เกมรัก...หมากชะตา by Anonymus ***ตอนที่ 72.2 อัพ 5-1-14 หน้า 182***
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เกมรัก...หมากชะตา by Anonymus ***ตอนที่ 72.2 อัพ 5-1-14 หน้า 182***  (อ่าน 456708 ครั้ง)

ออฟไลน์ ladyzakura

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 573
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 64

ถูกใจให้เป็ด +2

น้อยใจอลันแทนเลโอ

ออฟไลน์ Monkey D lufy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 202

ถูกใจให้เป็ด +2
เฮ้อ !!!!

เป็นสถานการณ์ที่น่าอึดอัดเป็นที่สุด

เมื่อไหร่เรื่องทุกอย่างจะคลี่คลายสักทีอ่ะ
"There is nothing either good or bad but thinking makes it so."
- - W.Shakespeare - -
ไม่มีสิ่งใดๆในโลกที่ดีหรือเลว มีแต่ความคิดของเราเท่านั้นที่ทำให้เกิดความดีและความเลว

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3325
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 792

ถูกใจให้เป็ด +2
จริงๆมันก็ดีอ่ะนะที่เลือกเผชิญหน้าไม่หนีปัญหาอีกต่อไป
แต่กับบางคนเผชิญซึ่งๆหน้าก็ดูจะไม่เหมาะสมเท่าไร
คนเจ้าเล่ห์ก็ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมและไหวพริบเข้าสู้บ้างล่ะ
เหมือนที่อลันทำอยู่ แต่ต้องยอมรับว่าเรื่องนี้มันเรื่องของเลโอ
เค้าก็มีสิทธิ์รู้และตัดสินใจ แต่วิธีจัดการปัญหาค่อยว่าอีกที
เพราะเชื่อว่าอลันไม่ยอมให้เลโอเกิดอันตรายขึ้นแน่ๆ
กลายเป็นว่าอลันพะวงทั้งสองทางเลย ทั้งริวและเลโอ
ก็สำคัญทั้งสองคนนี่เนาะ แต่เลโอเค้าจะรู้ไหมล่ะ :เฮ้อ:
ตอนนี้ดูเหมือนรอสฟินี่จะเป็นคนดียังไงก็ไม่รู้ :serius2:
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 736

ถูกใจให้เป็ด +2
ลุ้นได้ทุกตอนจริงเรื่องนี้ :z2:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 8896
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 833

ถูกใจให้เป็ด +2
คุณแม่มารีน่าช่างแสนดีจริงๆ ปกป้องเลโอเต็มที่ เป็นสุดยอดคุณแม่เลย o13
เลโอคิดอะไรอยู่ถึงไม่ปฏิเสธออกไป แต่มันก็น่าตกใจที่อยู่ๆจะกลายเป็นเจ้าพ่อขาใหญ่มว๊ากกก :z3:
อลันจะว่ายังไงน้า โดนกระตุกหนวดแมวอย่างนี้ :เฮ้อ:
✿◕‿◕✿◕•★••。✿✲•¯°•°•★•°•°´¯¤°•★•\\\BOBBY MY BABY///•★•°´¯¤°•°•★•°•°¯•✲✿。••★•◕✿◕‿◕✿

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 246

ถูกใจให้เป็ด +2
เฮือก... มาแนวนี้ ลุ้นกว่าเดิมอีก.... ตายๆ

ออฟไลน์ amito

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1980
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 217

ถูกใจให้เป็ด +2
คิดอย่างแม่มารีน่าก้อถูก คิดอย่างเลโอยิ่งถูกใหญ่

ปัญหาทุกอย่าง ถ้าหลีกเลี่ยงได้ก้อควรจะหลีกเลี่ยง แต่บางทีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือหันไปเผชิญหน้ากับมันตรงๆอย่างที่เลโอทำ

หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ


ออฟไลน์ moonoi1112

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 0

ถูกใจให้เป็ด +4
เป็นตอนที่เกลียดเลโอ มาก
คือแม่ปกป้องแถบตาย ไม่ถามสักคำดันให้ศัตรูเข้าบ้าน
โว้ย!!!~ อ่านตอนนี้แล้วหงุดหงิดเลโอ เวอร์ๆ :fire: :angry2: :serius2:

ขอบตบเลโอหน่อยเหอะ :beat: กระทืบซ้ำอีกหน่อย  :z6:
+1 คืออย่างนี้คือไม่เห็นความสำคัญของแม่ตัวเองเลย ??
เค้าพูดอะไรก็ไม่เชื่อ ไม่ถาม เอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตัวเองถูกเสมอ
มันเด็กอะ เด็กมากๆ  เหมือนเด็กที่ชอบคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่อะ
 เพลียจริงๆ

ออฟไลน์ theWinDy

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 23

ถูกใจให้เป็ด +2
ทั้งเล่ห์ ทั้งกล ถูกขุดขึ้นมาสารพัดวิธี
รอสฟินี่และอลันมีจุดอ่อนร่วมกัน
แถมดึงเลโอเข้ามาได้แล้วตอนนี้ อะไรจะเกิดต่อไป

ออฟไลน์ navintae

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4

ถูกใจให้เป็ด +4
เลโอคงมีแม่เป็นหัวหลักหัวตอ
แม่ก็ยืนแว๊ดๆ อยู่ข้างๆ ตัวลูกกลับชวนเข้าบ้าน
สงสัยอะไรคิดจะถามแม่ก่อนไม๊
ทำเหมือนที่ผ่านมาไม่เห็นค่าของคนอื่นที่เค้าดูแลปกป้องตัวเองเลย
เอาชีวิต แม่กับย่าตัเองมาเสี่ยง ชักศึกเข้าบ้านแท้ๆ เลยจ้าาา

ออฟไลน์ SweetSmile

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55

ถูกใจให้เป็ด +2
เลโอรู้ความจริงแล้วจะเป็นไงต่อน๊า
ว่าแต่เลโอให้พวกนั้นเข้าบ้านทำไมนะ
เพราะอยากรู้เรื่องใช่มั้ยละ

ออฟไลน์ W-Rose

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 8

ถูกใจให้เป็ด +1
 :กอด1: จะส่งนิยายวันไหนอ่ะคะ
เพราะพอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่างซะด้วยสิ  :sad4:
ต้องคุมงานกีฬาสีอ่ะ  จะได้เคลียวัน-เวลาให้ว่าง

ส่งเมลล์ไปถามแล้วนะคะ ที่ฮอตเมลล์ค่ะ  :pig4:
“True love is like a jigsaw puzzle.
The pieces will find themselves
when they are right for each other.”

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1895
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 143

ถูกใจให้เป็ด +2
อ่านตอนนี้แล้วเครียดดดด
นี่แหละผลของการปิดบัง
การที่เลโอยังงงกับเรื่องที่เกิดและอยากรู้ความจริงมาตลอด
เมื่อมีคนมาเสนอความจริงให้ถึงที่มีรึเลโอจะปฎิเสธ

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 736

ถูกใจให้เป็ด +1
คิดถึงจังเลยยยยยยยยยยย :กอด1:

ออฟไลน์ Celestine

  • หนูไม่รู้หนูเป็นแมว *-*
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 91

ถูกใจให้เป็ด +1
แอบรำคาญเลโอมาก บางครั้งเหมือนจะเก่งแต่ก็ไม่ แล้วชอบทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้นมาอีก
บางทีก็มีข้อดีหรอก แต่ไม่ชอบหลายๆ อย่าง รวมๆ แล้วไม่ชอบมากกว่าชอบ
แต่อีกแง่นึงคิดว่า เด๋วคนเขียนคงมีอะไรมาเซอร์ไพร์ส ฮ่าๆๆ รออ่านตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปป~
เห็นด้วย เลโอนี่แบบ.. ไม่ได้ใสเหมือนหนูริวอ่ะนะ เติบโตในโลกความเป็นจริง พบเจอผู้คนมากมาย ผ่านญมาเยอะ
ไม่เหมือนเจ้าหนูริว เด็กน้อยตาใสที่ใครๆก็รักก็สงสาร เอ็นดู เวลาเอาแต่ใจเรายังคิดว่าริวมันน่ารักเลยอ่ะ
แต่เลโอนี่แบบ รำคาญนิดๆ แต่ก็นะ.. มันคนละคนกันนี่หน่า

อืม..คงเพราะในเรื่องใครๆก็เอาแต่ปิดบัง ไม่ยอมบอกอะไรเลโอเลย
เลโอเลยรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้รับความไว้วางใจ ไม่มีความสำคัญล่ะมั้ง เลยออกอาการน้อยใจบ่อยๆ
ยิ่งตอนอยู่กับอลันนี่กลายเป็นเด็กน้อยขี้งอนไม่เข้าเรื่องไปเลย


ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 53

ถูกใจให้เป็ด +1
เพิ่งตามมาอ่านสนุกมากเนื้อเรื่องเข้มข้นสุดๆ รอติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ อากาศใต้ผ้าห่ม

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 57

ถูกใจให้เป็ด +1
ยิ่งอ่านชักยิ่งเครียด  :z3:

ถ้าเป็นอลันคงอยากพ่นไฟเผาไหม้ทุกอย่างตรงหน้า  :m31:

ออฟไลน์ ott1212

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 221
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 13

ถูกใจให้เป็ด +1
ลุ้นๆๆๆๆๆ........

อลันจะให้คำแนะนำกับเลโอว่าไง..

แล้วเลโอจะทำตามไหม.......

ชีวิตของเลโอ  เลโอมีสิทธิ์ที่จะรู้ จะเลือกทางของตัวเอง

ช้าหรือเร็วก็ต้องเผชิญหน้ากัน เพียงแต่จะเป็นแบบไหน

ในบ้านของตัวเอง มีคนดูแลรอบข้าง ย่อมต้องปลอดภัยกว่า

ที่ต้องไปเจอข้างนอกอยู่แล้ว ดีกว่าถูกจับตัวไปแล้วบังคับให้ทำตาม

ที่สำคัญ...คนที่เพื่อนของอลันดูแลอยู่ จะมีส่วนในเรื่องนี้ไหม...

อยากอ่านต่อเร็วๆ จัง....... :z13:

ออฟไลน์ -i z e l i z e-

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 125
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18
    • ไอซ์ ไม่กินผัก

ถูกใจให้เป็ด +2

สภาวะตึงเครียด ขออนุญาตทิ้งตัว ...
|l|l ~ •★• อารมณ์นี้                 LOVER MINE *

ออฟไลน์ plugie

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด +2
สงสัยต้องให้อลันกดเลโอสักที่ 555+

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ eyeaptchy

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 88
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 8

ถูกใจให้เป็ด +2
มาจิ้มไว้ก่อนค่ะ ยังไม่ได้อ่านเลย แต่จะอ่านให้ครบนะคะ
เพราะติดตามเรื่องริวไผ่มาแล้ว ^^

ออฟไลน์ ||toxic-love||

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5

ถูกใจให้เป็ด +2
สนุกมากๆเลยครับ ชอบๆ มาต่อไวไวนะครับ รออยู่
ตอนแรกที่อ่านนึกว่า อลัน จะรุกสะอีก ฮี่ๆ

ออนไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1608
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 76

ถูกใจให้เป็ด +2


มาลงชื่อรออลันกับเลโอ

 :z2: :z2:

ออฟไลน์ Noi

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 26

ถูกใจให้เป็ด +2
 :call: :call:

ออฟไลน์ มือซ้าย

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 96
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 11

ถูกใจให้เป็ด +2
คนแต่งหายปายไหนหนอนิ  :a5:

ออฟไลน์ sogato

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 37

ถูกใจให้เป็ด +2
คิดถึงนะคะ :oni3:

ออฟไลน์ jj_girl

  • รูปโปรไฟล์ขำๆ นะคะ / Cr.สาววายในตำนาน
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 17

ถูกใจให้เป็ด +2
 :a5:  อร๊ายยย ปร้าอยู่หนายยยยย  รีบกลับมาแต่งต่อเด่วนี้นะคะ   o22

คนรอ รอจนใจจะขาดแบ้ววววววว

เป็นห่วงเลโอ เป็นห่วงอลัน  กี๊สๆๆๆๆ  :m31:

คาร์โลไม่น่าปล่อยให้พวกบัสติสต้ารอดเงื้อมมือมาจนถึงป่านนี้เลยยย   :fire:
o(≧ω≦)o     เป็นสาว Y เนี่ยมัน ฟิน~* จังเลยยยยยยยยย     (/≧▽≦/)

ออฟไลน์ aprilmonth4

  • เป็ดนักขาย
  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด +2
มาให้กำลังใจคนแต่งและคุณอลัน  :L2: :L2: :L2:
อยากอ่านเรื่องนี้เป็นเล่มเร็วๆ จังค่ะ ><
ชอบตรงที่อลันเหี้ยมกับคนที่มายุ่งกับคนสำคัญของตัวเอง
รู้สึกว่าอลันตอนนี้เฉียบขาด เจ๋งสุดๆ ตกหลุมรักเลย (เลโอบอกผมไม่ยอม 555)
อยากรู้จังเลยว่าต่อจากนี้เรื่องจะดำเนินไปทางไหน ในเมื่อเลโอเข้าใกล้ความจริงเกือบทุกอย่างแล้วแบบนี้

ออฟไลน์ amme

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด +2
 :call: คิดถึงเลโอกะอลันเหลือเกิ๊น มาต่อไวไวนะค้า

ออฟไลน์ spring

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1163

ถูกใจให้เป็ด +43
ตอนที่ 49

พอแยกจากรอสฟีนี่ เด็กหนุ่มก็รีบเข้าไปในบ้าน เลโอรู้ดีว่าตอนนี้มารีน่ากำลังโกรธเพราะความเป็นห่วง และเสียใจที่เขาดื้อรั้น เด็กหนุ่มจึงต้องรีบตามหามารดาเพื่ออธิบายเหตุผลให้ท่านเข้าใจ

เลโอเอื้อมมือไปผลักประตูห้องนอนของมารดาแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นมือของตัวเองสั่นระริก  อาการสั่นสะท้านไม่เพียงเกิดกับมือทั้งสองข้าง แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเหมือนจะพลอยสั่นเทาจนระงับไม่ได้ ความรู้สึกเย็นยะเยือก เกิดขึ้นในช่องท้องแล้วค่อยๆลามไปทั่วทั้งร่างกายจนขยับตัวไม่ได้

เด็กหนุ่มทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วก้มมองร่างกายเพื่อหาสาเหตุของความผิดปกติ น้ำอุ่นๆ หยดลงบนตักทำให้เลโอต้องยกมือขึ้นแตะบนใบหน้าอย่างประหลาดใจ...นี่เขากำลังร้องไห้อย่างนั้นหรือ?

‘ช็อกย้อนหลัง’ เลโอวิเคราะห์อาการตัวเอง แม้เขาจะบอกตัวเองว่าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่าง และสามารถควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงความหวั่นไหวต่อหน้าแขก และมารดาได้ แต่เมื่ออยู่ตามลำพังเด็กหนุ่มถึงรู้ว่าตัวเองกำลัง ‘กลัว’ แค่ไหน

ถึงจะเคยเฉียดความตายมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขากลัวจนสั่นไปทั้งตัว...ความกลัวนั้นไม่ได้เกิดเพราะกลัวตัวเองจะได้รับอันตราย แต่กลัวเพราะคิดว่าหากอันตรายนั้นเกิดขึ้นกับ ‘แม่’

เขาเหลือแม่เพียงคนเดียว และจะไม่ยอมเสียท่านไปเป็นอันขาด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เด็กหนุ่มจึงไม่ลังเลเลยที่กระโจนออกไปเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น

เลโอยกมือสั่นๆ ขึ้นเช็ดเหงื่อและร่องรอยน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะสูดหายใจลึกเพื่อไล่อาการสั่นสะท้านให้หายไป...เด็กหนุ่มลุกขึ้นเปิดประตูเข้าไปในห้อง แต่ไม่พบใคร จึงเดินตามหามารดาจนทั่ว กระทั่งพบว่ามารีน่ามาอยู่ในห้องพระ  เลโอกราบพระแล้วคลานเข่าเข้าไปนั่งชิดหลังมารดา


“แม่ครับ” เด็กหนุ่มเรียกเสียงแผ่ว แต่มารีน่ายังเฉย สายตาจับนิ่งอยู่ที่โกศบรรจุอัฐิของสามี

“แม่...แม่จ๋า...” เลโอทอดเสียงอ่อน ออดอ้อน แล้วสวมกอดมารดาจากทางด้านหลัง มารีน่าสูดหายใจลึกเพื่อไล่น้ำตาให้ย้อนกลับลงไปในอก ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าลูกชายนิ่ง

“ทำไมทำแบบนี้เลโอ...ทำไมไม่ปฏิเสธให้เด็ดขาด...ทำไม...” มารีน่าพูดต่อไม่ออก ได้แต่จ้องหน้าลูกนิ่งด้วยความเสียใจ และเป็นห่วง ยิ่งเห็นลูกหลบตาวูบเหมือนยอมรับผิด เธอก็ยิ่งปวดใจ

“ผมยังไม่ได้รับปากว่าจะไปนะครับแม่” เด็กหนุ่มบ่ายเบี่ยงเสียงเบา แต่ไม่กล้าสบตามารดา

“แต่ลูกจะไป...เลโอ แม่เลี้ยงลูกมา คิดว่าแม่ไม่รู้นิสัยลูกเหรอ?” มารีน่าย้อนถามเสียงขื่น เลโอก้มหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นสบตากับมารดา

“ถ้าผมไป...ปัญหาทุกอย่างจะได้จบยังไงละครับ” เลโอตอบเสียงเบา แต่สายตาเด็ดเดี่ยวจนมารีน่าใจหายวูบ

“ถ้ามันง่ายอย่างนั้น แม่จะต้องหนีมาคนละซีกโลกทำไมละลูก” มารีน่าย้อนกลับทันควัน ความขมขื่นและเสียใจประดังประเดขึ้นมาจนปวดร้าวในอก ยิ่งสบตาลูก เห็นดวงตาใสปราศจากเล่ห์เหลี่ยม ความห่วงใยก็ยิ่งทับทวีจนลูกชายรู้สึกได้ เลโอถึงคว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น

“แต่เราไม่มีวันหนีไปได้ชั่วชีวิตนี่ครับ” เลโอค้านเสียงเบา นุ่ม แต่ยิ่งเด็กหนุ่มอ่อนโยนด้วยเท่าไหร่ มารีน่าก็รู้ว่านั่นแปลว่าความดื้อรั้นในตัวลูกชายกำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

“แล้วลูกรู้ได้ยังไงว่าถ้าลูกไปจะแก้ปัญหาได้ ไม่ใช่กลายเป็นทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่านี้”

“ถ้าอยากจะฆ่าเรา เขาคงทำไปแล้วล่ะครับ ที่เขาไม่ทำ เพราะเขาต้องการผลประโยชน์จากเรา” เด็กหนุ่มตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่นอย่างมั่นใจ

“ลูกก็รู้นี่! แล้วยังจะไปเป็นเหยื่อให้เขาหลอกใช้อย่างนั้นเหรอเลโอ” มารีน่าย้อนถามเสียงขื่น เธอรู้ว่าลูกฉลาด ช่างสังเกต และไวต่อความรู้สึกคน แต่ไม่ว่าจะเฉลียวฉลาดหรือเข้มแข็งสักแค่ไหน ลูกเธอก็ไม่มีทางจะรับมือกับคนเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมพวกนั้นได้


เลโอจ้องมองหน้าเธอนิ่ง สายตาดูครุ่นคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเธอขึ้นแนบแก้ม


“ถ้าเป้าหมายของเขาอยู่ที่ผม แม่กับย่าก็จะปลอดภัย แล้ว...” ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะพูดจบมารีน่าก็กระชากมือออกจากการเกาะกุม หัวใจชาวาบเหมือนถูกฟาด ก่อนที่ความชาจะหายไปแล้วแทนที่ด้วยความเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

“ลูกพูดอย่างงั้นได้ยังไง คิดว่าแม่จะยอมปล่อยให้ลูกไปเสี่ยงเพื่อแม่อย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง!” มารีน่าแหวเสียงสั่น เจ็บจนจุกไปทั้งอก เธอดิ้นรนทุกอย่างก็เพื่อปกป้องลูกจากคนพวกนั้น แต่ลูกกลับจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเธอ 

“แม่ครับ” เลโอพยายามจะจับมือแม่ แต่มารีน่ากระชากมือออกแล้วกำจนเกร็งแน่นไว้บนตัก สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความโกรธและเสียใจจนเด็กหนุ่มทำอะไรแทบไม่ถูก

“แม่...ผมแค่จะ...” เลโอพยายามจะอธิบาย แต่มารีน่าปฏิเสธสวนขึ้นมาเสียก่อน

“แม่ไม่มีวันยอม” มารีน่าย้ำทุกคำด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“แม่ครับ...แม่ฟังผมก่อนสิครับ ผมแค่คิดว่า...” เลโอวิงวอนร้อนรน แต่ยิ่งเด็กหนุ่มพยายามจะชี้แจงมารีน่าก็ยิ่งโกรธมากขึ้น

“กลับไปห้องของลูก แล้วไม่ต้องออกมาอีกจนกว่าจะถึงเวลากินข้าว” มารีน่าสั่งตัดบท ไม่เปิดโอกาสให้เลโอได้อธิบายอะไรอีก

“แม่ครับ!” เด็กหนุ่มอุทานด้วยความตกใจ มารดาไม่เคยโกรธจนไม่ยอมฟังเหตุผลแบบนี้มาก่อน

“เอามือถือวางไว้ แล้วห้ามลูกใช้โทรศัพท์ที่บ้านด้วย” เพื่อเป็นการป้องกันคนพวกนั้นติดต่อกับบุตรชายมารีน่าจึงต้องปิดกั้นทุกช่องทาง แม้จะเป็นการทำร้ายจิตใจลูกเธอก็ต้องทำ

“แม่...” เลโอหลุดปากครางเสียงแผ่ว

“แม่บอกให้เอาโทรศัพท์มา! แล้วกลับไปอยู่ในห้อง” มารีน่าตวัดเสียงแข็ง ห้วน เพื่อให้ลูกรู้ว่าเธอเอาจริง

“ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะครับแม่” เลโอค้านเสียงพร่าด้วยความน้อยใจ ที่มารดาลงโทษเขาโดยไม่ฟังเหตุผลเช่นนี้

“เดี๋ยวนี้!”


เลโอจำต้องส่งโทรศัพท์ให้มารดา ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะน้ำตาที่คลอเต็มดวงตาของท่านต่างหาก ที่ทำให้เด็กหนุ่มไม่กล้าขัดขืน


“ผมขอไปดูแลคุณย่าได้มั้ยครับ” เด็กหนุ่มต่อรองเสียงแผ่วอย่างอ่อนใจ มารีน่าไม่ตอบ แต่เมินหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อไม่ให้ลูกเห็นน้ำตาที่ร่วงผล็อยลงมา


ไหล่ที่ตั้งตรงเหยียดขึงนั้น ทำให้เลโอรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดหรืออธิบายอะไรตอนนี้ เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกกลับไปห้องของตนเองตามคำสั่ง จึงไม่เห็นว่ามารีน่าจ้องมองโกศของสามีด้วยน้ำตานองหน้า


“คุณคะ...ฉันจะทำยังไงดี จะปกป้องลูกได้ยังไงคะ...ฉันผิดเองใช่มั้ยที่เลี้ยงลูกให้ยึดมั่นแต่ความถูกต้อง ให้เขากตัญญู จนเขาไม่ห่วงตัวเองเลยสักนิด...แต่เรื่องนี้มันอันตรายเหลือเกิน...ถ้าลูกไปก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง หรือต่อให้ขึ้นรับตำแหน่ง...ลูกจะไม่มีความสุขอีกเลยชั่วชีวิต...อำนาจพวกนั้นมันสร้างจากความหายนะ สร้างจากเลือดเนื้อ จากน้ำตาของคนอื่น...เลโอไม่มีวันทนได้แน่ ลูกอ่อนโยนและดีงามเกินกว่าจะยืนบนกองซากศพ เลโอจะเหมือนตกนรกทั้งเป็น...แล้วลูกจะมีชีวิตต่อไปยังไง...” มารีน่ายกมือขึ้นกดกลางอกด้วยความทรมาน หัวใจแม่เหมือนจะขาดเมื่อมองเห็นนรกที่รออยู่เบื้องหน้า แต่ลูกของเธอกำลังจะก้าวไปหามันเพื่อปกป้องเธอ


มารีน่าละสายตาจากโกศของสามีไปยังวงพักตร์อ่อนโยนของพระพุทธรูปที่ตั้งอยู่บนสุดของโต๊ะหมู่บูชา แล้วยกมือสั่นเทาขึ้นพนม...


“หลวงพ่อคะ...ดิฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ ดิฉันคิดไม่ออกแล้ว ว่าควรแก้ปัญหายังไง...ขอหลวงพ่อได้โปรดชี้ทางสว่างให้ฉันด้วยเถอะค่ะ...ดิฉันหมดหนทางแล้ว” มารีน่ากราบราบลงกับพื้นแล้วฟุบหน้านิ่ง จมอยู่ในห้วงแห่งทุกข์เพียงลำพัง เฝ้าวนเวียนคิดหาทางออกแต่หนทางก็ดูจะมืดมิดไปหมด


ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้มารีน่าเกือบสะดุ้งเพราะจมอยู่กับความคิดที่เคร่งเครียดจนปวดร้าวไปทั้งศีรษะ


“คุณคะ” สาวใช้เรียกเบาๆด้วยน้ำเสียงเกรงใจ มารีน่าขานรับโดยพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ

“นางเหรอ...ว่าไง”

“มิสเตอร์ฮิวส์มาขอพบคุณค่ะ”


อาการอุ่นวาบแทรกเข้ามาแทนที่ความสิ้นหวังอย่างกะทันหันทำให้มารีน่าชะงักไปชั่ววูบ


“หาน้ำกับขนมไปรับรอง เดี๋ยวฉันตามลงไป”

“ค่ะ”


มารีน่าเงยขึ้นมองโกศของสามีด้วยดวงตาเป็นประกายเจือความหวังอีกครั้ง


“ขอบคุณค่ะหลวงพ่อ ขอบคุณค่ะคุณ ขอบคุณที่ส่งเขามา”


มารีน่ารีบกลับเข้าห้องเพื่อล้างหน้าให้หมดคราบน้ำตา แล้วลงไปพบอลันข้างล่าง แต่เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของอีกฝ่ายน้ำตาก็กลับมาคลอดวงตาอีกครั้ง


“ผมขอโทษที่มาช้า ผมเพิ่งรู้ว่ารอสฟีนี่มาที่นี่” แม้น้ำเสียงของอลันจะยังราบเรียบ แต่การที่เขาไม่ทักทายตามมารยาทกลับพูดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นทันทีที่เห็นมารีน่า แสดงถึงความกังวลของเขาเช่นกัน

“อลันคะ ช่วยพูดกับเลโอด้วยเถอะค่ะ แกจะไปบัสติสต้า” มารีน่ารีบขอร้องด้วยความร้อนใจ

“อะไรนะครับ” ใบหน้าที่เคยราบเรียบเผือดสีลงอย่างเห็นได้ชัด

“จีโอวานีมาหว่านล้อมแก บอกว่าถ้าเลโอยอมไปบัสติสต้า ไม่ว่าจะสละตำแหน่ง หรือรับตำแหน่ง ก็จะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ เลโอเลยจะไป” มารีน่าอธิบายคร่าวๆ เพื่อให้อลันพอรู้ที่มาที่ไป

“ไม่ได้นะครับ! การไปบัสติสต้า ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายหรอกครับ” เขารีบมาด้วยความร้อนใจ ยิ่งพอได้ยินมารีน่ายืนยันว่าเด็กหนุ่มคิดจะพาตัวเองไปติดกับดักของบัสติสต้า เขาก็อยากจะจับเลโอมาเขย่าแรงๆ ให้ความคิดบ้าๆนั้นหลุดไปจากหัวเด็กหนุ่ม

“ฉันก็ไม่ยอม แต่เลโอดื้อเสมอถ้าเขาคิดว่าสิ่งที่ทำมันถูกต้อง ยิ่งเขารู้ว่าการไปบัสติสต้าจะทำให้พวกนั้นไม่แตะต้องฉันกับคุณแม่ เขาก็ตัดสินใจทันที เลโอคงไม่ยอมเปลี่ยนความตั้งใจไม่ว่าจะต้องเสี่ยงแค่ไหน หรือต่อให้ต้อง...ตาย.........” มารีน่ากลั้นสะอื้นไว้สุดความสามารถ แต่น้ำตาก็ยังคลอดวงตาที่บวมแดง

“แต่ผมจะไม่ยอมให้เลโอทำแบบนั้นเด็ดขาด” เขาจะไม่ยอมให้เลโอคลาดสายตาอีกแล้ว แค่เพียงชั่วระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่เขาถูกดึงความสนใจไปด้วยเรื่องของริว คนพวกนั้นก็สามารถเข้าถึงตัวเลโอได้อย่างง่ายดาย แล้วนี่เลโอยังคิดจะพาตัวไปประเคนให้พวกมันถึงรัง

“คุณช่วยพูดกับแกหน่อยนะคะ...เลโอชื่นชมบูชาคุณมาก ถ้าได้คุยกับคุณ บางทีแกอาจเปลี่ยนใจ” มารีน่าได้แต่หวังว่าความสนิทสนมของทั้งคู่จะทำให้เลโอยอมฟังอลันบ้าง...อีกอย่าง อลันเป็นนักธุรกิจที่เก่งฉกาจ และเป็นคนนอก เขาน่าจะมีเหตุผลที่ดีพอจะหยุดเลโอไว้ได้

“เลโออยู่ที่ไหนครับ” อลันถามเสียงเรียบ แต่สีหน้าเขาเคร่งเครียด อาการที่ลุกขึ้นเตรียมพร้อมบ่งบอกว่าเขาเองก็พร้อมจะหยุดเลโอไว้เช่นกัน

“บนห้องค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนพาคุณไป...นางๆ พาคุณอลันไปห้องคุณเลโอ” มารีน่ารีบหันไปสั่งสาวใช้ที่ยกน้ำเข้ามาให้อลันพอดี

“ค่ะ” สาวใช้วัยกลางคนเดินนำอลันไปตามคำสั่งทันที



เลโอปิดประตูตามหลังเมื่อกลับถึงห้อง เด็กหนุ่มเดินไปทรุดลงนั่งบนเตียงอย่างอ่อนล้า...ไม่เพียงโน้มน้าวมารดาไม่ได้ เขายังทำร้ายจิตใจท่านให้ยิ่งเป็นทุกข์มากกว่าเดิม...เด็กหนุ่มหลับตาลงอย่างปวดร้าว ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยทะเลาะกับแม่ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาให้แม่เสียใจ...แต่เขาจะปล่อยให้แม่ตกอยู่ในอันตรายเพราะเขาไม่ได้เช่นกัน ยังไงเขาก็ต้องปกป้องแม่จากมาเฟียพวกนั้นให้ได้...

‘มาเฟีย’ คำนี้เคยเป็นคำที่เลโอคิดว่ามันมีอยู่แต่ในภาพยนตร์เท่านั้น ไม่เคยคิดว่าในชีวิตจริงเขาจะมีโอกาสได้สัมผัสมัน และไม่เพียงแค่สัมผัส แต่เขายังเป็น ‘สายเลือด’ ของมาเฟีย

เพียงแค่ได้สัมผัสคนเหล่านี้ผ่านการสนทนาสั้นๆ เด็กหนุ่มก็รู้สึกแล้วว่าคนเหล่านี้น่ากลัว ในรอยยิ้มนั้นเจือความเหี้ยมโหดและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว การที่มารดาปกปิดความลับนี้มาตลอดก็เพื่อปกป้องเขาให้พ้นจากอันตราย

แต่เขาไม่มีทางเลี่ยง...แม้จะตอบแบ่งรับแบ่งสู้ แต่เลโอยอมรับว่าข้อเสนอของจีโอวานีทำให้เขาลังเลใจ หากการเดินทางไปที่นั่นจะช่วยปกป้องคนที่เขารัก และจะทำให้ปัญหาทุกอย่างยุติ แม้จะอันตรายแค่ไหนเด็กหนุ่มก็อยากลองเสี่ยง แต่พอเห็นมารดาทุกข์ใจแสนสาหัส เด็กหนุ่มก็ไม่สามารถตัดสินใจให้เด็ดขาดได้

เลโอถอนหายใจยาว แล้วกดหัวคิ้วเบาๆ ไล่อาการหน่วงในศีรษะ รู้สึกอ่อนล้า สับสน กังวล และเจ็บปวด เด็กหนุ่มตั้งใจว่าจะลองปรึกษาอลันดูก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไป...แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถติดต่ออลันได้ จึงได้แต่หวังว่าหากอลันเสร็จธุระแล้ว จะมาหาเขาอย่างที่สัญญาไว้


......ตัวอักษรเกินจ้า ต่ออีกรีนึงนะ - -'

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด