ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ซีรีย์ เล่ห์/ร้อย/รัก By Pita : เล่ห์ร้ายกลายรัก (จบ) + แจ้งข่าว P1 17/4/14  (อ่าน 137909 ครั้ง)

ออฟไลน์ pita

  • ถึงชีวิตจะดราม่า แต่เราก็ฮาได้
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 295
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง
ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,
ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง
ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก
ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ
กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว
ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง
ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะ
เสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น
คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว
ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย
และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย
เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ
ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ
ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ
โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0




Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-04-2014 21:30:26 โดย pita »
ข่าวด่วน!! "ร้อยบ่วงห้วงรัก" กำลังจะเปิดจองแล้ว เร็วๆนี้

ออฟไลน์ pita

  • ถึงชีวิตจะดราม่า แต่เราก็ฮาได้
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 295
Re: เล่ห์ร้าย ...กลายรัก By Pita
«ตอบ #1 เมื่อ02-11-2012 02:42:53 »

ถูกใจให้เป็ด +32








ตอน 1

“คุณแม่ครับ อย่าเครียดเลยนะครับ” ผมเดินเข้าไปบอกแม่ ที่นั่งหน้าเครียดบนโซฟา

“แกจะบ้าเหรอไอ้เล็ก พรุ่งนี้จะไม่มีที่ซุกหัวนอนอยู่แล้วแกจะให้ฉันใจเย็นได้อีกเหรอ” แม่ตวาดลั่น ก่อนจะกลับไปนั่งหน้าเครียดเหมือน
เดิม อย่างที่ได้ยินกันนั่นแหล่ะครับ ครอบครัวผมกำลังจะล้มละลาย บ้านกำลังจะถูกยึด เพราะหนี้สินมหาศาลที่เกิดจากการลงทุนที่ผิดพลาด

“แต่แม่จะมานั่งเครียดมันก็ไม่มีประโยชน์อะไรนะครับ”

“แล้วตัวแกมีประโยชน์นักหรือไงห่ะ ฉันบอกแกกี่ครั้งแล้วว่าให้แกมาช่วยงานที่บริษัทมัวแต่ไปวาดรูปบ้าๆบอๆของแก แล้วแกเห็นไหม เห็นไหมว่าไอ้งานศิลปะของแกมันช่วยอะไรครอบครับเราได้บ้าง ทำไมแกถึงไม่ได้ดั่งใจฉันเหมือนตาใหญ่เลยนะ  ”

“แต่แม่ครับ”

“แกหยุดพูดไปเลยนะ แล้วมาช่วยฉันคิดดีกว่า ว่าจะหาทางผ่อนผันเขายังไง ฉันไม่ยอมถูกเฉดหัวออกจากบ้านหลังนี้หรอกนะ คนอย่าง
คุณหญิง ทิพยากร สิริพิทักษ์ ไม่มีทางไป อยู่ในที่จนๆแบบนั้นเด็ดขาด” แม่บอกเสียงเครียด นี่เป็นสิ่งที่ผมกังวลที่สุด แม่เป็นคนที่จมไม่ลง
แม่ไม่มีทางไปอยู่บ้านที่แม่เรียกว่า “รังหนู” เด็ดขาด

“เออเล็ก แกเป็นเพื่อนกับคุณ วรวัต ไม่ใช่เหรอ แกลองขอร้องเขาสิ เผื่อเขาจะยืดเวลาใช้หนี้ให้เราบ้าง ขอแค่ให้เขายืดเวลาออกไปหน่อยรอตาใหญ่กลับมาจากอเมริกาก่อนฉันชื่อว่าตาใหญ่ต้องมีทางออก” แม่เสนอความคิด

“อะไรนะแม่ ไม่มีทาง ผมไม่มีทางขอร้องไอ้วัตเด็ดขาด ไม่มีวัน!!”

ไม่มีวันที่ผมจะต้องไปก้มหัวให้คนแบบนั้น ผมยอมจน ยอมไม่มีที่ซุกหัวนอนดีกว่า ยอมรับว่าผมแพ้ไอ้วัต คนอย่าง

ชนาธี สิริพิทักษ์  ไม่มีทางอ้อนวอนไอ้วัตเด็ดขาด

“ไอ้ลูกเวร แกทำเพื่อครอบครัวแค่นี้ได้เหรอห่ะ ศักดิ์ศรีของแกมันทำให้อะไรดีขึ้นมาไหม  ใช้สมองโง่ๆของแกคิดบ้าง” 

“แม่!!”

“ถ้าแกยังเป็นลูกฉันอยู่โทรไปหาคุณ วรวัตซะ” แม่ยื่นโทรศัพท์มาให้ผมก่อนจะบังคับให้ผมโทรหาไอ้วัต

เสียงรอสายดังอยู่นานพอสมควรก่อนที่ปลายสายจะกดรับ

“สวัสดีครับ” เสียงทุ้มรับสาย ผมได้แต่เงียบเพราะไม่รู้จะพูดอะไร ผมไม่อยากได้ยินเสียงมันเลยสักนิด 

“ใครครับถ้าไม่พูด ผมจะวางแล้วนะ”

“ไอ้วัต กูเอง” ผมกลั้นใจพูดออกไป

“กูไหนครับ เท่าที่รู้ผมไม่รู้จักคนชื่อกูนะครับ”

“อย่ารวน กูรู้ว่ามึงจำเสียงกูได้”

“เหอะ อย่าคิดว่าตัวเองสำคัญขนาดนั้นสิครับ บอกผมมาดีกว่าว่าคุณเป็นใคร” ผมสะอึกกับคำพูดมันจนแทบอยากจะวางหูแต่ติดที่แม่ผมยังยืนเฝ้าอยู่

“ผม ชนาธี สิริพิทักษ์ ครับ”

“อ้าวคุณชนาธี โทรมามีธุระอะไรเหรอครับ หรือโทรมาเพราะคิดถึงผมกัน” โธ่เว้ย ถ้ามันอยู่ตรงนี้ผมคงต่อยหน้ากวนๆของันไปแล้วล่ะครับ

“คุณพอจะว่างออกมาพบผมไหมครับ”

“อืม เสียใจด้วยนะครับ ผมไม่ว่าง แต่ถ้าคุณจะมาหา ผมยินดีต้อนรับเสมอ” 

“ไม่มีวัน!!” ผมบอกก่อนจะกดตัดสายทันที

“แกทำบ้าอะไรไอ้เล็ก ” แม่หันมาตวาดผม ก่อนจะแย่งโทรศัพท์โทรกลับไปหาไอ้บ้านั่น

“ค่ะ คุณวรวัต ดิฉันต้องขอโทษแทนตาเล็กด้วยนะคะที่เสียมารยาท ดิฉันจะให้ตาเล็กไปหาคุณเดี๋ยวนี้เลยค่ะ”

“แกไปแต่งตัวแล้วรีบไปหาคุณวรวัต ที่บ้านเขาเดี๋ยวนี้” แม่หันมาสั่งผม

“แม่!!”

“แกไม่ต้องมาเรียกฉัน ฉันสั่งให้ไปแกก็ต้องไปเข้าใจไหม ไปสิ ก่อนที่ฉันจะโมโห”

ผมได้แต่ยอมทำตาคำสั่งของแม่ เพราะถึงดื้อไปก็มีประโยชน์ ยังไงแม่ก็ต้องบังคับผมไปอยู่ดี 



………………………………………………………………………..



“มาถึงเร็วดีนี่” ร่างสูงที่นั่งบนโซฟา เอ่ยขึ้นหลังจากที่ผมมาถึง ผู้ชายที่อยู่ตรงหน้าคือ วรวัต คุณานุการ นักธุรกิจหนุ่มที่มาแรงที่สุดในยุคนี้ แถมมันยังเป็น 1 ใน 10 หนุ่มหล่อที่สาวๆอยากออกเดทด้วยมากที่สุด เหอะ แต่สำหรับผม ไอ้วัต ยังไงมันก็คือจอมเจ้าเล่ห์อยู่วันยังค่ำ

“ครับ” ผมได้แต่ฝืนยิ้มก่อนจะนั่งลงตรงข้ามกับเจ้าของบ้าน

“แล้วคุณชนาธี มีธุระอะไรถึงมาหาผมที่นี่ได้ล่ะครับ”

“ผมจะมาคุยเรื่องขอผ่อนผันหนี้ครับ ทางคุณพอจะยืดเวลาผ่อนผันหนี้ให้เราออกไปอีกสักสามเดือนได้ไหมครับ” ผมกลั้นใจพูด ไม่คิดไม่ฝันว่าชาตินี้ผมต้องมานั่งขอร้องคนอย่างมัน

“แหมคุณ เงินตั้งเกือบ100ล้าน นะครับ ใจคอคุณจะขอกันง่ายๆแบบนี้เลยเหรอ ผมทำธุรกิจนะคุณไม่ใช่เล่นขายของแล้วหนี้สินของคุณก็ไม่ใช่บาทสองบาทนะครับ” เขาตอบ

“ครับผมรู้ แต่คุณก็น่าจะเห็นใจเราบ้างหนี้มากมายขนาดนั้นคุณให้เวลาเราแค่ 6เดือนมันจะไปพออะไร”

คนเป็นเจ้าหนี้มองผมไม่วางตาก่อนจะยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“หึ คุณชนาธีครับ ผมมีข้อเสนอดีๆ ไม่รู้ว่าคุณจะรับมันไหม ”

“อะไรเหรอครับ”

“เอาตัว คุณมาขัดดอกสิ”

“ไอ้วัต!!!!” ผมตะโกนด้วยความโมโห ก่อนจะวิ่งเข้าไปหวังต่อยมันให้หายแค้นสักหมัด แต่ก็ช้ากว่าการ์ดสองคนที่ตอนนี้ กำลังเล็งปืนมาทางผม

“อ่ะๆๆ จะใช้กำลังเหรอคุณชนาธี ไหนบอกว่าตัวเองเป็นผู้ดี ไงล่ะครับ ตระกูลผู้ดีเก่าอย่างพวก สิริพิทักษ์ ชอบใช้กำลังแบบนี้เสมอหรือ
ครับ” อีกฝ่ายยังพล่ามไม่เลิก

“มึงไม่ต้องมาแดกดันกู ไอ้วัต คนอย่าง ชนาธี สิริพิทักษ์ ไม่เคยทำใครก่อนแล้วก็ไม่เคยลอบกัดใคร เพราะกูไม่ใช่หมาลอบกัดอย่างใครบางคน ”

 “ฮ่าๆๆๆ เหรอครับ แต่ผมว่าเรามานั่งคุยกันอย่างที่ผู้ใหญ่เขาทำกันดีกว่านะ” เจ้าของบ้านที่ยังนั่งนิ่งเอ่ยบอกก่อนจะไล่ให้การ์ดออกไปข้างนอก ผมจำต้องนั่งลงที่เดิมทั้งๆที่ใจจริงอยากลุกไปต่อยหน้ามันสักครั้ง

“มีอะไรก็ว่ามาสิ”

“ผมอยากจะบอกคุณนะว่า ที่ผมให้คุณมาขัดดอกผมไม่ได้คิดพิศวาสอะไรในตัวคุณสักนิด  ผมต้องการให้คุณมาเป็น คนใช้ส่วนตัวก็เท่านั้นเอง มันคงโก้ไม่น้อยนะครับที่มีคนใช้เป็น ชนาธี สิริพิทักษ์ หรือคุณว่าไงครับ คุณเล็ก” สายตาคมที่แผงความดูถูกมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า จนผมแทบอย่างจะต่อยหน้ากวนๆนั่นสักหมัด

“ไม่มีวัน ผมไม่มีวันรับข้อเสนอของคุณ เด็ดขาด”

“คิดให้ดีก่อนตัดสินใจนะครับ ผมให้เวลาคุณถึงพรุ่งนี้ไปคิดทบทวนให้ดี เรื่องนี้ผมไม่เสียหายอะไรอยู่แล้ว ถ้าคุณตกลง ผมจะผ่อนผันการ
ใช้หนี้ออกไปอีก สามเดือน แต่ถ้าไม่พรุ่งนี้เตรียมตัวหาที่อยู่ใหม่ได้เลย เชิญครับ”



ผมเดินออกจากบ้านนั้นด้วย ความสับสน ผมต้องทำยังไง ต้องเลือกทางไหนระหว่างศักดิ์ศรีกับความอยู่รอดของครอบครัวผมนั่งแท็กซี่ไปเรื่อยๆโดยไม่มีจุดหมายเพราะยังไม่อยากกลับไปตอบคำถามแม่  ผมต้องทำยังไงดี



“Rrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrrr”

“ว่าไง เมฆ” ผมพูดกับคนในสาย

“กูได้ข่าวว่ามึงไปหาไอ้วัตมาเหรอว่ะ” ข่าวไวจริง นี่ผมมีเพื่อนเป็นนักสืบหรือเปล่าครับเนี่ย

“ข่าวไวนะมึง”

“กูโทรไปถามคุณหญิงแม่มึง มาเว้ย แล้วนี่ตอนนี้มึงอยู่ไหนเนี่ย”

“อยู่บนแท๊กซี่ว่ะ”

“ไอ้เล็ก มึงโอเคนะ” ปลายสายถามอย่างเป็นห่วง

“เอ้ย กูระดับไหนแล้ว”

“เล็กตอนนี้มึงอยู่ไหน กูจะไปหา” ไอ้เมฆถามอย่างร้อนรน ด้วยความที่คบกันมานาน ไอ้เมฆมันคงรู้ว่าตอนนี้ผมไม่ไหวแล้ว

“ไม่ต้องมาหรอก มึงอยู่ที่คอนโดใช่ไหมเดี๋ยวกูไปหานะ”ผมบอก ตอนนี้อยากเจอไอ้เมฆที่สุดเพราะคงมีแค่ไอ้เมฆคนเดียวที่เข้าใจผม

“ไอ้เล็ก”

ผมโผเข้ากอดไอ้เมฆแทบจะทันทีที่มาถึง ไม่สนหรอกว่าใครจะมองพวกผมยังไง ผมแค่อยากกอดมันเท่านั้น
แค่อยากกอดเพื่อนที่ดีที่สุดในชีวิตผม

“ไปขึ้นไปห้องกูก่อน อย่ามาร้องไห้แถวนี้นะเว้ยกูอายแทน” ไอ้เมฆบอกล้อๆ จนผมอดหัวเราะตามไม่ได้
ทุกครั้งที่อยู่กับไอ้เมฆผมจะรู้สึกผ่อนคลายเสมอมันทำให้ผมยิ้มได้แม้ว่าจะมีเรื่องมากมายก็ตาม

“ไหนมึงบอกมาดิว่าไอ้วัตมันว่าไงบ้าง” ไอ้เมฆถามทันทีที่ขึ้นมาถึงห้อง

ไม่ใช่ผมไม่อยากบอกแต่ไม่รู้จะบอกมันยังไงมากกว่า

“เฮ้ยอย่าเงียบดิ กูอยากรู้นะเนี่ย”

“คือ ไอ้วัต มันเอ่อ มัน”

“เอ๋า พูดมาสิว่ะ”

“มันให้บอกกูไปเป็นคนใช้มันแล้วมันจะผ่อนผันให้อีกสามเดือน”

“มันจะมากไปแล้วนะเว้ย เดี๋ยวกูไปพูดกับมันเองถ้าเรื่องมากนักกูจะใช้หนี้ให้มึงเอง”

“อย่าเลยว่ะ”

ผมรู้ว่าไอ้เมฆมันหวังดี แต่ถ้าผมยอมให้มันช่วย มันก็ไม่ต่างอะไรกับการยอมเป็นคนใช้ไอ้วัต แค่นี้ไอ้วัตมันก็ดูถูกผมมากอยู่แล้ว
ถ้ายอมให้ไอ้เมฆช่วยอีก มันคงได้หัวเราะเยาะผมแน่

“กูรู้ว่ามึงหวังดี แต่กูขอจัดการเองได้ไหม”

“เออ ตามใจแต่ถ้ามึงมีอะไรรีบบอกกูเลยนะเว้ย กูเป็นห่วงมึงนะ”

ไอ้เมฆบอกผมก่อนที่จะยิ้มให้กำลังใจ  รอยยิ้มของเพื่อนทำให้ผมมีแรงที่จะต่อสู้กับปัญหาอีกโข ผมรู้ว่าต่อให้คนบนโลกนี้ไม่มีใครต้องการผม แต่ไอ้เมฆจะไม่มีวันทิ้งผม และผมก็จะไม่มีวันทิ้งมันเหมือนกัน



.........................................TBC.................................................................

กลับมาแล้วหลังจากหายไปนานแสนนาน
เพิ่งจะมีเวลาว่าง จริงๆเรื่องนี้คิดมานานมากแล้ว
แต่เพิ่งมีโอกาสจะได้ลง อิอิ ยังไงก็ฝากด้วยนะคะ



............................................
นิยายเรื่องนี้มีภาคต่อ แล้วนะจ๊ะ
อยากอ่าน จิ้มเลย ปล แต่คงต้องอ่านเรื่องนี้จบก่อนเพราะไม่งั้นคุณจะ งง ในบางตอน

ร้อยบ่วง ห้วงรัก (ใหญ่ เมฆ)
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=36537.0

รักวุ่นๆ กรุ่นกาแฟ (ต้น ไม้)
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=40963.0


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-07-2014 01:57:12 โดย pita »
ข่าวด่วน!! "ร้อยบ่วงห้วงรัก" กำลังจะเปิดจองแล้ว เร็วๆนี้

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2402
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 123

ถูกใจให้เป็ด 0
 :mc4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ jamemy

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 65
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3

ถูกใจให้เป็ด 0
สนุกดีอ่ะ

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2819
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 115

ถูกใจให้เป็ด 0
รอจ้าาาา
มาต่อเร็วๆน่ะะ
 :pig2: :pig2:

ออฟไลน์ aloney

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 38

ถูกใจให้เป็ด 0
รอตอนต่อไป 
เป็นแคสเพราะหลงรัก ผช หัวเหม่ง และเสพติด yaoi

No bird soars too high if he soars with his own wings. ไม่มีนกตัวใดบินสูงเกินไปถ้ามันบินด้วยปีก ของมันเอง

ออฟไลน์ INMINTHA

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 68
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6

ถูกใจให้เป็ด 0
รอต่อไปค่ะ

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
    • -

ถูกใจให้เป็ด 0
หึหึเพื่อนรักคิดไม่ซื่อ

ออฟไลน์ Satang_P

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55

ถูกใจให้เป็ด 0
รออ่านตอนต่อไปนะ  :m17:

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1659
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 67

ถูกใจให้เป็ด 0
รออ่านด้วยคน
เริ่มต้นก็มันส์แล้ว

ออฟไลน์ coon_all

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29

ถูกใจให้เป็ด 0
รอจ้า

ออฟไลน์ phakajira

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 361
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55

ถูกใจให้เป็ด 0
รอค่ะ

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279

ถูกใจให้เป็ด 0
วัตคิดอะไรกับเล็กหรีอเปล่าถึงได้อยากให้เล็กมาขัดดอก
แหมวัตจะเอาเล็กมาขัดดอกหรือเอามาทำอะไรกันแน่  :laugh:

ออฟไลน์ pita

  • ถึงชีวิตจะดราม่า แต่เราก็ฮาได้
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 295

ถูกใจให้เป็ด +34
ตอน 2



“เล็ก คุณวรวัตเขาว่าไงบ้าง” แม่รีบวิ่งมาถามผมทันทีที่ผมกลับถึงบ้าน

“เขาบอกว่าจะยอมผ่อนผันให้เราสามเดือนครับ”

“จริงเหรอเนี่ย ฉันบอกแกแล้วเห็นไหม ”

ครับ อย่างที่ได้ยินกันถ้าไอ้คุณวรวัต มันยอมผ่อนผันผมเองก็ต้องไปเป็นคนใช้ส่วนตัวมันสามเดือนฟังดูเหมือนพวกละครน้ำเน่าหลังข่าวนะครับ แต่เชื่อเถอะตอนจบของเรื่องนี้ไม่มีทางจบเหมือนในละครหรอกครับ

“แม่ครับ”

“อะไรเหรอเล็ก”

“คือ ผมจะไปทำงานสักสามเดือนนะครับ แม่ไม่ต้องเป็นห่วงถึงเวลาผมจะกลับมา”

“นี่แกจะไปไหนอีกไอ้เล็ก ตอนนี้สถานะของบ้านเรามันไม่ได้เอื้ออำนวยให้แกไปทำไอ้งานศิลปะไร้สาระอะไรนั่นหรอกนะ แทนที่จะช่วย
กันหาเงินใช้หนี้ นี่อะไร แกกลับจะไปทำไอ้งานบ้าๆของแกอีกแล้วเหรอ”

“ผมไปนะครับ”

ผมบอกก่อนจะเดินออกมาจากบ้านทันที ผมบอกความจริงแม่ไม่ได้หรอกว่าผมต้องไปเป็นคนใช้ไอ้วัต ใช่ว่าจะกลัวแม่เป็นห่วงหรอกครับแต่ผมแค่กลัวแม่รับไม่ได้ที่ หนึ่งใน สิริพิทักษ์อย่างผม ต้องไปเป็นคนรับใช้ ของใคร



………………………………………………………………………………………


“มึงไหวแน่นะเล็ก” ไอ้เมฆเอ่ยถามทันทีที่มาถึงบ้านไอ้วัต

“ไหวสิ ยังไงกูก็ต้องทนให้ได้” ผมบอก ถึงจะไม่มั่นใจว่าตัวเองจะทนได้สักแค่ไหนแต่ผมจะไม่ยอมแพ้คนอย่างไอ้วัตเด็ดขาด

“อ้าวๆๆ พวกคุณสองคนน่ะจะ ลากันอีกนานไหมครับเวลาผมเป็นเงินเป็นทองนะครับ” ไอ้คนที่ผมไม่อยากเจอหน้าที่สุดเดินออกมาหาเรื่องถึงหน้าบ้าน

“ไอ้วัต ไม่เจอกันนานเลยนะเพื่อน” ไอ้เมฆทัก แต่ดูจากสายตาและน้ำเสียงแล้วมันเหมือนจะวางมวยกันมากกว่า

“อ้าว คุณเมฆา มาส่งคู่ขา เอ้ย คู่หูด้วยตัวเองเลยเหรอครับ ” สายตาคุกคามถูกส่งมาที่ผมกับไอ้เมฆทันทีนี่ถ้าสายตามันฆ่าคนได้จริงผมว่า
ผมกับไอ้เมฆคงแหลกไปแล้วละครับ

“ไอ้วัต มึงหยุดเห่าไปเลยนะเว้ย!!” ไอ้เมฆตวาด

“ไอ้เมฆ มึงกลับไปได้แล้ว” ผมรีบบอกก่อนพวกมันจะเปิดศึกกัน ผมไม่ได้ห่วงไอ้วัตหรอกครับแต่หวงไอ้เมฆมากกว่า กลัวว่าถ้าขืนมันยัง
อยู่ที่นี่ไม่นานคงเป็นไข้โป้งตาย

“เล็กกูว่ามึงยอมให้กูช่วยเถอะนะ กูไม่ไว้ใจไอ้วัต” มันกระซิบเบาๆ

“เอาน่ามันไม่กล้าฆ่ากูหรอก อย่าห่วงเลย กูดูแลตัวเองได้” ผมได้แต่ดันมันกลับเข้าไปในรถ รู้ว่ามันเป็นห่วงผมมากแต่มันถึงเวลาที่ผมต้องเผชิญหน้ากับไอ้วัตซะที บางทีเรื่องมันค้างคาใจมานานอาจจะถูกสะสางในสามเดือนก็ได้ ผมกับมันจะได้หมดกรรมหมดเวรกันซะที

“ถึงเวลาที่ต้องทำงานซะทีนะครับคุณชนาธี” ไอ้เจ้าของบ้าน เจ้าหนี้ แล้วก็กำลังจะเป็นเจ้านายของผมสั่ง เมื่อเขาสั่งผมจะทำอะไรได้นอกจากทำตาม

“ครับ แล้วผมต้องเริ่มทำอะไรก่อน”

“อย่าเพิ่งใจร้อนสิคุณ ผมว่าเราไปดูห้องพักของแขกวีไอพี หน่อยดีกว่า”
เจ้านายหมาดๆของผมเดินนำไปที่หลังบ้าน อันที่จริงผมก็พอจะเดาออกนะครับว่า การเป็นคนใช้คงไม่ได้สบายแน่นอน แต่ก็ไม่คิดเหมือน
กันว่ามันจะขนาดนี้ เพราะที่ที่ไอ้วัต ให้ผมมาพักมันคือ ห้องเก็บของครับ 

“หวังว่าคงจะพออยู่ได้นะครับคุณเล็ก” ผมได้แต่มองห้องพักอย่างเหนื่อยใจ อันที่จริงผมก็ไม่ใช่คุณหนูอะไรหรอกครับ แต่เท่าที่ดูเนี่ยกว่าจะทำความสะอาดเสร็จคงปาเข้าไปค่อนวัน  ชีวิตผมมันจะละครหลังข่าวไปไหนเนี่ย

“อ้อ ต่อไปนี้ นายคือคนใช้ส่วนตัวของฉันมีหน้าที่อยู่ใกล้ๆฉันตลอดเวลา แล้วแต่ฉันจะเรียกใช้อะไร ส่วนวันนี้ฉันเห็นว่านายเพิ่งมาวันแรกก็ทำความสะอาดห้องไปก่อนนะ ” คนเป็นเจ้านายสั่งก่อนจะเดินกลับเข้าบ้านไป

เอาว่ะ ไอ้เล็ก ลองมันสักตั้ง คงไม่ถึงตายหรอกมั้ง


3 ชั่วโมงผ่านไป

ผมนั่งหอบก่อนจะมองรอบๆห้องเก็บของที่ตอนนี้กลายสภาพเป็นห้องนอนผมเรียบร้อย 

“แหม เรานี่ก็เก่งเหมือนกันเว้ย”

“คุณขาๆ” เสียงหนึ่งเรียกผมที่หน้าห้อง

“มีอะไรเหรอครับ” ผมรีบออกไปดูทันที เผื่อเจ้านายท่านจะส่งคนมาตาม

ผู้หญิงคนนึงที่ดูจากหน้าตาแล้วบอกได้ว่า เป็นมนุษย์ต่างด้าวแน่นอน ยืนยิ้มแฉ่งอยู่หน้าห้อง

“มีอะไรกับผมเหรอครับ”

“เอ่อ คือว่า ยะขิ่น มาทำความรู้จักคุณน่ะค่ะ” ภาษาไทยแปร่งๆที่ไม่ค่อยชัดเท่าไหร่เอ่ยบอก

“ครับ ผมชื่อเล็กนะครับ” ผมยิ้มให้กับเพื่อนใหม่ ถึงยะขิ่นจะเป็นคนใช้แต่ดูจากหน้าตาท่าทางแล้ว เธอไม่น่าจะมีพิษมีภัยอะไรนะครับ ดีซะอีกเผื่อมีอะไรอย่างน้อยผมก็จะได้มีพวก

“คุณเล็ก ล้อหล่อนะคะ เหมือนพวกพระเอกละครเลย” ยะขิ่นบอกเขินๆ

“ไม่ขนาดนั้นหรอกยะขิ่น”

“หึ มาไม่ถึงวันก็หว่านเสน่ห์ไปทั่วเลยนะ” เสียงไม่พึงประสงค์ดังขึ้น ก่อนที่เจ้านายของผมจะเดินเข้ามา

“ยะขิ่นมีอะไรก็ไปทำไป อ้อ อีกอย่างนะ อย่าเข้าใกล้ผู้ชายคนนี้เด็ดขาด ผู้ชายคนนี้ไม่ได้ดีอย่างที่เธอคิดหรอก ไอ้หน้าซื่อๆ มันก็แค่ภาพลวงตา”

สายตาคุกคามที่ส่งมา ทำให้ผมรู้สึกร้อนจนอยากจะลุกออกไปจากตรงนั้น ติดที่ใครบางคนยังยืนขวางประตูอยู่

“จะรีบไปไหนล่ะครับ คุณชนาธี หรือว่ารับความจริงไม่ได้กัน”

ผมได้แต่เงียบเพราะไม่อยากต่อปากต่อคำกับคนพาล

“ถึงกับเงียบเลยเหรอครับ อ้อ หรือว่ายอมรับความจริงไม่ได้ว่าตัวเอง เลว!!”

สายตาน่ากลัวกับข้อมือแกร่งที่คว้าคอผมไปไว้ในอุ้งมืออย่างง่ายดาย ทำให้ผมตัวสั่น หรือไอ้วัตต้องการฆ่าผมจริงๆ!!

“อือ อ่อก หะ หาย ใจ มะ ออก” ผมได้แต่ดิ้นรนออกจากมือแกร่ง สัญชาตญาณผมบอกว่า คนๆนี้เอาจริง

“หึ ทีนี้แกรู้หรือยังว่าคนที่ใกล้ตายมันทรมานยังไง ไอ้เล็ก”    อีกคนบอกก่อนจะปล่อยต้นคอผมเป็นอิสระ

ผมได้แต่สูดอากาศเข้าปอดอย่างเอาเป็นเอาตาย เพิ่งเข้าใจว่า อาการเฉียดตายมันน่ากลัวมากขนาดนี้

“กูไม่ยอมให้มึงตายหรอกไอ้เล็ก คนอย่างมึงความตายมันสบายไป มึงต้องตายทั้งเป็นมันถึงจะสาสม”

“มึงหมายความว่าไง กูไม่เข้าใจ”

“มึงไม่ต้องโกหกหรอก คนอย่างมึงมันจะพูดยังไงก็ได้เพื่อให้ตัวเองรอด เก็บคำแก้ตัวของมึงไว้เถอะกูไม่อยากฟัง”

ผมทำได้แค่เงียบเพราะไม่รู้และไม่เข้าใจว่าไอ้วัตมันต้องการอะไร มันแค้นผมเรื่องอะไร

“เอ๋า จะเงียบอีกนานไหม รีบๆไปทำหน้าที่ คนใช้ได้แล้ว”

ผมเดินตามเจ้านาย ไปเงียบๆก่อนจะเข้าไปในห้องรับแขกที่คุ้นตา

“เมื่อยเท้า นวดให้หน่อยสิครับ คุณชนาธี” ไอ้คุณวรวัตบอกหลังจากนั่งลงบนโซฟา ก่อนจะยื่นเท้ามาตรงหน้าผม แล้วจะทำไงได้ล่ะครับก็ต้องทำไงครับ  อย่าลืมว่าตอนี้ผมเป็นหนี้มันอยู่





“คุณป๋าคร้าบ พีพีกลับมาแล้ว” เด็กผู้ชายอายุประมาณห้าขวบวิ่งเข้ามาในห้องก่อนจะกระโดดไปนั่งบนตักของคนที่ถูกเรียกว่าป๋า  อย่าบอกนะว่าไอ้วัตมีลูกแล้ว คนอย่างไอ้วัตเนี่ยนะจะมีลูก

“คุณป๋า คิดถึงพีพี ไหมครับ” เด็กน้อยยังพูดต่อไม่ได้สังเกตว่าน้องจากคุณป๋าแล้วยังมีผมอยู่ด้วยอีกคน

“คิดถึงสิครับ พีพีไปโรงเรียนตั้งนานปล่อยให้คุณป๋าอยู่บ้านคนเดียว” สายตาอบอุ่นถูกส่งไปให้เด็กชาย ไม่น่าเชื่อว่าคนอย่าไอ้วัตมันจะ
รู้จักรักคนอื่นเป็นด้วย

“เอ๋ คุณอาคนนี้เป็นใครครับคุณป๋า” พีพี ชี้นิ้วเล็กๆมาที่ผม จนผมอดยิ้มเอ็นดูไม่ได้

“คนใช้ใหม่น่ะครับ”

“สวัสดีครับคุณอา พีพีชื่อพีพีนะครับ คุณอาชื่ออะไรเหรอครับ” เด็กน้อยหันมายิ้มให้ผมก่อนจะยกมือไหว้ซะสวยเชียว มันช่างดูดีมีมารยาทต่างจากไอ้คุณป๋ามันจริงๆ

“หยุดนะพีพี คนแบบนี้ไม่คู่ควรที่หนูจะไปไหว้หรอกจำไว้นะลูก” ไอ้วัต บอกพีพี เหอะไม่รู้ว่าต่อไปเด็กคนนี้จะโตไปเป็นผู้ใหญ่แบบไหนแต่ผมว่าถ้าขืนยังให้อยู่กับไอ้วัต ผมว่าพีพีต้องเสียเด็กแน่ๆ

“พีพี ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าซะนะครับ ยะขิ่น พาคุณหนูไปอาบน้ำไป” ไอ้วัตหันไปสั่ง ยะขิ่น ก่อนที่สายตาคมจะจ้องผม

“มองอะไร”

“เปล่า”

“คนอย่างมึง ไม่คู่ควรที่จะคุยกับพีพีหรอก จำใส่สมองไว้ซะ”  หันมาบอกผมเสียงเข้มก่อนจะเดินเข้าห้องทำงานไป  เฮ้อนี่มันเรื่องอะไรกัน
เนี่ย ผมไม่เห็นจะเข้าใจเลยสักนิด



.......................................................TBC...................................................

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ  :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-11-2012 10:04:44 โดย pita »
ข่าวด่วน!! "ร้อยบ่วงห้วงรัก" กำลังจะเปิดจองแล้ว เร็วๆนี้

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 43

ถูกใจให้เป็ด +3

พีพีจะได้หม่าม้าแล้วค่ะ...ลูก

+ เป็ด

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3310
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 182

ถูกใจให้เป็ด 0
 :call: :call: :call:

ออฟไลน์ Lovecartoon1996

  • ชอบกินมาม่า
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
    • -

ถูกใจให้เป็ด 0
มาต่อไวๆน้าาค้ะ o13

ออฟไลน์ coon_all

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29

ถูกใจให้เป็ด 0
เป็นกำลังใจให้คนเขียนนะจ๊ะ
ปล. แต่งต่อให้จบน้า เค้าขอร้อง....

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 744

ถูกใจให้เป็ด 0
เล็กทำอะไรผิด
ทำไมวัตต้องโกรธ
ขนาดนี้ด้วยเนี่ย :z3:

ออนไลน์ AoMSiN555

  • กรูบ้า.....อย่าทักกรู
  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6

ถูกใจให้เป็ด 0
รอตอนต่อไปอยู่นะ :-[ :-[ :-[ :-[


 :z6: วัต

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1413
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279

ถูกใจให้เป็ด 0
เป็นไปได้นะวัตไปคิดแค้นเอากับคนที่ไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรผิดอย่างเล็ก
คุณป๋าคิดจะแกล้งอาเล็กพีพีต้องคอยช่วยอาเล็กนะลูก

ออฟไลน์ nongrak

  • ชอบคู่เลิฟ เก่งกับบอย น่ารักมากเลย
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4460
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 852

ถูกใจให้เป็ด 0
วัตแค้นอะไรเล็กอ่ะ สงสัยเล็กคงไม่่รู้เรื่อง

+1จ้า

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 391

ถูกใจให้เป็ด 0
เล็กซวยเลยถูกแก้แค้นแบบไม่รู้ตัว

ออฟไลน์ Satang_P

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 963
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55

ถูกใจให้เป็ด 0
พีพีน่ารักดีนะ  :m1: ไม่เหมือนป๋า  :m26:

ออฟไลน์ chae

  • ความฝันมักสวยงามเสมอ
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 984
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 53

ถูกใจให้เป็ด 0
พีพีอาจจะเป็นลูกของเล็กกับพี่สาวหรือน้องสาวของวัตที่เล็กไม่รู้และไม่ได้รับผิดชอบก็ได้ (เดามั่ว)
FC : พี่ธัน [รักนี้ลิ้นกับฟัน]

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2819
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 115

ถูกใจให้เป็ด 0
ติดตาม :really2:ต่อไป

ออฟไลน์ redcapet2013

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5
    • www.facebook.com

ถูกใจให้เป็ด 0
ทำไมวัตถึงร้ายกับเล็กจัง เรื่องราวในอดีตเป็นมาอย่างไร ทำไมจึงทำให้วัตดูแคลนเล็กมากขนาดนี้  หนูน้อยพีพี น่ารัก ช่างอ้อน เช่นนี้ รึวัตอยากให้เล็กเป็นแม่ใหม่ของน้อง แต่วัตก็ไม่น่าใจร้ายตั้งแง่กับเล็กเลยนะ  ปูเสื่อนอนรอตอนต่อไป ขนมขบเคี้ยวพร้อมแล้วครับ

ออฟไลน์ menano

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 287

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าติดตาม  เป็นกำลังใจให้จ้า

มาต่อไว ๆ นะจ๊ะ

ออฟไลน์ ohuii

  • เรียนมนุด แต่ไม่เข้าใจมนุษย์
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 271
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 19

ถูกใจให้เป็ด 0
จิ้มๆ พิต้าจ้า เริ่มแรกมาก็สนุกแล้ว

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1659
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 67

ถูกใจให้เป็ด 0
มีน้องพีพีมา เป็นตัวช่วยได้ดีเลยงานนี้

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด