[เรื่องสั้นตามจินตนาการ] ตอนที่ 4 : มนต์รักแดนบาดาล UP.ต่อ 08/05/55
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้นตามจินตนาการ] ตอนที่ 4 : มนต์รักแดนบาดาล UP.ต่อ 08/05/55  (อ่าน 14980 ครั้ง)

ออฟไลน์ jira

  • ทุ่มลงมา เทเข้าไป มาเลย..รับได้!!!
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1237
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 08-05-2012 12:28:27 โดย jira »

ออฟไลน์ jira

  • ทุ่มลงมา เทเข้าไป มาเลย..รับได้!!!
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1237
มักรีผล



ลมพัดเย็นจากที่ไหนซักแห่งปลุกให้ผมลืมตาตื่น  กะพริบตาปริบมองใบหญ้าสีเขียวตรงหน้า  ขมวดคิ้วมุ่นมองสีเขียวสดที่มีประกายสว่างผิดแปลกจากของปกติที่ผมเคยได้เห็น  เงยหน้าขึ้นมองรอบกายแล้วตกอยู่ในภวังค์  ผมอยู่ในป่ากว้าง..ทั้งที่เมื่อไม่กี่นาทีก่อน  ผมยังนอนหลับอุตุอยู่บนเตียงนุ่มในห้องนอน  ยกมือขึ้นจับหน้าอกตัวเองแล้วลูบช้า ๆ  เขม้นมองต้นไม้ที่มีประกายสีทองที่อยู่ไกล ๆ แล้วตัดสินใจลุกขึ้นยืน  ก้าวเท้าเดินเข้าไปหาต้นไม้ใหญ่ต้นนั้น  หันมองความเคลื่อนไหวที่อยู่ตรงหางตา  สบตากับสัตว์รูปร่างเหมือนสิงห์ในภาพวาดตามผนังโบสถ์  แต่ตัวเป็นสีแดงเพลิง  หยุดยืนนิ่งมองสัตว์อีกชนิดที่อยู่ด้านหลังสิงห์ตัวนั้น  ท่อนบนเป็นมนุษย์แต่ท่อนล่างเป็นของม้า   ขมวดคิ้วมุ่นมองกีบเท้าที่ขยับไปมา..เหมือนกวางมากกว่า  หันขวับไปมองด้านหลังตามเสียงหวีดหวิวแปลกหู  ใบไม้บนกิ่งไม้ใหญ่ไหวสะท้าน  เงยหน้ามองลมบนที่พัดแรง  ยกมือขึ้นบังลมแรงที่หอบเอาใบไม้ปลิวซัดใส่  ในหูอื้ออึง  รอบตัวสัมผัสได้ถึงลมแรงที่หมุนวน  หลับตาแน่นไม่ให้เศษผงที่มากับลมเข้าตา  ไม่นานลมนั้นก็จางหาย

ลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วหันมองรอบตัว  สัตว์แปลกที่ผมเห็นหายไปหมดแล้ว  ยืนนิ่งมองความเขียวขจีรอบกาย  วังเวงกับความเงียบกริบของผืนป่ากว้าง  หายใจเข้าแล้วผ่อนออกช้า ๆ ไล่ความกลัวที่คืบคลานเข้าในใจเรื่อย ๆ  กลืนน้ำลายลงคอแล้วเงยหน้ามองหาต้นไม้เปล่งแสงสีทองที่ทำให้ผมเดินมาอยู่ตรงนี้  หายใจจถี่เมื่อมองเห็นประกายนั้นไม่ไกล  กลั้นใจเดินเข้าไปหาอีกครั้ง  กวาดตามองซ้ายขวาด้วยใจประหวั่น  ผมเริ่มจะคุ้นเคยขึ้นกับสถานที่แห่งนี้..เมื่อความคิดหนึ่งผุดขึ้นมา..

ป่าหิมพานต์..

ความรู้อันน้อยนิดของผมเริ่มดำเนินการประมวลผล  สองตามองรอบกายอย่างระแวดระวัง  ป่าหิมพานต์ เป็นรอยต่อแห่งมิติ ส่วนหนึ่งของป่าหิมพานต์เป็นแดนทิพย์ ส่วนหนึ่งเป็นแดนมนุษย์ และส่วนหนึ่งเป็นแดนรอยต่อระหว่างโลกทิพย์กับโลกมนุษย์   ในป่าหิมพานต์ จึงมีพืชพันธุ์และสัตว์พันธุ์แปลกๆ มากมาย ทั้งสัตว์กึ่งเทพ สัตว์กายสิทธิ์ ก็อาศัยอยู่ในป่าหิมพานต์  แน่นอนว่าสัตว์พวกนี้มีทั้งกินพืช   กินสัตว์  รวมไปถึงกินมนุษย์อย่างผมด้วย..   

หายใจถี่กับความกลัวสัตว์ในตำนาน  เร่งฝีเท้าไปให้ถึงต้นไม้ที่มีประกายสีทอง  ท่ามกลางความลึกลับและชวนขนหัวลุกของป่านี้  มีเพียงแสงสีทองของต้นไม้ต้นนั้นที่ทำให้ผมยังรู้สึกถึง..ความหวัง  ในใจค้านเต็มที่เมื่อรู้เต็มอกว่าป่ากว้างแบบนี้ไม่มีอะไรให้เราตั้งความหวังได้ทั้งนั้น  แต่ส่วนที่สร้างความหวังนั้นกลับแย้งอย่างมีเหตุมีผล..

หวังให้ตัวเองรอดไปไงล่ะ..

แค่นหัวเราะในใจ  รอดจากอะไร  รอดกลับไปในโลกที่ตัวเองจากมา?   หรือจากสัตว์น่ากลัวที่อาศัยอยู่ในป่านี้?  ผม..ตอบไม่ได้  ตอบความสงสัยในใจตัวเองไม่ได้  หวังว่าผมจะรีบออกไปจากที่นี่ให้เร็วที่สุด   ปลุกปลอบใจตัวเองว่าต้นไม้สีทองต้นนั้นจะเป็นทางที่นำไปสู่การออกไปจากป่านี้  ผมคิดได้แค่นั้นจริง ๆ ..

สาวเท้าเข้าไปใกล้ต้นไม้ต้นนั้น  แสงสีทองที่เห็นอยู่ไกล ๆ เริ่มเด่นชัดขึ้น  ใบไม้สีเขียวอ่อน  เปลือกไม้สีน้ำตาลเข้ม  ทั่วทั้งบริเวณนั้นปกคลุมด้วยแสงสีทองอร่าม  กลิ่นหอมประหลาดชวนให้ร่ายกายรู้สึกแปลก  หยุดฝีเท้าของตัวเองเอาไว้เมื่อเห็นผลไม้รูปร่างคุ้นตา  ผลไม้ที่เป็นรูป..คน

ใต้ต้นไม้ใหญ่มีสิ่งมีชีวิตยืนอยู่  เดินเข้าใกล้ขึ้นเมื่อแน่ใจว่าทุกสิ่งที่ยืนอยู่นั้นไม่สนใจผมซึ่งมาใหม่  ทุกสายตาจับจ้องผลไม้ที่อยู่บนต้น  ทั้งที่มีผลไม้แบบเดียวกับที่ตนมองอยู่บนต้นมาร่ายรำตรงหน้า  มองฤาษีที่นั่งอยู่แถวโคนต้นจ้องมองความงดงามเหล่านั้นนิ่ง   ฝึกตบะสินะ  เบือนมาสบดวงตาสีทองที่กำลังมองผมอยู่  หายใจไม่ทั่วท้องเมื่อเท้าเปล่าคู่นั้นเหยียบพื้นหญ้าสีเขียวย่ำมาทางผม  เสียงไพเราะที่ชาตินี้คงหาฟังที่ไหนไม่ได้ขับกล่อมออกมาจากริมฝีปากผลไม้มีชีวิตลูกนั้น..มักรีผล

มองสบตากลมโต   นัยน์ตาสีทอง  ตาขาวสีฟ้า  คิ้วต่อ  เรือนผมสีทอง   ที่ขวัญมีขั้วเหมือนมังคุด  จมูกเหมือนพระจันทร์เสี้ยว ไล่สายตาลงมามองผิวสีมะปรางสุกเนียนละเอียดทั่วทั้งตัว  ไม่มีไหปลาร้า นิ้วมือและแขนไม่มีข้อปล้อง  ยิ่งเข้าใกล้ยิ่งได้กลิ่นหอมที่ผมสงสัย  มันมาจากกลิ่นของมักรีผลนี่เอง  ยื่นมือออกไปสัมผัสเนินอกอิ่ม  ซุกปลายจมูกที่ซอกคอหอม  เป็นกลิ่นกายที่หอมที่สุดที่มนุษย์อย่างผมต้องยอมจำนนต่อกลิ่นหอมนั้น   ลูบไล้ผิวเนียน  สูดกลิ่นหอมยวนใจกระตุ้นกำหนัด   สะดุ้งแล้วรีบหันมองสรรพสัตว์ที่อยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่  ทั้งคนธรรพ์  ทั้งฤาษีต่างตกอยู่ในกามตัณหาเหมือนผมทั้งนั้น  เสพสังวาสไม่ใส่ใจว่าจะมีใครมองอยู่  หางตาเหลือบเห็นมักรีผลที่ห้อยอยู่ล่างสุดตรงหน้าผม  ทั้งที่เป็นมักรีผลที่มาจากต้นเดียวกัน  แต่ผลนี้กลับต่างไป 

ดวงตาสีดำที่เพิ่งจะลืมตา  ประกายสีดำสุกสว่างเหมือนดาวที่อยู่ท่ามกลางความมืดมิดมองสบตาผม  ร่างกายผุดผ่องสว่างนวลยิ่งกว่าผลที่อยู่ตรงหน้า  ผิวพรรณที่อ่อนเยาว์เหมือนสาวน้อยแรกรุ่น  ผลักความเย้ายวนตรงหน้าออกจากอก  เดินตรงไปข้างหน้า  สบตากับมักรีผลดวงตาสีดำนิ่ง   ก้าวเท้าหยุดตรงหน้าแล้วยื่นมือไปแตะที่ปลายเท้า  อ้าแขนรับมักรีผลที่ร่วงเข้ามาในอ้อมแขน  กลิ่นหอมนุ่มนวลลอยแตะจมูก  มองขั้วที่ติดอยู่ตรงขวัญผม  ลดสายตาลงมาสบตาสีดำสวย  มักรีผลที่ผมเลือกโน้มคอผมลงมาจูบที่ริมฝีปากแผ่วเบา    ผละออกมามองตาผมนิ่ง  หน้าอกอิ่มบดเบียดเข้ามาหา  ปลายนิ้วลูบอกยั่วยวน  หายใจถี่ก่อนจะก้มจูบริมฝีปากอิ่ม  คลอเคลียอกอวบ  ท่อนร้อนแข็งดุนดันกางเกงจนปวด  รูดซิบดึงออกมาแล้วจดจ่อเข้ากับช่องทางความเร้นลับของมักรีผล  เสียงไพเราะยั่วกิเลส  ทันทีที่สอดใส่ผมก็หลุดออกมาจากป่าหิมพานต์..

ผุดลุกขึ้นนั่งแล้วแล้วหายใจถี่  เหงื่อผุดพราวทั่วตัว  ดึงผ้าห่มที่ปิดท่อนล่างออกมามองความต้องการที่กำลังจะเข้าไปรัวมักรีผล  ไม่มีปฏิกิริยาอะไรทั้งสิ้น  ผมแค่..ฝันไป  สะบัดผ้าห่มออกจากตัว  ลุกขึ้นไปอาบน้ำล้างเหงื่อ  เดินออกมาเปิดคอม  เสิร์ชหาป่าหิมพานต์  ดูข้อมูลของมักรีผล  นั่งดูตั้งแต่ตี  3 จนถึง  6  โมงเช้า  ข้อมูลที่บอกเรื่องป่าหิมพานต์กับมักรีผลมีมากมาย  ผมไม่รู้ว่ามันมีจริงหรือแค่เรื่องเล่าในตำนาน  แต่ในฝันของผม..มันเหมือนจริงมาก

เดินเข้าห้องน้ำแล้วอาบน้ำอีกรอบ  แต่งตัวเดินลงมาข้างล่าง  กินข้าวเช้าเสร็จก็ไหว้แม่กับเตี่ยก่อนไปโรงเรียน  รู้สึกดีที่ตื่นเช้าในวันนี้  เพราะผมเป็นเวรทำความสะอาดห้องตอนเช้าพอดี  เดินเข้ารั่วโรงเรียนก็ยกมือทักทายเพื่อนที่มาแต่เช้า  เดินเข้าห้องเรียนตัวเองแล้วจับไม้กวาดมากวาดผงตามพื้น  นั่งรอลอกการบ้านเพื่อนแล้วรอให้เพื่อนสนิทมาจนครบก็เล่าความฝันให้พวกมันฟัง..

“..เชื่อมั้ย..ตนนี้กูยังจำกลิ่นของมักรีผลตาสวยได้อยู่เลย..”  เพื่อนบางคนก็หัวเราะ  บางคนก็พยักหน้าเข้าใจ  แต่ไม่มีใครอยากถามหรือพูดอะไรต่อกับผมอีก  ถอนหายใจยาวแล้วเดินลงมาเข้าแถวตามเวลา  ยืนฟัง ผอ.พูดจนเสร็จก็แยกย้ายเข้าเรียน  กลับเข้ามานั่งในห้องก็เอาแต่คิดถึงเรื่องฝันเมื่อคืน  หันมองเพื่อนที่สะกิดเรียกแล้วขมวดคิ้วกับท่าทางพยักพเยิดของมัน  หันไปตามทางที่มันพยักพเยิด..

เด็กรุ่นเดียวกับผมยืนอยู่ข้างอาจารย์ประจำชั้น  เสียงแหบห้าวของอาจารย์แนะนำว่าเค้าเป็นเด็กเข้าใหม่ที่จะมาเรียนที่ห้องนี้กับพวกผม  นิ่งมองดวงตาสีดำสนิทที่ถอดแบบมาจากคนในฝันเมื่อคืน  ผิวพรรณขาวสว่างไม่ต่างกันมากนัก  ที่ต่างอย่างเห็นได้ชัดก็มีเพียง..เพศ  มักรีผลเมื่อคืนเป็นหญิงสาว  แต่เด็กคนนั้นเป็นผู้ชาย..เหมือนผม

จับจ้องเท้าที่เดินเข้ามาหาที่ว่างในห้อง  เลื่อนสายตาสำรวจทุกสัดส่วนจนถึงหน้าใสที่ทุกคนกำลังสนใจ  ทันทีที่ดวงตาสีดำมองเห็นผม  เจ้าของตาคู่นั้นก็หยุดเดิน  ‘โลกหยุดหมุน’  ‘ถูกแรงดึงดูดให้ตรึงอยู่ตรงนั้น’    อะไรมันก็ใช้ได้ทั้งนั้นล่ะสำหรับอาการของผมกับเด็กคนนั้นในตอนนี้

เสียงอาจารย์ประจำชั้นดังขัดเด็กใหม่ให้รีบนั่งที่ของตัวเอง  ผลละสายตาจากดวงตาสีดำของคนคนนั้น  ก้มมองหน้าหนังสือที่วางอยู่บนโต๊ะนิ่ง  ริมฝีปากยกยิ้มก่อนจะหลับตานึกถึงดวงตาคู่สวยที่เพิ่งได้สบ  ใจพองโตคับอก  ความฝันที่ได้กอดมักรีผลกำลังจะเริ่มสานต่อเข้ากับชีวิตปกติ..

ลืมตาขึ้นมาแล้วหันหน้ามองตาสีดำสนิทที่กำลังมองมาทางผม  คลี่ยิ้มอ่อนโยนทักทายเจ้าของดวงตาสวย  รอยยิ้มบางที่ส่งกลับมาทำให้ผมอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างกลับไป  ดวงตาสวยเบือนไปมองหน้าห้องก่อนจะสนใจบทเรียนที่เริ่มขึ้น

ยิ้มบางให้หน้าด้านข้างแล้วเอ่ยพึมพำเบา ๆ  กับตัวเอง..






“มักรีผล..ของผม”


END.


............................


ยินดีต้อนรับค่ะ  ขอบคุณที่เข้ามาอ่านจินตนาการของคนแต่งที่อยากอ่านงานแนวนี้  แต่หาอ่านไม่ค่อยได้  เลยแต่งเองซะเลย  >////<  ข้อมูลเอามาจากหลายเว็ปไซต์ค่ะ  หยิบเอามาอย่างละนิดละหน่อย  นั่งพิมพ์นั่งจิ้นเสร็จก็เอามาลงให้ลองอ่านกัน  ชอบก็ดีใจค่ะ  ไม่ชอบก็อ่านเอาสนุกนะคะ
 เป็นเรื่องสั้นตอนเดียวจบค่ะ  ไม่มีต่อแล้วด้วย55+  รบกวนพี่โมย้ายห้องให้ด้วยนะคะ
 ขอบคุณที่ติดตามค่ะ
 :pig4: :กอด1: :o8:

ออฟไลน์ wan_sugi

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 92
 :z13: :z13: :z13:นานๆ ได้จิ้มก่อน 55+

มักกะรีผลในฝันคือสาวงาม แต่ความจริงคือหนุ่มน้อยต่างหาก
อือ....รึว่าฝันนี้เป็นของคุณจิกันแน่ :-[

เรื่องนี้เป็นเรื่องสั้นที่จบได้ในตัวมากเลยนะค่ะ มาจากฝัน ตื่นมายังละเมอหา
แล้วพลิกกลับมาเป็นความจริง ให้คนอ่านได้คิดต่อ  :L2:+ :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-08-2011 17:17:42 โดย wan_sugi »
ร่วมรณรงค์ใช้นักเขียน-นักอ่านแทนรีดเดอร์-ไรท์เตอร์

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ choijiin

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2186
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 435
ตามคุณจิมาด้วยค่า
แบบว่า ไม่มีต่อแล้วจริงเหรอตะเอง
 :impress2:
แบบว่าน่ารักอีกแล้ว
ชอบค่า
จริงๆก็คือชอบทุกเรื่องแหละค่า
 :กอด1:
แค่ชอบผู้ชายเด็กกว่าเป็นสิบปีแค่เนี๊ยะ!!! ผิดตรงไหนมิทราบ?

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4167
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 345
 :impress2:


น่ารักอ่าาพี่จิ

มีต่อไหมน๊า

ออฟไลน์ Artemis

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 577
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 520
ชอบค่ะ เรียบๆแต่ลงตัว และงดงาม

แถมยังสามารถทำให้เราคิดต่อไปได้อีกไกล ....ขอบพระคุณนะค่ะ

ปล.อยากแต่งให้ได้เก่งๆ เหมือนคุณบ้างจัง  :o8:
ความจริงมีสองด้านคือ ::: 'จริงของมึง'กับ'จริงของกู'

ออฟไลน์ BlacKMooN

  • รัก ต้องมี สติ และ สตางค์
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 74
+1 ให้พี่จิแล้วเอาไปจิ้นต่อ

อิอิ ว่าแต่มักรีผลอ่ะ มีอายุ 7 วันหลังหลุดออกจากขั้วเองนะ ><
ฉันรักเธอ กว่าหัวใจ รักกว่าร่างกาย
รักจะไม่ตาย แม้ต้องร้างลา
เราจะพบกัน ตรงเส้นขอบฟ้า
รักเกิดมา เพื่อเป็นนิรันดร์

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 423
โอ้ว อ่านแล้วคิดไปไกลมากและหยุดมะได้
อยากเห็นซักครั้ง รอบหน้าอยากเห็นคนธรรพ์
ใครบางคนเกิดมาให้เรารัก  เราก็ทำได้แค่รัก  | (^_^)ε^ ) |

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 894
จินตนาการบรรเจิด

ออฟไลน์ ★GotBam★

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 223
ทางเข้าอยู่ตรงไหนอ่า จะไป(แอบดู)บ้าง

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2669
 :-[ มักรีผลเป็นเรื่องที่เหนือความคาดหมายอ่ะว่าจะแต่งได้

ชอบจัง ไม่มีต่อจริงๆเหรออยากอ่านที่มันค้างๆอ่ะค่ะ 555

ปล.แล้วแต่คุณจิจะกรุณามีพิเศษอ่ะ o18

ออฟไลน์ เก๋ไก๋เจ้าค่ะ

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 30
อ๋ายยยยยยยยยยยยยยย  :o8:
คุณจิสามารถมากค่ะ เคยอ่านเรื่องมักรีผลมาเหมือนกั แต่เป็นคนละแนว 555

แอบอยากให้มีตอนต่ออีกซักที  :impress2:

ออฟไลน์ ZuuZuu

  • Call me PorsChe~~
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 448
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 123
    • Love is ?
ที่รักจ๋า ตัวเองจะโกรธเค้ามะ ถ้าเค้าจะบอกว่าเค้าไม่เชื่อหรอกว่าจะตอนเดียวจบ
เค้าว่าเดี๋ยวตัวเองก็ทนกระแสเรียกร้องอยากอ่านต่อไม่ได้
แล้ว1ในหลายๆคนนั้นคือเค้าเองแหละ ฮี่ๆ เค้าอยากอ่านต่ออ่ะที่รัก ส่งสายตาปิ๊งๆๆๆๆ :impress2:

ปล.แล้วก็อยากอ่านเหมือนพี่แก้ว อยากอ่านคนธรรพ์ด้วย เหะๆ
Y I Like Y ???

Love is ?

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 329
ฝันบอกล่วงหน้า  คงเป็นเนื้อคู่แฮะ

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279
ฝันดีมากเลยนะนั่นแถมตื่นมาก็ได้เจอตัวจริงด้วยน่าอิจฉา :-[
+1นิยายแนวนี้หาอ่านยากมาก

ออฟไลน์ Pepor

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 76
ปกติต้องฝันว่าเจองูถึงจะเจอเนื้อคู่นี่คะ แต่หนุ่มน้อยคนนี้ฝันได้บรรเจิดมากเลยค่ะ
 :กอด1: ที่แต่งเรื่องดีๆ มาให้อ่านกันค่ะ

ปล. ที่จริงในป่านี้ยังมีอีกหลายอย่างนะคะ ทั้งคนธรรพ์ กินนร ไม่สนใจหาคู่ให้บ้างเหรอคะ

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2292
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 258
จากมักรีผลในฝันกลายเป็นหนุ่มน้อยตาสวย :impress2:
น่าจะมีต่อเนอะๆ

ออฟไลน์ golove2

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 266
อยากฝันแบบนี้บ้าง
เผื่อจะได้เจอเนื้อคู่กับเค้าซะที

 :man1: :man1:

ออฟไลน์ jiki

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1706
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 173
+1 ให้พี่จิแล้วเอาไปจิ้นต่อ

อิอิ ว่าแต่มักรีผลอ่ะ มีอายุ 7 วันหลังหลุดออกจากขั้วเองนะ ><

โอ้ งั้นพระเอกเราก็โชคดีที่ได้สานต่อกันในชีวิตจริงสินะ

คุณจิ เค้าชอบเรื่องนี้อ่ะ น่ารักมากกกกกกกกกก

ออฟไลน์ samsoon@doll

  • Barbie SamSoon
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4810
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 310
ว๊ายจบเร็วไปหน่อยนะคะ น่าจะเป็นเรื่องสั้นขนาดยาวอ่ะ อิอิ
นักเขียนที่พูดไม่เป็นคำพูด  อีกหน่อยนักอ่านก็จะเลิกสนใจ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 242
ฝันบอกเหตุนี่เอง คงจะเป็นเนื้อคู่กันแน่แท้แล้วล่ะ

ขอบคุณคนเขียนมากๆ ค่า  :pig4:

ออฟไลน์ SuSaya

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2880
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 206
ภาษาดีมากเลยค่ะ เหมือนพรหมลิขิต มักรีผลตามมาถึงในโลกความเป็นจริง

ออฟไลน์ Whatever it is

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 365
    • Panda Playground
จิ้นตามกันสุดๆ หุๆ
http://pandadev.com - Panda Playground

ออฟไลน์ daboo

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 20
เย๊ย



จบจิงดิ่



ขอภาคสองคับ

ออฟไลน์ PoP~Pu

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1703
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 115
น่ารักและล้ำจินตนาการมาก หุหุ
ชอบบบบอีกแล้วอะ
แต่มันสั้น อยากอ่านต่ออีกหน่อยจัง :impress2:
เค้าว่ากันว่าเนื้อคู่ของเราอยู่"มุม"ใด"มุม"หนึ่งของโลก ฉิบหาย!!.. โลกเสือก"กลม" !!!

ออฟไลน์ rellachulla

  • iiRita♥World Behind My Wall♥
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1672
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 213
ย๊ากกกกส์
โลกหยุดหมุน
ฟินไปถึงโลกหน้าเลยจ้ะที่ยัก
。✿*゚¨゚✎・Free as the wind~~♥♥

ออฟไลน์ jira

  • ทุ่มลงมา เทเข้าไป มาเลย..รับได้!!!
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1237

ถูกใจให้เป็ด +9
คนธรรพ์


ผืนป่ากว้างเขียวขจีโอบล้อมด้วยสายลมพัดเฉื่อย  เท้าเปล่าเหยียบหญ้าสีเขียวสด  มือเรียวจับพิณทอดน่องไปตามทาง  ดวงตาสวยมองตรงไปข้างหน้าแน่วแน่  เดินแทรกกายเร้นตามแมกไม้  หยุดฝีเท้าหน้าสระใหญ่  นิ้วเรียวยาวแตะดีดสายเส้นเล็กพลิ้วแผ่ว  ความไพเราะจากเสียงพิณกังวานไปทั่วป่ากว้าง  กิ่งไม้ใหญ่มีนกน้อยจับจองเกาะสดับเสียงไพเราะ  เจ้าของนิ้วเรียวยกยิ้มบางเมื่อเงยมองทุกสรรพสิ่งที่หยุดนิ่งเพราะเสียงบรรเลงพิณจากตน  ริมฝีปากบางเอื้อนเอ่ยขับกล่อม   ดวงตาคู่งามทอดมองธารน้ำไหลตรงหน้า  เคลื่อนกายขยับลุกเดินไปริมตลิ่ง  ปรายตาสบดวงตาสวยของกินรีสาวที่บินตามเสียงลงเล่นน้ำตรงหน้า  ปวดในอกเมื่อเห็นนางเหล่านั้นลงเล่นน้ำ  หวนนึกถึงนางอันเป็นที่รัก..ผู้จากไปไม่มีวันหวนคืน 

โอ้นวลนางห่างหายมลายสูญ
ความอาดูรคืนกลับจับคืนถิ่น
อยู่ไหนหนอกันเล่าเจ้ายุพิน
กลับคืนดินถิ่นพำนักพักหัวใจ

เสียงคนธรรพ์พร่ำหาทุกเช้าค่ำ
เจ้ายังจำคำสัญญานั้นได้ไหม
จะเคียงคู่อยู่ข้างไม่ล้างไป
แล้วเจ้าใยทิ้งข้าในเดียวดาย


มือเรียวหยุดการเคลื่อนไหว  หัวใจปวดปร่า  หลับตานิ่งกลืนก้อนแข็งลงคอ  นั่งนิ่งรอกินรีผู้มีปีกสีขาวนวลลงมาเล่นน้ำ  เสียงสรวลไพเราะของกินรีสาวงามทั้งสระมิอาจดึงให้คนธรรพ์รูปงามสนใจได้  เพียงสายลมพลิ้วผ่านแมกไม้   กินรีนางเฝ้ารอก็พลิ้วปีกโบยบินลงแตะผิวน้ำ  ดวงตาเรียวงามปรายมองคนธรรพ์ที่ผุดลุกขึ้นยืน  แย้มยิ้มพิมพ์ใจแล้วเคลื่อนกายตรงเข้าไปหา  นิ้วเรียวไล้ลูบอกแกร่ง  เอื้อนเอ่ยถามเสียงใส่จริต

“รอนานรึไม่?  เกรงจะช้ามิทันใจเสียมากกว่ากระมัง”  คนธรรพ์หนุ่มสูดลมหายใจเข้าลึก  คลี่ยิ้มอ่อนโยนแล้วเบี่ยงตัวถอยหลังหลบปลายนิ้วนุ่มที่ลากวนอกแกร่ง  ค้อมตัวทักทายแล้วเงยหน้ามองสบดวงตาคู่สวยนั้น  ถามผ่านมโนสำนึกถึงเรื่องนางอันเป็นที่รัก

กินรีสาวยกมือป้องปากเบี่ยงหน้าปิดรอยยิ้มงดงามก่อนจะหันมาสบตาคนธรรพ์รูปงามผู้ภักดีในรัก  ส่งสารที่นางรับรู้จากพระพรหมผู้สร้างโลกว่า  นางอันเป็นดวงใจได้จุติที่ชมพูทวีป(โลกมนุษย์)   แต่จักอยู่ส่วนใดนั้น  จงใช้  ‘หัวใจ’  ค้นหาเอาเอง  คำตอบทั้งหมดเรียกรอยยิ้มพึงใจให้คนธรรพ์หนุ่ม  เบือนหน้าต่ำมองสระอโนดาต  ที่ซึ่งเป้นจุดกำเนิดรักแห่งคนธรรพ์หนุ่มและนางอันเป็นที่รัก  เงยหน้าขอบคุณกินรีนางนั้นแล้วหันหลังให้กับผืนป่ากว้างที่เป็นเสมือนบ้านเกิด 

เดินย่ำเท้าตรงไปที่ห้วงแห่งเวลาที่กั้นระหว่างหิมพานต์กับโลกอื่นไว้  ยอมละทิ้งความเป็นเทพ  รับความเป็นมนุษย์ที่ไม่มีเวทย์  มีอายุขัยจำกัด  และต้องเผชิญความตาย  เพื่อนางนั้น..

..อัปสรณ์..

.................................

ทันทีที่ก้าวเท้าเข้ามาในห้วงมิติแห่งเวลา   หุบเหวลึกที่มีแต่ความมืดมิดบีบรัดรีดอากาศไม่ให้เก็บกักไว้หายใจ  ลมหวีดหวิวอื้ออึง  แก้วหูเหมือนจะระเบิด  ลมหมุนรัดร่างจนหายใจไม่ออก  สติเลือนหายก่อนจะถึงแสงสว่างรำไรที่ได้เห็นสุดปลายทางนั้น

ฝืนลืมตาตื่นขึ้นมารับแสงสว่างที่ได้เห็นเป็นสิ่งสุดท้าย  กะพริบตาปริบแล้วผงกหัวขึ้นมองไปรอบกาย  ลุกขึ้นนั่งช้า ๆ ก้มมองเสื้อผ้าแปลกตาที่สวมติดกาย  เงยหน้าขึ้นมองอากาศธาตุที่ได้สดับคล้ายเสียงคนคุ้นเคย..

‘นางอันเป็นที่รักของเจ้าอยู่ในวัยแรกแย้มของภพนี้  ข้าช่วยเจ้าให้อยู่ในร่างเดิมและให้มีความเยาว์เท่ากับนาง..เป็นของขวัญสุดท้ายจากข้า  สหายของเจ้า..’  สิ้นเสียงนั้นก็พลันมีขนนกสีขาวปลิวลงมาที่ตัก  คลี่ยิ้มอ่อนโยนแล้วหยิบขนนกวางไว้ที่หัวเตียง  ดึงผ้าห่มออกจากตัวแล้วหย่อนปลายเท้าแตะลงพื้นห้องเบา ๆ กวาดตามองไปรอบห้อง  เก็บรายละเอียดต่าง ๆ ที่เป็นของโลกมนุษย์เอาไว้  ลุกขึ้นยืน  เดินเข้าไปแตะปลายนิ้วที่โต๊ะเขียนหนังสือ  ลากปลายนิ้วผ่านหนังสือที่กองไว้  2-3  เล่ม  หยิบกรอบรูปที่มีรูปตัวเองกอดคอกับเด็กหนุ่มดวงตาดำขลับ  เพ่งพิศใบหน้าเนียนสวยผิดความเป็นชายของคนที่ตนกอดคอในรูป

‘มักรีผลนางนั้น?!’  คลี่ยิ้มให้กับความบังเอิญและกรรมเก่าที่ต้องกลับมาอยู่ร่วมกัน  มักรีผลนางนั้นเป็นผลที่ตนตั้งใจจะเด็ดหากถึงเวลาผลแก่(ลืมตาได้)   แต่เพราะนางอันเป็นที่รักล่วงรู้  คิดน้อยใจ  ไม่ถามไถ่เอาความ  หายสาบสูญจากป่าหิมพานต์ไป  ตนจึงต้องระทมทุกข์ตามหา  จนได้รับข่าวคราวจากกินรีนางนั้น 

เปิดตู้เสื้อผ้าแล้วยกมือขึ้นสัมผัสเนื้อผ้า   ฝ่ามือแตะแล้วเคลื่อนเชื่องช้าสัมผัสอาภรณ์ทุกตัว  หลับตารับภาพชีวิตปกติในภพนี้เข้ามาในหัว..

‘เด็กหนุ่มที่เพิ่งจบ ม.ปลาย และเป็นนิสิตปี 1 คณะดุริยางคศิลป์ ม.ชื่อดัง  ลูกชายคนโตของบ้าน  น้องชายเพิ่งย้ายเข้ามาเรียนที่ใหม่  ตามพรที่ตัวเองอธิษฐานก่อนร่างมักรีผลจะดับสูญ  ขอเกิดมาอยู่รักกับชายที่พึงใจ  บ้านไม่รวยมาก  พ่อแม่น่ารัก  ส่วนชื่อ..’  สมองถูกจำกัดการรับรู้ข้อมูลเพียงเท่านั้น  เข่าทรุดฮวบ  มือกุมขมับ  คิ้วเข้มขมวดมุ่นกับความปวดที่ถาโถมเข้าใส่  หายใจสั้น ๆ แล้วเงยหน้ามองประตูที่เปิดออก

“พี่เป็นอะไร?!  ปวดหัวอีกแล้วเหรอ?  พักนี้พี่ปวดหัวบ่อยเกินไปแล้วนะ  ไปหาหมอดีกว่าม้างงงง”  ผมหอบน้อย ๆ มองมือเรียวของน้องชายตัวเองพยุงให้ลุกขึ้นยืน  เบี่ยงแขนออกช้า ๆ แล้วหลับตานิ่ง  สมาธิก่อเกิดรวดเร็วเรียกความสงบเข้ามาในจิตใจ  อาการปวดหัวหายเป็นปลิดทิ้ง  ลืมตามายิ้มบางส่งให้น้องชายแล้วเดินไปหยิบเสื้อผ้าในตู้  เดินผ่านหน้าน้องชายไปเข้าห้องน้ำ

น้ำจากฝักบัวไหลล้างกลิ่นไอของภพอื่นออกจากตัว  ในหัวเริ่มไม่มีความทรงจำของป่าหิมพานต์   ความเป็นมนุษย์ที่เลือกแล้วกำลังกลืนความเป็นเทพให้เลือนหาย  ผ่อนลมหายใจออกช้า ๆ แล้วปิดฝักบัว  มองน้ำที่ไหลลงไปในท่อด้วยดวงตาว่างเปล่า  หยิบผ้าเช็ดตัวมาซับน้ำตามตัวออก  ส่องกระจกพิศมองใบหน้าคม  คิ้วเข้ม  ตาเรียวสวย  จมูกโด่งเป็นสัน  หน้าผากแคบ  ผมดกดำและมีไรผมอ่อนเรียงตัวสวย  หน้าตาดีซะจน..เหมือนไม่ใช่คนบนโลก

เบือนหน้ามองหลังมือที่จับอ่างล้างหน้า  หงายมือช้า ๆ มองนิ้วเรียวที่มีพรสวรรค์ทางดนตรี  กระดิกนิ้วน้อย ๆ หลับตากลั่นเสียงดนตรีไพเราะกับท่วงทำนองประหลาดดังก้องในหัว  คลี่ยิ้มบางแล้วลืมตาขึ้นมองความชื้นจากลมที่พัดวนรอบตัว  เดินออกจากห้องน้ำแต่งตัวด้วยเสื้อยืดกางเกงยีนธรรมดา  หยิบหมวกผ้าสีทึมมาสวม  คว้ากีต้าร์โปร่งขึ้นมาสะพายไหล่  เดินลงมาจากชั้นบน  เสียงนกน้อย  ลมพัดเอื่อย  และสรรพสิ่งจากรอบกายส่งเสียงร้องทักทาย  ยิ้มน้อย ๆ แล้วค้อมตัวยินดีกับการทักทายนั้น  สอดเท้าเข้าไปในรองเท้าผ้าใบสีหม่น  ก้าวเท้าเดินออกจากรั้วบ้าน  เดินไปตามทางที่ลมพัดหมุนวนรอบกาย  หัวใจเต้นรัวแปลกเมื่อเห็นสวนสาธารณะใหญ่  เดินผ่านผู้คนมากมายที่มาใช้บริการสวนสาธารณะแห่งนี้

ทอดสายตามองอิฐตัวหนอนที่ปูเป็นทางเดิน  แทนที่จะรับเอารอยยิ้มจากคนแปลกหน้าที่เพียรส่งมาให้  ยิ่งเดินไปตามทางที่ลมหมุนพาไป  หัวใจผมยิ่งเต้นแรง  หายใจถี่ขึ้นเรื่อย ๆ  มือเย็นเฉียบ  จู่ ๆ ลมที่คอยหมุนรอบตัวนำทางผมก็หยุดการเคลื่อนไหว  หยุดยืนกับที่แล้วหันมองรอบตัว  ผู้คนที่เดินผ่านไปมายิ้มส่งสายตาเชิญชวน  บ้างมองชื่นชม  แต่ไม่ใช่..ไม่ใช่คนที่พระพายจะพาผมมาเจอ

หัวใจเต้นรัวไม่มีสาเหตุ  เหงื่อไหลท่วมทั้งตัว  กระสับกระส่ายจนอยู่เฉยไม่ได้  หมุนตัวมองหาคนที่ผมอยากเจอ  กำหมัดแน่นระงับความตื่นในใจ  หลับตาแน่นเรียกสมาธิขอให้ใจสงบ  เสียงหนึ่งผุดขึ้นมา..  ‘ใช้หัวใจ’  ความมืดมิดในใจถูกเสียงนั้นส่องสว่างวาบ  ผมสงบลงทันที  ลืมตาขึ้นช้า ๆ แล้วปลดกีต้าร์ที่สะพายหลังออกมาปรับสาย  พิงหลังกับเสาไฟต้นสูง  มือดีดสายเส้นเล็กตามจังหวะเพลงที่ดังขึ้นมาในหัว  ให้ส่งออกมาผ่านปลายนิ้ว  หลับตาฟังเสียงความเคลื่อนไหวรอบตัวที่ค่อย ๆ เงียบหายเมื่อเอื้อนเอ่ยขับกล่อมเพลงจาก..ก้นบึ้งหัวใจ


อัสดงตกลงตรงขอบฟ้า
พร้อมน้ำตาแห่งคนธรรพ์มันหลั่งไหล
ด้วยความรักปักอกถูกพรากไกล
พร้อมหัวใจมานพจบรัญจวน

โอ้สวรรค์ไยเล่าเจ้าทำผิด
เจ้าเคยคิดถึงใจใครโหยหวน
เจ้ากระทำสิ่งใดไร้คร่ำครวญ
ทำเนื้อนวลจากข้าหาไม่มี

นั่งบรรเลงเพลงพิณพร้อมกลอนเศร้า
เพิ่มความเหงาในหัวใจของข้านี้
ขับกลอนเศร้าพร้อมบรรเลงเป็นเพลงคีต์
ให้โลกมีความชอกช้ำระกำใจ



ภายใต้เปลือกตาปิดสนิท  มีแสงสีทองสว่างขึ้นมาตรงกลางแล้วค่อย ๆ เพิ่มแสงจ้าขึ้นมาจนสว่างวาบทั้งใจ  ริมฝีปากที่เอื้อนเอ่ยทำนองโศกจากบทเพลงหยุดขยับ  หัวใจที่เต้นจังหวะปกติค่อย ๆ เต้นระรัวเร็วขึ้นตามแสงสีทองที่ได้เห็นในใจ   ลมเย็นกลับมาพัดรอบตัวอีกครั้ง  หายใจสั้น ๆ แล้วลืมตาขึ้นช้า ๆ  ท่ามกลางผู้คนที่ยืนรายล้อมฟังเสียงเพลงไพเราะ  มีแสงสีขาวนวลผ่องสว่างอยู่ด้านหลังสุดทางเดิน 

ก้าวเท้าเดินออกไปข้างหน้า  ดวงตาจับจ้องแสงนวลไม่กะพริบ  ผู้คนขยับแยกให้แทรกกายผ่าน  แสงนวลแจ่มชัดขึ้นเรื่อย ๆ ในหัวขาวโพลน  เท้าที่ย่ำไม่รู้สึกถึงน้ำหนักตัวอีกต่อไป     หายใจแผ่วเมื่อสบตาสีน้ำตาลกลมโต  ดวงหน้าใส  ผิวผุดผ่อง  คลี่ยิ้มบางให้ดวงตาสีน้ำตาลที่คลอน้ำตาของคนตรงหน้า  ขยับปลายนิ้วดีดสายกีต้าร์  หลุบตามองกีต้าร์ในมือ   เอื้อนเอ่ยบทเพลงท่อนท้ายที่ต้องร้องให้จบ..


ขับเพลงพิณบรรเลงเป็นกลอนโศก
วิปโยคแห่งรักที่ข้าไร้
ใครกันหนอขอได้ไหมคืนหัวใจ
แล้วจะให้ทำไรข้าก็ยอม..



เบือนสายตาขึ้นมองดวงหน้าสวยที่พราวพร่างด้วยรอยยิ้มแล้วน้ำตานองหน้า   เบี่ยงกีต้าร์ไปข้างหลัง  จับปีกหมวกแล้วถอดออกมายื่นตรงหน้าคนรัก   มือเรียวกำบางอย่างไว้แน่น  ยื่นออกมาช้า ๆ   ก่อนจะคลายมือปล่อยขนนกสีนวลหล่นลงในหมวกสีหม่น  ผมยิ้มกว้างแล้วค้อมตัวกับเด็กหนุ่มในร่าง  ‘อับสรณ์’ คนรักของผม  ไม่สนใจสายตาคนรอบข้างที่กำลังมองมา   วินาทีนี้..มันยิ่งใหญ่นักสำหรับผม

“ยินดีที่ได้รู้จัก  และยินดีที่ได้  ‘รัก’ กันอีกครั้ง”  เงยหน้ามองรอยยิ้มทั้งน้ำตาของคนรักแล้วอ้าแขนรวบกอดเข้ามาทั้งตัว  อิ่มเอมในหัวใจ  ขอบคุณชะตาไม่ต้องค้นหากันนาน  จากนี้เรามีหน้าที่รักษาความรักไว้กับเราให้นานที่สุด  จวบวันสิ้นอายุขัยของภพมนุษย์นี้..

ความมหัศจรรย์เกิดขึ้นได้กับคนที่มีศรัทธา  เฉกเช่นเดียวกับ..







..ความรัก  เกิดขึ้นได้กับคนที่มั่นในรัก..


END.

…………………………………………..

กอดรวบ!  กอดรับนักอ่านทุกท่านค่ะ
จิตั้งใจแล้วจริง ๆ นะคะว่าจะไม่มีต่อ เพราะไม่ถนัดแนวนี้เลย  ไม่ถนัดมาก ๆ เลยด้วย  แต่ที่จิจิ้นมาอีกตอนเพราะตั้งใจแต่งให้นักอ่านที่อยากอ่านงานแนวนี้เหมือนกันอ่ะค่ะ  ใครเก่ง ๆ แต่งแนวนี้มาให้จิอ่านบ้างนะคะ  แลกกันไง >/////<
ขอบคุณที่ติดตามนะคะ
 :pig4: :กอด1: :o8:
ปล. ซีรี่ส์นี้ไม่มีชื่อตัวละครค่ะ  ห้ามสงสัย กร๊ากกกกก

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4320
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2669

ถูกใจให้เป็ด +1
พล๊อตลึกซึ้งมากเกี่ยวกับตอนกินรีด้วย  อ่านแล้วต้อง o13

ออฟไลน์ หมวยลำเค็ญ

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 941
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 136

ถูกใจให้เป็ด +1
หาอ่านแนวนี้ยากมากเลยค่ะ แล้วก็ชอบมากกกกด้วย
+1 +เป็ดคุณจิ เขียนอะไรมาก็น่ารักซ๊ะทุกเรื่องเลย  :กอด1:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 8959
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 837

ถูกใจให้เป็ด +1
เพิ่งได้อ่านอ่ะพี่จิ ขอกรี๊ดก่อน >///<
แนวนี้ก็ชอบ  :o8:
✿◕‿◕✿◕•★••。✿✲•¯°•°•★•°•°´¯¤°•★•\\\BOBBY MY BABY///•★•°´¯¤°•°•★•°•°¯•✲✿。••★•◕✿◕‿◕✿

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด