LOVE SICK :: ชุลมุนกางเกงน้ำเงิน || พบกับรอบ 3.52 ในงาน Fiction Market ค่ะ!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: LOVE SICK :: ชุลมุนกางเกงน้ำเงิน || พบกับรอบ 3.52 ในงาน Fiction Market ค่ะ!  (อ่าน 748310 ครั้ง)

ออฟไลน์ patiharn

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 486
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 22

ถูกใจให้เป็ด 0
อืม..แบบว่าน้องโน่เนี่ยขยันยอมคนเน๊อะ
หึหึหึ..เป็นลาง :m12:

ออฟไลน์ mist

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 260

ถูกใจให้เป็ด 0
เรื่องมันชักจะวุ่นวายขึ้นเรื่อย ๆ แล้วแฮะ  :m29: :m29:

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 204

ถูกใจให้เป็ด 0
อิอิ ยูริกับปุณจะเลือกอะไรล่ะ  :laugh:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ -~iK@iZ_KunG~-

  • Tomorrow Never Die!!!
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 218

ถูกใจให้เป็ด 0
รอต่อไป

อิอิ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 134

ถูกใจให้เป็ด 0
โห เป็นแฟนในนามทั้งคู่เลยว่างั้น เง้อน้องยูริค้าบอะำไรจะคิดเองเออเองได้ขนาด
แต่โน่นี่ก็สุภาพบุรุษดีแท้กลัวน้องยูริจะเสียหายด้วยน่ะเนี่ย
รออ่านตอนต่อไปค้าบ

ออฟไลน์ wan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 5552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 604

ถูกใจให้เป็ด 0
 :m29:ชีวิตเริ่มไม่เป็นตัวของตัวเองแล้ว เย็น ยูริ ดึก ปุณณ์ สงสารโน่จัง

มารอดูว่านายโน่ จะจัดการกับชีวิตที่สับสนนี้ยังไง  :m20: :bye2:

ออฟไลน์ IZE

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 223

ถูกใจให้เป็ด 0
ชีวิตยุ่งเยิงจริงๆๆเลย น้องโน่ๆๆๆๆ
HaPpY-IcE ...<< "แห้วกระป๋อง + ก้อนหินละเมอ">>..

roseblue_An cafe

  • บุคคลทั่วไป

ถูกใจให้เป็ด 0
 :laugh: มอง ๆ ดูแล้ว ตารางพี่โน่จะเต็มนะเนี่ย

ทั้งพี่ปุณ ทั้งยูริ 555+

ออฟไลน์ MaRcHmEllO™

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 316

ถูกใจให้เป็ด 0
ชีวิตวุ่นวายดีแท้เน่อะ  o2

ออฟไลน์ INDRYTIMES

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 431

ถูกใจให้เป็ด +15
7th CHAOS

            "สวัสดีค่ะคุณปุณณ์ คุณโน่" ผมว่าผมมาแค่ไม่กี่ครั้งแต่แม่บ้านจำชื่อได้แล้วอะครับ คิดดู...... ผมยิ้มพลางผงกหัวให้หญิงมีอายุรุ่นราวคราวพี่แม่คนนี้อย่างนอบน้อม.. ก็แหม.. ถึงผมจะโวยวาย หยาบคาย แต่ผมก็มีมารยาทนะครับ เชื่อหน่อย!!

            "ป้าน้อย ป้าถามลุงหนันให้หน่อยสิว่าเอามอเตอร์ไซค์โน่ไปจอดไว้ไหน" ปุณณ์ถามถึงพาหนะคู่ชีพของผมให้ทันทีที่สาวสูงวัยเข้ามานำกระเป๋าของปุณณ์ไปทำท่าจะเก็บให้ ป้าน้อยได้ยินดังนั้นก็รีบหันมายิ้มอย่างใจดี

            "ตาหนันแกกำลังล้างให้อยู่น่ะค่ะ ที่จริงป้าบอกให้แกล้างตั้งแต่บ่ายแล้ว แต่แกบ่นปวดหลัง เลยเพิ่งมีแรงออกมาล้างน่ะค่ะ" แล้วใครบอกให้ล้างล่ะครับป้า!!!!!!! โอ๊ยยยย ผมเกรงใจจะตายห่าอยู่แล้ว ทรมานคนแก่อีกเหรอเนี่ยเรา!

            "รถล้างอยู่ตรงไหนฮะ" ผมรีบยิงคำถามทันทีด้วยความร้อนใจ ไม่อยากจะรบกวนบ้านภูมิพัฒน์มากไปกว่านี้อีกแล้ว ยิ่งได้เห็นป้าน้อยยิ้มให้ผมอย่างเอ็นดู ผมก็ยิ่งเกรงใจหนัก

            "อยู่ข้างโรงรถน่ะค่ะ แต่ตาหนันเพิ่งจะเริ่มล้างเมื่อกี้เอง คงยังไม่เสร็จ รบกวนคุณโน่รออีกแป๊บนะคะ" เพิ่งล้างนี่แหละครับดี!! ผมได้ยินดังนั้นก็โยนกระเป๋านักเรียนให้ปุณณ์แล้ววิ่งไปโรงรถทันที


            "ลุงหนันครับ!!!! ลุงหนันไม่ต้องละ.........."

            "ซู่!!!"

            ไม่ทันจนได้............ ตอนนี้น้องมอเตอร์ไซค์ของผมเปียกซ่กเรียบร้อยด้วยปลายสายยางจากลุงหนันแล้วครับ -_-"....... ออกมาห้ามไม่ทันแหะ -_-"

            "ขอโทษครับคุณโน่ ๆ ผมจะรีบล้างให้นะครับ"

            "ไม่เป็นไรฮะลุง ผมล้างเองดีกว่า ลุงไปพักผ่อนเถอะ นี่มืดแล้วนะ" ผมตอบลุงหนันพลางพยายามยื้อสายยางไว้ที่ตัวเอง แต่ลุงหนันดันวิ่งหนีไปอีกทาง เมื่อผมก้มลงมองนาฬิกาก็ปาเข้าไปสองทุ่มกว่าแล้ว ถ้ายังหน้าด้านปล่อยให้คนแก่ออกมาตากลมกลางคืนก็อย่าเรียกผมผู้ชายเลยครับ!!!

            "ไม่ได้หรอกครับคุณโน่... มันเป็นหน้าที่ของลุง" ลุงหนันตะโกนมาจากอีกฝั่งรถมอไซค์

            "ไม่เอาน่าลุง ผมไม่บอกใครหรอก ลุงไปพักเถอะฮะ ผมล้างรถเองออกจะบ่อย" ผมตะโกนกลับไป

            "แต่คุณโน่เป็นแขก............."

            "เดี๋ยวผมกับโน่ช่วยกันล้างเอง ลุงหนันไปพักเถอะนะครับ.." เสียงที่สามดังขึ้นจากด้านหลังผม.. ไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าใคร เป็นไอ้ลูกชายคนโตเจ้าของบ้านนั่นแหละ ผมหันไปมองปุณณ์ที่เดินมาสมทบยิ้ม ๆ เป็นยิ้มของคนที่มั่นใจว่าลุงหนันไม่กล้าขัดคำสั่งแน่

            "จะดีเหรอครับคุณปุณณ์...."

            "ดีที่สุดเลยครับ ลุงวางอุปกรณ์ไว้ตรงนี้แหละ เดี๋ยวผมกับโน่จัดการเอง" ปุณณ์พูดแค่นั้น ก่อนจะเดินไปขอสายยางมาจากมือคุณลุงคนงานประจำบ้าน แล้วมองตามหลังค่อม ๆ ที่กลับไปพักผ่อนยังส่วนของคนงาน

            "มา.... จัดการ" มันหันมาบอกผมพลางยิ้มเผล่ แต่ผมแค่เลิกคิ้วกลับให้มันกวน ๆ

            "คุณหนูปุณณ์ทำเป็นเหรอครับ"

            "อ้าว พูดงี้ก็สวยสิครับโน่" มันว่าพลางฉีดน้ำใส่ผม เฮ้ยไอ้ห่า!!!!!!!!! กูเปียกมั่งเหอะ!!!!!!!!!!

            "สัด!! เปียกเว้ย!!!!!"

            "เสื้อผ้าผมทั้งนั้น กลัวไร" มันพูดล้อ ๆ แต่ก็จริงของมัน... ชุดนี้ก็ชุดมันทั้งชุด ผมมองตัวเองที่เปียกมะล่อกก่อนจะเงยหน้ามาเพื่อพบว่าไอ้ปุณณ์กำลังขมักเขม้นกับการถอดเสื้อตัวเองออกอยู่ "เฮ้ย!!!!?"

            "ตกใจไร จะใส่ชุดเต็มยศอย่างงั้นล้างรถเหรอครับ คุณโน่..." เสือกกลายเป็นว่ามันประชดผมกลับไปซะฉิบ... เออ ถอดก็ถอด.. ผมคิดในใจพลางส่ายหัวแล้วจัดแจงถอดเสื้อนักเรียนบนตัวเองออก คงเหลือแต่เสื้อกล้ามไว้กับตัว เพราะไอ้จะให้มาแปลงร่างเป็นชีเปลือยท่อนบนอยู่กลางโรงรถบ้านคนอื่นก็รู้สึกแปลก ๆ ไม่เหมือนเจ้าของบ้านอย่างมันนิ่!! ตอนนี้แม่งเหลือแต่กางเกงนักเรียนสีน้ำเงินตัวเดียวเรียบร้อยแล้ว

            "ลุย!"

            ไอ้ปุณณ์แหกปากพลางวิ่งฉีดน้ำไปรอบตัวรถ (จนผมล่ะกลัวใจรถจะพัง) โดยไม่ลืมจะฉีดใส่ผมด้วย (กูไม่ใช่มอเตอร์ไซค์โว่ยย) แต่อย่าคิดว่าผมจะยอม เพราะตอนนี้ผมได้สายยางมาไว้ในมืออีกอัน หึหึ..

            บรรยากาศการล้างรถของเราเป็นไปอย่างสนุกสนานดี แม้จะมืดและยุงกัดไปหน่อย (ไม่หน่อยอะครับ กัดชิบหาย) ไอ้ปุณณ์อุทิศแปรงสีฟันใช้แล้วของมันมานั่งขัดท่อให้ผม ขณะที่ผมลงแชมพูรถทั่วคันไปด้วย (และแกล้งหยดแชมพูลงหัวมันเป็นระยะ ๆ) จะว่าไป ที่เมื่อก่อนผมเคยคิดว่าไอ้ปุณณ์ ภูมิพัฒน์ เป็นคุณหนูไฮโซตระกูลผู้ดีก็ไม่ผิดจากความเป็นจริงเท่าไหร่ (สังเกตจากบ้านหลังเบ้อเริ่มและแรงงานในบ้านมากมาย แถมยังจะให้ลูกชายดูตัวอีก ทำเป็นหนังไทยเมื่อยี่สิบปีก่อนไปด๊ายยย) เพียงแต่มันก็ไม่ได้เป็นคนเลิศหรูอะไรขนาดนั้น เห็นจากท่าทางขยันขันแข็ง (แรงงานกรรมกร) ช่วยผมขัดท่อมอเตอร์ไซค์คันเก่งไปด้วย คอยฉีดน้ำรดส่วนที่ผมจะลงแชมพูไปด้วย แล้วก็ทำให้รู้สึกว่าไอ้นี่มันพึ่งพาได้มากโขอยู่

            เสียอย่างเดียว แม่งแกล้งกูจังงงงงงงงงงงงง


            "เฮ้ย!! จะล้างรถหรือรดน้ำดำหัวกูวะ ไอ้ห่า!!!" ไม่ต้องแปลกใจครับ ยิ่งคุยกันก็ยิ่งสนิท คำหยาบคำเลวทั้งหลายก็ทะยอยออกมาเรื่อย ๆ.. แล้วอีกอย่างจะไม่ให้ผมด่ามันได้ไง ในเมื่อ 80% ของการล้างรถ ดูเหมือนมันจะพยายามล้างตัวให้ผมมากกว่า ไอ้สาดดด เสื้อกล้ามผมใส่ก็เหมือนไม่ได้ใส่อะครับ แนบเนื้อซะหนาวไปถึงไส้ติ่งเลย

            "หมั่นไส้ ใส่เสื้ออยู่ได้" อ้าว แล้วจะถอดบริจาคเลือดให้ยุงทำไมล่ะวะ!!! เลือดกูชั่ว

            ผมแกล้งราดแชมพูล้างรถใส่ตัวมันมั่ง "งั้นมึงอาบน้ำเลยแล้วกัน อาบเสร็จแล้วกูจะได้ตัดแต่งขนให้" ฟองฟ่อดทั่วตัวเลยครับทีนี้ มันหน้าเหวอใหญ่ ก๊าก ๆๆ

            "เฮ้ย!! ไอ้เชี่ย!!! เดี๋ยวเป็นผื่น!!!!!"

            "เรื่องของเมิงเด่ะ!!!!!!!!" ผมโต้กลับพร้อมหลบฟองน้ำขัดรถที่มันปาใส่ไปด้วย แต่หลบไม่ทันว่ะ เป็นอันว่าตอนนี้ตัวพวกผมสองคนฟองฟ่อดไปด้วยสบู่ล้างรถ

            ตายก็ตายด้วยกันนี่ล่ะครับ พี่น้อง


            มันดูท่าทางไม่ยอมแพ้ว่ะครับ... วิ่งไล่จับผมปล้ำจะถอดเสื้อใหญ่ ฮ่า ๆ ไม่เคยรู้ว่าไอ้ปุณณ์คนเก่งของใคร ๆ จะบ้าดีเดือดได้ขนาดนี้เหมือนกัน แต่ก็ตลกดีว่ะ แล้วอย่างมันน่ะเรอะจะจับผมแก้ผ้าได้!! เร็วไปสิบชาติไม่ว่าสิโว๊ยย =p ผมกระโดดหนีมันทันที

            เราสองคนวิ่งกันเป็นวงกลมรอบรถมอเตอร์ไซค์ มันยังจับผมไม่ได้ =p แต่ด้วยอารามที่พื้นโรงรถลื่นโคตร ๆ ทั้งน้ำเอย แชมพูเอย แล้วยังอะไรต่อมิอะไรที่พวกผมเล่นกันเต็มพื้นไปหมด ยิ่งผมก้าวเท้าพลาดไปเหยียบลงบนฟองน้ำขัดรถที่ไอ้ปุณณ์โยนมาเมื่อกี้ (ผมหลบไม่ทันอีกต่างหาก)  ก็ยิ่งเสียหลักเข้าไปใหญ่

            ว๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!!!" เสียงผมแหกปากดังลั่นพร้อมกับคิดว่ากูเจ็บตัวแน่งานนี้ หลังหักเดี้ยงต้องนอนบ้านมันอีกคืนทำไงวะ!! (กลัวยิ่งกว่าให้นอน รพ. อีก)


            "โอ๊ย!!!!" แต่สรุปว่าเสียงที่ครวญด้วยความเจ็บปวดนี่ไม่ใช่เสียงผมว่ะ... ผมหลับตาปี๋แต่ก็ระลึกได้ว่าตัวเองไม่ค่อยเจ็บเท่าไหร่

            "เฮ้ย!!! มาแอ็คเป็นพระเอกขี่ม้าขาวทำไมวะ!!! เจ็บไม๊ล่ะห่า!" เมื่อหันไปพบว่าไอ้คนที่มารองผมจากด้านหลังเอาไว้ทั้งตัวเป็นเจ้าของบ้านตัวดีนี่แล้วก็อดด่าไม่ได้... หืมม ทำตัวเป็นพระเอกแมนไม่เข้าเรื่องนะมึง ทีนี้เลยทั้งเจ็บทั้งหนักเลยสิ ไอ้คุณปุณณ์!!

            "ใครบอกว่าช่วยวะ!!! มึงแหละหงายมาล้มใส่กู!!!!!!!" อ้าวเหรอ.... แหะ ๆๆ ขอโทษทีว่ะ... ผมหน้าเจื่อนไปก่อนจะพยายามลุกจากตัวมัน (ตอนนี้ผมเปียกทั้งตัวแบบบิดน้ำออกได้เป็นถังแล้วครับ) แต่มันคงไม่ทันรู้หรอกว่าแขนมันพาดรั้งเอวผมไว้อยู่ ตามสัญชาตญาณน่ะนะ

            แต่ไอ้เรื่องเหนือความคาดหมายของจริงน่ะ... มาหยุดอยู่ตรงหน้าแล้วต่างหาก..


            "พี่ปุณณ์.... พี่โน่.........................?"




***


            เสียงเครื่องยนต์รถมอเตอร์ไซค์คันเก่า (ที่ขัดจนใหม่แล้ว) ดังตามทางอันมืดมิดก่อนจะหยุดลงหน้ารั้วบ้านผมตามคำสั่ง อืม... จอดได้นิ่มดีมาก ไอ้สารถี!

            "หลังนี้เหรอวะ" มันพูดขึ้นหลังจากที่ดับเครื่องยนต์ลงหน้ารั้วบ้านสีน้ำเงินของผมแล้ว นี่เป็นครั้งแรกของมันที่ได้มา แหมก็นะ..... บ้านผมไม่ใหญ่โตเป็นวังเท่าบ้านมันหรอก โทษทีว่ะ

            "เออ หลังนี้แหละ โทษทีที่ไม่ไฮโซ ฮ่า ๆๆ" ผมว่าประชดพลางเหวี่ยงขาลงจากเบาะหลังรถมอเตอร์ไซค์ ปุณณ์มันขี่รถมาส่งผมตามคำสั่งของน้องสาวมันครับ ซึ่งแน่นอนว่าถ้ามันไม่ยอมขับมาส่ง ผมก็จะไม่ได้กลับ ต้องนอนจู๋จี๋กับมันต่ออีกคืน... บ้าไปแล้ว!!! ถ้าให้ผมอยู่กับมันต่ออีกคืน ผมว่ามันแห่ขันหมากมาสู่ขอผมแต่งเข้าบ้านเลยดีกว่า.. คนเขาก็ลูกมีพ่อมีแม่นะเฮ้ย!! (ของผมนี่ต้องบอกว่ามีอาป๊ากับม๊านะเฮ้ย!!)

            ถึงตรงนี้หลายคนอาจสงสัยว่าเหตุการณ์หลังจากเมื่อกี้ ที่ผมกับไอ้ปุณณ์โดนฟองน้ำน็อคให้ล้มลงไปกองทับกันระหว่างล้างรถ เกิดอะไรขึ้นต่อไป... จริง ๆ แล้วคงเดาได้ไม่ยากใช่รึเปล่าครับว่าน้องแป้ง.... น้องสาวชาววายตัวดีของไอ้ปุณณ์ดันโผล่มาเห็นฉากเด็ดเข้า (จังหวะดีชิบหาย) ซึ่งไม่รู้จะจำกัดความว่าดีหรือซวยดี หรืออันที่จริงต้องบอกว่า เป็นผลดีมาก ๆ กับไอ้ปุณณ์ แต่ซวยชิบหายต่อชีวิตผม... แม่งงเอ๊ย!! จะแก้ตัวก็ไม่ได้ จะพูดอะไรต่อยังลำบากเลยครับ! (ภาพแม่งฟ้องซะ...) จนสุดท้าย ผมสองคนต้องนอนมองหน้าน้องแป้งที่รีบเอาผ้าขนหนูมาวางให้พวกผม แล้ววิ่งกรี๊ด ๆ (ด้วยความดีใจ) เข้าภายในบ้านไป...

            เออ ขำว่ะ ฮ่า ๆๆ ผมกับไอ้ปุณณ์นอนขำกันท้องคัดท้องแข็งอยู่บนพื้นโรงรถอย่างนั้น (แต่หลังจากที่ผมกลิ้งลงมาจากตัวมันแล้วนะเฮ้ย!!) ก่อนจะอุทิศตัวทั้งตัวให้กลายเป็นผ้าขี้ริ้ว นอนเอาหลังเช็ดพื้นโรงรถอย่างนั้นต่อไป

            มองดูท้องฟ้าตอนกลางคืน(ที่ไม่ค่อยมีดาว)จากโรงรถบ้านมัน(ที่เปื้อนสบู่ล้างรถ)ก็ทั้งสวยแล้วก็สบายใจดีไปอีกแบบเหมือนกัน



            "ไฮโซไรวะ บ้านโน่ก็น่าอยู่ดีออก" มันพูดตอบ ขัดจังหวะผมที่กำลังยืนเหม่ออยู่ (เกือบลืมไปแล้วว่าคุยไรไว้) พลางช่วยเข็นรถมอไซค์เข้าบ้านให้หลังจากที่ผมเปิดประตูรั้ว ผมเป็นฝ่ายช่วยเข็นประตูบ้านปิด แล้วเปิดประตูเล็กให้มันแทน

            "เออ กลับดี ๆ ล่ะ กุไม่ไปส่งนะ" เพราะถ้าจะให้ไปส่งก็คงตลกเกินไปแล้ว มีหวังได้ส่งกันไปส่งกันมาทั้งคืนไม่จบสิ้นแหง๋ ๆ มันหัวเราะรับคำนั้นของผมก่อนจะโบกมือลาและเดินออกจากประตูบ้านไป

            "ส่วน.. เรื่องเงินชมรม" แต่มันหันกลับมาพูดเรื่องที่น่าสนใจโคตร ๆ เลยแหะ O.O

            "กำลังช่วยอยู่ รออีกซักพักนะ แต่สัญญาว่าได้แน่ ๆ" แค่ได้ยินแบบนี้ผมก็สบายใจแล้ว ^____^


            ผมพยักหน้ายิ้มรับคำพูดนั้นของมัน ก่อนจะโบกมือลากันเมื่อมีมอเตอร์ไซค์รับจ้างแถวนี้ผ่านมาให้มันโบกกลับพอดี ฮ้า... เป็นวันที่วุ่นวายแต่ก็สนุกดีนะ

            ได้สนิทกับปุณณ์นี่ก็ถือเป็นเรื่องที่ดีเหมือนกัน..



TBC.

Postscript : สนิทกันแล้ววววว จะเป็นไงต่อเนี่ยย

ออฟไลน์ MaRcHmEllO™

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3224
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 316

ถูกใจให้เป็ด 0
นั้นจิ สนิทกันแล้ววววว จะเป็นไงต่อเนี่ยย ..... กลัวอ่ะถ้าเกิดปิ๊งรักกันขึ้นมาจิงๆ งานนี้มีเฮล่ะท่าน ไหนจะแฟนปุณณ์ ไหนจะแฟนโน่ (อันนี้แรงกว่า)

เอาล่ะเหว๊ย งานนี้มีเฮ  :laugh:

ออฟไลน์ ken_krub

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 112

ถูกใจให้เป็ด 0
เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 134

ถูกใจให้เป็ด 0
อิอิแหมเริ่มจะสนิทกันแล้วแถมมีน้องสาวช่วยดันมีหวังไม่รอดอิอิ

ออฟไลน์ -~iK@iZ_KunG~-

  • Tomorrow Never Die!!!
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2317
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 218

ถูกใจให้เป็ด 0
สงสัยจะได้รักกันจริง ๆ

หึหึ

ออฟไลน์ andy_kwan

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2958
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 165

ถูกใจให้เป็ด 0
รักเกิดที่โรงรถ
โรแมนติคดีจังเลย
ฉันตายโดยปราศจากคนที่รักฉัน
แต่ฉันก็อิ่มใจว่า ฉันมีคนที่ฉันรัก

ออฟไลน์ CMYK

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 33

ถูกใจให้เป็ด 0
เคยต้องร่วมงานกะเด็กโรงเรียนนี้ (เด็กกางเกงน้ำเงิน อยู่แถวๆริมน้ำ แถมตุ๊ดตรึม)
จะบอกว่า มันก๊วน กวน ประมาณคุณหนูปุณณ์นี่แหละ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-08-2008 16:46:15 โดย เอ็ดเวิร์ด เฉิน »
<<--With those we love. or With those who love us.-->>

ออฟไลน์ ไอ้หัวแห้ว

  • ยิ่งมืดเท่าไหร่ ยิ่งเห็นดวงดาวชัดเจน...
  • นักเขียน
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 556

ถูกใจให้เป็ด 0
 :m30:

ตามอ่านครับ

สนุกมากมาย

อิ อิ

ออฟไลน์ modi

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 195
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 9

ถูกใจให้เป็ด 0
โน่น่ารักแฮะ

ปุณณ์เนี่ย มีแผนอะไรรึเปล่า

EZPADA™ KlKA ZER ll •

  • บุคคลทั่วไป

ถูกใจให้เป็ด 0
ตายแระ  ชีวิต ร.ร. คาทอลิก ชายล้วน ก้อเปงอย่างงี้ล่ะน้า

แต่เรา อยู่ สห ที่มีนักเรียนหญิงเยอะ โคตรๆๆๆ   :a6: :a6: o7

ออฟไลน์ WEERACHOT

  • ฉันดีใจที่มีเธอ
  • เป็ดแสนดี
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 988
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 331

ถูกใจให้เป็ด 0
>>>แหละแล้วก็อ่านจนถึงตอนอนาคต( :laugh:)

เรื่องสนุกครับ...>>>มาต่อตอนต่อไปได้แล้ว

ปล.เป็นกำลังใจให้ครับ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ three

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 2727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 142

ถูกใจให้เป็ด 0
สนิทกันแล้วล่ะ :a2:จะเป็นไงต่อครับผม :กอด1:
เป็นน้องใหม่มารายงานตัวครับ :L2:

ออฟไลน์ MiTo™

  • เป็ดแสนดี
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 55

ถูกใจให้เป็ด 0
รีบ ๆ รักกันนะครับ

ออฟไลน์ INDRYTIMES

  • ลูกเป็ดวิ่งซุกซน
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 431

ถูกใจให้เป็ด +19
8th CHAOS

            ผมตื่นมาตอนเช้าพร้อมกับรอยแดงที่แขนเล็กน้อย...

            สงสัยจะเป็นเพราะแชมพูล้างรถเมื่อวานว่ะครับ แม่ง.. เอามาราดกูอยู่ได้ไอ้เวรปุณณ์ กวนตีนนัก... แขนขาว ๆ ของผมตอนนี้เลยมีรอยแดงเป็นปื้น ๆ เลย หมดหล่อพอดีครับ...


            ล้อเล่นน่ะ... เป็นแค่รอยนิดเดียวเองต่างหาก =p ของแค่นี้จิ๊บจ๊อยสบายมาก ไม่สะเทือนความหล่อของผมหรอก ฮ่า ๆ... เดี๋ยวนะ แว่ว ๆ ใครตะโกนมาว่าผมหนังหนา เดี๋ยวจะโดนไม่ใช่น้อยครับ!!


            พูดถึงไอ้ปุณณ์แล้วนึกออกเลยว่าเมื่อวานผมลืมนาฬิกาทิ้งไว้บ้านมัน (ถอดตอนล้างรถน่ะครับ กลัวน้องดีเซลจะจมน้ำตาย) เดี๋ยวต้องโทรไปเตือนมันอย่าลืมเอามาให้ซักหน่อย ก่อนที่ผมจะเป็นฝ่ายตายเอง เพราะตั๋วแปะผมเป็นคนซื้อมาฝากจากออสเตรเลีย

            คิดได้ดังนั้นผมก็กดมือถือโทรออกหามันทันที


            กดอยู่ประมาณสองครั้งครับ กว่ามันจะรับ อดคิดไม่ได้ว่าหรือมันจะไปถึงโรงเรียนเรียบร้อยแล้วเลยไม่ได้ยินเสียงโทรศัพท์ แต่.... เออ! มันรับสายแล้ว!!

            "อืม... ว่าไงโน่..." เวรกรรม... ผมได้ยินปลายสายเสียงงัวเงียขนาดนี้แล้วเซ็งแดกว่ะ อย่าบอกว่ายังไม่ตื่นนะโว๊ย!!!! เจ็ดโมงกว่าแล้วมึง!!!

            "ไม่ไปเรียนรึไง นอนอยู่ได้" มันโดนผมประชดใส่ทางสายโทรศัพท์ แต่ยังมีหน้ามาหาวให้ฟังอีกแน่ะ!

            "เออ... ไม่ไปว่ะ โน่มีไรปะ" เฮ้ย!?!

            "มีสิวะ นาฬิกาข้อมือกูอยู่กะมึง"

            "อ๋อ อืม.. ผมเก็บไว้ให้แล้ว แต่เอาไว้พรุ่งนี้แล้วกันนะ วันนี้คงไม่ไปเรียนอะ"

            "เออ... ไม่เป็นไร... แล้วทำไมไม่ไปเรียนวะ" ดูเหมือนเสือก ๆ แต่ผมอดสงสัยไม่ได้จริง ๆ เลขานุการสภานักเรียนดีเด่นอย่างนายปุณณ์ หยุดเรียนเป็นกับเขาด้วยเหรอวะ!? ยิ่งช่วงใกล้ ๆ งานบอลที่โคตรวุ่นวายแบบนี้อีก ฟังดูไม่น่าเชื่อแหะ

            เสียงปลายสายเหมือนจะอึกอักนิดหน่อยจนผมผิดสังเกต (หรือคิดไปเองหว่า) แต่มันก็สรรหาคำตอบมาบอกผมได้ในที่สุด "ไม่ค่อยสบายตัวน่ะ.. อื้อ... เอาไว้ค่อยคุยกันนะ ตอนนี้ผมง่วงมากเลย"

            "เออ ๆ" ผมตอบกลับไปอย่างนั้นแล้วกดวางสาย ทั้งที่ยังรู้สึกข้องใจไม่หาย..


            ไม่สบายตัวงั้นเหรอ....



***


            ไอโฟนในมือผมบอกเวลาแปดโมงกว่า ขณะที่มาหยุดยืนหน้าบ้านหลังใหญ่....... นี่ผมเสนอหน้ามาบ้านหลังนี้เป็นวันที่ 3 ติด ๆ กันแล้วนะ อะไรจะเป็นแฟนพันธุ์แท้บ้านภูมิพัฒน์ขนาดนั้นวะ -_-"

            ตกลงเอาไงดี.. กดออดดีไหม... ผมคิดพลางเดินวนกลับไปกลับมาหน้ารั้วอัลลอยด์สีเงินตระหง่านที่ตั้งอยู่ตรงหน้า ทำไงดีวะ แปดโมงกว่าแล้วด้วย ผมแค่อยากรู้ว่ามันป่วยเป็นอะไรกันแน่ถึงไม่ไปเรียน แล้วถ้าเห็นว่าไม่ได้เป็นอย่างที่คิดอยู่ผมก็จะกลับไปเข้าเรียน.... แต่ถ้ามันเป็นอย่างที่ผมคิดล่ะ...

            เฮ้ย!....... ดูให้แน่ใจก่อนดีกว่า


            "อ้าว คุณโน่ มาเยี่ยมคุณปุณณ์เหรอคะ" โชคเข้าข้างโคตร ๆ ที่ป้าน้อยเดินผ่านมาเห็นพอดี ผมถึงกับรีบปรี่เข้าไปเกาะรั้วอย่างดีใจ "ครับ ปุณณ์มันเป็นไรอะป้า"

            "ก็ไม่ค่อยสบายน่ะค่ะ... คุณโน่เข้ามาข้างในดีกว่า" หญิงสูงอายุตรงหน้าผมว่าพลางเปิดประตูเล็กให้ ผมยกมือสวัสดีป้าน้อยอย่างนอบน้อมก่อนจะก้าวผ่านเข้าไปในบริเวณบ้าน

            "ปุณณ์ป่วยเป็นอะไรอะป้า" อย่าคิดว่าผมจะเลิกล้มความพยายามในการยิงคำถาม หึหึ แต่คำตอบที่ได้รับกลับเป็นรอยยิ้มอ่อนโยนของป้าน้อยแทนซะอย่างนั้น

            นี่......... อย่าบอกนะว่าคิดแบบเดียวกันกับน้องแป้งน่ะป้า -_-".....


            "คุณโน่ขึ้นไปดูก็ได้ค่ะ คุณปุณณ์นอนอยู่บนห้องแน่ะ" เอาวะ... อยากคิดอะไรก็เชิญ (ชินแล้ว) ผมผงกหัวให้ป้าน้อยก่อนจะเดินผ่านเข้าไปในตัวบ้านที่เริ่มจะคุ้นเคยดี



            ตามทางเดินชั้นสองที่มันวับ ประตูไม้เนื้อสวยไม่ไกลจากผมนั้นคือห้องนอนไอ้ปุณณ์... ผมเดินตรงลิ่ว ๆ ไปหยุดหน้าประตูและเริ่มใช้ความคิดนิดหน่อย..

            บุกเข้าไปเลยแล้วกัน! ไหน ๆ ก็ถ่อมาถึงนี่แล้ว! ผมคิดพลางหมุนลูกบิดประตูเข้าไปอย่างไร้มารยาท ไอ้เรื่องจะให้เคาะบอกน่ะ ฝันไปก่อน

            "ไอ้ปุณณ์!" ผมส่งเสียงดังแบบไม่มีความเกรงใจ (และสมบัติผู้ดี) แต่แล้วก็ต้องหุบปากสนิท เมื่อเห็นเจ้าของชื่อนั้นกำลังหลับปุ๋ยอยู่บนเตียงเหมือนกับคนไม่มีเรี่ยวแรง

            เฮ้ย... ตัวแม่งแดงเกือบทั้งตัวเป็นปูนึ่งเลยว่ะ (หิว)... นี่สรุปว่าสิ่งที่ผมคิดมันเป็นจริง จริง ๆ ด้วย


            ผมปล่อยกระเป๋านักเรียนทิ้งไว้ข้างประตูแล้วปรี่เข้าไปดูมันที่หลับอยู่บนเตียงทันที


            ผิวของปุณณ์ที่ปกติแล้วเป็นผิวขาวออกเหลือง ตอนนี้กลายเป็นสีแดงจาง ๆ เหมือนคนมีอาการผื่นขึ้นทั่วไป แบบเดียวกับแขนของผมที่เห็นเมื่อเช้านั่นแหละ แต่ของปุณณ์มันไม่ได้หยุดแค่แขน แต่กลับแดงทั้งตัวจนน่ากลัวจะทรมาน

            ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าใครผิด....... ผมคิดถูกจริง ๆ ที่แวะมาหามันก่อนไปโรงเรียนอย่างนี้

            เพราะถ้าเก็บมารู้ทีหลัง ผมคงเกลียดตัวเองชิบหาย


            "ผิวแพ้ก็เสือกเล่นอยู่ได้นะมึง..." เสียงผมบ่นอุบอิบระหว่างล้มตัวลงนั่งขัดสมาธิอยู่ข้างเตียงมัน หางตาเหลือบเห็นแผงยาเม็ดแก้แพ้ที่ถูกแกะไปแล้ว กับน้ำขวดหนึ่งตั้งอยู่ นี่คงจะกินยาไปแล้วสิ... ก็ยังดีวะ

            "มึงแหละเอาสบู่ราดกู" อ้าว.... ตกลงไม่ได้หลับซะฉิบ!!! ไอ้ห่านี่กวนตีนตลอด

            "ไม่หลับแล้วเสือกแกล้งตายทำไม" ผมโวยมันกลับพลางเงื้อมือจะโบกกบาล แต่นึกสงสารคนเจ็บเลยสงวนท่าทีไว้ก่อนดีกว่า ไอ้คนป่วยตัวแดงตรงหน้าผมนี้ยังมีแรงยักยิ้มให้ผมอยู่

            "เป็นคนดีนี่ มีการมาเยี่ยมด้วย" ตลก!

            "เปล่า.... กูมาเอานาฬิกา" แน่นอนว่ามันหัวเราะให้คำตอบงี่เง่า ๆ ของผมว่ะ... เออ ทีใครทีมัน "แล้ว.... กินยายัง" ผมเลียบ ๆ เคียง ๆ ถาม

            "นาฬิกาตั้งอยู่นั่น เอาเสร็จแล้วก็ไปเรียนดิ" เปื่อยแล้วยังเสือกกวนประสาทอีกนะ ไอ้เวรปุณณ์!!

            ผมเขม่นตามองมันอย่างอดทนที่จะไม่ทำร้ายร่างกายคนเจ็บ แล้วเดินไปหยิบนาฬิกาข้อมือตรงโต๊ะกระจกมันมาใส่ ก่อนจะนั่งแหมะลงบนโซฟาตัวยาวในห้องนอนมัน "ไม่ไป... กุขี้เกียจ นอนเล่นอยู่บ้านมึงดีกว่า"

            แว่วเสียงไอ้ห่านี่หัวเราะแล้วก็พาลเจ็บใจ... ไม่ติดว่ามึงป่วยเพราะกู กูก็ไม่มาหรอกโว๊ยย


            "แล้วเป็นไง.. เจ็บปะวะ" สุดท้ายก็ต้องถามถึงอาการมันจนได้... เจ้าคนป่วยที่นอนหลับตาอยู่งึมงำตอบผมในลำคอ

            "คัน ๆ ว่ะ... แล้วแขนมึงล่ะเป็นไง" เออ.. สังเกตด้วยแหะว่าแขนผมแดง ผมก้มมองรอยปื้น ๆ ที่แขนตัวเองแล้วก็ยักไหล่

            "ไม่เท่าไหร่ คันหน่อย ๆ"

            "ไปคันหน่อยระวังพี่เคนเขาก้านคอเอานะเว้ย ยิ่งหวง ๆ แฟนอยู่" ไอ้สัดนี่

            "ไอ้สัด..." ปากผมตรงกับใจเสมอเรื่องด่า ๆ ครับ

            "หึหึ.. เอายานี่ไปทาดิ่ ช่วยได้เยอะนะ" มันว่าพลางชี้โบ้ชี้เบ้ไปทางหัวเตียงทั้งที่ยังไม่ลืมตา ผมมองตามปลายนิ้วมันเห็นหลอดยาทาแก้แพ้อยู่แล้วก็เดินไปคว้ามาลูบลงกับแขนตัวเองบ้าง

            "มึงทายัง"

            "ยัง ขี้เกียจ"

            "เอ๊า!! จะหายไหมล่ะวะ ทาเด่ะ" บอกแต่คนอื่น ตัวเองเสือกไม่ยอมทำซะงั้น ผมยืนมองหน้ามันที่ขมวดคิ้วแน่นอย่างเกียจคร้าน

            ไอ้ปุณณ์บิดขี้เกียจทีสองทีก่อนจะยอมลุกขึ้นมานั่งบนเตียง ตอนนี้ใบหน้าหล่อเหลาที่เคยดูสบาย ๆ กับทุกสถานการณ์ กลับอิดโรยอย่างไม่น่าเชื่อ "ทาให้หน่อยได้ปะ ขี้เกียจว่ะ" กูว่าแล้วไงไอ้ปุณณ์... ไหนใครบอกว่ามันเป็นนักเรียนดีเด่น ขยันโง้นงี้ ท้าให้มาดูนี่เลย โกหกทั้งเพ

            "เออ ถอดเสื้อ ๆๆๆ" ผมว่าพลางนั่งปุลงบนเตียงข้าง ๆ มันแล้วกำหลอดยาไว้ในมือ รอจนมันถอดเสื้อเสร็จ เผยให้เห็นผิวขาวที่มีรอยแดงฉาบอยู่แทบทั่วทุกบริเวณ "เป็นเยอะว่ะ...."

            "เออ ตอนบ่ายไข้จะขึ้น" ทำนายได้อีกนะมึง.. ท่าทางเป็นขาประจำ


            ผมบีบเนื้อยาสีขาวจากตัวหลอดมาพักไว้บนฝ่ามือ ก่อนตัดสินใจชะโลมไปให้ทั่วแผ่นหลังของมันก่อน จนฝ่ามือรู้สึกได้ถึงเม็ดเล็ก ๆ ที่มองไม่เห็นด้วยตา แต่สัมผัสได้เมื่อลองทาบลงไป "จะหมดหลอดก็เพราะหลังมึงใหญ่นี่แหละ" ผมบ่นเพราะเห็นว่าทายังไงก็ไม่ทั่วซักที ไอ้บ้านี่เห็นผอม ๆ แต่โครงสร้างกระดูกไหล่กว้างสมเป็นผู้ชายจริง ๆ

            เสียงปุณณ์หัวเราะรับคำบ่นผม ก่อนจะเปลี่ยนเป็นหันหน้ามาให้เมื่อทายาทั่วทั้งหลังแล้ว "เหนื่อยปะ" ยังมีหน้ามาถามอีกนะ ไอ้ขี้เกียจจจ

            "เออ เหนื่อย! ข้างหน้าทาเองสิวะ กูไม่อยากทำให้มึงสยิว" ผมพูดทีเล่นทีจริง แต่กลับได้รับเป็นสายตามีเลศนัยของไอ้ปุณณ์แทน

            "แค่เมื่อกี้กูก็เสียวแล้ว"

            "ไอ้ห่า..... งั้นทาเองเลยสัด" ขนลุก!! ผมโยนหลอดยาใส่มันทันที ได้ยินเสียงมันหัวเราะร่า

            "ล้อเล่น! ทาก็ทาให้เสร็จสิวะ หนาว"

            "แล้วเสือกปรับแอร์ซะเย็นทำไม บ้าหรือโง่วะ" ผมบ่นกลับแต่ก็บีบยาก๊อกที่สองลงบนฝ่ามือตามบัญชา


            เสียงแอร์ดังหึ่ง ๆ เป็นสิ่งเดียวที่ทำลายความเงียบในขณะนี้..

            ผมไม่รู้จะพูดอะไรกับมันต่อดีว่ะ เพราะมันก็ไม่ได้ชวนผมคุยเหมือนกัน แบบนี้เลยยิ่งรู้สึกว่าตัวเองเกร็งแปลก ๆ ผมยอมรับว่ามือสั่นนิดหน่อย ตอนเผลอสบตากับมัน ก่อนปลายนิ้วจะแตะลงบนแผ่นอกของคนตรงหน้า

            ปัดโธ่เว๊ย.. ตื่นเต้นทำไมวะ! ผู้ชายด้วยกันแท้ ๆ ไม่ได้อวบอึ๋มเหมือนใน DVD ที่ไอ้โอมบิทมาฝากผมซักหน่อย

            ผมพยายามนับหนึ่งถึงสิบในใจตัวเองช้า ๆ พลางเกลี่ยยาให้ทั่วแผงอกกว้างนั้น ปฏิเสธไม่ได้ว่าปุณณ์มีรูปร่างที่ดูดีเลยทีเดียวว่ะ ผอม.. แต่ไม่เก้งก้าง กล้ามเนื้อก็ไม่มีมากหรือน้อยจนเกินไป นี่ถ้าไม่ติดว่าเป็นผื่นแดงทั่วตัวอยู่ล่ะก็ สาว ๆ ที่ไหนมาเจอก็คงอยากแอบอิง

            ผมคิดอะไรเพลิน ๆ พลางละเลงยาไปจนทั่ว ด้วยกลัวว่าถ้าทาน้อยเกินไปจะไม่สำเร็จผล ฝ่ามือของผมวนไปเรื่อย ตั้งแต่หัวไหล่ หน้าท้อง แผ่นอก จนตอนนี้มาถึงแผ่นอกด้านซ้าย....

            ผมเกลี่ยยาไปทางนั้นพร้อม ๆ กับที่รู้สึกว่า สิ่งที่อยู่ภายใต้ผิวหนัง กำลังเคลื่อนไหวรุนแรงอยู่อย่างประหลาด

            หัวใจเต้นแรง เร็ว ราวกับว่าเจ้าของมันกำลังตื่นเต้นกับอะไรซักอย่าง

            ปรากฏการณ์นั้นดึงให้ผมขมวดคิ้วมุ่น พลางหยุดทาบมือตรงบริเวณหัวใจดวงนั้น ก่อนจะเงยหน้ามองเจ้าของมันที่เสตาไปทางอื่นเรียบร้อยแล้ว "อะไร... แค่นี้ทำเป็นหัวใจเต้น" หึหึหึ

            "ไม่เต้นก็ตายสิวะ" ดูมัน.. มันยังมีหน้ามาเถียงผมอีกครับ ไอ้ขี้อายนี่ก็ตลกดีเหมือนกัน

            ผมยิ้มเผล่ก่อนจะละเลงยาให้จนทั่วต่อไป แล้วบิดหัวนมมันซะหนึ่งทีอย่างหมั่นเขี้ยว "โอ๊ย!!!!!! เล่นไรวะ!!"

            "หมั่นเขี้ยว เออ เสร็จแล้ว นอน ๆๆ ใส่เสื้อด้วย เดี๋ยวเป็นหวัดอีกจะไม่มีคนไปจัดการเรื่องเงินชมรมกูที่โรงเรียน" ผมว่าพลางช่วยใส่เสื้อให้มัน แอบเห็นมันหันมาชูมะเหงกใส่ผมหนึ่งทีแล้วก็อดขำไม่ได้

            "นอนก่อนนะ มึงเล่นเกมไปก็ได้ ข้าวกลางวันลงไปหากินเลย ไม่ต้องเกรงใจ" มันสั่งเสียไว้อย่างนั้นก่อนจะมุดผ้านวมนอนเหมือนเด็ก ๆ ผมผละออกมาจากเตียงมันพลางพยักหน้ารับ

            "แล้วตอนบ่าย... ไข้กูจะขึ้น.. ฝากด้วย" แว่วเสียงมันอู้อี้พูดต่อจากใต้ผ้านวมหนา

            "อืม" เวลาที่มีใครสักคนไว้ใจเรา หัวใจมันอดจะพองโตไม่ได้จริง ๆ นะ..


TBC.

Postscript : เล่นจนได้เรื่องเลยไอ้พวกนี้... เดี๋ยวคอยดู ได้เรื่องยิ่งกว่าเดิมแน่ หึหึ

ออฟไลน์ CMYK

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดน้อยร่าเริง
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 33

ถูกใจให้เป็ด 0
งานนี้ คงได้เป็นสะใภ้ (หรือ เขย) บ้านภูริพัฒน์ แน่ :a2:
ม่ายรอด 5555
<<--With those we love. or With those who love us.-->>

ออฟไลน์ pongsj

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 6127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 204

ถูกใจให้เป็ด 0
ได้เรื่องขึ้นเรื่อยๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 555

ออฟไลน์ ken_krub

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 3103
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 112

ถูกใจให้เป็ด 0
เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ kajeaw

  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 17
    • กาเจี๊ยว

ถูกใจให้เป็ด 0
ว้า....ปุณณ์ เป็นผื่นเฉพาะที่หน้่าอกเองหรือ

ลุ้นไว้..... นึกว่าจะทาลงไปข้างล่าง จากหน้าอก ลงไปที่หน้าท้อง แล้วก็..... ง่า  :o8: ซะอีก


ออฟไลน์ IZE

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 4654
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 223

ถูกใจให้เป็ด 0
ได้เรื่องจนได้แต่จะเป็นเรื่งไร   ต้องตามๆๆๆ
HaPpY-IcE ...<< "แห้วกระป๋อง + ก้อนหินละเมอ">>..

ออฟไลน์ i love u {knt}

  • เป็ดซ่าส์
  • *
  • กระทู้: 1725
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 46

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ๊ย ย ย

อ่านไปยิ้มไป น่ารักจิงๆ

รักไม่รุ้ตัวนะเนี่ย ย ย

 :o8:

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • สมุนเป็ด
  • *
  • กระทู้: 805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 62

ถูกใจให้เป็ด 0
ทั้งสนุก ทั้งมาบ่อย

เยี่ยม ครับ เยี่ยม
^_^

 



สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด