกขึ้นได้ว่าปิดเครื่องไว้ตั้งแต่เมื่อวาน

   “ถ้าไง เปิดเครื่องไว้ก็ดีนะ ป่านนี้ พี่แกคงเป็นห่วงแย่แล้ว”

   “ห่วงหรือโมโหกันแน่...กูว่าน่าจะอย่างหลัง”

   “สัญญากันแล้วนะ ว่าแค่มาเจอ ตราบใดที่ยังจำไม่ได้ว่าเลิกกับมันแบบไหน มึงก็อย่าหลวมตัวกลับไปขอคืนดีล่ะ”

   “ขอไปมันก็คงไม่กลับมา กูคงไม่หน้าด้านแบบนั้น”

   “ใครจะรู้ ก็เรื่องผู้ชาย มึงอ่ะโง่มาทั้งชีวิตแล้ว จะโง่อีกสักครั้งสองครั้งกูก็ไม่แปลกใจหรอก”

   “สัญญา ว่าครั้งนี้ไม่โง่.........” หนูชะงักค้างคำว่าโง่ไว้แค่นั้น บางอย่างมันแวบขึ้นมาในอกว่าคุ้นเคยกับประโยคนี้เหลือเกิน



   โอ๋กลับไปพักใหญ่แล้ว.... หนูนั่งรอที่โต๊ะหินอ่อนหน้าคณะตามลำพัง รู้สึกประหลาดๆ ไม่น้อยที่นักศีกษาของที่นั่นพากันเหลียวมองแล้วซุบซิบ อาจจะเป็นเพราะหนูไม่ได้สวมเครื่องแบบของที่นี่ หรือเพราะเพศครึ่งๆ กลางๆ ก็เป็นไปได้ทั้งสองอย่าง แต่ช่างเถอะ หนูเคยชินกับมันจนสามารถมองข้ามทำเป็นไม่ได้รับรู้ ไม่ได้ยินได้อยู่แล้ว

   หิว แต่ไม่กล้าขยับตัวไปไหน เกรงว่าถ้าหากคนที่อยากเจอมันเข้ามาก่อนแล้วเราจะคลาดกัน     

    เที่ยงกว่าแล้ว ไอ้โรจน์ยังไม่โผล่มา... หนูเริ่มกระวนกระวายใจ ถ้าที่จอดรถมีหลายที่แล้วมันไม่ได้ผ่านมาข้างหน้าคณะ หรือแม้แต่ถ้าหากมันเห็นหนูอยู่ตรงนี้แล้วพยายามหลบเลี่ยงไป หรือถ้าหากเราได้เจอกันจริงๆ หนูจะพูดอะไร ถามอะไร
   


   นาฬิกาข้อมือบอกเวลา 12.30 น. ปลายนิ้วมือเผลอกดมันไว้จนนิ้วเจ็บ

   ยิ่งคิดก็เหมือนคนบ้า..... หนูมาทำอะไรตรงนี้กัน คนเรารู้จักคำว่าพอด้วยหรือ

   ถ้าเราได้พบกันจริงๆ หนูจะยับยั้งชั่งใจตัวเอง มิให้กลับไปงอนง้อขอให้เรากลับมาเป็นเหมือนเดิมได้หรือเปล่า? ถ้ามันตกลงล่ะ? หนูจะกล้าทิ้งพี่โต้งได้ลงคอเชียวหรือ.....

    ลังเล สับสน ไม่แน่ใจอะไรสักอย่างแต่ก็ยังดั้นด้น ดันทุรังจะมาเพื่ออะไร?

   กลับดีกว่า หนูควรละทิ้งอดีตแล้วเชื่อตัวเองในปัจจุบัน

เมื่อคิดได้ดังนั้น หนูตัดสินใจคว้ากระเป๋าข้างตัวแล้วลุกขึ้น

   ตุบ! ยังไม่ทันไรเลย ความซุ่มซ่ามทำให้ไปชนกับผู้ชายคนหนึ่งที่เดินผ่านมาพอดี

   “ขอโทษค่ะ” หนูรีบขอโทษทันทีอย่างตกใจ เงยหน้าขึ้นมองคนตรงหน้า หน้าตายังกะโจร คือแบบเรียนอยู่เหรอนึกว่าเรียนจบไปสามชาติแล้วอ่ะ!

   “ขอโทษแล้วมันหายไหมเนี่ย” เขาว่าหันมามองแบบไม่พอใจเหมือนอยากเอาเรื่องอ่ะ
   หนูยืนเหวอ หน้าซีดเผือด ทำอะไรไม่ถูก

   “ใจเย็นก่อนพี่....” ทันใดนั้นเองก็มีใครอีกคนวิ่งเข้ามาไกล่เกลี่ย  เสียงมันคุ้นมากจนหนูไม่กล้าแม้แต่จะขยับตัวหันหน้าไปมอง

   “ทำไม มึงรู้จักเหรอ?” อีพี่หันไปถามผู้มาใหม่

   “ครับ เพื่อนผมเอง”

   “เออ งั้นแล้วไป” ไอ้หน้าโหดมันว่าแล้วเดินเลี่ยงออกไป ไม่เอาความ

   ในขณะที่หนูยืนนิ่งไม่ขยับเขยื้อนไม่หันไปมองคนที่เดินมาช่วยเลย

   “มึงมานี่ทำไม!” ได้ยินคำถามนั่นลอยอยู่บนหัว น้ำเสียงแข็งกร้าวเหมือนกับไม่พอใจแบบนั้นทำให้หนูอดกลั้นน้ำตาไม่อยู่ น่าจะรู้ว่าต้องได้ยินคำถามนี้ น่าจะรู้ดีว่ามันไม่ได้ต้องการอยากพบ แต่ก็ยังดื้อด้านจะมา....

   ไม่รู้จักเจียมตัวมันก็เจ็บแบบนี้แหละ.....

   หนูค่อยๆ หันหน้ากลับไปมองมัน เป็นโรจน์จริงๆ นั่นแหละ

   มันผมยาวขึ้น แต่เค้าหน้าดุๆ กวนๆ  ยังเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนแปลง

   “กูถามไม่ได้ยินหรือไง มึงมาอยู่นี่ได้ยังไง” เสียงห้วนห้าวที่ตะคอกใส่ทำให้ลำคอตีบตัน จนพูดอะไรแทบไม่ออก

   “เรา... เรามาหามิ่ง” รู้ทั้งรู้ว่าโกหกไม่เนียนเลย แต่ก็ไม่อยากพูดความจริง ให้ถูกตอกย้ำไปมากกว่านี้

   “เหรอ? มาหามันทำไม?”

   “เอ่อ....” หนูพูดอะไรไม่ออก.... เอาแต่อ้ำอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก

   “ตามกูมานี่” มันบอกแล้วจับข้อมือหนูลากออกไปจากตรงนั้นอย่างรวดเร็ว

   หนูเดินตาม รู้สึกปวดแปล๊บที่ขาซ้ายเมื่อต้องฝืนกำลังเดินเกือบวิ่งตามแรงดึง

   “โรจน์ ช้าๆ หน่อย เราเจ็บ” หนูบอกด้วยเสียงอ้อนวอน แต่มันก็ไม่ยอมเดินช้าลงเลย หนูพยายามเดินตามแล้วแต่ไม่ได้เร็วอย่างที่มันต้องการ ในที่สุดหนูก็ล้มลงเพราะก้าวไม่ทัน มันถึงหยุดแล้วหันมามอง

   “มึงเป็นอะไร เดินอืดเป็นเต่าไปได้”

   “เรา...เราเพิ่งถูกรถชนขาหัก ขาก็เลยยังเดินเหมือนปกติไม่ได้” หนูรีบแก้ตัว

   “แล้วทำไมเพิ่งมาบอก ปากน่ะมีไหม อมอะไรอยู่” เสียงมันดุกลับมาอีก แต่ก็ยื่นมือส่งให้ช่วยฉุดให้ลุกขึ้น แล้วพาไปนั่งตรงที่ว่างใกล้ๆ

   หนูก้มหน้าลงนวดข้อเท้าตัวเองไปพลางๆ ระหว่างซ่อนดวงหน้าที่พยายามกลั้นสะอื้น

    จนถึงวินาทีนี้ยังรู้สึกกลัวไปหมด กลัวจะโดนโกรธ โดนด่า กลัวว่ามันจะไม่รัก แล้วทุกอย่างที่กลัวมันก็เกิดขึ้นทั้งหมด
   นึกเสียใจเหลือเกินที่กลับมาอยู่ตรงนี้... ภาพฝันที่มีพังทลายหายไปหมด ช่วงระยะเวลาที่ล่วงเลย ขาดหาย ไม่รู้เลยว่าเกิดอะไรขึ้นบ้าง คิดแค่ว่าอยากเห็น อยากเจอ  คิดถึง อยากเหมือนเดิม แต่ทุกอย่าง.... มันงี่เง่า....

    โรจน์คนที่อยู่ตรงหน้า เคยใจร้ายยังไงก็ยังใจร้ายเหมือนเดิมไม่เปลี่ยน....

   มันแย่ไปหมด ผิดไปหมดทุกอย่าง...   ผิดตั้งแต่คิดจะมาแล้ว....

    “กูรู้นะว่าที่จริงมึงตั้งใจมาหากู มึงมีธุระอะไรก็รีบๆ พูดมาเลย เดี๋ยวกูต้องไปสอบอีก” มันบอก ด้วยน้ำสัยงที่มึนตึงโฮกฮาก จนหัวใจท้อแท้ไปหมด

    “อย่าสนใจเลย เราก็แค่หลงผิดชั่ววูบ โรจน์ไปเถอะ เรากำลังจะกลับแล้วล่ะ”

   “มึงมาที่นี่ เพื่อจะพูดแค่นี้งั้นเหรอ” มันตวาดใส่ เสียงดัง

   “แล้วจะให้พูดอะไรอีก ในเมื่อโรจน์เองก็ไม่ได้อยากฟังไม่ใช่เหรอ?” หนูเงยหน้าขึ้นมองมัน ด้วยความอัดดั้น

   “อยากฟังสิ กูอยากฟังว่าที่มึงมาที่นี่เพราะมึงหายโกรธ มึงยกโทษให้กูแล้ว มึงเข้าใจว่าทุกอย่างที่กูทำลงไป มันมีเหตุผล” มันตอบกลับมาด้วยใบหน้าแสดงความคาดหวัง

   “ยกโทษ เรื่องอะไร? ถ้าเรื่องที่โรจน์บอกให้เราเป็นผู้หญิงให้ เราจะโกรธได้ยังไง ในเมื่อเราผิดเอง แต่ไม่ว่ายังไงเราก็เป็นอย่างที่โรจน์ต้องการไม่ได้ ที่เรามาวันนี้ เราก็แค่อยากเห็นว่าคนที่เราเคยรักเป็นยังไง สบายดีไหม แค่นี้เราก็พอใจแล้ว”

   “เคยรัก? แล้วตอนนี้มึงไม่ได้รักกูแล้วใช่ไหม”

   “ไม่สำคัญหรอก เพราะเราไม่ได้อยู่ในฐานะที่จะรักคนอื่นได้อีก  เรามีแฟนใหม่แล้ว”

   “กูไม่ได้ถามว่ามึงมีคนใหม่หรือยัง แต่ถามว่ามึงยังรักกูอยู่หรือเปล่า มึงหูหนวกหรือไง!” มันตะคอกซะเสียงดัง โชคดีที่ตรงนี้ ไม่มีคนอยู่แล้ว....

   หนูผวาเฮือก ตกใจกับท่าทีของมัน จนป่านนี้แล้ว ทุกอย่างก็สายเกินไป ยังจะคาดตั้นเอาอะไรอีก...

   “เฮ้ยโรจน์ ...... ทำอะไรตรงนี้ นี่มันจะสอบแล้วนะมึง เดี๋ยวก็สายหรอก....” เสียงคนตะโกนเรียกจากไกลๆ โรจน์มันหันไปกลับไปมอง

   “เออ กำลังจะไป” มันหันไปตอบ แล้วหันมามองหนู “กูมีสอบ.... มึงรอตรงนี้ก่อนได้ไหม ครึ่งชั่วโมง ไม่สิ ยี่สิบนาทีก็พอ กูจะรีบกลับมา....”

   หนูนิ่งมองหน้ามัน สลับกับมือที่ยื่นมาบีบมือหนูไว้...

รอเหรอ เพื่ออะไรล่ะ ยังมีอะไรที่หวังได้อีกเหรอ

    “เฮ้ย ยืนคุยกะใครวะ” ชายคนเดิมที่ตะโกนถามเมื่อกี้เดินมาหา “อ้าว นี่อย่าบอกว่าหันมาเอากะเทยละ ละมึงเอาแฟนมึงไปไว้ไหน”

   “หุบปากไปเลย ก็แค่เพื่อนเก่าเฉยๆ” โรจน์มันหันไปบอกฉุนๆ ปล่อยที่ที่กุมมือหนูไว้ทันทีจนใจแกว่ง

   เพื่อนเก่าเหรอ? นั่นสินะ เราเคยเป็นอะไรมากกว่านั้นเหรอ? 

   หนูไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะผิดหวังด้วยซ้ำ

   คิดแล้วก็สมเพชตัวเอง....

   “เราว่าโรจน์ไปสอบเถอะ เราคงต้องไปแล้วล่ะ เดี๋ยวแฟนเราจะคอย” หนูลุกขึ้นยืนเอ่ยบอกมันด้วยใบหน้ายิ้มแย้ม แต่มันกลับมองตอบมาด้วยแววตาเคียดขึ้ง หนูไม่อยู่ตรงนั้นนานนัก รีบเดินหลบออกมา ไม่อยากให้เห็นรอยยิ้มอันเสแสร้งที่เปลี่ยนเป็นรอยน้ำตาเกือบจะทันที



   หนูเดินอย่างไร้เรี่ยวแรงมาตามฟุตบาท ปาดน้ำตาที่หลั่งรินไม่ขาดสายจนเปียกปอนไปทั้งหน้า

   ได้ยินเสียงรถบีบแตรไล่หลัง แต่หนูไม่ได้ใส่ใจหันไปมองจนกระทั่งรถคันดังกล่างจอดลงข้างๆ

   “น้องฐา!” หนูหันไปตามเสียงเรียก ทำให้หนูเบิกตากว้างอย่างตกใจเมื่อเห็นร่างสูงโปร่งของพี่โต้งเดินเข้ามาใกล้ 

   “ขึ้นรถ...” เสียงนั้นเอ่ยบอก ใบหน้าเฉยเสียจนเดาไม่ออกว่ารู้สึกอย่างไรกันแน่

   “ทำไมพี่ถึงได้....” หนูถามเสียงสั่น

   “หึ...ทำไมถึงรู้ว่าน้องฐามาที่นี่เหรอ? พี่น่าจะถามมากกว่าว่าน้องฐามาที่นี่ทำไม” เสียงนั้นออกแนวตำหนิอย่างเห็นได้ชัด แสดงว่าคงรู้เรื่องทุกอย่างแล้วไม่จำเป็นต้องปิดบัง..

   “คงไม่จำเป็นหรอกมั้งคะ หนูว่าพี่คงเดาได้...”

    หนูแทบหายใจไม่ออกเมื่องเห็นแววตาแบบนั้น มันเหมือนกับว่าหนูกำลังทำเรื่องร้ายแรงใหญ่หลวงลงไปแล้ว

   พี่โต้งจับมือหนูดึงไปยืนข้างๆ รถของเขา เปิดประตูออกก่อนจะ “ยัด” ร่างหนูเข้าไปแล้วปิดประตูให้

   เจ้าของใบหน้าบึ้งตึงตามเข้ามานั่งประจำที่นั่งคนขับ ลำคอตั้งตรงไม่ยอมหันมามองทางหนู

   “จริงเหรอน้องฐา” หนูกลั้นใจหันไปมองเมื่อได้ยินเสียงนั้นลอยขึ้นมาด้วยน้ำเสียงที่พยายามระงับอารมณ์ “ที่น้องฐาตั้งใจมาหาคนที่เคยทิ้งเราไปอย่างไม่ใยดี เรื่องที่อยากจะมาหาหมอ มันเป็นแค่ข้ออ้างทั้งหมดเลยใช่ไหม?”

   เห็นแล้วทรมานเหลือเกิน แววตาเจ็บช้ำแบบนี้ โกรธเคืองระคนเจ็บปวดของคนตรงหน้า รู้ทั้งรู้ว่าผิด แต่ในเมื่อทำลงไปแล้ว จะให้แก้ตัวยังไงก็คงไม่มีประโยชน์ จะให้พูดยังไง ตอบยังไง ในเมื่อทุกอย่างมันเป็นเรื่องจริง.... จึงได้แต่เงียบ...

   “รู้หรือเปล่า ว่าทำอะไรลงไป” พี่เค้าถามเสียงเย็นก่อนจะหันมาหา “ทำไมล่ะน้องฐา พี่มีเงิน มีรถขับ มีคอนโดอยู่ มีทุกอย่างที่น้องฐาต้องการ แค่พูดมาคำเดียวพี่จะหาให้ทุกอย่าง  ทำไมยังต้องมองหาคนอื่น ยังคิดถึงมัน อยากจะกลับไปหามันอีกทำไม!” พี่โต้งตะคอกถาม มือของเขาจับแขนหนูเขย่าจนหัวสั่นหัวคลอน

   “ทุกอย่าง? ใช่ พี่มีทุกอย่างให้นอกจากความจริง!  พี่ไม่เคยเล่าความจริงให้ฟังเลยนอกจากเรื่องราวแสนสวย ในตอนนี้สิ่งที่หนูต้องการมากที่สุดคือความทรงจำ ต่อให้พี่มีเงินมากมายมากองตรงหน้าพี่ก็หาให้หนูไม่ได้ รู้เอาไว้ว่าหนูไม่ได้คบกับใครเพราะเงินของเค้า ถ้าหากว่าพี่มีหนูอยู่ข้างๆ เพราะพี่รวยแค่อย่างเดียว บางทีตลอดเวลาที่ผ่านมา หนูอาจจะไม่ได้รักพี่จริงๆ ก็ได้” หนูตอบทั้งๆ น้ำตาที่ร่วงพรู

    เราจ้องหน้ากัน ท่ามกลางความกดดัน หนูขืนตัวออกจากมือพี่โต้งที่จับอยู่ ก่อนจะเปิดประตูรถแล้ววิ่งออกไป

   “น้องฐา.... น้องฐา.....” พี่โต้งเรียก ก่อนจะย้อนกลับไปขึ้นรถแล้วขับตาม 

   ถึงจะเจ็บขา แต่หนูก็ยังผืน วิ่งไม่หยุดจนถึงป้ายรถเมล์ หวังแค่อยากหนี ไม่อยากพบหน้าพี่โต้งอีกแล้ว จึงรีบวิ่งขึ้นไปบนรถเมล์คันที่จอดอยู่ทันที พอขึ้นรถมาได้ หนูก็เอาแต่นั่งร้องไห้เป็นนางเอกมิวสิคไม่สนใจอย่างอื่นอีกเลย
 
   นานเท่าไรไม่รู้....ที่เสียงคนลุกกันพรึ่บพรั่บ ปลุกหนูให้ตื่น หลังจากร้องให้จนเผลอหลับไป หนูสะดุ้งมองซ้ายมองขวาเลิกลั่ก    

    ตอนขึ้นรถมา คิดแต่ว่าอยากหนีอย่างเดียวเลยไม่ทันดูสาย แล้วไอ้รถคันนี้มันจะพาหนูไปกันล่ะ

   หนูรีบเงยหน้าแล้วลุกขึ้นกดออด ลงจากรถด้วยอาการเหวอจัด..

   พยายามมองไปรอบๆ ว่าที่มันที่ไหน....


   สุขุมวิท...... บ้าละ ชื่อถนนแบบนี้มันโคตรโหลเลยอ่ะ...แถวบ้านหนูยังมีเลย..... :sad4:




   แล้วไงต่อ จากตรงนี้ มันกลับบ้านได้ยังไง ใครก็ได้ช่วยบอกที!
   
 :ling3: :ling3:


.........................................

ในที่สุด พระเอกตัวจริง o22 เอ๊ยไม่ใช่สิ ตัวประกอบตัวสำคัญก็โผล่มาซะที
บอกตามตรงว่า คิดนานเลย แบบไม่อยากให้ได้เจอกัน

แต่เพราะมีคนบ่นว่าอยากเจอ เลย เอาวะ เจอก็เจอ จากตอนนี้ก็ คงไม่เจอไปอีกพักนึง แต่ มันต้องมาอีกแน่ๆ

ส่วนจะมีเซอไพรส์ พลิกล็อกอะไรหรือเปล่า ไว้รอลุ้นแล้วกันนะจ๊ะ
ตอนนี้ ช่วย ลุ้นให้น้องฐา หาทางกลับบ้านให้ได้ก่อนละกัน


**ไม่ว่าปกติ หรือความจำเสื่อม ชีก็ยังคงความเปิ่น โก๊ะไว้ไม่หายเลยจริงๆ!!**



ออฟไลน์ sunshinesunrise

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55
บางทีน้องฐาอาจจะต้องพึ่งวิตามิน บวกกับน้ำมันตับปลาเพื่อช่วยให้สมองทำงานได้ดีขึ้น จะได้มีสติ มากกว่า ขาดสติใช้อารมณ์แบบนี้... ปวดหัว = =  :seng2ped:
หากไม่เคยมีรัก จะรู้จักเจ็บได้อย่างไร..
หากไม่เคยเสียใจ รักนั้นไร้ซึ่งพลัง....

ออฟไลน์ chancha

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 32
เอาใจช่วยให้น้องฐาได้กลับบ้านเร็วๆนะ

ออฟไลน์ Yunatsu

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3704
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 217
ไม่เอา พระเอก ต้องเปนพี่โต้งเซ่
โรจน์ มีเมียแล้ว ก้ไปอยู่กับเมียดิ

พี่โต้งงง ไปรับฐาเร็วววว

ออฟไลน์ NewYearzz

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2622
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 311
บอกตามตรง งงฝุดๆ  :-[
..................只想陪在你身边....................

ออฟไลน์ yanggi

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 117
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 21
อารมณ์เหมือนโรจน์อยากกลับมาหาเลยเนาะ   เกิดอะไรขึ้นจากการที่เค้าเลือกผู้หญิงน้าาา   :mew5:
แอบสงสารพี่โต้งนิดนึง  ฮือออออออออออออออ  เล่าๆไปเหอะ เรื่องในอดีตอ่ะ  ไมงั้นก็ต้องมานั่งระแวงกันอยู่อย่างนี้อ่ะ  :katai1:

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด