เกมรัก...หมากชะตา by Anonymus ***ตอนที่ 73 อัพ 14-11-14 หน้า 187***
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เกมรัก...หมากชะตา by Anonymus ***ตอนที่ 73 อัพ 14-11-14 หน้า 187***  (อ่าน 579338 ครั้ง)

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3757
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 882

ถูกใจให้เป็ด +2
จริงๆมันก็ดีอ่ะนะที่เลือกเผชิญหน้าไม่หนีปัญหาอีกต่อไป
แต่กับบางคนเผชิญซึ่งๆหน้าก็ดูจะไม่เหมาะสมเท่าไร
คนเจ้าเล่ห์ก็ต้องใช้เล่ห์เหลี่ยมและไหวพริบเข้าสู้บ้างล่ะ
เหมือนที่อลันทำอยู่ แต่ต้องยอมรับว่าเรื่องนี้มันเรื่องของเลโอ
เค้าก็มีสิทธิ์รู้และตัดสินใจ แต่วิธีจัดการปัญหาค่อยว่าอีกที
เพราะเชื่อว่าอลันไม่ยอมให้เลโอเกิดอันตรายขึ้นแน่ๆ
กลายเป็นว่าอลันพะวงทั้งสองทางเลย ทั้งริวและเลโอ
ก็สำคัญทั้งสองคนนี่เนาะ แต่เลโอเค้าจะรู้ไหมล่ะ :เฮ้อ:
ตอนนี้ดูเหมือนรอสฟินี่จะเป็นคนดียังไงก็ไม่รู้ :serius2:
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 746

ถูกใจให้เป็ด +2
ลุ้นได้ทุกตอนจริงเรื่องนี้ :z2:

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 9288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 845

ถูกใจให้เป็ด +2
คุณแม่มารีน่าช่างแสนดีจริงๆ ปกป้องเลโอเต็มที่ เป็นสุดยอดคุณแม่เลย o13
เลโอคิดอะไรอยู่ถึงไม่ปฏิเสธออกไป แต่มันก็น่าตกใจที่อยู่ๆจะกลายเป็นเจ้าพ่อขาใหญ่มว๊ากกก :z3:
อลันจะว่ายังไงน้า โดนกระตุกหนวดแมวอย่างนี้ :เฮ้อ:
✿◕‿◕✿◕•★••。✿✲•¯°•°•★•°•°´¯¤°•★•\\\BOBBY MY BABY///•★•°´¯¤°•°•★•°•°¯•✲✿。••★•◕✿◕‿◕✿

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3934
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 258

ถูกใจให้เป็ด +2
เฮือก... มาแนวนี้ ลุ้นกว่าเดิมอีก.... ตายๆ

ออฟไลน์ amito

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 220

ถูกใจให้เป็ด +2
คิดอย่างแม่มารีน่าก้อถูก คิดอย่างเลโอยิ่งถูกใหญ่

ปัญหาทุกอย่าง ถ้าหลีกเลี่ยงได้ก้อควรจะหลีกเลี่ยง แต่บางทีการแก้ปัญหาที่ดีที่สุดคือหันไปเผชิญหน้ากับมันตรงๆอย่างที่เลโอทำ

หวังว่าทุกอย่างจะผ่านไปได้ด้วยดีนะคะ


ออฟไลน์ moonoi1112

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 5
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 0

ถูกใจให้เป็ด +4
เป็นตอนที่เกลียดเลโอ มาก
คือแม่ปกป้องแถบตาย ไม่ถามสักคำดันให้ศัตรูเข้าบ้าน
โว้ย!!!~ อ่านตอนนี้แล้วหงุดหงิดเลโอ เวอร์ๆ :fire: :angry2: :serius2:

ขอบตบเลโอหน่อยเหอะ :beat: กระทืบซ้ำอีกหน่อย  :z6:
+1 คืออย่างนี้คือไม่เห็นความสำคัญของแม่ตัวเองเลย ??
เค้าพูดอะไรก็ไม่เชื่อ ไม่ถาม เอาแต่ใจตัวเอง คิดว่าตัวเองถูกเสมอ
มันเด็กอะ เด็กมากๆ  เหมือนเด็กที่ชอบคิดว่าตัวเองเป็นผู้ใหญ่อะ
 เพลียจริงๆ

ออฟไลน์ theWinDy

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 23

ถูกใจให้เป็ด +2
ทั้งเล่ห์ ทั้งกล ถูกขุดขึ้นมาสารพัดวิธี
รอสฟินี่และอลันมีจุดอ่อนร่วมกัน
แถมดึงเลโอเข้ามาได้แล้วตอนนี้ อะไรจะเกิดต่อไป

ออฟไลน์ navintae

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4

ถูกใจให้เป็ด +4
เลโอคงมีแม่เป็นหัวหลักหัวตอ
แม่ก็ยืนแว๊ดๆ อยู่ข้างๆ ตัวลูกกลับชวนเข้าบ้าน
สงสัยอะไรคิดจะถามแม่ก่อนไม๊
ทำเหมือนที่ผ่านมาไม่เห็นค่าของคนอื่นที่เค้าดูแลปกป้องตัวเองเลย
เอาชีวิต แม่กับย่าตัเองมาเสี่ยง ชักศึกเข้าบ้านแท้ๆ เลยจ้าาา

ออฟไลน์ SweetSmile

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 424
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55

ถูกใจให้เป็ด +2
เลโอรู้ความจริงแล้วจะเป็นไงต่อน๊า
ว่าแต่เลโอให้พวกนั้นเข้าบ้านทำไมนะ
เพราะอยากรู้เรื่องใช่มั้ยละ

ออฟไลน์ W-Rose

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 8

ถูกใจให้เป็ด +1
 :กอด1: จะส่งนิยายวันไหนอ่ะคะ
เพราะพอดีช่วงนี้ไม่ค่อยว่างซะด้วยสิ  :sad4:
ต้องคุมงานกีฬาสีอ่ะ  จะได้เคลียวัน-เวลาให้ว่าง

ส่งเมลล์ไปถามแล้วนะคะ ที่ฮอตเมลล์ค่ะ  :pig4:
“True love is like a jigsaw puzzle.
The pieces will find themselves
when they are right for each other.”

ออฟไลน์ gayraygirl

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 162

ถูกใจให้เป็ด +2
อ่านตอนนี้แล้วเครียดดดด
นี่แหละผลของการปิดบัง
การที่เลโอยังงงกับเรื่องที่เกิดและอยากรู้ความจริงมาตลอด
เมื่อมีคนมาเสนอความจริงให้ถึงที่มีรึเลโอจะปฎิเสธ

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6580
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 746

ถูกใจให้เป็ด +1
คิดถึงจังเลยยยยยยยยยยย :กอด1:

ออฟไลน์ Celestine

  • หนูไม่รู้หนูเป็นแมว *-*
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 91

ถูกใจให้เป็ด +1
แอบรำคาญเลโอมาก บางครั้งเหมือนจะเก่งแต่ก็ไม่ แล้วชอบทำให้เรื่องมันยุ่งยากขึ้นมาอีก
บางทีก็มีข้อดีหรอก แต่ไม่ชอบหลายๆ อย่าง รวมๆ แล้วไม่ชอบมากกว่าชอบ
แต่อีกแง่นึงคิดว่า เด๋วคนเขียนคงมีอะไรมาเซอร์ไพร์ส ฮ่าๆๆ รออ่านตอนต่อไปปปปปปปปปปปปปปป~
เห็นด้วย เลโอนี่แบบ.. ไม่ได้ใสเหมือนหนูริวอ่ะนะ เติบโตในโลกความเป็นจริง พบเจอผู้คนมากมาย ผ่านญมาเยอะ
ไม่เหมือนเจ้าหนูริว เด็กน้อยตาใสที่ใครๆก็รักก็สงสาร เอ็นดู เวลาเอาแต่ใจเรายังคิดว่าริวมันน่ารักเลยอ่ะ
แต่เลโอนี่แบบ รำคาญนิดๆ แต่ก็นะ.. มันคนละคนกันนี่หน่า

อืม..คงเพราะในเรื่องใครๆก็เอาแต่ปิดบัง ไม่ยอมบอกอะไรเลโอเลย
เลโอเลยรู้สึกเหมือนตัวเองไม่ได้รับความไว้วางใจ ไม่มีความสำคัญล่ะมั้ง เลยออกอาการน้อยใจบ่อยๆ
ยิ่งตอนอยู่กับอลันนี่กลายเป็นเด็กน้อยขี้งอนไม่เข้าเรื่องไปเลย


ออฟไลน์ เก้าแต้ม

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 54

ถูกใจให้เป็ด +1
เพิ่งตามมาอ่านสนุกมากเนื้อเรื่องเข้มข้นสุดๆ รอติดตามตอนต่อไป

ออฟไลน์ อากาศใต้ผ้าห่ม

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 446
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 59

ถูกใจให้เป็ด +1
ยิ่งอ่านชักยิ่งเครียด  :z3:

ถ้าเป็นอลันคงอยากพ่นไฟเผาไหม้ทุกอย่างตรงหน้า  :m31:

ออฟไลน์ ott1212

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 244
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 14

ถูกใจให้เป็ด +1
ลุ้นๆๆๆๆๆ........

อลันจะให้คำแนะนำกับเลโอว่าไง..

แล้วเลโอจะทำตามไหม.......

ชีวิตของเลโอ  เลโอมีสิทธิ์ที่จะรู้ จะเลือกทางของตัวเอง

ช้าหรือเร็วก็ต้องเผชิญหน้ากัน เพียงแต่จะเป็นแบบไหน

ในบ้านของตัวเอง มีคนดูแลรอบข้าง ย่อมต้องปลอดภัยกว่า

ที่ต้องไปเจอข้างนอกอยู่แล้ว ดีกว่าถูกจับตัวไปแล้วบังคับให้ทำตาม

ที่สำคัญ...คนที่เพื่อนของอลันดูแลอยู่ จะมีส่วนในเรื่องนี้ไหม...

อยากอ่านต่อเร็วๆ จัง....... :z13:

ออฟไลน์ -i z e l i z e-

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 128
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18
    • ไอซ์ ไม่กินผัก

ถูกใจให้เป็ด +2

สภาวะตึงเครียด ขออนุญาตทิ้งตัว ...
|l|l ~ •★• อารมณ์นี้                 LOVER MINE *

ออฟไลน์ plugie

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3

ถูกใจให้เป็ด +2
สงสัยต้องให้อลันกดเลโอสักที่ 555+

ออฟไลน์ eyeaptchy

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 8

ถูกใจให้เป็ด +2
มาจิ้มไว้ก่อนค่ะ ยังไม่ได้อ่านเลย แต่จะอ่านให้ครบนะคะ
เพราะติดตามเรื่องริวไผ่มาแล้ว ^^

ออฟไลน์ ||toxic-love||

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 193
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5

ถูกใจให้เป็ด +2
สนุกมากๆเลยครับ ชอบๆ มาต่อไวไวนะครับ รออยู่
ตอนแรกที่อ่านนึกว่า อลัน จะรุกสะอีก ฮี่ๆ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Chichi Yuki

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2071
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 89

ถูกใจให้เป็ด +2


มาลงชื่อรออลันกับเลโอ

 :z2: :z2:

ออฟไลน์ Noi

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 657
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 26

ถูกใจให้เป็ด +2
 :call: :call:

ออฟไลน์ มือซ้าย

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 101
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 11

ถูกใจให้เป็ด +2
คนแต่งหายปายไหนหนอนิ  :a5:

ออฟไลน์ sogato

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 37

ถูกใจให้เป็ด +2
คิดถึงนะคะ :oni3:

ออฟไลน์ jj_girl

  • รูปโปรไฟล์ขำๆ นะคะ / Cr.สาววายในตำนาน
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 544
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 26

ถูกใจให้เป็ด +2
 :a5:  อร๊ายยย ปร้าอยู่หนายยยยย  รีบกลับมาแต่งต่อเด่วนี้นะคะ   o22

คนรอ รอจนใจจะขาดแบ้ววววววว

เป็นห่วงเลโอ เป็นห่วงอลัน  กี๊สๆๆๆๆ  :m31:

คาร์โลไม่น่าปล่อยให้พวกบัสติสต้ารอดเงื้อมมือมาจนถึงป่านนี้เลยยย   :fire:
o(≧ω≦)o     เป็นสาว Y เนี่ยมัน ฟิน~* จังเลยยยยยยยยย     (/≧▽≦/)

ออฟไลน์ aprilmonth4

  • เป็ดนักขาย
  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 43
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด +2
มาให้กำลังใจคนแต่งและคุณอลัน  :L2: :L2: :L2:
อยากอ่านเรื่องนี้เป็นเล่มเร็วๆ จังค่ะ ><
ชอบตรงที่อลันเหี้ยมกับคนที่มายุ่งกับคนสำคัญของตัวเอง
รู้สึกว่าอลันตอนนี้เฉียบขาด เจ๋งสุดๆ ตกหลุมรักเลย (เลโอบอกผมไม่ยอม 555)
อยากรู้จังเลยว่าต่อจากนี้เรื่องจะดำเนินไปทางไหน ในเมื่อเลโอเข้าใกล้ความจริงเกือบทุกอย่างแล้วแบบนี้

ออฟไลน์ amme

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 21
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด +2
 :call: คิดถึงเลโอกะอลันเหลือเกิ๊น มาต่อไวไวนะค้า

ออฟไลน์ spring

  • นักเขียน
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1167

ถูกใจให้เป็ด +48
ตอนที่ 49

พอแยกจากรอสฟีนี่ เด็กหนุ่มก็รีบเข้าไปในบ้าน เลโอรู้ดีว่าตอนนี้มารีน่ากำลังโกรธเพราะความเป็นห่วง และเสียใจที่เขาดื้อรั้น เด็กหนุ่มจึงต้องรีบตามหามารดาเพื่ออธิบายเหตุผลให้ท่านเข้าใจ

เลโอเอื้อมมือไปผลักประตูห้องนอนของมารดาแล้วก็ต้องชะงักเมื่อเห็นมือของตัวเองสั่นระริก  อาการสั่นสะท้านไม่เพียงเกิดกับมือทั้งสองข้าง แต่กล้ามเนื้อทุกส่วนในร่างกายเหมือนจะพลอยสั่นเทาจนระงับไม่ได้ ความรู้สึกเย็นยะเยือก เกิดขึ้นในช่องท้องแล้วค่อยๆลามไปทั่วทั้งร่างกายจนขยับตัวไม่ได้

เด็กหนุ่มทรุดลงนั่งกับพื้นแล้วก้มมองร่างกายเพื่อหาสาเหตุของความผิดปกติ น้ำอุ่นๆ หยดลงบนตักทำให้เลโอต้องยกมือขึ้นแตะบนใบหน้าอย่างประหลาดใจ...นี่เขากำลังร้องไห้อย่างนั้นหรือ?

‘ช็อกย้อนหลัง’ เลโอวิเคราะห์อาการตัวเอง แม้เขาจะบอกตัวเองว่าพร้อมที่จะเผชิญหน้ากับทุกอย่าง และสามารถควบคุมตัวเองไม่ให้แสดงความหวั่นไหวต่อหน้าแขก และมารดาได้ แต่เมื่ออยู่ตามลำพังเด็กหนุ่มถึงรู้ว่าตัวเองกำลัง ‘กลัว’ แค่ไหน

ถึงจะเคยเฉียดความตายมาแล้วหลายต่อหลายครั้ง แต่นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขากลัวจนสั่นไปทั้งตัว...ความกลัวนั้นไม่ได้เกิดเพราะกลัวตัวเองจะได้รับอันตราย แต่กลัวเพราะคิดว่าหากอันตรายนั้นเกิดขึ้นกับ ‘แม่’

เขาเหลือแม่เพียงคนเดียว และจะไม่ยอมเสียท่านไปเป็นอันขาด ไม่ว่าจะต้องแลกด้วยอะไรก็ตาม เด็กหนุ่มจึงไม่ลังเลเลยที่กระโจนออกไปเผชิญหน้ากับคนเหล่านั้น

เลโอยกมือสั่นๆ ขึ้นเช็ดเหงื่อและร่องรอยน้ำตาออกจากใบหน้า ก่อนจะสูดหายใจลึกเพื่อไล่อาการสั่นสะท้านให้หายไป...เด็กหนุ่มลุกขึ้นเปิดประตูเข้าไปในห้อง แต่ไม่พบใคร จึงเดินตามหามารดาจนทั่ว กระทั่งพบว่ามารีน่ามาอยู่ในห้องพระ  เลโอกราบพระแล้วคลานเข่าเข้าไปนั่งชิดหลังมารดา


“แม่ครับ” เด็กหนุ่มเรียกเสียงแผ่ว แต่มารีน่ายังเฉย สายตาจับนิ่งอยู่ที่โกศบรรจุอัฐิของสามี

“แม่...แม่จ๋า...” เลโอทอดเสียงอ่อน ออดอ้อน แล้วสวมกอดมารดาจากทางด้านหลัง มารีน่าสูดหายใจลึกเพื่อไล่น้ำตาให้ย้อนกลับลงไปในอก ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าลูกชายนิ่ง

“ทำไมทำแบบนี้เลโอ...ทำไมไม่ปฏิเสธให้เด็ดขาด...ทำไม...” มารีน่าพูดต่อไม่ออก ได้แต่จ้องหน้าลูกนิ่งด้วยความเสียใจ และเป็นห่วง ยิ่งเห็นลูกหลบตาวูบเหมือนยอมรับผิด เธอก็ยิ่งปวดใจ

“ผมยังไม่ได้รับปากว่าจะไปนะครับแม่” เด็กหนุ่มบ่ายเบี่ยงเสียงเบา แต่ไม่กล้าสบตามารดา

“แต่ลูกจะไป...เลโอ แม่เลี้ยงลูกมา คิดว่าแม่ไม่รู้นิสัยลูกเหรอ?” มารีน่าย้อนถามเสียงขื่น เลโอก้มหน้านิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็เงยหน้าขึ้นสบตากับมารดา

“ถ้าผมไป...ปัญหาทุกอย่างจะได้จบยังไงละครับ” เลโอตอบเสียงเบา แต่สายตาเด็ดเดี่ยวจนมารีน่าใจหายวูบ

“ถ้ามันง่ายอย่างนั้น แม่จะต้องหนีมาคนละซีกโลกทำไมละลูก” มารีน่าย้อนกลับทันควัน ความขมขื่นและเสียใจประดังประเดขึ้นมาจนปวดร้าวในอก ยิ่งสบตาลูก เห็นดวงตาใสปราศจากเล่ห์เหลี่ยม ความห่วงใยก็ยิ่งทับทวีจนลูกชายรู้สึกได้ เลโอถึงคว้ามือเธอไปกุมไว้แน่น

“แต่เราไม่มีวันหนีไปได้ชั่วชีวิตนี่ครับ” เลโอค้านเสียงเบา นุ่ม แต่ยิ่งเด็กหนุ่มอ่อนโยนด้วยเท่าไหร่ มารีน่าก็รู้ว่านั่นแปลว่าความดื้อรั้นในตัวลูกชายกำลังเพิ่มมากขึ้นเรื่อยๆเช่นกัน

“แล้วลูกรู้ได้ยังไงว่าถ้าลูกไปจะแก้ปัญหาได้ ไม่ใช่กลายเป็นทุกอย่างเลวร้ายยิ่งกว่านี้”

“ถ้าอยากจะฆ่าเรา เขาคงทำไปแล้วล่ะครับ ที่เขาไม่ทำ เพราะเขาต้องการผลประโยชน์จากเรา” เด็กหนุ่มตอบเสียงเรียบ แต่หนักแน่นอย่างมั่นใจ

“ลูกก็รู้นี่! แล้วยังจะไปเป็นเหยื่อให้เขาหลอกใช้อย่างนั้นเหรอเลโอ” มารีน่าย้อนถามเสียงขื่น เธอรู้ว่าลูกฉลาด ช่างสังเกต และไวต่อความรู้สึกคน แต่ไม่ว่าจะเฉลียวฉลาดหรือเข้มแข็งสักแค่ไหน ลูกเธอก็ไม่มีทางจะรับมือกับคนเจ้าเล่ห์และโหดเหี้ยมพวกนั้นได้


เลโอจ้องมองหน้าเธอนิ่ง สายตาดูครุ่นคิดไตร่ตรองอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยกมือเธอขึ้นแนบแก้ม


“ถ้าเป้าหมายของเขาอยู่ที่ผม แม่กับย่าก็จะปลอดภัย แล้ว...” ยังไม่ทันที่เด็กหนุ่มจะพูดจบมารีน่าก็กระชากมือออกจากการเกาะกุม หัวใจชาวาบเหมือนถูกฟาด ก่อนที่ความชาจะหายไปแล้วแทนที่ด้วยความเจ็บปวดจนแทบทนไม่ไหว

“ลูกพูดอย่างงั้นได้ยังไง คิดว่าแม่จะยอมปล่อยให้ลูกไปเสี่ยงเพื่อแม่อย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง!” มารีน่าแหวเสียงสั่น เจ็บจนจุกไปทั้งอก เธอดิ้นรนทุกอย่างก็เพื่อปกป้องลูกจากคนพวกนั้น แต่ลูกกลับจะยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อเธอ 

“แม่ครับ” เลโอพยายามจะจับมือแม่ แต่มารีน่ากระชากมือออกแล้วกำจนเกร็งแน่นไว้บนตัก สีหน้าแววตาเต็มไปด้วยความโกรธและเสียใจจนเด็กหนุ่มทำอะไรแทบไม่ถูก

“แม่...ผมแค่จะ...” เลโอพยายามจะอธิบาย แต่มารีน่าปฏิเสธสวนขึ้นมาเสียก่อน

“แม่ไม่มีวันยอม” มารีน่าย้ำทุกคำด้วยน้ำเสียงแข็งกร้าว

“แม่ครับ...แม่ฟังผมก่อนสิครับ ผมแค่คิดว่า...” เลโอวิงวอนร้อนรน แต่ยิ่งเด็กหนุ่มพยายามจะชี้แจงมารีน่าก็ยิ่งโกรธมากขึ้น

“กลับไปห้องของลูก แล้วไม่ต้องออกมาอีกจนกว่าจะถึงเวลากินข้าว” มารีน่าสั่งตัดบท ไม่เปิดโอกาสให้เลโอได้อธิบายอะไรอีก

“แม่ครับ!” เด็กหนุ่มอุทานด้วยความตกใจ มารดาไม่เคยโกรธจนไม่ยอมฟังเหตุผลแบบนี้มาก่อน

“เอามือถือวางไว้ แล้วห้ามลูกใช้โทรศัพท์ที่บ้านด้วย” เพื่อเป็นการป้องกันคนพวกนั้นติดต่อกับบุตรชายมารีน่าจึงต้องปิดกั้นทุกช่องทาง แม้จะเป็นการทำร้ายจิตใจลูกเธอก็ต้องทำ

“แม่...” เลโอหลุดปากครางเสียงแผ่ว

“แม่บอกให้เอาโทรศัพท์มา! แล้วกลับไปอยู่ในห้อง” มารีน่าตวัดเสียงแข็ง ห้วน เพื่อให้ลูกรู้ว่าเธอเอาจริง

“ผมไม่ใช่เด็กๆแล้วนะครับแม่” เลโอค้านเสียงพร่าด้วยความน้อยใจ ที่มารดาลงโทษเขาโดยไม่ฟังเหตุผลเช่นนี้

“เดี๋ยวนี้!”


เลโอจำต้องส่งโทรศัพท์ให้มารดา ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะน้ำตาที่คลอเต็มดวงตาของท่านต่างหาก ที่ทำให้เด็กหนุ่มไม่กล้าขัดขืน


“ผมขอไปดูแลคุณย่าได้มั้ยครับ” เด็กหนุ่มต่อรองเสียงแผ่วอย่างอ่อนใจ มารีน่าไม่ตอบ แต่เมินหน้าหนีไปทางอื่น เพื่อไม่ให้ลูกเห็นน้ำตาที่ร่วงผล็อยลงมา


ไหล่ที่ตั้งตรงเหยียดขึงนั้น ทำให้เลโอรู้ว่าไม่มีประโยชน์ที่จะพูดหรืออธิบายอะไรตอนนี้ เด็กหนุ่มถอนหายใจเบาๆ แล้วลุกกลับไปห้องของตนเองตามคำสั่ง จึงไม่เห็นว่ามารีน่าจ้องมองโกศของสามีด้วยน้ำตานองหน้า


“คุณคะ...ฉันจะทำยังไงดี จะปกป้องลูกได้ยังไงคะ...ฉันผิดเองใช่มั้ยที่เลี้ยงลูกให้ยึดมั่นแต่ความถูกต้อง ให้เขากตัญญู จนเขาไม่ห่วงตัวเองเลยสักนิด...แต่เรื่องนี้มันอันตรายเหลือเกิน...ถ้าลูกไปก็เหมือนเอาชีวิตไปทิ้ง หรือต่อให้ขึ้นรับตำแหน่ง...ลูกจะไม่มีความสุขอีกเลยชั่วชีวิต...อำนาจพวกนั้นมันสร้างจากความหายนะ สร้างจากเลือดเนื้อ จากน้ำตาของคนอื่น...เลโอไม่มีวันทนได้แน่ ลูกอ่อนโยนและดีงามเกินกว่าจะยืนบนกองซากศพ เลโอจะเหมือนตกนรกทั้งเป็น...แล้วลูกจะมีชีวิตต่อไปยังไง...” มารีน่ายกมือขึ้นกดกลางอกด้วยความทรมาน หัวใจแม่เหมือนจะขาดเมื่อมองเห็นนรกที่รออยู่เบื้องหน้า แต่ลูกของเธอกำลังจะก้าวไปหามันเพื่อปกป้องเธอ


มารีน่าละสายตาจากโกศของสามีไปยังวงพักตร์อ่อนโยนของพระพุทธรูปที่ตั้งอยู่บนสุดของโต๊ะหมู่บูชา แล้วยกมือสั่นเทาขึ้นพนม...


“หลวงพ่อคะ...ดิฉันจนปัญญาแล้วจริงๆ ดิฉันคิดไม่ออกแล้ว ว่าควรแก้ปัญหายังไง...ขอหลวงพ่อได้โปรดชี้ทางสว่างให้ฉันด้วยเถอะค่ะ...ดิฉันหมดหนทางแล้ว” มารีน่ากราบราบลงกับพื้นแล้วฟุบหน้านิ่ง จมอยู่ในห้วงแห่งทุกข์เพียงลำพัง เฝ้าวนเวียนคิดหาทางออกแต่หนทางก็ดูจะมืดมิดไปหมด


ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูเบาๆ ทำให้มารีน่าเกือบสะดุ้งเพราะจมอยู่กับความคิดที่เคร่งเครียดจนปวดร้าวไปทั้งศีรษะ


“คุณคะ” สาวใช้เรียกเบาๆด้วยน้ำเสียงเกรงใจ มารีน่าขานรับโดยพยายามบังคับเสียงไม่ให้สั่นเครือ

“นางเหรอ...ว่าไง”

“มิสเตอร์ฮิวส์มาขอพบคุณค่ะ”


อาการอุ่นวาบแทรกเข้ามาแทนที่ความสิ้นหวังอย่างกะทันหันทำให้มารีน่าชะงักไปชั่ววูบ


“หาน้ำกับขนมไปรับรอง เดี๋ยวฉันตามลงไป”

“ค่ะ”


มารีน่าเงยขึ้นมองโกศของสามีด้วยดวงตาเป็นประกายเจือความหวังอีกครั้ง


“ขอบคุณค่ะหลวงพ่อ ขอบคุณค่ะคุณ ขอบคุณที่ส่งเขามา”


มารีน่ารีบกลับเข้าห้องเพื่อล้างหน้าให้หมดคราบน้ำตา แล้วลงไปพบอลันข้างล่าง แต่เมื่อเห็นใบหน้าเคร่งขรึมของอีกฝ่ายน้ำตาก็กลับมาคลอดวงตาอีกครั้ง


“ผมขอโทษที่มาช้า ผมเพิ่งรู้ว่ารอสฟีนี่มาที่นี่” แม้น้ำเสียงของอลันจะยังราบเรียบ แต่การที่เขาไม่ทักทายตามมารยาทกลับพูดถึงปัญหาที่เกิดขึ้นทันทีที่เห็นมารีน่า แสดงถึงความกังวลของเขาเช่นกัน

“อลันคะ ช่วยพูดกับเลโอด้วยเถอะค่ะ แกจะไปบัสติสต้า” มารีน่ารีบขอร้องด้วยความร้อนใจ

“อะไรนะครับ” ใบหน้าที่เคยราบเรียบเผือดสีลงอย่างเห็นได้ชัด

“จีโอวานีมาหว่านล้อมแก บอกว่าถ้าเลโอยอมไปบัสติสต้า ไม่ว่าจะสละตำแหน่ง หรือรับตำแหน่ง ก็จะแก้ปัญหาทุกอย่างได้ เลโอเลยจะไป” มารีน่าอธิบายคร่าวๆ เพื่อให้อลันพอรู้ที่มาที่ไป

“ไม่ได้นะครับ! การไปบัสติสต้า ก็ไม่ต่างอะไรกับการฆ่าตัวตายหรอกครับ” เขารีบมาด้วยความร้อนใจ ยิ่งพอได้ยินมารีน่ายืนยันว่าเด็กหนุ่มคิดจะพาตัวเองไปติดกับดักของบัสติสต้า เขาก็อยากจะจับเลโอมาเขย่าแรงๆ ให้ความคิดบ้าๆนั้นหลุดไปจากหัวเด็กหนุ่ม

“ฉันก็ไม่ยอม แต่เลโอดื้อเสมอถ้าเขาคิดว่าสิ่งที่ทำมันถูกต้อง ยิ่งเขารู้ว่าการไปบัสติสต้าจะทำให้พวกนั้นไม่แตะต้องฉันกับคุณแม่ เขาก็ตัดสินใจทันที เลโอคงไม่ยอมเปลี่ยนความตั้งใจไม่ว่าจะต้องเสี่ยงแค่ไหน หรือต่อให้ต้อง...ตาย.........” มารีน่ากลั้นสะอื้นไว้สุดความสามารถ แต่น้ำตาก็ยังคลอดวงตาที่บวมแดง

“แต่ผมจะไม่ยอมให้เลโอทำแบบนั้นเด็ดขาด” เขาจะไม่ยอมให้เลโอคลาดสายตาอีกแล้ว แค่เพียงชั่วระยะเวลาไม่กี่ชั่วโมงที่เขาถูกดึงความสนใจไปด้วยเรื่องของริว คนพวกนั้นก็สามารถเข้าถึงตัวเลโอได้อย่างง่ายดาย แล้วนี่เลโอยังคิดจะพาตัวไปประเคนให้พวกมันถึงรัง

“คุณช่วยพูดกับแกหน่อยนะคะ...เลโอชื่นชมบูชาคุณมาก ถ้าได้คุยกับคุณ บางทีแกอาจเปลี่ยนใจ” มารีน่าได้แต่หวังว่าความสนิทสนมของทั้งคู่จะทำให้เลโอยอมฟังอลันบ้าง...อีกอย่าง อลันเป็นนักธุรกิจที่เก่งฉกาจ และเป็นคนนอก เขาน่าจะมีเหตุผลที่ดีพอจะหยุดเลโอไว้ได้

“เลโออยู่ที่ไหนครับ” อลันถามเสียงเรียบ แต่สีหน้าเขาเคร่งเครียด อาการที่ลุกขึ้นเตรียมพร้อมบ่งบอกว่าเขาเองก็พร้อมจะหยุดเลโอไว้เช่นกัน

“บนห้องค่ะ เดี๋ยวฉันจะให้คนพาคุณไป...นางๆ พาคุณอลันไปห้องคุณเลโอ” มารีน่ารีบหันไปสั่งสาวใช้ที่ยกน้ำเข้ามาให้อลันพอดี

“ค่ะ” สาวใช้วัยกลางคนเดินนำอลันไปตามคำสั่งทันที



เลโอปิดประตูตามหลังเมื่อกลับถึงห้อง เด็กหนุ่มเดินไปทรุดลงนั่งบนเตียงอย่างอ่อนล้า...ไม่เพียงโน้มน้าวมารดาไม่ได้ เขายังทำร้ายจิตใจท่านให้ยิ่งเป็นทุกข์มากกว่าเดิม...เด็กหนุ่มหลับตาลงอย่างปวดร้าว ตั้งแต่เด็กจนโต เขาไม่เคยทะเลาะกับแม่ นี่เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาให้แม่เสียใจ...แต่เขาจะปล่อยให้แม่ตกอยู่ในอันตรายเพราะเขาไม่ได้เช่นกัน ยังไงเขาก็ต้องปกป้องแม่จากมาเฟียพวกนั้นให้ได้...

‘มาเฟีย’ คำนี้เคยเป็นคำที่เลโอคิดว่ามันมีอยู่แต่ในภาพยนตร์เท่านั้น ไม่เคยคิดว่าในชีวิตจริงเขาจะมีโอกาสได้สัมผัสมัน และไม่เพียงแค่สัมผัส แต่เขายังเป็น ‘สายเลือด’ ของมาเฟีย

เพียงแค่ได้สัมผัสคนเหล่านี้ผ่านการสนทนาสั้นๆ เด็กหนุ่มก็รู้สึกแล้วว่าคนเหล่านี้น่ากลัว ในรอยยิ้มนั้นเจือความเหี้ยมโหดและเล่ห์เหลี่ยมแพรวพราว การที่มารดาปกปิดความลับนี้มาตลอดก็เพื่อปกป้องเขาให้พ้นจากอันตราย

แต่เขาไม่มีทางเลี่ยง...แม้จะตอบแบ่งรับแบ่งสู้ แต่เลโอยอมรับว่าข้อเสนอของจีโอวานีทำให้เขาลังเลใจ หากการเดินทางไปที่นั่นจะช่วยปกป้องคนที่เขารัก และจะทำให้ปัญหาทุกอย่างยุติ แม้จะอันตรายแค่ไหนเด็กหนุ่มก็อยากลองเสี่ยง แต่พอเห็นมารดาทุกข์ใจแสนสาหัส เด็กหนุ่มก็ไม่สามารถตัดสินใจให้เด็ดขาดได้

เลโอถอนหายใจยาว แล้วกดหัวคิ้วเบาๆ ไล่อาการหน่วงในศีรษะ รู้สึกอ่อนล้า สับสน กังวล และเจ็บปวด เด็กหนุ่มตั้งใจว่าจะลองปรึกษาอลันดูก่อนที่จะตัดสินใจอะไรลงไป...แต่ตอนนี้เขาไม่สามารถติดต่ออลันได้ จึงได้แต่หวังว่าหากอลันเสร็จธุระแล้ว จะมาหาเขาอย่างที่สัญญาไว้


......ตัวอักษรเกินจ้า ต่ออีกรีนึงนะ - -'

ออฟไลน์ spring

  • นักเขียน
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1167

ถูกใจให้เป็ด +25
ตอนที่ 49 (ต่อ)

“คุณเลโอคะ” เสียงสาวใช้เรียกอยู่หน้าห้อง ทำให้เลโอรีบผุดลุกขึ้น...คิดว่ามารดาอาจใจเย็นลงจนยอมคุยกับเขาแล้ว

“สักครู่ครับ” เลโอรีบลุกไปเปิดประตู แต่พอเห็นคนที่ยืนอยู่หน้าประตู ความรู้สึกอบอุ่นก็พลุ่งขึ้นในอก เด็กหนุ่มกำลังคิดถึงอลัน และตอนนี้อลันก็มาปรากฏตัวตรงหน้า

“อลัน...เชิญครับ” วูบแรกเลโอเกือบโผเข้ากอดอลัน แต่สายตาเหลือบไปเห็นพี่นางที่ยังยืนรีรออยู่ไม่ไกล เด็กหนุ่มจึงเปิดทางให้อลันเข้าไปในห้องแล้วรีบล็อกประตู

“ทำไมมาเร็วนักละครับ ผมยังไม่ได้ทำผัดไทเลย พอดีมีเรื่องยุ่งๆ...” เด็กหนุ่มชะงักคำพูดอยู่ในลำคอเมื่ออลันหันกลับมาจ้องหน้าเขาด้วยสายตาดุดัน

“ห้ามไปเด็ดขาด” แม้แต่น้ำเสียงของอลันก็เฉียบขาดจนเด็กหนุ่มอึ้งไปด้วยความงุนงง

“ครับ?”

“คุณแม่เธอเล่าทุกอย่างให้ฉันฟังหมดแล้ว อย่าแม้แต่จะคิดนะเลโอ ที่นั่นอันตรายเกินไป เธอไม่มีวันเท่าทันเล่ห์เหลี่ยมของคนพวกนี้หรอก” อลันสั่งเสียงกระด้างจนเด็กหนุ่มใจเสีย แต่เลโอก็ยังหวังจะอธิบายสถานการณ์ที่เพิ่งรู้มาให้อลันฟัง

“ผม...ผมคิดว่าถ้าผมไป...”

 “ไม่ได้!” อลันตวาดกลับก่อนที่เด็กหนุ่มจะทันได้พูด เลโอชะงัก หน้าชา หัวใจกระตุกวาบ ความรู้สึกน้อยใจพลุ่งขึ้นมาจนเสียดในอก...ทั้งแม่ ทั้งอลัน ไม่มีใครยอมให้โอกาสเขาพูดเลยแม้แต่น้อย...

“อย่าดื้อได้มั้ยเลโอ แค่นี้ก็วุ่นวายมากพออยู่แล้ว ยังจะหาเรื่องให้ปัญหามันยิ่งมากขึ้นอีกหรือไง”

“ผมยังไม่ได้...” คำพูดเหมือนมาจุกที่ลำคอจนพูดต่อไม่ได้เพราะความเสียใจ ทั้งที่เขาหวังว่าจะปรึกษาอลันเพื่อหาทางออกที่ดีที่สุด แต่ดูเหมือนอลันจะมั่นใจไปแล้วว่าเขาจะไป...สำหรับอลันเขาเป็นได้แค่ ‘เด็ก’ ที่ดื้อรั้น จนไม่รู้จักคิด

“ทั้งแม่เธอ ทั้งฉัน เราทำทุกอย่างก็เพราะไม่ต้องการให้เธอต้องเผชิญหน้ากับคนพวกนั้น แต่ดูสิ่งที่เธอทำสิ เธอยอมให้พวกนั้นเข้าบ้าน ยอมฟังมันพล่ามเรื่องอำนาจบ้าบอยังไม่พอ นี่เธอยังคิดจะตามพวกมันไปอีกหรือไง...คิดเหรอว่าการที่เธอไปกับพวกมันแล้วจะแก้ปัญหาได้ เธอรู้เรื่องของบัสติสต้าแค่ไหน แล้วจะเอาอะไรไปรับมือกับพวกมัน เธอมีฝีมือพอจะเอาตัวรอดเหรอ หรือว่ามีอำนาจมีเงินทองพอจะต่อกรกับองค์กรใหญ่ขนาดนั้นได้...เธอมีอะไรเลโอ ไม่มีอะไรเลย! นอกจากมือเปล่าๆ แล้วยังกล้าคิดจะไปอีกเหรอ...ไม่รู้หรือไงว่าเธอกำลังทำร้ายจิตใจแม่เธอแค่ไหน” 


อลันสาดคำพูดเชือดเฉือนใส่เด็กหนุ่มด้วยความโกรธจนคุมอารมณ์ไม่อยู่ ความหวง ห่วง และความเครียดที่สะสมมาตลอดตั้งแต่นาทีที่รู้ว่ารอสฟีนี่พุ่งเป้ามาที่เลโอทำให้เขาเหมือนนั่งอยู่บนกองไฟร้อนๆ แล้วยิ่งมาได้รู้จากมารีน่าว่าเลโอกำลังจะยอมเอาชีวิตตัวเองเข้าแลก สติของเขาก็ขาดผึง ทุกถ้อยคำของเขาจึงรุนแรงและเกรี้ยวกราด เพียงเพื่อหวังจะให้เลโอรู้ตัวว่ากำลังทำเรื่องผิดพลาดแล้วล้มเลิกความคิดที่จะไปบัสติสต้า


“แปลว่าที่อลันพาผมไปที่เกาะ...ที่ดีกับผม...คอยดูแลผมทุกอย่าง เป็นเพราะแม่ขอให้คุณคุ้มกันผมจากมาเฟียพวกนั้นเหรอครับ” เลโอถามเสียงพร่า เบา ความผิดหวังปะทุขึ้นในอก มันเจ็บปวดรุนแรงเสียจนเหมือนหัวใจจะหยุดเต้นไปดื้อๆ เมื่อคิดว่าทุกอย่างที่อลันทำเป็นเพราะ ‘หน้าที่’

“ฉัน...” อลันใจหายวาบเมื่อเห็นสายตาเจ็บปวดของเด็กหนุ่ม เขาพลาดไปแล้ว ความโกรธ ความเป็นห่วงทำให้ขาดสติ แล้วเผลอทำเรื่องผิดพลาดที่สุด เลโอไม่ใช่คนเจ้าทิฐิก็จริง แต่เด็กหนุ่มก็มีความภาคภูมิและหยิ่งทระนงในตัวเช่นกัน สิ่งที่จะทำให้เลโออ่อนลงได้ มีเพียงเหตุผลที่ดีเท่านั้น ไม่ใช่การบังคับ คำพูดรุนแรง ร้ายกาจ อาจกลายเป็นการบีบบังคับให้เด็กหนุ่มยิ่งทำในสิ่งตรงกันข้าม

“...ฉันไม่เถียงหรอกว่า จุดประสงค์หลักที่พาตัวเธอไป เพราะคุณแม่ของเธอ ต้องการให้เธอหลุดพ้นจากปัญหาพวกนี้ แต่เรื่องระหว่างเรา มันไม่ใช่หน้าที่” อลันชี้แจงด้วยน้ำเสียงที่อ่อนลงกว่าเดิม หลังจากควบคุมตัวเองได้อีกครั้ง

“ผม...ผมควรเชื่อใช่มั้ยครับ...ว่าผมมีความหมายกับคุณจริงๆ” เลโอย้อนถามด้วยน้ำเสียงขื่นปนเศร้า แม้อลันจะยืนยันว่าที่ทำทุกอย่างไม่ใช่เพราะหน้าที่ แต่เด็กหนุ่มก็อดคลางแคลงใจไม่ได้...มันคงทรมานยิ่งกว่าตายหากความจริงแล้วอลันไม่เคยมีใจให้เขาเลย...แต่อีกใจเด็กหนุ่มก็ยังเชื่อ...เชื่อว่าความรักของเขาจะส่งไปถึงอลัน เลโอได้แต่หวังว่าสิ่งที่อลันทำทั้งหมดจะเกิดจากความรัก ไม่ใช่เพราะคำขอร้องของแม่

“เธอรู้จักฉันดีเลโอ ว่าฉันไม่เคยโกหก” อลันยืนยันหนักแน่นแล้วก้าวเข้าไปเผชิญหน้ากับเด็กหนุ่มจนอกแทบแตะกัน แต่เลโอกลับเบือนหน้าไปอีกทาง

“ขอบคุณครับ...หึหึ...อย่างน้อยผมก็ไม่ได้คิดไปเองว่า...อลันรู้สึก...ดีๆ กับผมเหมือนกัน” เลโอพยายามทำเสียงสดใส แต่ใบหน้าเด็กหนุ่มเหยเก บิดเบี้ยวเพราะความเสียใจจนอลันเป็นฝ่ายทนไม่ได้ เขาคว้าต้นคอเด็กหนุ่มดึงให้ซบลงบนอก แล้วกอดเด็กหนุ่มไว้แน่นแม้เลโอจะพยายามถอยออกห่าง


“มันไม่ใช่อย่างนั้นนะเลโอ...ฉันขอโทษที่พูดกับเธอแบบนี้...ฉันห่วงจนเหมือนใจจะลุกเป็นไฟตอนที่รู้ว่าคนพวกนั้นมาหาเธอ...พอรู้ว่าเธอคิดจะไป ฉันก็เลยโมโหจนพูดอะไรร้ายๆออกไป...แต่ทั้งหมดก็เพราะฉันห่วงเธอ กลัวเธอจะเป็นอันตรายเท่านั้น...ความรู้สึกที่ฉันมีให้เธอมันไม่ใช่แค่หน้าที่...เพราะงั้น ได้โปรดเถอะ...หยุดเจ็บปวดเพราะเรื่องนี้เถอะนะ...สิ่งสุดท้ายในโลกที่ฉันคิดจะทำก็คือทำให้เธอเสียใจ” อลันกระซิบทุกถ้อยคำใส่หูเด็กหนุ่มแล้วแตะจูบแผ่วเบาบนซีกแก้มเย็น แต่วงแขนกอดรัดเด็กหนุ่มแน่นหนาเพื่อไม่ให้เลโอดิ้นหลุดไปได้


อาการแข็งขืนคล้ายจะถอยหนีแต่แรกเปลี่ยนเป็นอิงแอบเข้าหา แขนที่ตกห้อยข้างตัวยกขึ้นกอดตอบ และขยับรัดแน่นจนอลันรู้สึกเจ็บ แต่เขากลับอุ่นใจ อย่างน้อยเลโอก็ยอมที่จะฟังเขาอีกครั้ง


“ผมเข้าใจแล้วครับ” เลโอกระซิบตอบเสียงแผ่ว แล้วคลายวงแขนลงเมื่อรู้ตัวว่ารัดอีกฝ่ายแน่นจนเกินไป เด็กหนุ่มยกศีรษะขึ้นจากอกของอลันเพื่อให้มองหน้ากันได้ถนัด ดวงตาสีน้ำทะเลฉายแววห่วงใยจนเลโออุ่นวาบในอก...อย่างน้อย ดวงตาคู่นี้ก็ไม่เคยโกหก

“อลันครับ ผมอยากถามความจริงคุณสักอย่าง คุณรับปากได้มั้ยครับ ว่าจะตอบผมตรงๆ” เลโอถามขึ้นหลังจากมองหน้ากันนิ่งอยู่นาน

“เรื่องอะไร?” อลันย้อนถามเสียงเรียบ แต่ดวงตาไหววูบด้วยความกลัว...กลัวคำถามของเด็กหนุ่ม

“ถ้าผมไป...ไม่ว่าผมจะรับตำแหน่ง หรือขอสละสิทธิ์ ปัญหาทุกอย่างจะจบแค่ที่ผมใช่ไหมครับ”


อลันชะงักแล้วจ้องมองเด็กหนุ่มนิ่งไม่ยอมตอบ สีหน้าเขากระด้างจนแทบเป็นเย็นชา แต่ภายในกลับร้อนรนราวอยู่กลางกองเพลิงอีกครั้ง


“ได้โปรดตอบผมเถอะครับอลัน...ผมควรได้รู้ความจริงเสียทีไม่ใช่เหรอครับ”

“สิ่งที่จีโอวานีหรือรอสฟีนี่บอกเธอ มันแทบหาความจริงไม่ได้” อลันบอกปัดโดยไม่ยอมตอบคำถามของเด็กหนุ่มตรงๆ

“แต่มันก็มีส่วนจริงใช่มั้ยครับ” เลโอถามย้ำ ดวงตาสีน้ำตาลแน่วแน่เสียจนคำปฏิเสธต้องถูกกลืนกลับลงไปในอก อลันเม้มปากนิ่งอยู่ครู่หนึ่งก็ถอนหายใจยาวอย่างหนักใจ

“ใช่”

“ถ้าอย่างนั้น ผมก็ควรไป”

“ไม่ได้!” อลันปฏิเสธทันควันโดยไม่ต้องไตร่ตรอง

“อลันครับ...ถ้าไม่ใช่ผม ถ้าเรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับคนที่คุณรู้จัก แต่เป็นเรื่องของคนอื่นมาขอคำปรึกษา คุณจะบอกให้เขาไปหรือเปล่าครับ”


ใช่...อลันยอมรับว่าหากคนที่ยืนตรงหน้าเขาไม่ใช่เลโอ แต่เป็นคนอื่น เขาคงแนะนำให้ไปเผชิญหน้า เพราะการรับตำแหน่งผู้นำของบัสติสต้าจะทำให้เลโอมีอำนาจและก้าวขึ้นไปสู่จุดสูงสุดที่ไม่มีใครกล้าแตะต้อง ไม่เพียงเลโอเท่านั้นที่จะปลอดภัยแต่ยังรวมไปถึงคนรอบข้างของเด็กหนุ่มทุกคน

แต่แน่นอนว่าทันทีที่เลโอคิดจะรับตำแหน่ง เด็กหนุ่มจะเป็นคนเดียวที่ตกเป็นเป้าหมาย ทั้งจากคนที่จะได้รับผลประโยชน์ และเสียผลประโยชน์ ไม่ว่าจากทางใด เลโอก็ต้องเสี่ยงชีวิตเพียงลำพัง เขตอิทธิพลของบัสติสต้าอยู่นอกเหนืออำนาจที่เขาจะยื่นมือไปปกป้อง แล้วเขาจะปล่อยให้เด็กหนุ่มไปตามลำพังได้อย่างไร


“แต่เรื่องนี้เกี่ยวกับเธอ และฉันจะไม่ยอมให้เธอต้องไปเสี่ยงเป็นอันขาด” อลันย้ำเสียงแข็ง

“แล้วผมต้องหนีไปถึงเมื่อไหร่...ต้องหนีไปอีกกี่เดือนกี่ปีปัญหาถึงจะยุติ...แล้วแม่กับย่าผมละครับ จะปล่อยให้พวกท่านเป็นอันตรายแทนอย่างนั้นเหรอ?...ผมทำไม่ได้ ผมทนเห็นคนที่ผมรักเป็นอันตรายไม่ได้เด็ดขาด” เลโอยืนยันด้วยน้ำเสียงหนักแน่น ทุกคำของเด็กหนุ่มเป็นความจริงที่อลันหาเหตุผลมาคัดค้านไม่ได้

“ฉันจะไม่ยอมให้ใครแตะต้องเธอและทุกคนในครอบครัวเป็นอันขาด” อลันยืนกรานเช่นกัน ไม่ว่าเหตุผลของเลโอดีแค่ไหน เขาก็จะไม่ยอมปล่อยให้เด็กหนุ่มไปเสี่ยงเป็นอันขาด

“อลันจะชนกับมาเฟียพวกนั้นแทน แล้วต้องแลกด้วยชีวิตของใครอีก...คุณพอล....คุณบิล...คุณเจฟฟรี่...หรือว่า...คุณ...งั้นเหรอครับ? แค่อลันเจ็บตัวครั้งที่แล้ว ผมก็เจ็บเหมือนจะตาย ถ้าต้องเสียคุณไป ผมก็ไม่ต่างอะไรกับตายทั้งเป็น”


ทุกคำของเด็กหนุ่มเหมือนหมัดฮุกที่ชกเข้าลิ้นปี่ เจ็บ จุก จนพูดต่อไม่ออก และไม่อาจปฏิเสธได้ว่าไม่จริง เขาไม่ใช่มาเฟีย แม้จะมีอำนาจมีเงินมากพอที่จะต่อกรกับบัสติสต้า แต่ก็ใช่ว่าจะเอาชนะได้ง่ายๆ หากคิดจะสู้กันจริงๆไม่ว่าเขาหรือบัสติสต้าย่อมต้องแหลกลาญกันไปข้าง แม้แต่ผู้ชนะก็ย่อมต้องบอบช้ำและสูญเสียอย่างหนักเช่นกัน


“แต่ยังไงเธอก็ไปไม่ได้...คนพวกนั้นไม่มีวันปล่อยให้เธอมีโอกาสไปรับตำแหน่งง่ายๆแน่”

“ผมคิดว่าจีโอวานีต้องการผลประโยชน์จากผม ยิ่งตำแหน่งที่ผมจะได้รับมีอำนาจและยิ่งใหญ่ ผลประโยชน์ที่เขาจะได้ก็ต้องมหาศาลเช่นกัน...เขาคงไม่ยอมปล่อยให้ผมตายไปเสียก่อน”

“แต่คนที่จะเสียผลประโยชน์ก็ไม่มีวันยอมให้เธอแย่งทุกอย่างไปจากเขาเช่นกัน”

“ผมทราบครับ...แต่ไม่ว่าทางไหน ผมก็ต้องเสี่ยงอยู่ดี” น้ำเสียงของเลโออ่อนโยน นุ่มนวล แต่สายตาแน่วแน่นั้นมั่นคงเสียจนอลันจนต่อคำพูด...เขาจะห้ามเลโออย่างไร?

“แปลว่ายังไงเธอก็จะไปงั้นเหรอเลโอ” อลันถามด้วยน้ำเสียงแผ่วลง ในอกรานร้าวด้วยความเจ็บปวดเมื่อรู้ตัวว่าเขาไม่สามารถเกลี้ยกล่อมให้เลโอเลิกล้มความตั้งใจได้

“ครับ...ผมคิดว่าหมดเวลาหนีแล้ว เพราะยิ่งผมหนี คนที่อยู่รอบตัวผมก็ยิ่งเป็นอันตราย...สู้ผมเผชิญหน้ากับมันซะ...อย่างน้อยคนที่เสี่ยงก็จะเหลือผมคนเดียว”

“ถ้าเธอไปก็เท่ากับเอาชีวิตไปทิ้ง...เธออาจโดนฆ่าก่อนเข้าถึงบัสติสต้าด้วยซ้ำ...หรือต่อให้เธอทำสำเร็จ ...การขึ้นรับตำแหน่งผู้นำ ก็ไม่ต่างอะไรกับการพาตัวเองไปติดอยู่กลางนรก...อย่าไปเลยเลโอ...ฉันขอร้อง” น้ำเสียงของอลันแหบระโหย เป็นครั้งแรกในชีวิตที่คนอย่างอลัน ฮิวส์ ต้องวิงวอนขอร้องใคร แต่นาทีนี้ ขอเพียงหยุดเลโอไว้ได้ ถึงต้องเสียศักดิ์ศรีแค่ไหนก็ไม่สำคัญ

“เพื่อคนที่ผมรัก ทั้งแม่ ย่า และคุณ ต่อให้ต้องแลกด้วยชีวิต ผมก็พร้อมจะเสี่ยง อลันเคยบอกผมไม่ใช่เหรอครับ ว่าไม่มีอะไรที่ได้มาง่ายๆโดยที่ไม่ต้องไขว่คว้าเพียรพยายามให้ถึงที่สุด...ผมอาจจะไม่มีอำนาจ ไม่มีฝีมืออย่างคุณพอล แต่ผมกำลังพยายามแก้ปัญหาเท่าที่กำลังและสมองของผมจะทำได้”

 “ไม่มีอะไรเปลี่ยนใจเธอได้เลยเหรอเลโอ แล้วถ้าฉันบอกว่าฉันรัก...” คำพูดของอลันถูกหยุดไว้ด้วยปลายนิ้วยาวที่แตะลงบนริมฝีปากเขาอย่างนุ่มนวล

“...ผมจะกลับมาฟังครับ...ผมสัญญา” เลโอส่งยิ้มอ่อนโยนที่แสนเศร้ามาให้ ทำให้หัวใจเขากระตุกวาบด้วยความเจ็บปวด

“...ทำไมถึงดื้ออย่างนี้นะเลโอ...ทำไม...” อลันหลุดเสียงครางแผ่วแล้วหลับตาเบือนหน้าไปทางอื่นด้วยความทรมานใจ...ไม่เคยคิดเลยสักครั้งว่าเขาจะมีวันนี้...วันที่เขารู้สึกเหมือนตัวเองสิ้นท่า อ่อนแอ และไร้ค่า...อำนาจที่เขามี กลับไม่อาจปกป้องคนที่เขารักไว้ได้...เขากำลังจะเสียเลโอไป...เสียรอยยิ้มอ่อนโยน...เสียดวงตาใสที่จับจ้องเขาด้วยความรักสุดหัวใจ...


เด็กหนุ่มกระชับวงแขนที่โอบรอบตัวเขาแล้วซบหน้าลงบนซอกคอ ทำให้ผมยาวหลุดจากยางที่มัดไหลลงพาดบนอก กลิ่นแชมพูอ่อนๆทำให้เขาสะท้านในอกเมื่อนึกถึงวันที่เด็กหนุ่มต้องไปเผชิญกับโลกสกปรกดำมืดของบัสติสต้า

อลันดันไหล่เด็กหนุ่มออกช้าๆ เขาตัดสินใจได้เด็ดขาดแล้วเช่นกัน เขาไม่มีวันทนเห็นเลโอก้าวเข้าไปยืนอยู่ที่นั่นได้ ต่อให้ต้องทำลายบัสติสต้าหรือถูกทำลายจนย่อยยับเขาก็จะทำ!


“จำไว้นะเลโอ...เธอเป็นของฉัน...ฉันไม่มีวันยอมให้บัสติสต้าแตะต้องเธอเป็นอันขาด” อลันบอกเสียงเรียบ แต่ดวงตาเป็นประกายคมกล้านั้นแข็งกร้าวจนเลโอหน้าเสีย

“อลันครับผมไม่อยากให้คุณต้องเดือดร้อนเพราะผมนะครับ” เลโอรีบห้ามละล่ำละลัก แต่อลันเพียงแค่ยิ้มเย็น

“ถ้าเธอเป็นอะไรไป...ไม่ฉันก็บัสติสต้า ต้องลงนรกกันไปข้างแน่นอน”


คำตอบของอลันทำให้เลโอสะท้านทั้งตัว เด็กหนุ่มคว้ามืออลันมาเขย่าด้วยความตกใจ


“อย่านะครับอลัน” เลโอพยายามวิงวอน แต่ดูเหมือนจะสายเกินไปเมื่ออลันส่งยิ้มบางๆ มาให้

“เหมือนกับคำตอบของเธอนั่นแหละ...ฉันตัดสินใจไปแล้วเช่นกัน” อลันตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ดวงตาสีเขียวสงบ นิ่ง และเยือกเย็นจนเลโอหนาวยะเยือก

“อลันครับ ผม...” เลโอพูดต่อไม่ออก หากไม่ต้องการให้อลันโดดเข้ามาเสี่ยงอันตราย เขาต้องล้มเลิกความคิดจะไปบัสติสต้า แต่ทุกคนที่เขารักก็ยังต้องเสี่ยงต่อไป...แล้วเขาจะตัดสินใจได้ยังไง...เขายังเหลือทางใดให้เลือกอีก

“ดูแลตัวเองให้ดีนะเลโอ” อลันแตะแก้มเด็กหนุ่มแผ่วเบา แล้วหันหลังกลับจากไปอย่างรวดเร็วเกินกว่าที่เด็กหนุ่มจะทันได้ทักท้วง
 

 
:catrun:

ออฟไลน์ Celestine

  • หนูไม่รู้หนูเป็นแมว *-*
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 91

ถูกใจให้เป็ด +2
ตกใจมากเลย ในที่สุดก็อัพแล้ว OoO!!

 




สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด