[เรื่องสั้น] TERRORIST กลบ ขัง ฝัง ฆ่า [จบ] ♆ SM, NC-20 P.2 ย้ายเลยค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] TERRORIST กลบ ขัง ฝัง ฆ่า [จบ] ♆ SM, NC-20 P.2 ย้ายเลยค่ะ  (อ่าน 44571 ครั้ง)

ออฟไลน์ MilkTea

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 85
    • MilkTea's Secret Garden
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-07-2012 06:37:51 โดย MilkTea »
สารบัญนิยายของชานมค่ะ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=36869.msg2340229#msg2340229

ออฟไลน์ MilkTea

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 85
    • MilkTea's Secret Garden

ถูกใจให้เป็ด +22


ขอเตือนก่อนนะคะ

นิยายเรื่องนี้ เป็นเรื่องสั้นที่มีความรุนแรงและป่าเถื่อนในระดับปานกลาง (?)

ฉะนั้น ใครคนไหนที่หัวใจไม่แข็งพอ

อย่า!!!!! เสี่ยง!!!!!



*ยิ้มสวย*











เคยรู้สึกไหม --- ความรู้สึกที่คล้ายกับถูกใครบางคนกำลังจ้องมองอยู่ ทั้ง ๆ ที่ในตอนนั้นก็ไม่มีใคร

เคยรู้สึกไหม --- ความหนาวเยือกที่จู่ ๆ ก็แล่นปราดเข้ามาเกาะกุมจิตใจจนไม่กล้าอยู่คนเดียว

เคยไหม --- การเผชิญหน้ากับความกลัวที่สุดของหัวใจ การรับรู้อย่างรุนแรงจนแทบช็อก แล้วสมองจึงสั่งการให้รับรู้เป็นความรู้สึกอย่างอื่นแทน

เปลี่ยนความกลัว --- เป็นความสุขสุดยอดอย่างยากที่จะได้ลิ้มรส








TERRORIST กลบ ขัง ฝัง .... ฆ่า







“น้องกร มีเอกสารถึงลูกแน่ะ”

เสียงเรียบนุ่มของผู้เป็นมารดาที่ดังขึ้นส่งผลให้เด็กหนุ่มร่างสูงโปร่งเจ้าของนามวางมือจากการจัดของให้เข้าที่ พร้อมกับก้าวยาว ๆ ไปหาร่างระหงที่กำลังเดินกลับเข้ามาในห้องนั่งเล่นด้วยความแปลกใจ

“แปลกจังนะครับ ผมเพิ่งย้ายเข้ามาที่นี่วันนี้แท้ ๆ ทำไมถึงมีจดหมายส่งมาถึงผมได้ล่ะ?” ปลายนิ้วเรียวพลิกดูซองเอกสารสีน้ำตาลเรียบ ๆ ที่จ่าหน้าถึงเขาด้วยความสงสัย “ไม่มีชื่อคนส่งด้วย...”

“แม่ว่าคงจะเป็นแฟนคลับคนใดคนหนึ่งของลูกนั่นแหละ ถ้าลูกอุตส่าห์ย้ายออกมาอยู่คนเดียวเพื่อหนีแฟนคลับ แต่พวกเขาก็ยังตามลูกจนเจอ แบบนี้กลับมาอยู่ด้วยกันดีกว่าไหมลูก?”

กรวิชญ์ระบายลมหายใจออกมายาวพลางปรับสีหน้าให้กลับมาเป็นปกติ เขาไม่ต้องการให้มารดาของเขาต้องเป็นห่วงเขามากไปกว่านี้

“เอาเถอะครับ มันก็เป็นเรื่องธรรมดาอยู่แล้ว คงไม่มีแฟนคลับรู้จักที่นี่มากนักหรอกครับ แล้วผมก็ไม่ได้อยู่คนเดียวด้วย เพื่อนของผมก็อยู่ด้วยอีกคน แต่ย้ายมาพรุ่งนี้เท่านั้นเอง แล้วพี่ผู้จัดการของผมก็คอยระวังให้เสมอ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงนะ” เอ่ยพลางปรายตามองนาฬิกาข้อมือเรือนใหม่ที่พี่สาวซื้อให้เป็นของขวัญวันเกิดเมื่อสามวันก่อน “รีบกลับไปก่อนดีกว่าครับวันนี้ เดี๋ยวมืดแล้วจะเรียกรถลำบากนะ”

ร่างเพรียวพยักหน้ารับอย่างไม่เต็มใจนัก ในใจยังอดรู้สึกกังวลอย่างบอกไม่ถูก ซึ่งผู้เป็นบุตรชายรับรู้ได้ถึงความรู้สึกนี้ดีจึงคลี่ยิ้มเพื่อให้อีกฝ่ายสบายใจขึ้น

“ผมไม่เป็นไรหรอกครับแม่ พรุ่งนี้ก็ออกทัวร์แล้วด้วย ไม่ต้องกลัวว่าใครจะบุกมาหรอก ถึงมาผมก็ไม่อยู่ ไวท์ก็อยู่ด้วยนี่ไง”

มือสวยชี้ไปทางสุนัขสีขาวตัวใหญ่ที่กำลังตื่นเต้นกับบ้านใหม่ที่ยังจัดของไม่เรียบร้อยอยู่ไม่ไกลนัก

“จริงสิ ลูกจะทำยังไงกับไวท์ล่ะถ้าลูกออกทัวร์นาน ๆ”

“ผมก็ฝากไว้กับผู้จัดการนั่นแหละครับ เจ้านี่มันติดพี่เขาจะตาย แม่รีบกลับเถอะครับ ถึงบ้านแล้วโทรหาผมด้วยล่ะ ผมจะได้รู้ว่าแม่ถึงบ้านแล้ว”

“ตกลงจ้ะ ดูแลตัวเองให้ดีนะลูก...”

กรวิชญ์ยิ้มรับ พร้อมกับโบกมือให้กับมารดาที่เดินออกไปจากบ้านอย่างช้า ๆ

“อืม... จัดของคร่าว ๆ ก่อนละกัน เดี๋ยวต้องเตรียมของไปพรุ่งนี้อีก”

เด็กหนุ่มวางซองเอกสารไว้บนโต๊ะอาหาร เรือนขาเรียวสวยก้าวเข้าไปในห้องครัวเมื่อสุนัขตัวโปรดเริ่มร้องหาอาหารเย็น เขาหยิบอาหารสุนัขเทใส่จานอาหารจำนวนหนึ่ง พร้อมกับเปิดประตูตู้เย็นเพื่อมองหาวัตถุดิบในการทำอาหาร ทว่าในตู้เย็นไม่เหลืออะไรนอกจากเบียร์สองขวดและโคล่ากระป๋องหนึ่ง

“แย่ชะมัด... ลืมซื้อข้าวกล่องมาไม่พอ ลืมน้ำแร่ด้วยเหรอเนี่ย”

ด้วยความที่เขาเป็นนักร้องเดี่ยวที่ได้รางวัลชนะเลิศจากรายการเดอะมูนที่มีชื่อเสียงระดับเอเชีย การดูแลรักษารูปร่างและสุขภาพจึงเป็นเรื่องสำคัญมาก ผู้จัดการสั่งเอาไว้เสมอว่าต้องดื่มน้ำแร่ทุกวันเพื่อให้ระบบการหมุนเวียนของร่างกายเป็นไปด้วยดี

ดวงตาสีน้ำตาลสวยทอดมองไวท์ที่กำลังดื่มด่ำกับอาหารจานโปรดอย่างเอร็ดอร่อยด้วยความอิจฉา

“นายขี้โกงนี่นา กินอยู่คนเดียว... เชอะ ฉันสั่งพิซซ่ามาส่งก็ได้ ถึงตอนนั้นอย่ามาขอกินล่ะ” เอ่ยพลางคว้าโทรศัพท์กดเบอร์สั่งอาหารอย่างรวดเร็ว ก่อนจะเดินไปนั่งรอที่โต๊ะอย่างเหนื่อยหน่ายใจ

เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีอย่างเขาคงไม่คิดอยากจะออกมาอยู่ตามลำพังแบบนี้มากนัก ถ้าหากแฟนคลับที่บ้าคลั่งของเขาไม่ตามถึงบ้านเสียจนทำให้ครอบครัวของเขาเดือดร้อนกันไปหมด

คิดพลางหยิบซองสีน้ำตาลที่วางอยู่บนโต๊ะมาเปิดออกสำรวจแก้เซ็งระหว่างรอพิซซ่าซีฟู้ดถาดกลางที่คงจะมาถึงในอีกไม่เกินสิบห้านาที

“เอ๋...?”

เสียงใสหลุดอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อพบว่าภายในเป็นซองกระดาษสีขาวอีกชั้นหนึ่ง รูปร่างคล้ายกับห่อหนังสือหรือสมุดที่ค่อนข้างหนาเอาไว้เป็นอย่างดี ด้วยความแปลกใจ เด็กหนุ่มจึงคว้าเอาคัตเตอร์ที่วางอยู่บนโต๊ะมากรีดซองเปิดออกแล้วเทสิ่งที่อยู่ด้านในออกมา

สมุดปกหนังสีน้ำตาลลื่นหล่นลงมาบนมือของเขา ตามมาด้วยกุญแจสีทองดอกเล็กที่เอาไว้ไขเปิดสมุดเล่มนี้ กรวิชญ์ขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับหยิบกุญแจมาไขที่ด้านหน้าของปกแล้วเปิดหน้าหนังสืออย่างช้า ๆ

‘... แด่น้องกร สโนวไวท์แสนสวยของผม’

คิ้วเรียวเลิกขึ้นเมื่อพบกับตัวหนังสือที่อยู่ในหน้าแรก เนื้อกระดาษสีขาวที่มีรอยคราบสีแดงหม่นเกือบดำประปรายเริ่มทำให้เด็กหนุ่มเริ่มรู้สึกไม่ดี แต่ด้วยนิสัยที่ชอบท้าทาย เขาจึงตัดสินใจพลิกไปยังหน้าต่อไป

ดวงตาคู่โตมองไปยังรูปของตนเองอย่างไม่ใส่ใจนัก เนื่องจากรูปที่ติดอยู่บนหน้ากระดาษสีซีดนั้นก็เป็นรูปที่ถ่ายตามนิตยสารเสียส่วนใหญ่ ปลายนิ้วบางพลิกหน้ากระดาษไปเรื่อย ๆ จนกระทั่งถึงหน้ารองสุดท้าย

“หืม...?”

คิ้วเรียวได้รูปขมวดมุ่นด้วยความแปลกใจเมื่อกระดาษแผ่นนั้นดูหนากว่าแผ่นอื่น เขาสังเกตได้ว่ามีรอยไม่เรียบคล้ายกับถูกกาวหรืออะไรบางอย่างเหนียว ๆ ติดเอาไว้ระหว่างกระดาษทั้งสองแผ่นอย่างไม่เรียบร้อยนัก จึงตัดสินใจแกะกระดาษสองแผ่นนั้นออกจากกันอย่างระมัดระวังด้วยความสงสัย

“…..!!!”

ทว่าสิ่งที่ปรากฏแก่สายตากลับเป็นสีแดงฉานของโลหิตที่แห้งกรังทั้งสองหน้า ซ้ำยังมีตัวหนังสือที่ถูกเขียนด้วยลายมือหวัด ๆ ภายใต้ร่องรอยสีแดงนั้นว่า

‘คุณเป็นของผม’

ร่างบอบบางผละจากสมุดเล่มนั้นด้วยความตกใจ มือเรียวพลิกหน้ากระดาษนั้นไปอย่างรวดเร็วอย่างไม่อาจทนมองได้ แฟนคลับของเขามีอยู่จำนวนหนึ่งที่เข้าขั้นโรคจิต แต่ยังไม่เคยมีใครส่งของขวัญแบบนี้มาให้ ซ้ำอีกฝ่ายยังเป็นผู้ชายอีกต่างหาก แต่ดวงตาคู่โตกลับต้องเบิกกว้างเมื่อพบกับรูปที่แปะอยู่บนกระดาษหน้าสุดท้าย

มันเป็นรูปถ่ายของเด็กผู้ชายที่ถูกชำแหละร่างกายออกเป็นชิ้น ๆ ศีรษะ แขน ขา กระจัดกระจายท่ามกลางกองเลือดสีแดงฉานอาบพื้นกระเบื้องสีขาว เขาคงบ้าไปแล้วที่มองหยดเลือดที่สาดกระเซ็นไปทั่วเป็นกลีบดอกกุหลาบสีแดงสดที่โปรยปรายอยู่ล้อมรอบชิ้นส่วนของศพนั้น

สีแดงของเลือดคล้ายกับสะกดดวงตาของเขาเอาไว้ไม่ให้ละสายตาไปจากภาพนั้นได้

--- ชวนให้ลุ่มหลงเป็นที่สุด

กรวิชญ์สะบัดศีรษะไล่ความคิดที่ตรึงอยู่ในสมองของเขาออกไป ท่าทางจะทำงานหนักเกินไปแล้วถึงได้เห็นของแบบนี้เป็นเรื่องสวยงามไปได้! ของแบบนี้ต้องทิ้ง ขืนครอบครัวของเขามาเห็นเข้า ชาตินี้อย่าได้หวังเลยว่าเขาจะได้ออกมาอยู่คนเดียวได้

มือเรียวสวยปิดหนังสือเล่มนั้น ก่อนจะใส่กลับเข้าซองเพื่อกันไม่ให้ใครมาเห็นเข้า ในใจรู้สึกหวาดหวั่นอย่างไม่อาจบรรยายออกมาเป็นคำพูดได้ คล้ายกับกังวลใจที่ได้รับของขวัญประเภทนี้ แต่ในใจลึก ๆ กลับไม่อยากทิ้ง --- ไม่สิ ไม่กล้าทิ้งต่างหาก

--- ราวกับกลัวว่าจะเกิดอาถรรพ์อย่างนั้นแหละ

ปิ๊งป่อง

เด็กหนุ่มสะดุ้งตัวลอยเมื่อได้ยินเสียงกดกริ่งประตู เสียงหวานใสขานรับพร้อมกับหันไปจุปากให้ไวท์เงียบเสียงลง เรือนขาบอบบางเร่งรีบตรงไปที่ประตูแล้วชะงักฝีเท้าเมื่อนึกขึ้นได้ว่าควรหยุดดูก่อนว่าใครเป็นผู้มาเยือนในยามดึกสงัดเช่นนี้

“ใครครับ?”

“พิซซ่ามาส่งครับ”

ตอนนั้นเองที่กรวิชญ์ถอนหายใจอย่างโล่งอก เขาเปิดประตูรับสินค้าด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม พร้อมกับยื่นเงินค่าอาหารให้อีกฝ่ายแล้วกลับเข้าห้องไป

ไวท์กระดี๊กระด๊ามาหาเจ้าของร่างเพรียวในทันทีที่ประสาทรับกลิ่นสัมผัสได้ถึงกลิ่นพิซซ่าอันหอมหวน ร่างสีขาวตะกุยหน้าขาเรียวยาวอย่างออดอ้อน แต่ด้วยขนาดที่ไม่ใช่เล็ก ๆ ทำให้ดูคล้ายการทำร้ายเจ้าของเสียมากกว่า

“ไม่เอาน่า ไวท์ บอกแล้วไงว่าอย่ามาเสียใจทีหลัง~”

เสียงใสเอ่ยพลางวางกล่องพิซซ่าลงบนโต๊ะอาหาร เดินไปล้างมือโดยไม่สนใจเสียงครางหงิงของสุนัขคู่ใจ ก่อนจะเดินกลับมาเปิดกล่องพิซซ่าอย่างอารมณ์ดี

ทว่า พิซซ่าหน้าซีฟู้ดของเขามีบางสิ่งที่แปลกไป มีกุ้ง ปลาหมึกตามปกติ แต่เหมือนจะราดซอสแบบใหม่ที่ดูไม่น่าอร่อยสักเท่าไหร่ คิ้วเรียวสวยได้รูปขมวดมุ่นอย่างงุนงง สั่งพิซซ่าร้านนี้มาตั้งแต่เกิดก็ไม่เคยรู้มาก่อนว่ามีซอสสีขาวดูหยุ่น ๆ แบบนี้ราดหน้าอยู่ด้วย


สีขาว ๆ ขุ่น ๆ ............ อย่างกับ .........................................



เด็กหนุ่มสะบัดศีรษะไล่ความคิดนี้ออกไป เป็นไปไม่ได้หรอกน่า ร้านไหนจะทำลายชื่อเสียงสินค้าของตัวเองแบบนั้นล่ะ มือเรียวเอื้อมหยิบพิซซ่าขึ้นมา แต่ยังไม่ทันที่จะได้อ้าปากชิม เสียงกดออดก็ดังขึ้นอีกครั้ง

คราวนี้กรวิชญ์ชักหงุดหงิด พิซซ่าก็ไม่ใช่ ใครกันนะมาซะดึกดื่น ถ้าเป็นแฟนคลับจะแจ้งตำรวจจับฐานบุกรุกให้มันรู้แล้วรู้รอดไปซะเลยนี่

ด้วยอารมณ์โมโหทำให้เขากระชากประตูเปิดโดยไม่หยุดถามก่อนว่าใคร หากเขาล่วงรู้อนาคตได้ กรวิชญ์คงตัดสินใจล็อกห้องอย่างแน่นหนาหรือไม่ก็เรียกตำรวจมาเลยด้วยซ้ำ

เบื้องหน้าปรากฏร่างสูงในชุดคนส่งพิซซ่าร้านเดิม กรวิชญ์ได้แต่เลิกคิ้วขึ้นด้วยความงุนงงว่ามีอะไรเกิดขึ้น

“มีอะไรเหรอครับ?”

กรวิชญ์เอ่ยพลางหันไปดุไวท์ที่เห่าเสียงดังไม่ยอมหยุด ก่อนจะหันกลับมามองทางเดิม แต่ยังไม่ทันที่เขาจะเบือนสายตามาที่เก่า ร่างบอบบางก็ถูกลำแขนแกร่งโอบรัดเอาไว้ พร้อมกับมือใหญ่ที่ตะครุบปากของเขาอย่างรวดเร็ว

“อื้อ?!?!?!?!”

ร่างเพรียวหยุดนิ่งด้วยความตกตะลึงเมื่อสัมผัสได้ถึงความเย็นเยียบของคมมีดที่จ่ออยู่ที่เรือนคอ โสตประสาทรับรู้ถึงเสียงประตูปิดและลงกลอน พร้อม ๆ กับมือใหญ่อีกข้างที่ยังคงปิดปากของเขาแน่น

"ถ้าไม่อยากเจ็บตัว ก็อย่าส่งเสียงนะครับ... สโนวไวท์ของผม"













อัยยะ!! แล้วจะรีบมาลงต่อนะคะ


 :bye2:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-05-2012 16:06:03 โดย MilkTea »
สารบัญนิยายของชานมค่ะ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=36869.msg2340229#msg2340229

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4729
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 575

ถูกใจให้เป็ด 0
เอสเอ็ม โรคจิต เต็มหน่วยเลยจ้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ bulldog17

  • ลบคะแนนเค้าทำไมT.T
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 224

ถูกใจให้เป็ด 0
ชะเอิงเงิงเงย....ดูจะโหดแท้ o21

หนูกร(ใช่มั้ย?)มีแววมาโซอยู่นะ
หรือจะไฟว้ ?

ออฟไลน์ jinglan

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 18
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด 0
อูวว ชอบแนวนี้จ้า  :impress2:


ออฟไลน์ Tiamo_jamsai

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 114

ถูกใจให้เป็ด 0
 :mc4: :mc4: :mc4: :mc4: เป็นกำลังใจจ้า

ออฟไลน์ Minako

  • บ้าๆบอๆ ไปวันๆ ข้าพเจ้านั้นหาสาระไม่ได้ 555
  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 91
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด 0
ค้างงงง..... :a6:
มาต่อออออออออออออ
จิ้มๆๆ  :z13:

ออฟไลน์ benzbent

  • cassiopeia : at love
  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
    • facebook

ถูกใจให้เป็ด 0
น้องกรเป็นมาโซเหรอเนี่ย
มาต่อไวๆนะคะ  o13
Always keep the faith
keep in mind that I love you

ออฟไลน์ Mekaming

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 16

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่านปล้วsmตาม555 :laugh:

ออฟไลน์ ΡΕΡΡΕЯМΙИТ

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18

ถูกใจให้เป็ด 0
ฮ้าาา แนวจิตนี่แหละใช่เลยย
เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ

ออฟไลน์ MilkTea

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 85
    • MilkTea's Secret Garden
[เรื่องสั้น] TERRORIST กลบ ขัง ฝัง ฆ่า
«ตอบ #10 เมื่อ07-05-2012 18:57:45 »

ถูกใจให้เป็ด +23



แวะมาลงต่ออีกส่วนหนึ่ง อาหารหวานหลังมื้อเย็นค่ะ

เจอกันอีกทีคืนวันเสาร์นะคะ ^ ^








[2]




“อย่าร้องนะ แล้วผมจะปล่อยคุณ...”

เสียงทุ้มกระซิบแผ่วริมหูบาง ทำให้คนที่กลัวจนน้ำตาคลอรีบพยักหน้าแทนคำตอบ ทันใดนั้นเองริมฝีปากของเขาก็เป็นอิสระ แต่มีดเล่มเล็กก็ยังคงจ่อนิ่งอยู่ที่เดิม

“เอาหมาไปไว้ในห้องซะ ถ้าตุกติกล่ะก็ คอขาว ๆ ของคุณเป็นรูแน่...”

“นายเป็นใคร? ต้องการอะไร?”

กรวิชญ์เอ่ยถามออกไปพร้อมกับค่อย ๆ เดินไปทางไวท์ที่ยืนขู่อยู่หน้าห้องรับแขก คมมีดที่เฉี่ยวสัมผัสลำคอทำให้เขาขนลุกเกรียวด้วยความหวาดหวั่น สมองพยายามเค้นคิดหาทางหนีรอด

“ถ้าเงินล่ะก็ ที่นี่ไม่มีหรอกนะ”

ร่างสูงใหญ่ไม่ตอบ เพียงแค่ขยับสอดเข่าเข้าไประหว่างขาของร่างตรงหน้าแล้วกระทุ้งเบา ๆ แทนการเร่งให้รีบเดินต่อไป กรวิชญ์ขมวดคิ้วมุ่นพร้อมกับกวักมือเรียกไวท์ ในใจยังคงวางแผนหาทางหนีออกจากที่นี่ไปพร้อม ๆ กับสุนัขคู่ใจตัวนี้อย่างยากลำบาก

“ไวท์ ไปเข้าห้อง...”

สุนัขร่างใหญ่ไม่ฟังเสียงเจ้านาย กลับขู่ใส่คนแปลกหน้าพร้อมกับเริ่มเห่าไม่ยอมหยุด กรวิชญ์เองก็ไม่คิดจะห้าม เผื่อว่าใครที่ได้ยินเสียงแล้วรู้สึกผิดสังเกตจะเข้ามาช่วย แต่ความหวังก็ดับวูบเมื่อได้ยินเสียงขยับของโลหะข้างหู ดวงตาคู่สวยเบือนมองข้างศีรษะด้วยความตกใจเมื่อพบว่าในมืออีกข้างของอีกฝ่าย บัดนี้ถือปืนที่กำลังเล็งไปทางสุนัขตัวโปรดของเขาที่ส่งเสียงเห่าไม่ยอมหยุด

“ไวท์!! ไปเข้าห้องเดี๋ยวนี้!!!!”

เสียงใสแทบจะกรีดร้องจนร่างปุกปุยสีขาวสะดุ้ง เนื่องจากนาน ๆ ครั้งเท่านั้นที่เจ้าตัวแสบจะถูกดุ

“เข้าห้อง!!”

เมื่อได้ยินคำสั่งย้ำอีกครั้ง ไวท์จึงมุ่งหน้าไปยังห้องนอน โดยมีอีกสองร่างเดินตามไปเพื่อปิดประตู

“เอาล่ะ ทีนี้ก็ไปห้องน้ำซะ”

กรวิชญ์เลิกคิ้วขึ้น แต่ยังไม่ทันได้ถามอะไร ร่างบอบบางก็ถูกผลักให้เดินหน้าไปทั้ง ๆ ที่ยังมีมีดจ่อคออยู่ การเดินแบบนี้ไม่ใช่เรื่องง่ายนัก เขาต้องเงยหน้าขึ้นพอสมควรเพื่อหลบหลีกคมมีด ทั้งยังถูกจับมือไขว้ไว้ด้านหลังติดกับหน้าท้องของชายหนุ่มอีก

ขาเรียวก้าวเข้าสู่ห้องน้ำอย่างช้า ๆ พื้นกระเบื้องยามค่ำคืนให้สัมผัสเย็นยะเยือกไม่ต่างอะไรกับคมมีดที่ยังคงอยู่ที่เดิม กรวิชญ์ถูกต้อนให้ไปนั่งที่ชักโครกพร้อมกับเผชิญหน้ากับร่างสูงใหญ่ของผู้บุกรุก

“เอาล่ะ ทีนี้นายจะบอกได้รึยังว่าต้องการอะไร?”

เสียงใสพยายามควบคุมให้คงที่ แต่ก็ไม่วายสั่นระริกเล็กน้อยด้วยความหวาดหวั่นที่ไม่อาจปกปิดได้มิด

ร่างสูงตรงหน้าไม่ตอบ กลับปลดกระดุมเสื้อเพื่อถอดเครื่องแบบคนส่งพิซซ่าออกอย่างรีบเร่ง เผยให้เห็นเสื้อเชิ้ดสีดำด้านใน เห็นได้ชัดว่ารำคาญเสื้อผ้าที่ขนาดเล็กกว่าร่างกายจนแทบทนไม่ไหว ระหว่างนั้นกรวิชญ์ก็เริ่มตวัดสายตาไปทางประตูห้องน้ำที่ถูกอีกฝ่ายยืนบังไว้จนมิด อยากจะหาจังหวะหนีออกไปอยู่หรอก แต่มีดที่อยู่ในมือใหญ่มันชวนให้ความกล้าลดลงเสียจริง

“นี่นาย ต้องการอะไรกันแน่? ฉันไม่ว่างนั่งอยู่ในส้วมทั้งคืนหรอกนะ...”

เด็กหนุ่มชะงักเมื่ออีกฝ่ายหันหน้ามามองนิ่ง ๆ เขาหลบสายตาคมที่จ้องมองมาอย่างไม่อาจทานทนต่อแรงกดดันได้ แม้จะมองเพียงเสี้ยววินาที แต่เขาก็รับรู้ถึงความหล่อเหลาของคนตรงหน้าได้เป็นอย่างดี

‘หน้าตาก็ดี ไหงคิดสั้นมาเป็นขโมยก็ไม่รู้’

ชายหนุ่มปลดเน็คไทออก พร้อมกับเดินเข้ามาหาร่างเล็กที่สะดุ้งเฮือกด้วยความตกใจ

“หันหลัง แล้วเอามือไพล่หลังไว้”

เสียงทุ้มเอ่ยสั่ง ดวงตาคู่สวยปรายมองมีดที่อยู่ในมือของอีกฝ่ายพลางยอมจำนนทำตามคำสั่งแต่โดยดี แม้ในใจจะไม่เต็มใจนัก เขานิ่งให้อีกฝ่ายมัดมือเอาไว้แน่นโดยไม่ปริปากอะไรออกมา ในใจอดกังวลไม่ได้ว่าจะหาทางหนีออกไปทั้ง ๆ ที่มือถูกมัดเสียแน่นเช่นนี้ได้อย่างไร

“เอาล่ะ ทีนี้ก็ลุกขึ้นซิ แล้วหันหน้ามาทางนี้ด้วย”

กรวิชญ์ลุกขึ้นยืน ความหงุดหงิดจนลืมกลัวทำให้เขาตัดสินใจเงยหน้ามองอีกฝ่ายอย่างท้าทาย

“สั่งอยู่ได้ พูดดี ๆ ไม่เป็นรึไง?”

“นี่คนสวย... ผมชอบเสียงของคุณนะ แต่ถ้าพูดจาไม่น่ารักมาก ๆ เข้า ระวังจะพูดไม่ได้นะครับ”

เด็กหนุ่มเงียบเสียง ก่อนจะอุทานดังเมื่ออีกฝ่ายเลื่อนมือลงมาปลดกระดุมเสื้อของเขาอย่างชำนิชำนาญ

“อะ... ทำบ้าอะไรของนาย!! หยุดนะ! ฉันบอกให้หยุดไง!!”

เสียงโวยลั่นของเขามีผลต่ออีกฝ่ายเพียงเรียกเสียงหัวเราะเบา ๆ ในลำคอเท่านั้น มือใหญ่เลิกเสื้อไปด้านหลัง พันเป็นปมทับเน็คไทอีกชั้นหนึ่ง เผยให้เห็นเรียวบ่าลาด ผิวขาวเนียนละเอียดชวนมองดูเปล่งประกายยิ่งนักภายใต้แสงไฟสีส้มในห้องน้ำเช่นนี้

“อยู่นิ่ง ๆ สิคนสวย... คุณชอบความตื่นเต้นไม่ใช่เหรอ?”

กรวิชญ์ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเบิกตากว้างอย่างนึกขึ้นได้ว่าเคยให้สัมภาษณ์ไว้เช่นนั้น แต่นั่นเขาหมายถึงความตื่นเต้นประเภทบันจี้จั๊มพ์อะไรแบบนั้น ไม่ใช่ถูกคนบุกรุกเข้าบ้านแล้วจับแก้ผ้าแบบนี้!!

ระหว่างที่เขากำลังตื่นตระหนกนั้นเอง มือใหญ่ก็คว้าเอาฝักบัวมาเปิดน้ำร้อนจัดแล้วหันมาทางร่างบอบบางอย่างรวดเร็ว

“อ๊ะ...!! แค่ก แค่ก!! ทะ ทำอะไรของ... แค่ก!!”

เขาสำลักน้ำเต็ม ๆ น้ำร้อนจัดทำให้เขารู้สึกแสบจมูก ให้ตายเถอะ ไอ้หมอนี่มันเสียสติไปแล้วรึไง?!

“นายจะทำอะไรกันแน่!!”

“เดี๋ยวก็รู้... ผิวของคุณเนี่ยนะ เวลาโดนน้ำร้อนเข้าไปแบบนี้แล้วขึ้นสีได้เร็วจริง ๆ”

ประโยคหลังที่เอ่ยด้วยน้ำเสียงเพ้อฝันทำให้เด็กหนุ่มขนลุกซู่ด้วยความหวาดกลัว การถูกขโมยบุกบ้านก็น่ากลัวอยู่แล้ว และถ้าขโมยนั่นเป็นคนโรคจิตด้วยล่ะก็ ความน่ากลัวมันเพิ่มขึ้นเป็นร้อยเท่าเลย!!

“เอาล่ะ มาอาบน้ำกันดีกว่า”

กรวิชญ์ผงะไปกับคำพูดของอีกฝ่าย ก่อนจะพยายามดิ้นเมื่อมือใหญ่ค่อย ๆ ปลดซิปกางเกงของเขาอย่างเบามือ

“นายจะบ้าเหรอ!! ปล่อยฉันนะ!!!”

อีกฝ่ายหัวเราะในลำคอเบา ๆ พลางรูดกางเกงขายาวสีน้ำตาลของเด็กหนุ่มลง และก่อนที่กรวิชญ์จะทันได้อ้าปากพูดอะไร เขาก็รู้สึกถึงความเย็นเยียบที่แนบลงบนผิวอ่อนริมขอบกางเกงใน

“น้องกรครับ เคยเรียนศิลปะไหม?”

“นะ นาย... หมายความว่ายังไง?”

ร่างสูงจุปากคล้ายกับไม่พอใจกับสิ่งที่ได้ยิน “ไม่ชอบให้คุณเรียกผมแบบนั้นเลยนะ... ผมชื่อ 'ปัถย์' ผมถามว่าเคยเรียนศิลปะรึเปล่า คุณกลัวเสียจนฟังผมไม่รู้เรื่องเชียวหรือ?” มือแกร่งจิกเรือนผมนุ่มแล้วดึงจนใบหน้างามแหงนหงาย “ตอบมาผมซิ คนสวย เราจะได้เรียนกันต่อ”

“คะ เคย...”

"ดีครับ เรียกชื่อของผมด้วยสิ เรียกว่า 'พี่ปัถย์' เร็วเข้า"

เรือนร่างบอบบางสะท้านเฮือกเมื่อรับรู้ได้ถึงปลายลิ้นที่โลมเลียเรือนคอขาวเนียน “อย่า... พะ พี่ปัถย์...” เขารู้สึกขยะแขยงจนน้ำตาแทบไหล

“เป็นเด็กดีแบบนี้ตั้งแต่แรกก็ไม่ต้องเจ็บตัวหรอก...” เอ่ยพร้อมกับปล่อยมือที่ขยุ้มผมสีเข้ม “พูดถึงเรียนศิลปะ รู้ใช่ไหมว่าต้องระบายสีอ่อนก่อนสีเข้ม?”

กรวิชญ์ไม่ตอบ กลับขมวดคิ้วมุ่นพลางปรับระดับลมหายใจให้เข้าที่ และเมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายเงื้อมีดขึ้น เขาจึงรีบพยักหน้าโดยเร็ว

“ตอบเป็นคำพูดสิ”

“ใช่! มันก็ต้องแบบนั้นอยู่แล้วนี่!”

“อืม ดี คุณก็เข้าใจเรื่องกฎของสีดีนี่” ชายหนุ่มเอ่ยเสียงกังวาน พร้อมกับเปล่งเสียงหัวเราะออกมาอย่างน่าขนลุก “รู้ไหมว่าทำไมแม่มดถึงอยากเห็นสโนว์ไวท์เปื้อนเลือด?”

กว่ากรวิชญ์จะเข้าใจความหมายของคำพูดนั้น คมมีดก็พุ่งมาทางหน้าท้องขาวเนียนของเขาแล้ว!!

"สีแดงที่ไหลรินบนผิวขาว ๆ ของคุณ... คงเป็นภาพที่สวยงามน่าดูเลย ว่าไหม?”

“ ----------!!!!”

ฟึ่บ!!


ปลายมีดที่ควรจะฝังเข้าเนื้อของเขา กลับเลยไปตัดสายเน็คไทที่พันข้อมือของเขาออกแทน พร้อมกับเสียงหัวเราะเบา ๆ ของคนที่ยืนอยู่ตรงหน้าที่ดังขึ้นเมื่อร่างเพรียวถึงกับไม่อาจห้ามอาการสั่นของร่างกายได้

"คุณคิดว่าผมโหดร้ายขนาดนั้นเชียวหรือ? ถ้าคุณออกจะน่ารักและเชื่อฟังแบบนี้ ผมรับประกันว่าจะไม่ทำร้ายคุณ... เราออกไปทานอาหารค่ำกันดีกว่า"

ปัถย์เดินเข้ามาพยุงร่างที่เปียกน้ำจนชุ่มไปหมดทั้งตัวให้ลุกขึ้นยืนแล้วเดินออกไป ในตอนนั้นกรวิชญ์สามารถสะบัดหลุดได้โดยง่ายเนื่องจากอีกฝ่ายลดมีดลง แต่เขาไม่มีแรงจะขัดขืนในตอนนี้ ความหวาดกลัวจากวินาทีที่คิดว่าตนเองจะโดนแทงยังเกาะกุมอยู่ในใจ

"พิซซ่าที่ผมเอามาส่งให้คุณเป็นพิเศษ คุณยังไม่ได้ทานเลยสินะ"

มือแกร่งกดบ่าบางให้นั่งลงบนเก้าอี้โต๊ะอาหาร ก่อนจะก้มลงมัดข้อเท้าของเขาติดกับขาเก้าอี้อย่างรวดเร็ว

"ไม่ต้องห่วง ผมไม่ได้มัดแน่นขนาดนั้น แค่กันคุณลุกไปไหนทั้ง ๆ ที่ยังทานไม่เสร็จเท่านั้น"

"... พิซซ่านั่น?"

"ใช่สิ ไม่ง่ายเลยนะที่จะยืมชุดคนส่งพิซซ่ามาเสิร์ฟให้คุณ ที่จริงผมก็ขอร้องดี ๆ แล้วแท้ ๆ ว่าเดี๋ยวจะเอามาคืน หมอนั่นก็ไม่น่าวุ่นวายให้เสียเวลาเลยจริง ๆ นะ"

ชายหนุ่มแกว่งมีดเล่นไปมา ทำให้กรวิชญ์ค่อย ๆ เข้าใจความหมายของคำพูดนี้ได้อย่างช้า ๆ

"นาย... ฆ่าเขา?"

เสียงหัวเราะดังก้องไปถึงขั้วหัวใจของเด็กหนุ่ม "อย่าใช้คำพูดน่ากลัวแบบนั้นสิ ผมแค่อยากมอบความสุขให้คุณถึงที่ หมอนั่นอยากมาขัดขวางผมเองนี่นะ ผมก็จำเป็นต้องป้องกันตัวเท่านั้น"

มือใหญ่เปิดฝากล่องพิซซ่า เผยให้เห็นพิซซ่าขนาดกลางที่ยังอยู่ในสภาพเดิม ตอนนี้กรวิชญ์เริ่มกังวลกับคราบเมือกสีขาวที่อยู่บนหน้าพิซซ่าจนละสายตาไม่ได้ ทำให้อีกฝ่ายสังเกตถึงความตีงเครียดบนใบหน้าเยาว์วัยแล้วมองตามดวงตาคู่สวย รอยยิ้มค่อย ๆ ผุดขึ้นบนใบหน้าดูดี

"ผมอุตส่าห์ใส่ส่วนประกอบพิเศษเพื่อคุณโดยเฉพาะเลยด้วย" เอ่ยพลางหยิบพิซซ่าขึ้นมาถือไว้ แล้วยื่นมาทางเด็กหนุ่ม "เอ้า อ้าปากสิครับ"

กรวิชญ์ตัวสั่นด้วยความหวาดหวั่น เขารู้แล้วว่าอะไรอยู่บนนั้น ริมฝีปากคู่สวยเม้มแน่นโดยไม่รู้ตัว

"อ้าว ต่อต้านอีกแล้วเหรอครับ?"

ชายหนุ่มเลิกคิ้วขึ้นพร้อมแสดงอาการแปลกใจ เขาสั่นศีรษะพร้อมกับวางพิซซ่าลงแล้วหันไปทางมีดที่วางอยู่ข้าง ๆ ตอนนั้นเองที่เด็กหนุ่มนึกได้ว่าอีกฝ่ายกำลังจะทำอะไร

"เปล่า! หะ ให้ฉันกินเถอะ..."

ปัถย์ระบายลมหายใจออกมายาวคล้ายกับเอ็นดูเด็กดื้อ "เข้าใจง่าย ๆ แบบนี้ตั้งแต่แรกก็หมดเรื่อง"

เขาเอื้อมมือไปหยิบพิซซ่าแล้วป้อนให้อีกฝ่ายถึงปาก นัยน์ตาคู่โตเหลือบมองคราบขาวบนพิซซ่าสลับกับรอยยิ้มบนใบหน้าคมเข้ม ก่อนที่เรียวปากบางจะค่อย ๆ เผยอแล้วกัดลงบนพิซซ่าเล็กน้อยเพื่อเลี่ยงไม่ให้ถูกคราบเลอะนั่น

"ทานเยอะ ๆ สิครับ ผมอยากให้คุณทานนะ"

"มะ ไม่ล่ะ... ฉันยังไม่หิว"

ทันใดนั้นเอง มือแกร่งก็ตะปบเข้าที่กรามของเขา พร้อมกับบีบให้อ้าปากอย่างรุนแรงแล้วยัดพิซซ่าเข้าไปทั้งชิ้น

"อึก! อื้อ... อ!!"

เด็กหนุ่มพยายามคว้าข้อมือหนาเอาไว้ แต่ก็ไม่อาจเบือนหน้าหนีได้ ร่างบางเกร็งไปทั้งตัว แต่อีกฝ่ายกลับเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มคล้ายกับบิดาสอนบุตรให้ทานอาหารอย่างอ่อนโยน

"เป็นเด็กดีนะครับ น้องกร ผมอยากให้คุณทานให้หมดทั้งชิ้น..." เขาเลื่อนชิ้นพิซซ่าให้ลึกลงไปอีกจนอีกฝ่ายแทบขย้อน "ค่อย ๆ เคี้ยวสิครับ จะได้กลืนลงไป..."

หลังจากฝืนต้านอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดกรวิชญ์ก็ยอมเคี้ยวอย่างช้า ๆ หยดน้ำใสปริ่มขอบตาด้วยความขยะแขยงกับรสชาติเฝื่อนคอที่ได้รับ เขาใช้เวลาอยู่นานกว่าพิซซ่าทั้งชิ้นจะหมด แล้วปัถย์จึงผละถอยไปนั่งที่เดิม

"ดื่มน้ำหน่อยไหมครับ?"

กรวิชญ์หอบหายใจแรงโดยไม่พูดอะไร เขายกหลังมือเช็ดริมฝีปากพร้อมกับปาดน้ำตาด้วยความสะอิดสะเอียน เด็กหนุ่มไม่ได้เงยหน้าขึ้นมองว่าอีกฝ่ายลุกไปไหน และเมื่อรู้สึกตัวอีกที ก็มีขวดเบียร์วางอยู่ตรงหน้าของเขาแล้ว

"อา... จริงสิ ดื่มเบียร์ท่านี้ไม่ได้นี่เนอะ" ชายหนุ่มคว้ามีดแล้วเดินมาทางร่างบอบบางที่ยังคงถูกมัดอยู่กับเก้าอี้ "พอผมปลดเชือก ให้คุณไปยืนขึ้นแล้ววางมือลงบนโต๊ะ เข้าใจนะครับ?"

กรวิชญ์ปรอยตามองอีกฝ่ายด้วยความไม่เข้าใจ แต่ก็รีบรับคำเมื่อรู้สึกได้ถึงคมมีดที่จ่อผิวอยู่ด้านหลัง

"ขะ เข้าใจแล้ว!"

ปัถย์ใช้เวลาไม่นานในการแกะเชือก แล้วใช้มีดจี้หลังเด็กหนุ่มให้ไปยืนชิดขอบโต๊ะอาหาร กรวิชญ์วางมือทั้งสองข้างลงบนโต๊ะตามคำสั่งแล้วรอดูต่อไปว่าอีกฝ่ายจะทำอะไร

"กางขาออกซิ..."

ใบหน้าเนียนแดงซ่านขึ้นมาทันที "นายจะบ้า...!!"

เขาเอี้ยวตัวกลับมา ก่อนชะงักไปเมื่อพบกับปลายมีดที่จ่อคออยู่แทนคำตอบ เขาจึงหันกลับไปแล้วกางขาออกโดยไม่พูดอะไรอีก

"กว้างกว่านี้ครับ... กว้างอีกหน่อย คนดี"

กรวิชญ์แยกขาออกกว้างจนหน้าจะทิ่มหากไม่มีโต๊ะคอยรองรับน้ำหนัก แล้วชายหนุ่มจึงก้มลงผูกข้อเท้าของเขาเอาไว้กับขาโต๊ะอย่างแน่นหนา ทำให้ร่างบอบบางแนบสนิทติดกับโต๊ะโดยสมบูรณ์ หยดน้ำที่ยังไม่แห้งตั้งแต่ตอนอยู่ในห้องน้ำหยดแหมะลงบนพื้น

"กันคุณเมาแล้วล้มน่ะครับ" ชายหนุ่มหัวเราะเบา ๆ เมื่อเห็นอีกฝ่ายมองมาด้วยสายตาไม่เข้าใจ "ทีนี้เรามาดื่มกันเถอะ"

"จะดื่มท่านี้ได้ยังไงกันล่ะ?! มีหวังสำลักกันพอดี"

"ดื่มได้สิครับ ท่านี้ทำให้รับแอลกอฮอล์ได้รวดเร็วที่สุดด้วย... คุณคอแข็งนี่นา ก็ต้องให้ดื่มท่าที่เมาง่ายที่สุดสิ"

กรวิชญ์ยังคงไม่เข้าใจกับคำพูดของอีกฝ่าย แต่แล้วก็ต้องร้องลั่นเมื่อคมมีดเลื้อยขึ้นมาตาขอบกางเกงใน

"นายทำอะไรน่ะ!!"

"อย่าดิ้นนะครับ ถ้าพลาดพลั้งไปโดนอะไรเข้า ผิวสวย ๆ ของคุณจะเป็นรอยได้นะ"

เขาหัวเราะเบา ๆ พร้อมกับค่อย ๆ ตัดผ้าชิ้นสุดท้ายบนเรือนร่างงดงามให้ขาดจากกัน ซากกางเกงสีขาวที่ตกลงบนพื้นเรียกอาการสะท้านในใจของเจ้าของร่างเพรียว เขาคิดว่าคงไม่ได้หูแว่วที่ได้ยินเสียงหอบหายใจอย่างกระหายของคนด้านหลัง

มือใหญ่ลูบแก้มก้นเนียนอย่างเบามือ เรียกอาการหวั่นระทึกของเด็กหนุ่มจนขนลุกเกรียว กรวิชญ์พยายามเกร็งตัวโดยไม่พูดอะไร จนกระทั่ง ปลายนิ้วยาวค่อย ๆ เลื่อนเข้าสู่ร่องหลืบด้านหลัง

"ดะ เดี๋ยว! นายจะทำอะไรน่ะ?!"

"พูดจาไม่มีหางเสียงเลย... ผมว่าผมบอกชื่อคุณแล้วนะ ต่อจากนี้ช่วยเรียกชื่อผมด้วยนะครับ"

"นายมันบ้าไปแล้ว!! ทำแบบนี้กับฉันทำไม?!"


กรวิชญ์ตะคอกออกมาอย่างเหลืออด ใบหน้าเนียนแดงก่ำด้วยความอายระคนความโกรธ แต่อีกฝ่ายกลับทำเพียงแค่สั่นศีรษะอย่างนึกปลง ก่อนจะเดินออกไปทางโถงทางเข้าแล้วกลับมาพร้อมกับกระเป๋าสีดำใบใหญ่

กรวิชญ์เงียบเสียงลงเมื่อเห็นสิ่งที่อีกฝ่ายหยิบออกมา ทำให้ร่างสูงอมยิ้มเล็กน้อย

"เงียบได้แล้วเหรอครับ? ผมนึกว่าต้องลงไม้ลงมือกับคุณจนถึงที่สุดเสียอีกกว่าคุณจะเงียบ... แบบนี้ก็ดีครับ ผมจะได้ไม่ต้องฝืนใจทำร้ายคุณ"

เด็กหนุ่มระบายลมหายใจด้วยความโล่งอก ก่อนที่เรือนร่างจะเขม็งเครียดอีกครั้งเมื่อได้ยินประโยคถัดไป

"แต่เพื่อเป็นการหลาบจำ ผมคงต้องสร้างรอยบนร่างกายของคุณสักหน่อย"

แส้หนังสีดำสะบัดวูบ ก่อนจะฟาดลงบนแผ่นหลังเนียนสุดแรง

"อื้อ!!!"


หยดน้ำตาหยดลงบนโต๊ะไม้ในทันที เจ็บแสบจนไม่อาจห้ามเสียงร้องได้อยู่ อีกฝ่ายตวัดแส้อีกไม่กี่ครั้งก็หยุดมือ เพียงเท่านั้นใบหน้างามก็เต็มไปด้วยน้ำตา เด็กหนุ่มทรุดฮวบลงกับโต๊ะพลางหอบหายใจและกลั้นสะอื้น รอยบวมแดงปรากฏบนแผ่นหลังเนียน

"อึก ฮือ... ฮึก"

"ไม่น่าหัดต่อปากต่อคำเลยนะ... ผมไม่อยากให้ร่างกายของคุณมีรอยเลยแท้ ๆ" ปัถย์จุปากเบา ๆ "เอาล่ะ มาดื่มเบียร์กันดีกว่า... จะได้อารมณ์ดีขึ้น"

ภาพตรงหน้าพร่ามัวไปด้วยหยดน้ำใส กรวิชญ์ยอมให้อีกฝ่ายจับต้องร่างกายแต่โดยดี ในตอนนี้เขายอมทำทุกอย่าง ขอเพียงได้รับอิสรภาพอีกครั้งหนึ่ง ---













สนใจรับพิซซ่าซีฟู้ดสักถาดไหมคะ?

 o18

สารบัญนิยายของชานมค่ะ http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=36869.msg2340229#msg2340229

ออฟไลน์ kslave

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 11

ถูกใจให้เป็ด 0
แหม่ หนูกรได้กินพิซซ่าราดซอสขาวขุ่นแล้ว แถมกำลังจะได้กินเบียร์อีก
กรี๊ดดดดดดด รีบมาต่อด่วนเลยค่ะ :haun4:  :haun4:
พระเอกโรคจิตมาก
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-05-2012 19:11:18 โดย kslave »

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 134

ถูกใจให้เป็ด 0
น่ากลัวมาก

จิตไม่น้อยเลยน่ะเนี่ย


รออ่านตอนต่อไปค้าบบบ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2396
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 134

ถูกใจให้เป็ด 0
ให้ตายเพิ่งซื้อพิซซ่ามากินด้วยอ่ะ



ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4729
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 575

ถูกใจให้เป็ด 0
จิตเหลือเกิน

ออฟไลน์ ΡΕΡΡΕЯМΙИТ

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 253
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18

ถูกใจให้เป็ด 0
รอตอนต่อไปค่า พระเอกจิตดีเเท้หลา
เป็นกำลังใจให้คนเขียนค่ะ :)

ออฟไลน์ minipuri

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 64
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4

ถูกใจให้เป็ด 0
คุณพระ!!  :pighaun: :pighaun: :pighaun:
อู้วววววววว!

ออฟไลน์ Tiamo_jamsai

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 114

ถูกใจให้เป็ด 0
 :pighaun:

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3350
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 281

ถูกใจให้เป็ด 0
 :m30: :m30:




 :sad3: :sad3: :sad3:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2477
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 171

ถูกใจให้เป็ด 0
โรคจิตได้อีก โดยเฉพาะพิซซ่า สยองมาก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Mookkun

  • Just a 'SOLOIST'
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 756
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 36

ถูกใจให้เป็ด 0
อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
จิตแท้!~~~ *ตาเป็นประกาย*

กึ๋ยยยย!~
Just because you're breathing doesn't mean you're alive...

ออนไลน์ ไอ้ดื้อ

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่านไปขนลุกไป  :a5:

แต่ก็สนุกมากๆคะ
นี่เรากลายเป้นสาย SM ไปแล้วหรอเนี่ยยย  o22
รีบๆมาต่อนะคะ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ลบคะแนนเค้าทำไมT.T
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 224

ถูกใจให้เป็ด 0
อ่าาาา....SM เต็มขั้น :haun4:
หรือจะไฟว้ ?

ออฟไลน์ benzbent

  • cassiopeia : at love
  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
    • facebook

ถูกใจให้เป็ด 0
จิตสุดยอด!!
ชอบปัถย์อ่าาาา ><
Always keep the faith
keep in mind that I love you

ออฟไลน์ owo llยมuมข้u

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 21

ถูกใจให้เป็ด 0
เชดโด้ โคอะล่ามาชชชชช =w= SM อย่างแร๊ง!!! ชอบแอร๊ย

ออฟไลน์ andear

  • ยาราไนก๊ะ ??
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 908
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 61

ถูกใจให้เป็ด 0
 :m30:โอ้วววววววววววววววว SMล่ะ SMล่ะ :m3: :m3: อรั๊ง~~~~ :m2:
นู๋ยังว่าง...จีบนู๋บ้างสิ!!


ออฟไลน์ numay

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 907
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 40

ถูกใจให้เป็ด 0
จิตขนาดนี้คงไม่ถึงตายนะ

ออฟไลน์ Mekaming

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 267
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 16

ถูกใจให้เป็ด 0
อยากอ่านต่อเร็วค่าา :z3: :z3:
กลายเป็นคนจิตตามแล้วทำงายยยยดี :serius2: :serius2:

ออฟไลน์ กาลณัฐ

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 14

ถูกใจให้เป็ด 0
 o22 เอิ่มมมมมม เก็บนายเอกไว้ก่อนนะ
อย่าให้ตายเร็วละ
ยิ่งเข้าใกล้...เธอยิ่งห่าง
ยิ่งวิ่งตาม...เธอยิ่งหนี
หัวใจเธอ...เหมือนไม่มี
เธอยิ่งหนี...ฉันยิ่งตาม...เจ็บปวดใจ

ออฟไลน์ kisz

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 35

ถูกใจให้เป็ด 0
ป๊าดดดดดดดดดดดดดดดดด  (ตาเป็นประกาย วิ้งๆ)

พระเอกเป็นสโตร์เกอร์หรอเนี่ยะะะะะ แถวจิตนิดๆอีก

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด