ดาราพรรณราย (---Wedding Lovers Project---) ตอนที่ ๗ [30/12/2013] pg.4 NEW!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ดาราพรรณราย (---Wedding Lovers Project---) ตอนที่ ๗ [30/12/2013] pg.4 NEW!  (อ่าน 13967 ครั้ง)

ออฟไลน์ dek-zaal3

  • แก้วปั้ณณ์
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 428
    • แก้วปั้ณณ์ (Pat Majestic)

ถูกใจให้เป็ด +9
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   


เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail


16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


***=================================================***

สวัสดีค่ะ  :mew1: 

              แห่ะๆ เรื่องเก่ายังไม่จบ เรื่องใหม่มันมาอีกแล้ว... :mew5:

              อารมณ์ตอนนี้คืองานส่วนตัวไม่เดิน ก็เลยขอลงนิยายแก้เครียดหน่อยเถอะ ห้าาาา

              จริงๆแล้วคือโดนคุณนักอ่านหนับหนุนขอเรื่องอื่นมาอ่านมั่ง

              แพทยิ่งเป็นประเภทยุขึ้น ค้นๆเอามาลงเฉยเลย ห้าาาาาา   :hao7:

              ตามไปจิก ดึง ทึ้ง ทัก ทวง กันหลังไมค์ได้ที่นี่เลยนะจ๊ะ อิอิ  >>>>เชิญจิ้มเบาๆ ^^<<<<

             :L2:   เลิฟยู จุ๊บๆ  :L2:    :mew1:



ตอนที่ ๑

                    รถมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบค์คันใหญ่แล่นเข้าไปจอดที่ลานจอดรถของผับชื่อดังแห่งหนึ่งย่านรัชดา เสียงหึ่งๆของเครื่องยนต์ค่อยๆดับไปเมื่อเจ้าของรถวาดขาลงจากตัวเครื่อง มือในถุงมือหนังสีดำยกถอดหมวกกันน็อกออกจากศีรษะ ก่อนจะยกมือข้างเดิมเสยผมที่ชี้โด่เด่ไม่เป็นทรงให้เข้าที่ดังเดิม…

                  สายตาคมกล้ากวาดมองลูกค้าที่เดินเข้าเดินออกหน้าผับผ่านแว่นดำที่ติดกล้องบรรทึกภาพขนาดจิ๋วเอาไว้ที่ขาแว่น นิ้วหนากดเข้าที่ขาแว่นอีกข้างทำทีเป็นจัดแว่นให้เข้าที่เพื่อกดสัญญาณเตือนไปยังต้นสังกัดว่าเขาเริ่มทำการรับสัญญาณภาพเรียบร้อยแล้ว

                 วายุ นายตำรวจหนุ่มยศพันโทค่อยๆสาวเท้าเดินเข้าไปในผับแห่งนั้นช้าๆ พลางสายตาก็กวาดมองไปมาจนทั่วแบบไม่ให้ผิดสังเกต มีหลายคนที่เขาคุ้นหน้าคุ้นตาว่าคงจะเป็นพวกดาราไม่ก็นักร้องนั่งดื่มไม่ก็ยืนเต้นกันอยู่ตรงกลางฟลอร์ พอหันไปทางซ้ายก็เจอลูกชายรัฐมนตรีชื่อดังคนหนึ่งนั่งกระดิกขา โดยมีสาวๆล้อมหน้าล้อมหลังเต็มไปหมด…

“เกินสิบห้ารึยังก็ไม่รู้ เด็กแก่แดดเอ๊ย…” ชายหนุ่มพึมพำกับตัวเอง

                และทันใดนั้นด้านหลังเขาก็โดนใครบางคนสะกิด…วายุหันกลับไปมองก็เจอบริกรชายคนหนึ่งยืนส่งยิ้มการค้ามาให้เขาอยู่

“ขอโทษครับพี่…ผมเห็นพี่ยืนมองซ้ายมองขวาอยู่นานแล้ว ไม่ทราบว่าพี่เพิ่งมาครั้งแรกหรือว่าหาโต๊ะเพื่อนไม่เจอครับ…” บริกรคนนั้นถามอย่างมีน้ำใจ

“อ๋อ พี่มาครั้งแรกน่ะ…พอดีมีคนแนะนำมา บอกว่าเด็กที่ชื่อหวานน่ะ…เด็ดมาก…พี่เลยอยากจะมาดูหน้าซักหน่อย ถ้าเด็ดจริง…พี่อยากอ๊อฟว่ะ” ชายหนุ่มตอบไปตามข้อมูลที่เตี๊ยมมาจากผู้กำกับ

“หวาน? หวานไหนครับ พอดีร้านเรามีหลายหวานมาก…น้ำหวาน นมหวาน…หรือว่า…”

“คนที่ชื่อผึ้งหวาน…” วายุรีบชิงตอบ บริกรคนนั้นมีท่าทีชะงักไปเล็กน้อยก่อนจะร้องอ๋อออกมาเสียงดังลั่น

“น้องหวานคนนั้นน่ะเอง…ดาวเด่นของที่นี่เลยนะครับพี่ ถ้าจะอ๊อฟไปคืนนี้คงจะไม่ได้แล้วล่ะครับ เพราะมีคนรอจองคิวเธอยาวเอี๊ยดยันเช้าเลยครับพี่” บริกรหนุ่มตอบ…วายุทำท่าพยักหน้ารับรู้ ก่อนจะกวาดสายตาไปรอบๆอีกครั้งแล้วเอ่ยคำถามสุดท้ายไม่เซ้าซี้ต่อ

“งั้นพี่ขอดูหน้าหน่อยได้มั้ย…ถ้าไม่สเป็คพี่ก็จะกลับเลย แต่ถ้าสเป็ค…พี่ให้สามเท่าของคนที่จองน้องหวานเป็นคนแรก…จ่ายสด งดเชื่อ…ไม่ต้องรอทวงด้วย”

               วายุออกปากหลอกล่อ เห็นแววตาเป็นรูปตัวเงินวิ่งเต้นในนั้นก็รู้ทันทีว่าคงจะได้ผล…

“เอ่อ…งั้นก็ได้พี่ แค่ชี้ให้ดูหน้าอย่างเดียวนะ ถ้าอยากจะอ๊อฟหรืออะไรแบบนั้นคงต้องคุยกับเจ้าตัวเอง…ช่วงนี้พ่อเยอะ ชอบมาป้วนเปี้ยนบ่อยๆ ทางร้านเลยไม่รับจัดคิวให้แล้วน่ะพี่…”

“เออพี่รู้…นี่ค่าชี้ตัว…” พูดจบปลายนิ้วหนาก็ยื่นธนบัตรสีเทาไปตรงหน้าบริกรคนนั้น…เห็นตาโตเท่าไข่ห่านของเด็กหนุ่มคนนั้นแล้ววายุก็ต้องแอบส่ายหน้าในใจ…พวกเห็นแก่เงิน มีเต็มบ้านเต็มเมืองจริงๆ…

“โห…ขอบคุณครับพี่! ให้ตั้งพัน! งั้นเดี๋ยวนอกจากผมจะบอกพี่ว่าคนไหนคือน้องผึ้งหวานแล้ว…ผม…” พูดแค่นั้นแล้วบริกรหนุ่มก็ขยับมากระซิบที่ข้างหูเขาว่า “เดี๋ยวผมนัดน้องเขาแซงคิวหลังเต้นเสร็จให้ด้วยแล้วกัน…พี่จะได้คุยกับน้องเขาเอง…นั่นไงพี่! คนที่กำลังเดินขึ้นเวทีแล้วไปเต้นเป็นหัวเรือคนนั้นน่ะ…พอครบสามเพลงพี่ไปดักรอน้องเขาที่หลังเวทีเลยนะ ผมจะแอบไปนัดน้องหวานเขาให้…”

                ท่าทีกระตือรือร้นของเด็กหนุ่มบริกรและบริการพิเศษช่วยวายุได้เยอะ…ชายหนุ่มกล่าวขอบใจแล้วหาที่นั่งว่างสั่งเตกีล่ามาดื่มเพื่อฆ่าเวลา…

              ระหว่างที่รอเครื่องดื่มของตัวเองอยู่นั้น จู่ๆไฟในร้านก็ดับพรึ่บ พร้อมกับที่แสงไฟสปอร์ตไลท์ฉายอาบลงมาที่ร่างนวลเนียนขาวผ่องของผู้หญิงคนหนึ่งซึ่งกำลังก้าวเท้าขึ้นไปบนแท่นยกสูงกลางเวที ผมยาวสลวยตัดกับเนื้อหนังขาวๆที่โผล่พ้นออกมานอกร่มผ้าซึ่งเหลือติดกายอยู่เพียงแค่ไม่กี่ชิ้น ใบหน้าหวานซึ้งกับดวงตากลมโตฉายแววเย่อหยิ่งแต่ก็ยั่วยวนอยู่ในคราวเดียวกัน ก้นงามงอนส่ายสะบัดไปมาตามเสียงเพลงพร้อมกับสองเท้าสองมือที่ขยับประสานไปตามท่วงทำนองเพลง แลดูพริ้วไหวราวสายน้ำแต่ก็ร้อนแรงเหมือนเปลวไฟไปพร้อมๆกัน…

“เด็กนั่นเหรอวะสายตำรวจ…เด็กอย่างว่าชัดๆ” แทนที่จะหลงไปกับภาพมายาสวยงามของเด็กที่เต้นยั่วสายตาผู้ชายไปมาอยู่บนเวที ตำรวจหนุ่มกลับนึกบริภาษและโทษพ่อแม่เด็กอยู่ในใจว่าเลี้ยงลูกยังไง…ถึงได้กล้าออกมาเต้นส่ายเอวส่ายก้นให้คนเป็นร้อยดูกันแบบนี้…

                …ให้ตายเถอะ…แล้วนี่เขาจะต้องทนดูแม่เด็กสุดเชี่ยวนั่นเต้นตั้งสามเพลง…เสียเวลาทำมาหากินชะมัด…ผู้การนึกยังไงถึงเอาเด็กแบบนี้มาเป็นสายให้ตำรวจได้ว่ะเนี่ย…

               ใจนึกค่อนขอดเจ้าของเรือนร่างบอบบางบนเวทีไป แต่สายตาก็ไม่ได้ละไปจากคนที่ว่าเลยซักนิด…


------------------------------   - -  -  ---  -         --            -     -         --       -           -
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-12-2013 13:16:49 โดย dek-zaal3 »
เปิดจองนิยายคุณแม่...ครับผมแล้วนะคะ ^^ >>เชิญจิ้ม!!!<<

ออฟไลน์ dek-zaal3

  • แก้วปั้ณณ์
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 428
    • แก้วปั้ณณ์ (Pat Majestic)

ถูกใจให้เป็ด +20
                  บุหรี่มวนที่สองถูกยกมาจุดสูบ…วายุยืนพิงหลังอยู่กับกำแพงหลังเวทีตรงซอกหลืบหนึ่งที่ไม่ค่อยมีคนเดินผ่าน…สายตาจ้องแม่สาวงามนับสิบชีวิตที่เดินเปิดเผยอวดเรือนร่างผ่านหน้าไปมา

                  …นี่เลยเข้าเพลงที่ห้าแล้วนะ…ทำไมยังไม่เห็นอีกว่ะ…หรือว่าจะโดนไอ้บริกรนั่นหลอกเอา เชิดเงินไปแต่ไม่ยอมทำงาน…

                  …โง่แล้วไง…คนที่นี่มีใครเป็นคนดีมั่งว่ะ!...

“พี่…ไอ้แม็กบอกว่าพี่อยากเจอหนูเหรอ…”

                 และในตอนที่วายุกำลังจะถอดใจไปตามล่าไอ้บริกรคนนั้นเพื่อเอาเรื่องและเอาเงินคืน…เสียงหวานใสของใครคนหนึ่งก็ดังขึ้นข้างๆ วายุก้มลงมองเด็กสาวผมยาวที่เขาเห็นเต้นยั่วยวนอยู่บนเวทีนั่นเมื่อประมาณยี่สิบนาทีที่แล้วกำลังยืนกอดอกแล้วมองเขา ก่อนจะยักคิ้วให้ข้างหนึ่ง…

                 …ท่าทางตาปรือๆแบบนี้จะแอบเล่นยามาด้วยรึเปล่าว่ะ…

“ว่าไงมีอะไรล่ะ…ถ้าไม่มีอะไรจะพูดหนูก็จะได้กลับไปเปลี่ยนชุดกลับบ้านแล้วนะ…”

                ผู้หญิงอะไรว่ะ…พูดไม่มีหางเสียงเลยซักนิด…ถึงจะแทนตัวเองว่าหนูก็เถอะนะ…

“ฉันมาเอาของ…” วายุตอบสั้นๆ สายตากวาดมองเรือนร่างบอบบางที่ถูกปกปิดไว้แค่สะโพกกับหน้าอก ที่คอมีโชคเกอร์หนังสีดำเข้าคู่กันกับรองเท้าบู้ทหนังส้นสูง…พอดูใกล้ๆแล้วเด็กนี่คงจะมีงานอดิเรกอย่างอื่นเป็นพวกอย่างว่าประเภทซาดิสต์ด้วยรึเปล่าว่ะ…ทั้งโซ่ ทั้งหนัง…ลายพร้อยไปทั้งตัว…

“ของ? ของอะไร” เด็กคนนั้นทำท่าแคะหู ท่าทีไม่มีการสนใจสิ่งที่เขาพูดเลยซักนิด

“อย่ามาเยิ่นเย้อให้เสียเวลา…ไปเอาของมาให้ฉัน เราจะได้ต่างคนต่างกลับ…” วายุสำทับเสียงเบา สายตาระแวดระวังรอบข้างว่าจะไม่มีใครแอบได้ยิน แต่เด็กตรงหน้าก็ยังคงทำสีหน้างงงวยแบบไม่เข้าใจอยู่ดีว่าเขากำลังพูดเรื่องอะไร

“หนูไม่เข้าใจว่าพี่กำลังพูดเรื่องอะไรอยู่…ถ้าอยากซื้อยาก็ไปที่เจ๊เขาสิ มาบอกอะไรหนูล่ะหนูไม่มีหรอก…” เด็กสาวที่ใช้ชื่อว่าผึ้งหวานทำท่าสางผมตัวเองแล้วก็หันหลังเตรียมเดินหนี วายุจึงต้องรีบคว้าแขนบางเอาไว้แล้วดึงมาปะทะอก ก่อนจะกระซิบเสียงเบายิ่งกว่าเบาให้ได้ยินกันแค่สองคน…

“ฉันอินทรีย์ดำ…ต้องการของที่พยัคฆ์คำรนฝากให้เธอช่วยหา รีบไปเอามาให้ฉัน ก่อนที่ฉันจะหมดความอดทนกับเธอไปมากกว่านี้…” พูดจบวายุก็ปล่อยแขน แอบเห็นอีกฝ่ายนิ่วหน้าเบาๆพลางยกมืออีกข้างมาคลึงบริเวณที่โดนเขาจับ สายตาปรือๆเมื่อครู่ฉายแววขุ่นเคืองใส่เขาพลางเบะปากให้

“ก็แค่เนี่ย…” ได้ยินอีกฝ่ายพูดทิ้งท้ายไว้ก่อนจะเดินกลับไปทางที่เป็นห้องแต่งตัว

                  ตำรวจหนุ่มมองตามร่างอรชรของสาวแรกรุ่นที่นวยนาดเข้าห้องแต่งตัวไปแล้วด้วยแววตาครุ่นคิด…ถึงจะทำตัวเละไปหน่อย แต่ท่าทางการทำงานจะค่อนข้างไว้ใจได้แฮะ…ไม่ยอมหลุดเผยไต๋ออกมาซักแอะ…ต้องรอจนเขาพูดโค้ดลับออกมาเสียก่อนถึงจะยอมทำงานให้…ก็ถือว่าไม่เลว…

                  ครู่เดียวเด็กคนนั้นก็เดินกลับออกมาพร้อมกับร่างกายที่มีเสื้อแจ๊กเก็ตสีน้ำเงินคลุมร่างออกมาเรียบร้อย ในมือมีกระเป๋าถือสีดำดิ้นลายลูกปัดสะท้อนแสงระยิบระยับ…เด็กคนนั้นเดินมาหยุดอยู่ตรงหน้าเขาพลางทำทีเป็นหาของในกระเป๋า แต่ในขณะเดียวกันก็ขยิบตาบอกให้เขารู้ว่าเป้าหมายที่แท้จริงนั้นอยู่ในกระเป๋าแจ็กเก็ตด้านข้าง…วายุเข้าใจสิ่งที่เด็กคนนั้นพยายามจะบอก เขาจึงทำทีเป็นยื่นมือไปโอบเอวแล้วดึงร่างอีกคนเข้ามาใกล้ อาศัยจังหวะนั้นดึงแฮนดรีไดรฟ์ที่ซ่อนอยู่ตรงกระดุมแจ็กเก็ตออกมาอย่างเนียนๆ

                  ทว่าในขณะที่วายุกำลังจะผละออกจากร่างอรชร น้ำเสียงเมาอ้อแอ้ของใครบางคนก็ดังขึ้นใกล้ๆ

“เฮ้ยๆ…ไอ้ห่านี่มึงเป็นใคร มายุ่งอะไรกับน้องผึ้งหวานของกูวะ…ห๊ะ? รู้เปล่า กูลูกใคร…กูจองน้องหวานเขาเป็นคิวแรกของวันนี้แล้วนะโว้ย…”

                  น้ำเสียงกร่างและวางก้ามแบบนี้วายุคุ้นเคยนัก นั่นไงเดาผิดเสียที่ไหน ใช่ไอ้ลูกชายนักการเมืองคนนั้นจริงๆด้วย…ไม่รู้รึไงว่าพ่อของมันกำลังจะถูกตำรวจสาวไส้ออกมาได้เร็วๆนี้แล้ว…

“อุ๊ย…ตายจริงคุณนพ หวานก็ลืมบอกคุณไป…พอดีคุณคนนี้เขาขออ๊อฟหวานไปในราคาที่สูงกว่าคุณตั้งสามเท่าแน่ะค่ะ ขอโทษนะคะคืนนี้หวานเลยไปกับคุณไม่ได้เลย…เอาไว้วันหลังนะ แล้วหวานจะไปกับคุณ…” น้ำเสียงหวานสมชื่อเอ่ยบอกคนเมาคนนั้นอย่างมีจริตจก้าน…วายุเหลือบตามองคนพูดที่จู่ๆก็ดึงเขาเข้าไปเอี่ยวด้วยความไม่ค่อยพอใจนัก

“อะไรนะ!! หวานเห็นไอ้หน้าแก่นี่มันดีกว่านพเหรอ…มันให้เท่าไหร่…เดี๋ยวนพไปขอพ่อมาให้มากกว่ามันสิบเท่าเลย…เอิ๊ก…แต่คืนเน้! หวานต้องไปกับผม…”

“ไม่ได้หรอกค่ะคุณนพ…คุณคนนี้เขาจ่ายสดนี่คะ ขอโทษนะ…แต่วันหลังคุณต้องประมูลหวานด้วยราคาที่สูงกว่านี้นะรู้มั้ย ไม่งั้นคุณนพก็จะชวดหวานอีกเป็นครั้งที่สองแบบนี้ไงคะ…น้านะสุดหล่อ…ไว้คราวหน้านะ”

                เด็กสาวที่ชื่อผึ้งหวานเอาปลายนิ้วไปลูบไรคางของไอ้ลูกนักการเมืองที่ชื่อนพนั่นแล้วก็รีบลากแขนเขาออกมาทะลุหลังเวทีไปอีกด้านหนึ่ง ซึ่งเขาเพิ่งรู้ว่ามันมีทางเข้าออกสำหรับพนักงานอยู่ตรงนี้ด้วย…

“คุณจอดรถไว้ไหน” เด็กคนนั้นถามเขาเสียงห้วนทันทีที่ออกมาจากผับได้

“ลานจอดรถข้างหน้า…” วายุตอบ

“โธ่เอ๊ย…คราวหลังหัดหาที่จอดที่อื่นที่มันมิดชิดกว่านี้หน่อยได้มั้ย…” ถึงจะบ่นเขาออกมาอย่างนั้นแต่ก็ยังลากแขนเขาก้าวฉับๆไปตรงบริเวณลานจอดรถทันที พอไปถึงเด็กคนนั้นก็พุ่งตรงไปที่บิ๊กไบค์ของเขาพลางหยิบหมวกกันน็อคของเขามายื่นให้

“รีบหนีเร็วคุณ…ขืนชักช้าคนของไอ้เด็กหื่นกามนั่นไล่ตามผมทันแน่…ไปเร็ว…”

“ห๊ะ? ผม…” เขาหูฝาด…ฟังผิดไปใช่มั้ยเนี่ย

“อะไรอีกล่ะ เร็วๆสิ! จะรอให้มีเรื่องกับพวกมันก่อนจะเอาหลักฐานไปส่งให้เจ้านายคุณได้อย่างเรียบร้อยรึไง…”

“อะ…เออๆ งั้นก็ขยับไปข้างหลังอีกนิดสิ ฉันนั่งไม่ได้”

                …สงสัยเขาคงจะหูฝาดไปจริงๆ…ผู้หญิงอะไรวะ แทนตัวเองว่าผม…พรุ่งนี้เช้าคงต้องไปให้หมอตรวจสอบสภาพหูให้บ้างแล้วมั้งเนี่ย…

                และแล้วคืนนั้นวายุก็ต้องยอมเอาเด็กสาวแปลกๆนามว่าผึ้งหวานติดรถมาด้วยจนได้…

------------------------------   - -  -  ---  -         --            -     -         --       -           -

to be continue...
เปิดจองนิยายคุณแม่...ครับผมแล้วนะคะ ^^ >>เชิญจิ้ม!!!<<

ออฟไลน์ dek-zaal3

  • แก้วปั้ณณ์
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 428
    • แก้วปั้ณณ์ (Pat Majestic)

ถูกใจให้เป็ด +5
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-01-2014 17:39:13 โดย dek-zaal3 »
เปิดจองนิยายคุณแม่...ครับผมแล้วนะคะ ^^ >>เชิญจิ้ม!!!<<

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Rosezalen

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 0

ถูกใจให้เป็ด -1
 :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 986
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 74

ถูกใจให้เป็ด 0
หวานคือผช.แล้วปลอมตัวมา?
หรือยังไงเนี่ย น่าลุ้นๆ

ออฟไลน์ justlove

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 333
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 36

ถูกใจให้เป็ด 0
 :z1: :katai2-1:  อยากอ่านต่อแล้ววววว

ออฟไลน์ jaewoniie

  • ลูกเป็ดเดินเตาะแตะ
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด 0
 :o8: :o8:


น้องผึ้งหวานเป็นใครกัน

ได้นายเอกเป็นดาวยั่วสายลับสินะ  อิอิ

รอติดตามตอนต่อไปค่ะ


 :katai5: :katai5: :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ lalitalx

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 36

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ๊ย น้องหวานนนนน  :hao6:

ออฟไลน์ sine_saki

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 752
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด 0
น้องหวานนี่เป็นตำรวจปลอมตัวมาหรือเปล่านี่

ออฟไลน์ Jillinv

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 28

ถูกใจให้เป็ด 0
แง๊งงงงงงง น้องผึ้งหวานเป็นผู้ชายยยยยยย

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 78

ถูกใจให้เป็ด 0
ชักจะยังไงๆซะแว้ววววว


 :hao4: :hao4: :hao4:
ลองทำแล้วไม่ใช่ ดีกว่ามานั่งเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ

ออนไลน์ threetanz

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 493
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 37

ถูกใจให้เป็ด 0
อุ๊บส์ มาติดตามนะคะ น่าสนใจมากเลยค่ะ :)

ออฟไลน์ quiicheh.

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 66

ถูกใจให้เป็ด 0
สาวดุ้นนนนนนนนนนนนนนนนน

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 298

ถูกใจให้เป็ด 0
 :hao7: :hao7: :hao7: :hao7:

รอค่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา

ออฟไลน์ TIKA_n

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 279

ถูกใจให้เป็ด 0
ตามเรื่องใหม่จ้า ชอบจัง คุณตำรวจ กับสายตำรวจ เหรอเนี่ย ยังไม่เคยเจอพระนายแนวนี้ ชอบ ๆ
น้องผึ้งหวาน เป็นนายเอก แสดงว่าเป็นหนุ่มที่ทั้งหน้าตา และรูปร่าง สวยกว่าผู้หญิงสิเนี่ย
คุณพระเอกที่เป็นถึงตำรวจยังดูไม่ออก แถมท่าทางเก่ง กล้า และก็ฉลาดใช้ได้เลย ชอบจัง
รอตอนหน้า คุณพระเอกรู้ความจริงแล้วจะเป็นยังไงน้า อิอิ
แหม่ เห็นชื่อเรื่อง ไม่คิดว่าจะเป็นแนวนี้เลยนะเนี่ย ชอบ ๆ
รอตอนต่อไปนะคะ ขอบคุณค่ะ  :L2: :3123:

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 5119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 397

ถูกใจให้เป็ด 0
กรี๊ดดดด ผึ้งหวาน  ชื่อน่ากินมาก 55555
เป็นผู้หญิง อย่าหยุดสวย
แต่ถ้าไม่สวย ก็ "หยุด" เหอะ - -"

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 135

ถูกใจให้เป็ด 0
น่าติดตามสายตำรวจสุดยั่วยวน



รออ่านตอนต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ greenapple

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1115
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 43

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ้โห น้องผึ้งหวานเป็นผู้ชายรึเนี่ย แสดงว่าสวยกว่าผู้หญิงแน่ๆ ชอบๆๆ ขอบคุณคนเขียนค่ะ :L1: :pig4:

ออฟไลน์ zylph_z

  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 9

ถูกใจให้เป็ด 0
ยังไงล่ะเนี่ย ผึ้งหวานที่เป็นสายให้คือผู้ชาย??? น่าติดตามมาก รอตอนต่อไปจ้า

ออฟไลน์ zombi

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 49

ถูกใจให้เป็ด 0
สวยขนาด ตำรวจยังดูไม่ออกแบบนี้
อยากเห็นบ้างจัง

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4305
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 391

ถูกใจให้เป็ด 0
น้องผึ้งหวานเป็นป้อจายย อิอิ

ออนไลน์ fay 13

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 182

ถูกใจให้เป็ด 0
 :mew1: :mew1: :mew1:

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1031
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 135

ถูกใจให้เป็ด 0
ไม่อยากจะใช้คำนี้หรออกนะ น้องผึ้งหวานเป็นสาวดุ้นเหรอเนี่ย!
 :hao7:

คึคึคึ พออ่านเจอ"ผม"แทบพ่นแหนะ ตอนแรกแอบคิดในใครไหนใครนายเอกน้า แล้วน้องผึ้งหวานเป็นใคร

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2399
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 123

ถูกใจให้เป็ด 0
แต่ง หญิง คริๆ


 :katai2-1:

ออฟไลน์ dek-zaal3

  • แก้วปั้ณณ์
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 428
    • แก้วปั้ณณ์ (Pat Majestic)

ถูกใจให้เป็ด +21
ตอนที่ ๒


“เดี๋ยวคุณจอดรถให้ผมลงที่แยกหน้าก็ได้นะ…เดี๋ยวผมนั่งรถเมล์ต่อไปเองได้แล้ว…”

               ระหว่างที่รอติดไฟแดงอยู่จู่ๆเสียงคนที่นั่งกอดเอวเขาอยู่ด้านหลังก็บอกออกมา วายุเหลือบใบหน้าภายใต้หมวกกันน็อคไปมองเล็กน้อยก่อนจะตอบ

“บ้านอยู่ไหน เดี๋ยวไปส่ง…”

“เฮ้ยไม่ต้องพี่…เดี๋ยวกลับเองได้จริงๆ ส่งแค่แยกหน้าก็พอแล้ว…” เด็กคนนั้นตอบกลับ วายุครางในลำคอขัดใจที่เขาดันตัดสินใจรับเด็กดื้อขึ้นรถ

“ถ้าอยากกลับบ้านตัวเองฉันก็จะพาเธอกลับบ้านของฉัน จะเอายังไง…” วายุถาม ถนัดนักล่ะไอ้เรื่องต้อนคนให้จนมุม

“เฮ้ย…! โรคจิตรึเปล่าวะ จะเอากลับไปบ้านเนี่ยนะ…เออ งั้นก็ได้…งั้นไปส่งที่หน้าร้าน Forever Love Wedding Studio หน่อยก็แล้วกัน…” เด็กคนนั้นตอบกลับ และเป็นเวลาเดียวกับที่ไฟเขียวเปิดกระพริบพอดี

“ห๊ะ…อะไรนะ อะไรเวดดิ้งๆนะ…”

“Forever Love!! ได้ยินยัง…เลยแยกหน้าแล้วก็เลี้ยวขวา ตรงไปอีกสามไฟแดงก็เจอแล้ว…” เด็กคนนั้นขยับปากมาใกล้หมวกกันน็อคของเขาแล้วตะโกนแข่งกับเสียงลมเข้ามาจนแสบแก้วหูไปหมด

“โว้ย…ได้ยินแล้ว! ไม่ต้องตะโกนดังขนาดนั้นก็ได้ ไอ้เด็กบ้า…หูหนวกหมด” วายุตะโกนตอบกลับ เด็กคนนั้นเลยกลับไปนั่งเอาหน้าซบหลังเขาหลบลมตามเดิม…      

               วายุแอบตงิดในใจเล็กๆกับสถานที่ที่เด็กคนนั้นจะให้ไปส่ง…Forever Love Wedding Studio ชื่อคุ้นๆแฮะ…ใช่ร้านรับจัดงานแต่งงานร้านใหญ่ที่อยู่ตรงข้ามร้านทองถนนหน้านี้รึเปล่าว่ะ…

               ตำรวจหนุ่มนึกในใจเงียบๆเพราะคุ้นๆชื่อร้านนัก แต่จำไม่ได้ว่าเคยได้ยินที่ไหนมาก่อน…จนเมื่อขับรถผ่านหน้าร้านทองที่ขึ้นป้ายหราว่า ฮั่ว เซ่ง เฮง แล้วหลังตัวเองโดนตีเปาะแปะ ได้ยินแว่วๆว่ายูเทิร์นๆก็ทำตาม สุดท้ายเขาจึงได้เอาบิ๊กไบค์ของตัวเองมาจอดหน้าร้านรับจัดงานวิวาห์ขนาดหย่อม ที่ขึ้นป้ายหน้าร้านด้วยสีโทนชมพูอมส้มว่า Forever Love…

“เฮ้ยๆไอ้เด็กบ้า…จะมาแอบยกเค้าที่นี่ต่อหน้าตำรวจเหรอ” วายุรีบถอดหมวกกันน็อคเดินตามมาฉุดมือเล็กบางที่กำลังกำพวงกุญแจแล้วทำท่าจะก้มลงไขบานเกล็ดข้างหน้าร้าน…

“อะไรอีกล่ะพี่…ส่งผมเสร็จแล้วก็กลับไปได้แล้ว หรืออยากได้คำขอบคุณ…ขอบคุณมากนะครับคุณตำรวจหย่าย…พอใจยัง” เด็กคนนั้นทำลอยหน้าลอยตายกมือไหว้ขอบคุณเขา ก่อนจะก้มลงไปไขบานเกล็ดออกในแกร๊กเดียว…

              …ไม่ใช่กุญแจผีจริงๆด้วย…

“นี่…บ้านเธอจริงๆเหรอ” ไม่อยากจะเชื่อ…เด็กอย่างว่านี่เป็นลูกสาวร้านรับจัดงานแต่งหรือวะเนี่ย…ลูกสาวเหลวแหลกขนาดนี้ แล้วพ่อแม่จะขนาดไหนวะ

“ไม่ใช่บ้าน…ที่ทำงาน…” เด็กคนนั้นตอบ ก่อนจะยกบานเกล็ดขึ้นแล้วเลื่อนประตูแก้วพาตัวเองเข้าไปด้านใน วายุไม่รอช้ารีบพาตัวเองแทรกตามเข้าไปทันที เพราะยังนึกข้องใจไม่หายกับคำตอบที่ได้ยินนั่น

“ที่ทำงาน? อย่าบอกนะ ว่าเธอทำงานเป็น…เจ้าของร้านแต่งงานนี่!”

“โว้ย…ถามมากจริง ผมเป็นสายให้คุณนะคุณตำรวจ ไม่ใช่ผู้ร้ายเสียเอง…มาสืบเจาะประวัติผมอะไรขนาดนั้นวะ…ถ้าอยากรู้นักก็ตามมาที่ห้องผมเลยมา จะได้ปิดประตูหน้าร้าน แถวนี้ดึกๆชอบมีพวกเด็กแว๊นมาตีกันผมกลัวโดนลูกหลง…”

                เด็กคนนั้นตอบพลางมองวายุที่เคลื่อนตัวเองเข้ามายืนอยู่กลางร้านทั้งมืดๆ…ได้ยินเสียงแกร๊กตรงบานประตูวายุก็รู้ทันทีว่าเด็กคนนั้นล็อกประตูเสร็จเรียบร้อยแล้ว ซักพักก็รู้สึกได้ว่าตรงแขนเสื้อโดนใครบางคนกระตุกเบาๆให้เขาเดินตามขึ้นบันไดไปชั้นบน อยากจะถามนักว่าทำไมไม่เปิดไฟ แต่ก็เกรงใจเจ้าของบ้าน…ไหนๆเขาก็ให้เดินตามขึ้นมาถึงบนนี้แล้วนี่นะ

                วายุถูกลากแขนให้เดินเข้ามาในห้องๆหนึ่ง ทันทีที่เปิดไฟสิ่งแรกที่เห็นเด่นชัดเป็นสง่าภายในห้องใหม่ที่ตำรวจหนุ่มเห็นก็คือ…จอคอมพิวเตอร์ห้าจอที่วางอยู่บนโต๊ะทรงโค้งตัวหนึ่งใกล้หน้าต่าง…ข้างๆกันก็มีโซฟา ตู้เย็นเล็กและชั้นวางของ ถัดไปด้านตรงข้ามก็เป็นเตียงขนาดหย่อมหนึ่งเตียง ส่วนทางด้านซ้ายมือของเขานี่มีโมบายยาวปิดหน้าประตูบานหนึ่งอยู่ ซึ่งเขาเดาเอาว่าน่าจะเป็นห้องน้ำ…

“นี่ห้องผมเอง…มีอะไรสงสัยอีกมั้ยครับคุณตำรวจ…หรืออยากจะค้นห้องผมก็ได้นะเชิญ จะได้รู้ว่าผมเป็นสายตำรวจมือสะอาด…ไม่มีเบื้องลึกเบื้องหลังอะไรทั้งสิ้น…” เด็กคนนั้นพูดพลางโยนกระเป๋าไปวางกองสุ่มๆอยู่บนเตียง ส่วนตัวเองก็เดินเข้าไปเปิดคอมพิวเตอร์ก่อนจะเดินกลับมาตรงหน้าเขาพลางดึงวิกผมออก…

“เฮ้ย…! วิก…!” วายุอุทาน เด็กคนนั้นใส่วิกหรอกหรือเนี่ย!

“ใช่…วิก ส่วนนี่ก็นมปลอม…ซาลาเปาใส่หมูแดงกับหมูสับไข่เค็ม กินมั้ย…ถ้าไม่รังเกียจว่ามันโดนนมผมมาแล้วอ่ะนะ…”

“นมปลอม! ผม…แทนตัวเองว่าผม! นี่อย่าบอกนะว่าเธอ…เป็นกระเทย!!” ตำรวจหนุ่มอึ้งอ้าปากค้าง เมื่อมองเด็กตรงหน้าหยิบซาลาเปาสองลูกออกมาจากบริเวณเต้านมทั้งสองข้าง ก่อนจะเอามากัดกินเข้าปากอีกต่างหาก…

               ผมซอยสั้น นมไม่มี แถมยังกล้าถอดเสื้อโชว์อวดหุ่นบางๆที่ไม่มีหน้าท้อง และไร้ไขมันส่วนเกินให้รกหูรกตาต่อหน้าเขาด้วย…ไม่จริงน่ะ เป็นกระเทยแท้ที่ตอนแล้วรึเปล่าวะเนี่ย !

“ฮ้า…กระเทยฮ่ะ…พอใจรึยัง! อยากจะได้ยินอะไรจากปากผมอีกมั้ย” เด็กหนุ่มเอ่ยปากประชดเข้าให้ สองมือที่ถือซาลาเปาหันไปคีบเสื้อยืดตัวหลวมโคร่งที่ถอดพาดอยู่บนเตียงตั้งแต่แรกอยู่แล้วขึ้นมาสวม มันดูทุลักทุเลไปนิดจนตำรวจหนุ่มต้องช่วยยื่นมือไปดึงกระบอกแขนเสื้อให้

“…เอาจริงๆสิ นี่เธอเป็นเพศไหนกันแน่…แล้วขายมานานแค่ไหนแล้ว”  คำถามที่คนถามคิดว่ามันธรรมดาถูกถามออกไป แต่มันกลับกระทบใจคนฟังให้ต้องรีบยกหมัดขึ้นมาขู่เสียจนติดแก้มสาก

“ถ้าไม่ติดว่าผมยังไม่ได้เงินค่าจ้างงานนี้นะ ผมจะรีบซัดคุณให้หมอบอยู่ตรงเนี่ย...” เด็กหนุ่มผมซอยสั้นขู่ฟ่อใส่เขาด้วยท่าทางที่ตำรวจหนุ่มรู้สึกว่ามัน...น่ารัก...ดีเหลือเกิน

“เอาสิ ถ้าคิดว่าล้มฉันได้ก็ลองดู...ทำไม หรือว่าเพิ่งเริ่มขายเลยอาย...นี่ ไม่ต้องกังวลไปหรอกน่า ฉันเป็นตำรวจมานาน รู้ดีว่าสายตำรวจน่ะมันมีอาชีพที่หลากหลาย...สาวไซด์ไลน์บางคนยังมาเป็นสายให้ตำรวจเพื่อเป็นอาชีพเสริมเลย แล้วเธอล่ะ ขายตัว...”

“หุบปาก!! แล้วออกไปจากห้องผมเดี๋ยวนี้...ออกไป!!” ซาลาเปาในมือทั้งสองลูกถูกเขวี้ยงออกไปให้จงใจโดนใบหน้ากวนประสาทของนายตำรวจร่างสูงแบบจะจะ แต่อีกฝ่ายกลับไวทายาดหลบกระสุนซาลาเปาของเขาทั้งสองลูกไปได้อย่างสบายๆ

“ฉันไม่ออก...แล้วเธอจะทำไม...” วายุที่เริ่มรู้สึกสนุกกับการไล่แกล้งเด็กแบบนี้ขึ้นมายกมือกอดอกพลางล้มตัวลงนั่งปลายเตียงอย่างสบายใจ

“ก็ถ้าคุณไม่ออกไปนะผมจะ...ผมจะ...ผมจะแจ้งตำรวจเดี๋ยวนี้...!!!” คนตัวเตี้ยกว่ายกมือชี้หน้าตำรวจหนุ่มจอมกวนประสาทที่ยังนั่งประดิกเท้าอยู่ตรงปลายเตียงเขาไม่เลิก แถมพอเขาขู่จบยังมีหน้ามาหัวเราะใส่เขาต่ออีกแน่ะ...เดี๋ยวเถอะจะได้เจอฤทธิ์ รอพ่อถอดปลั๊กก่อนเถอะจะทุ่มด้วยซีพียูราคาหมื่นแปดนี่แหละ...ฮึ้ย!

“อะไร...หัวเราะอะไร!!”

“จะแจ้งตำรวจ? เอาเลย...เชิญเลยครับ คุณมีอะไรอยากจะแจ้งก็แจ้งมา...ผมยินดีรับฟังเรื่องทุกข์ร้อนของคุณทุกเรื่อง...” พูดค้างไว้แค่นั้นแล้ววายุก็ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวขาเข้าไปหาเด็กตัวเตี้ยอย่างคุกคาม ก่อนจะก้มลงกระซิบที่ใกล้ๆใบหน้าเป็นประโยคสุดท้ายว่า “...ไม่ว่าจะเรื่องหนูหาผัวไม่ได้...หรือว่าอยากลองของแปลกใหม่ก็บอกได้นะ พี่ยินดีช่วย...ฮ่าๆ”

“ไอ้...ไอ้...ไอ้บ้ากาม!! ไอ้...ฮึ้ยย๊า!!” เจ้าของสรรพนาม ‘หนู’ กำมือสั่นริกๆด้วยอารมณ์โกรธ ก่อนจะระบายอารมณ์ที่อัดอั้นนั้นไว้ลงไปบนส้นเท้าที่จงใจเหยียบลงไปแรงๆบนเท้าใหญ่ๆที่อยู่ตรงหน้า

“โอ๊ยยยย” เสียงร้องครางลากยาวด้วยความเจ็บปวดของตำรวจหนุ่มวัยสามสิบห้า ทำเอาคนลงส้นเท้ารู้สึกสะใจเป็นยิ่งนัก...

“ดี! สม!! ...เล่นกับใครไม่เล่น...มาเล่นกับเอื้องผึ้ง ลูกพ่อชาตรีกับแม่เอื้องได้ยังไง...” เด็กหนุ่มมีการปัดมือสองสามทีแล้วตามด้วยปาดจมูก เลียนแบบท่าทางนางเอกประเภทแก่นเซี้ยวในละครหลังข่าวช่วงหกโมงเย็นได้เนียนกริบ...

“ไอ้!! ไอ้เด็กบ้า!! ไอ้เด็กเปรต!!! ถึงกูจะใส่รองเท้าแต่มันก็เจ็บนะโว้ย...!! โอ๊ย...”

“เออ!! ก็ทำให้เจ็บน่ะสิ...คนอะไรพูดไม่รู้เรื่อง เสือกเรื่องชาวบ้านเขาเกินหน้าที่...แถมยังมาบุกรุกห้องคนอื่นเขายามวิกาลอีก...ไอ้ตำรวจบ้า!!!” เอื้องผึ้งขึ้นเสียงตะโกนแข่งกับเสียงร้องโอดโอยของตำรวจหนุ่มตรงหน้าให้ดังขึ้นอีก โดยที่ไม่รู้เลยว่าเสียงร้องจะโกนของตัวเองนั้นดังเข้าหูสมาชิกที่เหลืออีกสี่คนของบริษัท จนต้องรีบแหกขี้ตาตื่นมากลางดึกเพื่อดูว่ามันเกิดอะไรขึ้นกับน้องนุชสุดท้องของบริษัท
เปิดจองนิยายคุณแม่...ครับผมแล้วนะคะ ^^ >>เชิญจิ้ม!!!<<

ออฟไลน์ dek-zaal3

  • แก้วปั้ณณ์
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 428
    • แก้วปั้ณณ์ (Pat Majestic)

ถูกใจให้เป็ด +15

                เสียงวิ่งตึงตังลงบันไดและเสียงเปิดประตูห้องน้องเล็กของบริษัททำเอาคนสองคนที่ยังเถียงกันหน้าดำหน้าแดงอยู่ภายในห้องต้องหยุดชะงัก ด้วยท่าทีที่ล่อแหลมเสียเหลือเกินเมื่อตอนนี้วายุเอามือข้างหนึ่งไปฉุดกระชากคอเสื้อของไอ้เตี้ยขึ้นมาใกล้ๆ ในขณะที่อีกฝ่ายก็กำลังเอื้อมมือไปที่เป้าคนตัวสูงกว่า หมายตาจะเล่นจุดยุทธศาสตร์ที่ใครคิดว่ามีแต่ผู้หญิงเท่านั้นที่ทำได้กันล่ะ! ไอ้ผึ้งคนนี้แหละจะกำไข่ไอ้ตำรวจหน้าตากวนตีนนี่ให้เป็นหมันเลยคอยดู!!

“ไอ้ผึ้ง!!! / ไอ้ห่าผึ้ง!!!/ น้องผึ้ง!!! / เอื้องผึ้ง!!!” เสียงร้องประสานเสียงของสี่หนุ่มที่ยืนออกันอยู่หน้าประตูมาพร้อมอาการอ้าปากค้าง...

               เอื้องผึ้งเอี้ยวตัวหันไปมองผู้มาใหม่พร้อมศีรษะของตำรวจหนุ่ม ที่เอียงมองหาที่มาของเสียงประสานที่จู่ๆก็ดังขึ้นด้วยความสงสัยเช่นกัน

“เอ่อ...ไอ้ผึ้งพี่ขอโทษ ได้ยินเสียงดังเอะอะก็เลยรีบออกมาดูเฉยๆ...ไม่คิดว่าแกจะกำลัง...” ชายหนุ่มผมยาวประบ่าที่ยืนอยู่คนแรกเอ่ยขึ้น

“ใช่ๆ...ไม่คิดว่าแกกับ...ผู้ชายคนนั้นจะกำลังอะซาบาลาเฮ่กันอยู่ โทษที...งั้นเดี๋ยวฉันไปนอนก่อนแล้ว” หนุ่มตัวสูงผอมที่ยืนถัดมาเอ่ยต่อ เอื้องผึ้งหันไปมองสบตากับหนุ่มตำรวจตรงหน้าแบบไม่ได้นัดหมาย ก่อนที่ต่างฝ่ายต่างรีบกระโจนออกห่างราวแม่เหล็กขั้วเดียวกันที่มันไม่ยอมดูดให้อยู่ใกล้กันอย่างไรอย่างนั้น

“เดี๋ยว!...พี่ฉัตร พี่ซัน...คือมันไม่ใช่...” เอื้องผึ้งยกมือปรามพี่สองคนแรก ที่รู้เลยว่าในสมองคงจะกำลังจินตนาการถึงฉากสุดบรรเจิดอะไรซักอย่างที่คงมีเขาร่วมแสดงอยู่ด้วยแน่ๆ เผลอๆอาจมีอีตาหน้าดุนี่อยู่ด้วยก็ได้...แค่นึกเขาก็เสียวไส้แล้ว

“น้องผึ้ง...วันหลังจะทำอะไรก็ล็อกประตูก่อนสิ” หนุ่มร่างเตี้ยผิวขาวพอกันกับเอื้องผึ้งซึ่งยืนเป็นคนที่สามเอ่ยถัดมา

“พี่รัก ไปกันใหญ่แล้ว...! ”

“หรือว่าผึ้ง...อยากโชว์!!!” ตบท้ายด้วยคำพูดกำกวมของหนุ่มคนที่สี่ เจ้าของฉายาทะลึ่งหน้าหยก ที่คราวนี้ทะลึ่งเสียจนเอื้องผึ้งอยากผูกคอตาย

“สาบานได้พี่เตย...ว่าผึ้งแค่พยายามป้องกันตัวเองจากไอ้หนุ่มโรคจิตที่มันมาปีนเข้าห้องผึ้งเฉยๆอ่ะ!!!” เอื้องผึ้งรีบลนลานกุเรื่องโยนอึไปให้ไอ้คนตัวสูงที่ยืนทำหน้าเอ๋อใส่เขาอยู่ข้างๆเป็นที่เรียบร้อย

               ...สมน้ำหน้า...ที่อยู่ตรงนี้ก็พรรคพวกเขาทั้งนั้น ให้มันรู้ไปสิว่าพวกพี่ๆจะเข้าข้างไอ้หนุ่มแปลกหน้านี่มากกว่าเขา

“เดี๋ยวสิไอ้หนู...ว่าใครเป็นหนุ่มโรคจิตวะ” วายุชักเริ่มยั้วะเพราะจู่ๆก็โดนโยนบทบาทตำแหน่งหนุ่มโรคจิตปีนเข้าห้องกระเทยมาให้แบบไม่มีเตี๊ยม มันน่ารู้สึกภาคภูมิใจมั้ยล่ะ “...นี่ฉันเป็นตำ...”

               พูดได้แค่นั้นร่างสูงใหญ่ก็โดนเด็กแก่แดดตัวเตี้ยกว่าโน้มคอลงมาเอาปิดปาก...แต่ปิดแค่ปากยังไม่พอไอ้หนุ่มหน้ามลนี่ยังช่วยเขาปิดจมูกเข้าให้อีกต่างหาก...

               ...เฮ้ย จะอุดปากกันก็ไม่ว่า...แต่ช่วยลงมาต่ำๆหน่อยได้มั้ยวะ...กูหายใจไม่ออกโว้ย!

“แกนี่มันโรคจิตจริงๆเลยนะ...ฉันบอกกี่ครั้งแล้วว่าฉันไม่ชอบผู้ชาย ก็ยังจะส่งจดหมายรักมาให้อยู่นั่นล่ะ ลงไปเลยไป๊! มาทางไหนกลับไปทางนั้นเลย...ไปไป๊ ชิ่ว...” ไม่ใช่แค่ชิ่วด้วยปาก แต่เอื้องผึ้งยังช่วยสมนาคุณไล่ด้วยมือให้ร่างสูงใหญ่ปีนลงไปที่ขอบหน้าต่างด้านนอกด้วย

              ...นี่แค่ชั้นสอง ตกลงไปอย่างมากก็คงแค่แขนเดาะ...แต่ก็ดีกว่าดันให้ไอ้หมอนี่มันกลับออกไปทางเดิม เดี๋ยวพวกพี่ๆก็รู้หมดว่าจริงๆแล้วไอ้โรคจิตนี่ไม่ได้ปีนเข้าห้องเขามา แต่เป็นเขาที่ไขกุญแจเปิดบ้านให้มันเข้ามาด้วยตัวเองเลยต่างหาก...

“เฮ้ย...เดี๋ยวสิ จะให้กูไต่ตามขอบหน้าต่างเหมือนโจรลงไปแบบนี้ไม่ได้นะโว้ย...” พอร่างสูงใหญ่ออกมายืนอยู่บนขอบหน้าต่างอย่างหมิ่นเหม่เรียบร้อยแล้วเอื้องผึ้งก็เอามือที่อุดปากอุดจมูกอีกฝ่ายออก แต่ดูสิไม่ทันไรก็เริ่มส่งเสียงโวยวายออกมาอีกแล้ว...นี่เขาคิดผิดหรือคิดถูกวะที่ปล่อยให้มันไต่หน้าต่างลงไป น่าจะผลักให้มันลอยลงไปชั้นล่างอย่างรวดเร็วแบบไม่ต้องใช้ลิฟท์เลยมากกว่า...

“แล้วคุณอยากจะกลับเข้ามาในห้องผมแล้ววัดดวงกับปืนพี่ซัน หรืออยากจะกลับลงไปง่ายๆแบบไม่ต้องเหนื่อยวะครับ...” เอื้องผึ้งกัดฟันพูดตอบโต้กับไอ้หน้าดุ ทันเห็นมันพยายามจะต่อปากต่อคำกับเขาอีกไม่ยอมจบซักทีเอื้องผึ้งเลยตัดปัญหา เลื่อนหน้าต่างบานแก้วปิดฉับ ล็อกลงกลอนแล้วดึงม่านเข้ามาชิดกันเป็นอันจบกระบวนการ

               ได้ยินเสียงอะไรก็อกแก็กๆอยู่กับบานแก้วด้านนอกแต่เด็กหนุ่มก็ทำเป็นไม่สนใจ เดินยิ้มแหยๆเข้ามาหาพี่อีกสี่คนที่เดินเรียงหน้ากระดานเข้ามาหาเขาแล้วช่วยกันมองอย่างจับผิด

“อย่าให้รู้นะ...ว่าแอบลักลอบได้เสียกับไอ้หนุ่มนั่นในบริษัทพี่แล้วมาโกหกกันอ่ะ” ฉัตรฟ้า ผู้ก่อตั้งสตูดิโอรับจัดงานแต่งงานแห่งนี้เสยผมยุ่งๆขึ้นไปบนศีรษะ แล้วเอ่ยถามสมาชิกสตูดิโอที่อายุน้อยที่สุดเสียงต่ำ

“พี่ฉัตร...ผึ้งสาบานเลยว่าไม่มีอะไรในก่อไผ่จริงจิ๊ง...” เด็กหนุ่มผิวเนียนยกมือมาโบกเพื่อช่วยในการปฏิเสธข้อกล่าวหา

“ขึ้นเสียงสูง แสดงว่าโกหกนะผึ้ง” สายตาจับผิดคู่ที่สองส่งมาจาก ซันเซ็ต อดีตนายแบบดาวรุ่งที่ร่วงลงมาจากฟ้าเพราะข่าวทำผู้หญิงท้อง...แถมไม่ใช่ท้องธรรมดานะ ท้องลูกแฝดอีกต่างหาก...

“แต่จากการสันนิษฐาน...มันอาจจะไม่มีอะไรอย่างที่ผึ้งว่าก็ได้นะพี่ซัน เพราะข้าวของกระจัดกระจายเหมือนคนเพิ่งกลับมาจากข้างนอก...มากกว่าคนกำลังมีเรื่องปลุกปล้ำกันอยู่ภายในห้อง...” น้ำเสียงจ้องจับผิดของคนที่สามเป็นของ เตยหอม หนุ่มเหนือผิวขาวที่มีพรสวรรค์ทางด้านการทำอาหารทั้งไทยและเทศ โดยเฉพาะอาหารชาววังนี่ยิ่งถนัดเป็นพิเศษ ดวงตากลมๆกวาดมองสภาพห้องคนที่อายุน้อยสุดอย่างสังเกตการณ์

“เอ้อ...พี่ซัน ก็อย่างที่พี่เตยว่านั่นแหละ ผึ้งเพิ่งกลับมาจากข้างนอก พอดีคืนนี้ร้านคาราโอเกะที่ผึ้งไปทำงานมันเกิดเสียอยู่พักใหญ่ ผึ้งเลยโดนขอร้องให้ช่วยซ่อมให้ เสียเวลาไปหลายชั่วโมงเลย” รอยยิ้มแห่ะๆของเจ้าตัวส่งไปอ้อนพี่ๆทั้งสี่ ขอร้องด้วยแววตาว่าเชื่อเถอะนะ ซาลาเปาไส้หมูแดงกับหมูสับไข่เค็มเป็นพยานให้ผึ้งได้!

“พี่ฉัตร พี่ซัน เตย...เชื่อน้องมันเถอะ กลับไปนอนกันได้แล้ว นี่มันตีสามแล้วนะ...ตีห้าพี่ซันต้องตื่นมาแต่งหน้าเจ้าสาวเขาไม่ใช่รึไง...” น้ำเสียงนุ่มนวลของ ดอกรัก ยังคงช่วยคลี่คลายเรื่องต่างๆได้เหมือนเดิม รอยยิ้มหวานๆของดอกรักทำให้เอื้องผึ้งอยากจะเข้าไปกอดพี่ชายคนนี้ แล้วบอกขอบคุณซักล้านทีที่ยอมเข้าข้างเขาบ้าง

“รักไม่ต้องเข้าข้างน้อง...นี่แอบไปทำงานอะไรเสี่ยงๆมาอีกแล้วใช่มั้ยบอกพี่มา” ซันเซ็ตยังไม่หยุดการไต่สวน จำเลยตัวน้อยจึงค่อยๆหดลงเหลือสองขนาดแค่สองนิ้วแล้ว

“ที่พวกพี่ถามกันเนี่ย ก็เพราะเป็นห่วง...เรามีงานมีการทำเป็นหลักเป็นแหล่งแล้วนะ เงินเดือนพี่ก็ให้พอๆกันกับทุกคน แล้วทำไมยังไม่เลิกไปเป็นนักสืบอะไรนั่นอีก...” ฉัตรฟ้าพูดต่อ ส่ายหน้าระอากับความดื้อรั้นของเจ้าตัว เป็นแบบนี้มาตั้งแต่ตอนเรียนมหาลัยด้วยกัน จนยันเปิดบริษัทร่วมกันได้แล้วก็ยังไม่เลิกนิสัยความดื้อนี้อีก

“ไม่ใช่นักสืบ...เขาเรียกสายตำรวจ” เอื้องผึ้งเถียงเสียงอ่อย

“จะอะไรก็ช่าง...แต่มันก็งานอันตราย พี่ขอให้ครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้ายนะผึ้งที่ผึ้งจะรับทำงาน ไม่เห็นแก่พวกพี่ก็เห็นแก่พี่สาวแท้ๆของเราอีกสองคนบ้าง วันนี้ยังโทรมาถามเมื่อตอนเย็นเลยว่าผึ้งไปไหน ทำไมไม่รับโทรศัพท์...พี่เอื้องฟ้ากับพี่เอื้องคำเขาเป็นห่วงเรามากนะรู้มั้ย” ซันเซ็ตจี้จุดอ่อน รู้ดีนักล่ะว่าถ้าอ้างใครไม่ได้ให้ยกชื่อพี่สาวฝาแฝดของเจ้าตัวมาอ้าง เพราะชีวิตนี้รุ่นน้องตรงหน้าไม่เหลือใครอีกแล้วนอกจากพี่สาวฝาแฝดสองคนที่อยู่ลำปาง ซึ่งเอื้องผึ้งจะคอยดูแลเป็นอย่างดีเพราะเป็นลูกชายคนเดียวที่ได้มาทำงานอยู่ที่กรุงเทพฯ

“...เอ่อ...จริงเหรอพี่ซัน งั้นเดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าผึ้งจะโทรกลับไปหาพี่ๆเขาเอง...ผึ้งขอโทษนะพี่ฉัตร สัญญา! ว่างานนี้จะเป็นงานสุดท้ายจริงๆแล้ว...” เด็กหนุ่มยกมือพนมไหว้รุ่นพี่ที่มหาลัยที่ตัวเองรักดังพี่ชายแท้ๆ ทั้งฉัตรฟ้าและซันเซ็ตเอื้อมมือมาลูบหัวเอื้องผึ้งกันคนละทีก่อนจะส่ายหน้าระอากับใบหน้าขี้อ้อนบวกแววตาน่าสงสารนั่น

“ก็เห็นพูดว่างานสุดท้ายมาเป็นรอบที่สี่สิบสามแล้วนะน้องผึ้ง...” เตยหอมยังไม่หยุดแซว

“พอแล้วน่ะ...กลับห้องไปนอนกันเถอะ เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าฉันกับนายต้องออกไปที่โรงแรมพร้อมกันแต่เช้านะอย่าลืม...” ดอกรักย้ำความจำเพื่อน เตยหอมทำหน้าเหลอพลางพยักหน้าอย่างจำใจเดินกลับ

“เอ้อ...แล้วพรีเซ้นท์เทชั่นงานแต่งของพรุ่งนี้น่ะเสร็จรึยังผึ้ง...ถ้าเสร็จแล้วพรุ่งนี้แปดโมงพี่จะได้เอาซีดีไปที่ห้องจัดเลี้ยงเสียเลย” ก่อนออกจากห้องเตยหอมยังคงรั้งแขนเอาไว้ที่กรอบประตู แล้วเอี้ยวหน้ามาถามเจ้าของห้องที่ยืนอยู่ท่ามกลางไฟสีส้มสลัวๆ

“สะ...เสร็จแล้วครับ เหลือแก้เพลงอีกนิดนึง...รับรอง สวยเช้ง...” เอื้องผึ้งตอบตะกุกตะกัก ยกมือที่มีนิ้วชี้กับนิ้วโป้งแตะกันแล้วกรีดนิ้วที่เหลือออกเป็นรูปพัดไปให้ช่างทำขนมประจำบริษัท เตยหอมพยักหน้ารับรู้แล้วยกนิ้วโป้งกลับมาให้เป็นเชิงว่า ‘ดีมาก!’ ในขณะที่เจ้าของห้องแทบอยากจะนั่งแปะลงไปกับพื้นเสียเดี๋ยวนั้น...

                 ...ซวยแล้วตู...พรีเซ้นท์เทชั่นอะไรที่ว่านั่นเขายังไม่ได้เริ่มทำเลยต่างหาก อ๊าก...เส้นตายพรุ่งนี้แปดโมง! คืนนี้เขาคงไม่ต้องนงไม่ต้องนอนมันแล้วล่ะไอ้เอื้องผึ้งเอ๊ย...

              นี่สินะ...ผลกรรมของการรับทำงานซ้อนน่ะ!!






               ฝ่ายวายุ เขากระโดดลงจากบานเกล็ดหน้าต่างถึงพื้นได้อย่างสวยงาม มือปัดเช็ดเศษฝุ่นกับกระเป๋ากางเกงสีเทาตุ่นๆแบบไม่อินังขังขอบ ดวงตาดุคมกริบเงยมองไปที่ห้องๆหนึ่งที่เขาเพิ่งปีนออกมา...ความรู้สึกในตอนนี้เหมือนเขาเป็นไอ้หนุ่มกลัดมันที่ย่องเข้าห้องสาว แล้วโดนพ่อแม่สาวเจ้าจับได้เลยแฮะ...

                 ...ผึ้งหวาน...เอื้องผึ้ง...ลูกพ่อชาตรีกับแม่เอื้อง...

                 ...เราต้องได้เจอกันอีกแน่!...

                ...แล้วฉันจะเอาคืนเรื่องโจรโรคจิตเสียให้เจ็บแสบเลยคอยดู!...ไอ้เด็กเวรเอ๊ย...

                มือหนาล้วงลงไปในกระเป๋า สัมผัสถึงแฮนดรีไดรฟ์อันจิ๋วเย็นๆที่นอนนิ่งอยู่ที่นั่น ใกล้ๆกันก็เป็นการ์ดพลาสติก ชายหนุ่มหยิบมันออกมาส่องกับแสงไฟ...อ่านหัวข้อการ์ดด้านบนว่า...

               ...ประเทศไทย Kingdom of Thailand... ...ใบอนุญาตขับรถ Driving License...

               ...นายดารินทร์ บุศวรรณ... อายุถ้านับจากวันเกิดปีนี้ก็...24 ปีพอดี

               เฮ้ย!!! หน้าแบบนั้นน่ะนะอายุ 24 !!! วายุต้องเพ่งสายตาลงมองไปที่ใบหน้าอ่อนเยาว์ในรูปถ่ายติดบัตรอีกที รูปนี้แลดูไม่ต่างจากเด็กม.ต้นที่เพิ่งถ่ายรูปทำบัตรประจำตัวประชาชนครั้งแรกในชีวิตเลยซักนิด...สงสัยคงผ่านการศัลยกรรมมาอย่างโชกโชนแล้วแน่ๆ ทั้งตาสองชั้น เหลาคาง เสริมจมูก...นี่คงจะไปฉีดผิวมาอีกอย่างด้วยแน่ๆ...นมยังไม่ได้ทำ...แต่ไอ้ตรงนั้นนี่คงจะตัดทิ้งแล้วสินะ ถึงได้แต๊บไว้เนียนเหลือเกิน...

               คิดมาถึงตรงนี้ความคิดก็หยุดชะงัก...

               ...คิดบ้าอะไรวะไอ้วายุ!!! ทำงานสิโว้ยทำงาน!!!...

              ...ไปนึกจินตนาการตรงนั้นของไอ้เด็กนั่นไปเพื่อ?!...

              เจ้าของรถบิ๊กไบค์คันใหญ่สีดำมะเมื่อมตบหัวตัวเองผ่านหมวกกันน็อคแบบเต็มใบแรงๆ เพื่อเป็นการไล่สติให้คืนกลับเข้าที่ ภาพผิวขาวๆ ตัวหอมๆ ปากมันๆเยิ้มลิปสติกสีชมพูอ่อนนั่นต้องไม่มีวนเวียนให้เขาเห็นตอนขับรถโดยเด็ดขาด...ไม่งั้นมีสิทธิ์เขาได้เสยล้อหน้าเข้ากับเสาไฟฟ้าที่สี่แยกนั่นแน่!!!

------------------------------   - -  -  ---  -         --            -     -         --       -           -


ฮี่ฮี่ เค้าคึกอ่ะตัวเอง ลงตอนสองต่อเลยอ่ะ  :mew4:
เปิดจองนิยายคุณแม่...ครับผมแล้วนะคะ ^^ >>เชิญจิ้ม!!!<<

ออฟไลน์ zazoi

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 932
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 136

ถูกใจให้เป็ด 0
ดีใจค่ะที่นักเขียนคึก เพราะทำเราติดตั้งแต่ตอนแรกเลยค่ะ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2417
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 135

ถูกใจให้เป็ด 0
ดันต้องปีนกลับลงมาซะงั้น


รออ่านต่อครับ

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 78

ถูกใจให้เป็ด 0
อร๊ายยยยยยย

เอื้องผึ้ง :mew1: :mew1: :mew1: :mew1: :mew1:


ตั้งใจทำงานน่ะค่ะคุณลูกสาววววว

ลองทำแล้วไม่ใช่ ดีกว่ามานั่งเสียใจกับสิ่งที่ไม่ได้ทำ

ออฟไลน์ Palmpalm

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 847
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด 0
เราว่าเราติดเรื่องนี้แล้วแต่แหละ

ชอบผึ้งนะ ห้าวแบบลูกกำนัน อิอิ

รอตอนต่อไป มาไวๆ นะจ๊ะ

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด