เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท) #ตอนที่14...พ่อลูก วันที่28-4-2557
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท) #ตอนที่14...พ่อลูก วันที่28-4-2557  (อ่าน 26447 ครั้ง)

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้


1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เีดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

เรื่องราวของครูจบใหม่จากกรุงเทพอันศิวิไลที่ต้องมาสอนอยู่ในโรงเรียนชนบท
กับเด็กหนุ่มวัยกระเตาะแห่งชั้นม.ปลาย ผู้เป็นนักเลงหัวไม้ประจำห้อง
จะเกิดอะไรขึ้น...เมื่อคนทั้งสองต้องมาเป็นอาจารย์และศิษย์กัน
เรื่องราวความรักชวนหน้าปวดหัวจึงถือกำเนิดขึ้น ณ ที่แห่งนี้
“เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)”

……………………………………………………………………….
ท่ามกลางแสงแดดที่ร้อนอบอ้าวอย่างน่าบัดซบของประเทศไทย  ผม...นายกฤติกร นามสกุลละไว้ในฐานที่เข้าใจ  กำลังขับรถญี่ปุ่นยี่ห้อดังคันหนึ่งที่เพิ่งไปถอยมาหมาดๆด้วยน้ำพักน้ำแรงของบุคคลที่ได้ชื่อว่าเป็น...พ่อผมเอง  ด้วยเหตุผลที่ว่า  ‘รถคันใหม่ต้อนรับพ่อพิมพ์คนใหม่’  จากประโยคที่ผ่านมาคุณคงรู้แล้วใช่ไหมว่าผมประกอบอาชีพอะไรอยู่ในขณะนี้  ใช้แล้วผมเป็นครู  เป็นครูที่เพิ่งจบมาใหม่ๆหมาดๆ  เรียกได้ว่าเป็นครูป้ายแดงเหมือนๆกับรถที่ผมกำลังขับมานี่แหละ  แต่ถึงแม้ว่าผมจะเป็นครู  ผมก็เป็นครูที่ไม่ธรรมดาเพราะผมเป็นครูชนบท  คุณอาจจะงงๆกับคำพูดของผมว่ามันต่างกันอย่างไร  แต่เชื่อเถอะผมที่เป็นคนพูดเองก็ยังงง  เพราะคำพูดนี้ผมไม่ได้เป็นคนคิดเองแต่ได้มาจากเพื่อนสาวสมัยเรียนมหาลัยที่ใช้พูดขึ้นมาเมื่อมันรู้ว่าผมต้องมาเป็นครู ณ ที่แห่งหนึ่งหรือที่แห่งใดสักที่ที่แสนจะห่างไกลจากเมืองหลวงของประเทศอันเป็นถิ่นฐานบ้านเกิดของผม
ผมหักเลี้ยวพวงมาลัยรถไปตามโค้งถนนอย่างเซ็งๆ  ผมลาบ้านเกิดจากกรุงเทพผมมาแล้ว  และทางข้างหน้าที่ผมกำลังขับไปมันคือถนนสายใหม่ที่ผมต้องจำใจรับอย่างไม่รู้จะรับอย่างไร  ชนบทที่ไม่เคยคิดจะมาอยู่  แค่เข้ามาข้องแวะธรรมดาหรือขับผ่านก็ยังไม่เคยอยากจะมาด้วยซ้ำเพราะเหตุผลที่ว่ารักสบายอันเป็นนิสัยส่วนตัว  แต่บัดนี้ผมจะได้มาอยู่อย่างสมใจ  ในนามของครูชนบทที่ไม่ธรรมดา...
………………………………………………………..
อาจจะมาอย่างงๆ  งวยๆ  ภาษาอาจจะยังไม่สวยสักเท่าไร
แต่อย่างไรก็ขอฝากผลงานชิ้นแรกในเว็บเล้าเป็ดนี้ไว้ด้วยนะครับ
หากมีคำติชมหรือข้อแนะนำอะไรอยากจะฝากไว้แก่นักเขียนเพื่อใช้เป็นการพัฒนาฝีมือต่อไป
กระผมในนามนักเขียนมือใหม่ก็ขอน้อมรับด้วยความยินดียิ่งนะครับ
อ้อๆ  เรียกผมว่าเจ้าชายก็ได้นะครับ  เพราะผมคือเจ้าชายสกายคิกส์^__^
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-04-2014 21:40:07 โดย PoppyPrince »

ออฟไลน์ NO.666

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #1 เมื่อ20-07-2013 13:02:46 »

ถูกใจให้เป็ด +1
จะรออ่านตอนต่อไปนะคะ =)

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2859
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 115
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #2 เมื่อ20-07-2013 14:26:02 »

ถูกใจให้เป็ด 0
 :pig2: :pig2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
« ตอบ #2 เมื่อ: 20-07-2013 14:26:02 »
ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15

ถูกใจให้เป็ด +11
เขย่าก่อนดื่ม,พูดคุยเล็กๆก่อนอ่าน

-แนะนำตัว-
       สวัสดีครับ  ก่อนอื่นเลยผมก็ต้องขอแนะนำตัวผมก่อน  ผมชื่อเจ้าชายครับ  ความจริงมันไม่ใช่ชื่อจริงๆของผมหรอก  แต่มันเป็นนามสมมติจากนามปากกาของผมเอง 
       ผมเพิ่งลองเป็นนักเขียนมือสมัครเล่นใหม่ๆป้ายแดงหมาดๆ  เพราะฉะนั้นผมขอฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะครับ

-คำสารภาพ-
  ความจริงแล้วเมื่อก่อนผมไม่เคยเข้ามาในเว็บนี้เลย(สารภาพจากใจจริง)  แต่พอได้เข้ามาอ่านแล้วกลับรู้สึกหลงรักอย่างบอกไม่ถูก  ผมไม่รู้ตัวเลยด้วยซ้ำว่ามาชอบอ่านนิยายเว็บนี้ตอนไหน เมื่อไร  ยังไง  แต่ผลสรุปสุดท้ายง่ายๆสั้นที่ทำให้ผมรู้ว่าผมติดนิยายเว็บนี้ไปแล้ว  ดูได้จากทุกครั้งที่ผมว่างเป็นจะต้องหยิบมือถือขึ้นมาเปิดเว็บนี้อ่านเสมอๆจนกลายเป็นกิจวัตรประจำวันไปเสียแล้ว  เพราะไม่มีวันไหนที่ผมจะไม่เปิดเว็บนี้ขึ้นมาเลย(ติดยิ่งกว่าเฟซบุ๊คซะอีก ฮ่าๆ)

-ที่มาของนิยายเรื่องนี้-
     ที่มาของเรื่องนี้มันเกิดจากแรงบันดาลใจ+แรงจูงใจหลายๆอย่างจากรอบข้างของผมเอง  ผมเป็นเด็กบ้านนอก  อารมณ์ประมาณถ้าต้องเข้าเมืองทีก็ต้องข้ามเขา7ลูกได้เลย(ความจริงอาจไม่ถึงนั้นแค่ลำบากนิดๆใกล้เคียงกัน)  แต่ผมไม่ใช่เด็กบ้านนอกธรรมดานะ  ผมเป็นเด็กบ้านนอกที่เรียนอยู่ในตัวจังหวัดดูเหมือนจะไม่มีอะไร  แต่สำหรับที่บ้านผมมันเป็นอะไรที่ดูโก้ไม่เบาเลยละ  เพราะเหตุที่ว่าผมดวงดี  หรือเพราะผมลงทุนตะเกียกตะกายข้ามเข้า7ลูกมาสอบจนติดได้อย่างไรก็ไม่ทราบ  ถึงทำให้ผมได้สัมผัสกับความแตกต่างบางอย่างของคำว่าเด็กในเมืองกับเด็กบ้านนอก  ความแตกต่างที่เด็กในเมืองมีแต่เด็กบ้านนอกไม่มี  หรือเด็กบ้านนอกมีแต่เด็กในเมืองสัมผัสไม่ได้  จากอะไรหลายๆอย่างพวกนี้ผมเลยอยากจะถ่ายทอดผ่านผลงานชิ้นนี้ออกมา  มันอาจจะไม่ใช่นิยายที่ดีอะไร  แต่ถ้าคุณกำลังว่างๆอยู่ผมก็อยากให้คุณลองเปิดเข้ามาอ่านดูนะ...

ปล.ปล่อยลิงเจี๊ยกๆ
-นิยายเรื่องนี้อาจมีคำพูดที่ไม่สุภาพอยู่บ้าง  อาทิเช่น  ไอ้สัส  กู  มึง  ไอ้เชี่ย  และคำอื่นๆ  โปรดใช้วิจารณญานในการอ่านนะครับผม
.............
  สุดท้ายก่อนสุดท้าย  กระผมก็ขอขอบคุณคุณ NO.666 และคุณ nunnun  ที่เข้ามาเป็นกำลังใจให้ผมนะครับ  ขอบคุณมากครับ  ก้มกราบงามๆเป็นการขอบคุณ  ฮ่าๆ

-เจ้าชายสกายคิกส์-
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-07-2013 20:37:13 โดย เจ้าชาย_สกายคิกส์ »

ออฟไลน์ fullmoonny

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 28
ติดตามจ้า

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
Re : ตอนที่1 เมื่อมาถึง
«ตอบ #5 เมื่อ21-07-2013 17:02:04 »

ถูกใจให้เป็ด +17
ตอนที่1 เมื่อมาถึง



       เบื้องหน้าของเขาในตอนนี้คือบ้านไม้2ชั้นกึ่งเก่ากึ่งใหม่แต่ค่อนจะไปทางเก่าซะมากกว่า  ประตูทางเข้าตรงชั้นล่างเป็นประตูเหล็กเก่ากึกสนิมขึ้นเป็นสีน้ำตาลเข้ม  สาบาน...ว่าประตูเหล็กบานนี้จะเปิดเข้าไปได้จริงๆ
       ''เป็นยังไงบ้างละพ่อหนุ่ม  บ้านหลังนี้น่ะดีที่สุดแล้วนะดูสิอยู่ติดตลาดเลย  เช้าๆเดินออกไปซื้อของได้สบาย''  ดูเหมือนป้าเจ้าของบ้านพักกำลังพูดอธิบายสรรพคุณของบ้านหลังนี้อยู่อย่างกับมันเป็นยาโบราณขนานแท้ที่เลิศเหลอที่สุดในสามโลก
  แต่นี่คือดีที่สุดแล้วใช่ไหม?  สำหรับในความคิดของเขายังหาคำว่าดีที่สุดไม่เจอ  มันช่างเป็นอะไรที่ดูจะลำบากสำหรับเขานัก  เขายังคงจำได้ดีว่าตอนเด็กๆเขาอยู่บ้านปูนสวยหรูสะอาดใหม่เอี่ยมกับครอบครัว  พอโตขึ้นเรียนมหาลัยพ่อก็ซื้อคอนโดหรูๆให้อยู่  ทุกอย่างมันแสนจะสะดวกสะบาย  แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่าเขาจะเลือกอะไรไม่ได้เลย
       บ้านไม้เก่าๆที่สภาพแวดล้อมรกรุงรังเต็มไปด้วยยักไย่  รอบบริเวณบ้านก็มีแต่ใบไม้แห้งเต็มไปหมด  ดอกมงดอกไม้ก็ไม่มีให้เห็น  กระถางต้นไม้ก็มีแต่ไม้ประดับเหี่ยวๆใกล้ตายบ้างละ  ตายไปแล้วบ้างละ แต่ก็ยังดีที่พอจะมีต้นไม้ใหญ่ปลูกไว้อยู่บ้าง  ไม่งั้นที่นี้คงดูแห้งแล้งพิกล
       ใจจริงเขาอยากจะเอ่ยถามป้าเจ้าของบ้านพักว่ามีหลังอื่นนอกจากหลังนี้อีกไหม  แต่ก็ตระหนักถึงคำพูดของป้าที่ว่าตรงนี้ดีที่สุดแล้ว  ขนาดดีสุดแล้วยังสภาพเป็นอย่างนี้หลังอื่นมันจะต่างอะไรกันเชียว  เผลอๆมันอาจจะแย่กว่านี้ด้วยซ้ำไป
       ''ชอบไหมละพ่อหนุ่ม  ถ้าชอบละก็ป้าคิดคนกันเองแค่เดือนละสามพันห้านะจ้ะ''  ป้าเอ่ยบอกราคากับเขาอย่างชอบใจ  หลังนี้เนี่ยนะเดือนละสามพันห้า  ป้าโกงเขาแน่ๆ  เขาเชื่ออย่างนั้น
''ป้าของเงินหมัดจำพันห้าก่อนะพ่อหนุ่ม''
       หลังจากวางเงินหมัดจำกับป้าเจ้าของบ้านเช่าที่เขาเชื่อว่าต้องโกงเขาแน่ๆไปแล้ว  ชายหนุ่มก็ถอนหายใจอย่างปลงๆออกมาหนึ่งครั้ง  ก่อนที่จะขนสัมภาระลงจากท้ายรถ
       'ประตูมันเปิดได้แน่หรอ?'  เขายังคงมีข้อสงสัยอยู่ในข้อนี้  'ถ้าเปิดไม่ได้ขึ้นมาคอยดูนะจะไปเอาเงินหมัดจำคืนเลยขอดู' 
แต่ไม่ทันที่ชายหนุ่มจะได้ลองเปิดประตูหรือเดินไปเอาเงินหมัดจำกับป้าคืน  เสียงตะโกนโหวกเหวกโวยวายของวัยรุ่นนับสิบก็ดังขึ้นมาข้างหลังเขา
       'ไอ้ทัศมึงหนีไม่รอดหรอก  พวกกูรู้ว่ามึงอยู่แถวนี้  ออกมาอย่าให้ลูกพี่กูต้องอารมณ์เสีย''  เสียงวัยรุ่นคึกคะนองเอ่ยกล่าวขึ้น  โฮ้ย...อะไรเด็กสมัยนี้  เสียงแตกหนุ่มยังไม่ทันไรก็ริอาจยกพวกตีกันซะละ  แถมตีกันตรงไหนไม่ตีมาตีกันอยู่หน้าบ้านเขาซะนี่  มันน่านัก...คนยิ่งอารมณ์เสียอยู่ด้วย  มาๆเดี๋ยวเขาจะโชว์มาดของคนเป็นครูให้ดู
       ไม่ว่าเปล่าคนที่เพิ่งจบครูใหม่ๆอย่างกฤติกรก็ฉวยเอาด้ามไม้กวาดที่วางผิงไว้กับต้นมะม่วงเดินออกมาหน้าบ้าน
       ''นี่พวกนาย  มาโวกเวกโวยวายอะไรแถวนี้ฮะ  นี่มันหน้าบ้านคนอื่นเขา  หัดรู้จักเกรงใจเจ้าของบ้านบ้างสิ  สะกดเป็นไหมคำว่ามารยาทนะ  ถ้าสะกดไม่เป็นฉันจะได้สอนให้!!!''  เอาสิ  ใครว่าครูจากกรุงเทพด่าไม่เป็นละ  ตอนสมัยเรียนเคยด่ามาราธอนกับไอ้เป้เพื่อนสาวร่วมชั้นมาแล้ว  สาเหตุก็เกิดจากการแย่งลูกชิ้นในก๋วยเตี๋ยวกัน  เออ...เพิ่งรู้ว่าตัวเองก็ปัญญาอ่อนเหมือนกัน
       ''อะไรของพี่เนี่ย  ถ้าไม่อยากเจ็บตัวก็เดินกลับเข้าบ้านไปกวาดใบไม้ไป๊  มาบ่นเป็นตาแก่อยู่ได้น่ารำคาญ''  ไอ้ตัวเด็กวัยรุ่นในกลุ่มคนหนึ่งตอบกลับเข้ามาอย่างเจ็บจี๊ด  มันขึ้นเว้ยมันขึ้น  พรุ่งนี้จะไปเป็นครูอยู่แล้วแต่กลับต้องมายืนให้เด็กด่า  รู้ถึงไหนเสียเชิงกฤติกรหมดแน่
       ''นั่นสิพี่มายืนบ่นพวกผมอยู่ได้หรือเอ๊ะ?!?  พี่เขาประจำเดือนไม่มาวะพวกเรา  ถึงได้มายืนหงุดหงิดไล่ขวิดพวกเราอยู่อย่างนี้''
       น้านนน....  มันเอาแล้ว  เล่นเขาแล้วไหมละ  ประจำเดือนไม่มางั้นหรอ  ดี!  เดี๋ยวเขานี่แหละจะทำให้พวกมันต้องไปเขียนบันทึกประจำวันแทนประจำเดือน
       ''ฉันเตือนพวกนายดีๆแล้วนะ  เป็นแค่เด็กตัวกระเปี๊ยกอยู่มัธยมอย่าทำตัวซ่าไปหน่อยเลย  กลับไปตั้งใจอ่านหนังสือเรียนดีกว่าไหม  ไม่ใช่มายกพวกตีกันอย่างนี้  พ่อแม่เขารู้เขาจะปะ....''
       ''พอๆพี่  พี่เป็นใครเนี่ยมายืนบ่นผมอยู่ได้  พ่อแม่ผมยังไม่ว่าอะไรผมเลยแล้วพี่มีสิทธิ์อะไรมาว่าผม''  เป็นใครงั้นหรอ  เขาก็จะมาเป็นครูอยู่ที่นี้ไงเล่า  หน็อย....  สงสัยพรุ่งนี้ไป  เขาต้องกำราบเด็กพวกนี้ให้อยู่หมัดเลยคอยดู
       ''เฮ้ยเจอมันแล้ว''  ระหว่างที่ครูใหม่อย่างกฤติกรกำลังนึกหาวิธีจัดการกับเด็กวัยรุ่นกลุ่มนี้อยู่  ใครอีกคนก็เดินฉุดกระชากลากถูเด็กหนุ่มร่างผอมมาด้วย
       ''เออดีๆ  พามันมานี่กูจะกระทืบมันให้จมดีก่อนจะส่งไปให้ลูกพี่อีกที''  ไอ้หัวโจ้กที่ยืนเถียงเขาปาวๆเมื่อกี้นี้เอ่ยขึ้น  พูดไปเมื่อกี้มันไม่คิดไม่สำนึกกันเลยหรือไง  จะกระทืบกันให้ได้อยู่ถ้าเดียว
       ''พี่อย่ากระทืบผมเลย  ผมขอผ่อนไปอีกสักเดือน  เดือนนี้ผมไม่มีจริงๆ''
       ''ไม่ได้หรอกไอ้ทัศ  มึงผลัดหนี้พี่เซฟมา2เดือนแล้ว  พี่เขาขี้เกียจรอมึงแล้วว่ะ''  เซฟ  อะไรเซฟๆ  สงสัยจะเป็นชื่อหัวหน้าไอ้พวกนี้  ท่าทางจะเก๋าน่าดู
        ''พี่  ผมขอร้องจริงๆเดือนนี้แม่ผมป่วย  ขายของก็ขายไม่ดีผมเลยต้องเอาเงินไปหมุนเพื่อมาจุนเจือครอบครัว  พี่ช่วยไปบอกพี่เซฟให้หน่อยนะ  ว่าผมขอผลัดไปอีกสักเดือนสองเดือน  แล้วเดี๋ยวผมจะหามาคืนให้''
       ''เอาไอ้นี่  ก็กูบอกว่าพี่เซฟเขาขี้เกียจรอมึงแล้วไง  ถ้ามึงไม่อยากตายคาตีนกูก็ไปเอาเงินมาให้กูซะ''
       ''ก็น้องเขาบอกแล้วไงว่าไม่มีๆจะเอาอะไรกับน้องเขาอีก  คำว่าน้ำใจนะมีไหม  ผลัดไปให้น้องเขาอีกสักเดือนจะเป็นอะไรไปหรือว่าลูกพี่พวกนายก็สะกดคำว่าน้ำใจไม่เป็น''
       ''อ้าวพี่  พูดอย่างนี้ก็สวยสิ  หรือว่าอยากเจ็บตัวด้วยอีกคน''
       ''ก็ลองเขามาดูสิ  จะฟาดด้วยไม้กวาดนี้ให้ดู''  กฤติกรตอบด้วยน้ำเสียงหนักแน่น  ในมือก็จับด้ามไม้กวาดไว้แน่นสนิท  ถ้าเข้ามานะ  พ่อจะฟาดให้ไม่เลี่ยงเลย  วันนี้ยังไม่ได้ไปเป็นครูขอใช้ไม้กวาดแทนไม้เรียวหวดให้ไอ้เด็กพวกนี้มันรู้จักอะไรดีอะไรชั่วหน่อยเหอะ  ใช้ได้ที่ไหนมายืนข่มขู่จะกระทืบคนอื่น  สังคมไทยจะไม่เจริญก็เพราะเด็กไม่รู้จักคิดแยกแยะถูกผิดนี่แหละ  มาๆเดี๋ยวครูป้ายแดงอย่างกฤติกรจะแสดงให้ดูว่าอะไรที่ถูกและอะไรที่ผิด
       ''ฮ่าๆพี่  แค่ไม้กวาดด้ามเดี๋ยวจะทำอะไรพวกผมได้  ดูหุ่นพี่หน่อยเหอะบอบบางอย่างกับผู้หญิงถ้าไม่บอกว่าผมเป็นผู้ชาย  แม่เจ้าโว้ยจะฉุดไปทำเมียให้ดู''
       ''ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆๆๆ''  หลังจากที่ไอ้เด็กตัวหัวโจ้กพูดจบ  คนอื่นๆในกลุ่มก็ต่างพากันหัวเราะชอบใจในคำพูดของเพื่อนตัวเอง  ลามปามนักนะเด็กพวกนี้
       ''อย่ามาพูดจาปากเสียกับฉันนะ  เด็กคนนี้มันติดหนี้ลูกพี่เธอเท่าไรละ''  เพราะไม่อยากจะต้องต่อความยาวสาวความยืดกับเด็กพวกนี้อีก  กฤติกรจึงเลือกที่จะตัดปัญหาด้วยการจ่ายค่าหนี้ให้เด็กคนนี้ไปซะ  แล้วค่อยไปคิดบัญชีกับเด็กพวกนี้ที่หลัง  เจอกันที่โรงเรียนแน่
       ''ทำไมพี่จะจ่ายให้มันหรอ''
       ''ถ้าไม่จ่ายจะถามหรอฮะ  อย่ามัวแต่ลีลาบอกๆมา  ฉันจะได้ไปเก็บข้าวของขึ้นบ้านสักที''
       ''มันก็ไม่เยอะหรอกพี่แค่หมื่นนึงเท่านั้นเอง''  สิ้นเสียงคำตอบจากเด็กในกลุ่ม  เขาก็ถึงกับผงะ  อีตอนพูดละไม่คิดพออีตอนจะจ่ายเงินละเริ่มเสียดาย  นี่เขาต้องมาจ่ายเงินเป็นหมื่นๆในวันแรกที่มาถึงเลยหรอเนี่ย  แต่เอาเถอะถือว่าช่วยเด็กคนนี้ไปเสียแล้วกัน  เพราะอย่างไรนี่ก็คงถือเป็นการทำหน้าที่ครูไปในตัวด้วยแล้วกัน
       ''ว่าไงพี่  สรุปจะจ่ายให้ไอ้ทัศมันไหม  เพราะถ้าไม่จ่ายผมจะได้ลากตัวมันไม่กระทืบเสียที  ยิ่งคันมือคันเท้าซะด้วยสิ  ฮ่าๆๆๆ''  บอกตรงๆ  เขาละไม่เข้าใจเด็กพวกนี้เลย  จะหัวเราะชอบใจอะไรนักหนา  หรือคนสมัยนี้เขาชอบจะมีความสุขบนความทุกข์ของผู้อื่นกัน
       ''ได้  ฉันจ่ายให้อยู่แล้วละ''  กฤติกรเดินไปหยิบเงินจากในรถ  เขารู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่ก่อนหน้านี้กดเงินมาเผื่อไว้อยู่พอควร  เนื่องด้วยเกรงว่าที่นี้จะไม่มีตัวเอทีเอ็มให้เขากฏเงินใช้  ถ้ามิเช่นนั้นละก็  เจ้าเด็กตาดำๆคนนั้นอาจจะต้องไม่นอนอยู่ใต้ฝ่าเท้าของไอ้พวกหมู่นี้ก็เป็นได้
       ''อะ  เอาไป''  กฤติกรยื่นเงินที่นับมาอย่างดีแล้วว่าไม่ขาดไม่เกินจากจำนวนหมื่นนึงพอดีให้แก่เจ้าพวกเด็กที่ริอาจเป็นนักเลงหัวไม้ตั้งแต่วัยกระเตาะพวกนี้
      ''โอเค  ครบพอดีหนึ่งหมื่น  ไว้วันหลังก็มาใช้บริการพี่เซฟอีกนะพี่ทัศ   ฮ่าๆๆๆ  ไปเว้ยพวกเรา''  พวกมันพากันยกพวกกลับไปแล้ว  แหงสิ...ได้เงินไปแล้วหนิ  เพราะถ้าได้ไปแล้วยังไม่กลับอีก  เขาจะโทรแจ้งตำรวจมาไล่แทน  ไอ้เราก็ไม่อยากจะทำอย่างนี้นหรอกนะ  จรรยาบรรณของความเป็นครูมันยังค้ำคอ  ไม่อยากให้เด็กมันเสียประวัติหรือมันจะเสียประวัติตั้งแต่ก่อนเขามาแล้วก็ไม่รู้
       ''ผมขอบคุณพี่มากๆนะครับ  ถ้าไม่ได้พี่ผมคงแย่''  เสียงแหบๆของเด็กร่างผอมนามว่าทัศเอ่ยขอบใจครูใหม่อย่างกฤติกรขึ้น  ไม่ต้องทำหน้าซึ้งใจเขาขนาดนั้น  คนมันก็เขินเป็นนะเว้ย
       ''ไม่เป็นไรๆ  ที่หลังก็อย่าไปกู้เงินหรือยืมเงินไอ้พวกนั้นอีกละ  เพราะฉันอาจจะไม่ได้มาช่วยเธออย่างนี้ทุกครั้ง''
       ''ไม่มีอีกแล้วละครับพี่  ความจริงผมก็ไม่อยากไปยืมพวกมันนักหรอก  แต่พอดีที่บ้านผมมีปัญหาด้านเงิน  แม่ผมไม่รู้จะทำยังไงเลยไปกู้มันมาขายของ  คิดว่าถ้าขายดีก็จะได้มีเงินไปคืนมันแล้วก็เจ้าหนี้รายอื่นๆ  แต่ที่ไหนได้แม่ผมดันมาล้มป่วยซะก่อน  เงินมันเลยขาดมือส่งพวกมันไม่ทัน''  เด็กหนุ่มเล่าให้กฤติกรฟังด้วยน้ำเสียงเศร้า  ยิ่งบวกกับใบหน้าแล้วก็ดวงตาที่ดูยังไงก็รู้ว่ามีเรื่องทุกข์ใจต้องแบกเอาไว้อยู่ก็พลอยให้เขาต้องเศร้าตามไปด้วย
       ''เอางี้  เงินที่ฉันจ่ายแทนนายไปนั่นนะฉันยังไม่เอาคืน  ส่วนเงินนี่ฉันให้เธอเอาไปซื้อยาหรือจะพาแม่เธอไปหาหมอก็ตามใจ''  เขาควักเงินส่วนหนึ่งจากในกระเป๋าส่งให้กับเด็กหนุ่มตรงหน้า  ไม่ใช่ว่าอยากจะอวดรวย  แต่ถ้าใครได้มาเห็นสีหน้าของเด็กคนนี้  เขาก็เชื่อว่าทุกคนต้องทำแบบเดียวกับที่เขาทำในตอนนี้แน่ๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 29-07-2013 18:35:09 โดย เจ้าชาย_สกายคิกส์ »

ออฟไลน์ Palmpalm

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 855
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด 0
ติดตามน๊าาาา
มาไวๆ นะ

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15

ถูกใจให้เป็ด +11
       ''จะดีหรอครับพี่  แค่เงินหมื่นนึงที่พี่จ่ายให้ผมไป  ผมก็เกรงใจจะแย่อยู่แล้ว  นี่พี่ยังจะให้เงินผมอีก  ผมรับไว้ไม่ได้หรอกครับ''
       ''รับเอาไว้เถอะนะ  มันเป็นหน้าที่ของฉันอยู่แล้วที่ต้องคอยช่วยเหลือเยาวชนอย่างพวกเธอ  หรือถ้าเธอไม่อยากรับเงินนี้ก็ถือซะว่าฉันให้แม่เธอแทนละกัน''  เขากล่าวตอบอย่างเอ็นดูในความรู้จักเกรงอกเกรงใจของเด็กคนนี้
       ทัศยกมือไหว้อย่างขอบคุณก่อนจะลองมองสำรวจไปรอบๆ
       ''นี่พี่เพิ่งย้ายมาอยู่ใหม่หรอครับ''  เด็กหนุ่มเอ่ยถามอย่างสงสัย  เพราะดูจากบ้านที่ยังไม่ได้รับการทำความสะอาด  แล้วไหนจะยังสัมภาระที่วางกองไว้หน้าบ้านนั่นอีก
       ''อืม  ฉันย้ายมาเป็นครูที่นี้นะ''
       ''ฮะ  ย้ายมาเป็นครูที่นี้หรอครับ''
       ''ใช่  แล้วดูท่าฉันคงจะได้สอนพวกเธอ''
       ''งานเข้าพี่แน่ๆ''  กฤติกรขมวดคิ้วอย่างงุนงงกับคำพูดของเจ้าเด็กทัศ  งานจะเข้าเขาอย่างไรอีก  แค่นี้ก็วุ่นวายพอตัวอยู่แล้ว
       ''ถ้าพี่ได้สอนผมจริง  พี่ต้องได้สอนไอ้พวกหมู่นั่นแน่  พี่ระวังๆตัวไว้บ้างก็ดีนะครับโดยเฉพาะไอ้คนหัวหน้าที่ชื่อเซฟ  รายนั่นนะไม่ใช่แค่ขาใหม่แต่ในโรงเรียน  นอกโรงเรียนมันก็ใหญ่ไม่แพ้กัน''  ไอ้ทัศเอ่ยเล่าให้กฤติกรฟังอย่างเคร่งเครียด  อะไรจะยิ่งใหญ่ขนาดนั้น  สรุปพวกมันเป็นแค่นักเรียนที่ทำตัวเป็นนักเลงหัวไม้  หรือมาเฟียคุมเมืองกันแน่
       ''พวกมันน่ากลัวขนาดนั้นเชียว''  กฤติกรเลิกคิ้วถามอย่างสงสัย
       ''สุดๆอะพี่  ไม่ค่อยมีใครกล้ายุ่งกับพวกมันหรอก  เพราะไม่ใช่แค่ลูกพี่มันใหญ่บ้านลูกพี่มันก็ใหญ่ไม่แพ้กัน  ที่ดินระแหวกนี้เกือบทั้งหมดก็เป็นของบ้านไอ้พี่เซฟทั้งนั้นแหละพี่  จะมีเหลืออยู่นิดหน่อยก็เป็นของยายปัดที่พี่มาเช่าบ้านอยู่นี่แหละ''  สิ้นคำพูดของทัศ  เขาก็รู้สึกดีใจอยู่ไม่น้อยที่แม่ของเขาเลือกที่จะมาเช่าที่กับคนอื่นที่ไม่ใช่ของไอ้คนที่ชื่อซงเซฟอะไรนั่น
       ''ฉันมาเป็นครูของพวกนั้น  พวกมันก็คงไม่กล้าทำอะไรฉันหรอก''
       ''ยังไงก็เถอะพี่  ผมก็อยากให้พี่ระวังๆเอาไว้หน่อย''  หึ...  คนอย่างเขาไม่จำเป็นต้องระวัง  เพราะถ้าเขาได้สอนเจ้าเด็กพวกนั้นจริงๆ  เขานี่แหละจะถอดเขี้ยวแกงค์อันธพาลนี่ให้ดู!!!

............................

      สวัสดีผู้อ่านที่ได้เข้าอ่านนิยายของผมนะครับ  หวังว่านิยายเรื่องนี้จะเป็นที่ชื่นชอบของทุกคน  ตอนหน้านายเอกของเราจะได้เจอกับพระเอกอย่างนายเซฟแล้ว  เพราะฉะนั้นผมขอฝากติดตามตอนต่อไปของนิยายเรื่องนี้ด้วยนะครับ  ว่าถ้าทั้ง2มาเจอกันจะเป็นเช่นไร  จะมีเรื่องชวนปวดหัวเกิดขึ้นหรือไม่  หรือเขาทั้ง2จะกุ๊กกิ๊กสวีทกันตั้งแต่ต้น  อย่างไรก็ฝากติดตามด้วยนะครับ  ขอบคุณครับ
      -เจ้าชายสกายคิกส์-
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 21-07-2013 18:39:01 โดย เจ้าชาย_สกายคิกส์ »

ออฟไลน์ Xipnoz

  • Xipnoz-crazY
  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 23
    • -
ว้าว ว้าว พล๊อตเรื่องน่าติดตาม

มารอจ้า รอๆ  :hao6:

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142
เข้ามารอติดตามด้วยคนจ้า แล้วครูกฤติกร นี่ไม่มีชื่อเล่นเหรอ
พระเอกชื่อเซฟนี่เอง ชื่อดูไม่เหมือนเด็กชนบทเลยอะ  แต่บ้านรวยนี่เนอะ
นายเอกของเราดูร้ายดีจัง แต่ถ้าไม่ร้ายคงเอาพระเอกไม่อยู่
เพราะพระเอกเหมือนเป็นผู้มีอิทธิพลมากกว่าเด็กมัธยมธรรมดา ๆ
ถ้าได้เจอกันคงมันส์น่าดู แล้วมาต่อไว ๆ น๊า  :mew1:
 
+.+; ตาลายนิยายเต็มเล้า จะพยายามรีบอ่านให้ทันนะคะ
จะอ่าน จะเม้นเรื่องไหนก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะฉันชอบนิยายที่ฉันอ่านทุกเรื่องเลย ขอบคุณผู้เขียนทุกคนนะคะ >///<

ออฟไลน์ P.PIM

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 118
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 12
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #10 เมื่อ22-07-2013 19:28:26 »

ถูกใจให้เป็ด 0
รอ รอ รอ
 :katai2-1: :katai2-1:
โทษที พอดีกูเป็นผู้หญิงยุคใหม่ พุงต้องนำนมโว้ยยยย!!!

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2859
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 115
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #11 เมื่อ22-07-2013 20:40:50 »

ถูกใจให้เป็ด 0
เป็นตู้เซฟ เก็บเงินคนอื่นสิน่ะะะ  :ling3:

ออฟไลน์ mozaey

  • อิมเมจนุ้งดาว -.,-
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 52
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #12 เมื่อ22-07-2013 21:42:10 »

ถูกใจให้เป็ด 0
แอร๊ย จะได้อ่านเรื่องที่พระเอกเป็นเด็กบ้านนอกกับเขาสักที 555+
# เห็นมีคำผิดประปรายนะคะ ไม่ได้จับผิด เช่น ระแหวก=ระแวก หมัด=มัด แล้วคำว่าศรีวิลัย ไม่แน่ใจว่าเป็น ศิวิไลซ์ รึเปล่า แหะๆ จำไม่ได้ค่ะ สนุกดี รออ่านตอนต่อไป
แค่คนธรรมดา ที่ใช้เวลาส่วนใหญ่ตามใจตัวเอง...

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 111
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #13 เมื่อ23-07-2013 21:06:45 »

ถูกใจให้เป็ด 0
มาต่อด่วนๆๆๆๆ

 :z13: :z13: :z13:

ออฟไลน์ คนอ่าน

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1065
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 38
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #14 เมื่อ23-07-2013 21:19:50 »

ถูกใจให้เป็ด 0
สู้ๆน่ะค่ะเจ้าชาย:)
เนื้อคู่ประตูถัดไป
เนื้อคู่อยากรู้ว่าใคร
เป็นต่อ
เป็นต่อขั้นเทพ
สิ่งมีชีวิตในโรงแรม(วิชัย)

ออฟไลน์ fullmoonny

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 344
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 28
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #15 เมื่อ23-07-2013 22:49:34 »

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าติดตามมากจ้า เอาใจช่วยคุณครูนะค่ะ :katai3: :katai3:

ออฟไลน์ van16

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 12
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #16 เมื่อ25-07-2013 20:09:50 »

ถูกใจให้เป็ด 0
 :hao7: มารอด้วยคน  :hao5:

ออนไลน์ zombi

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 49
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #17 เมื่อ25-07-2013 20:27:28 »

ถูกใจให้เป็ด 0
เย้เย้  มีเรื่องบ้านๆ มาให้อ่านอีกแล้ว
คิดถึง

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
Re : ภูมมี่ vs ตู้เซฟเก็บตังค์
«ตอบ #18 เมื่อ26-07-2013 17:04:46 »

ถูกใจให้เป็ด +7
       ทั้งๆที่เมื่อคืนแทบจะไม่ได้นอนเพราะต้องเก็บกวาดบ้าน  ไหนจะต้องเสียพลังงานไปกับการปราบเด็กพยศแถวนี้  ง่วงจนจะลืมตาไม่ขึ้นอยู่แล้วแท้ๆ  แต่ก็ต้องถางตามานั่งทำคู่มือการสอน
       เป็นครูมันก็ลำบากนะ  ต้องทุ่มเทเวลาให้กับเด็กๆ  ต้องสอนพวกเขาเป็นคนดีมีวิชาความรู้ติดตัว  ถ้าทำได้ดีมันก็ดีไป  แต่ถ้าเราทำได้ไม่ดีผลที่ได้รับมันก็ตรงข้าม  จากคำชื่นชมหรือความเคารพที่คนอื่นมีให้มันอาจกลายเป็นคำติเตียน
       'เด็กจะดีได้ต้องมีครู'  คำนี้เขาว่ามันก็จริง  เด็กจะดีได้มันต้องมีปัจจัยอะไรหลายๆอย่าง  ต้องมาจากการเลี้ยงดูของครอบครัวบางละ  สภาพแวดล้อมบ้างละ  ครูคอยสอนก็เป็นอีกหนึ่งปัจจัยที่สำคัญเช่นกัน  ไม่มีใครหรอกกที่ไม่มีครู  ทุกคนมีครูเป็นของตนเองทั้งนั้น
      ครูไม่จำเป็นต้องเป็นบุคคลที่ใส่เครื่องแบบยืนถือไม้เรียว  ถือชอล์คเขียนกระดานอยู่หน้าห้อง  ไม่จำเป็นต้องเป็นสิ่งมีชีวิตที่มีลมหายใจ  ทุกสิ่งทุกอย่างรอบตัวเราล้วนเป็นครูของเราได้ทั้งสิ้น  รวมไปถึงประสบการณ์หรือเรื่งราวต่างๆที่ผ่านเข้ามาในชีวิตของเราก็เป็นครูให้กับเราได้เหมือนกัน  . . . . . . . . . . .  เพราะสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่สอนให้คุณเรียนรู้ที่จะดำเนินชีวิตไปในทางที่ดีได้  ตัวเขาเองคิดว่าอย่างนั้น  แล้วคุณละคิดเหมือนกันหรือเปล่า

......................
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-07-2013 18:32:58 โดย เจ้าชาย_สกายคิกส์ »

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15
Re : ภูมมี่ vs ตู้เซฟเก็บตังค์
«ตอบ #19 เมื่อ26-07-2013 18:14:49 »

ถูกใจให้เป็ด +16
       ''วอหนึ่งเรียกวอสอง  ไอ้ทัศน์สุดหล่อเรียกอาจารย์พี่สุดจ๊าบ''

       เด็กน้อยบ้านนามนามว่าไอ้ทัศน์สุดหล่อกำลังยืนโก่งคอตะเบ่งเสียงสู้กับไก่ในวัดที่ขันอ๊าว  ขันเอาอย่างไม่หยุดหย่อน

       เสียงไก่ผสมเสียงอันไพเราะเพราะพริ้งของเขาที่ยืนตะโกนเรียกคนข้างในจนออกจะดังสนั่นสั่นสะเทือนพอๆกับแผ่นดินไหว  7.9  ริกเตอร์ขนาดนี้  แต่ยังไง๊  ยังไง!  คนข้างในก็ยังไม่มีวี่แววจะออกมาสักที

       'โธ่พี่ครับ  ออกมาสักทีเถอะครับ  ไอ้ทัศน์ตะโกนเรียกจนคนแถวนี้จะโยนหม้อไหกะละมังมาให้อยู่แล้ว'

       ยืนร่ำร้องอยู่ในใจได้ไม่นาน  พี่ชายจากเมืองกรุงที่ช่วยชีวิตเขาจากฝาพระบาแกงค์เจ้าหนี้ไอ้พี่เซฟ  ก็ได้ฤกษ์อันเชิญตนเองออกมาเปิดประตูรั้วให้เขา

       'โฮ้ย...  ถ้าพี่มาช้ากว่านี้นะผมว่าจะปีนเขาไปเองแล้ว'

       ''มีอะไร''

       ว่าที่อาจารย์พี่ของเขายืนถามคำถามอยู่หน้าบ้านด้วยสภาพทรงผมชี้โด่เด่ไปมา  หน้าตายังมีรอยคราบน้ำลายอยู่เลยนะครีบพี่  อี๋.........

       ''ว่าไง?''

       สงสัยเพราะเขาหยุดยืนพิจารณาคราบน้ำลายของคนตรงหน้านานไปหน่อย  อีกฝ่ายเลยกล่าวทวงคำตอบจากเขา

       ''แม่ผมให้เอาแกงสายบัวมาให้อาจารย์พี่นะครับ''

       ''อ้อๆ  นึกว่าอะไร  ว่าแต่เมื่อกี้เรียกฉันว่าอะไรนะ''

       ''เรียกว่าอาจารย์พี่ครับ!!!'' 

       เขาตอบอย่างเสียงดังฟังชัดในทันที  ก็แหมจะให้เรียกว่าพี่เหมือนเดิมได้ไงละ  วันนี้มันวันเปิดเรียนแล้วนี่  เด็กนักเรียนที่ดีอย่างเขาก็ต้องเรียกว่าอาจารย์  แต่ที่เรียกว่าพี่ต่อท้ายนั้นก็เพราะไม่รู้ว่าครูใหม่ของที่นี้ชื่อว่าอะไร  ชื่อเรียกก็เลยกลายเป็นอาจารย์พี่อย่างที่เห็น

       ''อาจารย์พี่?  เรียกครูเฉยๆก็ได้เหอะ''

       ''ไม่ได้ๆ  ผมอยู่มัธยมแล้วนะครับ  เรียกอย่างนั้นมันอย่างกับเด็กประถม  โฮ้...  ไม่แนวเลยอาจารย์''

       ''จะมานงมาแนวอะไร  จะอาจารย์หรือจะครู  ความหมายมันก็คล้ายๆกัน  เขาก็เป็นคนที่คอยให้ความรู้เธอทั้งนั้นนะแหละ''

       ครูกฤติกรเอ่ยสอนเด็กร่างผอมที่ยืนอยู่ข้างหน้า  แล้วมันจริงไม่ละ?  จะครูหรืออาจารย์มันก็แตกต่างกันที่การเขียน  แต่ถ้าเทียบความหมายหรือสิ่งที่บุคคลทั้งสองทำให้กับเรามันก็ไม่ได้มีความแตกต่างอะไรกันเลย

       ''มันก็ใช่ครับ  ครูก็ครูแต่ผมเรียกอาจารย์นะ''

       อะไรของมัน  เด็กคนนี้นี่

       ''เออๆ  จะเรียกว่าอะไรก็ตามใจละกัน  มาๆเข้ามาในบ้านเหอะ  ยืนคุยอย่างนี้มันเหมื่อย''

       โฮ้...  เพิ่งนึกขึ้นได้หรอครับอาจารย์พี่

.........
.....
...
..

       ''อาจารย์พี่ครับ  ผมมีเรื่องอยากจะถามอาจารย์พี่ครับ''

       ทันทีที่เดินเข้ามาถึงยังในตัวบ้าน  เดอะทัศน์บ้านนาก็เปิดประเด็นคำถามในทัน

       ''ว่า?''

       ผมอุตส่าห์ถามอาจารย์พี่ไปซะเป็นเพลงนะครับ  แต่พี่ตอบสนองผมมาแค่เนี่ย  ว่าสั้นๆได้ใจความรวดรัดกันเลยที่เดียว

       ''อาจารย์พี่มีชื่อเรียกไหมครับ  แบบชื่อเล่นอะไรอย่างนี้อะครับ''

       ''ชื่อเล่นหรอ?  ชื่อภูมิ...''

       ภูมิสั้นๆ  ไม่ใช่ภูมิลำเนาหรือภูมิใจ  แต่มันคือภูมิ  ภูมิที่ไม่รู้ว่ามันเป็นมายังไง  เพราะเขาก็ไม่เคยถามพ่อที่เป็นคนตั้งชื่อว่าได้ชื่อนี้มาอย่างไร  จะว่ามาจากชื่อจริงมันก็ไม่ใช่  เพราะเขาชื่อกฤตกร  ไม่ใช่กฤติภูมิ

       ''ฮู้ววววว  ชื่อธรรมดาแฮะอาจารย์พี่ภูมิ  ผมนึกว่าจะชื่อจอร์ช  โจนัทอะไรเถือกๆนี้ซะอีก''

       ''ถ้าให้ฉันต้องชื่ออย่างนั้น  สู้ฉันชื่อไอ้ดำเฉยๆจะดีกว่าอีก''

       ไม่ใช่ว่าชื่อมันไม่ดีนะ  แต่เขาไม่ชอบชื่อที่เป็นฝรั่งมากๆ  อาทิเช่นเจ้าเด็กเซฟมาเฟียคุมเมืองนั่น  ดูเว่อร์ซะไม่มี  ไม่ถูกชะตาตั้งแต่ยังไม่รู้จักเลย

       ''ถ้ามีลูกอาจารย์พี่ภูมิไม่ตั้งว่าไอ้แดง  ไอ้เขียว  ไอ้ขาวเลยหรอครับ''

      ''คิดๆอยู่เหมือนกัน''

     ''งะ?!?''

      ''ไม่ต้องมางงมางะแล้ว  ฉันไปอาบน้ำแต่งตัวดีกว่า''

       ''ครับๆ  เร็วๆนะครับเดี๋ยวแกงสายบัวผมจะรอเก้อ''

       ว่าแต่?  แกงสายบัวนี่เป็นยังไงครับ  ไอ้เด็กกรุงเต๊บยังผมไม่เคยกิน . . . . .

-ขอกระผมหลับแป๊บนะครับ  เพิ่งสอบกลางภาคเสร็จมาง่วงมากๆ  แถมรถมารับช้าอีก  สรุปคือนั่งรอรถจนก้นเฉะ  ยังไงจะมาต่อให้อีกทีตอนดึกๆนะครับ  แต่ตอนนี้ไม่ไหวจริงๆ  เพลียสุดๆ ขอโทษนะครับ -
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-07-2013 18:32:19 โดย เจ้าชาย_สกายคิกส์ »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re : ภูมมี่ vs ตู้เซฟเก็บตังค์
« ตอบ #19 เมื่อ: 26-07-2013 18:14:49 »





ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 39
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #20 เมื่อ26-07-2013 19:05:05 »

ถูกใจให้เป็ด 0
เข้ามาให้กำลังใจครูคนใหม่ เอ้ยไม่ใช่ นักเขียนคนใหม่ต่างหาก

ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 107
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #21 เมื่อ26-07-2013 20:48:04 »

ถูกใจให้เป็ด 0
ลงชื่อเข้าห้องเรียนด้วยคนครับ
คิดถึง...คนที่เค้าไม่ได้คิดถึงเรา

โอ้ว่าอนิจจา...รักเขาข้างเดียวเหมือนข้าวเหนียวนึ่ง น้ำท่วมไม่ถึง ก็แห้งแหงแก๋

ออฟไลน์ yowyow

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 111
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #22 เมื่อ26-07-2013 22:58:27 »

ถูกใจให้เป็ด 0
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #23 เมื่อ26-07-2013 23:29:45 »

ถูกใจให้เป็ด 0
พักผ่อนให้เพียงพอแล้วอย่าลืมคิดถึงคนอ่านแถวนี้นะจ๊ะ
ครูภูมิยังไม่ได้เจอกะนายเซฟขาใหญ่ ซะที รอ รอ จ้า  :mew1:
+.+; ตาลายนิยายเต็มเล้า จะพยายามรีบอ่านให้ทันนะคะ
จะอ่าน จะเม้นเรื่องไหนก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะฉันชอบนิยายที่ฉันอ่านทุกเรื่องเลย ขอบคุณผู้เขียนทุกคนนะคะ >///<

ออฟไลน์ mentholss

  • "เหตุผล" หรือ "ข้ออ้าง"
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 923
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 50
Re: เมื่อผมมาเป็นครู(ชนบท)
«ตอบ #24 เมื่อ27-07-2013 19:01:41 »

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ้ววว แนวบ้านไร่ชายทุ่ง(รึป่าว?) หรอเนี้ย

รอจ้ารอ

ปล. คำผิดมีเยอะนะคนแต่ง สู้ๆ
ชีวิต...เหมือนหนึ่ง...น้ำค้างหนาว
เคราะห์สิ้น...กรรมหยุด...ใจหลุดพ้น

ออฟไลน์ PoppyPrince

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 15

ถูกใจให้เป็ด +14
       หลังจากนั่งกินแกงสายบัวที่ไอ้ทัศน์อุตส่าห์เอามาให้แล้ว  คุณครูคนใหม่ของบ้านนาก็พาเอาร่างเน่าๆที่แทบจะไม่ได้นอนหอบหิ้วเอกสารประกอบการสอนต่างๆขึ้นรถมายังโรงเรียน  พร้อมๆกับเจ้าทัศน์ตัวผอมที่นั่งจุมปุ๊กอยู่เบาะหน้าอย่างตื่นเต้น

       ''อาจารย์รู้ไหมครับ  ผมอะฝันว่าอยากจะขึ้นรถเก๋งหรูๆสวยๆแบบนี้มานานแล้ว  เป็นบุญตูดไอ้ทัศน์เลยจริงๆ''

       ไม่ว่าเปล่า  คนตื่นเต้นดีใจที่ได้นั่งรถอย่างที่ฝันก็เอาแต่ลูบๆคลำๆเบาะรถไปมา

'นี่หรอรถยนตร์  คนจนๆอย่างเขามากสุดก็มอไซต์เก่าๆคันหนึ่งละหว่า  ได้มานั่งรถเก๋งแบบนี้  โก้จริงกู'

       ''รู้แล้วว่าชอบใจ  แต่ไม่ต้องตัวตรงเชิดคอตั้งขนาดนั้นก็ได้  รถฉันติดฟิล์ม  คนข้างนอกเขาไม่เห็นแกหรอก''

       ครูคนใหม่อย่างภูมิที่พ่วงตำแหน่งเป็นคนขับรถให้เดอะทัศน์บ้านนากล่าวขึ้นอย่างติดตลก

      รู้ว่าต้องแทนตัวเองว่าครูไม่ก็อาจารย์  แต่เพราะได้รู้จักกันมาก่อนวันเปิดเรียน  เลยทำให้เขารู้สึกเอ็นดูเด็กคนนี้เหมือนพี่น้อง  ทั้งความรู้จักเกรงอกเกรงใจตอนที่เขาจะยื่นมือไปช่วยเหลือ  หรือจะการที่รู้จักบุญคุณคน  อุตส่าห์หอบหิ้วกับข้าวใส่ปิ่นโตมาให้เขาตั้งแต่เช้า  เจ้านี่มันเป็นเด็กดีจริงๆ

       ''อาจารย์พี่ภูมิละก็  ผมก็อยากจะนั่งเชิดคอตรงๆอวดกับเขาบ้าง  ได้มานั่งรถเก๋งป้ายแดงแบบนี้หายากนะครับ''

       ''ฮ่าๆ  นายนี่มันตลกจริงๆมาเป็นน้องฉันไหมละจะได้ขึ้นรถทุกวันเลย''

       คนได้ยินคำชวนถึงกับตาลุกวาว  แค่ได้ขึ้นวันเดียว  ไอ้ทัศน์ก็ดีใจแล้ว  นี่ถ้าได้ขึ้นทุกวันไอ้ทัศน์คงหน้าบานเป็นจานดาวเทียมกันพอดี

       ''ถ้าขึ้นทุกวันผมคงคอได้คอเป็นตะคริวกินแน่  ต้องนั่งเชิดคอทุกวัน''

       ''จะไม่ขึ้นว่างั้น?''

       ''ขึ้นครับ!!!''

       แล้วไงเป็นงี้ละหว่าไอ้ทัศน์  ทำเป็นจะไม่ขึ้น  แต่แหมมันอดใจไม่ไหว  รถหรูมันยั่วผมเลยหลวมตัวไปนิด  เดี๋ยวเอาไว้ต้องคนกับข้าวจากที่บ้านมาฝากอาจารย์พี่เยอะๆซะแล้วเรา

       ''อย่ามองผมอย่างนั้นสิอาจารย์พี่ภูมิ  ผมไม่ได้ขึ้นฟรีๆนะครับ  เดี๋ยวไอ้เด็กทัศน์อย่างผมเนี่ยจะควงตะหลิวทำกับข้าวมาให้อาจารย์พี่ภูมิทุกเช้าเลย  เอาอะไรดีละครับผัดเผ็ดปลาดุก  แกงเขียวหวานไก่  หรือจะลาบปลาดี''

       ''พอๆ  แค่พูดฉันก็อยากกินแล้ว  ทำมาให้ได้อย่างที่พูดแล้วกัน  เอา!  ถึงโรงเรียนแล้ว  ลงจากรถได้แล้วครับคุณชายทัศน์''

      ''โฮ้  ถึงแล้วหรอทำไมเร็วอย่างนี้อะ  ผมยังเชยชมรถอาจารย์พี่ภูมิไม่สมใจเลยอะ''

       เด็กเห่อรถจำใจต้องเปิดประตูลงไปอย่างเสียดาย  รถอะไรเงาวิ้งๆ  เห็นแล้วอยากเอาหน้าไปทาบจังเลย

       ''ยังไงก็เข้าโรงเรียนไปก่อนละกันนะ  เดี๋ยวฉันเอารถไปจอดก่อน''

       ''ครับพี่บุญธรรม  กระผมน้องทัศน์ไปเตะบอลก่อนนะ  ไปละครับ  ฟิ้วววว''

       ไม่พูดพล่ำทำเพลง  เจ้าเด็กน้อยบ้านนาก็พาร่างตัวเองวิ่งไปยังสนามบอลในทันที  สงสัยเขาต้องรถไปจอดบ้างแล้ว  เดี๋ยวจะไม่ทันไปเดินดูโรงเรียนในตอนเช้า  ว่าแต่ที่จอดรถมันอยู่ตรงไหนน่า  อะ!  นั่นไง

       ''อ้าวเฮ้ย?!?''

       ไม่ทันที่จะได้เลี้ยวรถเข้าไปจอด  คุณครูใหม่ที่รีบจะไปเดินดูโรงเรียนก็เป็นอันต้องอุทานออกมา  เมื่อรถญี่ปุ่นป้ายแดงหมาดๆของเขาถูกรถที่ป้ายแดงไม่แพ้กันตัดหน้าไปรวดเร็ว  แถมไอ้รถที่ว่ามันยังเป็นยี่ห้อดังจากแถบฝั่งยุโรปอีกนี่สิ  กรบรัศมีรถญี่ปุ่นของเขาหมด!

       งานนี้มันต้องมีเคลียร์!  เห็นๆอยู่ว่าเขาเปิดไฟเลี้ยวจะจอดรถที่ตรงนี้  แต่ไอ้บ้าที่ไหนมันมาจอดตัดหน้าเขาว่ะ?!?  มีมาดงมาดริฟต์ใส่  ลงมาเคลียร์กับไอ้ภูมิอย่างเขาเลยนะงานนี้

       ''นี่คุณ  คุณก็เห็นๆอยู่ว่าผมกำลังจะจอดตรงนี้  แล้วทำไมถึงได้มาจอดตัดหน้าผมอย่างนี้  เขาเรียกว่าไม่มีมารยาทนะครับคุณ''

       คนถูกว้ากใส่ค่อยๆเปิดประตูรถลงมาอย่างเหนือยๆ  เด็กเท่าไหนมันมาแว้ดใส่เขา  กล้าไม่เบาพอตัว

       บุคคลผู้มาเยือนใหม่ค่อยๆเดินมาประชันหน้ากับครูหนุ่มอย่างไม่ยี่ระ  เจ้าของร่างสูงในเครื่องแบบนักเรียนขาวสะอาด  ถ้าดูแค่เสื้อผ้าเฉยๆไม่รวมหัวที่ตัดสกินบ่งบอกถึงกรณีการตัดอยู่สองอย่างถ้าไม่เกรียนก็เรียนรด.  เด็กคนนี้ก็ดูจะเรียบร้อยอยู่......................มั้ง?

       ''มีอะไร?''

       เขาขอถอนคำพูดเมื่อกี้นี้ออก  เด็กคนนี้ไม่ต้องตงไม่ต้องตัดส่วนไหนออกแล้ว  คำพูดนี่แหละตัวบ่งชัดสุด  นอกจากหัวจะเกรียนแล้ว  นิสัยก็ยังเกรียนอีก  เป็นเด็กพูดกับผู้ใหญ่อย่างนี้ได้ไงฮะ?!?

       ''นี่เธอ   เป็นเด็กนักเรียนแล้วเอารถมาขับได้ยังไง  อายุถึงพอจะมีใบขับขี่แล้วหรอ  ไหนจะมาขับรถตัดหน้าแย่งที่จอดรถอีก  เธออยู่มอไหนเนี่ย?''

       คุณครูคนใหม่อย่างภูมิที่โดนแย่งที่จอดรถเอ่ยถามขึ้น  เมื่อเห็นว่าคู่กรณีที่เดินลงมาจากรถเป็นเด็กหัวเกรียนในเครื่องแบบนักเรียนของที่นี่  เด็กสมัยนี่นอกจากจะไม่มีสัมมาคารวะเรื่องการพูดการจาแล้ว  ยังไม่มีสัมมาคารวะในเรื่องความสูงอีก  ทำไมเจ้าเด็กนี่มันถึงสูงนักนะ!

       ''เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่าที่ตรงนี้มันที่จอดรถของผม  แล้วพี่เป็นใครมายุ่งอะไรกับชั้นเรียนผม''

       ดู  ดูมันย้อนเขามาซะ  ที่ตรงนี้มันที่จอดรถของเด็กนักเรียนหรอ  ป้ายก็เขียนบอกถงโถ่ว่าที่จอดรถอาจารย์  แล้วไงทำไมเขาถึงโดนเด็กนักเรียนคนข้างหน้านี่แย่งที่จอดได้!

       ''อะไรกันครับ  ตรงนี้มันเขียนว่าที่จอดรถอาจารย์แล้วเด็กนักเรียนอย่างเธอมาจอดรถได้ยังไงมันผิดระเบียบรู้ไหม  แล้วทำไมฉันจะถามชั้นเรียนเธอไม่ได้  ในเมื่อฉันจะมาเป็นครูใหม่ของที่นี้''

      ''อ้อ  ที่แท้ก็ครูใหม่นี่เอง  ถึงว่าไม่ดูเซ่อๆไม่รู้เรื่องรู้ราวอะไร  งั้นผมจะช่วยบอกอาจารย์ให้นะครับว่าที่นี้ไม่มีคำว่าผิดระเบียบกับผม  อาจารย์ช่วยรู้ไว้ด้วย''

       อะไรคือคำว่าไม่ผิดระเบียบ  บ้านเมืองมีกฎหมายเป็นตัวควบคุม  โรงเรียนก็มีกฎระเบียบข้อบังคับ  แล้วเด็กนี่เป็นใครถึงได้กล้าทำตัวกร่างไม่เกรงกลัวใครอย่างนี้

       ''พี่เซฟมัวทำอะไรอยู่พี่  พวกผมรอพี่อยู่ตรงม้าหินอ่อนต้องนานแล้ว''

       เสียงเด็กในชุดนักเรียนคนหนึ่งตะโกนขึ้นมาอย่างเสียงดัง  ตัวยังไม่เห็นแต่เสียงมาก่อนแล้ว  กลัวคนถูกเรียกจะไม่รู้เรื่องหรือไงว่าถูกเรียกอยู่  ว่าแต่เอ๊ะ?  เมื่อกี้มันเรียกใครนะ

       ''เออ  กูติดคุยกับอาจารย์คนใหม่อยู่''

       ''ไหนๆพี่  มีอาจารย์คนใหม่มาหรอ  ผู้หญิงหรือเปล่า  สวยไหม?''

       ทันทีที่พูดจบ  เจ้าเด็กตัวหัวเกรียนก็วิ่งลุกๆเข้ามายังที่จอดรถ  แต่เฮ้ย!  นี่มันเด็กที่เขายืนเถียงด้วยเมื่อวานนี่หว่า  อย่าบอกนะว่าไอ้คนตรงหน้านี่ก็...

       ''ไหนพี่เซฟ  อาจารย์คนใหม่อยู่ไหน  แล้วนี่อ้าว!  ไอ้พี่คนเมื่อวานนี่หว่า  นี่ไงพี่เซฟไอ้คนที่จ่ายหนี้ให้ไอ้ทัศน์ทั้งหมดอะ  มันนี่แหละผมจำได้''

       ชัดเลย  ไม่ต้องมัวนั่งนงนั่งนึกอะไรให้เสียเวลา  ไอ้ตัวปัญหาที่เขาอยากเจอมันโผล่ออกมาแล้ว  โผล่ออกมาได้ดีด้วย  โผล่มาทีก็มาแย่งที่จอดรถเขาเข้าให้เลย  หนำซ้ำยังยืนเถียงกับปาวๆ  แสบสมคำร่ำลือจริงๆเลยเจ้าพ่อขาใหญ่

       ''นี่นะหรอที่แกพูดถึง  ไม่คิดไม่ฝันเลยนะครับว่าจะเป็นอาจารย์  แหม...  เป็นอาจารย์ใหม่แล้วยังใจดีมีเมตตาซะด้วย  มาถึงวันแรกยังไม่ทันได้แนะนำตัวกับศิษย์ก็ออกตังค์เป็นหมื่นจ่ายค่าหนี้ที่ติดผมไว้ให้อีก  ใจดีอะไรอย่างนี้''

       เจ้าพ่อขาใหญ่ประจำโรงเรียนอย่างลูกพี่เซฟค่อยๆเสยคางมนของครูคนใหม่ขึ้นมาอย่างไม่เกรงกลัว  นี่นะหรอคนที่ลูกสมุนเขาพูดถึงว่าแสบนักหนา  ดูจากการที่กล้าประชันกับเขาเมื่อกี้แล้วก็ดูจะร้ายไม่เบาจริงๆ

       ''อย่ามาทำตัวเสียมารยาทกับฉันนะ!  ฉันเป็นครูเธอเป็นนักเรียนจะทำอะไรก็ดูกาลเทศะหน่อยพ่อมาเฟียคุมเมือง''

       คนถูกจับหน้ารีบปัดมือขาใหญ่ประจำโรงเรียนออกอย่างรวดเร็ว  ทำอย่างนี้แล้วขนลุก  เขาไม่ใช่ผู้หญิงที่จะต้องมาทำเป็นเสยคางเขาให้สบตาวิ๊งๆ

       ''ฮ่าๆ  เข้าใจพูดนี่ครับอาจารย์  มาเฟียคุมเมืองหรอ  แล้วอาจารย์สนใจจะมาคุมเมืองร่วมกับผมไหมละ?''


       ''เรื่องอะไรฉันต้องไปทำเรื่องไม่ดีกับเธอด้วย''

       ''แน่ใจหรออาจารย์''



       ''ผมอุตส่าห์จะให้สิทธิ์อาจารย์เป็นถึงราชินีของมาเฟียเลยนะ''

.....
...
..
.

       สวัสดีครับนักอ่านที่น่ารักของผมทุกคนนนน  ก่อนอื่นผมต้องขอโทษด้วยทั้งๆที่สัญญาว่าจะมาต่อตั้งแต่เมื่อคืนวานแต่เพราะหลับเพลินไปหน่อยเลยกลายเป็นคืนวันนี้แทน  ฮ่าๆ  เขาขอโทษน้าาาา  ส่วนเรื่องคำผิดผมก็ต้องขอโทษด้วย  ถ้ามีตรงไหนที่ผิดสามารถบอกกระผมได้เลยเน้อ  เดี๋ยวกระผมจะจัดการแก้ให้  ฮ่าๆ  ยังไงคืนนี้ก็ราตรีสวัสดิ์นะครับ  ฝันดีครับ  จุ๊บๆ ' :)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-07-2013 22:00:37 โดย เจ้าชาย_สกายคิกส์ »

ออฟไลน์ Lily teddy

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1345
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142

ถูกใจให้เป็ด 0
เอาแล้ว  :hao7: ขายังไม่ทันได้เหยียบพื้นโรงเรียน
ครูภูมิของเราก็เจอนายเซฟมาเฟียคุมเมืองตัวจริงปาดหน้าซะงั้น
ขนาดรู้ว่าเป็นครูคนใหม่ยังไม่มีกลัวซักนิด
มีการชวนเข้าวงการให้เป็นถึงราชินีของมาเฟียกันเลย (หมายถึงขอเป็นแฟนป่ะเนี่ย)
อย่างนี้ครูภูมิจะจัดการยังไงต่อไปกับว่าที่(แฟน) ลูกศิษย์เจ้าปัญหาคนนี้
รอติดตามจ้า  นายเซฟขาใหญ่ ปะทะ อาจารย์พี่ภูมิ ของเดอะทัศน์บ้านนา  :z6:
ใครจะเผลอใจตกหลุมของใครก่อนกันน๊า  :z1: 
+.+; ตาลายนิยายเต็มเล้า จะพยายามรีบอ่านให้ทันนะคะ
จะอ่าน จะเม้นเรื่องไหนก่อนหลังไม่สำคัญ เพราะฉันชอบนิยายที่ฉันอ่านทุกเรื่องเลย ขอบคุณผู้เขียนทุกคนนะคะ >///<

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 136

ถูกใจให้เป็ด 0
ราชินีมาเฟียโว้


เพิ่งเจอหน้าจะให้เป็นราชินีเลยเหรอ

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2298
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 39

ถูกใจให้เป็ด 0
555 มาโรงเรียนวันแรก ก็จะได้เป็นราชินีมาเฟียซะแล้ว

ออฟไลน์ Xipnoz

  • Xipnoz-crazY
  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 164
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 23
    • -

ถูกใจให้เป็ด 0
อาจารย์โดนทาบทามเป็นถึงราชินีเลย  :laugh:

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด