OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 1769653 ครั้ง)

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
รอตอนที่  ของใหม่กับของเก่า เผชิญหน้ากัน



ว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นหรือเปล่า











 :undecided: :undecided:

ออฟไลน์ ronlbb

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1455
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
เมียเก่า กับภรรยาใหม่

ใครกันแน่จะแน่กว่ากัน

5555+

Solar cell

  • บุคคลทั่วไป
สนุกปนเศร้าอ่ะ สงสารไอ่น้องเนมมัน

ใครก็ได้ช่วยไปพามันออกมาที

ออฟไลน์ Ak@tsuKII

  • Honeymoon
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-3
อาหารในคุก น้องเนม บรรยายซะแทบอ๊อก!

มีศัพท์แปลกๆๆแฮะ อิอิ

พี่โต ขาโหดจริงๆๆ  แต่โชคดี นะที่พอเข้ามาในคุกแล้วพระเอกเป็นขาใหญ่

เลยไม่ค่อยมีใครกล้าแหยมเท่าไหร่  นอกจากไอพี่โต ที่ขยันแกล้ง 555

เนมก็ฮาดี อิอิ  ชอบๆๆ รอตอนต่อไปนะคะ



 

morrian

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4: ได้อ่านต่ออีกสองตอนแระ

เมื่อไหร่จะมาอีกล่ะค้าบบบ

เมียเก่าพี่โตมาหรอ ยังงี้ เมียใหม่ซิงๆ

อย่างน้องเนม จะทำไงละเนี่ยย??

แต่ของเก่ามีหรือจะสู้ของใหม่ได้ใช่มะน้องเนม  :laugh:

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป
ลำดับตัวละครกันนิด
1. พี่โต สามีทางประชามติของ เนม
2. พี่ทิน ขาโวยสมุนมือขวาพี่โต
3. พี่กันต์ พี่ใจดี ผู้ช่วยผู้คุม
4. วิทย์ คนกวาดพื้น ยังไม่มีบทเพิ่มเติม
5. เก่ง คนที่เข้ามาเลื้อยเนม แล้วโดนสหบาทา
6. เมฆ เมียเก่าพี่โต กำลังจะมีบทบาท

เข้าใจตามนี้ เหนื่อย แต่สนุก อยากอ่านต่ออ่ะ  :z3:

ชอบวิธีการแต่ง...การสอดแทรกมุขขำๆ ทำให้บรรยากาศไม่เครียด
เพราะถ้าไม่เช่นนั้น บรรยากาศเรื่องนี้คงเครียดน่าดู... อ่านแล้ว...
สะท้อนใจพิลึก...ยังหาคำตอบให้ตัวเองไม่ได้...ใครผิด???
ระหว่างพ่อเลี้ยงเลวๆ กับ เนมที่ไม่ได้ตั้งใจฆ่า...ใครเรียนกฎหมาย
อยากได้คำตอบจังเลย...กรณีแบบนี้กฎหมายช่วยเหลือได้ไหม???
หรือเป็นช่องโหว่ของกฎหมาย...ที่ เนม ไม่มีทางรอดโทษฆ่าคนตาย
 :เฮ้อ:

ออฟไลน์ หนุ่มร้ายนายหรู

  • ตกลงคบกันในฐานะไรวะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-1
ชอบๆๆ
เข้ามารออ่านทุกวันเลยนะครับ
 :impress2: :impress2:

ออฟไลน์ porpeppe

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
เย่ๆๆๆ

เม้นก่อน...

แล้วลุย!!!











 :a5:

เมียเก่าโผล่มา...งานนี้จะมีเฮมั้ยน้อ

ยังไงก็มาต่อเร็วๆๆนะ

รอรอๆๆๆ

 :pig4: :pig4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-11-2009 02:46:29 โดย porpeppe »

alisary

  • บุคคลทั่วไป
ต า ม ทั น เ เ ร ะ

ค อ ย ดู กั น ต่ อ ไ ป

อี เ  ม ฆ ห รื อ คุ ณ เ ม ฆ

ดี ห รื อ ร้ า ย อ่ ะ

อ ย า ก รู้ ๆ

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +146/-0
       


       กราบงามๆฮ่ะ ทุกคน


       อู้ยยยยยย~ เเม่ยกลุงโตเยอะ!!!

       แอบโหดปนโรคจิตเลยชอบกันใช่ไหมเนี่ย คุคุ  :m12:

       



ขอบคุณสำหรับรีพลายเเละการติดตามจ้า.... :pig4:







       ตอนนี้เมียหลวงเขาจะมาเเล้วล่ะค่ะ  ฉุดไม่อยู่จริงๆ

ไปอ่านกันเลย!!! ^^

.

.


.

.


Imprison 8: ชีวิตเมียน้อย

    “...เห้ย !! เมียเก่าไอ้พี่โตมาแล้ว..” อะโห..พอคำนี้แล่นเข้าหัวสมองทำเอาผมสะดุ้ง จี้ดขึ้นมาทันที..



ใคร.. ใคร..ใครว่ะ...


ใครกัน !?




ใครที่ซวยเหมือนผมกันเนี่ย???




     ไอ้เนมรีบหันรีหันขวางมองหาผู้ร่วมชะตากรรมทันที ผมล่ะอยากเจอจริงๆกับคนที่จะมาช่วยกันแชร์ประสบการ์ณทุกข์ระทมนี่ จะเมียเก่าเมียใหม่อะไรผมไม่สนใจหรอก รู้แต่ว่าตอนนี้อยากเจอหน้าชะมัด..เหอะ !!(คิดอะไรครับ..ใครจะหึง..ไม่มี๊)



       ผมเหลือบตาแลไปดูคนที่เพิ่งมานั่งข้างๆ เมื่อพบว่าทุกสายตาต่างจับจ้องไปยังตรงนั้น..โอ้โห...น่ารักงับ..น่ารักจัง..นี่ขนาดใส่ชุดนักโทษ หัวเกรียนอยู่น่ะเนี่ย..



       ผู้ชายในชุดสีกากีที่นั่งข้างๆผม ทั้งผอมทั้งตัวเล็กมากๆ ความสูงอยู่แค่หูผมเอง แต่อะไรไม่สำคัญเท่าหน้าตาของเค้าหรอกครับ..ตัวเล็ก..น่ารัก..ตาโตๆสีน้ำตาลเหมือนลูกครึ่งฉายแววเศร้าๆชวนสงสาร หน้าตาหวานๆ แก้มป่องๆ เส้นผมสีน้ำตาลเข้ม โดยรวมแล้วเป็นผู้ชายตัวเล็กน่ารักน่ากอดให้จมเขี้ยวเป็นที่สุด...




     ไอ้เนมมองหน้าคนตัวเล็กน่ารักพลางทำน้ำลายไหลแหมะไปด้วย อะไรจะเหมือนตุ๊กตาขนาดนี้..เห็นแล้วอยากจับเอามาตั้งโชว์จังวุ้ย !!



      “..มองอะไรของมึง...”  ชะอุ่ย..พอเจอคำนี้เข้าเลยสะดุ้งเฮือก ได้แต่หัวเราะแหะๆแบบไม่กล้าแหยมกะท่านเค้าเท่าไหร่ อยากจะสบตาแสดงความเป็นมิตรอยู่หรอกแต่ว่าไอ้สายตาเย็นชาชวนหนาวไขสันหลังที่ส่งมาน่ะซี..ชวนขนลุกชะมัด...




     ดังนั้นผมเลยได้แต่ก้มหน้าไปมองจานข้าวของตัวเองอย่างเจื่อนๆ ทำไมที่นี่คนน่ารักๆถึงชอบทำตัวดุ ส่วนคนนิ่งๆขรึมๆถึงซาดิสต์ชอบทำร้ายร่างกายคนอื่นกันนักฟ่ะ..




      “..ชิ..” พอคิดถึงพรรคพวกของจอมปีศาจเกรียนแห่งเดอะคุกๆ (ชื่อเหมือนอยู่ในเกมส์ RPG เลยแฮะ) ขึ้นมาเมื่อไหร่ก็เซ็งเป็ดเซ็งห่านเซ็งไก่ขึ้นมาทันที..ผมเลยส่งเสียงจิ๊จ๊ะไม่พอใจอยู่ในลำคอ..



       “..เห่าอะไรของมึง..ไม่พอใจก็พูดมา อย่ามาทำเสียงจึ้กจั้กอ้อนตีน..” อ่าวเฮ้ย !! จำได้ว่าไม่เคยพูดจาหาเรื่องใครเลยน่ะคร้าบบบ แต่มองหน้าเพราะเห็นว่าหน้าตาดีแล้วบ่นในใจบวกแสดงออกมาเป็นคำอุทานนิดหน่อย เหตุไฉนถึงเหมาว่าผมหาเรื่องซะได้เนี่ย !!



          “............” ผมเลยได้แต่หันไปทำหน้ามึน (ไม่ใช่โง่..ไม่ใช่แอ๊บแบ้วน่ะเฟร้ย ) ใส่คนน่ารักตัวเล็กข้างๆกายพยายามทำท่าทีใสซื่อบริสุทธิ์หัวใจที่สุดเท่าที่จะทำได้..แต่ดูท่าคนมองเค้าจะไม่ขำ..



     “..เห้นี่ท้ากูเรอะมึง..อยากเจอตีนมั้ย??.. “ ภาพพจน์คนตัวเล็กๆน่ารักๆในใจผมเริ่มจะภิณฑ์พังจากการถูกกัดกร่อนมากขึ้นทุกที..นี่มันอะไรกันว่ะครับ....มองหน้าก็ไม่ได้ ทำท่าจริงใจก็ไม่ดี..ไอ้ผมก็ใช่จะดีอะไรนักหนา เดี๋ยวปั๊ดวางมวยกันตรงนี้เลยซะนี่




    “..หงุดหงิดอะไรของมึงไอ้เมฆ..แค่เห็นเมียน้อยพี่โตเอง ~~ มันต้องสามัคคีกันสิว่ะถึงจะถูก “ ไอ้คุณพี่น้อตว่าขึ้น อะไรน่ะ ให้เมียน้อยกะเมียหลวงสามัคคีกันเรอะ ฝันไปเหอะ ผัวข้าใครอย่าแตะเว้ย..เอ๊ะ...ไม่ใช่ๆ..ไอ้คุณพี่น้อตจะบ้ารึงายยย ใครเป็นเมียหลวง ใครเป็นเมียน้อยไอ้คุณพี่โตมิทราบ...



  ..จะให้ไอ้เนมมาเป็นเมียน้อยไอ้คุณพี่โตเรอะ ฝันไปเถอะ อย่างตูต้องเป็นเมียหลวง เอ้ย ต้องเป็นเมียคนเดียว เอ้ย !! ไม่ใช่เมียใครทั้งนั้น ไอ้เนมแมนของแท้ร้อยเปอร์เซ็นต์น่ะเฟ้ย !!



     “..ปากมาก..ไอ้น้อต...” ไอ้คุณพี่โตที่นั่งโซ้ยกับข้าวเงียบๆบ่นใส่ไอ้คุณพี่น้อต นับเป็นครั้งแรกจริงๆที่พี่แกพูดได้ถูกใจผมจิ๊บเป๋ง...



     “..แหมๆพี่..ไม่จริงรึไง..สเน่ห์แรงน่ะเว้ย !!”’ “ ไอ้คุณพี่ทินว่าพลางบีบแขนล่ำชองคุณพี่โตเอาใจเจ้าตัวเค้าซักหน่อย แต่ถูกสลัดออก พร้อมๆกับตาจ้องมองมาที่คนน่ารักตัวเล็กที่ผมรู้ว่าชื่อ เมฆ เมื่อกี้..


     “..มึงมีอะไร...” ถามเรียบๆพลางมองหน้าเมฆที่เริ่มจะหน้าแดง เฮ้ย !!


     “.......” ไม่ตอบแต่สายตามองมาที่ผม..รึเค้าจะตกลงกันเรื่องตำแหน่งเมียหลวงเมียน้อยจริงๆ..เจร้ย!! ไม่เอาด้วยเฟ้ย..ไอ้เนมไม่ขอรับตำแหน่งใดๆทั้งสิ้น ผมไม่ใช่ตัวจริง ไอ้เนมเป็นแค่นอมินีจริงๆคร้าบ..(วอนคุกอีกแล้วมึง)



     “..มีอะไรก็พูดมา ไม่มีก็รีบไป เดี๋ยวผู้คุมรู้ว่ามึงแอบบิดแดน..จะซวยกัน...” ไอ้คุณพี่โตว่าอย่างไรเยื่อใย ไม่สนใจสายตาเว้าวอนขอความเป็นธรรมและความเห็นใจจากเมียหลวงสักนิด..เฮ้ย..จะบ้า..ไม่มีว้อย..



      “..หึ...พอได้เลี้ยงน้องนี่..ไม่เห็นหัวกันเลยน่ะ..” เมฆบ่น (ผมยังไม่กล้าเรียกว่าพี่ เพราะหน้าตาและขนาดตัวนี่ขัดแย้งกันจริงๆ) ปรายสายตาเย็นๆมาทางผมอีกรอบ..น่ากลัวจนผมยังขนลุก..สายตาแบบไหนที่ใช้มองผมเหรอครับ..ก็ไอ้สายตาของพวกฆาตกรโรคจิตที่ให้มองเหยื่อไงล่ะ..ไม่เคยเจอกับตัวเอง..พอมาเห็นตอนนี้..เลยซาบซึ้งยิ่งนัก....



      “..หยุดเห่าแล้วว่ามา !!...” คราวนี้ไอ้คุณพี่โตกระชากเสียงเหมือนโมโห พร้อมกับลุกพรวดมานั่งข้างๆผม มือหนาคว้าไหล่ไอ้เนมเป็นที่มั่นอย่างรวดเร็ว..ครับ..เร็ว..แรง และเจ็บชิบหายยยยยยย


      ไอ้เนมหน้าเหย..หันไปมองหน้าไอ้คุณพี่โตอย่างฉับไว..จะด่าไม่เท่าไหร่ จะจับไม่ว่า..แต่ทำไมต้องมาทำร้ายร่างกายตูล่ะเว้ยเห้ยยยยยยยยย


   ทำร้ายร่างกายเมียน้อยมันมีที่ไหนว่ะครับ !!!



ชะอุ้ย...

    ไม่ใช่แล้ววววววววว



      ตูไม่ใช่เมียน้อยมานนนนน อย่าพูดให้เคลิ้มได้ม้ายยยย ยังป้าไรท์เตอร์.. (หุบปาก อย่าแหยมน่ะอิเนม ช้านไม่ใช่ป้าแกรรร:นังปุ้ย )



   “........ “ เมฆมีสีหน้าอึ้ง..ก่อนจะหรุบตาลงแล้วเงยหน้าขึ้น ถลึงตาใส่ผมพรืดทำตาวาวๆใส่อย่างชวนขนลุกยิ่งนัก..



    ห้วย...ห้วยๆๆ...ห้วยหนองคลองบึง อย่ามาจูออนใส่ผมเด้....ไอ้เนมไม่เกี่ยว บอกแล้วว่าผมเป็นนอมินี !! อยากเจอต้นตอไปหาคุณ(เซนเซอร์)โน่น...(คุก คุก คุก : เสียงไรท์เตอร์ไอ)



    “...หึ...เอาจริงสิน่ะ...หน้าโง่ๆแบบนี้ เอาหวานล่อรึไงพี่..” เมฆว่า..แต่คะแนนบอกเพราะหน้าตาน่ารักๆเริ่มเข้าขั้นติดลบ ลบๆๆๆๆ ขึ้นทุกที โดยเฉพาะไอ้ประโยคนั้น..หน้าโง่...มันหมายความว่าเยี่ยงราย????


    “...ไม่ใช่เรื่องของมึง....” พูดเสียงเรียบ ก็ไม่แปลกหรอกครับแต่..แต่ไอ้มือนั่นมันอะไร..จะมาจับเอวผมไม่พอ ยังจะยกตัวผมมานั่งตักยังกะเบานักหนา ทำเอาไอ้เนมตัวแข็งทื่อ...


   “..นั่งนิ่งๆ..” เสียงกระซิบชวนสยองขวัญยิ่งนักยังดังก้อง ข้อความชวนผมอยากมุดหน้าลงไปทิ่มดินซะให้รู้แล้วรู้รอด ไอ้การตกลงเป็นนอมินีของพี่แก ไม่เห็นบอกเลยว่าต้องทำแบบนี้ด้วย อ้ากกกก...



    “...รีบๆพูดมาก่อนพี่โตจะขึ้น อย่ามาทำเบิร์ด เบิร์ดแถวนี้ไอ้เมฆ...” ไอ้คุณพี่กิตว่าพลางทำสีหน้าโรคจิตใส่อย่างไม่แพ้กัน..เหอะๆ รู้สึกเค้าจะเชี่ยวชาญกันมากน่ะนี่...ต่างกับผม ที่ทำเป็นแต่หน้าซื่อๆใสๆ แอ๊บแบ้วครับ แอ๊บแบ้ว...ไม่ ใช่ โง่


   “..งวดนี้พวกไอ้เจียงมันขี่สิงห์เข้ามา..” เมฆถอนใจเฮือกอย่างไม่อยากยอมรับ แต่พอเห็นสีหน้าไอ้พี่โต (ที่ยังรัดผมไว้เหมือนอนาคอนด้าเกาะต้นไม้)เริ่มทะมึนขึ้นก็ยอมออกปากบอกแต่โดยดี ซึ่งคำที่พูดออกมาก็มีแต่ไอ้เรื่องที่ผมไม่ทราบด้วยเลย



   “..มึงไปเอามาจากไหน ช่วงนี้ทะเลมีคลื่น ขนาดจะเซฟเซียร์ยังไม่มีใครกล้าเลย กับไอ้แก่ใส่โรเล็กซ์อย่างนั้น ใครจะมาเชื่อมันว่ะ...” ไอ้คุณพี่น้อตว่า..อ่า...ตั้งแต่ได้เจอ เพิ่งได้ยินเค้าพูดจามีสาระก็วันนี้ล่ะ..ว่าแต่ว่า..สาระมันคืออะไรว่ะครับ..


    “...มันใช้ใครไปเดินหัว...” ไอ้คุณพี่โตถาม..ครับ..ถาม..แล้วมือนั่นจะรัดผมให้ไส้ปลิ้นออกมารึไง



    “....ไอ้เป้พี่..มันจะเอาของตอนรอรถ แล้วจะบิดแดนให้ส่งง่ายขึ้น..” เมฆว่า หลังจากนั้นกลุ่มบุคคลกลุ่มนี้ก็พูดคุยในเรื่องที่ผมไม่เข้าใจกันต่อไป วิเคราะห์เจาะลึกกันยิ่งกว่า คุยกันยามเช้า คุยคุ้ยข่าว หรือข่าวเด็ดๆอะไรซะอีก ไปๆมาๆ เสียงผู้ชายที่คุยกันจุ๊กจิ๊กมากๆเข้า ก็ชักคลับคล้ายคลับคลาเสียงนินทาของป้าๆข้างบ้านซะเหลือเกิน..



      ไอ้เนมเลยหันเหความสนใจไปมองอาหารเช้าของตัวเอง กระเพาะที่ยังคงสื่องเสียงโหยหวนเป็นการช่วยยืนยันถึงความจริงตรงหน้า อ่า..แม้ว่ามันจะเป็นซุปกิมจิ(ยังอุตส่าห์หลอกตัวเอง) หรือไก่ย่างโสมเกาหลี (?)ก็คงต้องกินกันล่ะครับ เพื่อชีวิตตตตต


     ผมกำลังพยายามยกช้อนมาตักข้าวแดงในถาดเพื่อลองลิ้มชิมรสอย่างทุลักทุเลอยู่ดีๆ ก้นตัวเองก็กระแทกม้านั่งผลั่วใหญ่ พร้อมกับตีนที่ถีบตูดผมให้ไสออกนอกวงโดยไว...


    ข้าวเหนียวเผละในช้อนเป็นสิ่งที่ย้ำเตือนเรื่องที่เกิดดี...ถีบออกมาไม่ว่า แต่ข้าวผมล่ะ...ข้าวโผมมมมมม..



       “...เอ่อ....คือ....” ไอ้เนมพยายามจะสะกิดยิกๆอย่างสุภาพกับบุคคลในชุดเครื่องแบบสีกากีสุดเท่ห์ตรงหน้า อ่าว รึใครจะเถียง นี่ก็คนในเครื่องแบบอีกประเภทนึงเหมือนกันนั่นล่ะ



     “..พี่ครับ...คือว่า.... “ สังเกตกันมั้ยว่าผมได้พูดน้อยเหลือเกิน ชีวิตที่ผ่านมาทำได้แค่คิด ได้แค่เคือง ได้แค่บ่นอยู่ในใจ เพราะงั้นเมื่อผมสะกิดยิกๆพร้อมออกปากขึ้นมา ทั้งวงเลยเงียบโดยฉับพลัน..



   “.....” เอ่อ...แค่อยากได้ข้าวถาดนั้นมาแดรกแค่นั้นเอ้ง...อย่าเงียบกันปานนี้สิ ผมล่ะชักใจเสีย..




   “...จะเอาอะไร...” โว้ว....ไอ้คุณพี่โตมาแปลกเหลือคณา นอกจากจะไม่ตบ(หัว) ไม่ด่า (พ่_อ) ใครแล้วยังหันมาถามด้วยท่าทีเหมือนพี่ชายคนนึงเลยทีเดียว รึเค้าผีเข้า??



    “..ผม...ขอถาดข้าวได้มั้ย..ยังไม่ได้กิน...” ผมบอกออกไปเบาๆ



    เพล้ง !!!



     “..เอาไป....”  ว่าพลางส่งมาให้ แล้วส่งดีๆกันไม่เป็นรึไง  ทำไมจะต้องโยนมาด้วยเนี่ย ได้ยินเสียงกันใช่มั้ย ไอ้เสียงดังตะกี้คือเสียงของวัตถุที่มีชื่อว่าจานหลุมตกกระทบกับพื้นโต๊ะในแนวราบ ด้วยแรงโยน ความเร็ว 122/10 km/s ในฐานะเด็กที่เพิ่งสอบ แกะแพะเสร็จใหม่ๆไอ้เนมเลยมาท่องสูตรฟิสิกมอสี่มาเสริมสร้างความเสื่อมให้กำลังใจกันแบบขำๆ..



     เรื่องของเรื่องคือ..หลังจากที่ผมแปลกใจปนดีใจไปวูบเดียว...วูบเดียวจริงๆ ไอ้คุณพี่โตก็กระทำการให้ผมได้เสื่อมศรัทธาอีกรอบด้วยการโยนจานข้าวของผมมาตรงหน้าซะเปรี้ยงใหญ่ จนน้ำเอยข้าวเอยหกกระเซ็นตามตัวผมไปหมด ไม่คว่ำใส่หัวซะล่ะพี่ ทำตัวเหมือนไอ้กูจุนพโยซะได้ ผมจะได้กลายเป็นคิมจันดีเวอร์ชั่นไทยไงคร้าบ Boys over lower เวอร์ชั่นในคุก !!



      ได้แต่คาบช้อนเงิน(สแตนเลส)ในปากด้วยความน้อยเนื้อต่ำใจ นี่งั้นเรอะชะตากรรมของคิมจันดีผู้ถูก F4 กลั่นแกล้งตลอดเวลา เจ็บใจจริงว้อยยยย แต่ทำไรไม่ได้ ชะตากรรมเมียน้อยช่างน่าเศร้านัก แค่กๆ..


   ทำไมผมชอบคิดอะไรวนเวียนกับเรื่องนี้นักเนี่ย ผมไม่ใช่เมียน้อย เป็นนอมินี นอมินีที่ตะกี้ถูกรัดซะจนไส้แทบปลิ้น ถูกจิกไหล่ซะจนเนื้อแขนแทบหลุด และถูกด่าบุพการีมาไม่ต่ำกว่าสามครั้งในวันเดียวโดยผู้ชายคนเดียว คุณสมบัติน่าเอาเป็นผู้ชายในดวงใจจริงๆ ให้ตายเถอะ !!


      อ่า...หลังจากลิ้มรสข้าวแดงที่แทบกินไม่ได้ ฟันจะหักเพราะกรวดหินที่ปนมาให้ในข้าว ฟันงี้บิ่น ข้าวเหนียวไม่รู้ว่าเม็ดไหนเป็นเม็ดไหนเพราะมันร่วนติดกันหมด กินแล้วคิดถึงกับข้าวฝีมือแม่แทบขาดใจ ถึงข้าวแดงที่ว่าจะมีสารอาหารมากแค่ไหน แต่คนครัวไม่จำเป็นต้องใจดีมากขนาดจะเสริมสร้างแคลเซียมให้ผมก็ได้ครับ แค่นี้ผมมีมากพอแล้ว..



      คิดพลางน้ำตาซึม นึกถึงหน้าป้าคนตักแกด่าผมไม่พอยังมาทำร้ายฟันผมด้วย มิน่าดูฟันนักโทษแต่ล่ะคนถึงได้บิ่นซะไม่เหลือดีแบบนี้ ที่แท้ฝีมือคนทำกับข้าวหรอกเรอะ !! โหดร้ายยย...



      เสียงโต๊ะเคลื่อนและคนลุกจากไปทำให้ผมที่นั่งจมน้ำตา(?) อยู่กับอาหารเช้าชะงัก พอหันไปรอบข้างก็เห็นเพียงสายลมและความว่างเปล่าเงียบเหงาวังเวงของบรรยากาศโดยรอบ ที่ไม่เหลือใครเลยสักคน....


..นี่แม่งทิ้งกันง่ายๆแบบนี้เลยเรอะ !!!


    ....ผมวางช้อนเงินลงบนจานหลุมที่เหลือข้าวผสมแคลเซียมและซุปกิมจิบวกโครงไก่ตุ๋นโสมในปริมาณมากพอดู ภาพความทรงจำที่แผ่นหลังของผู้ชายหลายคนเดินจากไปทิ้งให้ผมนั่งโดดเดี่ยวเดียวดายวิเวกโหวงเหวงเพียงลำพัง แถมยังมีสายตาเย็นยะเยือกของเมียหลวง เอ๊ย !!.. เมฆมองมาที่ผมอย่างโสนาน่าอีก ทำให้นัยน์ตาที่เคยสงบนิ่งเริ่มวาววับขึ้นอย่างมาดร้าย จะด่าจะเห็นเป็นกระสอบทรายจะทำอะไรไม่ว่า แต่อย่ามาทิ้งตูให้เผชิญเสือสิงห์กระทิงแรดคนเดียวว้อย..



    ผมเม้มปากแน่น สีหน้าไม่สบอารมณ์ เคืองว้อยยยย เคืองงงงง
เดี๋ยวปั๊ดตามไปตบอิเมียหลวงถึงที่เลยนี่  !!!    


หยุดๆๆๆ

หยุดเดี๋ยวนี้


 บอกแล้วไงว่าตูไม่ได้เป็น   เมียน้อยยยยย...


ผมเป็นตัวหลอกน่ะ แค่นอมินี เชอะ !!





     .......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......




ภาษาไทยในเรือนจำ วันนี้ขอเสนอ

ของ-สิ่งเสพติดโดยทั่วไป
เซฟเซียร์ - การซ่อนยาเสพติดเข้ามาทางทวารหนัก
ทะเลมีคลื่น - ยังไม่มีโอกาสที่จะทำผิดกฎเรือนจำ
รอรถ - การออกไปรอพบญาติ
ราโด/โรเล็กซ์ - กุญแจมือ
บิดแดน - แสร้งทำเป็นวิกลจริต เพื่อที่จะได้ถูกย้ายแดน
เดินหัว - การใช้กลอุบายยุแหย่ให้เกิดความแตกแยก
เบิร์ดเบิร์ด - ไม่กังวลใดๆ
ขึ้น - โกรธ
หวานล่อ - การนำขนมหวานไปให้ผู้ต้องขังที่ปรารถนาจะมีเพศสัมพันธ์ด้วย

     อ้างอิง นายวิชาติ บูรณะประเสริฐสุข มหาบัณฑิตจากคณะศิลปศาสตร์ สาขาวิชาภาษาศาสตร์ มหาวิทยาลัยธรรมศาสตร์ วิทยานิพนธ์ เรื่อง "ลักษณะภาษาสแลงของผู้ต้องขังและความสัมพันธ์ระหว่างบุคลิกภาพและสติปัญญาของผู้ต้องขังกับพฤติกรรมทางภาษา ศึกษากรณีเรือนจำกลางคลองเปรม"


สักนิดจากไรท์เตอร์


    รู้สึกนิยายเรื่องนี้นี่ถ้าไม่อ่านคำอธิบายศัพท์นี่จะไม่ค่อยรู้เรื่องเลยน่ะเนี่ย เหมือนมีอภิทานศัพท์เฉพาะเลยเนาะ ฮ่าๆๆ :laugh3:
   วันนี้แต่งไปก็ไอไป (คุก คุก คุก ) รู้สึกจะว่างมากจนอยากโดนเกี่ยวคอเข้าซังเตซะแล้วน่ะเนี่ย (รึอยากไปหาประสบการ์ณตรงในคุก เหอๆ )

    ย้ำอีกครั้งว่าข้อมูลและศัพท์ที่ขึ้นด้านบนเป็นความจริงทุกประการ หาได้แต่งขึ้นเองแต่อย่างใดไม่ เพราะฉะนั้น กรุณาอ่านอย่างมีวิจารณญาณน่ะค่ะ o18


เจอกันตอนหน้าจ้า :bye2:



ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4535
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +158/-18
 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13 o13








หนุกหนาน มากเรยย คร้าบบ

hene2526

  • บุคคลทั่วไป
วันนี้ชอบคำว่า หวานล่อ ที่สุดเลย ...แบบว่าเห็นภาพเลยหง่ะ

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0

everytime

  • บุคคลทั่วไป
 :m16:  พี่โตไม่สนใจน้องเนมเลยนะ เดี้ยะๆๆๆเดี๋ยวมีคนมาให้ความสนใจน้องเนมแล้วจะ เสี้ยยยยใจ๋  o18

ออฟไลน์ หนุ่มร้ายนายหรู

  • ตกลงคบกันในฐานะไรวะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +94/-1
หนุกหนาน
รออยู่รีบมาต่อนะครับ

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป
สามียังรักเมียน้อยออกหน้าออกตาอยู่  :jul3:

ออฟไลน์ ┗◎┗◎

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +734/-7
นอมินี   :m20:

อยากเห็นตอนเอาของหวานล่อ
อิอิ  :z1:

ออฟไลน์ kunkai

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3785
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-2
สงสารเนม
กินข้าวผสมกรวด
แถมเมียหลวงมาอีก.....เศร้า
:เฮ้อ:
 :pig4:

ออฟไลน์ chocolate_ness

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
อยากอ่านต่ออีกอ่ะ

มาเร็วๆนะค่ะ

รอๆๆ  :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ IZE

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-3
อยากได้หวานล่อ มั้ง จัง

อิอิ

เมียหลวงเค้าจะมาแสดงอภินิหารอะไรกับ เมียน้อยมั้งเนี่ย

Monkizzz

  • บุคคลทั่วไป
มาต่อเร็ว ๆ น่ะครับรออ่านอยู่ อยากได้แบบยาว ๆ

ออฟไลน์ SweetSacrifice

  • I always get,what I aim for
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1759
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +479/-1
ตามไปซุ่มอ่านในเด็กดีมาค่ะ แต่งได้น่าสนใจดีน่ะค่ะ จะติดตามต่อไปเรื่อยๆค่ะ

 :z2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-11-2009 23:19:19 โดย rockprincezz »

morrian

  • บุคคลทั่วไป
โถ เป็นแบบนี้นี่เอง ชีวิตเมียน้อย

น้องเนมต้องอดทนนะคับ เป็นเมียน้อย

อะ ต้องอดทน  :laugh:

ออฟไลน์ Ak@tsuKII

  • Honeymoon
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3845
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-3
อ้าว พี่โต  ทั้งแกะน้อย ท่ามกลางฝูงหมาป่าได้ไง  :angry2:

ไปไหนละเนี่ย :serius2: 

เนมยิ่งโง่ เอ้ย  แอ๊บแบ๊วอยู่ด้วย 555555555

baszoozoo

  • บุคคลทั่วไป
มาต่อเร็วๆนะคับ

รายงานตัวเป็นขาประจำด้วยยย


หุหุ

แม้จะอานไม่ค่อยเข้าใจสักเท่าไหร่


55+

ก็มันภาษาอะไรวะนี่ 

ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +146/-0


โอ้วววว ง่วงงับ 


ราตรีสวัสดิ์ทุกคน :t3:

.

.

.

.



Imprison 9: โอกาส..

     เซ็ง..เซ็งเป็ด เซ็งเห็ด เซ็งหอย...


น่าเบื่อที่สุดในโลกหล้าเลยคร้าบบบบบบบบบบบบบบ...


    ขณะนี้..เวลาสิบนาฬิกา นช.กันตธร สุดหล่อ กำลังนั่งกินลมชมวิวมองทิวทัศน์ของห้องพญาบาลด้วยอารมณ์สุนทรีย์ยิ่ง..โอ๊ะ..นั่นขวดน้ำเกลือนี่นา..โห..นั่นมันเข็มฉีดยาอันบักเอ้ง..หืม..นี่มันรถเข็นเหล็กขึ้นสนิม..หลอดไฟเล็กๆแตกหนึ่งดวง..พื้นห้องที่เป็นกระเบื้องเริ่มหลุดร่อน..ปากกาที่เหน็บบนเสื้อกาวน์ของคุณหมอเป็นของยี่ห้อปากเก้อร์(จงใจเขียนผิด)สุดหรู..




   “..แล้วคุณคิดว่า ระหว่างแมวที่กำลังตกต้นไม้ กับหมาขี้เรื้อนขาหักกำลังจะข้ามสะพานข้ามคลองที่มีเพียงไม้เล็กๆพาดอยู่..จะช่วยเหลือใครก่อนดี??...” คำถามล่าสุดที่ทำผมหลุดจากวังวนของการหลอกตัวเองถึงความสุนทรีย์ยิ่งในห้องพยาบาลได้สติ และกลับมาพบกับโลกแห่งความจริงที่แสนเจ็บปวดอีกครั้ง.



คือตอนที่แล้วเนี่ย..ผมบอกไปใช่ไหม บอกว่าตัวเองต้องไปพบจิตแพทย์เพื่อสอบประวิติ บันทึก ข้อมูล สอบถามตัวองว่ากุโรคจิตมั้ยอย่างนั้นอย่างนี้ คือตอนแรกๆมันก็สนุกอยู่หรอก  แต่ผมเริ่มสนุกไม่ไหวเมื่อเจอคำถามพิสูจน์ความดีงามของจิตใจ ระหว่างแมวตกต้นไม้กับหมาขี้เรื้อนข้ามสะพานงั้นเรอะ ตูไม่เลือกช่วยใครทั้งนั้นว้อยยยย ไม่มีปัญญารักษาชีวิตตัวเองก็ตายห่าไปซะ  แง่งงงงง...



     อย่าหาว่าผมขี้หงุดหงิด (ซึ่งก็จริง) อย่าหาว่าผมปากหมา(ซึ่งก็จริง) อย่าหาว่าผมใจร้าย(จริงอีกเช่นกัน)ไอ้ตัวผมในตอนนี้อารมณ์เสียเกินจะกล่าว เพราะถูกทำร้ายจิตใจ กลายเป็นทาสอารมณ์(?) ถูกกลั่นแกล้งจากนังเมียหลวงและผัวนอมินี อุ๊บส์!!ไม่มีไรหรอกครับ ทุกคนแค่ฟังผิด ผมไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกับบุคคลซึ่งรวมหัวกันกลั่นแกล้งผมแม้แต่น้อย เขาจะสวีตกัน จะรักกัน จะงุ้งงิ้งกุ้งกิ้งไรกันสองคนก็ช่างหัวแมวสิ เชอะ !!




   “..กันตรธร...กันตธร..คุณกันตธร จะตอบข้อไหนครับ?? “ คุณหมอจิตวิทยาหน้าตาแบบที่เห็นแล้วชวนง่วงทักขึ้นมา ทำเอาผมงงไปวูบ..นี่เขาต้องการคำตอบจริงๆเหรอ?..



    “...เอ่อ..ข้อ....หนึ่ง....แล้วกันครับ..” ผมตอบไปแบบงงๆคำถามและตัวเลือกมีว่ายังไงก็ลืมไปแล้วด้วยซ้ำ


 
อดคิดไม่ได้ว่าทำไมคำถามมันงี่เง่าจังฟ่ะ นี่มันนักโทษน่ะว้อย ไม่ใช่เด็กอนุบาลหัดเดินจะได้ตอบแบบนี้..



   "..คิดอยู่ล่ะสิ..ว่าคำถามมันไร้สาระ...” คุณหมอขยับแว่น(แต่ไม่ได้ทำให้หน้าตาชวนง่วงหายไป)อย่างทรงภูมิพลางกระแอมเบาๆ ผมอยากจะตอบจริงๆ..ว่าโคตรจะใช่เลยคร้าบบบบบ...



    “..นี่เป็นคำถามเชิงจิตวิทยาชั้นสูง..ที่จะนำมาแปรเป็นความต้องการและจิตสำนึกเบื้องลึกของมนุษย์..ในสมองของคนเรามีส่วนที่เรียกว่า @#$#%EYTEYU&&%$#...”


ก๊อกๆ...


“..ขอโทษน่ะคร้าบ..อาจารย์ ขอตัวนักโทษหน่อยครับ..” เสียงของคุณพี่กันย์ในชุดนักโทษสีเดิมๆแต่ดูดีขึ้นนับสิบของสิบของสิบเท่าเมื่ออยู่บนร่างของพี่เขา ดังขึ้นขัดจังหวะผมที่กำลังคิดว่าจะขอสมุดปากกามาจดดีมั้ย



     “...หมดเวลาแล้วเหรอ..อืม...งั้นผมขอตัว...ผลทดสอบรออีกอาทิตย์นึงแล้วกัน..” คุณหมอง่วง(ผมตั้งชื่อให้แล้ว) ว่าพลางขยับตัวออกจากโต๊ะ แกตบไหล่ผมเบาๆแล้วยิ้มให้ก่อนจะเดินออกไปในมาดอาจารย์หมอเต็มสตรีม..



     คุณพี่กันย์มองตามแล้วหัวเราะเบาๆ แล้วหันกลับมามองหน้าผมที่นั่งบนโต๊ะ เลิกคิ้วด้วยสีหน้าแปลกใจ



     “..เป็นอะไรไปล่ะ..” ถามผมพลางนั่งลงข้างๆ ในมือมีใบสีขาวๆพร้อมแผ่นรอง พี่แกเขียนอะไรยิกๆลงไปในนั่นอย่างเชี่ยวชาญ มาดเหมือนหมอสุดๆจนผมงง...เอ..รึพี่เป็นหมอปลอมตัวมาเขียนวิทยานิพนครับ..



     “.................. .” ผมไม่ตอบอะไรนอกจากส่ายหัวช้าๆ ไม่เป็นไรคร้าบ ไม่เป็นไรเลย..ผมไม่เป็นไรหรอก..เหอะ...



     “..ทำไมไม่ยิ้มเลยล่ะ...เมื่อวานยังสีหน้าดีกว่านี้อีก...” คุณพี่เทพบุตรในชุดคนคุกเอ่ยออกมาพลางทำหน้าสงสัย รัศมีความดีที่เปล่งประกายเจิดจ้านี่ทำเอาผมแสบตา..เฮ้อ..พี่ครับ..ถ้าพี่เป็นคนดีได้แบบนี้ ว่างๆก็ไปช่วยผมจากกลุ่มไอ้พวกซาดิสต์นั่นเซ่ ..ไอ้คนที่คอยแต่ทำร้ายร่างกายแล้วทอดทิ้งผมน่ะ ว้อยยยยย ตูอยากเปลี่ยนผัว ! เอ้ย ! เปลี่ยนตัว...



     “..หรือว่าเสียดายผม...” คุณพี่กันย์ว่าพลางหัวเราะพรืดเมื่อผมชักสีหน้าเหยเกขึ้นทันควัน นี่ก็คือเรื่องของเรื่องของเรื่องอีกทีนั่นแหละครับ คิดแล้วยัง อะเลิท เฮิร์ต ไม่หาย ..



     ก็ตั้งแต่ที่ผมโดนกลุ่มของพญามารแห่งเดอะคุกทอดทิ้งให้นั่งคาบช้อนเอ๋อๆอยู่บนโต๊ะอาหาร ความวิบัติแอนด์ จังไร ก็เกิดขึ้น เมื่อกลุ่มบุคคล ที่ไม่ได้มีท่าทางข่มขู่อะไรเล้ยเมื่อผมเดินเข้ามาแต่แรกกลับเริ่มขยับตัวและเริ่มเดินเข้าหาผมด้วยรัศมีแห่งการคุกคามที่เด่นชัดนัก..



     งานเข้าแล้วสิครับ ไอ้เนมที่ไม่รู้ว่าไปขัดแข้งขัดขาใครตอนไหนถึงกับหน้าซีดแล้วซีดอีก ซวยไรของตูฟ่ะเนี่ย ผมเพิ่งเข้าคุกมาวันนี้ก็วันที่สองเอ้ง~~ วันที่สองที่ยังไม่ได้ไปทำอะไรให้ใครเลย อย่ามายำตรีนผมสิคร้าบบบ...




      ขณะที่ความวิบัติฉิบหายแห่งตนเองกำลังย่างกายเข้าใกล้ ซุปเปอร์เรนเจอร์ผู้พิทักษืความดีที่เหลือน้อยบนที่แห่งนี้ ก็ปรากฏกายขึ้นมาทันที.. เรนเจอร์ขาวมาช่วยผมไว้!! เมื่อมีคำสั่งมาจากผู้คุมอีกทีว่าตัวผมต้องไปตัดผมกับคุณพี่กันย์ ที่ยืนส่งออร่าคนดีอยู่เบื้องหลัง ทำไมตรูเจอแต่คนแบบนี้ฟ่ะ ลำบากแล้วไม่ยอมช่วย ขนาดคุณพี่กันย์ ยังเป็นไปกับเขาด้วยเรอะ เห็นความฉิบหายของคนอื่นแล้วรู้สึกดีสิน่ะ...คนพวกนี้


จังไรชิบเป๋ง !!!!


   คิดแล้วยังเคืองๆไม่หาย แต่เพราะได้รับการช่วยเหลือไว้ผมเลยไม่คิดแค้นแกแบบมึนๆ ยอมเดินฝ่าดงตรีนไปตัดผมเพื่อสวัสดิภาพของชีวิตและร่างกายแต่โดยดี...


    ....แล้วดูตอนนี้สิครับ....ดูสภาพผมตอนนี้สิ....


อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก



 คิดแล้วยากเอาหัวทุบกระจกให้ขาดใจตายจริงๆ ผมอุตส่าห์คิด(ในแง่ดี) ว่าเวลาตัวเองตัดผมแล้วจะแมนขึ้น เข้มขึ้น และจะได้อัพเวล เอ้ย ! อัพเกรดประสบการ์ณและความน่าเชื่อถือให้กลายเป็นผู้ทรงอิทธิผล,,เอ๊ย.. ผู้น่านับถือกับน้องๆ(?)ที่เข้าใหม่ซะบ้าง (แฮ่มๆสันดานออกเว้ย )ใครจะคิดล่ะครับว่าพอตัดมาแล้ว..


..นอกจากมันจะไม่แมนแล้ว...
...มันยัง...
...ยังกะอีโล้นซ่าเลยเว้ย !!...



   คำชมที่ผมไม่เคยนึกต้องการ ดังมาจากปากพี่ช่างตัดผมประจำเรือนจำ ทำให้ผมต้องมานั่งซึมกะทือจะบ้าตายหลังจากถูกลากมาหาหมอ..มาหาหมอนึกว่าสภาพจิตใจตัวเองจะดีขึ้น ไม่เคยรู้เลย ว่ามันจะทำให้ผมเกิดสมองฝ่อขึ้นมาในพริบตา...


   ชิบหายซิว้อยยยยยยยยยยยยยยย



ทำไมตูต้องมาเจอกะเรื่องอะไรแบบนี้ด้วยเนี่ยยยยยย



     “..ฮ่ะๆๆ...อย่าคิดมากน่า เวลาตัดผมใหม่ใครๆก็ต้องไม่มั่นใจเหมือนกันล่ะน่า...” คุณพี่กันย์ว่าพลางลูบไหล่ผมเบาๆ ด้วยสีหน้ารื่นรมย์ไม่ทุกข์ร้อน ผมหันไปมองหนังหัวพี่แกที่เกรียนพอๆกับผมด้วยน้ำตานองหน้า(แหลชัดๆ)...




....แล้วมีใครตัดแล้วโดนทักว่าอิโล้นซ่าอย่างผมมั่ง อยากจะรู้นัก !!..



     “..เอาเถอะๆ..นี่..พี่เอานี่มาให้...” เหมือนจะจับสายตาของผมได้ว่าการปลอบประโลมไม่เป็นผล..ถูกครับ..ผมคงจะเฮิร์ตกับทรงผมนำสมัยของตัวเองอีกพักใหญ่กว่าจะชินและทำใจได้ เฮ้อ..เครียด...




        ผมหันมามองกระดาษในมือที่คุณพี่กันย์ยื่นให้แล้วขมวดคิ้วจางๆ...เมื่อ่านแล้วจับใจความได้คร่าวๆว่า..เรียนทางไกล...?....เรียนเรอะ..?.....




    “..ทางเรือนจำของเรา...จัดระบบการศึกษาให้กับนักโทษ..คนที่ไม่จบมอสามมอหกก็เรียนต่อให้จบ..ใครอยากเรียนป.ตรี ก็ยังได้เลย..สนใจไหม?..” พี่กันย์ว่า พลางยื่นเอกสารบอกรายละเอียดคณะสาขาวิชาต่างๆมาให้ผมที่นิ่งอึ้ง...




    “...ได้ข่าวว่าเราเพิ่งจบมอหกมาหมาดๆ..ความรู้คงดีกว่าพวกคนแก่หัวทึบๆอย่างพี่เยอะ..” พี่กันย์ว่า ก่อนจะเอียงคอมองผมด้วยรอยยิ้ม...



   “..เนม...สอบติดที่ศิลปากร. .เลือกเรียนดนตรีสากลใช่มั้ย..”



  “.......................” ข้อความนั้นทำให้ความขื่นข่มแล่นจุกอก..ผมพยักหน้าช้าๆ..


   “...อยากเรียนอะไรเหรอ?..”

   “...ไว..ไวโอลิน...ครับ....” ผมตอบช้าๆสายตาหรุบต่ำมองกระดาษในมือ..ความเจ็บปวดในหัวอกยิ่งทบทวี..เมื่อคิดถึงความฝัน...ความต้องการของตัวเองที่พังทลายลงเพียงชั่ววูบเดียว...


   “..อืม...ก็เหมาะดีน่ะ...เนมดูเป็นคนอ่อนโยน..” พี่กันย์ว่าพลางก้มมองฝ่ามือของผมแล้วลองจับดูเบาๆ..ทอดถอนใจด้วยแววตาครุ่นคิด.


 “...ไม่น่ามาอยู่ที่นี่เลย...”
     


ผมพยักหน้ารับคำพูดนั้นช้าๆ...


...แม้จะเสียใจหรือเสียดาย..ก็ไร้ประโยชน์ที่จะมาพูดถึงสิ่งที่ผ่านมาแล้ว...
..มันเป็นการกระทำของผม..ผมก็ต้องยอมรับมัน...




        “...ถึงจะเสียโอกาส ก็ใช่ว่าจะไม่มีทางเลือกอื่นนี่...” คุณพี่กันย์คืนกลับมาสู่อารมณ์เดิมอีกครั้งพร้อมกับยิ้มน้อยๆ


      “..คงจะเรียนดนตรีอย่างที่ชอบไม่ได้เพราะมันมีภาคปฏิบัติด้วย..แต่ก็เลือกเรียนอย่างอื่นที่ตัวเองชอบได้น่ะ...ลองเลือกดู..พี่ขอตัวออกไปเอาของก่อน...”


    ว่าแล้วคุณพี่เขาก็ขยี้หัวผมด้วยความเอ็นดูอีกครั้งหนึ่งพลางยิ้มโชว์เขี้ยวให้ผมอย่างอารมณ์ดี


   “...ถึงจะเสียโอกาสไปครั้งหนึ่ง..ก็ใช่ว่าชีวิตจะจบสิ้นนี่..โอกาสครั้งที่สองก็มาแล้ว..คว้าไว้ให้ได้สิ...”


....โอกาส...


   ผมมองแผ่นเอกสารและโบชัวร์แนะนำคณะต่างๆในมือ ก้อนจะเงยหน้าขึ้นมองห้องพยาบาลโดยรอบ..


...ถึงจะโดนกักขังร่างกาย แต่ยังไงผมก็มีโอกาสเลือกสิน่ะ...


       ผมก้มไปเลือกดูเอกสารในมืออย่างตั้งใจมากขึ้น แต่ในหัวก็ยังไพล่คิดถึงรอยยิ้มของผู้ชายที่เพิ่งออกไปเมื่อกี้...


...เขาบอกว่าคนอย่างผมไม่ควรมาอยู่ในคุก..
...เขาก็เป็นอีกหนึ่งคน..ที่ผมไม่คิดว่าจะได้เจอในสถานที่แบบนี้เช่นกัน..
...ตกลงพี่เป็นหมอปลอมตัวมาเขียนวิทยานิพนธ์สิน่ะ...



.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......

             ร่างสูงเดินออกมาจากบานประตูไม้พลางปิดลงเบาๆเพื่อให้คนข้างในได้มีสมาธิ  สายตากวาดมองภายนอกที่มีเจ้าหน้าที่ยืนประจำอยู่ กันย์ยิ้มน้อยๆให้ชายคนนั้น ขณะที่ผู้คุมมองก่อนจะกวักมือไปหา..



    “..นี่....อัยการเขาสั่งฟ้องอีกเรื่องแล้วน่ะ..” ผู้คุมบอกพลางมองหน้าของชายหนุ่ม หลายปีแล้วที่กันย์เข้ามาในนี้ แม้ตอนแรกๆ จะโดนแกล้ง จะโดนทำร้ายนับไม่ถ้วน แต่ด้วยความที่เนื้อแท้เป็นคนดี ชายหนุ่มจึงสามารถก้าวผ่านทุกอย่างมาได้ เหมือนดั่งอัญมณีที่ผ่านการเจียระไน..มันส่องแสงงดงามกว่าเดิมยามมาปะปนกับกรวดทรายเช่นนี้..



   “..งั้นเหรอครับ...” สีหน้าชายหนุ่มไหววูบ มือเอื้อมรับเอกสารที่ถูกส่งให้ ใบหน้าหล่อเหลาราวเทพบุตรฉายแววหนุกอกหนักใจไม่น้อย..



   “..เวรกรรมของมึงจริงๆ...ไอ้กันย์เอ๊ย..” ผู้คุมบ่นพลางเดินไปนั่งโต๊ะเดิม กันย์มองตามก้มมองเอกสารส่งฟ้องทั้งสำนวนและรูปคดีที่ทนายส่งมา ถอนหายใจ..อดเอามือบีบขมับตัวเองเบาๆไม่ได้



    “..ทำไมต้องจองเวรกันขนาดนี้น่ะ...” ชายหนุ่มพึมพำเสียงเบา ก่อนจะสะดุดกับสียงร้องเอะอะของกลุ่มคนสี่ห้าคนที่พาใครสักคนมาห้องพยาบาล สัญชาติญาณบอกว่ามีเรื่องเขาจึงรีบถลันไปหา



    “..ใครเป็นอะไรไป?...” เขาออกปากถามพลางมองไปยังคนเจ็บ พบกับใบหน้าซนๆของคนที่เขารู้จักดี..วิทย์หนุ่มนักเลงที่มักถูกลงโทษข้อหาวิวาทให้เขาไปตามเช็คชื่อเสมอนั่นเอง..



     “..หลีกหน่อยๆ...ไปโดนอะไรมา..”กันย์ออกปากถาม มือหนาคว้าท่อนขายาวของคนตรงหน้าที่มีรอยบาดแผลฉีกเป็นทางยาวจากเข่าซ้ายลงมาจนถึงปลีน่อง เรียกเลือดสีเข้มไหลเปื้อนท่อนขา แม้จะไม่ใช่แผลลึกจนน่าหวาดเสียวแต่ก็เป็นแผลใหญ่เอาการ..



     “..โอ๊ย!!..ไอ้เวร บีบเบาๆสิมึง!!!..” วิทย์ออกปากบ่นพลางเอื้อมมือที่เคยจับขาตัวเองมาฟาดหัวคนช่วยเต็มแรงอย่างไม่ซึ้งถึงความช่วยเหลือซักนิด..



      “...อย่าทุบหัวสิ...เจ็บน่ะ..” บ่นพลางถอนใจเฮือก รับกับเสียงเฮของพวกลูกน้องที่ยังขบขันได้แม้จะเห็นว่าลูกพี่ตัวเองเป็นฝ่ายถูกช่วยเหลือ



     “..บีบขากูหาพ่อมึงสิ ไอ้หมอเก๊ !!จะทำไรก็ทำดิว่ะ !!..” เมฆว่าพลางซัดแขนใส่หลังกันย์ผลั่วๆ เอาแบบที่เขาเจ็บแค่ไหนอีกคนก็เจ็บเท่านั้น..



    “..อยู่นิ่งๆก่อนสิครับ..คุณคนไข้...” บ่นใส่พลางออกแรงฉุดร่างเพรียวมาไว้ในอ้อมแขน กันย์วิ่งพรวดเข้าไปเปิดประตูห้องพยาบาลทันที โดยไม่สนใจเสียงร้องทักท้วงของคนที่โดนเขาอุ้มหรือลูกน้องที่วิ่งตามไปด่าไปเป็นพรวน..


ปัง !!!



    “..มีอ่ะ.....” เสียงของผมเพิ่งโผล่พ้นลำคอแค่ไม่กี่คำก็ต้องชะงักกึกกับภาพเบื้องหน้า ภาพคุณพี่กันย์วิ่งอุ้มเมีย เอ๊ย ! อุ้มคุณพี่วิทย์คนเมื่อวาน ผ่านสายตาอย่างรวดเร็วพร้อมเสียงโหวกเหวกกับกลุ่มคนที่เข้ามารุมล้อมเตียงพยาบาลในห้อง..




     แต่ภาพทั้งหมดก็เบลอและพร่าเลือนไปอย่างรวดเร็ว เมื่อผมเห็นบางสิ่งบางอย่างชัดเจนในแววตา..เลือด...มันคือเลือด..เลือดสีแดงสดที่ชโลมขาคุณพี่วิทย์เหมือนน้ำแดงราดน้ำแข็งไส (เปรียบเทียบซะน่าแดรกเชียว) เลือดที่หลั่งลงมาเปื้อนพื้นเป็นดวงๆ..เลือด...เ...ลื...อ.....ด.....



....และแล้วภาพทั้งหมดก็วูบดับลงไปในพริบตา...







.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......



   
ขอบคุณสำหรับการติดตามจ้า :pig4:

mecon

  • บุคคลทั่วไป
คุณพี่กันย์โคดพระเอ๊กพระเอกอ่ะ อั๊ยยยยยยยยยวิทย์ขนาดเจ็บ
ยังโคดดื้อแบบนี้น่าปล้ำวะ ไปทำอะไรมาอีกอ่ะเดี้ยงซะ อิอิ
เอิ่ม...แต่เจ้าเนมเป็นไรเรอะ......กัวเลือดรึอะไร


กรี๊ดดดดดดดดดดคุณพี่โตแขนจะแมนสราดไปไหนคะ..แหมเจอเมียเก่าเข้าหน่อย
ทำเป็นเสียงแข็งไรเยี้อใย...นิสัย!!!!!~ แต่โค้ดลับนั่นทำเอามึนนะเนี่ย
น้องเมียน้อย...เอ้ยน้องเนมลูก....แหมน้อยอกน้อยใจพี่เข้าชิมิ บับว่าคิดจะตีจะตบจะลาก
ก็ทำตามอำเภอใจอ่ะ ....โธ่ๆๆลูก  :man1:

+1 คะ

ออฟไลน์ thaitanoi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
เนมแพ้เลือดนะเนี่ย

Monkizzz

  • บุคคลทั่วไป
อยากอ่านฉากเนมกะโตเยอะ ๆ อ่ะ
เถื่อนดี
หรือว่าเราซาดิส
หุหุ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด