[เรื่องมันถ่อย!]Opposite อีกด้านหนึ่งของปากกระบอกปืน44(Sniper shot)P57: 20/4/57
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องมันถ่อย!]Opposite อีกด้านหนึ่งของปากกระบอกปืน44(Sniper shot)P57: 20/4/57  (อ่าน 154341 ครั้ง)

ออนไลน์ malula

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 5455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 534
สนุกมาก ๆ เลยค่ะ ลุ้นตัวโก่ง
อะโถ พี่เกรียงเดินไปติดกับน้องเพชรซะงั้น
ต้นสังกัดเขารู้ว่าพี่เก่งไง เขาเลยส่งคนเก่งกว่ามาปราบ ฮี่ฮี่

ออฟไลน์ loveooo

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 260
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 12
ชอบมากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  สนุกๆๆ

แต่ว่าตกลงใครเป็นสามีใครเป็นภรรยาเนี้ย???!!

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6497
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 894
อ่านแล้วเป็นเรื่องตลกมากกว่าบู๊ล้างผลาญ
เกทับบลัฟแหลก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 572
    • My novel blog
กร๊ากกกก กร๊าก นี่มัน ฮา ฮามากๆ โอยไม่ไหวขออภัยที่ต้องใช้คำว่า "โคตรฮา!!!"
ชอบๆ ชอบอ่ะ มันส์มาก สนุกค่ะ ไม่ไหวแล้ว กรี๊ดๆ ขอกรีดร้องแบบเสียจริต นี่มันสุดยอดมากฮ่า!!! ปลื้ม ช้อบชอบ
แผนวัดกำลังแต่ละอย่างนี่ฮาแทบแดดิ้น กะละมังแตกกันเลยทีเดียว ไหนจะตอนหยิบมีด เหวี่ยงแห (ผ้าห่ม) อีก สุโค่ย +1 นะคะ อารมณ์มันส์ยิ่งกว่าเชียร์มวยอีกอ่ะ

รอตอนต่อไปค่า

*คำผิดซักนิดหน่อยค่ะ
คำพุง - ค้ำพุง ฉี่ฉี่ - ฉู่ฉี่ กำพลังพล่าน-กำลังพล่าน คนตก-คอตก ตู่ลิ้นชัก-ตู้ลิ้นชัก น่างสัย-น่าสงสัย
ประโยค มันกล้าให้ผมเข้าห้อง ก็ต้องแสดงว่ามันได้เก็บอะไรน่าสงสัยเอาไว้ ...น่าจะเป็น... ก็ต้องแสดงว่ามัน (ไม่) ได้เก็บอะไรน่าสงสัยเอาไว้ ดูเหมือนจะตกคำว่า "ไม่" ไปนะค่ะ อ่านแล้วเลยสะกิดเล็กๆ แต่ก็ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าจะเป็นคำตกจริงรึเปล่า เพราะตอนนี้เรายังขำไม่หยุดเลยค่ะ ฮ่าๆ เรียกได้ว่ายังตกอยู่ในอาการขำอย่างเมามันส์

รูปภาพประกอบ อยากบอกว่าน้องเพชรเฉยแหลกมากแต่ไงดีอ่ะ มันเข้ากับมาดพ่อค้าร้านอาหารตามสั่งดีนะ 55555 

แก้โม้ดแล้วนะค้าา ขอบคุณเป็นที่สุดค่าาาา


แบบว่า ผิดได้อุบี๋ที่สุดในสามโลกหล้า ฮ่าๆ ไม่ไหวนะ สมองตายแล้วแน่ๆ เลย YAY

เราขออภัยค่ะ ท่าทางเรื่องนี้จะไม่หน่วง... แต่เหนื่อย... หัวเราะจนเหนื่อยค่ะ ฮ่าๆๆๆๆ

โอ๊ย เหนื่อย แต่อยากเขียนพี่เกรียงต่อ.. ตอน3นี่ยังนึกไม่ออกเลยว่าเพชรจะรอดตายได้ไง ฮ่าๆ

ปล. น้องเพชรหน้าซื่อ... เฉพาะต่อหน้าเกรียงค่ะ (เพชรมั่นใจว่าจะตีหน้าซื่อหลอกคนอย่างไอ้เกรียงได้เหรอคะ?)

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 387
ก้ามปูกดกัน >O< 555

ออฟไลน์ misso

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27
ชอบอะค่ะ คุณจูออน :impress2:

รู้สึกว่าสองคนนี้อยู่ด้วยกันต้องวัดพลังกันตลอด เป็นหนึ่งตอนที่เหนื่อยและก็ฮามาก ฮ่าๆ


ติดซะแล้วสิ...

เพราะฉะนั้น

มาต่อซะดีๆ

:กอด1:


ออฟไลน์ ENG❤LUCKY

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 36
เจี้ยกก ใครเป็นเคะใครเป็นเมะเนี่ย - -?

ออฟไลน์ shabushabu4

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 314
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
ข้าพเจ้าขอใช้สิทธิ์"เดา" ว่าท่านน้องเพชร "เมะ"แน่นอน ฟันธง คอนเฟิร์ม ชัวร์ป้าป

พี่เกรียง หล่อมากมายยย

น้องเพชรจ้ะ อย่าลืมทำตายที่พูดนะ

"ถ้าให้พี่เป็นเมียผมก็พอได้" (ถูกปล่าววะ??)  อั๊ยยะ
Like หลายคนแต่ Love แค่คนเดียว

ออฟไลน์ Cherry Red

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 229
เริ่มเรื่องมาเหมือนจะเครียด ไป ๆ มา ๆ กลับฮาซะงั้น  :m20:
ลุ้นแทบแย่ว่าสงครามจิตวิทยานี้จะบึ้มเป็นโกโก้ ครั้นท์ เอามุกไหน? และ ใครจะเผยไต๋ก่อนกัน?
ที่น้องเพชรดึงพี่เกรียงหงายหลังนั้น มิได้โผล่หาง(อย่างที่พีเกรียงเข้าใจ) แต่ใจจริงอยากจะรวบหัวรวบหางเสียมากกว่า... :interest:
แต่วิชาผีผ้าห่มโปเย โปโลเย ของน้องเพชร ท่าทางจะเทพมาก พี่เกรียงถึงกับเสียที กลายเป็นข้าวต้มมัดไปเสียนี่
น้องคงฝีกหนักจนเชี่ยวชาญด้านอาหาร และ ผีผ้าห่ม เป็นพิเศษสินะ  :o9:
~สีแดงราวกับผลเชอร์รี่~

ออฟไลน์ Jacknight

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6
อ่านไปอ่านมาก็ตื่นเต้นดีนะครับ.. รอตอนต่อไปอยู่เน้อออออ
........"เราทุกคนย่อมมีสิ่งที่อยากเป็น  ที่ที่อยากไป  และคนที่อยากรัก".......

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 416
ผจก.แพปลากับพ่อครัวร้านอาหารตามสั่ง?
นี่แค่ฉากหน้า
ฉากหลังยังมีหลังกว่ากับหลังที่สุดอีกใช่มั้ยยยยยยยยยยยย
มันจะยาวเหมือนรูฟัสป่าวเนี่ย
ใครบางคนเกิดมาให้เรารัก  เราก็ทำได้แค่รัก  | (^_^)ε^ ) |

ออฟไลน์ kms

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 724
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18
เค้าจิ้นไปแล้วว่าพี่เกรียงรับ น้องเพชรรุกกกกกกกก  :z1:
อย่าเปลี่ยนน้าาาาาาาาาาาาาา  :impress2:

ออฟไลน์ Alone Alone

  • ขอตายในอ้อมกอดฮยอกแจ
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 730
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 37
ในที่สุดก็รู้ว่าใครกดใคร ฮ่าๆๆๆๆ

ออฟไลน์ l2ozen

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 67
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3
ฮากับตอนเหวี่ยงผ้าห่มมากกก

ออฟไลน์ ryoko_chan

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 81
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29
วิ่งมาอ่าน 2 ตอนรวด...อ่านจบ นั่งนึกแยกตอน..แต่แยกไม่ออกเพราะเนื้อหารวมเป็นอันหนึ่งอันเดียวแบบสามัคคี
อ่านแบบเบลอๆ และอาจจะคอมเม้นท์แบบเบลอๆ เพราะเพิ่งสอบมาค่ะ มีสอบอีกที อีกสองสามวัน เลยถือโอกาสนี้มาขอนั่งอ่านพี่เกรียง และน้องเพชร

ก่อนอื่น คงต้องยกบทสนทนาของสองคนนี้มากล่าวอ้างก่อน(เริ่มลิเก ตามชื่อตัวละคร และอีกอะไรหลายๆประการที่จะได้กล่าวอ้างในประโยคถัดไป)

ทั้งขำทั้งชอบ กับสรรพนามที่สองคนนี้ให้เรียกตัวเอง
พี่ กับ น้อง...อ๊ายยยยย อ่านแล้วมันลอยๆ ยังไงไม่รู้ค่ะ ปานผัวเมียเรียกกัน หรือไม่ ก็พระนางตามบทลิเก
มันชอบบบบบบ เรื่องนี้เป็นอะไรที่พลิกโผ จากเรื่อง เดิมๆของคุณจูออนมากเลยค่ะ (ถึงจะยังไม่เคยอ่านสายลับก็เถอะค่ะ)

แต่เนื้อเรื่องของคุณจูออนส่วนใหญ่ก็จะออกแนวอะไรที่มัน ลับ ลวง พราง สายลับ ตำรวจ ยากุซ่า มาเฟีย  บู๊ล้างผลาญ และความไวของสมองแต่ละคน แทบจะเทียบเท่าความเร็วแสง
หรือไม่ก็...ชีวิตคนธรรมดา แต่โมเม้นท์ไม่ค่อยธรรมดา ไว้คอยกรี๊ดกร๊าด

แต่เรื่องนี้ เหมือนจับ สองแนวมารวมๆกัน ... แบบเกินคาด กับ แบบโคตรบ้าน..มารวมกัน เรื่องนี้มันเลยบังเกิด
ยอมรับว่าอ่านเรื่องนี้ไป (เฉพาะตอนแรก) เหมือนว่ามีบรรยากาศและกลิ่นอายของสีเขียวทุ่งนา มีเถียงนาเป็นสิ่งประกอบฉากให้มันครบสมบูรณ์ ยังไงไม่รู้น่ะค่ะ (ทั้งที่ในเรื่องไม่ได้มีเล้ย) นั่นล่ะค่ะ เป็นอารมณ์เทือกๆนั้น
แต่กำลังคิดอยู่ว่า ไปเพิงร้านยาดอง กับตู้คาราโอเกะเนี่ย....ก็คงเป็นหนึ่งในส่วนประกอบที่ทำให้คิดถึงทุ่งนาน่ะค่ะ (ฮ่าาา หัวเราะปิดปาก)

กลับเข้ามาในเรื่องแบบจริงๆจังๆค่ะ! :z2: (ทำหน้ามุ่งมั่น...แล้วเดี๋ยวมันจะวกออกนอกเรื่องตามเคย)
กำลังนึกๆ ถึงโมเม้นท์ของตอนแรกๆ  อ่อ! นึกออกแล้ว เรื่องคุณคุณศักดิ์ ที่ทักว่าพี่เกรียงเป็นเกย์
อิอิ แอบคิดตามพี่ศักดิ์เลยนะคะ (ว่าแล้วหัวไปแอบขยิบตา แท็คมือกับพี่ศักดิ์) แหม่ๆ ถ้าพี่เกรียงไม่ออกตัว ว่าชอบนอนกกสาว
แถมบ่นเรื่องคับไม่คับ เนี่ย ก็จะคิดจริงจังล้านเปอร์เซ็นต์แล้วล่ะค่ะ
แต่จะว่าไปแล้ว ถึงบอกว่าไม่เป็น แต่ก็เกือบเสียตัวให้น้องเพชรอยู่ร่ำๆนะคะ เพราะสู้น้องเพชรไม่ได้

(แล้วก็มาถึงตอนที่สองแบบไม่ได้ตั้งใจ)

ชอบบทสนทนาที่น้องเพชร และ พี่เกรียง คุยกันเรื่องขอค้างบ้านน้องเพชร เพราะทะเลาะกับเมียที่พี่เกรียงเค้ามโนขึ้นมาเอง ถ้าจะทะเลาะก็คงทะเลาะกันในความฝันล่ะมั้งคะ ฮ่าฮ่า
แล้วโมเม้นท์ก่อนหน้าที่ทำให้พี่เกรียง ต้องมานั่งตัวตรง สั่งอาหาร แปดอย่าง ก็น่าขำอีก ฮ่าฮ่า

(นั่นพูดเลยไปโมเม้นท์ไหนแล้ว?)
กลับมาที่บทสนทนาของพี่เกรียงกับน้องเพชรดีกว่า

 “ผมนอนคนเดียวหลายวันแล้ว เหงาน่ะ”

แหม่~ ประโยคมันช่างส่อ ล่อให้พี่เกรียงเสียตูด เอ้ย เสียตัวมากเลยนะคะ...เหตุเกิดจากความเหงา ที่ทำให้รู้ว่า...(ไม่ร้องต่อดีกว่า)

อ๊ากกกก โมเม้นท์ หลายๆอย่างทำให้รู้สึกว่า น้องเพชร อยากได้พี่เกรียงเหลือเกิน
แต่ระบุไม่ค่อยได้ว่าอยากได้ตามคำสั่งของ นายพี่วุฒิ หรือ จากใจของน้องเพชร เอง ฮ่าฮ่า (ลุ้นให้เป็นอันหลังนะคะ)

หนูอยากให้น้องเพชรเป็นรุก! (จะได้เข้าตามสเต็ป เคะแก่กว่า อิอิ><)

ไอ้ตอนลองเชิง ชิงไหวชิงพริบ ตั้งแต่ เก็บของ ยันล้างจานนี้ก็เป็นอีกตอนที่น่าประทับใจ
ไหนจะ เขวี้ยงหม้อ ถือมีดประจันหน้ากัน ประหนึ่งจะสู้รบ แต่ต้องจบกันไปด้วยเพราะคำว่า เอามีดไปล้างกันเถอะ
นี่ถ้าน้องเพชรไม่ บอกให้เอามีดไปล้าง พี่เกรียงคงกะฟันน้องเพชรจริงๆนะคะนั่น!

สุดท้าย ฉากบนเตียง!
เป็นฉากบนเตียงที่เร้าใจมากที่สุดเท่าที่เคยอ่านมาเลยค่ะ

ไหนจะลีลาของน้องเพชร ยามจัดการ พี่เกรียงตอนอยุ่บนเตียง(แหม่พูดซะส่อ-"-)

ก็ไอ้ลีลาการเหวี่ยงแห เอ้ย ผ้าห่มของน้องเพชร ไหนจะวิธีหนีสุดกำลังของพี่เกรียง

มันช่างเข้ากั๊นนนเข้ากัน ฮ่าฮ่า คู่นี้แแหล่ะสมน้ำสมเนื้อที่สุดแล้ว :impress2:


ปิดท้ายด้วย





"กูจะได้ไปบอกเลิกกับพี่หมู"

คำพูดนี้เหมือน เกรียงกับพี่หมูคบกันเลย ฮ่าฮ่าาา
แล้วจะวิ่งไปบอกเลิกพี่หมู เพราะ เจอน้องเพชรแล้ว ฮ่าาา o13

(จิ้นไปเองได้อีก-"-)


ติดตามเรื่องนี้อีกเรื่องค่าาาา
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-03-2012 16:00:56 โดย ryoko_chan »

ออฟไลน์ Singhasara

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 158
สนุกครับ อยากอ่านต่อแล้ว
"ร่วมรณรงค์ใช้นักเขียน-นักอ่านแทนรีดเดอร์-ไรท์เตอร์"
        24 November Valentine's Day

ออฟไลน์ Sofa

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1962
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 237
ฮามาก แล้วก็สนุกมากค่ะ รอตอนต่อไปนะคะ

ออนไลน์ pochu52

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1330
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 196
เรื่องนี้มันมันส์ดีค่ะคุณ juon น่าติดตามอีกแล้ว ^^ จะกี่ตอนก็ตามอ่านแน่นอน
พี่เกรียงแกก็ฝีมืิอไม่ธรรมดาจะยอมน้องเพชรง่ายๆ ได้งั้ยเนอะ

ออฟไลน์ reborn23

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 16
 :m20:
อย่างฮา  รออ่านต่อ   

ออฟไลน์ はにい はにい

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
พี่เกรียงก็ช่างไม่รู้อะไรบ้างเลย เค้าจีบพี่อยู่น่ะ :m16:
น้องเพชรรุกแน่นอน แต่บ้างทีพี่เกรียงอาจจะชอบรุก แต่รับดีกว่าเนอะ  :laugh: :laugh:


CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ pure_ka

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 11
สะกิดถาม ้juon นิด ...เพ่! เปิดเรื่องใหม่เนี่ย แล้วเรื่อง ทซซี่เอย คุณพนิตเอย
เพ่! จะะเอาเวลาที่ไหนไปต่ออะเพ่ รอมานานแล้วนะเพ่ !!

ตามมาทวงที่ทู้นี้จะโดนเป่าไหมเนี่ย ....เสียว ^^

ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 572
    • My novel blog
^อยากซัลโวกระทู้บน(ไม่ใช่ล่ะ)

คุณพนิตต่อวันนี้ค่ะ

ที่จริงแล้ว นิยายยังไม่ใช่ปัญหา(สำหรับเรา) เท่างานอื่น ฮ่าๆๆ มันยังกองและจ่อท้ายอยู่เลย อ๊ากก ไหนเวลาว่าง ฮ่าๆ

เรื่องนี้ยังดองไม่นานนะคะ อย่าทวงเลยค่ะ ฮ่าๆ ว่างๆ ก็ไปอ่านเรื่องเก่าๆ รอไปก่อนนะคะ กร๊าสสส

ออฟไลน์ kyoya11

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4768
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 309
ตอนนี้ฮาแฮะ :laugh:
ภาพมือปืนไม่เข้าหัวเลยนะเนี่ยตอนนี้
"ร่วมรณรงค์ไม่ใช้ writer-reader แต่เป็น นักเขียน-นักอ่าน"

ออฟไลน์ misso

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27
มาอ่านอีกรอบ ชอบบบอะ

ลุ้นๆ

ไม่รู้ทำไมอ่านเรื่องนี้แล้วนึกถึงเล็บครุฑของพนมเทียน(ทั้งๆที่อ่านไปได้แค่ภาคแรกเมื่อห้าหกปีก่อน :z3:) ตาพระเอกที่ปลอมตัวไปกับน้องอีกคนน่ะ(นานมากจนจำอะไรแทบไม่ได้แล้วแต่ก็ยังนึกถึง ฮ่าๆ)

ว่างๆก็มาต่ออีกนะคะ :impress2:

ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 572
    • My novel blog
Opposite อีกด้านหนึ่งของปากกระบอกปืน3
   88..... ไกรวุฒิ....
   เลขสองตัว กับชื่อที่ผมโคตรไม่อยากได้ยิน
   ห่าเอ๊ย ไอ้เด็กเปรตนี่ถูกส่งมาจากที่นั่นจริงๆ ด้วย นรกชัดๆ พวกมันรู้ได้ไงว่ากูอยู่ที่นี่?!!
   “มึง...”
   “ครับ?”
   ผมเปลี่ยนสรรพนามเรียกไอ้เพชรอย่างรวดเร็ว เพราะหมดเวลาแสดงละครเรียบร้อย นึกแล้วก็แค้นปานจะกระอักเลือดแบบจิวยี่ ผมตั้งใจมาเค้นคอมัน ปิดบัญชี ประจานศพให้คนที่ส่งมันมาได้เห็น ว่าไม่ควรแส่มายุ่งกับผมอีก แต่ทำไมเรื่องมันเสือกกลับตาลปัตร คนอย่างผม... ต้องมาพ่ายแพ้เพราะผ้าห่มผืนเดียว รู้ถึงไหนอายไปสุดโลกหล้าจริงๆ
   “มึงมานี่เพื่อมาหากู?”
   “ครับ”
   “แล้วใครยิงไอ้โรจน์?” ผมถามเรื่องคาใจเรื่องแรกก่อน ไอ้เพชรเพทายพยักหน้า “ผมยิงเอง”
   “ยิงทำไม”
   “นายสั่ง”
   “สั่งเมื่อไหร่วะ?”
   “เมื่อเช้า”
   “ไอ้เพชร” ผมเค้นเสียง “มึงอย่าเห็นว่ากูโดนมัดแล้วจะมาโกหกหน้าด้านๆ ใส่นะ มึงกับพี่หมูร่วมหัวกัน หลอกต้มกูใช่มั้ย?”
   “เปล่า ไม่เกี่ยวอะไรกับพี่หมู” ไอ้เพชรปฏิเสธ “จริงๆ นะ ผมแค่สืบข่าวมาอีกที เอาล่ะ ตอบตรงๆ ก็ได้ ไม่ใช่คำสั่งนายหรอก ผมตั้งใจไปตัดหน้าพี่เอง”
   เออ นี่แหละคำตอบที่ผมอยากฟัง ไม่เคยมีใครทำงานตัดหน้าผม ทั้งๆ ที่รู้ว่าผมเป็นใคร มีไอ้เด็กเปรตนี่คนแรก
“ไอ้เพชร”
   “ครับ?”
   “ใครเป็นสายให้มึง”
   “ผมสืบเอง”
   “อย่ามาโกหกกู”
   “....... ผมบอกไม่ได้หรอก...”
   “ห่านี่!”
   บทสนทนาดำเนินไปประหนึ่งไอ้เพชรโดนผมจับมัด ทั้งๆ ที่ผมแม่งกำลังร้อนแทบสุก มึงจะอบซาวน่ากูใช่มั้ยไอ้เพชร ปล่อยกูหรือถามอะไรกูบ้างสิวะ ตอบเป็นระบบตอบรับอัตโนมัติอยู่ได้
   “เพชร..”
   “ครับ?”
   “มึงทำงานให้มันมากี่ปีแล้ว”
   “ห้า”
   “ปีนี้มึงอายุเท่าไหร่?”
   “ยี่สิบห้า”
   “................” ผมอึ้ง... ยี่สิบห้า ทำงานมาห้าปี แปลว่าตอนไอ้นายรับมันมา มันเพิ่งอายุยี่สิบ แถมรับมาหลังผมหนีออกมาแล้ว นายแม่งไปขุดไอ้เด็กเปรตนี่มาจากไหนวะ?
   “ไอ้เพชร ตอนก่อนมาทำงานให้มัน มึงทำห่าไร?”
   “กองเสริม”
   “ห๊ะ!” ผมแหกปาก “ไรวะ? กองเสริม?”
   “กองหนุนที่นายจะปั้นขึ้นมาช่วยพวกพี่ไง”
   “!!!!!!” ผมเกือบพ่นน้ำลายออกมา มีของแบบนั้นอยู่ด้วยเหรอวะ?! เออ แต่เหมือนจำได้ลางๆ ไอ้นายแม่งเคยให้ผมไปสอนเด็กกะโปโลหกเจ็ดคนยิงปืน  โว้ย ของงี้ให้ใครสอนก็ได้ เด็กปวกๆ เปียกๆ ทั้งนั้น นายแม่งคิดว่าเด็กมันจะเทพแบบผมทุกคนหรือไง?!
   “ไม่เห็นจำมึงได้” ผมว่า นึกๆ ไปก็จำไม่ได้จริงๆ ว่ามีมันร่วมก๊วนอยู่ ได้ยินเสียงมันตอบ “ก็พี่ไม่เคยเห็นผม”
   “ไหนมึงบอกอยู่กองเสริม”
   “อืม... แต่เป็นกองเสริมพิเศษ”
   ผมล่ะอยากจะยกตีนถีบหน้ามันจริงๆ “สัตว์เพชร! ถ้ามึงไม่อยากตอบ มึงไม่ต้องมาตอบวอนตีนกูแบบนี้ มีที่ไหน กองเสริมพิเศษ”
   “มี ผมไง คนเดียวโดดๆ เลย”
   “!!!” ใครจะไปเชื่อวะ มึงบ้าป่าว! อย่าปั้นเรื่องม้าๆ มาหลอกกูซะให้ยาก
   แต่ไอ้เพชรมีความสามารถแต่งเรื่องได้น้องๆ ผม ขืนยังเล่นกับมันต่อ สงสัยผมต้องขาดน้ำตายเพราะคอแห้ง แม่งเล่นแผนตัดกำลังผมแบบนี้เลยเหรอวะ?
   “.........................................” ผมตัดสินใจเงียบ ประหยัดพลังงานและน้ำลาย รอดูว่ามันจะพูดอะไรต่อ
   “................................”
   “................................”
   “...............................”
   “..............................” โห.... นี่อะไร สมาคมคนใบ้หรือไงวะ?!
   “ไอ้เหี้ยเพชร”
   “ครับ?”
   “มึงจะเอาไงกับกู?” ในเมื่อมันไม่ยอมถาม ผมถามก่อนก็ได้ ไอ้เพชรมองผม แล้วปั้นหน้าจริงจัง
   “ผมจะพาพี่กลับไปหานาย”
   “ตะกี้มึงหูแตกหรือไง?” ผมถามกลับ ก่อนจะเน้นเสียงทีละคำ “กู-ไม่-กลับ!”
   “กลับเถอะ นายต้องการตัวพี่มาก” มันว่า ทำแล้วทำหน้าอ้อน
   “กูไม่กลับ” ผมยืนยันคำเดิม ไม่สนหน้าอ้อนๆ ของมัน มึงแสดงสมบทบาทขนาดไหน กูก็รู้ว่ามึงสวมหน้ากากอยู่ดี “มึงอยากให้กูกลับ มึงก็เอากูออกจากไอ้ผ้าห่มบ้านี่ก่อน”
   “ไม่เอา”
   “ทำไมวะ?”
   “เอาออกพี่ก็ฆ่าผมตายน่ะสิ”
   อ้อ แม่งรู้ตัว สัตว์! แล้วผมจะทำไงกับตัวเองดีวะเนี่ย?!
   “เพชร”
   “ครับ”
   “มึงวางแผนจะทำยังไงกับกูกันแน่ อธิบายมาให้ละเอียด” ไหนๆ ไอ้เพชรมันก็ถามคำตอบคำอยู่แล้ว ผมถามแม่งไปให้หมดๆ เลยดีกว่า
   ไอ้เพชรมองผม ประหนึ่งพ่อครัวประเมินว่าจะจัดการแล่ปลาตรงหน้ายังไง เออ.. มองได้มองไป มองแล้วจำกูให้แม่นๆ กระทั่งรูขุมขนเลยนะ เพราะอีกหน่อย มึงจะได้เอาไว้เก็บไปคิดถึงในนรก
   มองผมได้สักพัก มันก็ก้มลงดูนาฬิกา ก่อนจะสูดหายใจลึก “ผมว่าเรานอนก่อนดีกว่า ออมแรงไว้ พรุ่งนี้เช้าค่อยว่ากัน”
   ห่า!!! อะไรของแม่งวะเนี่ย!!!! ยังมีอารมณ์จะนอนอีกเรอะ!
   ผมชักทึ่งในความใจเย็นของมัน ก่อนหน้านี้ หลังจากลั่นไกฆ่าไอ้โรจน์แล้ว ก็ยังอุตส่าห์เดินมาชนผม ทักผมด้วยท่าทางเหมือนแค่ผ่านมาเห็นเหตุการณ์ ไอ้เด็กเปตรนี่มันใจเย็นผิดมนุษย์จริงๆ ด้วย นายไปขุดมันมาจากส่วนไหนของโลกวะ?! ใช้เรด้าส่วนไหนตรวจหา เออ ช่างแม่งเหอะ ไอ้นายเหี้ยนั่นแม่งถนัดทำอะไรแบบนี้อยู่แล้ว ผมควรสนใจปัญหาเฉพาะหน้าว่าจะเอาตัวรอดยังไงดีกว่า
   ถ้าไม่ฆ่าผมให้ตาย อย่าหวังว่าไอ้นายจะได้เห็นผมอีก เออ ไม่งั้นมันก็เห็นตอนที่มันจะตายนั่นแหละ
   เจ็บครั้งนั้นยิ่งกว่าฝังใจ มันฝังในกรวยไต ฝังในกระดูกดำผมเลย ขอบอก
   ไอ้เพชรเพทายมองผมอยู่อีกพัก ก็เดินไปทำท่าจะปิดไฟนอน เฮ้ย! มันจะนอนจริงเหรอวะเนี่ย ทั้งแบบนี้เนี่ยนะ?!
   อากาศเมืองไทยไม่ใช่ไซบีเรีย ผมที่มีผ้าห่มพันรอบตัว ไม่ต้องบอกก็พอนึกออกว่าเหงื่อออกแทบเป็นน้ำตกไนแองการ่า หอกหัก! หรือมันคิดจะอบผมให้หมดแรง แล้วค่อยลากตัวผมกลับไปหาไอ้นาย ถ้างั้นมันคงใจเย็นเกินไปหน่อยล่ะมั้ง
   “พี่ไกรร้อนมั้ย?”
   “สัตว์! อย่าเรียกกูด้วยชื่อนั้น!!”
   “.............”
   “ร้อนรึเปล่าล่ะ?”
   เห็นกูเหงื่อออกจนแทบท่วมห้อง มึงยังตีหน้าซื่อถามกูด้วยคำถามนี้อีกเหรอ ผมจดบัญชีแค้นของมันเอาไว้ในใจ ไอ้เด็กเปตรเพชรเพทาย มึงเป็นคนแรก ที่สะสมแต้มความแค้นแบบเอ็กซ์ตร้าคูณสองดับเบิลแดมเมจแทบจะเป็นซูเปอร์แจ็กพ็อตจากกูภายในไม่กี่นาที นี่ถ้าเป็นดอกเบี้ยเงินฝาก รับรองว่าไม่มีใครฝากเงินต้นได้เร็วและดอกสูงเท่ามันอีกแล้ว
ไอ้เพชรพิจารณามองเม็ดเหงื่อบนหน้าผม จากนั้นก็พูดด้วยสีหน้าจริงจัง“งั้นเดี๋ยวผมไปเอาน้ำแข็งให้ พี่จะได้เย็นขึ้น”
   ห่า! มันคิดจะเอาคืนกูเรื่องก่อนหน้านี้หรือไง ไอ้เด็กนรก
   “ไม่ต้องแล้ว ถ้ามึงไม่แก้มัด มึงหาพัดลมมาเปิดให้กู ไม่งั้น ก่อนมึงจะพากูกลับไปส่งนาย กูจะอกแตกตายห่าก่อน”
   “ครับๆ” มันพูด จากนั้นก็ปิดไฟ แล้วรีบยกพัดลมมาประเคนให้ผม ซึ่ง... ก็ช่วยได้น้อยนิด เอาเหอะ นอนก็ดี ผมเล็งแล้ว กองเสื้อผ้าผมวางอยู่บนพื้นใกล้ประตู แม่งหลับเมื่อไหร่ กูจะค่อยๆ ถดตัวไป เหลือแต่ปากก็อย่าคิดว่าผ้าห่มแค่นี้จะเอากูอยู่
   ผมทำทีเป็นนอนเงียบๆ ไม่โวยวายอะไรอีก มึงใจเย็น กูก็ใจเย็นเป็นเหมือนกันวะ แต่... ไอ้เพชรที่ทำท่าจะมานอนแล้ว กลับลุกขึ้นจากเตียง แล้วเดินไปเปิดสวิตช์ไฟ จากนั้นก็เปิดตู้ หยิบผ้าปูที่นอนออกมาอีกผืน ม้วนเป็นขดๆ
   ดูก็รู้ว่ามันไม่ได้เอามาห่มแน่นอน
   ไอ้ห่าเพชร มึงคิดจะรัดกูไว้กับเตียงอีกชั้นหรือไง จะมากไปแล้วนะไอ้เด็กเปรตนี่
   ผมรีบกลิ้งลงจากเตียง ตรงไปยังกองเสื้อทันที
แน่นอนว่าไอ้เพชรปฏิกิริยาตอบโต้เร็วใช้ได้ พอเห็นผมกลิ้งลงจากเตียง มันก็วิ่งมาตะครุบตัวผมโดยไม่ต้องใช้เวลาคิด แต่ผมระวังอยู่แล้ว เห็นเป็นดักแด้ อย่าคิดว่าคนอย่างกูจะสิ้นฤทธิ์
   ผมเล็งระยะที่มันวิ่งเข้ามา รอจนได้จังหวะ ใช้ไหล่เป็นจุดหมุน เตะใส่ข้อเท้ามันเต็มแรง ไอ้เพชรไหวตัวทันอีก เลยกระโดดหลบ แต่กระโดดเตี้ยไป ผมรู้เหมือนกันว่ามันต้องกะได้ เลยเตะสูงกว่าปกติ
   โครม!
   เสียงคนลมฟาดพื้นเต็มแรง ผมไม่เสียเวลาดูผลงาน รีบเลื้อยดึ๊บๆ ไปที่กองเสื้อ สัตว์เอ๊ย ทำให้กูอยู่ในสภาพทุเรศขนาดนี้ กูหลุดไปได้เมื่อไหร่ กูจะส่งหัวมึงไปเป็นของขวัญให้นาย แบบที่โจโฉทำกับเล่าปี่เลยคอยดู
   ผมอ้าปากงับเสื้อ จังหวะเดียวกันกับที่ไอ้เพชรตะกายลุกขึ้นจากพื้นมาได้ มันรีบเอามือดึงผ้าห่มที่พันตัวผมทันที
   เคร้ง!!
   ปืนกับมีดหล่นกระจายเต็มพื้น เพราะผมใช้ปากดึงเสื้อ ในจังหวะที่มันดึงตัวผมออกมาพอดี
   “ชิบ!” ได้ยินเสียงมันอุทาน ก่อนจะเหวี่ยงผมลงบนเตียงอีกรอบ ผมงอตัว ดีดขาใส่มันทันที ก่อนจะกลิ้งลงจากเตียงไปหาทั้งปืนและมีดที่ร่วงกราวอยู่
   !!
   ไอ้เพชรมือยาวอย่างกับแม่นาค แม่งคว้าผมได้อีกแล้ว แต่คว้าบ่อยๆ ก็ดี ผมชักรู้สึกว่าผ้าห่มมันหลวมๆ ลงแล้ว ใกล้ถึงเวลาตายมึงแล้วไอ้เพชร ไม่ว่านายจะขุดมึงมาจากไหน หรือมึงเป็นใคร กูไม่ปราณีมึงแน่ มาเหยียบหางกู โทษคือตาย มึงเตรียมบอกลานายมึงได้เลย
   คราวนี้ไอ้เพชรไม่โยนผมขึ้นเตียงแล้ว มันโยนผมกระแทกฝาเลย แม่งคงรู้หรอก ว่าอ่อนโยนกับผมไม่ได้แน่ แต่มึงรู้ตัวช้าไปล่ะ จะจับกู มีแต่ต้องจับตายเท่านั้น นายไม่ได้บอกมึงเลยล่ะสิ!
   พลั่ก!
   ผมจุกแทบหน้ามืด แต่... มือขยับเริ่มขยับได้บ้าง เวลาดูโลกของมึงเหลือสั้นลงทุกทีแล้ว ไอ้เพชรเพทาย!
   “อุ๊บ!” ไอ้เพชรแหกปาก เพราะตอนมันพุ่งเข้ามา ผมก็ยกมือที่หลุดออกจากผ้าห่มได้พอดี จิ้มใส่ตามันไปเต็มๆ บอดไม่บอดกูไม่รู้ แต่เดี๋ยวมึงก็คงไม่ต้องใช้ตามองแล้วล่ะ จิ้มตามันแล้ว ผมก็เอาหัวโขกซ้ำ หัวแม่งแข็งจริงๆ เล่นเอาผมเห็นดาว แต่มันคงฟ้าสลัวไม่ต่างกันล่ะวะ
ผมจัดการให้มันถอยไปได้แล้ว ก็พยายามจะใช้มือดึงไอ้ผ้าห่มนรกนั่นอก เชี่ย เสือกติดก้นอีก ผมจะทำไงดีวะ? ครั้นจะแกะปมเสื้อออก ต่อให้มันมัดปมธรรมดามา ยังแกะยาก เพราะมันดึงจนแน่นหมดแล้ว อีกอย่างไอ้เพชรมันคงไม่ปล่อยให้ผมว่างมาแกะปมขนาดนั้น มันจับผมได้ คงไม่จอดเพราะโดนจิ้มตากับเฮดบัดหรอก
   ผมตัดสินใจกระโจนลงจากเตียงทั้งอย่างนั้น พุ่งตัวประหนึ่งนักกีฬาพุ่งหลาว ตรงไปหาปืนที่หล่นอยู่ กำลังจะเอื้อมมือถึงปืนอยู่แล้ว ไอ้เพชรเพทายแม่งยังอุตส่าห์ดึงผ้าห่มที่ไม่ยอมหลุดเพราะติดสะโพกผมเอาไว้ได้อีก
   ตึง!! “อั่ก!” ผมถูกไอ้เพชรเหวี่ยงกระแทกฝาอีกครั้ง คนตึกติดกันมันคงแจ้งความแล้วมั้งเนี่ย ไอ้เด็กเวรนี่เลิกยั้งมือกับผมแล้ว แต่ผมรู้ มันไม่ฆ่าผมแน่ มันรับคำสั่งให้พาผมกลับไป มันไม่กล้าขัดคำสั่งนายหรอก
   เหมือนผมสมัยก่อนนั่นแหละ
   ผมใช้มือตะกายตัวหลบไอ้เพชรที่พุ่งเข้าใส่อย่างกับหมาพันธุ์บางแก้ว ตามันไม่ยักบอด มีแค่รอยแดงๆ นิดหน่อย เห็นไหมล่ะ ผมรู้ มันหลบทัน แม้จะโดนบ้างก็เจ็บน้อย มันมองผม จากนั้นก็เปลี่ยนทิศทางอย่างรวดเร็ว ผมรู้สึกวูบในใจทันที
   แม่งไปเอาปืนแน่!
   ผมขนปืนมาสามกระบอก เผื่อว่าจะใช้สำรอง กรณีที่ยิงกับมันยืดเยื้อเกินกว่าหนึ่งแม๊กกาซีนจะเอาอยู่ เปลี่ยนแม๊กกาซีนกับหยิบปืนใหม่ อย่างหลังเร็วกว่าสำหรับการต่อสู้กับคนที่ผมยังไม่รู้เบื้องหน้าเบื้องหลังอย่างไอ้เพชร แต่.... สามกระบอกที่เอามา ตอนนี้หล่นกระจายอยู่ที่พื้นอย่างกับของแจกฟรี แทนที่ผมจะได้ยิงมันไส้แตก มันจะได้ยิงผมไส้แตกแทนน่ะสิ!!
   ผมถลาลงจากเตียงตามไอ้เพชรไป ด้วยสภาพทุเรศสุดบรรยายเพราะมีผ้าห่มรัดท่อนล่างอยู่ จันไรจริงๆ  ผับผ่าสิ! ผมโคตรรำคาญไอ้ผ้าห่มห่านี่เลย ขืนยังปล่อยให้มันพันตัวอยู่แบบนี้ ได้โดนไอ้เด็กเปรตนั่นยำตีนแน่ๆ ในที่สุด ผมก็ตัดสินใจสละเวลาช่วงสำคัญ ออกแรงฮึด ดึงผ้าพ่วงเสื้อที่มันมัดไว้อีกครั้ง
   โหย... อากาศด้านนอกเย็นดีจริงๆ
   ผมไม่มีเวลาชื่นชมความสำเร็จในการถอดผ้าห่ม เพราะไอ้เพชรใกล้ไปถึงปืนผมรอมร่อ ผมเสียเวลาถอดผ้าห่ม ไปไม่ทันมันแน่ ยกเว้น... ถ้าผมมือยาวได้แบบแม่นาค
   เพี๊ยะ!
   เสียงผ้าฟาดโดนเนื้อคนฟังเสนาะหูดีจริงๆ ดีที่ไอ้เพชมันทิ้งผ้าปูที่นอนเอาไว้ใกล้เตียง แถมม้วนไว้แล้ว ผมเอื้อมนิดเดียวก็ถึง
   ไอ้เพชรหันกลับมามองผมด้วยสีหน้าอึ้งๆ หลังจากผมฟาดผ้าโดนหลังมันแดงเป็นปื้น มึงคงนึกไม่ถึงล่ะสิ ว่าแค่ผ้าปูที่นอน คนอย่างกู ก็เอามาใช้เป็นอาวุธพิฆาตได้
   ตอนอยู่ในมือไอ้เพชร มันอาจจะแปรสภาพได้แค่เชือกเส้นหนึ่ง แต่อยู่ในมือผม มันเป็นแส้อย่างดีเลยล่ะวะ
   รู้จักกูน้อยไปแล้ว ไอ้รหัส8813
   เพี๊ยะ!! เคร้ง!
   ผมสะบัดผ้าอีกที ปืนในมือไอ้เพชรก็หล่นลงไปบนพื้น ไอ้เพชรก็ปฏิกิริยาดี สมกับที่นายอุตส่าห์ส่งมาจัดการกับผม ปืนถูกปัดไป แต่มันก็คว้าผ้าที่ผมใช้แทนแส้ไว้ได้ แล้วไงวะ วัดแรงกัน กูไม่แพ้มึงหรอก
   ผมออกแรงดึง... นับ หนึ่ง สอง แล้วปล่อยทันที ไอ้เพชรเลยเสียหลัก เซถลาไปหน่อย แค่นีก็พอแล้ว สำหรับคนอย่างผม
   พลั่ก! โครม!!
   เสียงตัวไอ้เพชรล้มกระแทกพื้นดังขึ้นอีกรอบ หลังจากถูกผมกระโดดถีบ แต่แม่งล้มลงใกล้ปืนกับมีดอีก ผมเลยต้องกระโจนเข้าไปคลุกวงใน แย่งปืนแย่งมีดกับมัน
   ก่อนหน้านี้ มันอาจจะใช้เทคนิคผีผ้าห่ม ทำให้ผมพลาดท่าได้ แต่ตอนนี้กูรู้ไต๋มึงแล้ว รบร้อยครั้งพันครั้ง กูไม่มีทางพลาดให้กับมึงอีกครั้งแน่นอน
   ทักษะไอ้เพชรดีใช่ย่อย นึกหรอกว่านายคงไม่ส่งระดับง่อยๆ มาเชิญผมกลับ แต่.. ต่อให้มึงส่งซูเปอร์แมนมา กูก็ไม่กลับ!! ปล้ำกันไปปล้ำมันมา ในที่สุด ผมก็ตวัดขาล็อกคอมันเอาไว้ได้สำร็จ ห่าเอ๊ย เล่นเอากูหอบเลยมึง
   ผมมองหน้าไอ้เพชรโดนรัดอยู่ระหว่างหว่างขาผม แล้วก็ให้รู้สึกทะแม่งๆ ตัวเอง
   เชี่ย ทำไมด้านล่างกูมันโป๊ล่ะวะ!
   นอกจากหัวกับหน้าแดงจัดเพราะถูกรัดเส้นเลือดใหญ่ของไอ้เพชรเพทาย ขาผมไม่มีอะไรอีก ไม่มีจริงๆ กางเกงในยังไม่มี
   ห่าเอ๊ย กางเกงผมหลุดไปตอนดึงผ้าห่มออกแน่ อะไรมันจะซวยซ้ำซวยซ้อนขนาดนี้วะเนี่ย!!!
   ไอ้เพชรดิ้นขลุกขลัก แน่นอนมันหายใจไม่ออกหรอก รัดมันได้สักห้านาที ผมก็สบายแล้ว แต่... หน้ามันอยู่ห่างจากน้องชายสุดรักของผมไม่กี่เซ็นฯ แล้วสิ่งที่มันกำลังทำคือ.. พยายามจะอ้าปากงับน้องชายผม
   หนึ่งนาที... สองนาที.... สามนาที....
   ไม่ต้องรอนานขนาดต้มมาม่า ผมก็รู้ว่าปากไอ้เพชรคงถึงน้องชายผมก่อนที่มันจะหมดสติ หอกหัก! พระเจ้าอะไรช่วยมันวะเนี่ย
   ผมตัดสินใจ ถีบมันออกไป ก่อนที่น้องชายสุดรักจะแหว่ง มันคงไม่ได้อยากโม้กให้ผมในเวลาแบบนี้แน่นอน ฟันธง! ไอ้เพชรเพทายหงายหลังกลิ้งไปสองตลบ ผมรีบฉวยจังหวะนั้น คว้าปืนทันที
   ฟุ่บ!
   โคตรน่าปลื้ม ผมคว้าได้ปืนที่ติดเครื่องเก็บเสียง แบบนี้ดีเลย กูจะได้ยิงอย่างไม่ต้องยั้ง แต่.. นัดแรกผมยิงไอ้เพชรไม่ถูก เอาน่ะ ต่อให้เป็นระดับอัฉริยะแบบผม ล้มลุกคลุกคลานยิงแบบนี้ ยิงถูกก็ไม่ใช่คนแล้วล่ะ
   ท่าทางไอ้เพชรจะรู้ตัวว่าผมคว้าอาวุธได้แล้ว เลยรีบกลิ้งตัวหลบแบบไม่ต้องเงยมาดูสถานการณ์ทันที แต่... มึงเตรียมเรียกหาญาติผู้ใหญ่มึงได้ กูพลาดแค่นัดแรกเท่านั้นแหละ
   ฟุ่บ!
   ผมเหนี่ยวไกอีกครั้ง คิดว่าครั้งนี้ยังไงๆ ก็ไม่น่าพลาด ถึงไม่เจาะกะโหลกไอ้เพชรทะลุ ก็คงทะลุหลังทะลุไหล่มัน แต่ไหงแค่ถากๆ วะ
   เฮ้ย! เดี๋ยว ทำไมโลกมันเอียงๆ พิกล
   ผมขนสันหลังลุกเกรียวทันที
   ไอ้เพชรเพทายตะเกียกตะกายยันตัวลุกขึ้นจากพื้น ขณะที่ผมต้องเซไปพิงผนัง ผมไม่เคยวูบ ไม่เคยหน้ามืด อาการแบบนี้สำหรับผมมีอย่างเดียว
   ยา?!!!
   ไอ้เพชรเพทายมันจะมีโอกาสให้ยาผมตอนไหน ถ้าไม่ใช่...
   “ไอ้เหี้ยเพชร มึงเอาอะไรให้กูแดก!?”
   ไอ้เพชรค่อยๆ เดินมาหาผม ผมจ้องมันด้วยสายตาปานจะฆ่าให้ตาย ก่อนจะเค้นเสียงทีละคำอย่างยากลำบาก เพราะสติใกล้ดับทุกที
   “มึง... กับไอ้นาย... แม่งไม่ตายดีแน่!”
   ไอ้เพชรยื่นมือมาจับแขนผมไว้ จากนั้นผมก็ไม่รู้สึกอะไรอีกเลย
---------------------------------------
   เพลงเหี้ยไรวะเนี่ย?!
   ผมรู้สึกเหมือนได้ยินเสียงเพลงคลาสสิกแบบที่ใช้เปิดในร้านอาหารหรือโรงละคร แต่... ทำไมผมถึงได้ยินเพลงแบบนี้ล่ะ? ตกลงผมอยู่ที่ไหน? เกิดอะไรขึ้น?!
   บางอย่างบอกให้ผมรู้ว่า ผมกำลังอยู่ในภาวะ “ใกล้ตื่น” เออ... ผมคงกำลังจะลืมตาขึ้นดู ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตัวผม
   “.........................” สว่างพอสมควรแล้วล่ะ แต่ฝ้าเพดานแบบนี้ บัวเพดานแบบนี้ มันห้องผมนี่หว่า... เหมือนเมื่อวานผมจะไปร้านตามสั่งนั่น แล้วมีเรื่องกับไอ้เด็กที่ชื่อเพชรเพทาย จากนั้นก็สลบไป เพราะดันประมาท มันคงใส่ยาสลบลงไปในกับข้าวที่ทำให้ผม แต่... แล้วผมมาอยู่ที่ห้องตัวเองได้ยังไง?!
   !!!!
   ผมตั้งใจจะยันตัวลุกขึ้น แต่... กระทั่งกระดิกปลายนิ้วยังกระดิกยาก ผมผงกหัวขึ้นมา มองตัวเองตั้งแต่หน้าอกไปจนถึงปลายตีน ทำไมกูกลายเป็นหนอนดักแด้อีกแล้ววะเนี่ย?! ชุดสีขาว รัดทั้งตัว เห็นสายกับวิธีการรัดแล้ว นี่มันชุดสำหรับมัดคนไข้โรคจิตนี่หว่า!!!
   ตึง!! ผมดิ้นแรงกว่าเดิมทันที คราวนี้นอกจากเสียงเพลงแล้ว ผมถึงได้ยินเสียงคนอื่นบ้าง
   “พี่ไกร”
   สัตว์ บอกไม่เข้าใจหรือไง อย่าเรียกกูด้วยชื่อนั้น!!
   ผมอยากด่ามัน ด่าไอ้เด็กเปรตที่กำลังเดินเข้ามาหาผม หน้ามันยังมีรอยแดงอยู่ แต่มันใส่เสื้อผ้าใหม่แล้ว หวีผมใหม่ คราวนี้มันไม่ใช่เด็กร้านตามสั่งแล้วล่ะ มันเป็นอะไรสักอย่าง ซึ่งกำลังเป็นภัยคุกคามกับผมอย่างถึงที่สุด
   แต่.. ผมอยากจะด่ายังไง ก็เปิดปากไม่ได้ เพราะในปากผมมีที่อุดปากอย่างที่เขาใส่ให้คนไข้โรคจิตกันกัดลิ้นตัวเองยัดอยู่ หอกหัก!! มาจับกูมัดเป็นฮานิบาล เลคเตอร์เลยนะ บัญชีแค้นนี้กูจะเอาคืนมึงเป็นพันเท่าเลยคอยดู!!
   ผมดิ้นไปครั้งสองครั้ง จึงเข้าใจสภาพตัวเองกระจ่าง ไอ้เพชรเพทายมันคงมัดผมเข้ากับเตียงอีกที ลำพังอยู่ในชุดคนไข้แบบนี้ ผมก็แทบกระดิกกระเดี้ยไม่ได้อยู่แล้ว มันยังจะป้องกันสองชั้น ด้วยการมัดผมกับเตียงซ้ำอีก สงสัยเมื่อคืนมันคงเข็ด... โอ๊ย ไม่สิ มันคงรู้ว่าควรจะต้องจัดการกับผมด้วยมาตรการแบบนี้ เพราะมันไม่มีทางไปเสาะหาของแบบนี้ได้ในชั่วข้ามคืนแน่นอน
   แต่... ทำไมมันถึงต้องพาผมกลับมาที่บ้านวะ? แล้ว.. มันสืบจนรู้ที่อยู่ผมเลยเหรอเนี่ย?!
   ผมชักนึกหวั่นใจ ผมเพิ่งเจอกับไอ้เพชรเพทายสามครั้ง แต่มันรู้ว่าผมรับงานนั้นจากพี่หมู มันรู้อีกว่าบ้านผมอยู่ไหน........ ท่าทางมันคงไม่ได้นั่งอยู่ในร้านตามสั่งเฉยๆ รอผมเข้าไปแดกข้าวมันเท่านั้นล่ะมั้ง..
   มันมาอยู่นานเท่าไหร่แล้ว? และรู้อะไรบ้างวะเนี่ย?!

ออฟไลน์ juon

  • มนุษย์หน้าคีย์บอร์ด
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 739
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 572
    • My novel blog
   “ผมรู้ว่าพี่อึดอัด พี่คงแค้นผมมาก” ในที่สุดมันก็พูดต่อ เออ รู้ก็ดีแล้ว มึงควรจะพิจารณามาตรการต่อไปที่จะจัดการกับกูให้ดีเลยไอ้เพชร เพราะถ้ากูหลุดออกไปได้เมื่อไหร่ คราวนี้... มึงต้องตาย ต้องตายสถานเดียว
   “พี่คงสงสัย ทำไมผมถึงพาพี่มาที่บ้าน ใช่ไหมล่ะ?”
   เออ กูสงสัย โคตรสงสัยเลย เอาไอ้ที่ครอบปากห่านี่ออกไปที กูจะได้ถาม!!
   “ผมตามสืบเรื่องพี่มาได้พักใหญ่ๆ แล้วล่ะ โชคดีที่พี่ไม่รู้ตัวเลยสักนิด”
   พ่อง!! นี่แหละ ประเด็น มันสืบผมได้ขนาดนี้ ทำไมผมไม่รู้ตัวเลยวะ คนอย่างผม ถูกมันสืบจนรู้กระทั่งที่อยู่ แต่ไม่รู้สึกตัวเลย เรียกว่าไม่น่าเป็นไปได้ ยกเว้น...
   มีเกลือเป็นหนอน...!!!
   ใช่ล่ะ ไอ้เพชรมันคงเดินดุ่มๆ มาสืบเรื่องผมโดยที่ผมไม่รู้ไม่ได้แน่ อย่างน้อยๆ ถ้ามันเคยเฉี่ยวเข้ามาใกล้ ผมน่าจะเคยเห็นมันบ้าง
   มีคนหักหลังผมอีกแล้ว
   เชี่ยเอ๊ย! นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ผมถูกขาย แต่... ไอ้ของแบบนี้ เจอที่ไร มันเจ็บจนจุกอกทุกทีสิน่า ผมถลึงตามองมัน คอยว่ามันจะพูดอะไรอีก ไอ้เพชรเพทายมองผม จากนั้นก็พูดยิ้มๆ
   “พี่กำลังสงสัยใช่ไหมล่ะ? ว่าใครเป็นสายให้ผม แต่ผมบอกพี่ไม่ได้หรอก ยกเว้น..”
   “...............”
   “พี่ยอมเจรจาสงบศึกกับผมก่อน”
   “?!”
   “พี่ไกรวุฒิ... นายสั่งผม ให้มาตามตัวพี่กลับไปในสภาพร้อมทำงาน แต่ดูจากตอนนี้แล้ว ถึงผมพาพี่กลับไป พี่คงไม่ทำงานให้นายอยู่ดี”
   เออ มึงรู้ก็ดีแล้ว รีบไปให้พ้นๆ จากชีวิตกูที
   “แต่ว่า ถ้าผมพาพี่กลับไปไม่ได้ ผมจะโดนนายประกาศจับ พี่ก็ด้วย ผมรู้เรื่องคดีเก่าที่พี่ทำเอาไว้ พี่ต้องขึ้นศาลทหาร”
   เวรตะไล! มึงอย่าพูดถึงเรื่องนั้นให้กูฟังได้มั้น แค่เริ่มต้น กูก็เจ็บอกจี๊ดๆ เลย ให้ตายสิ
   “ผมเองก็จะโดนลากขึ้นศาลทหารเหมือนกัน”
   ห๊ะ!! ห่านี่ก็มีคดีเหมือนกันเรอะ เด็กอย่างนี้เนี่ยนะ?!
   “ผมโดนคดียิงเจ้าพนักงานโดยเจตนา... เอาล่ะ สารภาพกับพี่ก็ได้ ผมไม่ได้อยู่กองเสริมหรอก ผมเคยอยู่หน่วยสวาท แต่บังเอิญเกิดความเข้าใจผิดนิดหน่อย ผมยิงตำรวจกองปราบตายโดยบังเอิญ บังเอิญจริงๆ นะ ผมเข้าใจว่ามันเป็นคนร้าย”
   “........................” แม่จ้าว มึงช่วยปั้นนิทานให้มันฟังสนุกกว่านี้ได้มั้ย ฟังยังไงกูก็รู้ว่ามึงโกหก
   “สรุปคือ ผมกับพี่กำลังตกที่นั่งเดียวกัน เพราะงั้นนะ ถ้าพี่ยังไม่พร้อมกลับไปทำงานให้นาย ผมก็ยังกลับไม่ได้เหมือนกัน  แล้วถ้าพี่พยายามจะหนี ผมก็ต้องตามพี่ไป ยกเว้น พี่กับผมฆ่ากันให้ตายไปคนละข้าง ซึ่งผมไม่เอาด้วยหรอก”
   เออ แต่กูเอา กูขอฆ่ามึงตายดีกว่ากลับไปทำงานให้ไอ้นายห่านั่น
   “พี่ไกร จะสงบศึกกับผมมั้ย?”
   “.......................................” เอาล่ะ ถึงผมจะแค้นไอ้นาย อยากจะฆ่าไอ้เด็กเปรตนี่ขนาดไหน แต่จากสภาพผมตอนนี้ ทำตัวดื้อด้านไปก็มีแต่จะซวยกับซวย มีแต่คนโง่เท่านั้นแหละที่ไม่ยอมพาตัวเองไปสู้สถานการณ์ที่ดีกว่า ดังนั้น ผมจึงจำต้องกัดฟัน พยักหน้าให้มัน
   ไอ้เพชรเพทายยิ้มนิดๆ จากนั้นก็พูดต่อ “งั้น เดี๋ยวผมจะถอดที่ครอบปากออกให้ แต่พี่ต้องสัญญาก่อนนะว่า จะไม่ด่าผม แล้วไม่อาละวาดกัดอะไรอีก”
   โหย มึงได้คืบจะเอาศอกจริงๆ แต่... สภาพแบบกู จะทำอะไรได้ นอกจากพยักหน้า....
   ผมอดทนพยักหน้าให้ไอ้เด็กที่เพิ่งเคยเจอแต่แพ้มันหมดสภาพ เพียงเพราะอยากได้โอกาสตั้งตัวอีกครั้ง คราวนี้ผมรู้แล้ว ระดับไอ้เพชรไม่ใช่อะไรที่จะเล่นด้วยง่ายๆ สงบศึกชั่วคราวก็ดีเหมือนกัน ผมยังไม่รู้จักมัน ทำอะไรบุ่มบ่ามก็มีแต่พลาดเหมือนคราวนี้
   อุตส่าห์คิดว่าผมเป็นอัจฉริยะที่หนึ่งไม่มีสองแล้วแท้ๆ แต่ดันมีไอ้เด็กเวรนี่โผล่ออกมา
   สงบศึกก็สงบศึกวะ
   ไอ้เพชรเพทายขยับมาแกะที่ครอบปากให้ผม จากนั้นก็หยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดน้ำลายให้ แม่งเอ๊ย ทุเรศตัวเองจริงๆ ไว้กูรู้จักมึงดีเมื่อไหร่ กูจะเอาคืนให้สาสมเลย
   แม่จ้าว ในที่สุด ปากผมก็เป็นอิสระเสียที ขณะขยับปากแก้เมื่อยขบ ไอ้เพชรก็พูดขึ้นมาอีก
   “พี่ไกร..”
   “ห้ามเรียกกูว่าไกร..” ผมพูดอย่างหงุดหงิด ทำไมประโยคแรกที่ได้พูด ต้องเป็นคำนี้ด้วยวะ
   “งั้น..” ไอ้เด็กเปรตทำท่าลังเล จะลังเลทำพ่อมึงเหรอ พูดแค่นี้ไม่เข้าใจหรือไง?!
   “เรียกเกรียงเหมือนเดิม”
   “... ทำไมล่ะครับ?”
   “กูอยากให้เรียกงี้” ผมตอบไปตามตรง “ถ้ามึงอยากสงบศึก มึงควรฟังกูด้วย”
   “ครับๆ” มันพยักหน้าหงึกๆ “งั้น... ขั้นต่อไป พี่เกรียงต้องมีอะไรมาค้ำประกัน ว่าจะยอมสงบศึกกับผมจริงๆ”
   “ทำไมกูต้องค้ำประกัน?”
   “เพราะพี่จะฆ่าผม”
   “..............................”
   “ผมมาดีนะ แต่พี่นี่สิ เอะอะก็อาละวาด เล่นขนปืนขนมีดไปหาผมขนาดนั้น เอาหม้อปาหัวผม พี่โคตรโหดขนาดนี้ ผมให้พี่สัญญาสงบศึกปากเปล่าไม่ได้หรอก”
   โอ้ว ชิท! อยากจะด่ามันเป็นภาษาฝรั่งเศสปนสเปน นี่ตกลงผมที่โดนมันมัดเป็นข้าวต้มมัด เป็นฝ่ายเอาเปรียบมันเหรอเนี่ย แม่เจ้า ผมควรภูมิใจในตัวเองดีมั้ย?!
   “มึงใจเย็นๆ นะเว่ยเพชร การที่กูอยากฆ่ามึงเนี่ย เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว มึงมาแบบลับๆ ล่อๆ แถมกวนตีนกูขนาดนั้น เป็นใครก็ต้องคิดว่ามึงจุดประสงค์ไม่ดี มึงจะมาหาว่ากูโหดไม่ได้นะ”
   “แต่พี่โหดจริงๆ นี่”
   “เหย.... มึงไม่รู้จักกูดี มึงมาตู่ว่ากูโหดได้ไง”
   “ใครๆ ก็รู้ว่าพี่โหด”
   “........................” ผมพยายามนึกประโยคที่จะพาให้ตัวเองดูเป็นคนอ่อนโยนขึ้นมาพูดกับมัน ซึ่ง.. ก็นึกไม่ออก หอกหัก!! อ่อนโยนสะกดไง ผมยังเกือบนึกไม่ออกเลย
   “เพชร... เพชรเข้าใจความจำเป็นพี่ไหม... พี่ทำงานแบบนี้ พี่ก็ต้องโหดอยู่แล้ว เพชรจะให้พี่ใจดี แล้วพี่จะทำงานแบบนี้ได้ไง” ผมลองพูดกับมันดีขึ้น ไม่ใช่อะไร ผมอยู่ในสภาพไร้ทางสู้แบบนี้ แม่งยังจะเอาหลักฐานค้ำประกันอีก ไม่อยากจะจิตนาการหรอกว่ามันจะเอาอะไรค้ำ แต่น้ำหน้าอย่างมัน คงไม่ค้ำด้วยอะไรเบสิกๆ แน่
   “เพชร... ถ้าเพชรอยากให้พี่กลับไปทำงานกับนาย เพชรก็ควรเชื่อใจพี่... ให้พี่เดานะ ถ้ากลับไป เพชรก็ต้องอยู่ทีมเดียวกับพี่ใช่ไหมล่ะ?”
   “อืม..” ไอ้เพชรพยักหน้า นั่นไง!!! หรือกูกลับไปทำงานให้ไอ้นายเลยดี จะได้ส่องหัวเด็กเปรตนี่พร้อมกับไอ้นายทีเดียว เรียกว่ายิงปืนนัดเดียว ได้โคตรพ่อโคตรแม่นกสองตัว เออ.. แต่ไอ้นายมันคงไม่ยอมให้ผมส่องกบาลมันง่ายๆ หรอก ไอ้เด็กเวรนี่ก็น่าจะเหมือนกัน
   “เห็นไหมล่ะ เพราะงั้น เราเชื่อใจกันและกันดีกว่า เพชรเชื่อใจพี่ พี่เชื่อใจเพชร เรามีแต่สมประโยชน์ด้วยกันทั้งคู่ มันก็ดีไม่ใช่เหรอ” ผมประดิษฐ์ประโยคพูดประหนึ่งเซลขายตรงที่ทำงานมานับแรมปี ไอ้เพชรเพทายนิ่งคิดไปพักหนึ่ง สุดท้ายก็พูดออกมา
   “แต่ผมว่าพี่ไม่ไว้ใจผมนะ”
   โอ๊ย ผมอยากยกตีนถีบหน้าแม่งจริงๆ ให้ตายสิ! กูสู้อุตส่าห์พูดดีกับมึงขนาดนี้แล้ว มึงยังจะไม่ยอมลงให้กูอีก อยากจะบอกมันจริงๆ ว่าที่มันพูดน่ะโคตรถูก ผมจะไว้ใจมันได้ไง ดูมันทำกับผมแต่ละอย่าง หอกหักเอ๊ย! อยากจะฆ่ามันจริงๆ นะเนี่ย ให้ตายสิ
   “เอางี้นะ... พี่เกรียง” มันยอมเปลี่ยนไปเรียกชื่ออย่างที่ผมขอ เอาล่ะ ถือว่ามันอ่อนข้อให้ผมได้มั้ยเนี่ย?
   “ผมกับพี่มาแลกเปลี่ยนกัน อันที่จริง ตอนพี่สลบ ผมทำหลักฐานค้ำประกันไว้ให้พี่แล้วล่ะ แต่... พอได้คุยกับพี่ ผมว่าผมคงเอาเปรียบพี่ไปหน่อย เพราะงั้น...”
   “เดี๋ยว!” ผมพูดแทรกขึ้นทันที “มึงทำหลักฐานค้ำประกันอะไรตอนกูสลบวะ?”
   ไอ้เพชรทำหน้าเจี๋ยมเจี้ยมประหนึ่งเด็กประถมขอแดกข้าวฟรี ก่อนจะหยิบโทรศัพท์มาให้ผมดู
   Fuck!!! นี่มันห่าอะไรกันวะเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
   ไอ้เพชรค่อยๆ กดให้ผมดูทีละรูปอย่างใจเย็น รูปแรก หน้าผมเอง หล่อขนาดนี้ จะเป็นใครไปได้วะ.. แต่รูปต่อมา เป็นรูปถ่ายผมแบบเต็มตัว ไม่ใส่อะไรเลย โหย.. หุ่นดีเวอร์ สมเป็นเพอเฟกต์แมนจริงๆ ผม แต่... พ่อง!!! ทำไมรูปแบบนี้มาอยู่ในมือถือมันได้วะ!!!!!!!!!!
   ถัดมาก็เป็นรูปผมนอนแหกขา ท่าทางอย่างกับผู้หญิงรอให้มาเอา โอ้ แม่ย้อย!!! นี่มันเกินจะรับได้แล้วนะโว้ย
   “ไอ้สัตว์!!! มึงคิดจะแบล็กเมล์กูหรือไง!!!!!!!!!!!!!!” ผมแผดเสียงด่ามันทันที แค่สามรูป ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าที่เหลือเป็นยังไง แล้วมันถ่ายไว้ทำอะไร บัดซบเอ๊ย สลบครั้งเดียวซวยไปสิบล้านชาติ ไอ้เด็กเปรตนี่มันเหี้ยจริงๆ ขอบอก
   “ก็ราวๆ นั้นล่ะครับ” ไอ้เพชรพูดด้วยสีหน้าเหมือนโดนบังคับให้ทำ แต่.. ห่าเอ๊ย ดูจากการพากเพียรจัดท่าให้กู กุว่ามึงสนุกมากเลยล่ะ เด็กเปรต!
   “เพชร... ถ้ามึงอยากสงบศึกกับกูจริง ลบเดี๋ยวนี้เลยนะ!” ผมแค่นเสียง โคตรจะเหลืออด ไอ้เด็กเวรนี่ต้องตายสถานเดียว ขึ้นอยู่กับว่าจะเร็วจะช้าเท่านั้นแหละ
   “ใจเย็นๆ สิพี่” มันว่า แล้วหยิบโทรศัพท์อีกเครื่องที่จำได้ว่าเป็นของผมขึ้นมา “ผมจะแกะเสื้อให้พี่ขยับมือได้ข้างหนึ่งนะ เอาข้างซ้ายแล้วกัน” มันเว้นระยะไปครู่หนึ่ง “ผมจะให้พี่ถ่ายหลักฐานของผม พี่อย่าคิดอาละวาดนะ ไม่งั้น...” มันชี้ไปที่รูปในโทรศัพท์ “ผมจะกดส่งรูปพี่ขึ้นยูทูป ผมทำเป็นคลิปไว้ด้วย คิดดีๆ นะพี่เกรียง... พี่จะอาละวาดใส่ผม แล้วไปไล่ฆ่าคนดูทีหลัง หรือพี่จะยอมว่าง่ายๆ ถ่ายหลักฐานผมเก็บไว้ค้ำประกัน”
   “........................” ผมขบฟันจนแทบหัก เกิดมาไม่เคยโดนลูบคมขนาดนี้ ไอ้เหี้ยเพชร.. บัญชีแค้นของมึง รับรองว่ากูจะจดทุกอย่างไว้ไม่ลืมแน่... ตอนนี้เชิญมึงทำได้ทำไปไปก่อนแล้วกัน รอให้กูมีโอกาสเมื่อไหร่ รับรอง ต่อให้มึงอ้อนวอนขนาดไหน กูจะไม่ปราณีปราศรัยมึงเด็ดขาด จำไว้เลย!!
   “สัญญาก่อนสิครับ พี่เกรียงของผม”
   สัตว์เอ๊ย ทำไมต้องเติมคำว่าของผมด้วยวะ มึงกลัวกูแค้นไม่พอใช่มั้ยเนี่ย?!!
   ผมโกรธจนหน้าดำหน้าแดง แต่ก็ยังยอมจะพูดออกไป “เออ จะทำอะไรก็รีบๆ”
   “ไม่ๆ พี่ต้องพูดกับผมดีๆ กว่านี้ อย่าง.. ตกลงครับเพชร พี่จะไม่อาละวาดใส่เพชรอีกแล้ว”
   แม่เอ๊ย มีใครทำตัวได้น่าฆ่ากว่ามันอีกมั้ยเนี่ย?!!! ให้ตายสิ มันจะยั่วให้ผมอกแตกตายหรือไง
   “เพชร... มึงอย่าพูดจาวอนตีนกูให้มาก ถ้าอนาคตมึงจะร่วมทีมกับกูล่ะก็... มึงควรจะหัดมีมารยาทกับกูกว่านี้”
   ไอ้เพชรเพทายยิ้มนิดๆ ที่มุมปาก จนเห็นเขี้ยวแพลมออกมา “ผมได้อยู่ทีมเดียวกับพี่แน่ งั้น... เอาแค่พี่สัญญาแล้วกัน ว่าจะไม่อาละวาด จะยอมจับมือถือถ่ายรูปดีๆ”
   “?!” ผมเลิกคิ้ว “ถ่ายรูป?”
   “อืม...” มันพยักหน้า “ก็ผมมีรูปถ่ายพี่เป็นของค้ำประกันแล้ว เพื่อความเสมอภาค พี่ก็มีรูปถ่ายผมเอาไว้บ้างสิ รับรอง ผมจะโพสท่าดีๆ ไม่ให้แพ้พี่เลย”
   โอ้แม่จ้าว!! นี่มันเหี้ยอะไรกัน!!!! ผมต้องถ่ายรูปมันลงมือถือเหรอ พ่อง!!! นี่กูจะต้องถ่ายรูปผู้ชายเก็บไว้ในมือ บ้าไปแล้ว มือถือกูมีไว้เก็บรูปสาวๆ สวยๆ อึ๋มๆ นมเด้ง ตูดเด้ง น่ากัด น่าเอาเท่านั้นล่ะโว้ย!!!
   “ไม่ต้องทำหน้าดีใจขนาดนั้นก็ได้ครับ ผมเป็นคนแฟร์ๆ อยู่แล้ว ตกลงพี่ไม่อาละวาดนะ ผมเตรียมปุ่มกดส่งไว้แล้วนะ ถ้าพี่เกิดทำอะไรที่เข้าข่ายประทุษร้ายผมแม้แต่นิดเดียว ผมรับประกันว่า พี่จะเป็นที่รู้จักในชั่วข้ามคืนไปทั่วโลกแน่นอน... นึกดูสิครับ บรรดาโจทย์เก่าพี่ ถ้าได้เห็นรูปแบบนี้จะทำหน้ายังไง แต่ผมว่าพี่ฉลาดพออยู่แล้วล่ะ” ไอ้เพชรเพทายพูดยืดยาวด้วยสีหน้ายิ้มร่า... ผมล่ะอยากจะฆ่ามันให้ตายคามือจริงๆ แต่มันพูดถูก ผมฉลาดพอจะแยกอารมณ์กับเหตุผล และสถานการณ์ออกจากกันได้
   “เออ กูไม่ฆ่ามึงหรอก ขยับได้แค่มือ จะทำอะไรได้วะ ถ้าจะให้ถ่าย ก็รีบๆ แก้เชือกให้กูได้แล้ว”
   “พูดดีๆ สิครับ”
   “...................”
   “นะ... พูดดีๆ กับผมหน่อย”
   พ่องเอ๊ย ก่อนจะได้เป็นอิสระ ผมจะเส้นเลือดในสมองแตกตายก่อนรึเปล่าวะเนี่ย
   “เพชร.. เพชรจะทำอะไรก็รีบๆ ทำเถอะ ก่อนที่พี่จะกระอักเลือดตาย”
   ไอ้เพชรเพทายหัวเราะเสียงน่ารัก ก่อนจะลงมือแก้มัดให้ผม จากนั้นก็เอามือถือยัดเข้ามา
   “พี่เกรียงเล็งดีๆ นะครับ ของดีมีครั้งเดียว แต่ถ้าพี่จะถ่ายเยอะๆ ไม่มีปัญหา เพราะผมลบรูปในเมมพี่ออกไปหมดแล้ว รับรอง ถ่ายได้เต็มที่เลย”
   ผมแทบจะกระอักออกมาจริงๆ “ไอ้เพชร มึงว่าไงนะ มึงลบรูปในเมมกูหมดแล้ว?”
   “อืม... ผมกลัวที่ไม่พอ มือถือพี่รุ่นเก่าแล้วด้วย แต่พี่ไม่ต้องห่วงนะ รูปพี่ตอนแต่งหล่อ ยังอยู่ครบ ผมลบแค่รูปโป๊ที่พี่โหลดไว้ออกไปน่ะ”
   โอ้ ชิท!! นี่มันเวรตะไลอะไรกันวะ นมๆ หายไป แล้วกูต้องมาถ่ายไข่เก็บไว้แทนเหรอเนี่ย
   ระหว่างที่ผมกำลังนึกถึงร่องอก ร่องตูด แก้มก้นขาวๆ และอีกสารพัด ไอ้เพชรเพทายก็ค่อยๆ ถอดเสื้อออกทีละชิ้น ท่าทางยั่วยวนอย่างกับนักแสดงเปลื้องผ้า โอ๊ย ผมล่ะอยากร้องไห้ ผมไม่เคยพิศวาสกล้ามผู้ชาย ไม่ตั้งแต่อดีต ยันปัจจุบัน ไม่อยากจะมองเลยด้วยซ้ำ ให้ตายเหอะ
   แต่เพราะต้องถ่ายเก็บไว้เป็นหลักฐานแข่งกับที่มันถ่ายผมไว้ พอมันถอดไปได้ครึ่งตัว ผมเลยพูดขึ้น “เพชร มึงถอดให้มันยั่วกว่านี้ไม่ได้หรือไงวะ แค่นี้ยังไม่พอนะ”
   ไอ้เพชรเพทายมองผม จากนั้นก็ขบปากนิดๆ ก่อนจะกระโดดขึ้นเตียงมาคร่อมผมไว้ “พี่อยากได้เอ็กซ์กว่านี้อีกเหรอ”
   จากนั้นมันก็ถอดกางเกงออก แม่ง!! แทบจะทิ่มหน้ากูเลย มึงจะแข็งทำไมวะ
   “พี่จะให้ผมชักใส่พี่ด้วยเลยมั้ย” มันถาม ด้วยท่าทางเต็มอกเต็มใจเหมือนอยากจะอวดสากกะเบือส่วนตัวให้ผมดูมาตั้งนานแล้ว ผมถลึงตาใส่มัน ก่อนจะแค่นเสียงออกมา “มึงถอยไปอีก กูถ่ายหน้ามึงไม่เห็น”
   ไอ้เพชรทำหน้าเสียใจจนน่าถีบ จากนั้นก็ยอมลงจากเตียงไป ผมเล็งมุม แล้วบอกมันต่อ “มึงยืนตรงนั้นแหละ แหกขาออกหน่อย”
   แช๊ะ!
   “ก้มอีก”
   แช๊ะ!
   “เอี้ยวตัวมาหน่อย เออ แบบนั้นแหละ เอาสากมึงมาด้วย”
   แช๊ะ!
   โอ๊ย รู้ตัวอีกที ก็ตอนเมโมรีฟ้องว่าเต็มนั่นแหละ โอ้แม่จ้าว ผมแทบจะจำทุกรูขุมขนของมันได้ แต่.. นี่ผมต้องมาพกรูปอุบาทว์ๆ พวกนี้ไปไหนมาไหนด้วยเหรอเนี่ย
   “พี่เกรียง ไม่ถ่ายแล้วเหรอ?” ไอ้เพชรเหมือนจะยังติดใจอยากโพสท่าอยู่ แต่ผมใกล้อ้วกเต็มที “เมมเต็มแล้ว”
   “อ๋อ... ไว้ค่อยซื้อมาเพิ่มนะ เผื่อพี่อยากถ่ายอีก”
   “พอ กูไม่ถ่าย แค่นี้ก็จะอ้วกล่ะ”
   “โหย อะไรกัน หุ่นผมก็ดีนะพี่”
   เออ ดี กูไม่เถียง ถ้ากูเป็นผู้หญิง กูคงรีบวิ่งมาโม้กให้มึงเลย แต่.. กูเป็นผู้ชายโว้ยห่า!!! แบบนี้สำหรับกูเรียกว่ามลพิษทางสายตา!!!
   ผมได้แต่ด่ามันในใจ ถึงจะพะอืดพะอมแค่ไหน แต่จะกดลบก็ใช่ที่ ในเมื่อมือถือมันก็มีรูปผม ผมก็คงต้องเก็บรูปมันเอาไว้เป็นเครื่องค้ำประกัน แต่... ดูจากอาการระริกระรี่อยากโดนแบล็กเมล์ของมันแล้ว ผมชักไม่แน่ใจว่า มันจะใช้ค้ำประกันผมได้จริงๆ...
   เอาวะ ดีกว่าไม่มีอะไรเลย
   “ปล่อยกูได้ยัง?” ผมว่า หลังจากดูมันใส่เสื้อเรียบร้อยแล้ว ไอ้เพชรเพทายยิ้มบางๆ เหมือนเด็กๆ เออ ไอ้เด็กนรกนี่ยิ้มได้หลายแบบมาก ไม่สิ จะบอกว่ามันทำหน้าได้หลายแบบน่าจะถูกกว่า ให้มาเห็นมันตอนนี้ นึกไม่ออกแน่นอนว่าเมื่อคืนมันยืนผัดข้าวอยู่หน้าเตา
   “ต้องบอกว่า ‘ปล่อยพี่เถอะเพชร’ สิครับพี่เกรียง พูดกับผมดีๆ หน่อยสิ ผมยังพูดกับพี่ดีๆ เลยนะ”
   “เพชร.. ปล่อยพี่ได้แล้ว”
   “ครับ” มันว่า จากนั้นก็ค่อยๆ แกะเชือกให้ผมทีละเส้น อย่างใจเย็นโคตรๆ ผมก็นอนรอ รอให้มันแกะเชือกเสร็จ จนมันแกะปมเสื้อที่มัดผมไว้ จนมันค่อยๆ ถอดเสื้อคนบ้าออกจากตัวผม
   !!!!!!!!!!!
   โอ้แม่จ้าว ผมแก้ผ้าอีกแล้ว ใต้เสื้อสำหรับรัดคนไข้โรคจิต คือตัวเปลือยๆ ของผม เปลือยแบบไม่มีอะไรปิดสักนิดเดียว อล่างฉ่างกว่ารูปปั้นอดัมอีก ขอบอก
   ผมรีบผลักไอ้เพชรออก แล้วกระโดดขึ้นจากเตียง ตรงไปที่ตู้เสื้อผ้าทันที
   “พี่เกรียงใจร้าย ผลักผมทำไม”
   “หุบปากเถอะ กูไม่ฆ่ามึงก็บุญ” ผมว่า แล้วหยิบกางเกงในมาใส่ แต่ด้วยสัญชาตญาณเทพ ผมหันไปหามันอีกครั้ง แล้วก็เห็นมันยกโทรศัพท์มือถือขึ้นมา เล็งถ่ายรูปผมอยู่
   “ห่าเพชร มึงโรคจิตหรือไงวะ? ที่ถ่ายไปยังไม่พออีกหรือไง?”
   “เมมผมเหลือที่เยอะ” มันตอบหน้าตาเฉย “หุ่นพี่ดีจะตาย หวงทำไมน่ะ ไม่ใช่ผู้หญิงสักหน่อย ผมถ่ายแค่นี้ ไม่สึกไม่หรอหรอก”
   แม่งเอ๊ย จริงของมัน หุ่นผมดี หน้าตาก็หล่อเทพ แต่มาถูกมันถ่ายรูปแบบนี้ โคตรไม่ปลื้มเลย
   ขณะที่กำลังกลั้นใจ นับหนึ่งถึงพัน เพื่อไม่ให้ตัวเองกระโจนไปซัดหน้าเด็กเปรตนั่นจนตายคามือ เสียงออดหน้าบ้านก็ดังขึ้น ไอ้เพชรเพทายรีบเก็บมือถือ จากนั้นก็เดินรี่มาหาผม
   “พี่เกรียง ผมคงต้องไปแล้วล่ะ พี่ยังไม่อยากให้คนอื่นรู้ว่าผมกับพี่มีอะไรแบบนี้กันใช่ไหมล่ะ?”
   “กูยังไม่ได้มีอะไรกับมึง” ผมตอบเสียงเข้ม “พูดให้มันชัดๆ หน่อย”
   “เอาน่า มันก็มีอะไรที่บอกใครไม่ได้ไม่ใช่หรือไง? หรือพี่พร้อมเปิดเผย ว่าจะอยู่กินกับผม”
   “มึงแดกอะไรผิดมารึเปล่าวะ?”
   ไอ้เพชรหัวเราะชอบอกชอบใจ “เอาว่าวันนี้ผมไปก่อนแล้วกัน สงบศึกกันแล้วนะพี่เกรียง อย่าบังคับให้ผมต้องส่งพี่ไปเป็นดาราจำเป็นล่ะ เออ ห้ามลบรูปผมด้วยนะ แต่ผมอนุญาตให้พี่ดูบ่อยได้ เพราะผมจะดูของพี่บ่อยๆ เหมือนกัน”
   แม่งเอย จะวอนตีนกูอีกนานมั้ย ไอ้เด็กเปรตนี่
   “เพชร ถ้ามึงจะกลับร้าน ก็รีบๆ ไสตูดมึงกลับไปเลย ก่อนกูเปลี่ยนใจอยากเป็นดารา”
   “โหย... นั่นไง พี่โหดจริงด้วย ผมกลับล่ะ” มันว่า แล้วกระโดดแผล่วผ่านตัวผมไป “ผมออกประตูหลังนะพี่ เออ... บอกไว้ให้ภูมิใจ ก้นพี่แน่นโคตร ตบดังเพี๊ยะๆ เลย”
   ผมหันขวับ ถ้าไม่ติดว่ามันพุ่งออกประตูไปแล้ว และผมไม่มีปืนอยู่ในมือ ผมยิงแม่งหัวระเบิดไปแล้ว
   สัตว์เอ๊ย!!! นี่มันเวรกรรมอะไรของกูวะเนี่ย!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
--------------------------------------------------------
**ยิ่งเขียน ชักยิ่งถ่อย เริ่มกลัวตัวเอง...

แบบ ภาษาที่เพชรกับเกรียงใช้ และลักษณะมันแบบว่า... เป็นอะไรที่เราแทบจะรับไม่ได้แล้ว ฮ่าๆ ไม่ไหวนะ ไม่เคยเขียนนิยายวายที่ถ่อยขนาดนี้มา่ก่อน รู้สึกเหมือนกำลังทำอะไรใต้ดินสุดๆ =[]=!!!

แก้ประโยคคำพูดไปหลายอย่าง...

แถม กว่าจะคิดเหตุการณ์สงบศึกระหว่างคู่นี้ได้ ลบไปเจ็ดแปดรอบได้ ฮ่าๆๆ

โอ๊ย ไม่รู้จะพูดอะไรดี คู่นี้แบบว่า... อ๊ากก นี่อิฉันเขียนอะไรออกมาเนี่ยยย :z10:

เพชรไม่ใช่เด็กน้อยน่ารักอย่างเรื่องก่อนๆ ที่ผ่านมานะคะ ส่วนเกรียง... ไม่ใช่แค่ผู้ใหญ่(?) ปากดี(?)

โอ๊ยย ไอ้เพชร แกนึ่ใกล้เกินจะรับได้แล้วนะ!!!! :z3:

เราLovelyพี่เกรียงนะคะ ฮ่าๆๆ เพราะพี่ก้นแน่น (ไม่ใช่ล่ะ)

ออฟไลน์ reborn23

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 367
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 16
 :m20:
ตายแล้วๆ  พี่เกรียงโดนลูบ.......คม  จ้า
แต่ไม่รู้ว่าตอนสลบจะโดนลูบตรงไหนอีก  หุหุ

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 387
สักวันเพชรได้ "ขึ้น" พี่เกรียงแน่เลย

ออฟไลน์ Acacha

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1366
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 77
เพชรโคตรฮาอ่ะ  :jul3: ตอนนี้พี่ไกร เอ๊ย พี่เกรียงเลยน่าสงสารไปเลย

ออฟไลน์ misso

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27
สองคนนี้ ทำอะไรกันน่ :a5: ยิ่งตอนโพสท่าถ่ายรูปนี่

โอ้...

เดินออกไปแบบไม่มั่นใจ เหลือบมองคนเขียน ก็คนเดิมนี่

 o18


 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด