Heartbeat: A Retelling of Beauty and the Beast เอาเล่มตัวอย่างมาอวดค่ะ (p.8) //
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Heartbeat: A Retelling of Beauty and the Beast เอาเล่มตัวอย่างมาอวดค่ะ (p.8)  (อ่าน 28222 ครั้ง)

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 124
Re: Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 16 (6/8/17)
«ตอบ #150 เมื่อ07-08-2017 16:11:00 »

ถูกใจให้เป็ด +1
สงสารนางนะ นางรักจนบ้าไปแล้ว

รักจนไม่มีสติ ไม่รู้จักหักห้ามใจ


ถึงไม่มีอสูญ ก็รักไม่ได้อะ น่ากลัวเกินไป
ถ้าคอมเม้นอะไรไป แล้วทำให้นักเขียนรู้สึกไม่ดีก็ขอโทษด้วยนะคะ ไม่ได้มีเจษตนาไม่ดี เพียงแต่บางทีมันอินเกินไป

ออฟไลน์ casper75

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 16 (6/8/17)
«ตอบ #151 เมื่อ07-08-2017 19:51:16 »

ถูกใจให้เป็ด +1
เกลียดพ่อนายเอกมากอ่ะ ลูกจะโดนขมขื่น มุดหัวไปอยู่ไหนเนี่ย :fire: :fire:
เกลียดตั้งแต่ส่งลูกชายไปให้พระเอกแล้ว :katai4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-08-2017 23:36:25 โดย casper75 »

ออฟไลน์ jittrawa

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 73
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 16 (6/8/17)
«ตอบ #152 เมื่อ09-08-2017 14:12:02 »

ถูกใจให้เป็ด +1
ไม่เขียนฉาก nc แต่มีฉากข่มขืน อืมมม

ออฟไลน์ ทั่วหล้า

  • ไม่ช่างพูดแต่ช่างพิมพ์
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1140
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 110
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 16 (6/8/17)
«ตอบ #153 เมื่อ10-08-2017 14:39:43 »

ถูกใจให้เป็ด +1
 :katai1: :katai1: :katai1:
คอมเมนท์ด้วยรัก
ถ้าไม่ถูกใจนัก...โปรดอภัย ♥

ออฟไลน์ rori

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 16 (6/8/17)
«ตอบ #154 เมื่อ10-08-2017 23:24:42 »

ถูกใจให้เป็ด +1
อ่านรวดเดียวจนถึงตอนนี้ เราประทับใจเรื่องนี้มากนะ แต่ตอนล่าสุดนี่ :katai1:
เป็นคนที่เกลียดฉากข่มขืนมากอ่ะ คือไม่คิดว่าจะมีในเรื่องนี้เลย
เราอยากอ่านต่อ แต่มันมีความรู้สึกที่รับไม่ค่อยได้....   :hao5:

ออฟไลน์ minemomo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 64
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #155 เมื่อ13-08-2017 04:50:56 »

ถูกใจให้เป็ด +9













Heartbeat 












: A Retelling of Beauty and the Beast



















สุขสันต์วันแม่ย้อนหลังค่ะ


เชื่อว่าแกสตันคงทำให้ใครหลายคนจุกไปตามๆกัน
ดูดิสนีย์ก็ว่าแกสตันร้ายแล้ว มาเรื่องนี้ก็น่าจะสมกับคำว่าเลวอย่างไม่มีข้อโต้เถียง


ส่วนตอนนี้ขอชะลอความเดือดกันสักนิด เมื่อวานวันแม่ แต่วันนี้คุณพ่อขอเคลียร์ เอาให้เด็ดขาดกันไปเลย























17














โจชัวร์ยังคงนอนอยู่บนเตียงด้วยสภาพร่างกายที่ระบมอยู่มาก เขาไม่ได้ลืมตามองแต่รู้ว่ามีใครบางคนเข้ามาในห้องหลังจากที่เขาถูกปล่อยทิ้งเอาไว้พักใหญ่ คนผู้นั้นตรงเข้ามาและสวมกอดอย่างไม่ลังเลแต่กลับทำให้เขาพลันขนลุกซู่ด้วยความกลัวปนขยะแขยง รู้สึกว่าร่างกายของตนสกปรกจนรับไม่ได้ แต่สวรรค์คงเมตตาจึงได้ส่งนางฟ้าลงมาเพื่อชำระจิตใจของเขาให้พ้นจากมลทิน อ้อมกอดที่แสนคุ้นเคยนี้จะเป็นของใครไปไม่ได้นอกจากผู้หญิงเพียงคนเดียวที่นับเขาเป็นน้องชาย


.


ภาพของเบลล่าพร่ามัวด้วยหยดน้ำที่เอ่อขึ้นเต็มสองตา นานแล้วที่เขารู้สึกว่าต้องเป็นฝ่ายปกป้องจึงไม่เคยร้องไห้ให้เธอเห็น แต่หากเป็นตอนยังเล็ก นอกจากอกของแม่ก็มีพี่สาวคนนี้ที่คอยซับน้ำตาให้เขาอยู่เสมอ


.


“โจชัวร์คนดีไม่ร้องไห้นะจ๊ะ พี่กลับมาแล้ว ขอโทษที่มาช้า แต่พี่สัญญาว่าจะไม่ให้ใครรังแกโจได้อีก เงียบเสียนะคนเก่งของพี่”


.


โจชัวร์แอบยิ้มกับคำพูดที่ดูไม่เหมาะกับลักษณะของเบลล่าเท่าไหร่ เพราะบ่อยครั้งที่คนปลอบจะร้องไห้เสียงดังกว่าคนถูกปลอบด้วยซ้ำ แต่สำหรับคราวนี้เขารู้สึกได้ว่ามีบางสิ่งเปลี่ยนไป


.


“ข้าไม่เป็นไรแล้วล่ะ” เขารีบเช็ดน้ำตาให้แห้งเพื่อจะได้มองหน้าเธอชัดๆ “แล้วนี่พี่กลับมาทำไม พี่บ็อบมาด้วยมั้ย หรือว่าเดินทางมาคนเดียว ไม่รู้หรือไงว่ามันอันตราย ถ้าเกิด...”


.


หญิงสาวยกสองมือขึ้นแนบแก้มสีก่ำเพื่อหยุดอาการเป็นห่วงจนเกินเหตุ เธอพยายามทำเป็นไม่เห็นรอยช้ำทั้งบนใบหน้าและตามเนื้อตัวเพราะไม่อยากให้น้องชายรู้สึกอึดอัด ตอนนี้ควรเป็นเวลายินดีที่ได้พบกัน ได้ระลึกถึงวันเวลาและความรู้สึกเก่าๆที่หวนคืนมา อย่างเช่นที่โจชัวร์มักจะระวังและดูแลเหมือนเธอเป็นน้องสาวตัวเล็กๆ


.


“ใจเย็นๆก่อน พี่ไม่ได้เป็นอะไรสักหน่อย ดูสิ เดี๋ยวนี้พี่แข็งแรงขึ้นมากเลยนะ ไม่รู้ว่าเพราะได้พ้นออกไปจากพี่สาวใจร้ายอย่างสองคนนั้นด้วยหรือเปล่า พี่ถึงได้รู้สึกสดชื่น สุขภาพก็ดีวันดีคืน เดี๋ยวนี้พี่เริ่มทำอะไรๆที่ใช้แรงได้โดยไม่หน้ามืดอีกแล้ว พี่ได้ช่วยคุณแม่ดูแลบ็อบ ทำงานบ้านเล็กๆน้อยๆ พอมีเวลาว่างก็จะทำสวน ปลูกต้นไม้ดอกไม้ เวลาอยู่กลางแดดพี่ไม่มีอาการใจสั่น หรือว่าอยู่ดีๆก็จับไข้เหมือนเมื่อก่อนอีกด้วยนะ”


.


ความจริงแค่มองด้วยตาก็พาให้เชื่อได้อยู่แล้ว จากหญิงสาวผิวพรรณซีดเซียว ท่าทางเซื่องซึม ได้แต่หลบแดดหลบลมอยู่ในบ้าน พอเจออากาศเปลี่ยนนิดหน่อยจะเป็นไข้ไม่สบายเลยยิ่งไม่ได้ออกไปเปิดหูเปิดตา กลับกลายเป็นเบลล่าคนใหม่ที่ดูอวบอิ่ม ผิวพรรณผุดผาดมีเลือดฝาดอย่างไม่น่าเชื่อ ทั้งแววตา รอยยิ้มและการพูดจาก็สดใสร่าเริง แถมดูจะพูดมากขึ้นกว่าเก่าเสียด้วย 


.


“ดีจัง แล้วพี่กับพี่บ็อบมีความสุขกันดีใช่มั้ย”


.


“ที่สุดเลยล่ะ ครอบครัวของบ็อบใจดีและต้อนรับพี่ดีมากๆ คุณแม่รักพี่เหมือนเป็นลูกสาวท่านจริงๆ ส่วนน้องชายของบ็อบ เสียดายที่เขาต้องเดินทางไปโน่นมานี่ตลอดก็เลยไม่ค่อยได้อยู่ด้วยกัน แต่บิลก็น่ารักมาก พอกลับบ้านทีจะมีของฝากแปลกๆมาทุกครั้ง อย่างล่าสุดเขาขึ้นเหนือไปกว้านซื้อสมุนไพรแล้วได้ตัวยาหน้าตาประหลาดๆมาหลายอย่าง บางอันก็ดูพิลึกเสียจนไม่มีใครกล้าลอง เขาเลยบอกว่าจะแอบเอาผสมในเหล้าหลอกให้พี่ชายกินทดสอบสรรพคุณดูสักที บ็อบรู้เข้าถึงกับไล่เตะเขาออกจากบ้านแทบไม่ทันแน่ะ”


.


สิ่งที่ส่งผ่านออกมาจากแววตา ท่าทาง กระทั่งน้ำเสียงทำให้โจชัวร์เต็มตื้นอยู่ในอก ทีนี้เขาก็จะได้หมดห่วง สามารถวางใจในอนาคตของเบลล่าได้เสียที พี่สาวของเขาเป็นคนดีจึงสมควรแล้วที่จะได้รับสิ่งดีๆเช่นนี้


.


“ขอบคุณที่พี่มีความสุขมากขนาดนี้ ขอบคุณจริงๆ”


.


โจชัวร์สวมกอดร่างที่ดูอวบอิ่มขึ้น เบลล่าก็กอดเขาแน่นและเหมือนจะมีเสียงสูดน้ำมูกเบาๆ


.


“พี่กับบ็อบก็ต้องขอบใจโจมากๆเหมือนกันที่ทำให้เราสองคนได้มีวันนี้ พี่มีความสุขอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน แล้วตอนนี้พี่ก็...” เธอผละจากอ้อมแขนของน้องชายเพื่อวางมือลงบนตัว พวงแก้มอิ่มแดงซ่านขึ้นทันตา


.


“ท้องแล้วด้วยนะ”


.


“พี่เบลล่า!” เขามองใบหน้าขวยเขินสลับกับหน้าท้องที่ยังแบนราบอย่างไม่เชื่อสายตา ความปีติเอ่อท้นจนไม่รู้จะบรรยายอย่างไรได้หมด “โอววว! จริงเหรอครับ ข้าดีใจด้วย ดีจังเลย พี่จะมีลูก ข้าก็จะมีหลานแล้ว นี่มัน.. สุดยอดที่สุดเลย!”


.


“พี่กลับมาเพราะตั้งใจมาเยี่ยมพ่อแล้วก็จะบอกข่าวดีนี้ ไม่นึกเลยว่าจะมาเจอเรื่องใหญ่กว่า ดูสภาพเธอสิ ถ้าไม่เห็นกับตาพี่คงไม่เชื่อว่าพี่แมรี่กับเบตตี้จะใจร้ายได้ขนาดนี้ เขาปล่อยให้นายแกสตันนั่นเข้ามาทำร้ายเธอถึงในบ้านได้ยังไง นายคนนั้นก็เลวจริงๆ คอยดูนะพี่จะเอาเรื่องให้ถึงที่สุด ต่อให้เป็นลูกชายนายอำเภอก็จะไม่ปล่อยให้ลอยนวลหรอก!”


.


เบลล่าระบายความรู้สึกคั่งแค้นเต็มที่จนโจชัวร์รับมือไม่ถูก ดีที่มีพระเอกขี่ม้าขาวมาช่วยได้ทันเวลา อ้อ! เป็นพระเอกตัวจริงของเธอเสียด้วย


.


“ใจเย็นๆลงหน่อยเถอะเบล เสียงคุณดังไปถึงข้างนอกเลย”


.


คำทักทายดังขึ้นพร้อมกับประตูที่เปิดเข้ามา เจ้าของน้ำเสียงเย็นๆท่าทางใจดีคือชายหนุ่มเจ้าของแว่นทรงกลมสมกับตำแหน่งเสมียนคนเก่งผู้คอยจัดการงานด้านเอกสารของที่ว่าการอำเภอ บ็อบเป็นคนร่างสูงผอม หน้าตาธรรมดา ไม่โดดเด่น แต่มีเอกลักษณ์คือรอยยิ้มที่ดูซื่อใส จริงใจ ไม่เป็นพิษเป็นภัยกับใคร


.


ทั้งคู่พบกันด้วยเหตุที่บ็อบเป็นฝ่ายเห็นเบลล่าในทุกเช้าระหว่างเดินไปทำงาน เธอมักออกมานั่งรับแสงแดดอ่อนๆ อ่านหนังสือ หรือทำงานเย็บปักถักร้อยไปพลางโดยไม่รู้ตัวว่ามีคนแอบมอง จนกระทั่งมีลมแรงพัดเอาเศษกระดาษที่เธอตัดเอาไว้ทำงานประดิษฐ์ปลิวหล่นไปเข้ามือเขาพอดี


.


โจชัวร์แอบสืบประวัติและนิสัยใจคอแล้วพบว่าบ็อบเป็นคนดี แม้จะไม่ร่ำรวยแต่ก็ไม่เกียจคร้าน เป็นคนสุภาพอ่อนโยนและมีน้ำใจ จึงยอมเป็นพ่อสื่อคอยรับฝากจดหมายที่ทั้งคู่คุยโต้ตอบจนถึงขั้นรักใคร่ชอบพอกัน เมื่อเรื่องแดงขึ้นยิ่งโชคดีที่ผู้เป็นพ่อไม่คัดค้าน คนเดือดร้อนจึงมีแต่พี่สาวทั้งสองที่ได้แต่อิจฉาที่คนเก็บตัวอย่างเบลล่ายังได้มีคนรักเป็นตัวเป็นตน


.


“คุณจะให้ฉันใจเย็นยังไงไหว ดูสิว่าไอ้หมอนั่นทำร้ายโจของเราขนาดไหน นี่ถ้ายังอยู่ในเมืองจะเรียกผู้ตรวจการมาเอาตัวไปเข้าคุกเสียให้เข็ด คนทำผิดต้องถูกลงโทษ โดยเฉพาะการทำร้ายคนไม่มีทางสู้ยิ่งปล่อยเฉยไว้ไม่ได้ คุณเองก็ห้ามใจอ่อน เข้าใจมั้ยคะบ็อบ”


.


ในสายตาโจชัวร์ แม้บ็อบจะเป็นคนซื่อ แต่ก็ยึดมั่นในความถูกต้อง ทำงานด้วยความซื่อสัตย์สุจริตมาตลอด เขาเชื่อว่าคนแบบนี้จะดูแลปกป้องเบลล่าได้ แต่ตอนนี้ชักจะดูไม่ออกแล้วว่าคู่นี้ ผัวจะแข็งกว่าเมีย หรือเมียจะข่มผัว


.


“ครับๆ ไม่ใจอ่อนเด็ดขาดเลยครับที่รัก แต่คุณก็ควรใจเย็นลงหน่อย โมโหมากๆ เสียงดังเกินไปลูกจะตกใจเอานะ”


.


“ลูกต้องเข้าใจค่ะ แกก็คงไม่อยากให้น้าโจของแกถูกทำร้ายฟรีๆเหมือนกัน”


.


เบลล่ากำหมัดแน่น สีหน้ามุ่งมั่น ส่วนบ็อบได้แต่กอดภรรยาไว้เอาไว้หลวมๆเพื่อเอาใจให้เธอหายโมโห เลยได้ข้อสรุปว่าบ้านนี้ภรรยาเป็นใหญ่อย่างแน่นอน


.


“เป็นยังไงบ้างโจ หนักเลยนะเราคราวนี้”


.


บ็อบหันมาส่งยิ้มทักทายหนุ่มน้อยที่คุ้นหน้าคุ้นตากันดี เขาไต่ถามอย่างเป็นกิจจะลักษณะจนแน่ใจว่าไม่มีอาการบาดเจ็บรุนแรงที่ควรถึงมือหมอ ซึ่งก็ทำให้ผู้เป็นภรรยาคลายความวิตกและใจเย็นลงได้บ้าง


.


“แต่ผมคงหลับไปนานพอดู ไม่รู้ว่าคนอื่นๆเป็นยังไงกันบ้าง”


.


“คุณพ่อกับเบตตี้อยู่ข้างล่าง ส่วนแมรี่...” บ็อบรับหน้าที่ตอบพลางชำเลืองมองสีหน้าคนข้างตัว “เบลให้พี่เอาตัวไปขังไว้ที่ห้องนอนของเธอน่ะ”


.


“มันเป็นสิ่งที่เธอสมควรโดน ความจริงก็ควรมีใครสักคนจัดการเธอมาตั้งนานแล้ว!”


.


โจชัวร์มองพี่สาวตาค้าง ไม่คาดว่าลูกแมวเซื่องๆจะเปลี่ยนเป็นนางแมวป่าตาดุได้ขนาดนี้ เขาถามถึงอีกคนที่ก่อเรื่องไว้แล้วหายตัวไป เขาไม่เชื่อว่าแกสตันจะรามือง่ายๆ พอรู้ว่าแกสตันประกาศว่าจะกำจัดเจ้าอสูรให้ได้ แถมยังหายไปกับสโนว์ได้พักใหญ่แล้ว เขาก็ยิ่งอยู่เฉยไม่ได้


.


“เดี๋ยวก่อน นี่จะลุกไปไหน โจกำลังไม่สบายอยู่นะ!” เบลล่าร้องห้าม แต่ขนาดว่าเธอกับบ็อบช่วยกันยังเกือบจะรั้งคนเจ็บไว้ไม่อยู่


.


“ข้าต้องรีบไปหาเจ้าอสูร เขากำลังตกอยู่ในอันตราย ถ้าข้ากลับไปไม่ทัน เขาต้องแย่แน่ๆ!”


.


สองสามีภรรยามองหน้ากันด้วยความหนักใจ ใจจริงๆพวกเขาเห็นด้วยกับคุณมอร์ริสที่ไม่อยากปล่อยให้โจชัวร์กลับไปเสี่ยงอันตราย ไม่ใช่แค่ความที่เป็นอสูรร้าย แต่การปักใจกับความรักที่ผิดธรรมชาติก็แทบจะมองไม่เห็นหนทางมีความสุขได้เลย


.


“ได้โปรดเถอะพี่เบลล่า พี่บ็อบ ช่วยข้าด้วย ข้ารักเขา ให้ข้าได้กลับไปหาคนที่ข้ารักเถอะนะ ขอร้องล่ะ!”


.


โจชัวร์ไม่ได้ร่ำร้องจนน้ำตาเป็นสายเลือด แต่เขาเอ่ยขอด้วยแววตามุ่งมั่นและเปี่ยมท้นไปด้วยความรู้สึกซึ่งเบลล่ากับบ็อบย่อมสัมผัสได้ หัวใจของคนที่เคยเกือบถูกพรากจากกันจึงเข้าใจว่ามันเจ็บเจียนตายขนาดไหน แต่นอกจากพี่สาวและพี่เขยที่ยอมเปลี่ยนใจมาเป็นกำลังสำคัญให้แล้วก็ยังเหลืออีกหนึ่งด่านสำคัญที่ต้องฝ่าฟันไปให้ได้   


.


“พ่อครับ...”


.


โจชัวร์ทิ้งตัวลงคุกเข่าต่อหน้าคนที่ยืนขวางประตูบ้านด้วยท่าทางดื้อดึงไม่ต่างกัน ความจริงแล้วทั้งสองฝ่ายต่างมีจุดยืนเดียวกัน ไม่มีพ่อคนไหนไม่รักเลือดเนื้อเชื้อไขของตน และไม่มีลูกคนไหนอยากทำผิดต่อผู้ให้กำเนิด แล้วอะไรคือสาเหตุที่ทำให้ความรักให้ผลที่แตกต่างและขัดแย้งกันได้ถึงเพียงนี้


.


“ลูกขอโทษที่ทำให้พ่อผิดหวังแต่ลูกรักเขาจริงๆ ลูกต้องกลับไป ได้โปรดเข้าใจด้วยเถอะครับ”


.


เมื่อคนเป็นลูกได้แต่ก้มหน้าขอความเห็นใจ คุณมอร์ริสจึงต้องยอมเป็นฝ่ายเริ่มเพื่อให้เรื่องที่เขาไม่อยากให้เกิดจบลงโดยเร็ว


.


“เจ้ากับอสูร...” เขาแทบจะกัดฟัน ถ่มความรังเกียจออกมากับน้ำเสียง “มันจะเป็นไปได้ยังไง นั่นมัน... มันไม่ใช่คนด้วยซ้ำ!”


.


โจชัวร์สูดลมหายใจแล้วเงยหน้าขึ้นมองด้วยความโล่งใจไปเปลาะหนึ่ง อย่างน้อยตอนนี้พ่อก็รับรู้แล้วว่าเขารักเจ้าอสูร ขั้นตอนต่อไปคือการทำให้พ่อเข้าใจและยอมรับว่าความรักของเขาก็ไม่ต่างจากคนทั่วไป


.


“ลูกไม่ได้รู้สึกว่าเจ้าอสูรต่างจากพวกเรา เขามีหัวใจ มีความรู้สึก มีสำนึกผิดชอบชั่วดีและน้ำใจเอื้อเฟื้อกับทุกๆคน ใครที่ได้รู้จัก ได้อยู่ใกล้ชิดต่างก็รักเขา ตัวลูกเองก็เช่นกัน ลูกรักเขา อยากจะอยู่ข้างกายเขา อยากจะใช้วันเวลาอยู่ด้วยกันไปจนตลอดชีวิต”   


.


“แต่ดูรูปร่างหน้าตามันสิ มันเป็นสัตว์ร้ายนะโจชัวร์!”


.


“มนุษย์เราต่างก็มีความเป็นอสูรอยู่ในตัวด้วยกันทั้งนั้น ถ้าพ่อรังเกียจที่นายท่านดูเหมือนอสูร แล้วสิ่งที่แกสตันทำกับลูกมันไม่ยิ่งเลวร้ายกว่าเหรอครับ เวลาที่เขาควบคุมตัวเองไม่ได้จนเผยด้านมืดออกมา เขาทำร้ายลูกทั้งทางร่างกาย จิตใจ เขาห่มเหงลูกด้วยคำพูด ด้วยกำลังที่เหนือกว่า แล้วก็เกือบ...”


.


เหตุการณ์ที่เพิ่งเกิดขึ้นไม่ต่างจากแผลสดที่ยังรู้สึกเจ็บแสบ ไม่อยากพูดหรือแม้แต่จะนึกถึง


.


“... เกือบจะขืนใจลูกด้วยซ้ำ...”


.


“แต่เจ้าอสูรมัน...” ร่องรอยที่ปรากฏชัด และอาการตัวสั่นเทาทำเอาคนเป็นพ่อยิ่งพูดไม่ออก การไว้ใจคนผิดก็ไม่ต่างจากการทำร้ายลูกด้วยมือของตนเอง แถมเมื่อเรื่องเกิดขึ้นแล้ว เขายังไม่สามารถจัดการคนผิดได้เลยแม้แต่น้อย


.


“เจ้าอสูรที่พ่อพูดถึงให้เกียรติและดูแลลูกดีทุกอย่าง ขนาดโดนลูกทำร้ายก็ยังไม่ต่อว่าอะไรสักคำ เขาถึงกับยอมเสี่ยงชีวิตเพื่อให้ลูกได้กลับมาทำหน้าที่ลูกที่ดี ได้ดูแลทดแทนพระคุณของพ่อ ต่อให้ลูกไม่ได้รักเขา ลูกก็ไม่อาจผิดสัญญากับผู้มีพระคุณได้หรอกครับ”


.


คุณมอร์ริสคอตกและเซทรุดลงนั่งอย่างหมดแรง สภาพของเขาคงไม่ต่างจากนักพนันที่ทุ่มหมดแล้วทั้งหน้าตัก เขาไม่มีอะไรจะเสียและยิ่งไม่เห็นหนทางจะได้คืน


.


“พ่อรักลูกนะโจชัวร์” เบี้ยตัวสุดท้ายซึ่งอาจมีค่าเท่าชีวิตของเขาเองถูกวางลงเพื่อหวังจะยื้อเวลาแห่งความสิ้นหวัง


.


“ลูกก็รักพ่อครับ” โจชัวร์เข้าสวมกอดร่างท้วมใหญ่เพื่อซึมซับความรู้สึกที่ไม่เคยจืดจางลง แม้พ่อจะไม่ค่อยแสดงออกหรือบอกตรงๆแต่เขาก็สัมผัสถึงความรักของพ่อได้อยู่เสมอ 


.


คุณมอร์ริสพลันรู้สึกถึงครั้งแรกที่ได้มีโอกาสสัมผัสชีวิตน้อยๆ วินาทีแสนวิเศษที่ได้โอบอุ้มทารกไว้ในอ้อมแขนแม้จะด้วยท่าทางเก้กังเต็มที ร่างเล็กจ้อยที่แสนบอบบางทำให้เขาขลาดกลัวแต่ก็กระหายจะได้สัมผัส ความรู้สึกรักอย่างไม่มีคำจำกัดความ ไม่มีที่มาหรือเหตุผล ในปริมาณที่มากอย่างไม่อาจควบคุมได้ทำให้ทั้งร่างกายและจิตใจรู้สึกเอิบอิ่ม จนเขาอยากเก็บและปกป้องให้ความสุขเช่นนี้อยู่กับตนตลอดไป และนั่นอาจจะเป็นสัญชาติญาณความเป็นพ่อที่เกิดขึ้นได้โดยไม่ต้องมีใครบอกหรือสอน


.


“พ่อไม่อยากให้ลูกไป ลูกเป็นลูกพ่อนะ ลูกชายคนเดียวของพ่อ”


.


“ลูกรู้ครับ” เขาผละจากอกกว้างเพื่อมองพ่อและให้พ่อได้มีโอกาสมองเขาเต็มตา แค่ช่วงเวลาไม่นานหลังจากวิกฤตของครอบครัวที่พ่อดูแก่ลงมาก ทั้งริ้วรอยและผมขาวที่แทรกขึ้นหนาจนกลายเป็นสีเทา เขารู้สึกผิดเช่นกันที่ไม่อาจดูแลพ่ออย่างที่ควรทำ


.


“แต่ความรักไม่ควรกลายเป็นกรงขัง เราควรให้อิสระและไว้ใจคนที่เรารักไม่ใช่เหรอครับ เจ้าอสูรยอมให้ลูกกลับมาเพราะเชื่อว่าลูกจะไม่หนีไปไหน เพราะฉะนั้นแล้ว เชื่อใจลูกชายคนนี้นะครับพ่อ ขอโอกาสให้ลูกได้กลับไปหาคนที่ลูกรัก แล้วสักวันลูกจะกลับมา ลูกเชื่อว่าความรักจะทำให้เราได้พบกันอีกอย่างแน่นอน”


.


คุณมอร์ริสรับรู้ถึงความว่างเปล่าในอ้อมแขนแล้วลองสำรวจใจของตนเอง... ซึ่งอาจจะไม่ได้ว่างเปล่าอย่างที่เขานึกกลัว เขายกมือแนบแก้มเพื่อเช็ดรอยน้ำตาของลูกชายให้แห้งสนิท น่าแปลก... รอยชื้นในดวงตาของเขาก็จางหายไปเช่นกัน


.


“ลูกเปลี่ยนไปมากนะ โจชัวร์ของพ่อโตขึ้นมากทีเดียว”


.


“ความรักทำให้คนเราเปลี่ยนไปได้เสมอ” เขายิ้มรับความเปลี่ยนแปลงที่ตัวเขาเองก็รู้สึกได้ “ดูอย่างพี่เบลล่าสิครับ ความรักทำให้เธอดูสดใสขึ้นมาก และเธอก็ยิ่งเข้มแข็งเพื่อปกป้องคนที่เธอรัก หลานของพวกเราที่กำลังจะลืมตามาดูโลกยังไงล่ะครับพ่อ”


.


คุณมอร์ริสหันไปรับรอยยิ้มของทุกคนที่เข้ามารายล้อม เบลล่า ลูกสาวคนเล็กที่ดูสดใสแข็งแรงขึ้น บ็อบ ลูกเขยที่ยังคงนอบน้อมและพึ่งพาได้ เบตตี้ ลูกสาวคนรองที่กำลังสำนึกผิดจากใจจริง กระทั่งลูกสาวคนโตที่โดนจำกัดบริเวณอยู่เพียงลำพัง เขาก็เชื่อว่าแมรี่คงจะได้เรียนรู้และเข้าใจความรู้สึกของผู้อื่นมากขึ้น


.


“ทั้งหมดเกิดขึ้นเพราะความรักสินะ”


.


“ความรักพิสูจน์ให้เห็นว่าอสูรก็มีหัวใจไม่ต่างจากมนุษย์ธรรมดาคนหนึ่ง ความรักทำให้เราทั้งแข็งแกร่งและอ่อนโยนขึ้นเพราะเราอยากจะทำทุกอย่างเพื่อคนที่เรารัก ความรักไม่ได้ทำให้พ่อสูญเสียลูกไปให้เจ้าอสูร หรือเสียเบลล่าให้กับบ็อบ แต่จะได้พบว่ามีใครอีกคนที่พร้อมจะดูแลลูกๆของพ่อเช่นกัน ความรักจะทำให้ครอบครัวของเราใหญ่ขึ้นต่างหากครับพ่อ”


.


คุณมอร์ริสยิ้มเยาะความโง่เขลาของตนเอง ในฐานะหัวหน้าครอบครัว เขาควรจะคิดได้และสอนให้ลูกๆเข้าใจความจริงข้อนี้ด้วยซ้ำ แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ภูมิใจ ลูกๆของเขาได้เติบโตเป็นคนที่เข้มแข็งทั้งร่างกายและจิตใจ หน้าที่ในความเป็นพ่อคงเหลือแค่เฝ้ามองดูพวกเขามีชีวิตในแบบของตนเอง


.


“เอาล่ะ กลับไปหาคนที่ลูกรักเถอะโจชัวร์ ไม่ต้องเป็นห่วงทางนี้ ไม่ว่าเราจะได้พบกันอีกหรือไม่ พ่อก็จะคอยภาวนาขอให้ลูกมีความสุข ได้พบสิ่งดีๆ มีแต่คนรักใคร่ และปลอดภัยจากภยันตรายทั้งปวง”


.


อีกครั้งที่โจชัวร์ต้องแยกจากครอบครัว แต่เป็นการเอ่ยคำลาที่เต็มไปด้วยความสุขและความปรารถนาดี เขามุ่งหน้ากลับคฤหาสน์ด้วยความช่วยเหลือของบ็อบที่อาสามาส่งจนกระทั่งถึงแนวป่าที่นักเดินทางทั่วไปไม่อาจฝ่าไปได้


.


“โจจะเดินทางต่อคนเดียวได้เหรอ ให้พี่ไปด้วยดีกว่า ยังไงสองหัวก็ดีกว่าหัวเดียวนะ” บ็อบมองหนทางข้างหน้าด้วยความหนักใจ เขาได้เคยคุยกับพ่อตาถึงความลำบากและอันตรายจากการเดินทางผ่านป่าต้องสาปแห่งนี้มาแล้ว ภาพผืนป่าที่ดูสงบเงียบจึงไม่ทำให้เขาวางใจได้เลย


.


“อย่าเลย พี่บ็อบรีบกลับเถอะ ข้าฝากพี่เบลล่ากับพ่อด้วย ถ้ามีโอกาส ข้าจะพยายามกลับไปหาทุกคนให้ได้”


.


“แต่พี่ว่า เอ๊ะ! นั่นมัน!”


.


ชายหนุ่มร้องบอกแล้วกระชากตัวน้องเขยมาหลบที่ด้านหลัง เมื่อเงาดำค่อยๆเผยโฉมเป็นหมาป่าสีเทาเงินตัวใหญ่ เขาก็ยิ่งเข่าอ่อนผิดกับอีกคนที่ส่งเสียงเรียกด้วยความดีใจ     


.


“เกรย์!”


.


“ถอยไปก่อนโจ ระวังตัวด้วย พี่ว่ามันไม่ว่าไว้ใจนะ” ชายหนุ่มยังคงกางแขนกว้าง พยายามมองแม้จะไม่กล้าจ้องเข้าไปในดวงตาของสัตว์ร้าย


.


“ไม่เป็นไรจริงๆ เกรย์เป็นเพื่อน คงมาช่วยนำทางผมกลับไป”


.


“เจ้าหมาป่าตัวใหญ่ยักษ์เนี่ยนะ!”


.


เมื่อสุดจะรั้ง บ็อบจึงต้องยอมปล่อยโจชัวร์เป็นอิสระ ยิ่งประหลาดใจที่เห็นร่างเพรียวบางเข้าไปยืนคู่กับหมาป่าด้วยท่าทางคุ้นเคย ส่วนตัวเขายอมรับว่ายังขาสั่น และคงได้แต่ยืนมองทั้งคู่หายเข้าป่าไปสักพักจึงจะสามารถกลับขึ้นรถม้าเพื่อเดินทางต่อได้


.


“วางใจได้ ตอนนี้ผมมีเพื่อนเดินทางแล้ว รับรองกลับถึงคฤหาสน์ได้อย่างแน่นอน พี่บ็อบก็กลับเถอะ ขอให้เดินทางปลอดภัยนะครับ”


.


โจชัวร์เอ่ยลาแล้วรีบเดินทางต่อ การที่เกรย์เหมือนมารอทำให้ยิ่งร้อนใจว่าอาจจะเกิดเหตุร้ายกับเจ้าอสูรและทุกคนที่คฤหาสน์ การเดินทางตัดผ่านผืนป่านั้น ถ้ามีสโนว์อยู่ด้วยและโชคดีไม่เจอพายุจะใช้เวลาไม่นาน แต่ตอนนี้เขาต้องอาศัยฝีเท้าของตนเอง เชื่อมั่นในการนำทางของเกรย์ และภาวนาให้ไม่มีอุปสรรคใดๆมาขวางทาง เขาอยากรีบไปให้เร็วได้เท่ากับใจที่แล่นไปอยู่กับเจ้าอสูรตั้งนานแล้ว หวังแต่ว่าเมื่อไปถึงจริงๆ ทุกอย่างจะยังไม่สายเกินไป
























จบกันไปแล้วกับประเด็นของฝั่งครอบครัวพร้อมกับข่าวที่่น่ายินดีของเบลล่าค่ะ



พอมาอัพตอนนี้ก็นึกถึงเมื่อวันก่อนที่ได้อ่านโพสต์ของเพจหมอตุ๊ดเนื่องในวันแม่
ลูกๆทุกคนก็มักจะมีปัญหาที่ใหญ่มาก ประมาณปัญหาโลกแตกที่ไม่กล้าบอกพ่อแม่
พอคุณหมอเอาคำถามพวกนี้ไปปรึกษาคุณแม่ก็ได้คำตอบที่ดีเหลือเกินว่า

"หน้าที่พูดความจริง ไม่โกหกกับแม่ นั่นเป็นหน้าที่ของลูกจ๊ะ
ส่วนหน้าที่ยอมรับความจริงของลูก ในแบบที่มันเป็นจริงๆ
ไม่ว่าจะผิด ถูก ดี ร้าย ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่เองเถอะลูก"



ตัวคุณมอรร์ริสเองก็คงเช่นเดียวกัน ไม่ว่าเขาจะคาดหวังหรือแม้จะผิดหวังกับการตัดสินใจของลูกมากแค่ไหน
สุดท้ายคนเป็นพ่อก็สามารถเข้าใจและยอมรับได้

ยิ่งถ้าเป็นกรณีที่เกิดปัญหากับลูก เชื่อได้เลยว่าคนเป็นพ่อเป็นแม่นี่ล่ะที่พร้อมจะอยู่เคียงข้างและช่วยลูกแก้ปัญหาอย่างเต็มที่ที่สุด





สำหรับตอนหน้าตามไปลุ้นว่านายแกสตันตัวร้ายจะก่อเรื่องอะไรอีก อาทิตย์หน้าเหมือนเดิมจ้า


















^__^








----- Mine -----









ปุกาศ เรามีเพจแล้ว ฝากไลค์และติดตามข่าวสาร เข้าไปพูดคุย ติชมนิยายกันได้นะคะ

https://www.facebook.com/Minemomo-241717489520199/

ออฟไลน์ minemomo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 64
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #156 เมื่อ13-08-2017 04:52:22 »

ถูกใจให้เป็ด +2




ตรงนี้ต้องขอยกแยกมาอีกครั้งเพื่อไม่เป็นการรบกวนการอ่านค่ะ


Heartbeat ในตอนที่ผ่านมา (ตอนที่ 16) น่าจะทำให้หลายคนรู้สึกจุกกันไปไม่มากก็น้อย
ทั้งตกใจกับความหน้ามืดตามัวของแกสตัน สงสารโจชัวร์ซึ่งต้องมารับเคราะห์ทั้งที่ไม่ได้ทำอะไรผิด
และอีกส่วนหนึ่งก็ถล่มคุณมอร์ริสที่ยังคงพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก


ในฐานะคนเขียนก็รู้สึกดีใจและขอบคุณสำหรับฟีดแบคต่างๆที่เกิดขึ้น
แต่ก็มีประเด็นหนึ่งทำให้มีเรื่องให้คิดมากจริงๆ นั่นก็คือเรื่องของฉากข่มขืน


ซึ่งจากความเห็นจากคุณ  jittrawa  "ไม่เขียนฉาก nc แต่มีฉากข่มขืน อืมมม"

และคุณ rori "...เป็นคนที่เกลียดฉากข่มขืนมากอ่ะ คือไม่คิดว่าจะมีในเรื่องนี้เลย เราอยากอ่านต่อ แต่มันมีความรู้สึกที่รับไม่ค่อยได้"



ตรงนี้ต้องขอย้ำหนักๆก่อนเลยว่าเราไม่ได้จะต่อว่าหรือแอนตี้คอนเมนท์ที่ยกมา
ต้องขอบคุณมากด้วยซ้ำที่เป็นโอกาสทำให้เราได้กลับมาทบทวนความคิดได้ในหลายๆเรื่อง
ทีแรกก็ลังเลอยู่เหมือนกันว่าควรจะตอบดีมั้ย กลัวอยู่ว่าเดี๋ยวจะกลายเป็นดรามาแข่งกับหนูโจ
แต่สุดท้ายก็รู้สึกอยากแชร์ในสิ่งที่เราคิด และเผื่อว่าใครจะอยากร่วมแบ่งปันความเห็นก็เชิญได้เลยนะคะ



กลับมาที่คอมเมนท์ข้างต้น พออ่านจบตรง 'อืมมม' เราเองก็เกิดอาการ อืมมมมมมมม ยาวกว่าอีกค่ะ
แก้ตัวอะไรไม่ได้เลย เพราะตัวหนังสือมันก็คาตาอยู่ทนโท่
ตอนนั้นแบบอึ้ง... อึ้งไปเลย แล้วก็ เฮ้ย! นี่เราพลาดอะไรไปหรือเปล่า
เพราะส่วนตัวแล้ว เราเองก็ไม่ได้ชอบอ่านหรืออยากจะให้มีฉากแบบนี้ในนิยาย
ประเด็นคือในตอนที่ผ่านมา แม้ว่าโจชัวร์จะไม่ได้โดนแกสตัน (พูดกันแบบตรงๆ) ข่มขืนจนสำเร็จ
แต่ก็ถือเป็นการข่มเหงจิตใจและทำร้ายร่างกายอย่างรุนแรง
ซึ่งเรื่องแบบนี้ไม่ว่าจะในชีวิตจริงหรือเรื่องสมมติก็ไม่ควรจะเกิดขึ้น ไม่ว่ากับใครหรือตัวละครใดก็ตาม



งั้นถามว่าแล้วทำไมถึงได้เขียนให้ออกมาในรูปนี้ล่ะ ถ้าให้ตอบแบบกำปั้นทุบดินก็คงประมาณว่า ไม่รู้จริงๆ อะไรสักอย่างมันพาให้เขียนไปค่ะ (ฟังดูไร้ความรับผิดชอบมาก แต่ไม่รู้จะมีใครเหมือนกันมั้ย มันจะมีบางครั้งที่ความคิดมันไหลลื่นเวอร์ๆ พิมพ์เพลินจนนิ้วแทบล็อค พอย้อนกลับไปอ่านยังงงว่าเขียนอะไรแบบนี้ไปได้ยังไง จะเรียกชุ่ยๆว่าองค์ลงก็คงได้ แต่องค์อะไรนี่ไปว่ากันอีกเรื่องนะคะ) 



แต่เท่าที่พยายามหาคำอธิบายให้ตัวเองฟังเอง (ฟังดูใกล้บ้าแล้วมั้ย) คือตอนเขียนรู้สึกว่าสถานการณ์ในเรื่องมันพาไปให้ต้องลงเอยแบบนั้น  อยู่กันสองคนในห้อง เป็นการทะเลาะกันเรื่องความรักที่อยู่บนพื้นฐานของอารมณ์ที่ไม่มั่นคงอย่างรุนแรง เป็นจุดที่ต้องมีอะไรสักอย่างที่จะทำให้ภาพของอสูรกับแกสตันขัดแย้งกันอย่างชัดเจน ที่จะสื่อให้เห็นว่าคนอย่างแกสตันก็มีสิทธิ์ที่จะเกิดสภาวะหลุด คือหลุดไปจากความมีสติ หลุดไปจากความรู้สึกผิดชอบชั่วดีต่างๆ และอาจจะเรียกได้ว่าหลุดไปจากความเป็นคนสู่ความเป็นสัตว์เลยด้วยซ้ำ



สิ่งที่เขากระทำกับโจชัวร์แน่นอนว่าเริ่มมาจากความรู้สึกรัก ซึ่งแม้จะเป็นสิ่งที่ดี แต่เขาก็รักมากจนกลายเป็นหลง พอหลงมากก็ลืมทุกอย่างไปหมด ลืมนึกถึงความถูกต้อง ลืมพิจารณาว่าอีกฝ่ายไม่ได้ยินดีกับสิ่งที่ตัวเองยัดเยียดให้ แต่ทีแรกเขาอาจจะยังไม่รู้สึกตัว เขายังนึกว่าเขากำลังมอบสิ่งที่เรียกว่าความรัก แต่เราในฐานะคนอ่านก็รู้แล้วว่ามันไม่ใช่ นั่นไม่ใช่การร่วมรัก แต่เป็นแค่การพยายามจะร่วมเพศ และมนุษย์ที่สักแต่จะร่วมเพศก็คงไม่ต่างอะไรกับสัตว์ที่มีแต่ความต้องการจะผสมพันธ์



ตรงกันข้ามกับเจ้าอสูรซึ่งภายนอกดูเหมือนสัตว์ร้าย น่าเกลียด น่ากลัว ถ้าไม่รู้จักใครก็คงคิดว่าเป็นสัตว์ป่าตัวหนึ่ง แต่เจ้าอสูรกลับไม่เคยล่วงเกินโจชัวร์ (เอาตามเนื้อเรื่องเลยนะคะ เจ้าอสูรอย่างมากก็กอด ก็หอม ก็จูบ ขบบ้างเบาๆ ก็... เอ๊ะ! ก็เยอะเหมือนกันเนาะ แต่มันก็ต้องมีเซอร์วิสแฟนๆบ้าง ไม่ว่ากันนะคะ ^^) เพราะสิ่งที่เขาต้องการจากโจชัวร์คือหัวใจที่มีความรักอย่างแท้จริง เขาทั้งรักทั้งถนอม (หรา?) ทั้งบ่มเพาะเด็กน้อยคนหนึ่งให้รู้จักกับความรัก จนถึงวันที่น้องน้อยคนนี้ชัดเจนว่ารักเขาแล้วนั่นแหละ เขาถึงจะสมหวังและอาจจะพัฒนาความสัมพันธ์ทางกายในลำดับต่อๆไป (ซึ่งบอกได้เลยว่าไม่มีให้เห็น ถูกเราเซนเซอร์แล้วเรียบโร้ย 555)



ก็เอาเป็นว่าขอฝากความคิดเห็นไว้ตามนี้นะคะ เราไม่สนับสนุนความรุนแรงทางเพศ ไม่เคยคิดว่าจะใช้ nc เป็นจุดขาย แต่ต้องขออภัยจริงๆที่ยังจำเป็นต้องให้มีฉากนี้เกิดขึ้น และขอบคุณอีกครั้งกับคอมเมนท์ที่ทำให้เราได้ทบทวนและเข้าใจในสิ่งที่ตัวเองเขียนได้มากขึ้น



และสำหรับคุณ rori ขอบคุณสำหรับความประทับใจ หวังว่าคุณจะยังกลับมาอ่านต่อ ถึงฉากนี้จะทำให้คุณผิดหวังและเสียความรู้สึกไปไม่น้อย แต่เราเชื่อว่ายังมีประเด็นอื่นที่น่าสนใจ และมีฉากน่ารักๆ ซึ้งๆรอให้ได้สัมผัสอีกมากมาย ขอโอกาสให้ Heartbeat เป็นนิยายอีกเรื่องที่จะทำให้คุณอดยิ้มไม่ได้เมื่อได้ย้อนกลับมาอ่านอีกหลายๆๆๆๆรอบนะคะ



แต่เอาจริงๆนะ เราว่านี่ยังเบาะๆ ถ้าทุกคนได้อ่านไปถึงตอนจบซึ่งต่างจากทั้งนิทานพื้นบ้านและเวอร์ชันดิสนีย์โดยสิ้นเชิง ยังไม่รู้เลยว่าคนเขียนนี่จะเละหรือจะรอด บอกแล้วว่าเรื่องนี้ต้องลุ้นกันไปยาวๆๆๆๆค่ะ




#คนเขียนมันซาดิสม์

#ยังนั่งยันนอนยันว่าแฮปปี้เอ็นดิ้ง

#รักน้องอยากกอดน้องก็ลุ้นให้เราเขียนตอนพิเศษรอดด้วยนะ




^^





« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-08-2017 05:03:12 โดย minemomo »
ปุกาศ เรามีเพจแล้ว ฝากไลค์และติดตามข่าวสาร เข้าไปพูดคุย ติชมนิยายกันได้นะคะ

https://www.facebook.com/Minemomo-241717489520199/

ออฟไลน์ mirage

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 0
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #157 เมื่อ13-08-2017 15:47:20 »

ถูกใจให้เป็ด +1
สู้ๆ ค่ะท่านนักเขียน ประเดนข่มขืนหรือไม่ เราไม่โฟกัสตรงนี้นะ เพราะเราก็คิดเหมือนคุณว่าสุดท้ายน่าจะลงแบบนี้ซึ่งตอนแรกเราคิดว่าอาจจะโดนมากกว่านี้ก็ได้ เราเลยโอเค และที่เราโฟกัสจริงๆ คือการดำเนินเรื่องมากกว่าว่ามันจะแตกต่างหรือตื่นเต้นน่าติดตามมากน้อยขนาดไหนค่ะ

ติดตาม เป็นกำลังใจให้ค่ะ
 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4495
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 90
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #158 เมื่อ13-08-2017 15:58:28 »

ถูกใจให้เป็ด +1
รอตอนต่อไปค่ะ
ให้กำลังใจคนเขียนนะคะ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 348
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #159 เมื่อ13-08-2017 16:37:14 »

ถูกใจให้เป็ด +1
หวังว่าจะไม่มีเรื่องร้ายแรงอะไรนะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
« ตอบ #159 เมื่อ: 13-08-2017 16:37:14 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ rori

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 19
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #160 เมื่อ13-08-2017 17:05:02 »

ถูกใจให้เป็ด +1
อย่างที่บอกว่าเราประทับใจเรื่องนี้นะคะ พอขึ้นอัพเราก็เข้ามาอยู่ดี (ถึงจะยังไม่อ่านก็เถอะ) 555
ขอเวลาทำใจก่อนนะ รอผ่านไปหลายๆตอนก่อน จะได้ลืมๆฉากนี้ไป
เราเข้าใจคุณในฐานะคนเขียนค่ะ ขอให้เขียนนิยายดีๆแบบนี้ต่อไป  :L2:

ออฟไลน์ ดาวลูกไก่

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #161 เมื่อ13-08-2017 21:27:30 »

ถูกใจให้เป็ด +1
นายแกสตันคนเลววว รอดูจุดจบของเค้าค่ะ ชักจะหน้ามืดตามัวเกินไปแล้ว จะปล่อยให้ทำร้ายหนูโจฟรีๆไม่ได้นะคะ  :katai1: :katai1: :ling1: :ling1:
"ทุกสิ่งเหล่านี้สิ้นสุดลงแล้ว ฉันทบทวนดูความเชื่อมโยงของฉันกับโลกใบนี้ ดูเหมือนเท่าที่เจอ ก็มีแต่นาย"

บันทึกจอมโจรแห่งสุสาน

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3049
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 70
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #162 เมื่อ14-08-2017 04:24:26 »

ถูกใจให้เป็ด +1
ขอให้อสูรได้มีความสุขจริงๆสักที  :กอด1:
ส่วนฉากล่อแหลมอะไรแบบนี้เราเข้าใจนะคะ เหมือนอารมณ์มันพาไปต้องไปให้สุด 55555555 ทั้งนี้ทั้งนั้นแล้วแต่คนเขียนเลยค่าาา ติดตามอยู่ตลอดเป็นกำลังใจให้นะคะ

ออฟไลน์ มาม่าหมูสับ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #163 เมื่อ14-08-2017 07:19:28 »

ถูกใจให้เป็ด +1
เข้ามาอ่านรวดเดียวแล้วก็ติดงอมแงมเลยค่ะ อ่านไปก็ระแวงไป อสูรจะเป็นยังไงบ้างเนี่ย แกสตันนะแกสตัน.  :z6:

ออฟไลน์ PEiPEishawol2977

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 480
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #164 เมื่อ14-08-2017 08:56:51 »

ถูกใจให้เป็ด +1
ส่งบทของเเกสตัสได้ร้ายมากเลวมาก

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 24
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #165 เมื่อ14-08-2017 11:35:50 »

ถูกใจให้เป็ด +1
 :katai2-1: o13 :katai2-1:

 :กอด1: :L2: :pig4: :L2: :กอด1:

ออฟไลน์ donut4top

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #166 เมื่อ14-08-2017 22:34:56 »

ถูกใจให้เป็ด +1
เราเข้าใจว่าทำไมมันต้องดำเนินมาถึงฉากนั้นนะคะ พี่สาวไม่ช่วย อยู่ในห้องกับแกสตันสองคนซึ่งกำลังอารมณ์รุนแรง อยากได้อยากครอบครองด้วยความหลงระคนโกรธเกลียดอสูร เราก็เป็นคนนึงที่ไม่ชอบฉากแบบนี้ ไม่มีใครชอบหรอกค่ะ แต่อย่างที่บอกเราเข้าใจ

ส่วน "แต่เอาจริงๆนะ เราว่านี่ยังเบาะๆ ถ้าทุกคนได้อ่านไปถึงตอนจบซึ่งต่างจากทั้งนิทานพื้นบ้านและเวอร์ชันดิสนีย์โดยสิ้นเชิง ยังไม่รู้เลยว่าคนเขียนนี่จะเละหรือจะรอด บอกแล้วว่าเรื่องนี้ต้องลุ้นกันไปยาวๆๆๆๆค่ะ" กลัววววววววววววววววแล้วเด้อTOT

ออฟไลน์ sujusaranghae

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 127
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 17 (13/8/17)
«ตอบ #167 เมื่อ15-08-2017 21:22:12 »

ถูกใจให้เป็ด +1
ชอบเรื่องนี้ค่า เป็นกำลังใจให้นักเขียน
แอบตกใจกับฉากเกือบโดนข่มขืนเหมือนกันแต่ก็เข้าใจว่ามันเป็นพล็อตที่คนเขียนวางมาแล้ว
เราว่านิยายก็เหมือนกับชีวิตคนเรา บางทีก็มีอะไรไม่คาดคิดเกิดขึ้นเสมอ

ออฟไลน์ minemomo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 64
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #168 เมื่อ20-08-2017 04:55:23 »

ถูกใจให้เป็ด +7









Heartbeat 










: A Retelling of Beauty and the Beast















ขอบคุณสำหรับทุกๆความคิดเห็นและกำลังใจที่ส่งมาค่ะ




สำหรับ Heartbeat ของเราก็เข้าสู่โค้งสุดท้ายแล้วจริงๆ
เรื่องราวเข้มข้นและมีเรื่องน่าตื่นเต้นให้ลุ้นกันไปถึงตอนจบ
และคนที่ลุ้นที่สุดก็คือ... คนเขียนนี่เองล่ะ


#ปาดเหงื่อจนบรรทัดสุดท้าย


























18












แม้จะเตรียมปลุกปลอบจิตใจให้ฮึกเหิมเพื่อรับมือกับทุกสถานการณ์มาเป็นอย่างดี แต่การเดินทางในครั้งนี้ก็สั่นคลอนความมั่นใจของชายหนุ่มผู้ตระหนักในความสมบูรณ์พร้อมของตนไปมากโข นับตั้งแต่ผืนป่าทึบทึม เส้นทางซับซ้อนราวกับเขาวงกต พ้นจากป่าก็ยังมาเจออาณาเขตอันกว้างใหญ่สุดลูกหูลูกตา พื้นที่เพาะปลูก เลี้ยงสัตว์ บ้านเรือนและผู้คนมากมายซึ่งไม่ต่างจากหมู่บ้านของคนธรรมดาทั่วไป จนมาถึงสิ่งสุดท้ายที่ทำให้ภาพความป่าเถื่อนโหดร้ายอย่างสัตว์เดรัจฉานถูกลบออกไปจนหมดสิ้น คฤหาสน์หลังใหญ่ที่ทำให้เขาเผลอยึดสายบังเหียนโดยไม่รู้ตัว ในความทรุดโทรมกลับเปี่ยมไปด้วยมนต์ขลังแห่งกาลเวลา อิฐทุกก้อน กระจกทุกแผ่น หน้าต่างทุกบาน แต่ละกิ่งก้านของลำไม้ที่เลื้อยพาดแสดงถึงอดีตอันรุ่งโรจน์และสะท้อนความน่าเกรงขามของผู้เป็นเจ้าของ






ผู้ที่ออกมายืนรอตั้งแต่เจ้าม้าขาวยังไม่เทียบหน้าบันไดคือชายวัยเลยกลางคนในชุดที่บอกตำแหน่งพ่อบ้าน เมื่อผู้มาเยือนลงหลังจากหลังม้าก็ทักถามถึงธุระตามหน้าที่






“ข้าต้องการพบเจ้าอสูร!”






แกสตันประกาศกร้าว ไม่ยี่หระกับความสุภาพตามพิธีการ ทุกย่างก้าวองอาจผึ่งผาย สายตาไม่วอกแวกแต่ก็จับสังเกตสิ่งที่แวดล้อมไปโดยตลอดทาง แม้จะไม่เชี่ยวชาญเรื่องลักษณะของสถาปัตยกรรมแต่รู้สึกได้ถึงความโอ่อ่าและร่องรอยของความหรูหราที่ปรากฏอยู่ในตัวโครงสร้างและการตกแต่ง เริ่มจะไม่แปลกใจว่าทำไมคนบางคนถึงได้ผูกพันและอยากกลับมาที่นี่ใจจะขาด






เขาถูกพามายังห้องโถงซึ่งมีบรรยากาศขัดแย้งและไม่ชวนให้รู้สึกถึงการยินดีต้อนรับ ขนาดพื้นที่มากพอสำหรับงานเลี้ยงเล็กๆสักงานซึ่งสอดคล้องกับเครื่องดนตรีสำหรับวงขนาดเล็กบนยกพื้นที่มุมห้อง ผนังด้านหนึ่งเป็นหน้าต่างกรุกระจกใสสามารถเปิดออกสู่ภายนอกช่วยให้ไม่รู้สึกอุดอู้ บนเพดานมีไฟระย้าช่อเล็กและใหญ่ส่งประกายระยิบระยับ ทว่าโคมไฟที่ติดอยู่ตามผนังทั้งหมดถูกซ่อนอยู่ในหน้ากากของชุดเกราะเหล็ก เมื่อแสงไฟลอดออกมาจากช่องตา จมูกและปากคงจะชวนให้รู้สึกหลอนระทึก น่าหวาดเกรงไม่ต่างจากอาวุธโบราณหลากหลายประเภทที่ถูกนำมาใช้เป็นเครื่องประดับตกแต่ง ส่วนตัวเขาก็ชื่นชอบความงดงามที่แฝงอยู่ในคมเขี้ยวของอาวุธเหล่านั้น แต่หากต้องการชัยชนะที่แน่นอนจำต้องอาศัยสิ่งที่มีอานุภาพทำลายล้างสูงอย่างเช่นปืนสั้นคู่ใจที่เขาพกติดตัวมาด้วย






“นายท่านพร้อมจะพบคุณแล้วครับคุณแกสตัน”






ผู้ที่ถูกขานชื่อถอนสายตาจากดาบงามคู่หนึ่งซึ่งถูกแขวนโชว์ในลักษณะไขว้กัน แม้จะมีปลอกสวมทับแต่สังเกตจากการดูแลเอาใจใส่ทำให้เชื่อว่าเนื้อดาบที่ด้านในคงจะวาววับไม่ผิดจากอาวุธที่ถูกใช้งานอยู่เป็นประจำ






เมื่อวินาทีแห่งการเผชิญหน้ามาถึง แกสตันยอมรับว่าหัวใจของตนกระตุกแรงจนเหมือนจะหยุดเต้นไปชั่วขณะ ร่างสูงใหญ่ที่กำลังเดินผ่านประตูเข้ามามีลักษณะของสัตว์ป่าอย่างเด่นชัด เส้นขนสีน้ำตาลดกหนาโดยเฉพาะช่วงแผงคอ ศีรษะและโครงหน้าใหญ่ อวัยวะดูเทอะทะไปทุกส่วนโดยเฉพาะเขี้ยวขาวที่ยาวจนงอกออกจากปาก ช่วงลำตัวกว้าง ลำแขนกำยำเป็นท่อนใหญ่ นิ้วมือยาวมีเล็บแหลม ส่วนเท้าเปลือยนั้นยิ่งไม่ต่างจากอุ้งตีนสัตว์จำพวกเสือหรือสิงโต






เจ้าอสูรมาหยุดอยู่ตรงหน้า อาการค้อมตัวเล็กน้อยแทนคำทักทายทำให้ชายหนุ่มต้องยั้งกิริยาของตนไว้ ความสูงใหญ่กว่าบวกกับลักษณะผึ่งผาย อกกว้างเหยียดตรง ท่าทางสุภาพหากไว้ตัวอยู่ในทีชวนให้เกิดความรู้สึกครั่นคร้าม และยามที่เผลอมองเข้าไปในดวงตาประกายสีอำพันก็เหมือนจะถูกสะกดให้รู้สึกยิ่งตัวเล็กลง






“เจ้า... คืออสูร” แกสตันพยายามคุมลมหายใจให้คงที่ บอกตัวเองว่าทุกสิ่งที่เห็นเป็นแค่เปลือกนอกที่ใช้หลอกใครต่อใคร ไม่ได้น่ากลัวหรืออันตรายอย่างที่คิด และหากสังเกตให้ดีจะเห็นร่องรอยความอ่อนล้าบนใบหน้าและแววตาสีประหลาดคู่นั้น






“เจ้ากลับมากับสโนว์ แล้วโจชัวร์...” ฝ่ายเจ้าอสูรก็ต้องสะกดตัวเองให้คงความสุขุมทั้งที่ข้างในกำลังปั่นป่วนอย่างหนัก นี่ไม่ใช่การทิ้งคำพูดห้วนๆแต่คือความพยายามปลอบใจว่าเหตุการณ์จะไม่เลวร้ายอย่างที่นึกกลัว โจชัวร์ให้คำมั่นแล้วว่าจะกลับมาและเขายังคงให้ค่ากับคำสัญญานั้นเสมอ






“เจ้าไม่มีมีสิทธิ์แม้แต่จะเอ่ยชื่อนั้น โจชัวร์เป็นคนรักของข้า เลิกเพ้อฝันลมๆแล้งๆได้แล้วอสูร”






“โกหก!!” เสียงคำรามกร้าวจนสะเทือนไปทั้งคฤหาสน์ แรงโทสะทำให้แม้แต่แกสตันเองยังผงะถอยไปหลายก้าว






“เจ้าต่างหากที่โกหกตัวเอง เห็นๆกันอยู่แล้วว่าโจชัวร์เลือกที่จะอยู่กับครอบครัว และเขาเลือกข้า เขาให้ข้ามาเพื่อยืนยันว่าจะไม่มีวันกลับมารับโทษทัณฑ์บ้าๆจากเจ้าอีก”






เจ้าอสูรจ้องตอบดวงตาสีเข้มลึกไม่ลดละ ต้องยอมรับว่าความหวาดกลัวกำลังทวีขึ้นทุกขณะ ผู้ชายคนนี้คือทุกสิ่งที่ตรงข้ามกับตน ทั้งรูปร่างหน้าตาราวเทพบุตร ท่าทางองอาจกล้าหาญ ความสามารถก็ดูจะมีพอตัว และความสนิทสนมอย่างที่เขาเองก็เคยเห็นจากกระจกวิเศษ นับเป็นคู่แข่งที่มีแต้มต่อในทุกๆด้าน แต่ถึงอย่างนั้นเขาก็ไม่คิดจะยอมให้ใครหน้าไหนมาอ้างความเป็นเจ้าของเหนือหัวใจของเขาเช่นกัน






“โจชัวร์ไม่ใช่นักโทษ เขารู้ตัวเองดีว่าเป็นดังหัวใจของพวกเราทุกคน เพราะฉะนั้นสิ่งที่เจ้าพูดไม่มีทางออกจากปากเขาเด็ดขาด กลับไปซะเจ้าคนโกหก!”






แกสตันรับเสียงตวาดอย่างไม่สะทกสะท้าน เมื่อเริ่มตั้งหลักได้ก็ไม่รู้สึกว่าเจ้าอสูรน่ากลัวอีกต่อไป เขาเองก็เป็นพรานมือฉมัง ล่าสัตว์ป่ามานักต่อนัก ถ้าจะหมายหัวสัตว์ประหลาดสักตัวก็คงไม่ครนามือสักเท่าไหร่ 






“หากว่าข้าโกหก เช่นนั้นแล้วอสูรอย่างเจ้าล่ะควรถูกตราหน้าว่าอะไร เจ้ามันก็ปลิ้นปล้อน หลอกลวง คงจะใช้สารพัดวิธีตบตาให้ใครๆเห็นว่าเจ้าเหมือนคนปกติทั่วไป เจ้าอาศัยความใจอ่อนทำให้โจชัวร์หลงผิดคิดว่ามีใจให้เจ้า แต่จงยอมรับความจริงเสียเถอะ สัตว์หน้าขนยังไงก็เป็นได้แค่สัตว์หน้าขน เอาเวลาไปมองหาตัวอะไรสักตัวที่ดูคล้ายๆกันดีกว่า อย่ามาหมายเอื้อมดอกฟ้าทั้งที่รู้ว่ามันเป็นไปได้เลยอสูร”






ดวงตาสีน้ำเงินเข้มเหยียดมองร่างสูงใหญ่กว่าตั้งแต่หัวจรดเท้า เมื่อเห็นอาการสั่นไหว เถียงไม่ออกก็ยิ่งตอกย้ำด้วยความสะใจ






“นี่คิดจริงๆน่ะเหรอว่าโจชัวร์จะชอบตัวอะไรอย่างนี้ เหลวไหลสิ้นดี! โจชัวร์เป็นของข้า ไม่ว่าเจ้าหรือใครก็อย่าได้ริอาจหวังจะแย่งของๆข้า จำใส่กะลาหัวอัปลักษณ์ของเจ้าเอาไว้!”






“โจชัวร์ไม่ใช่สิ่งของ หัวใจของเขามีอิสระที่จะรักใครก็ได้”






“ตัวประหลาดเช่นเจ้าก็เลยคิดจะแย่งหัวใจดวงนี้ไปจากข้างั้นสิ อย่าหวังเลยอสูร!”






เมื่อเจ้าอสูรตอบด้วยน้ำเสียงมั่นคง ไม่ได้เต้นไปตามการยั่วยุ แสดงถึงความมั่นใจในตัวเองและคนที่เขารัก แกสตันจึงเป็นฝ่ายเดือดดาล เขาเหลียวมองแวบหนึ่งก็ตรงไปกระชากดาบคู่ที่ประดับอยู่บนผนัง โยนเล่มหนึ่งใส่มือเจ้าของคฤหาสน์ แล้วชักเล่มที่เหลือออกจากฝัก ตัวดาบเป็นเหล็กกล้าน้ำหนักเหมาะมือ เนื้อดาบเงาวับโดยเฉพาะส่วนคมที่กำลังสะท้อนความกระหายในแววตาของเขาได้อย่างชัดเจน






“เจ้าต้องการอะไร” เจ้าอสูรกดน้ำเสียงถาม เขาไม่ได้กลัวแต่ไม่เห็นประโยชน์จากการต่อสู้ โดยเฉพาะเมื่ออีกฝ่ายท่าทางเหมือนกำลังจะควบคุมตัวเองไม่ได้






“ข้าก็จะทำให้เจ้าตื่นจากฝันน่ะสิ แต่ถ้าเกิดเผลอพลั้งมือปลิดลมหายใจเจ้าไปเสียด้วยก็อย่าหาว่าข้าอำมหิตเลยนะ เพราะนั่นน่าจะเรียกว่าความปรานีมากกว่า เจ้าจะได้ไม่ต้องมีชีวิตที่ทรมานเช่นนี้ต่อไปยังไงล่ะอสูร”






แกสตันพุ่งเข้าปะทะทันที ฝีมือของเขานับว่าร้ายกาจ ท่วงท่าทั้งงดงามและหนักหน่วง ทว่าผลการต่อสู้กลับไม่เป็นอย่างที่คิดเพราะเจ้าอสูรกลับเอาแต่พลิกตัวหลบและสามารถหลีกได้พ้นทุกจังหวะลงดาบ โดยที่ดาบในมือยังคงนิ่งสงบอยู่ในฝักด้วยซ้ำ






“ขี้ขลาด! สู้สิอสูร ชักดาบออกมา!”






เสียงตวาดลั่นโถงกว้าง เมื่อเป้าหมายเอาแต่หลบ เขาก็ยิ่งระบายอารมณ์ใส่ทุกสิ่งที่ขวางหน้า ม่านหนาถูกฟันขาดทั้งแถบ บรรดาโคมไฟ แจกัน และของตกแต่งกลายเป็นเศษซาก เสียงเอะอะราวกับเกิดสงครามเรียกให้คนในคฤหาสน์มารวมตัว ต่างอ้าปากค้างกับสภาพห้องโถงที่แทบไม่เหลือชิ้นดี 






 “ข้าขอสั่งให้เจ้าสู้ เจ้าจะได้รู้ว่าไม่มีทางชนะข้าได้ โจชัวร์ต้องเป็นของข้า เจ้าไม่มีทางแย่งเขาไปจากข้าได้หรอกอสูร!”






เจ้าอสูรถอนหายใจแล้วทิ้งดาบลงกับพื้น ดวงตาสีประหลาดไม่ได้มีแววจำนน แต่เขาไม่ได้มีธุระอะไรกับผู้ชายคนนี้ ไม่ได้อยากเอาชนะหรือคิดจะยอมแพ้ จุดมุ่งหมายเพียงอย่างเดียวของเขาคือความสุขของคนที่เขารัก 






“กลับไปเสีย ไม่มีประโยชน์อะไรที่เราจะต่อสู้กัน หากว่านี่คือการตัดสินใจของโจชัวร์ข้าก็จะยอมรับ ฝากเจ้าไปบอกว่าขอให้วางใจ เขาไม่มีอะไรติดค้างกับที่นี่ทั้งนั้น ขอให้เขามีความสุขกับสิ่งที่ได้เลือกแล้ว และถ้าเขาเป็นคนสำคัญของเจ้าเช่นกัน ข้าก็ขอฝากให้เจ้าช่วยดูแลและปกป้องเขาด้วย”






ทุกคนพากันตกใจกับสิ่งที่ได้ยิน พวกเขาต่างเฝ้าดูความสัมพันธ์ระหว่างผู้เป็นนายกับเด็กหนุ่มด้วยความหวังว่าคำสาปจะได้สลายไปและความสุขจะได้คืนมาสู่ทุกชีวิตในคฤหาสน์






“แต่พี่โจสัญญาแล้วว่าจะรีบกลับมา ลุงเป็นคนไม่ดี ลุงไม่ให้พี่โจกลับมา ลุงจับตัวพี่โจไว้ใช่มั้ย?!”






แม้แต่เด็กน้อยก็ยังไม่เชื่อว่าเรื่องจะลงเอยด้วยการจากลา และบางครั้งความไม่ประสาก็ทำให้คำพูดตรงกับความจริงจนคนฟังแทบกระอัก






“อย่าปากเสียนะไอ้หนู โจชัวร์จะอยากกลับมาที่นี่ทำไม ไม่เห็นจะมีอะไรดีสักอย่าง!”






“ไม่จริง พี่โจบอกว่าพี่โจชอบที่นี่ พี่โจชอบพวกเราทุกคนแล้วก็ชอบนายท่านมากๆเลยด้วย พี่โจก็ต้องกลับมาหานายท่านสิ พี่โจจะกลับมาใช่มั้ยฮะนายท่าน”






เจ้าอสูรมองเด็กน้อยที่รี่เข้ามาขอคำยืนยันด้วยสายตาเอ็นดู อุ้งมือใหญ่วางลงแทบจะมิดศีรษะเล็กนั้น






“จงเชื่อมั่นในความรักเถอะพินช์ ไม่ว่าพี่โจของเจ้าอยู่ที่ไหน พวกเราก็จะขอให้เขามีความสุข และเฝ้ารอด้วยความหวังว่าสักวันความรักจะนำพาคนที่เรารักกลับคืนมา”






“ฮะ หนูเชื่อว่าพี่โจจะต้องกลับมาแน่นอน”






ไม่เพียงแต่เด็กน้อยที่รีบบอกเสียงดังลั่น พวกผู้ใหญ่ต่างก็พากันขานรับด้วยรอยยิ้มและแววตาเปี่ยมความหวัง






“ต่อให้พวกเจ้ารอจนตายไปเป็นผีเฝ้าคฤหาสน์ก็ไม่มีวันจะได้เห็นแม้แต่เงาของโจชัวร์!”






แกสตันประกาศกร้าว สายตาเคียดแค้นไล่มองไปแต่ละใบหน้าจนจบลงที่ร่างสูงใหญ่ซึ่งไร้อาวุธในมือแต่กลับรายล้อมด้วยบริวารที่จงรักภักดี






'... ไม่ว่าเจ้าจะพยายามแค่ไหนก็ไม่มีทางพรากเราออกจากกันได้...'






อีกเสียงที่ดังขึ้นมาในความคิดยิ่งสอดคล้องกับภาพตรงหน้าทำให้คนนอกอย่างเขายิ่งรู้สึกแปลกแยก ความโกรธเกรี้ยวปะทุขึ้นพาลอยากจะทำลายทุกคนโดยเฉพาะศัตรูหัวใจของตนให้ย่อยยับ






“แต่เอาเถอะ ข้าจะสงเคราะห์เจ้าสักครั้ง” เขาเปลี่ยนจากดาบเล่มงามเป็นปืนคู่ใจที่พกติดตัวมาแล้วว่าต่อ “ข้าจะเอาตัวเจ้ากลับไป อย่างน้อยได้เจอหน้าโจชัวร์สักครั้งก่อนตาย วิญญาณของเจ้าจะได้สงบสุขไงล่ะ”






แกสตันยิงปืนขึ้นหนึ่งนัดเพื่อให้ทุกอย่างง่ายขึ้น ฝ่ายเจ้าอสูรไม่ได้เกรงกลัวแต่ไม่อยากให้มีใครโดนลูกหลงจึงยอมตัวลงทำตามคำสั่ง ภาพที่ผู้เป็นนายถูกคุมตัวออกไปจึงเป็นสิ่งสุดท้ายที่ทุกคนในคฤหาสน์ได้เห็น






“เราจะไม่ทำอะไรกันจริงๆเหรอคะคุณคอกซ์เวิร์ธ!” พลูมแมทเอ่ยปากกับคุณพ่อบ้านแทนใจทุกคน






“นายท่านสั่งให้เราอยู่เฉยๆ รอดูสถานการณ์ก่อน เพราะฉะนั้นอย่าเพิ่งทำอะไรวู่วามไป ข้าเชื่อว่านายท่านจัดการไอ้หมอนั่นได้แน่” ลูมิแยร์รีบบอกความจากสัญญาณที่ได้รับเพื่อให้ทุกคนคลายกังวล ส่วนตัวเขามั่นใจว่าผู้เป็นนายคงตั้งใจทำอะไรบางอย่างเพราะลำพังแค่ผู้ชายคนหนึ่งกับปืนอีกกระบอกไม่นับเป็นคู่ต่อสู้ที่สมน้ำสมเนื้อด้วยซ้ำ






แน่นอนว่าแกสตันก็รู้ถึงความจริงข้อนี้และยังคงระแวดระวังอยู่ตลอด ความระแวงยิ่งเพิ่มสูงขึ้นเมื่อเข้าเขตป่ามาสักพักแล้วรู้สึกว่าเส้นทางเดินวกวนจนไม่เห็นทางออก






“คิดจะทำอะไรน่ะอสูร จะพาข้าเดินวนไปวนมาอีกนานเท่าไหร่กัน เจ้าไม่อยากรีบไปเจอโจชัวร์หรือไง” เขาเอ่ยถามเสียงเครียด ปากกระบอกปืนยังคงเล็งตรงแผ่นหลังของร่างสูงใหญ่ แม้อานุภาพอาจไม่รุนแรงพอจะล้มยักษ์ แต่ถ้ากระสุนทะลุตรงเข้าสู่หัวใจก็ยากที่จะรอดชีวิต   






มีเสียงถอนหายใจเบาๆก่อนที่เจ้าอสูรจะหันกลับมาเผชิญหน้าโดยไม่สนใจปืนในมืออีกฝ่ายด้วยซ้ำ






“จากตรงนี้สโนว์จะพาเจ้ากลับไปอย่างปลอดภัย” เจ้าอสูรบอกคนที่อยู่บนหลังม้า และไม่ลืมเอ่ยลาพร้อมคำสั่งสุดท้ายกับอดีตอาชาคู่ใจ






“ลาก่อนเพื่อนยาก ฝากดูแลโจชัวร์แทนข้าด้วย”






“อย่าแสร้งทำเป็นคนดีไปหน่อยเลย ถึงยังไงข้าก็จะเอาตัวเจ้ากลับไปสำเร็จโทษต่อหน้าโจชัวร์ให้ได้ อย่าขัดขืนให้เสียเวลาเปล่าเลยน่ะ”






“เสียใจด้วยที่ข้าไปกับเจ้าไม่ได้ ลาก่อน”






“หยุดเดี๋ยวนี้นะเจ้าอสูร!” แกสตันตวาดลั่น เขารีบลงจากหลังม้าแล้วจรดปลายกระบอกปืนกับแผ่นหลังกว้างแทนคำขู่ “เจ้าไม่อยากรู้เหรอว่าโจชัวร์จะยังอยากเจอเจ้าอยู่หรือเปล่า”






“ไม่จำเป็น ไม่ว่าโจชัวร์จะรู้สึกอย่างไร แต่หัวใจของข้าก็ยังเป็นของเขา ข้าจะยังคงรักและทำทุกอย่างโดยไม่หวังสิ่งใดตอบแทน ถ้าโจชัวร์เลือกที่จะอยู่กับครอบครัว ข้าก็จะยินดีต่อการตัดสินใจนั้นและคงได้แต่ส่งความคิดถึงไปให้แม้จะไม่มีโอกาสได้เจอกันอีกก็ตาม”






น้ำเสียงราบเรียบกลับทำให้คนฟังใจเต้นรัวจนแทบจะบีบด้ามปืนให้แหลกคามือได้ อีกครั้งที่เหมือนมีเสียงแว่วขึ้นมาในหู ยามที่ร่างกายตอบรับเขาอย่างเต็มที่แต่หัวใจดวงนั้นกลับยิ่งห่างออกไปแสนไกล






'... หัวใจข้ามีเจ้าของแล้ว... และคนๆนั้นไม่ใช่เจ้า... ไม่มีวันที่คนอย่างเจ้าจะเทียบเขาได้... ยอมรับเสียเถอะ...'






ไม่! เขาไม่มีวันยอมรับ และใครหน้าไหนก็ไม่มีสิทธิ์เอาเขาไปเปรียบเทียบกับอสูรชั้นต่ำตัวนี้






“ถ้าเจ้ารู้จักการเสียสละที่สูงส่งขนาดนั้น แล้วการที่เอาตัวเขามาเป็นนักโทษอย่างที่ผ่านมานั่นคืออะไร”






“ข้าบอกแล้วว่าโจชัวร์ไม่ใช่นักโทษ เขาเป็นคนที่ข้าเฝ้ารอคอยและสวรรค์ก็เมตตาให้ข้าได้มีโอกาสดูแลเขาในชั่วระยะเวลาหนึ่งเท่านั้นเอง”






“อย่ามาพูดให้ตัวเองดูดีหน่อยเลยอสูร เพราะความจริงคือเจ้าข่มขู่จะเอาชีวิตท่านลุง แล้วยังเอาตัวลูกชายเขามากักขังไว้ ทำให้เขาทุกข์ทรมานจนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนต่างหาก”






“โจชัวร์ไม่ใช่นักโทษ เจ้าจะเชื่อหรือไม่ก็ตามใจ”






ร่างสูงใหญ่หันกลับมาเผชิญหน้ากับปากกระบอกปืน เขานึกหวั่นใจเล็กน้อยกับสภาวะของคนที่เอาแต่ตั้งตัวเป็นศัตรู ความสั่นไหวรุนแรงในดวงตาสีน้ำเงินเข้มสะท้อนถึงความไม่มั่นคงของจิตใจ จึงพยายามเกลี้ยกล่อมให้ใจเย็นลง มีสติและรับฟังเหตุผลมากขึ้น






“ข้าเชื่อว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่รักอิสระ การอยู่ร่วมกันเป็นสังคม เป็นครอบครัว หรือกระทั่งในฐานะคนรักควรมีพื้นฐานอยู่บนความผูกพัน ไม่ใช่การผูกมัดแน่นหนาจนต่างฝ่ายสูญเสียอิสระและความเป็นตัวของตัวเอง ความรักที่ยึดติดมากเกินไปอาจกลายเป็นความเห็นแก่ตัว เพราะมัวแต่เห็นแก่ความสุขของตัวเองจนลืมว่ากำลังทำให้คนอื่นเดือดร้อน ฝ่ายหนึ่งได้แต่อดทนอดกลั้น อีกฝ่ายก็อยู่กับความหวาดระแวง นานวันความสุขจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นความทุกข์ และสุดท้ายความรักก็จะนำไปสู่ความเกลียดชัง ความอยากเอาชนะและดิ้นรนที่จะหนีให้พ้นไปจากกัน” 






'... ข้าจะกลับไป ต่อให้ต้องตาย ข้าก็จะกลับ!...'






เปรี้ยง!






เสียงสะท้อนก้องไปทั้งป่า พร้อมกับกลิ่นฉุนของดินปืนและเลือดสีเข้มที่พุ่งทะลักจากบาดแผล
แกสตันแสยะยิ้มสมใจ เสียงปืนช่วยดับเสียงหนวกหูน่ารำคาญได้ชะงัดนัก แต่ก็ยังน่าหงุดหงิดตรงที่อีกฝ่ายกลับทำเหมือนไม่รู้สึกรู้สา ท่าทางเหมือนคนที่ชีวิตนี้ไม่มีความกลัวอะไรเลยสักนิด






“ทำเป็นพูดดีไปเถอะอสูร แล้วการที่โจชัวร์เลือกข้าไม่ทำให้เจ้าเจ็บเจียนตายหรือยังไง”






“ไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ข้าก็ยังขอเลือกที่จะมีชีวิตอยู่เพื่อได้เห็นโจชัวร์มีความสุข และข้าจะถือเอาความสุขของคนที่ข้ารักเป็นความสุขของตัวเองเช่นกัน ข้ายังขอยืนยันคำเดิม หากโจชัวร์เลือกเจ้าจริงๆ ข้าก็ขอฝากให้เจ้าดูแลเขาให้ดี เขาเป็นคนน่าสงสาร ชีวิตผ่านความยากลำบากมามาก ควรถึงเวลาที่จะได้มีความสุขเสียที หากเจ้าสามารถทำให้เขามีชีวิตที่ดีและมีความสุขได้ ข้าก็จะขอบคุณมาก”






แกสตันนิ่งขึงอย่างจนด้วยคำพูด เขากำลังถูกสั่นคลอนด้วยหัวใจที่หนักแน่นมั่นคงและอุดมการณ์อันแน่วแน่ ความละอายใจที่ถูกกดไว้ก้นบึ้งค่อยๆส่งผลต่อความรู้สึกผิดชอบชั่วดี หวนคิดถึงภาพของร่างเพรียวบางที่ทอดกายอย่างอ่อนแรง ดวงตาฉ่ำวาวเลื่อนลอย ริมฝีปากแตกช้ำยังคงพึมพำคำรักที่ทำให้หัวใจของเขาแทบจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ ซึ่งแสดงให้เห็นว่าเขาจงใจทำลายทุกอย่างเมื่อความรักของเขาถูกปฏิเสธ ทำร้ายแม้กระทั่งคนที่เขารักเพียงเพราะไม่อยากให้หัวใจดวงนั้นตกไปเป็นของคนอื่น ดูไปก็คงไม่ต่างจากเด็กเกเรที่ยอมทุบทำลายของเล่นชิ้นโปรดแทนที่จะยอมแบ่งปันหรือยกให้ใคร แต่เจ้าอสูรกลับ...






เปรี้ยง!















เอ๊ะๆๆๆ ยังไม่จบ มันยาวเกินเลยต้องหั่นสองจ้า

 :katai4:


ปุกาศ เรามีเพจแล้ว ฝากไลค์และติดตามข่าวสาร เข้าไปพูดคุย ติชมนิยายกันได้นะคะ

https://www.facebook.com/Minemomo-241717489520199/

ออฟไลน์ minemomo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 64
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #169 เมื่อ20-08-2017 04:57:40 »

ถูกใจให้เป็ด +5














เสียงปืนดังขึ้นอีกนัดตามสัญชาติญาณเมื่อจู่ๆก็มีบางสิ่งกระโจนเข้ามาในระยะป้องกันตัว เป้าหมายที่พลาดไปอย่างน่าเสียดายคือหมาป่าสีเทาตัวใหญ่ แววตาคมดุจดจ้อง หมายหัวตัวเขาเป็นศัตรูในทันที แต่นั่นก็ยังไม่น่าตกใจเท่าสิ่งที่ตามเจ้าสัตว์หน้าขนมาติดๆ






“เกรย์!” เสียงคุ้นหูดังนำมาก่อน เจ้าตัวคงตกใจที่ได้ยินเสียงปืนและกลัวว่าเพื่อนจะเป็นอันตราย แต่เมื่อเห็นคนที่ยืนอยู่ต่อหน้าก็ไม่ต่างจากคนที่ได้ของรักของตนคืน






“นายท่าน!”






โจชัวร์ร้องเรียกเต็มเสียงแต่ยังไม่อาจโผเข้าสู่อ้อมกอดที่แสนคิดถึงเนื่องจากสถานการณ์ยังไม่น่าไว้ใจ ทั้งเสียงปืน รอยแผลและคราบเลือดทำให้รู้ว่าแกสตันไม่ได้ถือปืนไว้แค่ขู่ เขาจึงควรรอบคอบให้มาก ไม่ควรทำให้ทั้งตัวเองและเจ้าอสูรเสี่ยงโดยไม่จำเป็น






“พอเถอะนะแกสตัน มันไม่มีประโยชน์ที่เจ้าจะทำแบบนี้ ข้าขอร้อง อย่าทำร้ายใครอีกเลย”






โจชัวร์พยายามเกลี้ยกล่อม แต่ดูเหมือนจะเป็นการเร่งโทสะที่กำลังจะราเชื้อให้ลุกโพลงขึ้นอีกรอบ






“เจ้ามาที่นี่ได้ยังไง?! ใครมันกล้าขัดคำสั่งข้าปล่อยให้เจ้าหนีออกมา!”






เมื่อได้ยินเช่นนั้น เจ้าอสูรก็เดาสถานการณ์ได้โดยตลอด






“หมายความว่าเจ้าไม่ได้ต้องการไปจากข้า แต่ผู้ชายคนนี้ห้ามไม่ให้เจ้ากลับมาอย่างนั้นใช่มั้ย?!”






“เงียบไปเลยอสูร! นี่เป็นเรื่องระหว่างข้ากับโจชัวร์ เจ้าไม่เกี่ยว”






“ข้าต้องเกี่ยวแน่เจ้าคนโกหก ข้าจะยอมทุกอย่างหากนั่นเป็นสิ่งที่โจชัวร์ต้องการ แต่ถ้าไม่ใช่ ไม่ว่าใครก็ไม่มีสิทธิ์จะมาบังคับใจเขา”






แผลถูกยิงเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่เกิดขึ้นกับจิตใจ เขาดีใจที่ได้พบโจชัวร์อีกครั้ง โล่งอกอย่างบอกไม่ถูกที่ได้รู้ว่าเขาไม่คิดจะผิดสัญญา และความอดทนของเขาก็หมดลงทันทีที่ได้เห็นสภาพของคนรัก ร่องรอยการถูกกักขัง รอยช้ำตามเนื้อตัวที่บอกชัดว่าถูกทำร้าย ไม่ใช่การทำร้ายร่างกายอย่างปกติเสียด้วย!






“แต่โจชัวร์เป็นของข้า! ท่านลุงยกเจ้าให้ข้าแล้ว เขาต้องไม่ยอมให้เจ้าทำแบบนี้แน่ๆ”






“เลิกหลอกตัวเองสักทีแกสตัน ยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าตอนนี้พ่อรู้หมดแล้วว่าเจ้าทำเรื่องเลวร้ายอะไรกับข้าไว้บ้าง พ่อยอมรับเรื่องที่ข้ากับนายท่านรักกัน และพ่อก็อนุญาตให้ข้ากลับมาอยู่กับคนที่ข้ารัก ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็กลับไปถามพ่อข้าได้เลย”






เมื่อถึงจุดที่ไม่อาจฝืนความรู้สึกหรืออดทนเพื่อรักษาน้ำใจใครได้อีก ร่างเพรียวบางจึงโผเข้าสู่อ้อมแขนใหญ่ที่รออยู่ ทั้งเด็กหนุ่มและเจ้าอสูรเติมเต็มไออุ่นจากอ้อมกอดของกันและกันอย่างโหยหา กระทั่งเสียงปืนที่ดังขึ้นอีกนัดก็ไม่อาจแยกพวกเขาออกจากกัน






“เจ้าต้องกลับไปกับข้า ไม่อย่างนั้นข้าจะฆ่าไอ้อสูรนี่ซะ!” 






ปากกระบอกปืนล็อคเป้าหมายเดิมอีกครั้ง ควันเขม่ายังลอยกรุ่น วิถีกระสุนมั่นคงแต่ใจของคนยิงกลับไหววูบเมื่อคนที่ถูกออกคำสั่งเข้ามายืนขวาง สายตาที่จ้องตอบบอกชัดว่าจะไม่ยอมขยับหลบแม้แต่ครึ่งก้าว






“ทำไม?! ทั้งๆที่ข้ารักเจ้า!”






“พอเสียทีเถอะ เจ้าจะใช้แค่คำว่ารักเพื่อแลกกับความรักอย่างที่เจ้าต้องการไม่ได้หรอกนะแกสตัน”






“แต่ข้าทุ่มเทให้เจ้าทุกอย่าง ไม่มีอะไรที่ข้าทำเพื่อเจ้าไม่ได้ ไอ้อสูรมีดีกว่าข้าตรงไหน หรือมันให้อะไรที่ข้าให้เจ้าไม่ได้บ้าง”






ถึงจุดนี้ โจชัวร์ก็เลิกหวังที่จะเปลี่ยนใจหรือพยายามทำให้เพื่อนกลับมาเป็นคนเดิม เขาหมดปัญญาแล้วจริงๆ






“ข้าขอโทษ เพราะข้าให้เหตุผลกับความรู้สึกนี้ไม่ได้เหมือนกัน ข้าบอกไม่ได้ว่าทำไมถึงรักหรือไม่รัก อาจจะฟังดูใจร้ายแต่ข้าก็แน่ใจได้อย่างหนึ่งว่าต่อให้ไม่ได้พบเจ้าอสูร หรือต่อให้เจ้าพรากเขาจากไป ข้าก็ไม่มีวันที่จะรักเจ้าได้อยู่ดี ถ้าเจ้าตั้งใจจะเหนี่ยวไกปืนนั่นจริงๆก็ช่วยยิงข้าคนเดียว ข้าเป็นคนที่ทำร้ายเจ้า ไม่ใช่เขา เพราะฉะนั้นฆ่าข้าซะ ความทุกข์ใจของเจ้าจะได้จบลงยังไงล่ะ”






“ไม่ได้!” เจ้าอสูรรีบรวบกอดคนที่พยายามบังเขาไว้แล้วหันไปสั่งคนที่มีปืนในมือ “ถ้าเจ้าอยากฆ่าก็ฆ่าข้า ห้ามทำอะไรโจชัวร์เด็ดขาด!”






“แต่ท่านไม่ได้รู้เรื่องด้วย ท่านไม่ควรต้องมารับผิดชอบอะไรทั้งนั้น”






“เจ้าเองก็ไม่ได้ทำอะไรผิด เราแค่รักกัน ถ้ามันจะผิด เราก็ผิดด้วยกันทั้งคู่ ตัวข้าอยู่กับคำสาปนี้มาครึ่งชีวิต แต่ถ้าต้องอยู่ต่อไปโดยไม่มีเจ้ามันคงทรมานยิ่งกว่าถูกสาป ข้าขอเลือกความตายเสียดีกว่า”






ภาพคู่รักที่แย่งกันเสียสละชีวิตทิ่มตาและตอกลงมาในใจจนเกิดเสียงร้องคำรามด้วยความเจ็บปวด อาวุธที่พร้อมอยู่ในมือถูกใช้งานอีกครั้ง ดวงตาสีน้ำเงินก่ำเบิกโพลงเพื่อรอชมผลงานจากน้ำมือตน เสียงดังขึ้นหนึ่งครั้งคือหนึ่งรูที่กระสุนพุ่งผ่านร่างของสัตว์ร้าย ครั้งแรกคือความสะใจ ครั้งที่สองก็ยังเป็นความสะใจ กระทั่งเสียงดังรัวจบสิ้นลง ร่างสูงใหญ่ซึ่งแดงฉานไปด้วยเลือดออกอาการโงนเงนแต่ยังยืนอยู่ได้ เขาจึงโยนปืนที่หมดกระสุนทิ้งแล้วเข้าซ้ำเพื่อปิดฉากการต่อสู้   






เจ้าอสูรรีบผลักโจชัวร์ให้พ้นทางเพื่อรับหมัดที่พุ่งตรงเข้ามา หากจะพูดไปจึงนับว่านี่เป็นการต่อสู้ที่เท่าเทียมเพราะต่างก็มีสองมือเป็นอาวุธ แม้อสูรจะมีร่างกายใหญ่โตและกรงเล็บแหลมคมแต่ก็บาดเจ็บสาหัสจากการรับกระสุนไว้ทั้งหมด แกสตันเองก็รู้ถึงข้อนี้จึงยิ่งออกหมัดซ้ำลงไปตรงบาดแผล ทว่าสภาพอากาศอันเลวร้ายก็ทำให้คนต่างถิ่นค่อนข้างเสียเปรียบ กระแสลมและละอองหิมะที่โหมแรงขึ้นทำให้เขาพลาดท่าโดนเขี้ยวเล็บของอสูรอยู่หลายครั้ง เลือดจากบาดแผลสาดกระเซ็นจนสภาพของสองฝ่ายย่ำแย่ บอกไม่ได้เลยว่าใครจะเป็นฝ่ายมีชัย






“หยุดเถอะ อย่าสู้กันอีกเลย พอได้แล้ว!” โจชัวร์ได้แต่ส่งเสียงร้อง พยายามจะเข้าไปแยกก็ถูกสั่งห้าม แม้แต่เกรย์และสโนว์ยังเข้ามากันไม่ให้เขาเข้าไปใกล้ แต่จะให้เขาทนดูทั้งคู่สู้จนตายกันไปข้างหนึ่งก็คงไม่ได้






พายุหิมะพัดรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ ปุยขาวปลิวว่อนบดบังทัศนวิสัย อุณหภูมิลดฮวบลงทำให้ร่างกายแทบจะชาไปทุกส่วน รอยแดงเด่นชัดบนพื้นหิมะขาวไปทุกหนแห่งยิ่งทำให้โจชัวร์นึกกลัวว่าทั้งคู่จะยิ่งเป็นอันตรายจากการเสียเลือด เป็นตายยังไงเขาก็ต้องหยุดการต่อสู้นี้ให้ได้โดยเร็วที่สุด






“ช่วยด้วย!”






โจชัวร์ตัดสินใจร้องตะโกนออกมาสุดเสียงเพื่อเรียกความสนใจ ถือเป็นการวัดใจกับความห่วงใยของคนที่กำลังสู้กันอย่างเอาเป็นเอาตาย






น่าจะได้ผล! แม้จะมองเห็นไม่ค่อยชัดแต่ดูเหมือนทั้งคู่หยุดสู้กันแล้ว ทั้งเจ้าอสูรและแกสตันกำลังตรงเข้ามาหา แต่พายุทำให้พวกเขาไม่อาจเคลื่อนไหวเร็วได้ดังใจ ซ้ำยังทำให้ตัวเขาเองต้องถอยร่นเพราะทานกระแสลมไม่ไหว แล้วจู่ๆพื้นดินใต้ฝ่าเท้าก็พลันหายไปก่อนที่เขาจะทันรู้ตัว






“โจชัวร์!!”



















ยังคงเน้นย้ำไอเดียเดียวกับที่โจชัวร์ได้เคยพูดไว้กับพ่อ เจ้าอสูรเองก็รู้สึกในสิ่งเดียวกัน...


“ข้าเชื่อว่ามนุษย์เป็นสัตว์ที่รักอิสระ การอยู่ร่วมกันเป็นสังคม เป็นครอบครัว หรือกระทั่งในฐานะคนรักควรมีพื้นฐานอยู่บนความผูกพัน ไม่ใช่การผูกมัดแน่นหนาจนต่างฝ่ายสูญเสียอิสระและความเป็นตัวของตัวเอง ความรักที่ยึดติดมากเกินไปอาจกลายเป็นความเห็นแก่ตัว เพราะมัวแต่เห็นแก่ความสุขของตัวเองจนลืมว่ากำลังทำให้คนอื่นเดือดร้อน ฝ่ายหนึ่งได้แต่อดทนอดกลั้น อีกฝ่ายก็อยู่กับความหวาดระแวง นานวันความสุขจะค่อยๆเปลี่ยนเป็นความทุกข์ และสุดท้ายความรักก็จะนำไปสู่ความเกลียดชัง ความอยากเอาชนะและดิ้นรนที่จะหนีให้พ้นไปจากกัน” 


ถ้าความรักสามารถปลดปล่อยอสูรจากคำสาป ความรักก็สามารถเปลี่ยนมนุษย์ให้กลายเป็นอสูรได้เช่นกัน... คงแล้วแต่ว่าเราจะเลือกว่าจะให้ความรักชักนำไปในทิศทางใด


เอ๊ะ! อ๋อ.. ไม่ได้อยากฟังเราพล่ามแต่อยากรู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหนูโจใช่มะ

ก็เหมือนเดิม ตามลุ้นกันต่ออาทิตย์หน้านะจ๊ะ

 :hao3:












^__^










----- Mine -----









ปุกาศ เรามีเพจแล้ว ฝากไลค์และติดตามข่าวสาร เข้าไปพูดคุย ติชมนิยายกันได้นะคะ

https://www.facebook.com/Minemomo-241717489520199/

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
« ตอบ #169 เมื่อ: 20-08-2017 04:57:40 »





ออฟไลน์ มาม่าหมูสับ

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #170 เมื่อ20-08-2017 07:11:49 »

ถูกใจให้เป็ด +1
อยากมุดไปตบแกสตันสักสองที  :z6:

ออฟไลน์ pigarea

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 17
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #171 เมื่อ20-08-2017 07:15:40 »

ถูกใจให้เป็ด +1
โอัย!!!! ลุ้นอีกแล้ว เราว่าเพื่อนต้องกลับใจ พื้นฐานของเขาไม่ได้เลวร้าย

ออฟไลน์ ciaiwpot

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #172 เมื่อ20-08-2017 08:30:20 »

ถูกใจให้เป็ด +1
โอ๊ยๆๆๆ  :ling1:  :ling1:
อย่าเป็นอะไรนะ

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 89
Re: Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #173 เมื่อ20-08-2017 19:46:44 »

ถูกใจให้เป็ด +1
ดาร์คจัง 55
ลุ้นมากๆ ว่าบทสรุปจะเป็นยังไง
^_^

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11721
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 348
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #174 เมื่อ20-08-2017 20:40:31 »

ถูกใจให้เป็ด +1
 :katai1:

ออฟไลน์ donut4top

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 6
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #175 เมื่อ20-08-2017 20:52:17 »

ถูกใจให้เป็ด +1
โค้งสุดท้ายเข้าไปทุกที ยังไม่อยากจากหนูโจกับพ่ออสูรเลย :ling1:

ออฟไลน์ mirage

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 184
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 0
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #176 เมื่อ20-08-2017 22:06:30 »

ถูกใจให้เป็ด +1
 :hao5: :hao5:
โค้งสุดท้าย ไฟต์ท่านอสูร

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 24
Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #177 เมื่อ21-08-2017 00:52:39 »

ถูกใจให้เป็ด +1
 :hao7: o13 :hao7:

 :3123: :pig4: :3123:

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 124
Re: Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #178 เมื่อ21-08-2017 13:33:29 »

ถูกใจให้เป็ด +1
รอลุ้นตอนต่อไปค่ะ

ถ้าคอมเม้นอะไรไป แล้วทำให้นักเขียนรู้สึกไม่ดีก็ขอโทษด้วยนะคะ ไม่ได้มีเจษตนาไม่ดี เพียงแต่บางทีมันอินเกินไป

ออฟไลน์ badbadsumaru

  • ♡ caramel macchiato
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2720
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 89
Re: Re: Heartbeat : A Retelling of Beauty and the Beast... CH. 18 (20/8/17)
«ตอบ #179 เมื่อ21-08-2017 23:33:44 »

ถูกใจให้เป็ด +1
โอ้ยยย ลุ้นมากกก

 




สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด