OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 1727686 ครั้ง)

ออฟไลน์ porpeppe

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 187
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 12
สงสารเนมจัง :m15:


แล้วเค้าเปนคัยหนอ..


รออ่านต่อคับ

 :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ chocolate_ness

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 3
สงสารเนมอ่ะ :monkeysad:

แล้วใครกันอ่ะที่มาปลอบ อยากรู้ๆ

ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 108
สงสารเนมอ่ะ แม้แต่ความสุขเล็กๆ น้อยๆ ที่พอจะหาได้จากในคุกก็ยังถูกริดรอน
แค่จะจับไวโอลินก็ยังไม่มีสิทธิ์ ไรท์เตอร์รีบส่งคนมาปลอบใจเนมด่วน

crazykung

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากๆเลยครับเป็นนิยายที่อ้างอิงเยอะดี หน้าติดตามครับ

ตัวละครเยอะได้ใจเลยครับ

แต่ขอนิดนึงนะครับ อย่าโกรธกันนะขอวิจารณ์นิส

คือแบบตอนออกมาแรกๆมันโอเคอยู่ แต่พอหลังๆมุขของนายเอกมันเริ่มออกแนวยืดๆไปนิดนึง

คือในส่วนตัวเนี้ยจะอ่านข้ามไปครับแล้วมันทำให้อรรถรสในการอ่านขาดช่วง

บางทีสื่อไม่ถึงอาไรที่มันควรจะเศร้าหรือสนุกนะครับ

เช่นว่าเรื่องจะขึ้นไปถึงจุดพีคของแต่ละตอนคนเขียนก็จะเขียนออกแนวจะให้มันเศร้าลึก็เปล่า หรือจะให้มันขำขันก็ไม่ใช่

ในสายตาคนอ่านเลยดูขัดๆกับตัวเรื่องนิดนึงนะครับ

ในส่วนรวมถึงว่าดีหมด แต่จะนำเรื่องไปในแบบไหนก็อยู่ที่ความคิดคนแต่งนะครับ

ปล.ขอชมการหาข้อมูลครับเยี่ยมจิงๆ
ปลนิดนึงๆ.ถ้าไม่พอใจประการใดขอโทษไว้ล่วงหน้าครับ

premkoe

  • บุคคลทั่วไป
เพิ่งเข้ามาอ่าน


ชอบๆคับ


CYPINUS

  • บุคคลทั่วไป
รอตอนต่อไปนะครับ  :z13:

ใครที่เข้ามาปลอบใจเนม  :3123: 

ขอบคุณคนแต่ง และคนโพสครับ  :pig4:

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
รออ่านนะครับ

morrian

  • บุคคลทั่วไป
 :L2: แวะมาเรือนจำ เยี่ยม นช.เนม ค้าบผม  :z2:

RomeO_C_Leng

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณมากครับเป็นกำลังใจให้คนแต่งครับผม


สนุกดีครับ เห็นชื่อเรื่องก็ต้องแวะเข้ามาอ่าน มาต่อไว ๆนะครับ

ออฟไลน์ tagloveX-Mark

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 987
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 76
น่าสงสารอ่ะ อยากทำสิ่งที่รักที่ชอบที่ฝันอยากทำ แต่ไม่มีโอกาสได้ทำอีกแล้ว เศร้าแทนเลยอ่ะ
่ว่าแต่ใครมาปลอบหว่า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






Solar cell

  • บุคคลทั่วไป

อยากให้พี่กันต์เป็นพระเอกอ่ะ :teach:

พอจะเปลี่ยนตัวกันทันมั้ยคะเนี่ย

Monkizzz

  • บุคคลทั่วไป
^
^
^

เราว่าโตอ่ะดีแล้ว
เถื่อน ๆ ดี
555

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4363
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 137

morrian

  • บุคคลทั่วไป
วันนี้ไม่มาต่อหรอค้าบ  :serius2:

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
รออ่านนะครับ

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 396


 :call:


รออ่านค่ะ



ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 146


ขอบคุณสำหรับรีพลายนะฮ้า :3123:



ส่วนคุณ crazykung  ขอบคุณสำหรับคำเเนะนำดีๆนะคะ :impress2: ไม่ต้องกังวลหรอกค่ะ ป้าคนเเต่งเขาฉีดยาเเล้ว

555 :m20:

ป้าเเกฝากมาบอกว่า จะปรับปรุงในส่วนนั้นค่า





ไปอ่านกันเลยน้อออออออ



.

.




.



.


.

Imprison 11: หึงโหด !!!



       
       ...ไม่เคยมีสิ่งใด จะได้มาโดยง่าย

...ไม่เคยมีอะไรที่ได้มาเปล่าๆโดยไม่เสียอะไรเลย..

....ได้มาสิ่งหนึ่ง อีกสิ่งก็ต้องเสียไปเสมอ..นี่คือสิ่งที่ผมเรียนรู้มาตลอดชีวิต..

   แต่มาตอนนี้ ผมอยากถามตัวเอง..ว่าผม ได้อะไร?...

ผมได้อะไรจากสิ่งที่ผมทำลงไปบ้าง...

ผมเคยได้รับสิ่งดีๆจากสิ่งที่ทุ่มเทไปบ้างไหม?...

....ผมได้อะไร..จากความฝันที่ผมเฝ้าทุ่มเทมาตลอดชีวิต...




      น้ำตาร้อนๆไหลอาบแก้มผมเป็นทางยาว และผมก็ปล่อยให้มันไหลไปอยู่อย่างนั้น ไม่ยอมปาดเช็ด ไม่ยอมสนใจได้แต่ปล่อยให้มันไหลลงไป...โดยไร้เสียงสะอึกสะอื้น..


   ...ในอกตอนนี้มันปวดปลาบ หัวสมองว่างเปล่า..วินาทีที่ความเสียใจมันรุมเร้า หัวสมองผมมึนตื้อคิดอะไรไม่ออกเลย ไม่รู้ ไม่จดจำเรื่องที่ตัวเองทำไว้ ไม่คิดถึงเหตุผล ..ผมได้แต่ร้อนรุ่มในอก โกรธ...เกลียดใครก็ตามที่ยัดเยียดชีวิต และโชคชะตาแบบนี้มาให้ผม...


   ....เพราะอะไร??


....ทำไม?...

...ทำไมผมต้องมาเจอกับเรื่องแบบนี้...


   ตอนนี้ฝ่ามืออบอุ่นที่ลูบเส้นผมของผมเงียบๆได้ละไปแล้ว..เจ้าของความอบอุ่นนั้นเป็นคนเดียวกับที่ผมคิด..พี่กันย์นั่นเอง..เขาหันมายิ้มอ่อนๆ..แล้วพาผมมาใต้ร่มไม้ที่มีม้านั่งหินอ่อนอยู่ พี่แกฉุดผมนั่ง..แต่ผมขืนตัวไว้ เดินไปริมโคนต้นไม้ที่ให้ร่มเงาแก่ที่นั่ง ยืนนิ่ง...พยายามสงบสติอารมณ์...พยายามบอกตัวเองให้ควบคุมสติ...



   แต่สมองก็ยังเฝ้าถาม เฝ้าย้ำ..เฝ้าคิด...
มันเพราะอะไรกัน !?


ที่ทุกอย่างมันเป็นแบบนี้..มันเพราะอะไร..



    มันเป็นความผิดของผมเหรอ ที่ปกป้องน้องสาวของตัวเองจากเจ้าเศษมนุษย์นั่น มันเป็นความผิดของผมใช่ไหม ที่ทุ่มเทเพื่อดนตรีที่ตัวเองรัก เป็นความผิดของผมงั้นสิ ที่จะโกรธแค้นแทบคลั่งเมื่อพบว่านิ้วของตัวเองไม่อาจจะจับสายเอ็นได้อีกแล้ว...



...ไม่รู้ว่าความอัดอั้นพวกนี้มันมาจากไหน ไม่รู้ว่าความโกรธเคือง น้อยอกน้อยใจในโชคชะตาของตัวเองมันเกิดขึ้นเมื่อไหร่ สมองผมมันเฝ้าคิดซ้ำๆวนเวียนอยู่แต่สิ่งเดิมๆที่ตอกย้ำมาตลอด...



   ผมกำหมัดแน่น..จนกระดาษที่ตัวเองถือยับย่นไปหมด ร้องไห้...แต่ไม่มีการสะอึกสะอื้น..มีเพียงนัยน์ตาแดงก่ำ น้ำตาไหลอาบแก้มกับแววตาเจ็บช้ำที่มองมายังฝ่ามือของตัวเอง..นิ้วชี้ข้างขวาของตัวเอง...


   วูบหนึ่งที่ความโกรธมันพุ่งพรวดจนคลุ้มคลั่ง ผมออกแรงง้างหมัดของตัวเอง อยากจะเหวี่ยงซัดลงไปตรงลำต้นของต้นไม้ที่อยู่ใกล้ๆ ...มือนี้..นิ้วมือนี้....มีไว้เพื่อสายเอ็นสีขาว..มีไว้เพื่อกล่องไม้สีน้ำตาลเข้มเงาวับ...มีไว้เพื่อดนตรี...เสียงเพลงอันเป็นที่รักของผม...



....ถ้ามีมันแล้วเล่นดนตรีไม่ได้...ถ้ามีมันแล้วเล่นไวโอลินไม่ได้อีก...



ก็อย่ามีไว้เลย !!!!!!!!!!


หมับ !!!


   “...ทำบ้าอะไร !!!!! “ ใครสักคนตะคอกใส่หู เจ้าของน้ำเสียงห้วนกระชากคว้ามือผมไว้พร้อมออกแรงดึงตัวผมให้ห่างจากต้นไม้ต้นนั้น...มือที่กร้านแกร่งจับข้อมือของผมไว้มั่น..พร้อมกับน้ำเสียงตะคอกแฝงความร้อนรน..ไม่ได้ทำให้ความเสียใจลดลง..แต่ทำให้ความพลุ้งพล่านในหัวอก..ลดลงอย่างประหลาด...


    ผมหันไปมองคนที่กระชากตัวผม..และเป็นไปอย่างที่คิด...คนๆนั้น..คือผู้ชายคนเดียวที่มักจะพบเจอ..และช่วยเหลือผมไว้เสมอ..ยามที่ผมร้องไห้...ยามที่ผมเสียใจ..และปวดร้าว...


    การกระทำของเขาไม่ใช่ปลุกปลอบ..หรืออ่อนโยนเหมือนพี่ชายปลอบน้องน้อยเช่นพี่กันย์...แต่ห้วน..สั้น...ทว่าหนักแน่น..มั่นคง..ทำให้สงบลงได้อย่างประหลาด...



       และตอนนี้ก็เหมือนกัน...ยามที่ผู้ชายคนนี้กระชากตัวผมและออกแรงลากปนเหวี่ยงไปนั่งโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมกับที่พี่กันย์พยายามให้ผมนั่งตัวเมื่อกี๊..จิตใจที่พลุ้งพล่านของผมก็เริ่มสงบ...ความผิดหวังอย่างรุนแรงที่ทำให้ผมแทบคลุ้มคลั่ง..เริ่มจะลดลง..



...ผมใช้ดวงตาแดงก่ำของตัวเองมองหน้าเขา..
   เขาก็ใช้สายตาโกรธเกรี้ยว...ดุดัน...มองมาที่ผมเช่นกัน..


 “..จะทำอะไร !?..” กระซิบถามอย่างโมโหปนร้อนรน เขาบีบแขนผมแน่น..ออกแรงเขย่าเบาๆ..


 “...................” ผมได้แต่ส่ายหัวช้าๆ ทั้งที่น้ำตายังไหลพราก...ความเสียใจที่เกิดขึ้น..มันอาจจะงี่เง่าในสายตาใครหลายคน..แต่สำหรับผม..มันมาก..มากเกินกว่าใครจะเข้าใจ..


   “...เป็นอะไรกันแน่...ใครทำอะไรมึง !!! “ เขายังถามพลางออกแรงเขย่าแขนผมแรงกว่าเก่า..

     “....................” ผมยังคงส่ายหัวเช่นเดิม..ไม่มีใครทำอะไร..ไม่มีเลย..

   “...ส่ายหัวแล้วร้องไห้ทำไมว่ะ..หยุดซะ !! “..ว่าพลางเอาชายเสื้อสกปรกๆนั่นมาถูหน้าผมแรงๆ..จนผมอดหัวเราะขึ้นมาไม่ได้..นี่จะถูให้หน้าผมสะอาดขึ้น รึสกปรกขึ้นกันล่ะ..

   “..เออ..ค่อยยังชั่ว..” พี่โตว่าพลางถอนใจ มองผมที่ทำหน้างงๆใส่ เขาก็ถอนใจแรงอีกรอบ ยกมือขยี้หัวผมแรงๆ
   “..นิ่งเงียบไม่พูดไม่จา นั่งน้ำตาไหลยังกะผู้หญิงเสียตัว..กุนึกว่าโดนใครเอามาซะอีก...”

  “......” คราวนี้ผมเริ่มขำไม่ออก...สาบานน่ะ..ว่านั่นน่ะ ปาก...

 “..มึงเป็นอะไร..ใครทำอะไรมึง...รึว่าไอ้นี่..” ว่าพลางชี้ไปทางพี่กันย์ที่ยืนมองเงียบๆอยู่..ทำให้คนโคนชี้สะดุ้ง..แล้วส่ายหัวช้าๆ..

...จะชี้ใครไม่ดูหนังหน้าตัวเองเลยน่ะ..ถ้าจะเทียบกันน่ะ..คนที่มีแนวโน้มมากกว่า มองยังไงก็พี่ชัดๆ..ผมแอบค้อนใส่ทั้งหน้าเปื้อนน้ำตา..ขณะที่พี่กันย์นั่งลงช้างๆผม..และพี่โตที่นั่งยองๆมองหน้าผมในระยะเดียวกัน..

..จะมารุมมองหน้าผมทำไมครับเนี่ย??...

    ผมเริ่มงง..พลางออกแรงเช็ดหน้าตัวเองช้าๆ ความเสียใจแทบบ้าที่คละคลุ้งในหัวอกยังไม่จางหาย..แต่พอมีอย่างอื่นประดังเข้ามา เลยต้องเก็บไว้ชั่วคราว..

    “...มึงทำไรมันใช่มั้ย?..” พี่โตยังคาดคั้นพี่กันย์ด้วยสีหน้าเข้มๆ..แบบไม่ได้ดูตัวเองสักนิด..

   “......” คราวนี้พี่กันย์ไม่ตอบ..มองหน้าผม...แล้วมองไปที่มือขวาของผม...

   “...เจ็บมั้ยครับ?...” ถาม..พลางแงะมือผมที่กำเข้าหากันจนแน่นออก.. ทำให้ผมต้องก้มมองตาม..มองนิ้วมือตัวเอง..และมองฝ่ามือตัวเองที่มีรอยหยิกจากเล็บที่จิกแน่น..ด้วยสายตาปวดร้าว..

....เจ็บ...แต่ไม่มากเท่าที่หัวใจ...

    “.....” พี่โตก็มองตาม..มองตามมือผมที่ถูกพี่กันย์คว้าเอาไปทางตัวเองด้วยสายตาเข้มขึ้น แล้วยังตวัดมาทางผมที่นิ่งยอมให้เขาจับโดยดีด้วยสีหน้าหงุดหงิด..


    “...จะ......”

    “....นิ้วชี้...ถ้าฝึกเคลื่อนไหวบ่อยๆ..ก็ยังจะใช้ได้น่ะ...” คำพูดนั้นตัดประโยคคำถามที่คุณพี่โตจะถามได้ชะงัดนัก...ผมหันขวับไปมองหน้าพี่กันย์อย่างมีความหวัง..

    “....จะ...จริงเหรอครับ....” ผมถาม พลางมองมือหน้าที่จับนิ้วของผมขยับเข้าออกช้าๆพลางนวดไปด้วย
   “..เส้นเอ็นไม้ได้ขาดซักหน่อย..ข้อต่อนิ้วก็ไม่เห็นเป็นไร..แค่เส้นประสาทเล็กๆที่ยึดตรงนี้...” พี่กันย์ว่าพลางชี้ไปบริเวณข้อนิ้วที่เป็นรอยกรีดพลางคลึงช้าๆ


   “...มันไม่สามารถจะงอกขึ้นใหม่ได้ก็จริง..แต่ก็ไม่ได้เสียหายอะไรมาก..ตอนนี้ที่ติดขัด..เพราะบาดแผลยังสดอยู่...ถ้าฝึกต่อเนื่องแบบนี้..” ว่าพลางขยับนิ้วผมขึ้นลงให้ดู “ สักสองสามเดือน อาจจะเคลื่อนไหวได้คล่องพอ...”


   “..จับพอรึยัง...” จอมเกรียนว่าพลางปัดมือพี่กันย์ออกห่าง..ไม่พอยังเอานิ้วผมมาเช็ดกับเสื้อตัวเองแรงๆ..อย่างไร้เหตุผลจนผมต้องขมวดคิ้ว..ทำไปเพื่อ????


     “...ผมพอจะรู้จัก....นักดนตรีบางคน...” ขณะที่ไอ้คุณพี่โตกำลังขะมักเขม้นกับการตรวจเชื้อโรคบนมือผมและผมกำลังงงอยู่นั้น พี่กันย์ก็เปรยมาเบาๆ...ทำให้ผมหันไปมองหน้าเขาทันที...


    “..พวกเขา...ก็เหมือนเรา...” เขาว่า..พลางเอมมือลูบหัวผม ไอ้คุณพี่โตลุกพรวด ปัดออกทันควันจนผมต้องทำหน้างงใส่อีกรอบ..อะไรกันน่ะ...

    “...การจะเป็นนักดนตรีที่ดี..จิตใจต้องละเอียดอ่อน..ต้องอ่อนโยน..และมีอารมณ์ที่ลึกซึ้ง..ละเมียดละไม..” หลังจากโดนปัดมือทิ้ง พี่กันย์เลยหมดความพยายามในการแตะตัวผมอีก ได้แต่ยิ้ม แล้วมองหน้าผมอย่างอาดูร..


   “..การมีจิตใจที่ละเอียดอ่อน..รู้สึกอะไรได้ง่าย..บางครั้ง...มันก็เกิดผลเสียได้..หากเป็นความสุข..ก็ไม่เป็นไร...แต่หากเป็นความทุกข์..เมื่อนั้น..พวกเขาจะมีปัญหา..”

   “ ..เพราะสภาพจิตใจที่ละเอียดอ่อน เปราะบางเกินไป..เมื่อเกิดเรื่องอะไรที่ไปกระทบจิตใจ..ก็มักจะบาดเจ็บได้ง่ายกว่า..โดยเฉพาะ เมื่อเรื่องนั้น..เป็นสิ่งที่สำคัญต่อจิตใจ...”



   “.......” ผมไม่พูดอะไร.นอกจากก้มมองนิ้วมือของตัวเองอีกครั้ง...ความรู้สึกเจ็บปวดยังคงหนักหน่วงในใจ


  “..อย่ากลัวไปเลย...เราไม่ได้จะใกล้บ้าหรอกน่า..” พี่กันย์ว่าพลางยิ้มให้ผมอีกรอบ...

 “..ขอบคุณ...ครับ...” ผมเอ่ยปากเบาๆ..ขณะที่ยังมองนิ้วมือตัวเอง..กำมัน..แล้วคลายออกช้าๆ...

     ใครอีกคนที่อยู่ด้วยแต่ไม่ได้พูดจาอะไรกระชากกระดาษออกจากมือผมแล้วเดินจ้ำพรวดๆออกไป ทำเอาผมเหวอทันที..พี่กันย์ก็รุนหลังผมให้ลุกขึ้นพร้อมกับหัวเราะเบาๆ...

   “..โห...งอนเป็นกับเค้าด้วยแฮะ...”

      ผมทำหน้าเบ้ งอน...ผู้ชายตัวควายๆคนนั้นน่ะเรอะ..ท่าทางมันน่ารักซะที่ไหน แต่ผมก็ได้แต่ถอนใจแล้วเดินตามไปทันที...

ที่ตามนี่ไม่ได้จะง้อ..แต่พี่แกดันเอาเอกสารขอเรียนต่อของผมไปด้วยน่ะเซ่..






.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......

  “...พี่...พี่โตครับ...” ผมรีบวิ่งไปหาเค้าที่เดินจ้ำพรวดๆไม่สนใจใคร ปากก็ร้องเรียกไปด้วย รู้สึกอนาถที่ตัวเองเหมือนนางเอกละครหลังข่าวเข้าไปทุกที..แล้วก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมต้องไปตามง้อ..ไม่สิ..เพราะเอกสารของผมอยู่นั้นต่างหาก..

    “..พี่...พี่คร้าบบบบบบ...” ผมลากเสียงยาวเฟื้อยพร้อมกับออกแรงเฮือกสุดท้ายวิ่งไปดักหน้า ก่อนที่เค้าจะเดินออกจากบริเวณโรงฝึกไปในที่ๆคนพลุกพล่านให้ผมขายหน้าไปมากกว่านี้.. รายนี้ก็เหมือนกันไม่รู้จะจ้ำอะไรนักหนา ไม่ใช่หนังอินเดียน่ะครับ..ที่จะได้วิ่งง้อกันข้ามเขาสามลูก..อ้อ..ผมไม่ได้มาง้อ..มาเอาเอกสาร..อย่าเข้าใจผิด..


    “..อะไร...” ชะงัก..แล้วกระชากเสียงอย่างไม่สำนึกถึงความผิด..ผมแอบเบ้หน้าเล็กๆกับน้ำเสียงเหมือนควายงอนนั่น..ไม่น่ารักหรอกน่ะ เหอะ..


   “...ขอเอกสารผมด้วยครับ..จะเอาไปเขียนส่ง...” ผมว่าพลางแบมืออกมาข้างหน้า..ทำเอาพี่ท่านทำสีหน้างงวูบ..ก่อนจะยื่นมาให้ผมอย่างไม่พอใจ...บร๊ะเจ้า..จะซึนไปไหน?


   “..ขอบคุณครับ...” ว่าพลางจะเดินหนี...อะไรครับ...ก็บอกแล้วไงว่าไม่ได้มาง้อ..แล้วก็ไม่ใช่นางเอก..

   “..เดี๋ยว....” พี่โตคว้าแขนผมหมับ..ออกแรงกระชากลากถูไม่เบานัก ไปยังหลังโรงฝึกที่มีแปลงเกษตรอยู่..เอ่อ...จะพาผมมารดน้ำผักใช่มั้ยครับ..


    “..มึง...ตกลงมึงเป็นอะไรกันแน่..”

    “..............” ผมเงียบ..ไม่อยากพูดถึงความอ่อนแอของตัวเอง..พี่โตชะงัก..สีหน้าโมโห..

   “..ไม่บอกกุ..จะบอกแต่ไอ้กันย์ใช่มั้ย มึงน่ะ !! “ กระชากเสียงใส่ผมทันควัน จนผมต้องหน้านิ่ว..หนวกหูว่ะ.(อ้าว..เฮ้ย )

  “...พี่เขาแค่ปลอบใจ..ไม่เกี่ยวอะไรด้วยครับ..” ผมตอบห้วนๆ..ไม่ทราบว่าจะมาซักไซ้ไล่เรียงกันทำไม ผมเป็อะไรกับคุณครับ เมียหลวงเรอะ..อ้อ...ตูเป็นเมียน้อยสิน่ะ...

...ลืมไปครับ...ผมเป็นแค่นอมินี...



    “...อย่าลืม...ว่ามึงเป็นเด็กกู..อย่าออกนอกหน้าให้มันมากนัก !!..” เสียงกระซิบเข้มๆ...ทำให้ผมหน้านิ่วอีกรอบ..พร้อมกับหันไปสบตาคุณพี่โตที่ทำหน้าโหดใส่ เขามีสายตาวาววับ...


   “..เข้าใจครับ...”

   “..เออดี !! “

   “...แต่ผมไม่ใช่ขี้ข้า..และก็ไม่ใช่ที่รองมือรองตีน..ช่วยเข้าใจกันด้วยน่ะครับ..”  ผมบอกเรียบๆ..บอกแล้วไง..ว่าผมมันคนแบบไหน...จะทำร้ายร่างกาย จะเห็นผมเป็นอะไรก็ได้..แต่อย่าทิ้งผม..เพราะถ้าทิ้ง..ผมจะหันมากัดทันที...

ไอ้เนมก็สู้คนน่ะโว้ยยยยยยยยยยยยยยยย !!! (ตะโกนบอกตัวเองในใจอย่างฮึกเหิม)

    “.....” ไอ้คุณพี่โตชะงัก...มองหน้าผมที่ยืนนิ่งก่อนจะร้องหึในลำคอ..

   “..กล้าเล่นกับพวกกูงั้นสิ..มึงน่ะ...อยากลองของเหรอว่ะ...” ถาม พลางบีบคางผมแน่น..ออกแรงจนผมน้ำตาคลอ..เบ้หน้า...

   “...ไม่ใช่ครับ..แค่ผมไม่ใช่หมา..” ผมบอกพลางสะบัดหน้าตัวเองออกจากมือนั่น..จากที่ตอนแรกเคยดีใจ..ตอนนี้กลายมาเป็นอะไรแล้วก็ไม่รู้...

   “..แต่ถ้าลองหือกับกู..มึงได้ต่ำกว่าหมาแน่ !! “

    “........” ผมไม่ตอบ..แต่มองหน้าพี่เขา..ไม่ยอมหลบตา..จนอีกฝ่ายถอนใจพรืด..

   “เป็นห่าอะไรของมึง..งอนยังกะผู้หญิง...” เขาบอกทำเอาผมตาโต..นี่ไอ้เนมงอนเรอะ...เปล๊า ใครงอน..ไม่มี๊..อย่ามั่วครับ อย่ามั่ว..

    “..ไม่ได้งอนครับ...” ผมปฏิเสธเรียบๆ ทำหน้าบูด..

    “..หึ...ก็ดี...” คุณพี่โตร้องหึในลำคอ..ก่อนจะมองหน้าผมอีกรอบ..

    “..ครั้งนี้กุจะยกให้..ถือว่ามึงใหม่..ยังไม่รู้อะไร..แต่ถ้ามีอีกรอบ..รับรอง กุจะให้มึงได้เจอนรกในคุก ของจริง...”

     “.............” เป็นอีกครั้งที่ไอ้เนมได้แต่เงียบ..ไอ้ที่ผ่านมานี่..ไม่ใช่นรกมั้ย?..ไม่ลำบากเลยใช่มั้ย?..

    “..มึงบอกกูมาวะดีๆว่าเป็นอะไรไป ไม่งั้นกุจะถีบมึงให้จมน้ำตายห่าในบ่อนี่ให้ดู...”


   “...ไวโอลิน...” ผมอ้าปากบอกในที่สุด กับคนที่อยากรู้เรื่องชาวบ้านจนต้องเอาความปลอดภัยในชีวิตมาอ้าง ผมถอนใจ เตรียมตัวไม่ให้คลุ้มคลั่งถีบคนตรงหน้าให้ตกบ่อ ตัยหองแทนตัวเอง หากเขาหัวเราะเรื่องของผม..

   “...นิ้วของของผม..มันยึด..เล่นไวโอลิน..ไม่ได้...อีกแล้ว...” แต่แค่เอ่ยปากพุด แต่นึกถึงต้นเหตุของน้ำตา..ขอบตาผมก็ร้อนผ่าว...น้ำเสียงสั่นไหว...

   “........” อีกฝ่ายไม่พูดอะไร..นอกจากจะยืนมองเงียบๆ..

  “.........” แค่นั้นก็พอแล้ว...ผมไม่พูดอะไรต่อ..ไม่ได้สะอื้นไห้..แต่น้ำตา...มันไหลพรากมาตอนไหนไม่รู้...

   พี่โตเอื้อมมือมาดึงกระดาษเอกสารที่เริ่มยับยู่อีกครั้งมาจากมือผม เขาเอามันมาคลี่ดูผ่านๆ ยืนเงียบๆขณะที่ผมได้แต่ปล่อยให้น้ำตาไหลออกมาเรื่อยๆ..

    แสงของดวงอาทิตย์พาดผ่านร่างของผมและเขา..แต่ไม่มีใครขยับไปไหน..ได้แต่ปล่อยให้ความเงียบดำเนินไปช้าๆ

...ไร้คำพูดปลอบใจ..ไร้ซึ่งถ้อยคำอ่อนหวาน...หรืออ้อมกอดอบอุ่น...
แต่แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ..ขอแค่ผมไม่ได้อยู่คนเดียว...


.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......








ขอบคุณสำหรับการติดตามจ้า :pig4:

ออฟไลน์ beernp

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 422
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
สงสารอ่ะ

มีทางไหมที่ได้เล่นไวโอลีนอีก

มีทางไหมที่ได้กลับไปเรียนที่นอกคุกอีก

มีทางไหมที่จะมีคนช่วยให้ออกจากคุกและเพื่อนๆมาคบหาเหมือนเดิม

เป็นกำลังใจให้มาต่อไวไวนะครับ

รออ่านนะครับ

DexTunG

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องราวน่าติดตามนะครับ



ทำให้รู้ในเรื่องที่ไม่เคยรู้มาก่อน







 :undecided: :undecided:

ออฟไลน์ หนุ่มร้ายนายหรู

  • ตกลงคบกันในฐานะไรวะ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 93
เฮ้อ!!!  เศร้า  :m15: :m15: :m15: :m15: :monkeysad: :monkeysad: :monkeysad: :sad11: :sad11:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Solar cell

  • บุคคลทั่วไป
จะเอาอีก :z3:

ออฟไลน์ จุ๊บจิ๊บจ๊ะจ๋า

  • ฝนตก. รถติด.
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1865
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 99
 :sad11:  :sad11: :sad11:

สงสารเนมอ่ะ

อีพี่โตก็โหดซ้า

 :z6: :z6:

ออฟไลน์ UnFabulOus

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 147
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29
 ไอ้พี่โตจะโหดไปไหน !!!   :z6:

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 42
โถ่ๆ น้องเนม ~~~ น่าสงสาร อยากเล่นก็ไม่ได้เล่น 
 
 
ให้กำลังใจ คนแต่งคร๊า~~!! รออีกๆ  วันนี้จะมีหลายๆตอนรึป่าว

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป
อย่างนี้สินะที่เรียกว่า...ไม่ได้หวานจนเลี่ยน แต่เปี่ยมไปด้วยไออุ่น...
 :o8:

Sakana2yunjae

  • บุคคลทั่วไป
สู้นะคะน้องเนม เด๋วก็เล่นไวโอลีนได้

พี่โตเราก็ไม่เถื่อนยางคิดที่คิดเลยเนอะ

มาต่อไวๆๆนะคะ

mecon

  • บุคคลทั่วไป
พี่กันย์ :m1: ไม่รักชีวิตเลยนะคะ
หมามันหวงก้างอ่ะคะ..........อย่าไปแหย่มันนะคะเด๋วมันกัดเอา อิอิ
ส่วนน้องเนม  :เฮ้อ: โอ๋ๆๆลูก  :กอด1: สักวันต้องเล่นได้ อดทนๆ

+1 คะ

wan2055

  • บุคคลทั่วไป
นุ้งเนมน่าสงสารจริง ๆ

ออฟไลน์ FRODO

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 41
 :angry2:  งอนได้น่ารักมากเลย  ไอ้พี่โต   :เฮ้อ:

ออฟไลน์ TONG

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2634
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 188
หวานปนขม ปะแล่มๆแบบนี้อ่านแล้วเพลินดี

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด