ซีรีย์หวานอมขม [นิยายเรื่องยาวรสกลมกล่อมรวม 5 ภาค]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์หวานอมขม [นิยายเรื่องยาวรสกลมกล่อมรวม 5 ภาค]  (อ่าน 346639 ครั้ง)

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 866
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 63
คู่นี้ ถึงจะความคืบหน้าช้า แถมมีถอยหลังด้วย แต่ก็รัก แต่ก็เชียร์จนจบนะ
^_^

ออฟไลน์ ~มือวางอันดับ1~

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1888
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 138

ออฟไลน์ pochu52

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 214
การก้าวเดินของดิวกับเกมส์เริ่มต้นอย่างช้าๆ แล้ว ^^ On & On

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ MK

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 95
ชอบบบบบบ  น่ารักดี อ่านแล้วอยากกินขนมขึ้นมากลางดึกเลยทีเดียว

ขอบคุณนะคะ :pig4:
-ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆค่ะ-

ออนไลน์ quiicheh.

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1903
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 66
ดิวเป็นผู้ชายที่แบบบบบบบโฮรกกกกกหาไม่ได้อีกแล้ว
ขอบคุณสำหรับนิยายน่ารักๆนะคะ
อ่านแล้วมีความสุขมากเฉพาะตอนหวานๆฮ่าๆ
รอตอนพิเศษค่า

ออฟไลน์ mr_longza

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 12
ติดตามมาตลอดนะครับ

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6574
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 744
สมกับชื่อเรื่องจูปาจุ๊ป :mew1:

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1883
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 229
ในที่สุดความพยายามของดิิวก็ประสบความสำเร็จ

ออฟไลน์ natalee22

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 70
อรั๊ยๆๆๆๆๆ ขอตอนพิเศษหวานๆของคู่นี้อีกซักนิดได้มั้ยค้าาาาาาาาาาาา

แบบจุ๊บๆผ่านจูปาจุ๊บ หรืออะไรอิ๊อ๊ะๆ นิดนึงก็ได้ อร๊ายๆๆๆๆๆ เขิน :-[
รักก็คือรัก ~ แค่รัก ~ ทำไมต้องถามหาเหตุผล

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2521
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 241
หวานได้แค่นี้ก็ดีแล้ว  รอตอนพิเศษเน้อ!!

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1256
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 231
ขอตอนพิเศษให้ดิวชื่นใจหน่อยจร้า  สงสารจังเลย  :mew2:
@@รักเกิดในแผนกขนส่ง@@   ความรักป่วน ๆ รวมความฮา บ้าบอ  สุข เศร้า เหงา ซึ้ง รันทด ของคนทั้งแผนกขนส่งบริษัท ค้าพืชผลการเกษตร @@

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 108
อร๊ายยย ดีกันแล้วววว

ดีใจ ตอนนนี้เฝ้ารอตอนพิเศษ อยากรู้อยากเห็นคู่นี้เป็นพิเศษ จะเป็นยังไงหน้ออออ

ถ้าคอมเม้นอะไรไป แล้วทำให้นักเขียนรู้สึกไม่ดีก็ขอโทษด้วยนะคะ ไม่ได้มีเจษตนาไม่ดี เพียงแต่บางทีมันอินเกินไป

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 95
ในที่สุดก็อ่านจบซะที   :z2:
 แต่แอบรอตอนพิเศษ  จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต อยู่นะ

ใช้เวลาอ่านห้าเรื่องสองวัน สนุกมาก สนุกทุกเรื่อง ชอบหมดเลย
เขียนได้ดีมากอ่ะ อ่านแล้วรู้สึกผ่อนคลายๆ สบายๆ ดี ภาษาสวยอ่านง่าย  :L1:

ขอบคุณนิยายดีๆนะคะ  :pig4:
-ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆค่ะ-

ออฟไลน์ beerry_j

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1
โอ้ว! จบแล้ว แอบเปลี่ยนอารมณ์ไม่ทัน ดราม่ามาค่อนเรื่องหวานอยู่ตอนเดียวแล้วตัดฉับจบเลย 555+

ชอบแนวคิดตอนจบของผู้แต่งมากเลย ให้ข้อคิดดีมาก

สุดท้ายนี้รอตอนพิเศษแบบหวานๆ และซีรี่ย์เรื่องต่อไปนะจ๊ะ อิอิ  :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-04-2013 05:28:28 โดย beerry_j »
ฉันรักผู้ชายคนนี้ #Daehyun #B.A.P


ออฟไลน์ pilar

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 52
แบว่า...ค้างอ่ะ ไม่สุดอ่ะ  :hao5:
ตอนพิเศษขอหวานปานน้ำตาลปี๊บ นะคะ >w<!!

ออฟไลน์ BitterSweet

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 507
ซีรีย์หวานอมขม : ภาค จูปาจุ๊บ กับ ซิกาแร๊ต



แท่งพิเศษ



“ขอโทษนะครับ พอมียารักษาโรคหัวใจบ้างมั้ยครับ”


เสียกเรียกทักทำให้หนุ่มเภสัชเงยหน้าขึ้นมาจากการจัดเรียงกล่องยา
ก่อนหันไปมองคนถามซึ่งแต่งตัวคล้ายพนักงานออฟฟิศ

...ดูแล้วยังหนุ่มยังแน่น อายุก็น่าจะยี่สิบต้น ๆ พอ ๆ กับเขาแท้ ๆ
แต่กลับมาถามเรื่องยารักษาโรคหัวใจ หรือจะซื้อไปให้คนอื่นรึเปล่า


เกมส์ขมวดคิ้วงง
แต่ถึงยังไงก็นับว่าอีกฝ่ายเป็นลูกค้ารายแรกของวันในร้านขายยาแห่งนี้
เขาจึงตอบพลางย้อนถามกลับ


“มีครับ เป็นโรคหัวใจอยู่เหรอครับ
แล้วเคยใช้ยารักษาตัวไหนมาก่อนแล้วรึเปล่าครับ”


อีกฝ่ายส่ายหน้าปฏิเสธก่อนแย้มรอยยิ้มบาง
แล้วบอกคำที่ทำเอาคนฟังต้องนิ่งอึ้ง


“ยังไม่เคยใช้ครับ
แต่ตอนนี้พอเห็นหน้าคุณเภสัชทีไรหัวใจผมเต้นแรงทุกที
ไม่ทราบว่าโรคนี้มียารักษาหายบ้างรึเปล่าครับ”


...เอาแล้วกู โดนอีกแล้ว
นึกว่าจะรอดแต่ก็โดนจนได้
เวรกรรมอะไรของเขากันหนักหนาวะ

ตั้งแต่เรียนจบจนมาเปิดร้านขายยาได้ปีหนึ่งเป็นต้องโดนจีบตลอด
ไอ้ที่ว่าตัวเองเนื้อหอมน่ะไม่ปฏิเสธหรอก
ก็เขาหน้าตาดี มีเสน่ห์ แถมเท่ห์สุด ๆ ขนาดนี้
มันก็ต้องมีใครต่อใครมาหลงกันบ้าง
แต่ไม่รู้ทำไมคนที่เข้าหาเขาถึงมีแต่ผู้ชายล่ะวะ!


...ไม่รู้รึไงว่าคนอย่างนายซีเกมส์เป็น ‘โรคกลัวผู้ชายจีบ’ โว้ยยยย!!


แล้วพอโดนจีบทีไร แข้งขามันพาลไม่มีแรงทุกที
ใจมันสั่น ๆ หวิว ๆ คล้ายจะเป็นลม
หัวสมองเริ่มชัดดาวน์ตัดระบบความคิดจึงได้แต่นิ่งเงียบสนิท
จนลูกค้าซึ่งส่งมุกจีบเข้าใจผิด
เลยยื่นช่อดอกกุหลาบสีแดงช่อใหญ่มาส่งให้ตรงหน้าพร้อมกับคำเอ่ยแซว


“ไม่พูดอะไรเลย เขินอยู่เหรอครับ น่ารักจัง
งั้นคุณช่วยรับดอกไม้วันวาเลน์ไทน์จากผมครับแทนค่ารักษาได้มั้ยครับ”


...ใครเขินวะ ตาบอดรึไงครับ
กูหน้าซีดขนาดนี้เรียกเขิน
ต้องเรียกว่า ‘กลัว’ โว้ย

....กูกลัวจะตายห่าอยู่แล้วเนี่ยยยย!!



“ขะ...ขอโทษนะครับ ผมมีธุระต้องรีบปิดร้านแล้ว
ถะ...ถ้าไม่มีอะไร เชิญด้านนอกด้วยนะครับ”


เกมส์ตัดสินใจเอ่ยไล่อ้อม ๆ แม้น้ำเสียงจะสั่น ๆ
ทว่าประสบการณ์ที่สะสมมาทำให้เขาเริ่มปีกกล้าขาแข็งมากขึ้น
อีกฝ่ายอิดออดเล็กน้อย พยายามเซ้าซี้ขอเบอร์ไว้ปรึกษาปัญหาโรคหัวใจ
ซึ่งเขารีบปฏิเสธไปอย่างไม่ใยดี
ตอนนี้ไม่รักษาใครทั้งนั้นแหละ ขอรักษาโรคกลัวของตัวเองให้รอดก่อนก็พอ
ในที่สุดคนจีบก็ยอมล่าถอย ออกนอกร้าน
เขาจึงล็อคประตู เตรียมปิดร้านตามที่พูดไว้


...ไม่ได้มีธุระอะไรหรอก  แต่ลืมไปว่าวันนี้มันวาเลนไทน์
วันที่เขาเคยเฝ้ารอคอยด้วยความหวังเมื่อหลายปีก่อนว่าจะมีสาว ๆ เอาช็อกโกแล็ตมาให้บ้าง
ซึ่งความเป็นจริงแล้วตรงข้ามอย่างสิ้นเชิง เพราะมันดันมีแต่ตัวผู้วนเวียนมาหาทุกปี
จากความชอบเลยกลายเป็นความเกลียดปนสยอง

เหมือนอย่างวันนี้พอเปิดร้านมาตอนเก้าโมง
...เก้าโมงสี่สิบห้าก็ได้ฤกษ์เจอแจ๊กพ็อตเลย
แล้วอย่างนี้จะเปิดร้านไว้ล่อเป้าทำไม สู้ปิดร้านกลับไปหมกตัวเองอยู่ที่บ้านดีกว่า


คิดไปก็ทำตามใจอย่างรวดเร็ว
เกมส์รีบล็อคกุญแจดึงประตูเหล็กปิดร้านแล้วสตาร์ทรถขับออกไป
โดยมีจุดมุ่งหมายอยู่ที่ยอดดอยปลูกไร่ส้มบ้านเกิดของตัวเอง


หลังจากเขาเรียนเภสัชจบก็กลับมาเปิดร้านขายยาในเชียงใหม่ไม่ไกลจากบ้าน
ด้วยการยืมทุนของคุณนายสายสมร พอขายได้คืนกำไรมาเรื่อย ๆ
ปกติเขาจะนอนชั้นบนของร้านขายยาเพื่อเฝ้าร้านไปด้วย
นาน ๆ ทีถึงจะกลับไปเยี่ยมแม่ที่ไร่ส้ม
ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจที่แม่จะเอ่ยทักเมื่อเห็นเขามาเยือนตั้งแต่หัววัน


“อ้าว...ซีเกมส์ มาได้จะใด วันนี้บ่เปิดร้านก๋า?”


คนถูกถามยิ้มหวาน รีบเดินไปกอดร่างเจ้าเนื้อของคนเป็นแม่ พลางตอบคำเสียงอ้อน


“บ่เปิดเจ้า ก็วันนี้วันวาเลนไทน์บ่ไจ้ก้อ
เกมส์ก็เลยปิดร้านมาอยู่กับคนตี๊เกมส์ฮัก”


กระนั้นแทนทีคู่สนทนาจะดีใจ
กลับตีแขนคนกอดดังเผียะ
แล้วเอ่ยว่าดักทางอย่างรู้ทัน


“ปากหวานทุกทีฮูกคนนี้
บ่ต้องขี้จุ๊! เกมส์ขี้คร้านล่ะว่า
โตแล้วเน้อเกมส์บ่ไจ้ละอ่อน
ขยันตั้งใจ๋ยะการยะงานหน้อย”


คำเอ็ดใส่คนฟังตามมาเป็นขบวนจนคนถูกดุหูชา


...นี่เขาคิดถูกรึเปล่าที่กลับบ้านมา
เหมือนหนีเสือปะจระเข้ยังไงไม่รู้
เจออะไรที่น่ากลัวแล้วยังต้องมาเจอคนที่กลัวกว่า

...โธ่ ชีวิตบัดซบของสุดหล่อซีเกมส์


ถึงอย่างนั้นแม้จะโดนบ่นดุแค่ไหน
เขาก็อาศัยความเนียนบีบนวดบีบไหล่ออดอ้อนคุณนาย
ให้กลับมาอารมณ์ดีอีกครั้งจนลืมเรื่องที่เขาแอบอู้งาน
แล้วหันไปยุ่งกับเรื่องไร่ส้มของคุณนายต่อ
นายซีเกมส์จึงถือโอกาสแว๊บหนีมาตรงระเบียงชานบ้าน

...โชคดีที่บ้านของเขาเป็นบ้านไม้ทรงไทยประยุกต์สองชั้น
ปลูกบนทำเลสวยบนเนินเล็ก ๆ มีอากาศพัดผ่านโปร่งโล่งสบาย
เลยไม่ต้องกังวลเรื่องความร้อน แม้จะเป็นช่วงสาย ๆ ของวันแล้วก็ตาม
จึงทำให้เขาสามารถนั่งชิว ๆ รับลมตรงมุมโปรด
พลางเปิดหนังสือพิมพ์กีฬาอ่านอย่างสบายอกสบายใจ
พลิกหน้ากระดาษไล่ไปเรื่อยจนเกือบหมดเล่ม
กระทั่งสายตาไปสะดุดเข้ากับข่าวดาราบันเทิงในหน้าสุดท้าย
เกือบจะทำเป็นไม่สนใจอยู่แล้ว
หากแต่รูปและข้อความพาดหัวใหญ่กลับทำให้เขานิ่งอ่านอยู่อย่างนั้น


‘ดิว เตวิชญ์’ ยัน ‘นินิว’ กับ ‘แองจี้’ แค่พี่น้อง

อยู่ ๆ ก็มีข่าวล่ามาแรงว่าพระรองหน้าใส ‘ดิว เตวิชญ์’
กำลังแอบกุ๊กกิ๊กปลูกต้นรักกับนางเองน้องใหม่ ‘นินิว’
ที่ไปปิ๊งรักกันกลางกองถ่ายแสดงจนสมบทบาทคนรักได้หวานสมจริง
แต่พอไปถามเจ้าตัวกลับยืนยันว่า ‘นินิวเป็นแค่น้องสาว’
ส่วนนางแบบลูกครึ่ง ‘แองจี้’ 
ที่มีแหล่งข่าวเห็นทั้งคู่ควงกันไปห้างสองต่อสองก่อนหน้านี้
ก็ยังย้ำคำเดิมว่ามีสถานะเป็นแค่ ‘พี่สาว’ ที่เคารพเท่านั้น
งานนี้ไม่รู้ว่าญาติเยอะ หรือรักพี่เสียดายน้องกันแน่รึเปล่า
ถึงตัดใจเลือกใครไม่ได้เสียทีล่ะจ๊ะ ‘พ่อคาสโน่ว่าดิว’




ภาพพระรองหน้าใสยิ้มโปรยเสน่ห์บาดใจหญิงข้างกรอบข่าว
ทำให้เกมส์ถึงกับเบ้หน้ามองอย่างหมั้นไส้


...เออ...ใช่ซี๊ มันหล่อเลือกได้นี่
มีแต่ผู้หญิงน่ารักวิ่งเข้าหาทั้งปีทั้งชาติ
ไม่เหมือนเขาที่มีแต่ผู้ชายมาจีบ

...แม่งโลกนี่ไม่ยุติธรรมเลยโว้ย!!


จากอารมณ์ดี ๆ เริ่มเปลี่ยนเป็นหงุดหงิดโดยไม่รู้สาเหตุ
เกมส์ปิดหนังสือพิมพ์กีฬาลงทันควัน
เลิกอ่านมันแล้ว ข่าวดาราก๊อซซิบไร้สาระเปลืองสมอง
กลับไปอ้อนแม่ให้ทำอะไรอร่อย ๆ ให้กินดีกว่า


เขากำลังจะเดินไปหาคุณนายสายสมรบริเวณหน้าบ้าน
ทว่าเสียงแล่นรถเข้ามาจอดเทียบด้านล่างกลับทำให้ต้องหยุดชะงัก
และเมื่อเห็นคนขับปรากฏกายลงจากรถ
คนมองอยู่ก็แทบจะเปลี่ยนเป็นหันหลังวิ่งหนี
ตรงข้ามกับผู้เป็นแม่ที่รีบเอ่ยปากต้อนรับแขกอย่างคุ้นเคย


“อุ๊ย! ดิว บ่ไจ้ก้า มาได้จะใดลูก”


“สวัสดีครับคุณแม่”


ดาราหนุ่มหน้าใหม่รีบยกมือไหว้ผู้ใหญ่คนสำคัญ
ซึ่งแวะเวียนมาเยี่ยมอยู่เรื่อย ๆ ตลอดสามปีไม่เคยขาด
นับตั้งแต่เขาขอใครบางคนตามมาเที่ยวบ้านเกิด
จนได้รู้จักสนิทสนมกับคุณแม่กระทั่งนับเขาเป็นลูกรักอีกคน


“มาให้แม่กอดหน้อย บ่ได้ป๊ะกั๋นตั้งเมิน แล้ววันนี้บ่ยะงานก๋า?”


“วันนี้ขอหยุดน่ะครับ พรุ่งนี้ผมถึงค่อยบินกลับ
ผมคิดถึงคุณแม่เลยรีบมาหา
เมื่อวานผมไปทำงานที่หัวหิน เลยซื้อของมาฝากคุณแม่เพียบเลย”


พูดจบ ร่างสูงก็ยกเอาของฝากจำพวกของทะเลและขนมหม้อแกงมาโชว์
จนคนรับยิ้มหน้าบานหัวเราะคิกคักอย่างถูกใจ
ลืมลูกแท้ ๆ ที่แอบยืนมองห่าง ๆ เหมือนถูกทิ้งด้วยความน้อยใจ


...อะไรอ่ะ แม่ ทีมันหยุดงานทำไมแม่ไม่หาว่ามันขี้เกียจบ้างอ่ะ
เป็นดาราแค่เนี่ย พะเน้าพะนอเข้าไป รู้งี้ไม่พามารู้จักแม่ก็ดีหรอก
แล้วนี่มันจะมาทำไมวะ บ้านช่องมีไม่กลับรึไง
ต้องชอบมาขัดความสุขของคนอื่นอยู่เรื่อย
หึ ไม่สนแล้วอยากอี้อ้ออะไรก็เชิญตามสบาย
เขากลับไปนอนอ่านการ์ตูนที่ห้องก็ได้วะ!


คนหงุดหงิดหมุนตัวหันหลังอย่างงอน ๆ
หากยังไม่ทันก้าวเสียงเรียกด้านหลังกลับทำให้ต้องหยุดกึก


“เกมส์! จะไป๋ไหน! บ่ต้องเลย
ทำตัวฮื้อเป๋นประโยชน์บ้าง มาช่วยดิวยกของหน้อย”


คำสั่งประกาศิตมีผลบังคับใช้ทันที ถึงใจจะไม่อยากทำแค่ไหน
แต่พอหันมาเจอตาเขียว ๆ ของคุณนายสายสมร ความกลัวก็แล่นวาบจับหัวใจ
ต้องรีบเดินฉับ ๆ กลับมายกของฝากหิ้วไปเก็บในครัวด้านหลัง
โดยมีใครบางคนตามเข้ามาช่วยด้วย
ถึงกระนั้นเจ้าตัวก็ยังคงก้มหน้าไม่ยอมพูดยอมจาทักทาย
จนกระทั่งร่างสูงที่มองอยู่นานต้องเผลอถอนหายใจ เป็นฝ่ายเริ่มบทสนทนาก่อน


“โกรธอะไรผมเหรอ เมื่อวานโทรไปหาก็ไม่ยอมรับ ส่งข้อความไปก็ไม่ตอบ”


คำถามสั้น ๆ แต่มันเป็นสิ่งที่ค้างคาในใจของดิวให้กระวนกระวาย
จนต้องรีบบินจากกรุงเทพขึ้นมาหาต้นเหตุ
ซึ่งคู่สนทนาเพียงแค่ชะงักมือไปเล็กน้อย หากยังคงตอบกลับเสียงเรียบ


“เปล่า ไม่มีอะไรนี่”


...มีแน่ ๆ ต่างหาก


ทำไมจะไม่รู้ว่าเกมส์คิดอะไรในใจ
นี่แหละนิสัยเกมส์เลย ชอบเก็บปัญหาไปคิดคนเดียว แล้วไม่ค่อยยอมพูด
มันตั้งสามปีแล้วนะที่เขากับเกมส์รู้จักกันมา
สามปีที่เขาพยายามจะร่นระยะห่างระหว่างกันให้ใกล้ขึ้นเรื่อย ๆ
ถึงแม้จะช้า แต่เขาอาศัยความค่อยเป็นค่อยไป
และใช้ความจริงใจเป็นเครื่องมือพิสูจน์ตามสัญญาที่เคยให้ไว้


เขาไม่รู้หรอกว่าตอนนี้เข้าไปถึงใจเกมส์มากแค่ไหน
แต่อย่างน้อยเขาก็เริ่มจะสัมผัสความรู้สึกของเกมส์ได้มากขึ้น
อย่างตอนนี้ที่ทะเลาะกัน แม้เกมส์จะไม่ยอมบอกเหตุผล
แต่หากจับคำจากน้ำเสียงและท่าทีแล้วไม่นานเขาก็คงรู้เอง
นั่นจึงเป็นสาเหตุให้เขาต้องรีบมาหาเกมส์ เพื่อเผชิญหน้ากับคนคิดหนีตรง ๆ


“แล้วไม่ไปทำงานล่ะ หยุดมาแบบนี้กองถ่ายเขาไม่ว่าเหรอ”


ดิวฟังคำถามของเกมส์ซึ่งกำลังนำขนมหม้อแกงออกจากถุง
น้ำเสียงเรียบเฉยเหมือนคุยกันเป็นปกติคล้ายไม่ได้โกรธอะไร
จึงทำให้เขาตอบกลับไปตามความจริง


“ผมยังไม่มีคิวครับ วันนี้ถ่ายแต่ของน้องนินิว”


“เหรอ น้องเขาน่ารักเนอะ อยากเจอบ้าง ว่าง ๆ ขอลายเซ็นให้หน่อยสิ
แองจี้ก็ด้วยได้ข่าวว่าตัวจริงสวยมากเลยใช่ป่ะ
ไปเดินห้างกันมาคนคงรุมเพียบเลยอ่ะดิ ดีเนอะ น่าอิจฉา ดาราก็เงี้ย”


คำแซวซึ่งอีกฝ่ายพูดไปยิ้มไป
หากคุณกันทางโทรศัพท์ไม่เห็นหน้า
เขาคงนึกว่าเกมส์คิดอย่างนั้นจริง ๆ
แต่พอมาอยู่ใกล้กันแล้ว
ถึงได้สังเกตเห็นว่ามือที่กำลังหยิบถาดขนมหม้อแกงใส่จานกำลังสั่น


... แม้ไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง
แต่บางทีเขาอาจจะรู้เหตุผลที่เกมส์พยายามหนีเขาแล้วก็ได้



“เกมส์หึงผมเหรอครับ”



ข้อสันนิษฐานลอย ๆ หากมันมีอานุภาพมากพอให้คนฟังสะดุ้ง
เกือบทำขนมหลุดมือ ก่อนรีบเถียงกลับเสียงดัง


“อะไรใครหึง! ไม่ได้หึงสักหน่อย!!”


“แล้วทำไมเกมส์ถึงไม่ยอมมองหน้าผมล่ะครับ”


ความจริงที่หล่นลงกลางวงสนทนาส่งผลให้ทุกอย่างนิ่งเงียบ
เกมส์เม้มปากเบือนหน้าหนีไปอีกทางเมื่อถูกจับได้
ปล่อยให้ดิวมองด้วยความอ่อนใจ ก่อนเอื้อมมือมาจับมือเขาไว้เบา ๆ


“เกมส์ ผมไม่ได้มีคนอื่นจริง ๆ นะครับ
คนที่ผมชอบมีแค่เกมส์คนเดียว
เกมส์เชื่อใจผมหน่อยไม่ได้เหรอครับ”


น้ำเสียงวอนขอเต็มไปด้วยความน้อยใจจนเกมส์สัมผัสได้
กระทั้งต้องเผลอคิดทบทวนถามตัวเอง


...หึงมั้ยไม่รู้หรอก
แต่ปฏิเสธไม่ได้ว่ามันมีบางสิ่งที่ยังคงค้างคาอยู่ในใจ


ความสัมพันธ์ระหว่างเขากับดิวอยู่ในสถานะอะไร
เขาไม่เคยคิดจะค้นหา และไม่อยากได้คำตอบ
แค่รู้ว่าอยู่ด้วยกันแล้วสบายใจ อุ่นใจ
ยังโทรคุยกันเกือบทุกวัน ส่งข้อความหากันบ่อย ๆ
มีบางทีที่ดิวส่งคำหวาน ๆ มาให้
แต่ก็ไม่ได้มีอะไรลึกซึ้งเกินเลยไปมากกว่านั้น

 
ความจริงเรื่องดิวกับผู้หญิงคนอื่นมันก็ไม่ใช่ธุระอะไรของเขาเลย
แต่ก็ยังรู้สึกหงุดหงิดแปลก ๆ ขึ้นมา
พยายามบอกตัวเองว่าดิวเป็นคนมนุษย์สัมพันธ์ดี และนั่นก็เป็นหน้าที่
อีกทั้งตลอดหลายปีที่ผ่านมา
ดิวก็พิสูจน์ให้เห็นแล้วว่าดิวไม่เคยมีใครเลยยกเว้นแค่เขา
กระนั้นลึก ๆ ในใจมันก็อดสับสนไม่ได้


ความเงียบที่ยังคงโรยตัวลงมาปกคลุม
คล้ายนาทียาวนานของคงเฝ้ารอ
ในที่สุดดิวจึงถอนหายใจ ละมือที่กุมอยู่ออก
หมุนตัวหันหลังเดินออกไปคล้ายยอมแพ้
ทิ้งให้เกมส์อยู่เพียงลำพังภายในห้อง


...แค่เพียงความอุ่นไอจากมือที่จางหาย
กลับทำให้เกมส์ต้องรีบเงยหน้าด้วยความนึกหวั่น
มันยิ่งย้ำชัดให้เห็นถึงความกลัว

นี่แหละคือความสับสนที่ว่า...


...ไม่ใช่เพราะเขาหึง

แต่เขากำลังกลัว...


...กลัวว่าดิวกำลังจะห่างจากเขาไป

....และเขาอาจทนอยู่คนเดียวไม่ได้ ถ้าไม่มีดิว


เขารู้ว่าสามปีที่ดิวรอมันอาจจะเหนื่อย อาจจะท้อ
กับการพยายามทำทุกทางให้เขาเปิดใจ
แต่ถึงอย่างนั้นดิวก็ยังเป็นห่วง คอยดูแลเขาไม่ห่าง


...แล้วกับใจของดิวเอง เขาก็ควรจะหันกลับไปมองมันบ้าง

...ไม่ใช่ปล่อยทิ้งขว้าง ให้ดิวต้องเป็นฝ่ายไล่ตามเพียงลำพัง



เกมส์จึงตัดสินใจรีบลุกออกไปตามอีกฝ่าย
หากยังไม่ทันก้าว ร่างที่เพิ่งออกไปกลับสวนเข้ามาจนแทบเบรกเท้าไม่ทัน


"เออ...คือ..."


คนประจันหน้าเอ่ยตะกุกตะกัก
ทว่าอีกฝ่ายกลับไม่หลบทาง
ซ้ำยังหยิบของบางอย่างนำมันมายื่นให้
พร้อมกับเอ่ยคำด้วยน้ำเสียงหนักแน่นมั่นคง


“ถึงเกมส์จะไม่เชื่อผมก็ไม่เป็นไรครับ
แต่ผมอยากให้เกมส์รับมันไว้
สุขสันต์วันวาเลนไทน์นะครับเกมส์”


...ช่อจูปาจุ๊บสีขาวถูกส่งมาให้
ของขวัญวันวาเลนไทน์เช่นเดียวกับทุกปีที่เคยได้รับ
และมักจะมีการ์ดใบเล็กเขียนข้อความมาให้ด้วยเสมอ


เกมส์ก้มลงอ่านข้อความนั้น
ข้อความภาษาอังกฤษเขียนด้วยลายมือ
แต่มีอานุภาพพอไล่ความกลัวก่อนหน้านั้นให้ปลิวหาย
และถูกแทนทีด้วยความสั่นไหวในใจ...



‘No matter how long it takes
I will love you forever and ever’



...ไม่ว่าจะนานเท่าไร ก็จะขอรักตลอดไป



คำยืนยันอย่างไม่ยอมแพ้
ทลายความสับสนทั้งหมดในหัวใจ
และมันเป็นเหมือนข้อพิสูจน์ว่า
ดิวยังคงยืนอยู่ที่เดิม ไม่ได้ห่างไปไหน


...ดิวยังรอให้เขาเข้าไปใกล้เสมอ



“ขอโทษนะ ที่ไม่ได้โทรหา”


เกมส์ก้มหน้าบอกเสียงแผ่วอย่างสำนึกผิด
เพราะความงี่เง่าของตัวเองแท้ ๆ เลยทำให้ดิวต้องวุ่นวายใจ
หากแต่ร่างสูงกลับส่ายศีรษะปฏิเสธ


“ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ
แต่ถ้าอยากให้ผมยกโทษ
คืนนี้ให้ผมนอนค้างที่ห้องเกมส์ได้มั้ยครับ”


ท้ายประโยคเริ่มสะกิดใจคนฟังให้ต้องเงยหน้าสบตา
และก็ต้องสะดุ้งตกใจเมื่อเห็นว่าจากแววตาออดอ้อน
กลับเริ่มฉายแววระยับกรุ้มกริ่มของหมาป่าเจ้าเล่ห์

เดี๋ยวนะ...แค่อ่อนข้อให้หน่อยอยู่ดี ๆ ทำไมเปลี่ยนท่าทีเร็วจังวะ
แล้วไอ้มือที่ค่อย ๆ เอื้อมมาโอบหลังเขานี่มันหมายความว่ายังไง


“จะ...จะมานอนห้องเราทำไม ห้องรับแขกก็มี”


เกมส์รีบปฏิเสธเสียงตะกุกตะกัก
พยายามใช้ช่อจูปาจุ๊บขวางกั้นระยะห่างเอาไว้
เมื่ออีกฝ่ายยังคงขยับเข้าใกล้พร้อมกับยืนยันเหตุผล


“ไม่เอาครับผมไม่อยากนอนคนเดียว ผมกลัว”


“จะบ้าเหรอไง โตขนาดนี้ยังจะกลัวอยู่อีก”


“กลัวสิครับ ผมกลัวทุกวัน”


“กลัวอะไร”


“กลัวเกมส์จะไม่รัก”


คำสารภาพที่ได้ยินสะท้อนก้องในใจคนฟัง
แม้คำพูดจะคล้ายฟังแกล้งเล่น
แต่ทั้งน้ำเสียงและแววตามันมีเพียงความจริงใจที่สัมผัสได้อย่างชัดเจน


...สำหรับดิว มันคือความกลัวที่ยังคงซ่อนอยู่ไม่จางหาย

ต่อให้พยายามมาหลายปีแค่ไหน
มันก็มีบางครั้งที่เขากลัวว่าเกมส์จะเบื่อกัน
ยิ่งเกมส์หนีหายไป ไม่ยอมพูดคุยกับเขาก็ยิ่งทรมาน
ถึงเกมส์จะมีท่าทีเหมือนยอมมีใจให้
แต่ลึก ๆ เขาก็ยังไม่แน่ใจว่า
ระยะห่างระหว่างเขากับเกมส์มันยังเหลืออีกมากแค่ไหน


...สามเมตรเมื่อสามปีที่แล้ว

...มาตอนนี้มันจะใกล้มากขึ้น หรือ ห่างไกลออกไปเท่าเดิม


ดิวมองคนคนเดียวที่สามารถให้คำตอบเข้าได้
ซึ่งอีกฝ่ายยังคงก้มหน้าเงียบ ๆ
แล้วจึงขยับลดมือที่ถือจูปาจุ๊บขวางเอาไว้ออก


และก่อนจะทันรู้ตัว...

สัมผัสแผ่วเบาจากริมฝีปากคนตรงข้ามก็แตะลงมาที่ริมฝีปากเขา
ความนุ่มหวานประทับตราตรึงอยู่อย่างนั้นเพียงชั่วครู่
แล้วรีบผละออกพร้อมคำอธิบาย



“นี่ยารักษาให้หาย จะได้เลิกกลัวสักที”



ดิวนิ่งอึ้ง สมองทบทวนความมึนงงต่อเหตุการณ์เมื่อครู่


...เมื่อกี๊ เกมส์ ‘จูบ’ เขาเหรอ

แล้วที่บอกว่าเป็นยารักษาให้หายกลัว

คือรักษา ‘โรคที่เขากลัวเกมส์ไม่รัก' ใช่มั้ย


ถ้างั้นก็หมายความว่า...



“ไปล่ะ”


เกมส์รีบดันร่างสูงออกห่าง
เดินหมุนตัวหิ้วช่อจูปาจุ๊บเร่งหนีไปอีกทาง
ทิ้งให้คนที่เพิ่งเข้าใจอะไร ๆ ต้องรีบเอ่ยรั้งตามหลัง


“เดี๋ยวสิครับเกมส์ ผมยังไม่หายดีเลย ขออีกรอบได้มั้ย”


คนถูกขอหยุดชะงัก ก่อนหันใบหน้าแดงแปร๊ดมาตะโกนโวยวายดังลั่น



"ฮักษาฮื้อวันล่ะเตื่อ ไค้ได้ฮื้อมาขอแหมวันพู้ก!!”



พูดจบ เกมส์ก็เดินหนีไปให้ดิวแปลความหมายอยู่ในใจ
จนต้องเผลอหัวเราะเบา ๆ กับความ ‘น่าฮัก’ ของใครบางคน

...รักษาแค่วันละที อยากได้ให้มาขอใหม่วันพรุ่งนี้

...ได้ครับเกมส์ ผมจะขอให้เกมส์รักษาทุกวันจนกว่าจะหายเลย




...ต่อจากนี้ ไม่ต้องถามแล้วว่าระยะทางระหว่างหัวใจของเขากับเกมส์เหลือแค่ไหน

บางทีมันอาจจะอยู่ใกล้จนมีเพียงแค่ช่อจูปาจุ๊บหวาน ๆ ขวางไว้เท่านั้นก็ได้

ซึ่งเขาเชื่อว่าอีกไม่นานมันคงละลายหายไปในเร็ววัน


...เพื่อให้หัวใจสองดวงได้สัมผัสถึงกันและกันอย่างแน่นอน




----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------



END





...จัดภาคพิเศษของดิวเกมส์มาให้แล้วจ้า!!  :oni1:
เป็นเรื่องสามปีต่อมาของทั้งดิวและเกมส์ที่ดูเหมือนจะไม่คืบหน้าไปไหน (ฮา)
แต่เอาน่า...แค่จุ๊บ ๆ ก็พอน่าฮักกรุบกริบ
อย่างน้อยโรคกลัวของทั้งคู่ก็ต่างคนต่างช่วยกันรักษาให้จนหายแล้วเนอะ

ส่วนใครหวังฉาก NC อยู่ ต้องขออภัย เพราะออกตัวก่อนเลยว่าไม่ถนัด (เหรอ?)
เรายังคงคอนเซปต์ซีรีย์ใส ๆ ปลอดภัยไร้มลพิษ เน้นอินดี้ แปลก และฮา

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ

BitterSweet



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-04-2014 23:46:16 โดย BitterSweet »

ออฟไลน์ pilar

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 391
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 52
วันนี้วันที่ 28 นะคะ >w<!!!

“เกมส์! จะไป๋ไส! บ่ต้องเลย
ทำตัวฮื้อเป๋นประโยชน์บ้าง
มาช่วยดิวยกของหน้อย”

คนเหนือไม่พูดว่า "ไปไส?" นะคะ นั่นภาษาอีสานค่ะ >w<
คนเหนือก็ใช้คำว่า "ไปไหน?" เหมือนคนภาคกลางนั่นแหละค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-04-2013 14:18:48 โดย pilar »

ออฟไลน์ BitterSweet

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 507
วันนี้วันที่ 28 นะคะ >w<!!!

“เกมส์! จะไป๋ไส! บ่ต้องเลย
ทำตัวฮื้อเป๋นประโยชน์บ้าง
มาช่วยดิวยกของหน้อย”

คนเหนือไม่พูดว่า "ไปไส?" นะคะ นั่นภาษาอีสานค่ะ >w<
คนเหนือก็ใช้คำว่า "ไปไหน?" เหมือนคนภาคกลางนั่นแหละค่ะ


แก้เรียบร้อยแล้วค่ะ วันนี้เบลอ ๆ  วันที่ยังผิดคิดดู  o7

ขอบคุณมากนะคะ

BitterSweet


ออฟไลน์ pizza2011

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 449
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 49
อั๋ยย่ะ :-[  เราก็อยากได้ยารักษาจากนายซีเกมส์นะ :impress2: งุงิ
เขินแทนดิว 3ปีฮิ้ววววววว  o13 รักนี้ขอให้มั่นคง 55+
ปล.ตอนนี้ทำเราเจ็บตัว เขินจนหัวกระแทกโต๊ะ 55+
ปล.2 ตามไปอ่านซีรีย์เก่าดีกว่า :katai5:

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 579
โฮ่
คุณเภสัชเกมสืน่ารักจริงจริ๊ง
มีจุ๊บรักษาด้วยอะ
อิอิ
ภาคต่อไปเราจะไปกินเด็กกันใช่ก่อ 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ goosongta

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 63
นายดิวกลายเป็นดาราไปซะแล้ว แต่ทำตัวน่ารักขึ้นนะ
อยากอ่านต่ออ่ะ ความรักของเค้ายังจัดได้อีกเยอะ เสียดายจัง

ออฟไลน์ moredee

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 195
มาแล้วน้องร้านอาหารตามสั่ง เด็กคนนั้นน่ารักนะ
"เธอเป็นแค่..ครึ่งหนึ่งของชีวิตฉัน 'เท่านั้น'..เอง"

ออฟไลน์ patchylove

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 100
แอร๊ยยยยย เกมส์ใจอ่อนเหอะ  :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เปลี่ยนชื่อจาก thichanorit
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2013
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 219
ฮิ้วววววววว ยารักษาของเกมส์ ดีชะมัดเลย  :mew1:

หวานซะน่ารักเชียว

ไม่ต้องนิยามความสัมพันธ์ แค่เรารักกันก็พอ

ออฟไลน์ bew_yunjae

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 9
กรี๊ดดดดด น่าฮักแต้ๆ
สามปีได้หนึ่งจุ๊บ
แล้ว NC ต้องรอกี่ปีเนี่ยยย ฮาา

เรื่องใหม่ ชื่อน่ากินมาก น้องคูณๆ

ออฟไลน์ little_nok

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 146
น่ารัก
แต่สามปีนานไปไหม สองปีก็นานแระ

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1385
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 95
เกมส์กับดิว ใสใส จริงๆ   :laugh:

รอ น้องคูณ ต่อไป 

ขอบคุณสำหรับเรื่องราวดีๆนะคะคุณนักเขียน

สู้ๆ
-ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆค่ะ-

ออฟไลน์ natalee22

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 70
อรั๊ยๆๆๆๆๆๆๆๆ เกมส์ชนะเลิศค่าาาาาาาาาาาา ตอนพิเศษหวานมากกกกกกกก

ขอบคุณคนเขียนมากๆค่ะ
รักก็คือรัก ~ แค่รัก ~ ทำไมต้องถามหาเหตุผล

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 342
    • อาหารเสริมราคาถูก
น่ารัก ^^

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6574
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 744
ฮิ้วนู๋เกมส์ :mew1:

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด