『 #เรากับเขา 』 Act 10: เขา...กับสัญญาวันศุกร์ p.5 [07/12/60] //
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: 『 #เรากับเขา 』 Act 10: เขา...กับสัญญาวันศุกร์ p.5 [07/12/60]  (อ่าน 9898 ครั้ง)

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 517
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4

ถูกใจให้เป็ด 0
พี่ปั้นนนน ไม่ร้องนะ อย่าไปนึกถึงเรื่องเมื่อก่อนเลยย ฮืออ //กอด

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29

ถูกใจให้เป็ด 0
สงสารพี่ปั้น :mew6: :mew6:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ theindiez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด 0
เอ็นดูพี่ปั้นน สู้ๆนะพี่ปั้นนายเข้ามาเติมเต็มให้พี่ปั้นแล้ววว

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 764
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10

ถูกใจให้เป็ด 0
ต่อไปนี้ให้น้องนายดูแลหัวใจของพี่ปั้นเถอะนะ :mew6:

ออฟไลน์ AeAng11

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 50
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด 0
นายดูแลพี่ปั้นดีๆนะ

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1093
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5

ถูกใจให้เป็ด 0
โหดร้ายกับปั้นเกินไปละ!!

ออฟไลน์ 0%

  • 0percent.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด 0
สงสารพี่ปั้นคนซื่อจังเลยอะเเงๆ น้องนายต้องดูเเลดีๆนะ
† mickey the pooh
jiwon & hanbin♡

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 70

ถูกใจให้เป็ด 0
นายจะเยียวยาพี่ปั้นเองนะ โอ๋นะ  :hao5:

ออฟไลน์ imymild

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด 0
ใครทำหนู :angry2:

ออฟไลน์ jaevin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 54

ถูกใจให้เป็ด +4
Act 10: เขา...กับสัญญาวันศุกร์



            ...วันนี้ใจเราทำงานหนักจัง...



                “ปั้น เหม่ออะไรเนี่ยลูก แม่เรียกตั้งนาน”



                “แม่...มีคนชอบปั้น”



                “ก็ดีแล้วนี่”



                “แบบชอบ ชอบนะแม่”



                “ชอบชอบอะไรของปั้น”



                “ก็แบบว่า...”



                “มีคนรักดีกว่ามีคนเกลียดไง แล้วคนที่ชอบปั้นคนนั้นปั้นชอบเขาหรือเปล่าล่ะ...”



                “...ก็...”



                “คิดช้า แม่ไปนอนล่ะ โอ๊ยย ทำงานมาทั้งอาทิตย์ ลูกก็ไม่อยู่กินข้าวด้วย”



                “แม่อะ...”



                แม่เดินขึ้นชั้นสองไปทิ้งให้เรานั่งจมอยู่กับความคิดอีกครั้ง เหตุการณ์ตอนหกโมงฉายวาบเข้ามาเป็นครั้งที่หนึ่งร้อยพอดี หลังจากที่เขาถอนใบหน้าออกไป เราได้แต่ยกหลังมือเช็ดจมูก มือไม้ไม่รู้จะวางไว้ตรงไหน ลนลานจนเขาลูบหัวเราเบาๆ พร้อมกับยิ้ม ก่อนจะดันหลังเราเข้าบ้าน เราหมุนตัวเดินเข้าบ้านอย่างงงๆ เดินมานั่งที่ห้องนั่งเล่นเป็นชั่วโมง จนแม่เรียกหา



                อา...ใจเต้นแรงจัง แถมยังรู้สึกเหมือนเสียงกระซิบและความรู้สึกที่ริมฝีปากยังคงอยู่



                ความเศร้าและความกังวลที่เราประสบอยู่แปรเปลี่ยนเป็นความตื่นเต้นไปเสียอย่างนั้น เขาทำให้เรารู้สึกเหมือนมีผีเสื้อฝูงใหญ่บินว่อนอยู่ในท้อง มันกระพือปีกจนเราแทบลอยไปบนฟ้า



                ...นายนะนาย มีเวทย์มนตร์งั้นหรอ...



                “นายชอบเราจริงๆ ...น่ะหรอ”



                เราถามย้ำกับตัวเอง และรู้คำตอบนั้นอยู่ในใจ แล้วก็เป็นเราอีกนั่นแหละที่กลัวเขาจะผิดหวังกับคำตอบที่ยังมาไม่ถึง           



                Rrrrrr



                จู่ๆ เสียงโทรศัพท์ก็ดังขึ้น คนที่โทรมาคือคนที่กำลังอยู่ในความคิด ทันทีที่ได้ยินเสียงเขา ผีเสื้อก็ไหวปีกบินอีกครั้ง



                (พี่ปั้น...)



                เราเผลอมองออกนอกหน้าต่างที่มีผ้าม่านกั้นอยู่เหมือนกับว่าเขายังยืนอยู่หน้าบ้าน ความเคอะเขินที่ยังคงไม่จางหายทำให้เราไม่กล้าตอบอะไรไป กลัวว่าเสียงหัวใจจะเต้นดังเกินไปด้วยซ้ำเลยได้แต่อึกอักอยู่แบบนี้



                “...”



                (ผมอยากจะบอกว่า...ยังมีผม ผมไม่เคยผิดหวังเลยที่ได้รู้จักพี่ปั้น...)



                “...”



                (เพราะเป็นพี่ปั้น ผมถึงยังอยู่ตรงนี้...ชอบพี่ปั้นแบบนี้ไปเรื่อยๆ ...ไปเรื่อยๆ จนกว่าพี่ปั้นจะชอบผม)



                “....”



                (พี่ปั้นยังไม่ตอบรีบตอบผมหรอกนะครับ...จนกว่าจะถึงวันนั้น...)



                “...”



                (ให้ผมชอบพี่ปั้นซ้ำๆ ได้ไหมครับ)



                “...”



                (ไปพักผ่อนได้แล้วครับ)



                สิ้นประโยคนั้นสายก็ตัดไป มันเป็นการพูดคุยที่เราเงียบอยู่ฝ่ายเดียว และดูเหมือนว่าความเงียบนั้นคือคำตอบ หลังจากนั้นเราก็พบว่าไม่ใช่แค่ใจเราที่ทำงานหนัก ทั้งแก้ม และผีเสื้อในท้องก็ทำงานหนักด้วยเหมือนกัน

 



.

.

                “นี่แกไม่ตอบอะไรน้องมันเลยหรอ”



                เราอมยิ้มพร้อมกับส่ายหน้าให้กับชมพู่ เราบอกชมพู่ว่านายบอกชอบเราแค่นั้น ส่วนตอนนี้เราและชมพู่เพื่อนรักมานั่งที่ห้องสมุดเหมือนเดิม



                “นายนี่ก็ความอดทนสูงจริ๊งง มาเจอคนแบบแกเนี่ยปั้น”



                แล้วก็กำลังหาทฤษฎีประกอบการเขียนวิเคราะห์วรรณกรรมด้วย



                “แหน่ะ ช่วงนี้หน้าตาแกดูมีความสุข นายมันคงซื้อใจแกไปแล้วล่ะสิ” ไม่ว่าเปล่าชมพู่ยื่นปลายนิ้วมาสะกิดที่ข้างแก้มสองสามที



                “หือ? เขาไม่ได้ซื้อใจเรานะ” เรารีบเถียง



                “ถ้างั้นเขาทำอะไรล่ะจ๊ะหนุ่มน้อย”



                “...อา...ก็...”



                “หึหึ เขินก็เป็นเพื่อนฉัน รู้ใจตัวเองก็รีบๆ บอกเขาล่ะ”



                เราสบตากับชมพู่พร้อมกับยิ้ม



                “อื้ม”



                ...แน่นอน...



                เงียบกันไปซักพัก ชมพู่ก็หยิบโทรศัพท์มือถือมาเล่น นิ้วสวยปาดไปมาบนหน้าจอ เรามองตามเล็กน้อยแต่ไม่ได้พูดอะไร และเป็นชมพู่เองที่เอ่ยขึ้นท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ของเครื่องปรับอากาศในห้องสมุดชั้นสี่



                “เออปั้นมีคนแอดเฟรนด์ฉันมาเมื่อวันก่อน” เธอเริ่มเล่าด้วยน้ำเสียงตื่นเต้น เราละสายตาจากกระดาษไปมองชมพู่แวบหนึ่ง



                “ไม่เห็นแปลก ก็มีคนแอดเฟรนมาหาเยอะอยู่แล้วนี่” เราไม่เห็นความแตกต่างในความฮ็อตของชมพู่เลย



                “มันแปลกเว้ย เพราะไอ้คนนี้อะไลค์รูปที่มีแต่หน้าแกติดมาด้วยทุกรูปเลย ดูดิๆ”



                เราเงยหน้ามองโทรศัพท์ที่ชมพู่ยื่นมาให้ เธอเลื่อนนิ้วอีกครั้ง โปรไฟล์เฟซบุ๊กของผู้ชายคนหนึ่งก็ปรากฏขึ้น ดวงตาสีน้ำตาลที่คุ้นเคย



                กึก



                แต่ว่ากี่ครั้งที่เห็นดวงตาคู่นี้ เรามักไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง



                “ไงเป็นคดีที่น่าสนใจไหมโคนัน  ดอยล์ หืม? นิ่งแบบนี้แกรู้จักหรอปั้น?”



                “ก็เพื่อน...ที่เทพศิรินทร์น่ะ”



                “หือ?” เธอคว้าเอามือถือเข้าไปกดดูอีกครั้ง “จริงด้วย แล้วไม่แอดหาแกแทนวะ ฉันก็แท็กแกทุกรูปเนี่ย”



                เมื่อชมพู่แบมือมาตรงหน้า เราก็ทำหน้างงๆ ส่งกลับไปให้เพื่อน เธอถอนหายใจเบาๆ แล้วพูดต่อ



                “เอามือถือมา จะเช็ค”



                “ชมพู่...”



                “อะไร”



                “หวงเราหรอ” เรายิ้มล้อเลียนแต่นาทีต่อมาเมื่อเจอชมพู่เล่นงาน เราก็หุบยิ้มแทบไม่ทัน



                “มีคนฝากหวง คนชื่อนายอะรู้จักไหม”



                “อะ...”



                ...แพ้ราบคาบ...



                เราย่นจมูกพร้อมกับส่งมือถือให้ ชมพู่รับไปอย่างกระตือรือร้น



                “นี่ไง แอดมาหาแกด้วย แกไม่รับถึงมาแอดฉันแทน”



                “จริงหรอ”



                “ย่ะ คนแอดมาเป็นร้อย เนี่ยไอ้พวกทีมบาสมันรอเหงือกแห้งแล้ว”



                “อ้าวน้องๆ ก็แอดมาหรอ ชมพู่รับเลยก็ได้ เรารู้จักน้องๆ แล้ว”



                “มันคงดีใจตาย ถ้ารู้ว่าฉันกดรับแอดให้ แล้วเพื่อนที่เทพศิรินทร์นี่ยังไง รับไหม?”



                “...เอาไว้ก่อนแล้วกัน” ตอนนี้ตอบได้เท่านั้นจริงๆ นั่นแหละ ว่าพลางก้มหน้าหลบสายตาเพื่อน



                “ปั้น อย่าบอกว่าไอ้หมอนี่คือคนที่เคยแบนแกนะ”



                “อ่าก็...”



                “ใช่จริงด้วย ถึงว่านายมันใช้ฉันยิกๆ”



                “ใช้อะไรหรอ” เราถามตาโต ท่าทางนายจะรู้จากเอ็มเจแน่ๆ แม้ว่าเราจะไม่บอกเขาว่าเพื่อนคนนั้นเป็นใคร แต่คนฉลาดอย่างนายคงเดาได้ไม่ยาก



                “ไม่มีอะไรหรอก” ชมพู่บอกปัดก่อนจะส่งมือถือคืน เรื่องของชานนท์อยู่ในส่วนลึกของเรามาหลายปี แน่นอนว่าเก็บไว้อย่างแน่นหนาจนถึงวันศุกร์ที่แล้ว



                “โอเคไหมปั้น” ชมพู่โบกมือไปมาตรงหน้า เอกสารบนโต๊ะถูกลืมอย่างสมบูรณ์แบบ



                “โอเค”



                “กินข้าวกันไหมวันนี้ เราไม่ได้กินข้าวเย็นด้วยกันมานานแล้วนะ”



                “ได้สิ อะไรดีล่ะ”



                “อืม....”



                “ชาบู!” เราร้องขึ้นมาพร้อมกันก่อนจะหัวเราะเบาๆ เพื่อนรักของเรากำลังปลอบใจเราอยู่ล่ะสิ เธอช่างรู้ใจโดยไม่ต้องอธิบายอะไรเลย



                ...ขอบคุณนะ...



 



                “สามชั้นนนน”



                Rrrrr Rrrrr Rrrrr Rrrrr



                “สันนอกกกก”



                Rrrrr Rrrrr Rrrr Rrrrr



                “สันในนนน”



                Rrrrr Rrrrr Rrrr Rrrrr



                “ปั้น ก่อนแกจะตาวาวตื่นเต้นเพราะเจอเนื้อ แกช่วยรับโทรศัพท์ก่อนดีไหม?”



                “ไม่เป็นไรเดี๋ยวค่อยโทรกลับก็ได้ เรากลัวกินไม่ทันชมพู่”



                “ปั้น...” ไม่ทันเห็นว่าชมพู่กลอกตามองบน “นี่มันบุฟเฟต์นะ ไม่ทันก็สั่งใหม่ดิ”



                “โห่” เราทำท่ายกไหล่ลง หูตกเหมือนหมาหงอย ...ถ้ามีคนสั่งเนื้อหมดร้านล่ะ เราก็อดสิ...



                “ไปรับโทรศัพท์”



                “ครับบบบ”



                เราหยิบมือถือที่มุมโต๊ะขึ้นมาแล้วก็พบว่าระบบแจ้งเตือนนี้ไม่ได้มาจากสายเข้า แต่เป็นใครซักคนที่กำลังวิดีโอคอลมาหาเราอยู่เดาได้ไม่ยาก นับตั้งแต่วันนั้นเรากับเขาก็คุยกันเหมือนเดิม เพิ่มเติมคือความรู้สึกที่ไม่เหมือนเดิม นั่นแหละ..ไม่บ่อยนักที่เขาจะวิดีโอคอลมาแบบนี้



                (พี่ปั้น)



                “นาย เราพูดไม่ได้เราอยู่ด้านนอก” เราตกใจที่หน้าของเขาโผล่ขึ้นมากลางจอ เรารีบป้องมือกับโทรศัพท์แล้วตอบกลับไป



                (พี่ปั้นถ่ายเพดานทำไมเนี่ย เอาหน้ามาสิครับ)



                “นายเราอยู่ข้างนอก” เรากระซิบชิดโทรศัพท์ เหลือบมองชมพู่ที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นพร้อมกับคีบหมูเข้าปาก ดูเหมือนไม่ใส่ใจแต่เราว่าใส่ใจแน่นอน



                (อะไรนะครับพี่ปั้น) เขาแทบจะตะโกนกลับมา เสียงหม้อไฟฟ้ามากกว่าเจ็ดหม้อในร้านนี้กำลังแข่งกันเสียงดังกลบการได้ยินของเขา



                “เราไม่สะดวกคุย แค่นี้นะ” สุดท้ายเราก็หันกล้องมาที่ตัวเองจนได้ บนจอสมาร์ทโฟนมีหน้าเราอยู่ในช่องเล็กๆ



                (เฮ้ยๆๆ พี่ปั้นนน แกล้งนิดเดียวเองงง) พอเราจะวางสายล่ะได้ยินชัดเชียวนะ



                “กินอยู่” เราโชว์ตะเกียบ “แกล้งเราทำไม”



                (เอ้า ก็อยากเห็นหน้าพี่ปั้นมากว่าเพดานนี่นา กินข้าวกับใครครับ)



                “ชมพู่”



                (รู้อยู่แล้วล่ะ)



                “กวน...” เราว่าแบบไม่จริงจัง พึ่งสังเกตว่าเขาใส่แว่น และกำลังเดินไปที่ไหนซักที่หนึ่ง “มีอะไรอีกไหม เรากินไม่ทันเพื่อนนะ”



                เราส่ายหน้าน้อยๆ มองเราเหมือนเป็นเด็ก แอบเคืองเพราะเราโตกว่า



                (ผมจะถามว่าวันพรุ่งนี้ให้ผมไปรอที่เดิมนะครับ)



                พรุ่งนี้ศุกร์แล้วหรอ?



                เราทำท่าคิด ลืมอะไรนะเรา ชมพู่ที่มองเราตอนไหนก็ไม่รู้เอ่ยขึ้น



                “ปั้น แกไม่ได้บอกน้องมันหรอว่าอาทิตย์นี้แกต้องอยู่ทำงาน”



                “ฮ้า ลืมเลย ถ้าชมพู่ไม่บอก พรุ่งนี้เราจะกลับบ้านแล้วนะเนี่ย”



                “พ่อคนรักบ้าน รักวันศุกร์จริงๆ เลยแกน่ะ”



                “เราเปล่าซะหน่อย แค่คิดถึงแม่เอง”



                “หมั่นไส้!”



                (พี่ปั้น...พี่ปั้น...พี่ป้านนน)



                “เด็กอะไรไม่อดทนเอาซะเลย แกไปคุยให้มันเสร็จๆ เดี๋ยวมีคนเรียกร้องความสนใจ ฉันจะไปเข้าห้องน้ำแป๊บนึง ฝากของด้วย” ชมพู่ว่างั้นแล้วก็ลุกออกไป



                ...ชมพู่ ต่อให้เราหรอ เราขอคีบหมูก่อนนะ...



                เราตักกินสองชิ้นแล้วก็นึกขึ้นได้ว่ามีคนจ้องอยู่ “แหะๆ เออ...นาย เราลืมบอก”



                (บอกอะไรครับ)



                “อาทิตย์นี้เรามีนัดทำงาน ไม่ได้กลับไปนอนที่บ้าน”



                (เฮ้ ได้ไงอะ) เขาทำหน้างอง้ำ ขมวดคิ้ว จ้องตาเราผ่านกล้อง (งี้ผมจะได้เจอพี่ปั้นวันไหนครับ)



                “ศุกร์หน้าแหละมั้ง แล้วช่วงนี้เรายุ่งมากๆ อาจจะไม่ตอบนะบอกไว้ก่อน”



                (ยุ่งก็รีบทำงานสิครับ มากินชาบูได้ไง อยู่ห้องทำงานให้เสร็จเลยไม่ต้องออกไปไหน) เสียงต่อว่าเราดังมาตามสาย



                “ได้ไงอะ” เราพูดบ้าง “ทำงานกลุ่มนะไม่ใช่งานเดี่ยว”



                (พี่พู่ทำงานด้วยไหมครับ)



                “ทำสิ กลุ่มเดียวกัน”



                (เฮ้อ ก็ได้ ดูแลตัวเองด้วยนะพี่ปั้น...)



                “แล้วนี่นายจะออกไปไหน ค่ำแล้วนะ” 



                (เป็นห่วงหรอครับ)



                “เราแค่ถามเอง”



                (ฮ่าๆๆ ผมจะออกไปอ่านหนังสือที่หอเพื่อน ที่โทรมาหาเพราะมีคนหาย)



                “โอเค ตั้งใจอ่านนะ บาย”



                (เฮ้ย ยังพูดไม่จบ)



                “นาย...เราเป็นห่วง...”



                (...พี่...) ตาเขาเป็นประกาย มองเราด้วยความรู้สึกอะไรบางอย่าง ด้านหลังเขาเปลี่ยนเป็นทางมืดๆ แต่ก็ยังมีไฟพอให้เห็นทาง



                “เราเป็นห่วงหมู ขอกินก่อนนะ”



                ...ต้มนาน เนื้อแข็งน่าดู...



                (พี่ปั้น!...)



                ตริ๊ง!



                เราอมยิ้ม แคปภาพหน้าจอที่เขาทำหน้าเหวอได้ทัน



                “ไง คุณปั้น”



                “เข้าห้องน้ำเสร็จแล้วหรอ”



                “มีคนให้คุยนี่มันโลกสีชมพูจังน้า” ชมพู่ที่นั่งลงตรงข้ามเราคว้าตะเกียบทันทีที่กลับมาจากห้องน้ำ แถมยังพูดจาล้อเราอีกด้วย เธอควานตะเกียบไปในหม้อสองสามทีแล้วก็เริ่มขมวดคิ้ว



                “ปั้น!”



                “อะไรหรอ”



                “ทำหน้าซื่ออีก แกกินเนื้อหมูหมดแล้วใช่ไหม?!”



                “ก็...” อย่ามองเราแบบนั้น



                “น้อง! สั่งเพิ่ม! เอาแต่เนื้อผักไม่ต้อง!”



                ...โธ่ ทำไมมองเราแบบนั้น เราแค่ย้ายหมูมาอยู่ในท้องเอง กลัวมันเหงา...

 



.

.

                งานกลุ่มผ่านไปได้ด้วยดี เรามีพรีเซ้นท์ในวันพุธ หน้ากระดาษที่เตรียมข้อมูลมีรอยเน้นข้อความจนกระดาษแทบยุ่ย คืนก่อนพรีเซ้นท์เราไปค้างที่หอเพื่อนในกลุ่มเพื่อซ้อมและตอบคำถามที่อาจารย์อาจจะยิงมา...อย่ามองเราแบบนั้น ก็ใต้หอเพื่อนน่ะ มีห้องทำงานที่สามารถอยู่ได้ถึงเช้า เรากับชมพู่ รวมถึงเพื่อนในกลุ่มเลยไปขลุกตัวอยู่ที่นั่น

 

               ตอนที่เราเผลอฟุบตัวหลับอยู่นั้น นายโทรเข้ามาพอดี และชมพู่ตัวแสบก็แก้แค้นเราเรื่องหมูในวันนั้น อา...อาจจะเพราะความหมั่นไส้ส่วนตัว เธอว่ามาอย่างนั้น การแก้แค้นของชมพู่เริ่มต้นขึ้นโดยการกดรับโทรศัพท์ แล้ววางไว้ข้างๆ เรา ห้องอ่านหนังสือใต้หอตอนเที่ยงคืนไม่มีคนมากนัก และมันเงียบพอที่จะทำให้ได้ยินอะไรชัดเจน



                ชมพู่บอกให้เพื่อนชื่อเต๋อเดินเข้ามาปลุกให้ซ้อมต่อ แถมยังบอกเต๋อว่าให้กระซิบที่ข้างหูเพราะเราจะตื่นง่ายกว่าเขย่าไหล่ เต๋อยอมทำตามอย่างว่าง่าย เพราะเขาแอบชอบชมพู่อยู่นั่นเอง



            “ข้าวปั้นตื่นได้แล้ว...”



            “อื้อ...”



            “มาต่อกันเถอะ”




             แน่นอนว่าเพราะคำพูดนั้น นายร้องตะโกนดังออกมาจากลำโพงจนเราสะดุ้งตื่น



                เรื่องราวจบด้วยเสียงหัวเราะของชมพู่ ความงงๆ มึนๆ ของเราและเต๋อ กับคนที่โวยวายแต่ทำอะไรไม่ได้อย่างนาย เขาดุเราจนชมพู่ต้องคว้าโทรศัพท์ไปพูดเอง

 

                “กลับไงวันนี้”



                “นายบอกว่าจะมารับล่ะ”



                “นี่แกอวดฉันหรอ”



                “หา...เปล่าซะหน่อย เขาจะมารับจริงๆ” ถึงแม้ว่าเราจะห้ามแทบตายเขาก็ขอมารับ บอกว่ารถตู้อันตราย ไม่อยากให้เรานั่ง ให้ตายเถอะ เรานั่งทุกวันศุกร์มาเกือบสี่ปีแล้วนะ พอเล่าเรื่องนี้ให้แม่ฟัง แม่ก็เห็นดีเห็นงามด้วย อีกอย่างพ่อกับแม่ต้องไปงานเลี้ยงรุ่นที่พัทยา นอนค้างที่นู่นตั้งแต่คืนนี้เลย



                “ไม่ใช่ว่าตามติดแกจนเสียการเรียนหรอกนะ” พอชมพู่พูดแบบนั้นเราถึงนึกขึ้นได้



                ...ไม่หรอกมั้ง เขาขยันจะตายไป…



                “มารับกี่โมงล่ะ”



                “เขาเลิกประมาณสี่โมง วันนี้เขามีเรียนก็คงถึงที่นี่ห้าโมงกว่าๆ ล่ะมั้ง”



                “คุยกันเกือบทุกวัน แถมยังมารับกันขนาดนี้ ยิ่งกว่าจีบแล้วมั้งงง เอ๊ะเดี๋ยวๆ แกรู้ตัวใช่มั้ยว่าเขาจีบ”



                “อื้ม”



                “เออดีหน่อยที่รู้ ไม่งั้นนายมันคงหนักใจน่าดูมาหลงคนมึนๆ อย่างแกเนี่ยยย”



                “ไม่เห็นมึนตรงไหนเลย” เราลูบท้ายทอย ชมพู่ส่ายหน้าก่อนจะผลักหัวเราเบาๆ เธอบอกว่าวันนี้จะแวะเข้าไปดูทีมบาส ก่อนไปชมพู่ขอถ่ายรูปเราหนึ่งรูป ขอให้ยิ้มกว้างๆ ด้วย จากนั้นเราก็กลับหอ ไม่นานเสียงแจ้งเตือนจากเฟซบุ๊กก็ดังขึ้น



            Chompoo Poochom ดีใจที่เห็นแกยิ้มแบบนี้ทุกวันนะ หมาปั้น with Khoapun Punnathad



                “เราไม่ใช่หมาซะหน่อย”



                ถึงอย่างนั้นเราก็ยิ้มต่อไปอีกสิบนาทีเลยล่ะ

 

                Rrrrr Rrrr



                นั่งเล่น นอนเล่นไปซักพัก พอได้ยินเสียงโทรเข้า เรากดรับด้วยมือข้างหนึ่ง อีกข้างหนึ่งก็คว้ากระเป๋า ท่าทางเขาจะมาแล้ว



                “ถึงแล้วหรอ”



                (พี่ปั้นครับ... อาจารย์จะขอสอนต่อเพราะอาทิตย์หน้าอาจารย์ติดธุระ ผมว่าผมไปรับพี่ปั้นไม่ทันแน่ๆ)



                “อ่า งั้นหรอ” เราก้มหน้ามองเท้า



                (ขอโทษนะครับ ผมจะรอที่ป้ายรถเมล์เหมือนเดิม ขืนให้พี่ปั้นรอผมเลิก รถตู้คงหมดแล้วแน่ๆ)



                “โอเค ไม่เป็นไร อันที่จริงเรากลับเองได้อยู่แล้ว”



                (พี่ปั้น ผมขอโทษจริงๆ นะครับ)



                “ทำไมทำเสียงแบบนั้น เราโอเค”



                (เฮ้อ แล้วเจอกันครับ ระวังตัวด้วยนะครับ)



                “บาย”



                เราวางสาย เราไม่ได้พูดประชดแต่อย่างใด แต่หัวใจฟีบลงนิดหน่อย มองรอบห้องเช็คความเรียบร้อยก่อนจะเดินออกจากห้องมาเพื่อเดินทางกลับบ้าน



                คนที่ต้องเดินทางกับรถสาธารณะอย่างรถตู้ คงจะเคยอ่านบทความเรื่องที่นั่งที่ปลอดภัยที่สุด เราเคยอ่านมาเหมือนกัน แต่ต้องบอกเลยว่ารถตู้น่ะเลือกที่นั่งไม่ได้หรอก นอกจากเราจะได้ขึ้นมาคนแรก วันนี้ก็เหมือนกัน เราได้นั่งข้างแม่ลูกคู่หนึ่งที่เบาะหน้าสุดหลังคนขับ เป็นที่นั่งตรงที่จัดได้ว่าอันตรายที่สุด



                เราคาดเข็มขัดนิรภัยถึงแม้จะอึดอัด ก่อนหยิบวรรณกรรมซีไรต์ปี 40 ของอ.วินทร์ขึ้นมาอ่าน



                “พี่อ่านอะไร” เสียงเล็กๆ ด้านข้างดังขึ้น



                “หนูแหวนอย่าไปรบกวนพี่เขา นั่งนิ่งๆ ลูก”



                “ไม่เป็นไรครับ พี่อ่านหนังสือครับ”



                “ขอโทษด้วยนะจ๊ะ”



                หนูแหวนเป็นเด็กหญิงที่น่าจะอายุประมาณ 6 ขวบ เธอสนใจสิ่งที่เรากำลังอ่านอยู่ ตลอดทางเราเหมือนได้เพื่อนใหม่ เพราะเรานั่งติดกัน เสียงพูดคุยเลยไม่ดังรบกวนคนอื่นมากนัก



                ผ่านไปไม่นาน หนูแหวนก็หลับ เธอเอนหัวมาพิงไหล่เรา และตอนนี้ฟ้าเริ่มมืด มันมืดจนใจเราสั่นแปลกๆ เราเหลือบมองคนขับที่คุยโทรศัพท์มาได้ห้านาทีแล้ว ก่อนจะมองตรงเบาะหลังคนขับที่มีขวดแรงเยอร์และกระป๋องกาแฟซุกตัวอยู่ในนั้น ...คงไม่มีอะไรหรอกมั้ง...



                เพราะการเดินทางในวันศุกร์มักจะยาวนานกว่าวันอื่นๆ ดังนั้นหลายคนเริ่มจะหาท่าทางที่สบายเพื่อพักสายตา เราเองก็เหมือนกัน



                ...ของีบแป๊บนึงแล้วกันนะ...

 
[ต่ออีกนิดดด]
มาคุยกันได้ที่นี่เด้ออออ
https://twitter.com/jaevin3
#คนกลาง #คุณชาย2017 #เรากับเขา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ jaevin

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 89
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 54

ถูกใจให้เป็ด +4
.

.

                “เลิกคลาสได้ อาทิตย์หน้างด อย่าหลงมาเรียนกันล่ะ”

 

               “เฮ้ วู้ววว”



                ตึก ตึก



                “เฮ้ย เชี่ยนายรีบไปไหนวะ”



                “ไว้คุยกันเว้ยกูมีธุระ”



                มือของเพื่อนที่เอื้อมมาแตะไหล่คว้าได้แต่ลมเท่านั้น นายหยิบกระเป๋าและพุ่งตรงออกจากห้องมาอย่างรวดเร็วราวกับนักวิ่ง เขาตรงไปยังลานจอดรถหน้าคณะ ตรงมุมสุดนั้นมีรถของเอ็มเจจอดอยู่ กุญแจที่ยืมมาตั้งแต่เมื่อวานซ่อนตัวเงียบๆ อยู่ในกระเป๋าสะพายข้าง กุญแจนั่นซ่อนตัวจนเขาชักหงุดหงิด



                “อยู่ไหนวะเนี่ย คนยิ่งรีบๆ อยู่”



                ไม่รู้ทำไม วันนี้เขาคิดถึงพี่ปั้นมากกว่าปกติ เขาอยากเจอพี่ปั้นวงเล็บว่าโคตรๆ และนี่คงเป็นครั้งแรกที่ไม่ได้เจอพี่ปั้นเกือบสองอาทิตย์ แค่ได้เห็นหน้าพี่ปั้นเหมือนได้เติมพลังสว่างให้กับชีวิตมืดๆ ของเขาได้มากแล้ว



                “ไอ้นาย”



                เสียงเรียกดังขึ้นด้านหลังพร้อมกับการปรากฏตัวของคนบางคน คนที่ทำให้พี่ปั้นซึมเวลาอยู่กับเขา หน้าเศร้าๆ ของพี่ปั้นพาลให้เขาเกลียดคนที่พี่ปั้นนึกถึงอยู่



                “รีบไปไหนวะ”



                “เรื่องของผม” เสียงเขาสั้นห้วน เผลอเก็บอารมณ์ไม่อยู่ซะแล้ว



                ...โดนขังในห้องดนตรีหรอ กล้าดียังไงวะ...



                “เชี่ยนี่ กูพี่มึงนะ”



                “มีอะไรวะพี่ชา ผมรีบ” เขาปรายตามองรุ่นพี่ครู่หนึ่ง ข่มอารมณ์อยากต่อยหน้าคนไว้ในใจ



                “ก็มึงรีบเนี่ยแหละเลยทำไอ้นี่ตก” พี่ชาส่งยิ้มขำมาให้ก่อนจะยื่นกุญแจรถมาตรงหน้าเขา



                เขาชะงัก “ขอบใจพี่”



                “กินเหล้ากันไอ้นาย มึงไม่ได้กินเหล้ากับกูนานแค่ไหนแล้ววะเนี่ย ไปร้านเหล้าทีไรไม่เห็นหัวมึงทุกที” อีกคนไม่ได้สนใจความรีบร้อนของเขา กลับเท้าแขนที่ประตูฝั่งคนขับแล้วพูดด้วยน้ำเสียงสบายๆ



                นายย้อนกลับไปในความทรงจำ เขากับเพื่อน รวมถึงรุ่นพี่ใช้ชีวิตสุดเหวี่ยงมาเกือบสามปี แต่ก่อนเขาไม่ได้สนใจตัวเองมากนัก เพราะไม่มีใครให้เป็นห่วงและไม่มีคนที่ห่วงตัวเขาเอง รุ่นพี่คนนี้เป็นพี่ที่สอนเขาทุกอย่าง จนเขาเคยนึกอิจฉาชีวิตดีๆ ของรุ่นพี่...ชีวิตที่มีความสุขของรุ่นพี่ทำให้เขาคิดถึงพี่ปั้นขึ้นมาอีกระลอก อีกคนสุขแต่อีกคนเศร้าแทบตาย



                ...แม่ง ยกโทษให้ไม่ได้...



                 “ไปก่อนนะพี่ รีบว่ะ” เขาตัดบท หมุนตัวเปิดประตูรถโดยไม่สนใจเจ้าของดวงตาสีน้ำตาลคู่นั้นเลยแม้แต่น้อย



                นายเกลียดการจราจรของกรุงเทพฯ ชะมัด เขาที่นั่งอยู่หลังพวงมาลัยเหลือบมองไปด้านหน้า ไฟท้ายรถนับสิบเหมือนดาวสีแดงบนถนนคอนกรีต ฟ้ามืดกว่าปกติจนนายรู้วูบโหวงอยู่ในใจ แม้ว่าท่าพระกับปิ่นเกล้าจะไม่ได้อยู่ไกลกันมานักแต่วันนี้กลับรู้สึกว่ามันไกลกันเหลือเกิน



                “ทำไมหงุดหงิดแบบนี้วะ”



                เขาพึมพำกับตัวเอง มันเกิดจากความร้อนรุ่มที่ใจ ที่เขาให้เหตุผลว่าอาจจะเป็นเพราะรถติด วันนี้แผนที่วางไว้รวนไปหมด เขานึกถึงเสียงหงอยๆ ของพี่ปั้นได้ และอยากจะชกหน้าตัวเองที่ทำให้พี่ปั้นรู้สึกแบบนั้น ไม่รักษาสัญญาเอาซะเลย ก็สัญญาว่าจะไปรับเเท้ๆ นายเอื้อมมือไปกดเปิดวิทยุให้ช่วยอยู่เป็นเพื่อน เขาเปิดเสียงดังพอประมาณแต่ไม่ได้ใส่ใจฟังเนื้อหามากนัก



                เขาฝ่าฝันความหงุดหงิดโดยการคิดถึงพี่ปั้น อันที่จริงตั้งแต่รู้จักกับพี่ปั้น เขาเห็นหน้าพี่ปั้นล่องลอยอยู่ในความคิดเสมอ ซึ่งนั่นดีแล้วล่ะ นายมักจะภูมิใจและแอบยืดอกอยู่นิดๆ เมื่อพบว่าตัวเองเป็นคนเดียวที่พี่ปั้นยิ้ม หัวเราะ งอน หรือระบายความรู้สึกให้เขาฟัง แน่นอนว่าเขาอยากจะเป็นคนเดียวและสุดท้ายที่ได้ครอบครองทุกความรู้สึกของพี่ปั้น



                พี่ปั้นจะรู้ตัวไหมนะว่ามีคนเป็นบ้าเพราะพี่ปั้น



                เขาผ่านพาต้าปิ่นเกล้ามาซักครู่หนึ่งแล้ว อีกไม่นานก็จะถึงจุดนัดพบ เขาต้องหาที่จอดรถอาจจะในห้างแล้วค่อยเดินออกมารับ วันนี้เขาจะชวนพี่ปั้นลองกินอะไรดีนะ แค่คิดถึงใจก็เต้นแรงไม่หยุด เรื่องเล็กๆ น้อยๆ ที่พี่ปั้นแสดงออกก็ทำให้เขาตกหลุมรักได้ซ้ำๆ แต่จู่ๆ เขาก็ต้องขมวดคิ้ว ความรู้สึกวูบไหวในท้องนี่มันอะไรกัน



                และเขาก็ได้รับคำตอบที่ทำให้เลือดในกายเย็นวาบ



                 “ข่าวอุบัติเหตุพึ่งแจ้งเข้ามาเมื่อกี้นะคะ เวลาประมาณ 19.00 รถตู้กรุงเทพฯ – นครปฐมหมายเลขข้างรถ xx-xxx เสียหลักชนแท่งมาริเอ่อ เบื้องต้นทราบว่ารถตู้คันดังกล่าวหักหลบรถโตโยต้าหมายเลขทะเบียน xx-xxxx ที่ขับเเซงมาด้วยความเร็วสูงบริเวณโค้งสายใต้เก่า ที่จุดเกิดเหตุเจ้าหน้าที่ได้เข้าไปให้ความช่วยเหลืออย่างเร่งด่วนเพื่อไม่ให้กีดขวางการจราจร ขณะนี้ยังไม่มีรายงานผู้เสียชีวิตค่ะ ผู้ที่จะเดินทางโปรดตรวจสอบ...”



                ...พี่ปั้น...



                นายเบิกตากว้าง มือที่กำพวงมาลัยสั่นเล็กน้อย ตบไฟเลี้ยวเข้าข้างทางก่อนจะควานหาโทรศัพท์ในกระเป๋า



                “หยุดสั่นดิวะ!”



                เพราะมือที่สั่นของเขาจึงไม่สามารถปลดล็อกโทรศัพท์สำเร็จซักที ถ้าพี่ปั้นเจ็บ ...กูจะไม่มีวันยกโทษให้มึงแน่ไอ้นาย… เขาจะบ้าอยู่แล้ว เขาตายแน่ๆ ถ้าพี่ปั้นเป็นอะไรไป เขากำลังกดโทรออกและนั่นเป็นจังหวะเดียวกับที่มีสายเข้าพอดี



                Rrrrrr Rrrrrr



                “พี่ปั้น!” เขากดรับโทรศัพท์แล้วกรอกเสียงลงไปอย่างรวดเร็ว หวังในใจว่าคนของเขาจะปลอดภัยดี ทว่าเสียงที่ตอบกลับมานั้นทำเอาใจเขาถูกบีบไม่มีชิ้นดี



                (เอ่อ คุณเป็นญาติคุณปัณณฑัตใช่ไหมคะ คุณปัณณฑัตประสบอุบัติเหตุกำลังเข้าตรวจอยู่ที่โรงพยาบาลเจ้าพระยาค่ะ...)



                นาทีนั้น นายรู้สึกเหมือนโลกถล่มทับลงมาที่ใจให้หยุดเต้นไปชั่วขณะ

 



                เขาเดินเข้ามาในบริเวณโรงพยาบาล เสียงรองเท้าผ้าใบกระทบพื้นมันปลาบดังสะท้อนเป็นจังหวะ หน้าทางเข้ามีรถพยาบาลเปิดเสียงไซเรนดังวุ่นวาย แต่ไม่เท่าใจเขาตอนนี้ นายเร่งฝีเท้าตรงไปยังห้องฉุกเฉินที่พยาบาลบอกเมื่อครู่ ถ้าในมือเขาไม่มีโทรศัพท์และกุญแจรถ ป่านนี้เขาคงกำมือแน่นจนเลือดโชก



                “พี่ปั้น” เขาเรียก เขาต้องเรียกแม้ไม่รู้ว่าพี่ปั้นอยู่ตรงไหน คนเจ็บหลายคนร้องโอดโอยให้ได้ยิน เขาไม่สนใจ พี่ปั้นอยู่ที่ไหน



                “คุณคะ ติดต่อทางนี้ค่ะ”



                “ปัณณฑัต เขาชื่อปัณณฑัต” นายบอกพยาบาลที่เคาน์เตอร์ด้วยเสียงราบเรียบ แต่ในใจเขากระวนกระวายหนัก และสายตาเขากวาดไปทั่ว



                “รอซักครู่นะคะ”



                “ผมรอไม่ได้แล้ว!” เขาตวาดลั่นอย่างควบคุมไม่อยู่ หลายคนหันมาอย่างตกใจ เขาใจสั่นไปหมดเมื่อเหตุการณ์ในตอนนี้ซ้อนทับกับตอนที่พ่อแม่เขาเสียชีวิต พวกเขาก็ดีแต่พูดแบบนี้ รองั้นหรอ เขาจะหาเอง! เขาจะไม่ยอมให้เหตุการณ์บ้าๆ พรากใครไปอีกแล้ว



                ขณะที่เขาหันรีหันขวางเพ่งสายตามองไปทุกจุด ประตูห้องฉุกเฉินก็เลื่อนออกช้าๆ



                คนที่เขาตามหาเดินจูงมือเด็กผู้หญิงคนหนึ่งออกมา เขามองคนตรงหน้านิ่งราวกับทั้งโลกหยุดหมุน และทันทีที่เห็นเขา พี่ปั้นก็เม้มริมฝีปากแน่น ขอบตาแดงขึ้นมาเสียอย่างนั้น         



                พี่ปั้นคนดี เขาต่างหากที่ต้องรู้สึกแบบนั้น



                ใจที่ถูกบีบจนหายใจไม่ออกตั้งแต่รู้ข่าว...เริ่มคลายลง...



                เขาโกรธตัวเองที่พี่ปั้นต้องมาเจออะไรแบบนี้ ถ้าเขามารับตามที่สัญญาไว้ มันก็คง... นายกัดฟัน เมื่อมองพี่ปั้นเหนือคิ้วของพี่ปั้นมีผ้าปิดแผลที่มีรอยเลือด กับบริเวณข้อศอกทั้งสองข้าง เขานิ่วหน้า สะกดกลั้นอารมณ์ของตัวเองไว้เต็มที่ เขารู้สึกปวดใจอย่างที่สุดเมื่อมองแผลเหล่านั้น



                “เจ็บไหมครับพี่ปั้น” เขาพูดเสียงเบาหวิว ยกมือสั่นๆ ของตัวเองไปแตะที่ข้างแก้ม อยากกอดพี่ปั้น แต่กลัวพี่ปั้นเจ็บกว่าเดิม



                “นี่หรอ...นิดหน่อยเอง” พี่ปั้นส่งยิ้มกลับมา เป็นยิ้มที่เข้ากับใบหน้าพี่ปั้นที่สุด แต่พี่ปั้นยังคงเป็นพี่ปั้น ไม่เคยทำให้คนอื่นต้องรู้สึกแย่เพราะตัวเอง “ดีนะคนขับเบรกทัน ไม่เจ็บแย่เลยเนอะหนูแหวน” พี่ปั้นหันไปหาเด็กผู้หญิงคนนั้นที่ไม่มีร่องรอยบาดเจ็บแล้วหันมามองเขา แววตาของพี่ปั้นสั่นไหวน้อยๆ ยามเมื่อสบตากัน



                “ผมขอโทษนะครับพี่ปั้น” เขาไล้นิ้วโป้งที่หางตาของพี่ปั้น



                ...กลัวใช่ไหมครับ ผมก็กลัว...



                “ไม่เป็นไรนะ เราไม่เป็นไร”



                เขาอ่อนแอให้กับคนๆ นี้อย่างสมบูรณ์ ไม่รู้ว่าสีหน้าของเขาเป็นแบบไหน พี่ปั้นถึงก้าวเท้าเข้ามาใกล้เขา ปล่อยมือที่จับเด็กผู้หญิงคนนั้นแล้วกอดเขาแทน



                นายซบหน้ากับลาดไหล่ของอีกคน ความอบอุ่นของพี่ปั้นต่อชีวิตเขาให้ยืดยาวไปอีก ไม่รู้ว่าใครปลอบใครกันแน่ แต่สองมือของเขารั้งเอวพี่ปั้นเข้ามาจนแนบชิด



                ...หัวใจผมยังเต้นอยู่ใช่ไหม...



_______

น้องงงงงงงงงงงงง
เรามาเเล้ว น้ำตาจะไหลลลล
ขอโทษที่มาช้านะคะ
ตอนนี้แอบมีพาร์ทเขามาเล็กน้อย
เเละน้องนายมาแบบกั๊กๆ
ส่วนพี่ปั้นมักจะมีปัญหากับอาหารเสมอ555
รักทุกคนค่ะ
#เราเอง #เรากับเขาไง

*เราเข้ามาแก้ไขข้อมูล ต้องขอบคุณนักอ่านท่านหนึ่งที่บอกเราเรื่องเส้นทาง
เเหะๆ เราไม่สันทัดทางนี้ซะด้วย ต้องขอบคุณมากๆ เลยค่ะ
ถ้าผ่านเข้ามาเห็น จะบอกว่าเราดีใจมากๆ ที่มีมาทักท้วง ขอบคุณจากใจจริงอีกครั้งค่ะ*

ขอบคุณทุกคนด้วยค่ะ เลิฟ
 :L2: :กอด1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-12-2017 21:04:40 โดย jaevin »
มาคุยกันได้ที่นี่เด้ออออ
https://twitter.com/jaevin3
#คนกลาง #คุณชาย2017 #เรากับเขา

ออฟไลน์ fahsai

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 795
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด 0
ปั้นปลอดภัยก็ดีแล้วววว ,❤️❤️

ออฟไลน์ villevia

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 8
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด 0
พี่ปั้นยังคงความน่ารักไปทุกคน ชอบตอนกินชาบู ชอบความเป็นเพื่อนของพี่ปั้นกับชมพู่ ตอนหลังนี่ใจหายเลยย ดีที่คนเขียนไม่ตัดให้ค้าง

ออฟไลน์ utamon

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 764
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10

ถูกใจให้เป็ด 0
น้องนายไม่โทษตัวเองน้าา พี่ปั้นปลอดภัยแล้ว :กอด1:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11727
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 348

ถูกใจให้เป็ด 0
 :เฮ้อ:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4505
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29

ถูกใจให้เป็ด 0
 :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ: :เฮ้อ:
ดีนะที่พี่ปั้นไม่เป็นไร

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 70

ถูกใจให้เป็ด 0
ตกใจหมดเลยยย พี่ปั้นนนนน นึกว่าจะเป็นอะไร นั่งตรงที่อันตรายที่สุดด้วย
เหมือนเขาคนนั้นจะอยากเข้ามาในชีวิตพี่ปั้นอีกนะ นายกันซีนไว้ๆ  :katai4:

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 427
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 4

ถูกใจให้เป็ด 0
แงง ดีแล้วที่ไม่เป็นอะไร :ling2:
พี่ปั้นน่ารักมากเลยย อยากบีบบบ
ดาวเหนือที่คอยนำทาง เวลาที่เธอหลงทาง เดินทางตามหา เธอมาเนิ่นนาน รอวันที่เราจะได้พบกัน

ออฟไลน์ theindiez

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 37
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด 0
อยากกินชาบูเลยยย 555 พี่ปั้นตกลงได้แล้วนี่รอลุ้นแทนนายมากอ่ะ แง้

ออฟไลน์ panpang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ้ยยยย   :katai1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ 0%

  • 0percent.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 77
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด 0
พระคุ้มครองนะพี่ปั้น ลุ้นจะเเย่สุดท้ายปลอดภัยก็ดีเเล้วใจหายหมดเลย
† mickey the pooh
jiwon & hanbin♡

ออฟไลน์ faluao

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1

ถูกใจให้เป็ด 0
ฮืออออ พี่ปั้นดีแล้วที่ปลอดภัยค่ะ ใจหายหมดเลยยยยยย

ออฟไลน์ crazydoii

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1093
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5

ถูกใจให้เป็ด 0
โอ้ย ใจหายใจคว่ำ

ออฟไลน์ yasperjer

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 22
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 2

ถูกใจให้เป็ด 0
พี่ปั้นคนดี ไม่เป็นอะไรมากก็ดีแล้ว
ขวัญเอ๊ยขวัญมาทั้งน้องนายและพี่ปั้นนะคะ :mew2:

 




สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด