แม่สื่อแม่ชัก มักได้ "ชัก" เอง : 09-01-2014 ตอนที่ 24 (จบ) : ฆาตกรรมหมู่ หน้า 71
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณยกป้ายไฟเชียร์ใคร...?

พี่จิ้น   ยักษ์ตี๋
พี่โอม ยักษ์เข้ม
กราฟ  ยักษ์แว่น
มะนาว คางคกตัวที่สอง
เชียร์ทุกคน เหมาหมด ^ ^

ผู้เขียน หัวข้อ: แม่สื่อแม่ชัก มักได้ "ชัก" เอง : 09-01-2014 ตอนที่ 24 (จบ) : ฆาตกรรมหมู่ หน้า 71  (อ่าน 242478 ครั้ง)

ออฟไลน์ พลอยสวย

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1928
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 224

ออฟไลน์ nubeebaa

  • 'ณ นิยาย ♥
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 35
ตามอ่านรวดเดียว  ไม่หลับไม่นอนเลย สนุกจนวางไม่ลง
 #อยากให้เรื่องนี้4Pมากๆคะ  555555
I Like Yaoi  :m3:

    By.'สาววาย อำมหิต ♥

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279
เชียร์พี่เข้ม รักพี่เข้ม ยังไงก็อยากให้พี่เข้มเป็นพระเอก   ชอบจริง ๆ ผู้ชายแบบนี้อ่ะ  :-[  ยังไงเราก็ยังมีความหวังอยู่ ว่าพี่โอมสุดเถื่อน จะได้เป็นที่รักของน้องมะนาว   รีบมาต่อไว ๆ นะคะ  ลุ้นจะแย่อยู่แล้ว 

ปล. ยังไม่อยากให้จบเลยค่ะ ชอบเรื่องนี้มาก ถ้าจะจบจริง ๆ ก็ขอตอนพิเศษเยอะ ๆ เลยได้มั้ยคะ รัก ๆ คนเขียน :mew1: :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ophena

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 61
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
คิดถึงน้องมะนาว

ออฟไลน์ t-unseen

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
อ่อยยยยยย อยากอ่านต่อแล้วอ่ะ :hao7:

ออฟไลน์ Vavaviz

  • oONaMMOo
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 698
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27
ติดตามอ่านค่าาาา >w<

 :mew1: :mew1:
.. หากแท้จริง 'รอยยิ้ม' นั้นคือ เครื่องหมายแห่งความสุข แล้วล่ะก็.. 'น้ำตา' ก็คงเป็น เครื่องหมายของการมีชีวิตอยู่ ..

ออฟไลน์ ❁INDY_FAMILY❁

  • -ทำไมต้องเดินตามรอยเท้าใคร เราสามารถสร้างรอยเท้าของเราเองได้-
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 847
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 69
ตามอ่านจนทัน สนุกเวอร์อ่ะ
เพราะรักแท้ มันแชร์กันไม่ได้

ออฟไลน์ emo bboll

  • ٥ﻻ ﻉ√٥ﺎ ٱu
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18
พี่เข้ม จะอกหักไหมน้าาา~
 :serius2:
  (".)♥♥(.")      
/█\ = /█\ «3
 _| |_♥_| |_     

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279
 :mew6: :mew6:  ฮือ ๆ คิดถึงพี่เข้มกับน้องมะนาวจังค่ะคุณคนเขียนขาาาาา แง ๆๆ :sad12:

ออฟไลน์ yisren.

  • Twinkle~ Twinkle~ Little Star~ ,How I wonder what you are :D
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 540
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 33
อยากอ่านต่อออออ  :call:
สนับสนุนการกำจัดนางเอก(- -)/
มีแค่พระเอกกับนายเอกก็พอแล้ว เนอะ♥ :'b

ออฟไลน์ moomj

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
เชียร์กราฟคร่า

ออฟไลน์ moomj

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 54
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
เชียร์กราฟ......คนเขียนมาต่อเร็วๆนะคะ รออยู่ค่ะ

ออฟไลน์ meawwja

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 25
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1
 :3125:จิ้มมาคร้า

ออฟไลน์ lluvia

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
 มะนาวจ๋าาาาาา :call: :call: :call:

ยกป้ายไฟเชียร์"แว่นหนา"ต่อไป

ออฟไลน์ duaen12

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 9
จุดธูปเรียกคนแต่ง  :call: :call:

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279
 :จุ๊บๆ: รักพี่เข้มจังเลย  คนเขียนจ๋า เมื่อไหร่จะมา ฮือ ๆ  :sad2:

ออนไลน์ j4c9y

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2860
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 168
ชอบเว่อร์ๆ
ปืนใหญ่นีโออาร์มสตรอง ไซโคลนเจ็ท อาร์มสตรอง

ออฟไลน์ ดาวโจร500

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 134
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 8
คิดดดดดดดดดถึงงงงงงงงงงงเมื่อไหร่จามาาา  :ling1:

 หนูคิดถึงมะนาวววว  :hao5:

ออฟไลน์ npsp2555

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4
เรื่องนี้น่ารักดีค่ะ อ่านเข้าใจง่าย ยังไม่อยากให้จบเลย รอต่อนต่อไปนะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ออฟไลน์ duaen12

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 9
คนเขียนจ้า  คนอ่านใจจะขาดแล้ว  อยากเจอมะนาว please ๆๆๆๆๆๆๆ   :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ 9nawKIHAE

  • ♥ シンクラー
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 297
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 16
ตัวเอง..นี่จะ 5 เดือนแล้วนะ ที่เราไม่ได้เจอกัน ฮึก...
มะนาวอยู่ที่ไหนนนนนนนนนนนนนนนนน  :m15: :m15: :serius2:
♂♥♂

ออฟไลน์ มาม่าปลากระป๋อง

  • พิเศษใส่ไข่
  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 8
 :ling2: :ling1: :katai1: :katai5: :katai4: :z3: :serius2: :m31: :m16: :sad4:
ทำไมต้องหายไปตอนเด็ดด้วย
ฮามุกไข่มากค่ะ

ป.ล. มหาลัยไหนอะ เฉลยที

ออฟไลน์ sweetbasil

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 34
อ่านแล้วขำมากอ่ะ ทั้งคางคก

ทั้ง ไข่ผิดใบ  แล้วก็เสื้อคู่    :pigha2:

เสื้อคู่ คือคนที่ใส่ นี่ มะตูม ใช่ไหม  :a5:

เชียร์ทุกคนเลย  อยากรู้ว่าถ้าทั้ง 3 คนรู้ว่ามะนาวมีแฝดจะเป็นยังไง :z2:

ออฟไลน์ lluvia

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
ยังไม่มา.... :hao5:

ออฟไลน์ ►MoNkEy-PrInCe◄

  • อินเตอร์ไลน์
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18
รักเรื่องนี้อ่ะ

ชอบผู้ชายเรื่องนี้อ่ะ  :impress2:

คนแต่งอยู่ไหนอ่ะ  :ling1:

เค้าอยากอ่านนิยายของท่้านมากๆนะ  :sad4:

ออฟไลน์ ryoushena

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 147
The Call Chapter 22 : คำสาปซาตาน

หากโลกหยุดหมุน..................และค่อย ๆ เริ่มตายลง............ ทีละน้อย
“สัญญา”....................จะใช้เวลาช่วงสุดท้ายของชีวิตร่วมกัน
เมื่อร่างกายพวกเราแตกสลายกลายเป็นดวงดาว
จิตวิญญาณเราจะโบยบินไปพร้อมกัน


“คำสาปซาตาน”
ผู้แต่ง วับวาว


ช็อค!...ช็อคอารมณ์แบบสุด ๆ  “คำสาปซาตาน...นิยายรัก?” มะตูมทำหน้าปะหลักปะเหลือกราวกับคนกินของแสลงหัวคิ้วสองข้างขมวดเข้าหากันจนจะผูกเป็นโบว์ได้อยู่แล้ว เขาหันขวับเบิ่งตาลงไปจ้องมองใบหน้าหนุ่มตี๋ร่างยักษ์ที่ยังคงนอนแน่นิ่งกองเป็นผักต้มอยู่บนพื้นห้อง สลับกับข้อความในหน้ากระดาษสีขาวนวลของหนังสือนิยายเล่มหนาที่ถือคาอยู่ในมือ คนเราดูแค่หน้าไม่มีทางรู้ใจได้จริง ๆ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่า ‘ยากูซ่าหน้าตี๋ผู้อ่านนิยายรัก’ หน้าเหี้ยมแฝงความเลวเอาไว้เต็มคราบขนาดนี้ยังกล้าที่จะหยิบนิยายรักเล่มหนามาเปิดอ่าน ถ้าไม่เจอกับตัว เขาคงไม่มีทางเชื่อแน่นอนว่าไอ้รุ่นพี่หนุ่มตี๋หน้าเลวร่างใหญ่ยักษ์คนนี้จะอ่านนิยายแนวแบบนี้เป็นกับเขาด้วย

มะตูมตื่นมาตั้งแต่เช้าตรู่ นอนกลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียงนอนของคนอื่นอยู่ตั้งนานสองนาน พยายามโทรศัพท์หาพี่ชายตัวดีแล้วก็แล้วแต่ก็โทรไม่ติดจนเขาไม่รู้ว่าจะทำอะไรต่อเลยถือวิสาสะเลือกหยิบหนังสือเล่มหนาที่ตั้งวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือข้าง ๆ กับเตียงนอนของพี่หน้าตี๋มาอ่านเล่นฆ่าเวลาหนึ่งเล่ม เริ่มเปิดอ่านจากหน้าที่ถูกคั่นเอาไว้ด้วยที่คั่นกระดาษ ตอนแรกมองดูจากปกเขาคิดว่าเป็นหนังสือแนวผจญภัยไม่ก็นิยายผีแนวสืบสวนแน่นอน แต่พอเริ่มเปิดอ่านจากที่คิดว่านิยายลึกลับกลับกลายเป็นนิยายรักหวานแหววสุดแสนโรแมนติกแทนซะอย่างนั้น

มะตูมละสายตาจากตัวอักษรในหน้าหนังสือมาก้มมองสำรวจหนุ่มตี๋ที่ยังคงนอนหลับสนิทอยู่บนพื้นห้องด้วยความสนใจ พลันนึกถึงเหตุการณ์ของเมื่อคืนที่จู่ ๆ รุ่นพี่หนุ่มหน้าตี๋ร่างยักษ์คนนี้ก็ตะบี้ตะบันกระดกแก้วเหล้าส่งเข้าปากตัวเองถึงขั้นเมาฟุบหลับคาที่นั่ง พออาตี๋ยักษ์ฟุบหลับเล่นเอาเขาไปต่อแทบไม่ถูก ราวกับกำลังเต้นอย่างเมามันส์ ๆ อยู่ดี ๆ ในผับแล้วไฟเกิดดับกะทันหันก็ไม่ปาน เคราะห์ซ้ำกรรมซัดจะโทรหามะนาวก็โทรไม่ติด เลยไม่รู้จะหันหน้าไปพึ่งใครที่นี่ไม่ใช่ถิ่นเขา ก็นะยังถือว่าพอมีโชคติดตัวอยู่บ้างที่เพื่อนพี่หน้าตี๋วกกลับมาร้านอีกรอบเลยช่วยกันแบกร่างไร้สติของพี่หน้าตี๋กลับเข้าหอ  ไม่อย่างนั้นเขากับพี่หน้าตี๋คงต้องนอนเฝ้าร้านเหล้าแน่ ๆ ตัวใหญ่ไซส์บิ๊กบึ้มขนาดนี้ให้เขาแบกกลับคนเดียวคงไม่รอด ลำบากลุงยามหน้าหออีกคนเพราะเขากับเพื่อนพี่หน้าตี๋ทานน้ำหนักตัวพี่แกไม่ไหว กว่าคนสามคนจะลากอาตี๋ยักษ์กลับถึงห้องก็ทั้งแบกทั้งดึง เหนื่อยหอบไปตาม ๆ กัน แถมลุงยามยังมองหน้าเขาแล้วยังพูดอะไรแปลก ๆ กับเขาอีก

ระหว่างที่มะตูมกำลังนึกถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น สายตาเขาก็มองสำรวจรุ่นพี่หน้าตี๋ตรงหน้าไปพลาง ๆ ใบหน้าขาวเนียนเกลี้ยงเกลาตามแบบฉบับหนุ่มไทยเชื้อสายจีนกำลังหลับฝันจมดิ่งอยู่ในห้วงนิทรา คิ้วดกหนาค่อย ๆ ขมวดเข้าหากันคล้ายกับกำลังขบคิดเรื่องบางอย่าง ใบหน้าที่เรียบเฉยกลับมีท่าทีแปลกไป เริ่มบิดเบี้ยวไม่เหมือนเดิม ลมหายใจที่ก่อนหน้านี้เคยหายใจเข้าออกเป็นจังหวะสม่ำเสมอ เริ่มติดขัดส่งเสียงดังฮึดฮัดราวกับคนที่กำลังพยายามดิ้นรนเพื่อต่อชีวิตให้กับลมหายใจเฮือกสุดท้าย ร่างสูงใหญ่ที่ทอดตัวเหยียดยาวตามพื้นห้องเกร็งตัวกระตุก ขายาวเหยียดเกร็งไปจนถึงนิ้วเท้าสะอาด กรามขบแน่น จมูกโด่งเป็นสันคมเชิดขึ้นเล็กน้อยก่อนจะพ่นลมหายใจออกมายาวเหยียด เหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าดูเหมือนจะค่อย ๆ สงบลง หน้าอกหนากลับมาหายใจขยับขึ้นลงเป็นจังหวะปกติ  ริมฝีปากสีชมพูได้รูประบายรอยยิ้มออกมาคล้ายกำลังสุขสมอย่างเต็มอิ่มกับความรู้สึกบางอย่างอยู่ ‘ลุกมาอ๊วกเลยพี่ อย่ากลั้น’ มะตูมสบถพูดออกมาเบา ๆ คนเดียว หลังจากที่จ้องมองเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตรงหน้าด้วยความสนใจ แต่ก่อนที่เขาจะสังเกตเห็นสิ่งผิดปกติบางอย่างที่เกิดขึ้นใต้กางเกงผ้ายีนส์เนื้อหนาว่ากำลังเปียกชุ่มด้วยห้วงอารมณ์แห่งความปราถนาที่หยาดน้ำขาวขุ่นข้นเริ่มค่อย ๆ แทรกตัวซึมผ่านเนื้อผ้าหนาของกางเกงยีนส์ออกมาเป็นวงกว้างจนทำให้พื้นที่บางส่วนของกางเกงยีนส์ที่เคยสีซีดมีสีเข้มกว่าทุกวัน โทรศัพท์มือถือของเขาก็ดังขึ้นมาซะก่อน มะตูมจึงละสายตาจากร่างสูงใหญ่ตรงหน้าหันมามองดูหน้าจอโทรศัพท์แทน


RRRRRRRRRRRRR….
RRRRRRRRRRRRR….
สายโทรเข้า ‘มะนาว’

“โหล” มะตูมรีบวางหนังสือนิยายเล่มหนาที่กำลังถือคาอยู่ในมือไว้บนโต๊ะ แล้วเอื้อมมือข้างถนัดไปหยิบโทรศัพท์มือถือของตัวเองที่กำลังสั่นครืดครืดขึ้นมากดรับสาย ระหว่างที่คุยโทรศัพท์สายตาของมะตูมก็ยังคงจ้องมองไปยังใบหน้าหนุ่มตี๋ที่ยังคงนอนยิ้มอยู่บนพื้นห้องด้วยความสนใจ ร่างของตี๋ยักษ์เริ่มขยับตัวอีกครั้ง สงสัยเสียงเรียกเข้าจากโทรศัพท์คงไปรบกวนห้วงนิทรา เปลือกตาที่ปิดสนิทจนขีดตัวเป็นเส้นตรงค่อย ๆ ลืมตาตื่นขึ้น หนุ่มตี๋กระพริบตาติด ๆ กันเหมือนยังไม่อยากเชื่อว่าเขาเพิ่งตื่น ทุกอย่างที่เกิดขึ้นเป็นเพียงแค่ความฝัน แต่พอรู้สึกตัวว่าบางส่วนของร่างกายกำลังเปียกชุ่มจนรู้สึกเหนียวหนืด ตาตี่หนุ่มตี๋ก็เบิกโตขึ้นด้วยความตกใจ เขาสะดุ้งตัวลุกขึ้นมากึ่งนอนกึ่งนั่งเหมือนเพิ่งนึกอะไรขึ้นมาได้ พลันสายตาของเขาก็ไปสะดุดกับสายตาของอีกคนที่กำลังจ้องมองเขาอยู่ มะตูมรีบจบบทการสนทนาในโทรศัพท์แล้วหันมาส่งเสียงร้องถามตี๋จิ้นที่กำลังนึกว่าจะเริ่มทำอะไรเป็นอันดับแรก

“พี่อยากอ๊วกปะครับ” พอถูกร้องทักหนุ่มตี๋ก็ยกมือขึ้นมาเกาผมสั้นเกรียนบนหัวแก้เก้อ ใบหูทั้งสองข้างของตี๋จิ้นแดงก่ำ เขาหันหน้าไปอีกทางเพราะไม่รู้จะตอบว่าอะไรดี

 “หรือว่าพี่ลุกไม่ไหว มาเดี่ยวผมช่วยพยุง”

“เอ่อ...ไม่เป็นไร พี่แค่มึน ๆ หัวน่ะ นั่งพักนิดนึงน่าจะดีขึ้น” ตี๋จิ้นส่งเสียงอ้ำ ๆ อึ้ง ๆ อยู่ในลำคอ เขาลุกไหว แต่ตอนนี้ยังลุกไม่ได้ กางเกงยังไม่แห้ง

“พี่โอเคนะครับ”

“ครับ” ตี๋จิ้น พงกหัวตอบรับ เขาเริ่มวางตัวไม่ถูก มันเขิน ๆ แปลก ๆ

ต่างฝ่ายต่างเงียบ...

“ผมมีอะไรอยากตกลงกับพี่ครับ?” จู่ ๆ มะตูมก็เป็นฝ่ายเปิดประโยคสนทนาขึ้นมาก่อน ตี๋จิ้นหันหน้าไปสบตามะตูมอีกครั้งทันทีด้วยความสนใจ แต่มะตูมกลับมีท่าทีแปลกไปเอาแต่ก้มหน้ามองพื้น เหมือนคนทำอะไรผิดแล้วกำลังพยายามปิดบังบางอย่างเอาไว้จนไม่กล้ามองสบตาเขา

“เรื่องเมื่อคืน พี่เป็นคนแรกของผมนะครับ”

 “!” ตาตี่ตี๋จิ้นเบิกโตขึ้นอีกรอบ ตกลงเขาฝันหรือไม่ได้ฝันกันแน่ เรื่องเมื่อคืนเป็นความจริง?

พอเห็นท่าทีของพี่ตี๋ตกใจอย่างเห็นได้ชัด มะตูมก็แน่ใจว่าเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นเมื่อคืนพี่ตี๋คงจำอะไรไม่ได้ เขาจึงเริ่มพูดต่อ

“ผมรู้ว่าพี่กำลังจีบผมอยู่ แต่เราสองคนก็ยังไม่ได้ตกลงเป็นแฟนกัน ” ไหล่ของมะตูมเริ่มสั่นระหว่างที่พูดสารภาพความในใจ พอเห็นตี๋จิ้นเงียบ มะตูมก็พูดต่อ

“ถ้าพี่ไม่จริงจังกับผมก็ไม่เป็นไรครับ พี่เองก็คงจำไม่ได้ เพราะเมื่อคืนพี่ก็เมามาก ส่วนผมเองก็ผิดที่ไม่รู้จักห้ามใจ” มะตูมพยายามเปล่งเสียงพูดออกมาให้เป็นปกติอย่างยากลำบาก ไหล่ของมะตูมเริ่มสั่นแรงขึ้น เขายังคงก้มหน้าพูดไม่กล้าเงยหน้าขึ้นสบตากับตี๋จิ้นตรง ๆ “แต่ไม่เป็นไรหรอกครับ อีกหน่อยผมคงลืมมันได้ ถึงจะยากหน่อย แต่ผมก็ยังอยากให้พี่รู้ไว้ว่า...” มะตูมเว้นประโยคที่เหลือเอาไว้ เพราะเขาฝืนทนพูดต่อไม่ไหว มันยากเกินไปสำหรับเขา จนสุดท้ายเขาก็เงยหน้าขึ้นมาสบตากับพี่ตี๋จิ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่กำลังยู่ยี่เพราะกำลังพยายามกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้อย่างยากลำบาก

“พี่เป็นคนแรกที่กินเหล้ากับผมแล้วเมาหลับไปก่อน 555” พูดจบประโยคมะตูมก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาทันที หลังจากที่กลั้นเอาไว้ซะนาน มุมปากของตี๋จิ้นยกยิ้มขึ้นมาหนึ่งข้าง นึกอยู่แล้วเชียวว่ามันแปลก ๆ เขาหัวเราะหึ ๆ อยู่ในลำคอ พร้อมกับพุ่งตัวล้มทับมะตูมที่นั่งอยู่บนเตียงทันที

“แต่พี่อยากให้เป็นความจริง” พูดจบริมฝีปากหยักได้รูปก็ไล้โลมเลียตามซอกคอขาว ลมหายใจร้อนผ่าวเป่ารดใบหูของมะตูมจนเขารู้สึกขนลุกไปทั้งตัว  ตอหนวดเขียวครึ้มสากที่เริ่มยาวออกมาในตอนเช้าถูเข้ากับผิวเนื้อขาวสะอาดของมะตูมมันทำให้เขาจั๊กกะจี้จนหัวเราะออกมาเสียงดังเอิ้กอ้าก ตี๋ยักษ์เริ่มไล่ขบกัดตามซอกคอขาวละมุน ลมหายใจร้อนผ่าวของตี๋จิ้นเป่ารดต้นคอมะตูมทำให้มะตูมรู้สึกหวิวในอกแปลก ๆ ยิ่งมะตูมพยายามดิ้นหนีเท่าไหร่ก็ดูเหมือนตัวเขาทั้งสองจะติดชิดกันมากขึ้น มะตูมดิ้นสุดแรงแต่ก็ไม่สามารถหลุดออกจากวงแขนแกร่งที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามเนื้อกำยำล่ำสันของชายหนุ่มที่ตัวโตกว่าเขาได้ มือทั้งสองของเขาถูกมือใหญ่กว่ารวบขึ้นไว้เหนือหัว ชายหนุ่มตัวสูงโย่งรีบฉวยโอกาสนี้เคลื่อนริมฝีปากอ่อนนุ่มไปที่ใบหูของมะตูมทันที

“พี่ชอบเรา” น้ำเสียงแผ่วเบาแต่เต็มไปด้วยความจริงใจและจริงจังถูกเปล่งมาออกมาอย่างนุ่มนวลในขณะที่มะตูมไม่ทันได้ตั้งตัว เขาหยุดนิ่งทันทีราวกับต้องมนต์คำสาปของซาตาน

“เป็นแฟนกับพี่นะ” สายตาตี๋จิ้นจ้องมองทะลุผ่านเข้ามาในดวงตาของมะตูม แววตาเขาเต็มไปด้วยประกายแห่งความหวัง ตอนนี้ใบหน้าของมะตูมกับพี่ตี๋ห่างกันเพียงแค่ลมหายใจของมดเท่านั้น

“ผมว่าพี่กำลังเข้าใจอะไรผิดอยู่นะครับ” มะตูมกลืนน้ำลายเหนียวลงคออย่างยากลำบาก เขาไม่เคยรู้สึกกดดันเท่าคราวนี้มาก่อนเลยจริง ๆ มะนาวกับพี่ตี๋ สองคนนี้ยังไม่ได้เป็นแฟนกันจริง ๆ ด้วย  พอรู้ถึงสายสัมพันธ์ระหว่างสองคนนี้ว่าอยู่ในระยะแค่จีบ ๆ ทำเอาเขาแทบอยากจะบ้า ก็เมื่อวานเขาอุตสาห์พยายามทำเนียนสวมบทแฟนให้สมบทบาท ทั้งเขี่ยเม็ดข้าวออกจากปากให้อย่างนี้ ใส่เสื้อลาย ผัวรัก รักผัว อย่างนี้ บ่องตรง เขาเครียด ใครก็ได้ช่วยเปิดประตูเข้ามาช่วยกู้สถานการณ์ตอนนี้ที เพี้ยง!

แต่ก็ไม่มีแม้ลมปลิวมากระทบกับบานประตู ประตูยังคงปิดสนิท คำอธิษฐานไร้ผล ไร้การเคลื่อนไหวของสิ่งมีชีวิตใด ๆ เคลื่อนตัวเข้ามาเฉียดใกล้กับประตูห้องที่มีมนุษย์สองคนนอนเกยทับกันอยู่ คำอธิฐานของมะตูมไม่ได้รับการอนุมัติ และดูท่าคงจะถูกปฏิเสธเสียด้วยซ้ำไป มะตูมพยายามดิ้นเพื่อให้หลุดจากวงแขนแกร่ง แต่ก็ไร้ประโยชน์

“พี่ฟังผมนะครับ พี่กำลังเข้าใจผิด พี่ไม่ได้ชอบผมหรอกครับ”

เมื่อรู้ว่าสู้แรงพี่ตี๋จิ้นไม่ได้ มะตูมเลยหยุดดิ้นซะดื้อ ๆ พยายามใช้คำพูดเกลี้ยกล่อมแทน… พอเห็นเด็กหนุ่มตรงหน้านิ่งไปริมฝีปากหยักได้รูปของหนุ่มตี๋ก็กระซิบทวงถามข้างหูอย่างแผ่วเบาด้วยความสงสัย

“เข้าใจผิดเรื่องอะไรครับ?” แม้น้ำเสียงจะยังติดสำเนียงโหด ๆ อยู่บ้างก็ตาม แต่ในน้ำเสียงโหด ๆ ก็มีความนุ่มนวลจริงใจจากคนพูดแฝงอยู่  เจอแบบนี้เข้าไปคนถูกถามรู้สึกขนลุกขึ้นมาอีกรอบ

“เรื่องที่พี่ชอบผม” มะตูมกระพริบตาปริบ ๆ ราวกับลูกกวางน้อยที่พยายามขอความเมตตาต่อราชสีห์ให้คลายกรงเล็บแข็งแกร่งออก รอคอยอย่างมีความหวังเพื่อให้ราชสีห์ตัวใหญ่ยอมใจอ่อนปล่อยให้หนีรอดจากเขี้ยวแหลมคมที่ตั้งท่ารอฝังเขี้ยวยาวให้จมลึกเข้าไปในร่างกายก่อนจะฉีกแยกทะแยงลิ้นเพื่อลิ้มลองรสชาติชิ้นเนื้อหวานนุ่มเป็นอาหาร

“ถ้าเป็นเรื่องนี้พี่แน่ใจ เพราะพี่ชอบเราจริง ๆ หรือว่าเรามีคนที่ชอบอยู่แล้ว” ตี๋จิ้นถามเสียงเรียบจนมะตูมไม่กล้าสบตาของตี๋จิ้น เลยเฉสายตามองไปทางอื่นเพื่อตั้งหลัก เขานิ่งไปสักพัก ก่อนหันหน้าขึ้นมาตอบตี๋จิ้นที่กำลังจ้องมองเขาอยู่

“พี่เชื่อผมนะครับ พี่ไม่ได้ชอบผมหรอก” พี่ตี๋คร้าบบบบ....พี่ไม่ได้ชอบผมหรอกครับ พี่ชอบมะนาวโน่น ผมจะบอกพี่ยังไงดีว่าผมไม่ใช่มะนาว มาอีหรอบนี้ถึงจะพูดไปว่าเราเป็นฝาแฝดของมะนาวพี่ตี๋คงคิดว่าเราอำเล่นชัวร์ อย่างนี้หรือเปล่าที่เขาบอกว่าไต่ขึ้นมานอนบนขนหลังเสือแล้วลงลำบาก

“พี่แน่ใจครับ” แน้! ยังจะมาเถียงตาเล็กใส่อีก

“พี่อาจจะแค่กำลังเมาอยู่”

“พี่ไม่ได้เมา” โถ่โว้ยยย เอาไงดีหว่ะ

“พี่อาจจะแค่กำลังแฮ้งค์อยู่ก็ได้”

“พี่ไม่ได้แฮงค์” ก่อนที่มะตูมจะตั้งคำถามต่อไป ตี๋จิ้นก็พูดดักสวนขึ้นมาก่อน คราวนี้น้ำเสียงเรียบนิ่งที่แฝงความโหดเอาไว้ดูจริงจังกว่าทุกที

“ชัด ๆ เลยนะ พี่ชอบเรานานแล้ว ตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอกัน” มะตูมเงยหน้าขึ้นมาสบตาตี๋จิ้น น้ำเสียงหนักแน่นที่เขาเพิ่งได้ยินมันทำให้เขาขนลุกไปทั้งตัวอีกรอบ

“...”

“พี่ไม่รู้ว่าเราจำได้ไหม มันอาจจะฟังดูน้ำเน่าหน่อย ๆ ครั้งแรกที่พี่เห็นเราตอนที่เรามายืมเนคไทน์ห้องเพื่อนพี่ พี่ก็เริ่มชอบเราตั้งแต่วันนั้น”

มะตูมเผลอยิ้มรับรู้สึกเห็นด้วยกับพี่ตี๋ เพราะเรื่องนี้มันน้ำเน่าสุด ๆ เขาเชื่อแล้วว่าพี่ตี๋คนนี้เป็นเจ้าของนิยายเล่มหนาที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะอ่านหนังสือ ผมรู้สึกโรแมนติกมากและน้ำเน่ามากครับพี่ มะตูมแอบนึกขำอยู่ในใจ ‘พี่สารภาพผิดตัวแล้วครับ’ พี่ตี๋คนนี้ยังแยกเขากับมะนาวไม่ออกหรือยังไง ชอบพี่ดันมาสารภาพรักกับน้องแทนซะงั้น ถึงเขากับมะนาวจะมีรูปร่างหน้าตาที่แม้แต่ทรงผมกับน้ำเสียงจะเหมือนกันมากก็ตามเถอะ แต่เขากับมะนาวก็มีจุดแตกต่างกันอยู่ และจุดที่ต่างที่ว่าจุดนี้มันทำให้เขาถูกตั้งชื่อว่ามะตูม ไหน ๆ ก็ไหนแล้วตามน้ำโลดลวกเพ่ ขอเล่นเป็นมะนาวต่ออีกสักหน่อยแล้วกันนะ เขายังไม่อยากเห็นยักษ์ตี๋หน้าแหก เพราะถ้าจะให้เดามะนาวก็คงรู้สึกดีกับพี่หน้าตี๋อยู่เหมือนกัน รูปร่าง หน้าตา ท่าทางแบบนี้ ตอบโจทย์พี่ชายเขาหมดทุกข้อนี่นา แต่มะตูมก็รู้สึกคุ้น ๆ กับเหตุการณ์น้ำเน่าเรื่องนี้เหมือนกัน นึกไปนึกมาสักพัก เขาเบิกตาโพลงโตด้วยความตกใจ เฮ้ย.....!
เยดดด...วันที่มายืมเนคไทน์ใช่มะนาวที่ไหนกันเล่านั่นมันเขาเองต่างหาก

“พี่ครับ คงไม่ใช่วันปฐมนิเทศนักศึกษาปีหนึ่งหรอกนะครับ”

“ครับ วันนั้นหล่ะ ที่พี่อยากกินเด็ก” ตี๋จิ้นยิ้มตาหยี แต่ฝ่ายมะตูมตาเหลือก นั่นไง รู้สึกว่าหายนะจะกำลังครืบคลานมาเยือนเขาเข้าแล้ว กรรมตามสนองทันตา พี่ตี๋จิ้นชอบเขา??? แล้วที่สำคัญดันมาสารภาพถูกคนซะด้วย หน้ามะตูมเริ่มสีตก เขาไปต่อไม่ถูกจริงจังก็คราว ตอนแรกกะแค่เล่นตามน้ำไปให้จบ ๆ  พอเจอตัวมะนาวค่อยสารภาพอีกที จากนั้นค่อยเอาฐานะน้องชายของแฟนบังหน้าเพื่อพ้นผิด แต่ตอนนี้เรื่องราวกลับตาลปัตรไม่เป็นตามแผนการที่คิดเอาไว้ สงสัยงานนี้มีพลีชีพหนีคดีแน่ ๆ

“พี่ชอบผม” มะตูนทวนอีกครั้งเพื่อยืนยันความมั่นใจให้กับตัวเอง เขายังรู้สึกมึนงง และยังไม่อยากเชื่อในเหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นตรงหน้า แต่คิดไปคิดมาจริงอยู่ที่พี่ตี๋อาจจะเห็นหน้าเขาครั้งแรกแล้วรู้สึกชอบ แต่ต่อมาน่าจะหลงเสน่ห์พี่ชายเขามากกว่า ฉะนั้นยังไงซะคนที่พี่ตี๋อยากเป็นแฟนด้วยก็คือมะนาว

 “ใช่ พี่ชอบเรา แล้วตรงนี้ของเรารู้สึกเหมือนกันหรือเปล่า” ตี๋จิ้นพยักหน้ารับอีกครั้งพร้อมกับเลื่อนนิ้วมือเรียวยาวจิ้มจึก ๆ ที่อกข้างซ้ายของมะตูมเพื่อทวงถาม

“เอ่อ...พี่ครับ ผมยังยืนยันคำเดิมนะครับ พี่ไม่ได้ชอบผมหรอกครับ เชื่อผม” มะตูมเว้นคำพูดเอาไว้แค่นั้น เพราะตอนนี้เขาเริ่มรับรู้และรู้สึกถึงบางอย่างที่กำลังค่อย ๆ แทรกซึมผ่านเข้ามาในตัวของเขาอย่างช้า ๆ เห็นอีกฝ่ายเกร็งอย่างเห็นได้ชัด ฝ่ายตี่จิ้นก็เลื่อนมือหนามาเขี่ยปอยผมที่ปรกหน้าผากออกเพื่อให้มะตูมคลายความกังวลลง

“ถ้าเรายังสับสนหรือไม่แน่ใจก็ยังไม่ต้องตอบตอนนี้ก็ได้นะ พี่รอได้” มะตูมหายใจเข้าปอดเฮือกใหญ่ อะไรจะเกิดมันก็ต้องเกิด

 “พี่ไม่โกรธผมนะครับ” ได้ยินแค่นี้ตี๋จิ้นก็รู้สึกกระตุกในอกเพราะคิดว่าคำตอบคงไม่ใช่อย่างที่หวัง แต่เขาก็ส่ายหน้าพร้อมกับยิ้มจาง ๆ เพื่อส่งสัญญาณบอกให้อีกฝ่ายรู้ว่าเขาไม่เป็นอะไร มะตูมก็ถอนหายใจออกมายาวเหยียดด้วยความรู้สึกโล่งอก ‘ผมขอโทษนะพี่ เดี่ยวพี่ค่อยไปสารภาพกับพี่ชายผมอีกทีแล้วกันนะ เรื่องผมคงตัดสินใจแทนมะนาวไม่ได้’ 

“ถ้าอย่างนั้นผมขอตัวกลับก่อนนะครับ ส่วนเรื่องที่พี่ถามผมเดี่ยวอีกไม่นานพี่คงจะได้คำตอบ” ตี๋จิ้นพยักหน้ารับเพื่อบอกว่าเขารอได้

“เดี่ยวพี่เดินไปส่ง”

 “ผมเดินไปเองได้พี่”

 “นะ พี่อยากไปส่ง” ไม่รอคำตอบตี๋จิ้นรีบพยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงนอนเดินหันด้านหลังให้มะตูม ก้าวขายาวปรี่ตรงเข้าห้องน้ำทันที เขารีบเปิดก๊อกน้ำเหนืออ่างล้างหน้า กวักน้ำล้างหน้าลวก ๆ เร็ว ๆ จนน้ำเลอะเปียกเสื้อกับกางเกงเหมือนไม่ตั้งใจ พอทุกอย่างเปียกเป็นปกติตี๋จิ้นก็เดินกลับออกมาจากห้องน้ำ รีบถอดกางเกงตัวเก่าออกอย่างว่องไว แล้วหยิบยีนส์ตัวใหม่ใส่ทันที พอแต่งตัวเสร็จแล้วทั้งคู่ก็เดินมุ่งหน้าไปยังห้อง 7712

………………………………………………………………………………………………………………………………………………………………


หลังวันสอบวันสุดท้ายสิ้นสุดลง นักศึกษาชายในหอพักเริ่มทยอยกลับบ้านกันบ้างแล้ว แต่ละคนต่างก็แบกเป้ใบโตขึ้นหลัง หลากสีหลายขนาด แต่สำหรับผมไม่นิยมขนอะไรกลับบ้านช่วงปิดเทอมมากนัก ใช้แค่กระเป๋าเป้ใบขนาดย่อมขนพวกแผ่นหนังแผ่นเกมกลับไปเล่นช่วงปิดเทอม อ้อ แล้วก็มีพวกกางเกงชั้นในที่ต้องขนกลับด้วย เพราะตัวที่เก็บไว้ที่บ้านเริ่มกลายสภาพเป็นกางเกงในขาบานกันหมดแล้ว

พอเรื่องวุ่น ๆ จบลง ผมกับแม่หมูก็ช่วยพี่มีนขนข้าวของออกจากห้องไปกองไว้หน้าหอ รอพ่อแม่ของพี่มีนมาขนขึ้นรถ สมบัติของพี่มีนก็ไม่มีอะไรมาก เฮียแกเอาแค่เสื้อผ้ากับลังหนังสือสามสี่ลังกลับ ที่เหลือก็มอบเป็นมรดกให้พวกผมเก็บไว้ใช้ ดราม่ากันนิดหน่อย อย่างว่าอยู่ด้วยกันมานาน พอต้องจากกันก็รู้สึกใจหายเป็นธรรมดา ลำบากก็ตอนยกมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่ขึ้นหลังรถกระบะ บิ๊กไบค์คันนี้ปกติผมมักเรียกมันผิดว่าช้อปเปอร์เสมอ กว่าจะเอาขึ้นได้ก็ลำบากน่าดูเพราะเฮียแกรักราวกับลูก พวกผมต้องช่วยกันยกอย่างเบามือที่สุด แล้วยังมีมอเตอร์ไซค์คันเล็กอีกคันด้วยนะ ดีที่บ้านพี่มีนเอารถกระบะมาสองคัน เลยพอมีที่ว่างเหลือให้ขนขึ้น พอยกทุกอย่างขึ้นหลังกระบะรถเสร็จ ล่ำลากันเป็นพิธีบ้านพี่มีนก็ออกรถ ส่วนเพื่อนตัวกลมผม ปิดเทอมคราวนี้ทางบ้านมารับ เพราะเห็นว่าจะเลยลงกรุงเทพฯไปขึ้นบ้านใหม่ญาติ

ตอนนี้เตียงห้องของผมก็ว่างอยู่ 1 เตียง มองไปก็รู้สึกใจหายเหมือนกัน จัดของเสร็จแล้ว ผมก็นั่งรอน้องชายตัวดีกลับมา รู้สึกเหมือนผมกำลังลืมอะไรสักอย่างที่ต้องทำ แต่นึกไม่ออก มองไปรอบ ๆ ห้องอีกรอบ สายตาผมก็ไปสะดุดเข้ากับเสื้อแจ๊คเก็ตตัวใหญ่ที่มีข้อความเขียนเอาไว้ว่า วิศวกรรมอุตสาหการ ผมก็นึกออกทันที

ผมรีบกดโทรศัพท์ไปห้องพี่เข้มทันที

ตู้ดดดด ตู้ดดดดด ตู้ดดดดด
ตู้ดดดด ตู้ดดดดด ตู้ดดดดด
ตู้ดดดด ตู้ดดดดด ตู้ดดดดด

โทรไม่ติด หรือว่าสายไม่ว่าง ใครลุกขึ้นมาโทรศัพท์ตั้งแต่เช้า

มองดูเวลาจากหน้าปัดนาฬิกาข้อมือ ตอนนี้ก็ยังไม่เช้ามาก ห้องนั้นน่าจะยังไม่กลับ ผมจึงรีบเดินออกไปหน้าหอ เพื่อไปดูเบอร์โทรศัพท์พี่เข้มที่บอร์ดหน้าหอพัก เพราะพี่เข้มเป็นกรรมการหอ ต้องบอกเบอร์โทรศัพท์เอาไว้อยู่แล้ว คิดได้ดังนั้นผมก็รีบสาวเท้าเดินลิ่วออกจากห้องไปหน้าหอทันที พอได้เบอร์โทรศัพท์ที่ติดอยู่บอร์ดกรรมการหอพักผมก็รีบกดโทรออก

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

“โหล”

“ฮัลโหล พี่โอมใช่ไหมครับ มะนาวจะเอาเสื้อแจ๊คเก็ตพี่ไปคืนน่ะครับ”

“...” เงียบ

“ใช่พี่โอมป่ะครับ”

“กูขอเป็นคนของมึง”

“....”

“คบกับกูได้ไหม?”

ตูดดดดดดดด........ตูดดดดดดดดด.......สายหลุด

ห้ะ ! เมื่อกี้พี่เข้มว่ายังไงนะ พี่เข้มขอคบกับผม ????????

ขณะที่มะนาวกำลังตกใจกับประโยคสนทนาที่เพิ่งเกิดขึ้น เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้นมาอีกรอบ

RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR
RRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRRR

ด้วยความตกใจมะนาวรีบกดรับสายทันที ไม่รอช้าเสียงทุ้มนุ่มของชายหนุ่มก็ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์ทันทีเช่นกัน

“สวัสดีครับ เราเคยรู้จักกันหรือเปล่า?”

มะนาว :“กวนตีนแล้วครับมึง ไอ้โก๋แก่เพื่อนยาก ตกใจหมด”

โก๋ : “ขวัญเอ๋ยขวัญมามะนาวน้อย ตกใจอารายว้า เพื่อนรักอุตส่าห์โทรมาหา”

มะนาว : “เออ ช่างเหอะ โทรมามีอะไรป่าวว่ะ”

โก๋ : “มะนาวรู้เรื่องยัง”

มะนาว: “เรื่องอะไร”

โก๋ : “เรื่องเดือนคณะเราไง”

มะนาว : “ทำไม?”

โก๋ : “นั่นไง แสดงว่ายังไม่รู้ชัวร์”

มะนาว : “อีผี ขอร้องอย่าลีลาเยอะ ขี้เกียจลุ้นหว่ะ ถ้าไม่บอกกระผมจะขออนุญาตตัดสายอย่างสุภาพชนนะขอรับ” คนยิ่งกำลังช็อก

โก๋ : “ใจร่ม ๆ ก่อนโยม อาตมากำลังจะบอกว่าเทอมหน้า คุณเพื่อนมะนาวจะได้เลื่อนตำแหน่งเป็นเดือนคณะไงครับขอรับ”

มะนาว : “เอาดี ๆ ดิ๊ หมายความว่าไง”

โก๋ : “กราฟลาออกแล้ว”

มะนาว : “ห้ะ! อะไรนะ?”

โก๋ : “ฟังไม่ผิด กราฟลาออกแล้ว”

มะนาว : “....”

โก๋ : “มะนาว”

มะนาว : “...”

โก๋ : “มะนาว”

มะนาว : “...”

โก๋ : “มะนาวโว้ยยยยย!”

มะนาว : “เออ ๆ ยังอยู่ แต่กำลังช็อก ทำไมกราฟลาออก”

โก๋ “ไม่รู้เหมือนกันหว่ะ ตอนแรกก็กะโทรมาถามมะนาว นึกว่าจะรู้นะเนี่ย เห็นสนิทกัน”

จึก ๆ จึก ๆ จึก ๆ

มะนาวสัมผัสได้ถึงพลังบางอย่างที่กำลังดึงเสื้อด้านหลัง จึงหันหลังกลับไป เท่านั้นแหละมะนาวเบิกตาโพลงตัวด้วยความตกใจ เขามองเห็นชายหนุ่มตัวใหญ่ยืนอยู่ด้านหลัง ในมือกำลังยื่นของบางอย่างมาให้ แบบนี้ใช่ไหมที่เขาเรียกว่าเซอร์ไพรซ์

มะนาว : “โก๋แค่นี้ก่อนนะ”

ตูดดดด ตูดดดดด

โก๋ : “?”


มะนาวยืนมือไปหยิบเอาของสิ่งนั้นมาดู มันคือโปสการ์ดใบที่ 15 ที่หายไป ในที่สุดเขาก็เจอมันแล้ว มีไปรษณีย์หนุ่มตัวใหญ่มาส่งให้ถึงมือ โปสการ์ดใบนี้ เป็นภาพถ่ายของเกียร์วิศวะของมหาวิทยาลัยที่เขากำลังห้อยอยู่บนคอ ด้านหลังก็ยังคงมีข้อความเขียนเอาไว้เช่นเคยคราวนี้เขียนว่า

‘หากผมสามารถอยู่ในสองที่พร้อมกันได้ ผมพร้อมเดินไปอยู่เคียงข้างเขา วันนี้หรือพรุ่งนี้ ขอแค่ให้ผมได้ยืนอยู่ข้าง ๆ เขา

พอผมอ่านข้อความบนโปสการ์ดใบนี้จบลง ผมก็ได้ยินเสียงของกราฟดังขึ้นข้าง ๆ หู

“จีบแล้วนะ นายคบกับเราได้ไหม?”


...TBC


ก่อนอื่นเลยต้องขออภัยทุกคนอย่างใหญ่หลวงที่ทำให้คอยนานนะคะ คราวนี้หายไปนานม้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกจริง ๆ รู้สึกผิดมาก Y Y"

เคยบอกว่าตอนนี้น่าจะจบแล้ว แต่พอเอาเข้าจริง ๆ ก็ยังไม่จบอยู่ดี ใจจริงอยากปั่นให้จบเลย แต่กลัวรอนานกว่านี้ เลยเอามาลงให้อ่านกันก่อน (แค่นี้ยังรอนานไม่พอใช่ไหม เพี้ยะ ๆ ตบตัวเอง  :z6:)

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน และทุกคอมเม้นต์ที่ยังถามถึงนะคะ พอเข้ามาอ่านแล้วก็รู้สึกดีจริง ๆ

ปล ยังไงเรื่องนี้ก็จบแน่นอนคะ แต่อาจะจะช้าหน่อยนะคะ

รักทุกคนเหมือนเดิมคะ จากใจเลย

 :katai5:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-07-2013 19:05:44 โดย ryoushena »

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 578
กรี๊ดดด
อะไรกานนนนนนน
กราฟไปไหนนนนนนนน
ฮืออ แต่แอบฟินคู่มะตูมอะ แอร๊ยย น่ารัก

ออฟไลน์ strawberryboys

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 94
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1
มาแล้วหรอคะ รอนานมาก  :hao5: :sad4: :o12:

ออฟไลน์ Starry[Blue]

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 74
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3
 :katai4:  :katai4:

ดีใจที่กลับมากต่อนะคะ YvY

รอเสมอค่ะ

ตอนนี้ออกจะเศร้ากับยักษ์ทั้งสามฮืออออออ

รอตอนต่อไปนะคะ

กอดคนเขียนทีนึง :กอด1:

ออฟไลน์ l2_in*

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 172
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4
แปะก่อนนน เคยมาอ่ายแล้วจำชื่อเรื่องไม่ได้ หาอยู่นาน  :impress2:  :impress2:

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด