OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 1727694 ครั้ง)

ออฟไลน์ PRiiNZE

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 12
อัพแล้วววววววว   :sad4:
ป๊าดดดดดดด น้องเนมจะเอาคืน ไอ่คุนพี่โตมันยังไงเนี่ยยย ?
รีบมาต่อนะๆ  :man1: :3123: :L1: :L2: :กอด1: :z2:

Greenkub

  • บุคคลทั่วไป


สั้นได้อีก

สั้นได้อีกกกกก



PeeraDHa

  • บุคคลทั่วไป

CaroL

  • บุคคลทั่วไป
ฝันดีครับ :man1:

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 396
รอการเอาคืนจากน้องเนมค่ะ   :กอด1:


ออฟไลน์ Serin

  • หุ่นซากุยังไงก็ไม่มีวันเป็นกันดั้มไปได้หรอก ไอ้พวกสมองถั่ว!
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 611

Imprison 21: สิ่งสำคัญ...






   ผมนั่งเท้าคางมองไวท์บอร์ดสีขาวตรงหน้า ดูปากกาไวท์บอร์ดสีน้ำเงินในมือของอาจารย์หนุ่มนายหนึ่ง กำลังเขียนตัวหนังสือภาษาต่างประเทศยาวเป็นพรืด..พร้อมกับชี้นั่นโยงนี่..อธิบายศัพท์ ไวยากรณ์และวิธีการใช้อย่างคล่องแคล่ว..แต่..คงยากนักที่จะทะลุเข้าถึงก้านสมองของ ลุงๆพวกนี้...

   ยังจำกันได้มั้ยครับถึงเรื่องการศึกษาในเรือนจำ หลังจากที่ผ่านมาสี่อาทิตย์กว่าๆ..และผ่านวันที่ผมโดนยำตีนมาเกือบอาทิตย์แล้ว...ผม..ก็ได้มาเรียนหนังสือหนังหากับเขาบ้างในที่สุด ผมเลือกลงเรียนคณะเศรษฐศาสตร์และวันนี้เป็นวันแรกที่ผมเข้าเรียน ในวิชาภาษาอังกฤษ..วิชาที่ผมบอกตัวเองว่า..โง่..เป็นที่สุด

แต่พอมองไปยังบรรดาลุงๆทั้งหลายแล้วก็รู้เลย..ว่าในห้องนี้..ผมไม่ใช่คนที่โง่ที่สุดแน่..

  การเรียนในนี้ก็ไม่ต่างกับการเรียนข้างนอกหรอกครับ มีไวท์บอร์ดมีปากกาสอนแล้วเราก็จดๆกันไป มีอาจารย์มาสอน ซึ่ง..เป็นผู้ชายแน่ๆครับ..ของตาย..และมีผู้คุมมายืนคุมอยู่หน้าห้องหลังห้อง..ส่วนในห้องน่ะเหรอ ก็เรียนกันไป...

   ผมนั่งเรียนไปหาวไป..เบื่อๆกับการสอน..ไม่ใช่อาจารย์แกสอนไม่รู้เรื่องหรอก..แต่..ผมเรียนไอ้พวกนี้มาแล้ว..เพราะงั้นเลยออกอาการเบื่อหน่ายขึ้นมา แล้วไอ้เนื้อหาวิชาที่อาจารย์มาสอนในระดับมหาวิทยาลัยในคุกนี่...อยากบอกว่ามันง่ายกว่าข้อสอบโอเน็จเอเน็ตแกทแพทบ้าบออะไรพวกนี้เยอะ !!!..

..คิดแล้วเคือง..ผมอุตส่าห์อ่านหนังสือ ไปติว ไปเรียนพิเศษมากมายแทบเป็นแทบตาย..เพื่อจะได้เข้ามหาวิทยาลัย..แต่..ปรากฏว่าได้เข้าแต่ไม่ได้เรียน ส่วนไอ้ที่ได้เข้าเรียน มันก็ดันง่ายสุดๆแบบนี้..

...จะอุตส่าห์ไปเรียนแทบล้มประดาตายเพื่ออะไร???..

  คิดแล้วก็ได้แต่ถอนใจเฮือก เบือนหน้าหนีกระดานไปมองหน้ากระดาษว่างเปล่า..ในสมองก็ครุ่นคิดถึงแผนการชั่วที่ตัวเองวางไว้...

...สู้กับคนๆนั้น..ถ้าสู้ด้วยกำลัง ด้วยคน หรือด้วยอิทธิพล ผมก็ล้วนแต่ต้องแพ้..

..แต่ถ้าด้านความรู้สึกนึกคิด...ผมไม่แน่ใจ..และอยากจะลองเสี่ยง..

ถ้าชนะ..ก็ได้บวก..ถ้าแพ้..ก็เท่ากับศูนย์...ผมไม่มีอะไรจะต้องเสีย...

...อาจจะเป็นการคิดอะไรบ้าบองี่เง่าไปเอง...แต่ผมก็ยังอยากจะเสี่ยง..ดีกว่าไม่ทำอะไรเลย..

ผมเอาปากกาวาดรูปรอยยิ้มลงบนของปกสมุด..แล้วยิ้มตาม..

...แกล้งทำเป็นเชื่อง..แกล้งทำเป็นจงรักภักดี..แล้วค่อยฝังเขี้ยวลงไปกัดช้าๆ..เอาแค่พอเจ็บ..พอรู้สึก..เอาให้ทรมาร..แต่ไม่ถึงกับขาดใจตาย..\

...ใช่....จะทำทั้งที...ต้องเอาให้เจ็บปางตาย..เอาให้เจ็บปวด...ทรมาร..

เหมือนกับที่ผมเจอ..


...เขาแสร้งดีกับผม ให้ผมไว้ใจแล้วหักหลังผมใช่ไหม?..

เขาทำแบบไหนกับผม ผมก็จะให้เขาต้องเจอสิ่งเดียวกัน..


“..วันนี้ผมจะลองเอาเทสต์ง่ายๆมาให้ทำกันน่ะครับ..” เสียงของคนสอนดังขึ้นทำให้ผมชะงัก..พร้อมกับชีทข้อสอบที่ส่งมาถึง..ผมกวาดตามองข้อสอบ..อืม..ที่ว่าง่ายๆ..มันก็จริง..

     อาจารย์แกเดินท่อมๆออกจากห้องไปเป็นการเปิดให้เหล่านักเรียนโข่งทั้งหลายได้ทำเทสต์ง่ายๆของอาจารย์แกกัน...ไอ้เนมก็หาว.แล้วยิ้มกริ่มละครับ ข้อสอบง่ายปานนี้ทำไม่ได้ก็ไปตายซะ..เหอะๆ..

   “..ไอ้เนม..เอากระดาษมึงมาหน่อยดิ๊..” เสียงกระซิบกระซาบข้างตัวทำให้ผมชะงัก กำลังเอาปากกาเกาคางตัวเองแบบเบื่อๆอยู่ พอดีกับเสียงเรียกจากไอ้คุณพี่แม้กที่อยู่ในห้องด้วย ผมหันไปหน้าเหรอหราไม่อยากจะคิดว่าโตเป็นควาย..อุ๊บส์ !!..โตขนาดนี้แล้วยังจะมาลอกคำตอบกันแบบเด็กประถม..แต่จะว่าไป มัธยมหรือมหาลัย อันนี้เราก็ยังทำกันอยู่ หึ หึ..

    “..เอาไปทำไมอ่ะ...” รู้ว่าเอาไปทำไมครับ แต่อยากจะแกล้งลองดูซิว่าพี่ท่านจะพูดยังไงกัน ฮ่าๆ..

   “..ไอ้นี่...มึง....เอามาเถอะน่า...” น้ำเสียงร้อนรนนั้นยังดังชวนขำ ยิ่งทำท่าจะไม่บอกผมยิ่งอยากแกล้งเอาสิ..อยากแกล้งผมดีนัก..

  “...เอาไปทำไมเหรอครับ...เดี๋ยวอาจารย์สอนเค้าจะมาตรวจแล้วนา..” ว่าไปนั่นแล้วก็ใส่ไฟมันอีก..ทำเอาคนขอข้อสอบเต้นยิกๆ ..เอาสิครับ..จะพูดไม่พูด..

  “..เอ๊ะ !!..เชี่ยนี่..อย่ามาลีลาน่ะมึง..เป็นหมาก็หัดเชื่อฟังมั่งสิว่ะ สัด !!! “ คราวนี้ว่าไม่พอกระชากกระดาษข้อสอบออกไปจากมือผมหน้าตาเฉย..ไอ้เนมชะงัก..นิ่งไปกับคำพูดนั้น..เห็นคนพูดลอกยิกๆไม่สนใจคำพูดของตัวเองแล้วรู้สึกมือไม้สั่น อยากจะประเคนลงไปบนหนังหน้าหนาๆของไอ้พี่แม้กจริงๆ..

   “..เชื่อฟัง...หึ....คนเป็นเจ้านาย..ทำไมโง่กว่าหมาไปได้ล่ะ...”ผมเหยียดรอยยิ้มแสยะ..แล้วเอนตัวพิงพนักเก้าอี้..ส่วนคนที่ลอกอยู่เมื่อกี้เขียนเสร็จไปแล้วก็หันมามองหน้าผม..

    “..บังเอิญว่าที่นี่เขาไม่ได้วัดกันที่สมอง..โดยเฉพาะไอ้ความฉลาดเฉพาะบางเรื่องของมึง !!..” เอ่ยเสียงห้วนหนักฉายแววเย้ยเยาะอย่างชัดเจน..ผมเม้มปากแน่น..สีหน้าเจ็บแค้น..

   “..ครับ...ผมรู้..ว่าที่นี่....มันใช้แค่กำลังกับสัญชาติญาณ..ของ...สัตว์.....ประเสริฐ..ไม่ได้ใช้สมองของมนุษย์...”

    “..มึงอยากมีเรื่อง ยากโดนตีนอีกรอบใช่มั้ยว่ะ !! “ ไอ้พี่แม้กว่า ทำท่าจะกระโจนมาฟัดผม แต่ผมไม่สนใจมองหน้าที่ทำท่าจะมาหาเรื่องตัวเองด้วยสีหน้าไม่หยี่ระ..ยักไหล่...แล้วพูดประโยคที่ขนาดคนฟังอย่างผมยังคิดว่ามันน่ากระทืบมากที่สุด..

   “..หึ...มีสมองแค่นี้..ก็คิดได้แค่นี้แหละ...”

โครม !!!...

นั่นไง...ว่าแล้วไม่มีผิด...




     แสงแดดอ่อนๆที่สาดส่องมากระทบยอดไม้ในช่วงบ่ายแก่ๆนั้นไม่ได้ร้อนแรงสักเท่าไหร่ ใต้โต๊ะม้าหินอ่อนตัวยาวหลังอาคารฝึกได้รับความร่มรื่นจากไม้ใหญ่ที่ปลูกอยู่ข้างโรงฝึกนั้น ข้างหลังเป็นแปลงผักที่ตอนนี้เริ่มโตขึ้นมามาก คงเพราะได้รับการดูแลอย่างดีและได้รับ ปุ๋ย ชนิดพิเศษจากเหล่านักโทษทั้งหลาย

    เสียงเครื่องดนตรีชนิดหนึ่งเริ่มบรรเลงเพลงช้าๆ จากโน้ตตัวแรกมาที่ตัวต่อไป โน้ตซอสูงตัวแรก มา ที่ ฟา..เร...ที...

“..วันๆมึงทำเป็นแต่ยั่วโมโหชาวบ้านให้โดนตีนรึไง ไอ้สัด !!..” เสียงทักไร้ซึ่งความกรุณาปราณีที่ดังขึ้นบนหัวทำให้ผมชะงัก..หูที่กำลังนั่งฟังโน้ตต่อไปที่บรรเลงมาได้ยินสรรพเสียงนั้นแล้วก็ได้แต่ยักไหล่..   

   “..มีอะไรอีกล่ะ...” ผมออกปากพูดอย่างเอือมๆ..หันหลังไปมองหน้าเหี้ยๆ..เอ้ย..เหี้ยมๆของพี่ทิน..รายนี้โดนใช้มาเรียกตัวผมบ่อยจนผมชินไปเสียแล้วกับไอ้ที่ด่าๆออกมานั่น

   “..มึงไปกวนตีนไอ้แม้กมาอีกแล้วน่ะ ไอ้สันขวาน !! “ ตะเบ็งเสียงจนผมต้องยกมือมาอุดหูตัวเองแก้เซ็ง..

   “..แล้วไง..รู้แต่ไม่ได้ไปหาเรื่องใครก่อนแล้วกัน..” ผมสวนกลับเรียบๆอย่างไม่แยแส “..พี่ก็อย่าโวยให้เสียสุขภาพจิตเลยน่า..เดี๋ยวจะกลับไปให้ตื้บเอง ขอฟังอะไรเพราะให้ชุ่มชื่นหัวใจก่อน แล้วจะกลับ..”


  ป้าบ !!!


ตบมาเต็มที่จนผมร้องจ้าก อะไรกันว่ะเนี่ย ก็บอกว่าเดี๋ยวไปๆไงล่ะเฟ้ย !!..

   “..อะไรอีกล่ะพี่..มาตบหัวกันทำไม บอกว่าเดี๋ยวไง..” ผมหันไปว่าใส่ไอ้พี่ทินอย่างหงุดหงิด มีอะไรนักหนา

   “..ไม่ต้องมาทำเป็นไม่ทุกข์ร้อน มึงเป็นเหี้ยไรว่ะ ว่างนักก็กวนตีนชาวบ้าน มึงโดนเขาซ้อมมาจนจะหมดกลุ่มแล้วเนี่ย เป็นไรว่ะ อยากแดกตีน?...”

  “..บอกแล้วไง ว่ามีคนมาหาเรื่องก่อน..” ผมสวนกลับเรียบๆ

  “..ก็เงียบๆปล่อยให้พวกมันพล่ามๆไปเดี๋ยวก็จบ แบบที่มึงเป็นแรกๆนั่นไงว่ะ..” พี่ทินเกาหัวแกรกๆ ทำเป็นหน้ายุ่งด้วยความไม่พึงใจในความโง่ดักดานของผม..

   “..มันไม่เหมือนตอนแรก..”

   “..เหี้ยนี่เจ้าคิดเจ้าแค้นโว้ย..กูบอกแล้วไงว่ายอมๆไปซะ มึงก็เหมือนกัน ไหนบอกว่ารู้แล้วๆ..แล้วนี่มันอะไร..เชี่ยเอ้ย ไม่เห็นว่าจะฉลาดกว่าเดิมตรงไหน..”

    “..ก็รู้ไง..” ผมหันไปมองหน้า บอกเรียบๆ “..ผมก็เชื่อฟังอยู่นี่ไง ให้ทำอะไรก็ทำ จูงซ้ายก็ไปซ้าย ลากขวาก็ไปขวา มีอะไรไม่พอใจอีก..แล้วไอ้ที่ว่าผมกวนตีนๆ..ใครมาหาเรื่อง มาแขวะผมก่อน..ผมเคยไปหาเรื่องใครก่อนรึไง..ก็มายุ่งวุ่นวายกับผมก่อนทั้งนั้น..”

    “...โว้ย ~~~~ ไม่เข้าใจรึไงว่ะ !! “ ไอ้พี่ทินว่าแล้วเขย่าคอเสื้อผมแรงๆ “..ไม่ได้หมายความแค่ทำแบบนั้น มึงเคยอยู่เงียบๆดีๆเชื่อฟังพวกกูทุกอย่างแบบแต่ก่อนไม่ใช่รึไง มึงก็ทำแบบนั้นไปสิ..ไม่ใช่...โว้ย !!!...ปวดกบาลกับมึงซะจริง แล้วมีเรื่องกันทีไรก็ให้กูมาเรียกทุกที....กูปวดกบาลลลลลล...”

    “...ผมไม่เหมือนเมื่อก่อนแล้ว “

    “...เหี้ยพี่โต ฝากกูมาบอกว่า...”ว่าแล้วก็มองคนที่ทำหน้าไม่สนใจนั่นแล้วนึกโมโหตงิดๆ

   “..............”   

   “..ถ้ามึงยังกวนตีน ก่อเรื่องอีก..ของสำคัญของมึง...จะหายไป...”

   “..มีอะไรที่สำคัญกับผม..ในนี้ด้วย?...” ผมหัวเราะหึ หันไปมองหน้าคนพูด..ขณะที่สายตาของพี่ทินมองหน้าผม แล้วมองต่ำลงไปช้าๆ...จนไปหยุดที่ส่วนหนึ่งของร่างกายผม..ไอ้เนมมองตาม..ตัวชาวาบ..

   “..นิ้วมือสุดที่รักของมึง...ถ้าไม่อยากมีมันแล้ว..เหี้ยพี่โต..จะเป็นคนช่วยหักให้มันพิการๆไปซะ...”ไอ้พี่ทินว่าพลางมองหน้าผมเงียบๆ..

    “..มึงกำลังคิดจะทำอะไร อย่าคิดว่าไม่มีใครรู้..อยากจะดัดหลังพวกกู...แบบมึง...มันยังอ่อนไปหลายขุม..อย่าคิดทำแบบนี้อีก..เหี้ยพี่โต...รู้ทุกอย่างที่มึงคิด ทั้งของที่มึงรัก สิ่งที่มึงเกลียด..ถ้ามันอ่อน..มันไม่แน่จริงก็ไม่มีวันกลายเป็นขาใหญ่แบบทุกวันนี้ได้หรอก...”

   “..อยู่เงียบๆ อย่างคนที่เชื่อฟังซะ..เชื่อกู..”

      ผมนิ่งเงียบมองคนพูดที่เดินจากไปแล้ว..ความรู้สึกชาวาบในหัวใจมันยังไม่หาย ผมก้มมองฝ่ามือของตัวเองที่กำแน่นตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ ค่อยๆคลายมือออกพร้อมกับเม็ดเหงื่อที่พราวไปหมด..และฝ่ามือที่สั่นระริก..

กลัว...ผมรู้จักความรู้สึกนี้ดี กลัวจะมือสั่นระริก เมื่อได้ฟังประโยคนั้น กลัว..ว่าสิ่งสำคัญสิ่งสุดท้ายในชีวิตของผม..จะหายไปจริงๆ...

  เสียงบรรเลงดนตรีจากเครื่องสายสุดที่รักของผมยังดังก้องอยู่ในห้องที่ห่างไปเพียงผนังบล็อกกั้น ผมแนบหูลงไปบนผนังปูน..มือค่อยๆวางแล้วกดลงบนพื้นปูนเป็นจังหวะ..เสียงที..ฟา...เร..โน๊ตตัวต่างๆที่บรรเลงคลอออกมา..พร้อมๆกับน้ำตาที่คลอเบ้า..แล้วไหลอาบแก้มในที่สุด..

...เกลียด....ผมเกลียดคนๆนี้เป็นบ้า..

...เกลียด..ที่จะทำลายสิ่งที่ผมรักนักหนาครั้งแล้วครั้งเล่า..

..เกลียดที่เขารู้จักผมดี...ดีจนเกินไป...เกลียดตัวเองที่ดูออกง่าย..ง่ายจนกลายเป็นจุดอ่อน..

ใช่...ที่ผมได้ฟังมา..ได้ยินมา...มันจริง..จริงทั้งนั้น...

ผมที่โง่..วางแผนจะป่วน..ผมที่งี่เง่า คิดจะเอาไม้ซีกงัดไม้ซุง..

โง่เป็นบ้า..

   ผมก้มมองนิ้วมือของตัวเอง มองนิ้วโป้งที่ยังไม่หายดี ความรู้สึกขัดๆฝึดๆทุกครั้งที่ขยับมือ แค่นั้นก็ทำให้ผมเจ็บปวดทุกครั้งที่มองมัน..นี่แค่นิ้วเดียว..แล้วถ้าทุกนิ้วของผม..ต้องเป็นแบบเดียวกันนี้..หรือมากกว่า..

..ผมจะทำยังไง..

แค่แผลที่นิ้วโป้งยังทำผมแทบบ้า แล้วถ้าเกิดขึ้นกับนิ้วทุกนิ้วของผม..ผมไม่บ้าตายเหรอ...

...ถ้าสิ่งสุดท้ายที่ผมรัก ยังรักษามันไว้ไม่ได้ ชีวิตจะมีความหมายอะไรอีก..

หากนิ้วของผมต้องหักลงไปจริงๆ..แค่คิด...ผมก็ตัวเย็นวาบ..ชาวูบไปทั้งกาย..

   น้ำตาของผมไหลซึมบนผนังซีเมนต์จนเกิดรอย..คนโง่แบบผม คนโง่ที่ไร้กำลัง ไร้พวกพ้อง..สุดท้ายแล้ว..ก็ต้องยอมรับชีวิตแบบนี้ แล้วทนอยู่จนแห้งตายกันไปข้างใช่ไหม?..
โง่เหลือเกิน..คนโง่ที่ทำผิดซ้ำซากๆ..ไม่น่าให้อภัยเลยจริงๆ



..แต่คนโง่คนนี้...จะดัดหลังคนฉลาด ทั้งหลาย ให้กระอักเลือดตายกันไปข้าง คอยดูสิ...


  ถ้าเลือกจะใช้วิธีนี้ขู่ผม..ทำให้ผมหมดสิ้นหนทางและชีวิตมีแต่ความกลัว ถ้าจะทำแบบนั้นล่ะก็..ผมก็จะทำทุกวิถีทาง โดยไม่สน..ว่าจะเกิดอะไรขึ้น..

...ไม่ว่าวิธีไหนที่จะทำให้คนพวกนี้รู้สำนึก และรู้ว่าอย่ามาทำร้ายผมแล้วล่ะก็..ไม่ว่าจะยากแค่ไหน ใช้วิธีใด ผมก็จะทำ..

...พลาดไปแล้วล่ะ..พลาดไปแล้วจริงๆ..ที่จะใช้วิธีนี้มาข่มขู่ผม..

ผมกลัวน่ะใช่ ผมหวั่นผวาน่ะมันจริง..

ทว่า..ผมไม่เคยบอก..ว่าจะยอมแพ้

..รู้ไหม...ว่าเวลาคนเราจะปกป้องของสำคัญอะไรสักอย่างน่ะ..

บางคน..ก็ไม่เลือกวิธี..เพื่อให้มันอยู่กับเราตลอดไปหรอก..

แล้วผม..ก็เป็นคนแบบนั้นเหมือนกัน..

.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......
[/color]

ไอ้เนมอัพเล(ว)เวลแล้วสิน่ะ..
 ตอนนี้ออกจะสับสนนิดหน่อย..เหมือนไอ้เนมสติไม่ค่อยอยู่กับเนื้อกับตัว..ใช่ค่ะ ช่วงนี้เนมกำลังสับสน..และสมองที่หาทางจะดัดหลังสั่งสอนชาวบ้าน เลยปั่นป่วน นิสัยเนมจะเปลี่ยนไปเลยน่ะค่ะ..จากเดิมที่คิด..แต่ไม่พูด..มาตอนนี้ พูด แล้วไม่คิด.. แต่ก็จงใจพูดนั่นแหละ..
นี่สิน่ะ...ลักษณะนิสัย โฉดๆที่นุ้งเนมผู้น่ารักแอ๊บแบ้วเริ่มซึมซับเข้าไป..เอาล่ะเหวย...
คิดแล้วขำพวกคุณพี่ทั้งหลายซะจริงๆ...อยากให้เขาเป็นแบบเดิม แต่ไปทำร้ายเขาแบบนั้น..ใครเขาไม่เปลี่ยนไป คงเรียกได้ว่าไม่ใช่คน..
ส่วนใครที่คิดถึงพี่โต..(ไม่มีโว้ย มีแต่เหม็นหน้า !! ) ตอนหน้าจะออกค่ะ..แต่จะออกมาทำร้ายหรือว่าซ้ำเติมไม่รู้สิน่ะ ..(มันก็ไม่ดีทั้งคู่นั่นแหละว้อย)
ส่วนคนที่สงสัยว่าไรท์เตอร์เคยสอบแกะแพะกับเขาด้วยเหรอ..เคยสิเหวย..แม้จะแค่ครั้งเดียวก็เถอะ !!!

ออฟไลน์ Serin

  • หุ่นซากุยังไงก็ไม่มีวันเป็นกันดั้มไปได้หรอก ไอ้พวกสมองถั่ว!
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 611
Imprison 22: อย่าคิดถึงแต่ใจเรา นึกถึงใจเขาเสียบ้าง



     ผมเดินเข้าไปในห้องขังอย่างเบื่อๆ หลังจากกินข้าวอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้ว..ไม่ได้สนใจจะไปดูหนังดูข่าวอะไรกับชาวบ้านเขา เข้าไปนั่งทอดหุ่ยเงียบๆคนเดียวในห้องขังที่ไม่มีใคร..ห้องอื่นๆก็มีคนประปรายคนสองคน หลายคนหันมามองผม แต่ผมไม่สนใจ..ผมทรุดตัวลงนั่งบนพื้นคว้าเอาผ้าห่มเน่าของตัวเองมากอดแน่น..ด้วยอารมณ์เบื่อเซ็งอย่างมากมาย..

     จะว่าไปแล้ว ชีวิตหลังจากโดนกระทืบของผมก็ไม่ได้เลวร้ายสักเท่าไหร่ ถึงแม้จะโดนชกโดนต่อยบ่อยขึ้นด้วยความวอนตีนของตัวเอง แต่ก็ใช่จะมีอะไรมากไปกว่านั้นไม่ได้โดนเรียกไปส่งของส่งยาแบบคนอื่น..คงดูท่า รอผมปรับสภาพจิตตัวเองก่อนมั้ง คงรอให้ผมเชื่องกว่านี้อีกสักนิด แล้วค่อยใช้งาน ส่วนสภาพตอนหลับนอน...ผมก็ไม่เดือดร้อนอะไร ถึงจะเหม็นกลิ่นฉี่กลิ่นส้วม ยุงจะบินว่อนจะแทบหามจนผมต้องนอนเกาทุกคืน หรือเสียงกรนสนั่นข้างๆหู...ก็ยังดีกว่าจะมานอนเกร็งอยู่กับคนที่ผมเห็นหน้าแล้วอยากจะอ้วก อยู่ใกล้แล้วขนลุก..มันเป็นแบบนั้นแหละครับ..อย่าหาว่าผมกระแดะ..

    ผมจับปลายชอล์คสีขาวที่แอบจิ๊กมาจากห้องเรียนเขียนลงบนผนังห้องช้าๆ..ในซอกหลืบเล็กๆ..นับวันเวลาแล้วเหนื่อยใจ..สี่อาทิตย์...สี่อาทิตย์เองที่ผมมาอยู่ที่นี่...รู้สึกเหมือนอยู่มาซักสิบปี..

    ถอนใจแล้วเก็บชอล์คเข้าไปในหมอนต่อ..สี่อาทิตย์เท่ากับเดือนหนึ่ง..ต้องรออีกสองเดือนกว่าแม่จะมาเยี่ยมได้..เฮ้อ...แล้วตอนนี้แม่จะทำอะไรอยู่ น้องจะทำอะไรอยู่ เพื่อนๆจะทำอะไรกันอยู่น่ะ

..คิดแล้วอดสมเพชตัวเองไม่ได้..บางที...ผมก็แอบคิด..ว่าถ้าย้อนเวลากลับไป..แล้วผมไม่ทำแบบนั้น..ตอนนี้ผมจะเป็นยังไงน่ะ...

   ผมอาจจะใส่ชุดนักศึกษาสีขาวตัวใหม่ นั่งโอดโอยในวันรับน้อง แล้วบ่นรุ่นพี่ลับหลังกับเพื่อนๆ เข้าคลาสเรียนกับอาจารย์เก่งๆ..จับไวโอลินมาเล่นแล้วก็ขัดเช้าขัดเย็น แล้วช่วยแม่ขายของไปตามเรื่อง อาจจะเป็นเพื่อนกับเด็กศิลปกรรมแนวๆสักคนแบบที่ผมฝัน..อยากมีเพื่อนแบบโน้นแบบนี้ ไปเที่ยวไปทำกิจกรรมกัน..ไปหม้อสาว แล้วหาแฟนซักคน... นี่ก็ความฝันสวยๆของผม..กับช่วงเวลาที่เขาว่า “สนุกที่สุดแล้ว”ในชีวิต

...แต่ตอนนี้....

   ภาพลูกกรงสี่เหลี่ยมและพื้นซีเมนต์เย็นจัด ทางเดินมีแสงสว่างสลัวๆเปิดไว้ และลูกกรงหลายๆชั้นที่ซ้อนกันเป็นประตูปิดเปิดเวลาเข้า – ออก ภาพที่เห็น..ภาพความจริงในชีวิตที่แสนจะโหดร้าย..ทำเอาผมร่ำๆอยากจะร้องไห้ออกมาเสียให้ได้..

   สถานที่แห่งนี้..มันไม่เหมาะกับผมเลยซักนิด..

      โดนกักขัง โดนทำร้าย ..แต่...มันก็เพราะผลกรรมของผมทั้งนั้น...แม้มันจะไม่เหมาะกับผม หรือมันจะทำลายชีวิตและทำร้ายผมยังไง..แต่..มันก็เป็นผลตอบแทนสิ่งที่ผมทำลงไป..ไม่มีสิทธิ์โอดครวญอะไรทั้งนั้น

...ทว่าบางที...มันก็เหนื่อยจนอยากหนีความจริง..จนแอบคิดไม่ได้...ถ้า...ถ้ามันไม่เป็นแบบนี้..ถ้าผมไม่ได้อยู่ที่นี่...ถ้า...

    ผมถอนใจเฮือกแล้วสะบัดหัวตัวเองแรงๆ เอามือลูบหน้าขึ้นลง..พร่ำเพ้อพาสิ่งที่เป็นจริงไม่ได้มันก็เท่านั้น..สู้ทำใจให้สบายที่สุดเท่าที่จะทำได้ดีกว่า...


แอ๊ด....

เสียงลูกกรงประตูเปิดออกทำให้ผมขมวดคิ้ว หันขวับไปมองคนที่เดินเข้ามา..

    “..เป็นยังไงบ้าง...” คำถามจากคนตรงหน้าทำเอาผมชะงัก..มองหน้าพี่กันย์แล้วแอบสงสัย กับประเด็นที่ค้างคาในหัวนิดหน่อย..คนๆนี้จะนึกเสียใจมั้ยน่ะ..เคยคิดบ้างมั้ย..ว่าถ้าเขาไม่อยู่ตรงนี้..ถ้าเขาไม่ทำความผิดลงไป..ชีวิตของเขา จะเป็นยังไง จะรุ่งเรืองหรือสวยสดงดงามแค่ไหน..คิดบ้างรึเปล่า..

   “..ผมไม่เป็นไร..” ส่ายหัวตอบ พี่กันย์ถอนใจแล้วทรุดตัวลงขัดสมาธิตรงหน้าผม คว้ามือขวามามอง..

   “..หมายถึงที่นิ้ว..ถ้าเป็นเรื่องที่หน้า หรือตัว ก็ไม่อยากถามคนชอบหาเรื่องหรอก..” ว่าพลางก้มมองนิ้วหัวแม่โป้งขวาของผม..ไอ้เนมหน้าบึ้งเมื่อโดนตำหนิ..กลายเป็นพวกเดียวกันไปตั้งแต่เมื่อไหร่ว่ะ..

   “..ไม่ได้หาเรื่อง..แต่มีคนมาหาเรื่องก่อน “ ตอบกลับเสียงแข็ง ครับๆขาๆชักจะไม่เหลือ แต่ไอ้คำหลังน่ะ ไม่มีแต่แรกแล้วน่ะ

    “..ก็เป็นซะอย่างนี้..ทำไม่ไม่หัดยอมคนเสียบ้าง แรกๆก็ไม่เห็นจะเป็นแบบนี้ เริ่มกลายเป็นคนก้าวร้าวไปตั้งแต่เมื่อไหร่...?..ไม่เข้าใจเลยจริงๆ..ว่าทำไมต้องทำตัวแบบนี้...”

    “...งั้นเหรอครับ?..” ถามกลับ..มองหน้าคนที่พูดออกมา..หึ..น่าขำ...

    “..จะบอกว่า...คนอย่างพี่...ก็เห็นแก่ตัว ขี้ขลาด..และก็ขี้แพ้..ไม่ต่างกับคนอื่นเลยสิน่ะ..” คนตรงหน้าพูดขึ้นราวกับจะเดาใจผมได้..ซึ่งมันก็ใช่..ผมมองหน้าคนพูด ยิ้มหยัน

   “..แล้วเนมคิดว่า..ตัวเอง..จะกล้ายืนหยัดต่อสู้..แบบ..โง่ๆ...อย่างนี้..ไปอีกนานแค่ไหน..”

   “..............”

     ...ยืนหยัดต่อสู้...แบบโง่ๆ....
ด้วยวิธีการของคนโง่?....
   คำพูดนี้..ออกมาจากปาก ของคนตรงหน้านี้แน่หรือ?.
รอยยิ้มของคนตรงหน้ายังเหมือนเดิม..ดูจริงใจ..และเอื้ออารี..แต่นาทีนี้..ผมกลับรู้สึกหนาวยะเยือก..เมื่อสบมองมัน...

   “..คนที่ไม่ทำ..ไม่พูด..ไม่แสดงออก...ไม่ได้หมายความว่าไม่คิดหรอกน่ะ..”

   “..หัดทำตัวเป็นผู้ใหญ่ซะบ้าง ความคิดแค้นไม่จริงจัง กับการกระทำเหมือนเด็กๆ..มันใช้ไม่ได้ในนี้หรอก..”

   “..พูดเหมือนพี่มีวิธีที่ดีกว่านั้น..” ผมทำเสียงขึ้นจมูก..มองหน้าคนพูด “..แล้วความคิดเด็กๆ..อะไรกัน..คิดว่าผมโง่นักรึไง?..”

   “..งั้นเหรอ?...” พี่กันย์ยิ้มในหน้า ใบหน้ายิ้มแย้มค่อยก้มมองนิ้วโป้งของผมอีกครา

   “..แต่เชื่อมั้ยล่ะ..อีกไม่เกินสามวัน..ไอ้ความเกลียดนักหนาที่พร่ำเพ้อคร่ำเคร่งบ้าบออยู่ตอนนี้..ก็จะหายไปแล้ว..”

    “.............” คำพูดนั้นทำให้ผมชะงัก..มองหน้าคนพูด...ในสายตาของพี่กันย์..ผมมันเด็ก..ขนาดนั้นเลยเหรอ?..ผมมันโง่..ลืมง่าย..และทนทานต่อความเจ็บปวด ขนาดนั้นเชียว..

   “...แล้ว...คนฉลาด...คิดว่าผมควรจะทำตัวยังไงล่ะ..” ผมกระแทกเสียงใส่..สายตาวาววับ

   “..นั่นสิน่ะ...”

   รอยยิ้มเรื่อยๆนั้นยังประทับบนริมฝีปากไม่คลาย ดวงตาหันมาสบมองตา..เลิกคิ้วน้อยๆ..
   “..มันก็ขึ้นอยู่กับว่า..จะเกลียดจนอยากฆ่าให้ตาย...เหมือน....” ว่าพลางบุ้ยปากไปทางซ้ายของห้องขัง..ผมมองตาม..แล้วก็ต้องสะดุ้งเฮือก...กับสายตาดุดันที่จ้องมองมา..ผู้ชายคนหนึ่ง..จ้องมองมาที่ผมกับพี่กันย์..ดวงตาดุดัน น่าเกรงขาม สายตาเข้ม..ใบหน้าเหี้ยมโหด..และ..สายตาของผู้ชายหลายคนรอบห้องขังที่จ้องมองมาตรงๆ..ด้วยแววตาที่บ่งบอกถึงความปรารถนาร้าย

   “..หรือว่าแค่อยาก ..แก้เผ็ด...อยากทำให้เขาเห็นว่าตัวเองมีความสามารถ มีความสำคัญ....อยู่บ้าง.....ก็....” เอ่ยแล้วพ่นลมหายใจออกมาทางจมูกพรืด.. ไม่ต้องบุ้ยใบ้มาให้ใคร..ผมก็พอรู้..ว่าคำนั้นมันเหมือนด่าตัวผม..เยาะเย้ยความงี่เง่า...ไม่ได้เรื่องราว กับหัวคิดไร้สาระของตัวผมเอง..

   “..แต่มาถึงขั้นนี้..จะถอยหนีก็ยากแล้วล่ะ...” พูดออกมาเรียบๆ แต่ผมกลับรู้สึกถึงความปวดแปลบตรงปลายนิ้ว..รีบก้มมองนิ้วโป้งตัวเองทันควัน แต่ไม่ทันเสียแล้ว เพราะความเจ็บปวดแล่นวายจนผมร้องจ๊าก..


  โอ๊ย !!!!!!!


   “..คิดว่าคงจะดีขึ้นแล้วล่ะ...”

    “..ที่สำคัญ..นักดนตรี..ต้องมีความอ่อนโยนน่ะ..รู้มั้ย?..”

หึ..ทำมาเป็นเปลี่ยนเรื่องหน้าตาเฉย..นี่ตลอดมา ผมโดนหมาป่าห่มหนังแกะหลอกมาตลอดใช่มั้ยเนี่ย..
..แต่ไอ้เนมก็ตัดสินใจเขวี้ยงความเคืองใจนี้ทิ้งไป... อย่างน้อยเขาก็ไม่ได้ทำร้ายอะไรผม..ในเมื่อตัวเองไม่ได้เดือดร้อน แถมยังได้รับผลประโยชน์..จะสนใจมันทำไมนัก..
...หืม...ก็แค่เรื่องง่ายๆ..จะเคยโกรธแค้นหรือถูกหลอกแค่ไหน..คนเรา ก็สามารถจับมือกันได้เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เพื่อผลประโยชน์ไม่ใช่เหรอ?..
แล้วนับประสาอะไร...กับคนที่คอยดูแลผมมาตลอด ทำดีกับผมมาตลอดกัน..
...อีกอย่าง..ถ้าเนียนได้แบบนี้..ก็ไม่เลวนักหรอก..

   “...ตอนนี้ผมไม่ได้เล่นมัน..แล้วอีกอย่าง..ความอ่อนโยน..มันก็ชนะทุกอย่างไม่ได้หรอก..”ผมว่า..พลางมองคนที่ขยับนิ้วโป้งผมไปมา..เหมือนตรวจอะไรสักอย่างอยู่เงียบๆ..ทั้งที่เมื่อกี้..เพิ่งจะดึงนิ้วผมจนเจ็บแปลบ

   “..ก็เลย..เป็นซะแบบนี้..” พี่กันย์ว่าพลางเอามือมาจิ้มแผลผมเบาๆ “..มีแผลไปซะทั่ว..แต่รู้ไหม ในสายตาของคนรักษาน่ะ แผลพวกนี้ มันไม่ใช่เรื่องสนุกหรอกน่ะ “

   “..พูดถึงรักษา...” ผมชะงัก นึกบางอย่างขึ้นมาได้ “..พี่....เคยเป็นหมอ...รึอะไรทำนองนี้มาก่อนรึเปล่า..”

  “..อืม...เป็นนักศึกษาแพทย์น่ะ..” คนตรงหน้ารับคำผมเบาๆ..ผมหันไปมองหน้าพี่กันย์..นักศึกษาแพทย์..หมอ..แล้วต้องมาติดคุก..มาอยู่ที่นี่..ตรงนี้...

  “..พี่ไม่เสียใจบ้างรึไง?..” ผมได้ยินเสียงตัวเองเบาแทบกระซิบด้วยความตกใจ..

 “..เสียใจสิ...เสียใจมาก...แต่ยังไง..ก็ไม่มีทางกลับไปแก้ไขอะไรได้..เลยต้องยอมรับ..ต้องทนอยู่ให้ได้..เพราะอย่างน้อย..ในนี้ก็ยังมีคนยอมรับในตัวพี่..ยังได้รักษาคนที่เจ็บป่วยบ้าง..แค่นี้ก็พอแล้ว..” เอ่ยพลางหันมามองหน้าผม...ลูบหัวผมเบาๆ

  “..ความรู้สึก...ของการสูญเสีย..สิ่งที่เราไม่อาจจะเอากลับคืนมาได้..พี่เข้าใจดี..”พี่กันย์ว่าแล้วถอนใจเบาๆ “..ความฝันที่ต้องดับสลายไป..ไม่สามารถจะทำแบบนั้นได้อีก..พี่รู้..ว่ามันเจ็บปวดแค่ไหน..เวลาที่เราเสียไปในนี้..พอเราออกไปข้างนอกนั่น..ไม่ว่าจะสิบปี ยี่สิบปี ก็เอามันคืนกลับมาไม่ได้หรอก..อนาคตเรา ความฝัน คนที่เรารัก..และคนที่รักเรา..มัน...”

    พูดแล้วเขาก็ถอนใจยาว..ผมเม้มปากแน่น..ฟังคำพุดนั้น..แล้วมันสะท้อนใจตัวเองเป็นที่สุด..

  “..แต่อย่าคิด..ว่าเราเจ็บปวดแค่คนเดียว เราต้องเผชิญอะไรที่หนักหนาคนเดียว ทุกคนในนี้ มีเหตุผลมีที่มามีการกระทำต่างกัน อย่าคิดว่าเราจะทุกข์อยู่คนเดียว..มีคนที่ทุกข์และเจ็บกว่าเราอีกมาก..เวลาจะคิดจะทำอะไรก็อยากให้ช่วยเข้าใจ..หรือพยายามเข้าใจ..คนอื่นบ้าง สักนิด...”

   “..เพราะไม่ว่ายังไง เนมก็ต้องอยู่ในนี้อีกนาน..”

    “.......” ผมฟังแล้วถอนใจยาว..ใช่...อีกนานเลยเชียว..คิดแล้วน่าหัวเราะตัวเองจริงๆ..ผมอยู่ที่นี่มาแค่เดือนเดียว ก็ทำท่าจะอยู่ไม่ได้เสียแล้ว แถมยังคิดจะดัดหลังสั่งสอนชาวบ้านเขาเสียมากมาย..ความคิดแบบนี้มันเด็กดีๆนี่เอง..

..อ้อ...แต่ไม่ได้หมายความว่าจะไม่ทำหรอกน่ะ

แล้วอีกอย่าง...

   ผมหันไปมองคนตรงหน้า..พูดดีนี่..พูดจาดี...แต่เข้าใจว่า กำลังวางแผนดัดหลังใครสักคนให้กระอักเลือดเล่นไม่ใช่เหรอ?..
คนเรานี่..นอกจากดูแต่หน้าไม่ได้ ดูแต่การกระทำไม่ได้..บางครั้งก็ต้องดูให้ออกถึงสันดาน ด้วยสิน่ะ

     “..นิ้วนี่ค่อยยังชั่วไปเยอะแล้ว..เส้นเอ็นเริ่มสมานตัว อีกสักสองสามวัน..ลองไปขออาจารย์ธีระเทสต์ดู..” พี่กันย์กระซิบกระซาบ..แต่พอผมนึกถึงหน้าอาจารย์ธีระคนนั้น..คนที่ทำผมน้ำตาแตกก็อดจะสยองไม่ได้

     “..เขาว่าต้องเป็นนักโทษชั้นดีไม่ใช่เหรอถึงจะรับ..ผมยังอยู่แค่ชั้นกลางเอง..กว่าจะปรับก็เดือนมิถุนาโน่น..” ว่าแล้วก็เซ็ง..ถึงจะขยับมือได้เล่นได้ ก็ใช่ว่าจะได้เล่นเสียเมื่อไหร่

     “..แต่เขาก็ต้องการคนมีฝีมือนี่..ลองตื้อดูสิ..เล่นมาหลายปีไม่ใช่เหรอ ฝีมือคงดีกว่าพวกที่ฝึกหัดกันอยู่แน่..ลองไปของเล่นให้ดูสักครั้งสิ..” เสนอทางสว่างมาให้ ..ผมขมวดคิ้ว..ครุ่นคิด..

   หมับ !!..

   “..งั้นพี่ไปส่งผมน่ะ..ช่วยผมหน่อยน่ะ...”ผมคว้าแขนพี่กันย์มกอดอ้อนทันที..งานนี้มันต้องมีตัวช่วยสิ

   “..อ่าว เห้ย...ไหงพูดแบบนี้ล่ะ..” รายนี้พอโดนอ้อนก็หัวเราะขำ ทำหน้าเหรอหรา ชิ นึกว่าผมไม่รู้เหรอว่าพี่ก็หนึ่งในผู้ทรงอิทธิพลเหมือนกันแหละ ไอ้ที่เมื่อกี้น่ะ คิดจะให้ผมลืมง่ายๆหรือไง..ถ้าใครคิดจะลากผมไปร่วมหัวจมท้ายด้วยแล้ว..ผลประโยชน์ของผม..มันก็ต้องเป็นหนึ่ง..

...คนเราก็ต้องเห็นแก่ผลประโยชน์ของตัวเองเป็นที่ตั้งอยู่แล้ว..ไม่อย่างนั้นจะมีแรงบันดาลใจได้ไง..?

   “..น่า...น่ะๆๆๆ..น่ะพี่น่ะ...พี่กันย์ใจดี๊ ~~ ใจดีออกอย่างนี้ ไปไหนก็มีแต่คนเขาต้อนรับน่า....อย่างน้อยๆก็ช่วยพูดให้ผมหน่อยสิ..แบบว่า...” ไอ้เนมหน้าด้านอ้อนเข้าไป มือก็เกาะแขน หัวก็ซุกไหล่ถูๆไถๆเข้าไป คิดถึงไอ้เนมแอ๊บแบ้วกันมั้ยทุกคน ตอนนี้ล่ะจัดไปเต็มที่เลย ทำตาแป๋ว เสียงอ่อนเสียงหวาน เอาหัวถูๆไถๆซะเป็นการใหญ่ เล่นเอาซะพี่กันย์แกหน้าม้าน..มองผมแบบว่าอึ้ง...ทึ่ง สยอง..

   “..ถ้าฝีมือไม่ถึงพูดเท่าไหร่ก็ไม่ได้หรอก..” ยังปฏิเสธเหมือนไม่ให้ผมเคยตัว แต่ไอ้เนมยิ่งเกาะเข้าไปใหญ่..จนไปๆมาๆจะปล้ำพี่แกคาห้องขังอยู่แล้วเนี่ย..
   “..แหม...แต่ถ้าเก่งก็ได้ใช่มั้ย..ใช่มั้ยพี่..ใช่มั้ยๆๆๆๆ..ช่วยผมน่ะ น่ะๆๆๆๆๆๆ น้า~~~~.” ผมยังพัวพันพี่แกยิ่งกว่าปลาหมึก เพื่อสิ่งที่ต้องการนักหนาแล้ว วันนี้เป็นไงเป็นกัน หน้าด้านแค่ไหนก็ไม่สน ผมประกบมือสองข้างเข้าหากันเนียนๆซบอกพี่กันย์แล้วสบตา ทำตาแป๋วแล้วก็สาธุๆใส่แกอยู่นั้น..

   “..เอ่อ....เฮ้อ....” ท่าทางระอาปนลำบากใจนั่นทำผมขำ..แต่ก็ยังอ้อนเอาแบบเนียนๆต่อไป แบบว่าถ้าพี่ไม่ตกลง งานนี้ได้โดนไอ้เนมปล้ำชัวร์ๆ...

   “..นี่พวกมึง...จะเอากันตรงนี้จริงๆเหรอว่ะ...” เสียงทักลอยๆนั่นทำเอาผมสะดุ้ง หันไปมองที่มาของเสียงทันควัน พบว่าไทยมุงจำนวนมากพอดูกำลังมองมาเหมือนดูหนังสด..เล่นเอาหน้าม้านไป..แต่ที่น่าอายกว่า คือเมื่อสบตาคนที่นั่งยองๆเกาะลูกกรงมองหน้าผมกับพี่กันย์แบบไร้ความรู้สึก....พี่วิทย์ !!...

    ผมกับพี่กันย์ผละออกมาจากกันทันทีราวกับโดนไฟช๊อต ไม่กล้าสบตาชาวบ้านเขาเลยว่าจะทำสีหน้าใส่ยังไง ไอ้ผมก็จำตัวเองได้ดีเลยว่าไปหน้าด้านเนียนซบเนียนกอดพี่เขาไปเท่าไหร่ แม้จะไม่คิดอะไร แค่มันก็ส่อวุ้ย..

   “..ง่า...คือ..แบบว่า.....”ผมเกาหัวแกรกๆ ขยับปากอธิบาย อย่าเข้าใจเจตนารมณ์ผมผิดเซ่ !!..

   “..แค่เล่นกันเฉยๆเอง..ไม่มีอะไรซักหน่อย..” พี่กันย์แกหัวเราะเบาๆพลางหันไปมองหน้าพี่วิทย์ที่มองมา แล้วชะโงกไปสบตาใกล้ๆ..

    “..ไม่เข้าใจอะไรผิดน่ะ”...ว่ามั้ยว่ารูปประโยคนี้มันแปลกๆ...

    “..ห๊ะ...” งานนี้พี่วิทย์ผงะเมื่อถูกจ้องหน้าใกล้ๆ “..เข้าใจผิดถูกบ้าบออะไร กูจะเข้าใจยังไงก็เรื่องของกูสิ !! “ว่าแล้วก็ทำหน้าบึ้งส่ายหัวพรืด..ทำท่าจะลุกพรวดไป

    “..อ้าว..ก็เผื่อจะเอาไปลือกันผิดๆไง..แล้วคนอื่นจะได้ไม่ซวย..” ว่าแล้วก็ลุกพรวดเดินตามตูดพี่วิทย์ที่เดินหนี “..แล้วขาหายรึยัง ขอดูหน่อยซิ “

   “จะมาดูขากูทำไม ไอ้ควาย !!! โรคจิตเหรอมึง ไปขอดูกับไอ้เมฆของมึงโน่น “ ฝ่ายนั้นยืนหน้าบึ้งหันกลับมาเถียงเสียงดังลั่น นี่ถ้าเท้าสะเอวเสริมด้วยผมว่าคงเหมือนสามีภรรยาแถวบ้านตีกัน ดูแล้วขำชะมัดยาด..

   “..เมฆเขาไม่ได้ขาเจ็บซักหน่อย..ขอดูหน่อยซิ เดี๋ยวเกิดขาเน่าเป็นบาดทะยักขึ้นมาจะทำยังไง..”

   “..ก็หมายความว่ามึงเป็นหมอเก๊ไงว้อยยยย..”...ก็ทะเลาะกันเข้าไปเถิด..

แอ๊ด...

    เสียงเปิดประตูโลหะเอี๊ยดอ๊าดดังเข้าหู  ทำให้ผมละสายตาจากภาพคู่สามีภรรยาทะเลาะกันได้ แต่พอเงยหน้าขึ้นไปมองเท่านั้น อารมณ์ที่เริ่มจะดีก็ชะงักงัน..ใบหน้าที่เพิ่งคลี่รอยยิ้มเต็มที่ได้เป็นครั้งแรกก็หุบฉับ..ไอ้เนมเถิบไปนั่งซุกริมซอกเดิมของตัวเองทันที..แล้วคว้าผ้าห่มน้องเน่าของตัวเองมานั่งกอดจมปุ๊ก..

   “..ชิ....ไหนบอกไม่ชอบที่โดนเอา..... “ เสียงล้อเข้าหูพร้อมกับหัวเราะเยาะ..ทำเอาผมหน้าบึ้ง..ร้องหึในลำคอ..แล้วเหลือบตาขึ้นมามองคนพูด..

   “..ก็ยังดีกว่าคนเอาเป็นพี่ล่ะว่ะ..” ผมพัฒนาขึ้นใช่มั้ย ในเรื่องปากหมาเอ๊ย..พูดแล้วแสดงออก..

   “..สัดนี่..ลามปามน่ะมึง...” คนพูดง้างมือใส่กบาลผมผลั่วนึงเรียบร้อย ก่อนจะนั่งยองๆลงข้างๆผมที่งอก่องอขิงอยู่..

   “..เหี้ยพี่โตเรียกว่ะ...จงคลานไปหาซะโดยดี..” แนะ..มีเล่นคำ...ผมเหลือบตามองพี่โตที่นั่งๆนอนๆให้ลูกน้องบีบแข้งบีบหาให้อยู่แล้วหน้านิ่ว..จะเรียกไปทำหยัง?..

   “...ไปทำไร...” ผมออกปากถามทันที ยังรีๆรอๆ..จนคนมองหมั่นไส้ ตบหัวผมอีกป้าบ..

   “..ไปซะเถอะน่า...เหี้ยพี่โตคงเรียกไปนวดส้นตีนมั้ง..เห็นอารมณ์ดีแล้วนี่วันนี้..”แล้วที่บอกว่านวดส้นตีน คงไม่ได้หมายถึงเอามันมาคลึงหน้าผมเป็นการคลายเครียดใช่มั้ย?.. ผมเดินเข้าไปใกล้อย่างหมดทางเลือด..เห็นหน้าแล้วเริ่มแหยะ...อยากจะแหวะใส่หน้า..พอดีว่าแพ้ท้อง..เหอะ

   “...........” ลงไปนั่งปลายตีนอย่างสมยอม พับเพียบเลยด้วยแต่เงียบไม่เปิดปาก..จะหยิ่ง..มีไรมั้ย..

    “..ได้ข่าวว่ากวดตีนนักเหรอมึง..ช่วงนี้...” เหลือบตามามอง ไหล่พิงลูกกรงหนา แขนซ้ายมีพี่แม้กนวด..ขาก็มีพี่แทนบีบคลายกล้ามเนื้อ กอดอกแล้วมองมาที่ผม ออกปากถามแบบเหยียดๆ มองแล้วมันน่าหมั่นไส้จริงๆ สบายนักใช่ไหม?..สบายใช่ไหม?..

    “.........” ไอ้เนมก็แค่มองหน้า ไม่พุดไม่จา เหลือบมองไอ้พี่แม้กที่ทำหน้าเยาะใส่..ชิ..ทำเป็นเด็กช่างฟ้อง..เป็นหมารึไง ถึงชอบคาบข่าวไปบอกคนโน้นคนนี้..

..เออ..ลืมไปว่าหมาน่ะ..กู...

    “..หมาน่ะ..มันไม่กัดพวกเดียวกันหรอกน่ะ...” เสียงเรียบๆนั้นมาพร้อมกับปลายตีนที่เสือกพากตัก แทบจะจิ้มพุงกะทิแบบไม่รู้เนื้อรู้ตัว..ไอ้พี่เวรรรรรร..ไอ้เฮียเหี้ยๆเอ๊ย..

    “..นวดตีนกูไป...”ว่าแล้วก็กระดิกปลายตีนยิกๆ..น่าหมั่นไส้..

    “..............” แต่ไอ้เนมก็ยังต้องทำอยู่ดี..ความปลอดโปร่งโล่งใจที่ได้รับจากคำพูดของพี่กันย์เพียงเล็กน้อยเหมือนจะปลิวไปกับสายลมเมื่อได้ฟังคำสั่งและการกระทำสุดชั่ว..เออ..หมา...หมาสิน่ะ...ว่าคนอื่นว่าเป็นหมาใช่ไหม?..สะใจดีใช่ไหม..

   “..ไอ้สัด !!..นวดดีๆสิว่ะ...” เสียงร้องว้ากทำเอาผมสะดุ้ง ก่อนจะพบว่าตัวเองหนักมือกับการบีบฝ่าตีนสากๆมากเกินไป..เท้าทั้งใหญ่ทั้งแข็ง..ใครจะอยากเอามือนวดกันเล่า..

    “..เห็นว่าตีนหนา เลยต้องเพิ่มแรง..” ผมบอกเรียบๆ ไม่รู้ฝ่าตรีนนี่จะหนาเท่ากะโหลกรึเปล่า..

    “..หึ...ปากดีนักน่ะ..” เหี้ยพี่โตว่าพลางขยับแขนบอกปัดไอ้พวกที่นวดๆอยู่ให้สลายตัว ผมนึกว่าจะรอดแล้ว..แต่ที่ไหนได้..

    “..บีบต่อสิ..อย่าชักช้า...” หยึย..คราวนี้มันเล่นพากมาทั้งสองตีน..ตีนเหม็นๆสองข้าง แหวะ...อยากอ้วกว้อยยยยย... ขยะแขยงจริงๆ..

    “..ไม่ต้องมาทำหน้าแบบนั้นเลยมึง..ชอบถูกเนื้อถูกตัวผู้ชายนักไม่ใช่รึไง..นี่กูก็ให้โอกาสมึงแล้วน่ะ..ให้จับปลายตีน กูแล้วนี่...”

    “...........” อยากจะบอกนัก..ว่าแม้แต่ปลายผมกูก็ไม่อยากจะแตะ..

    “..ต่อหน้ากูทำไมเงียบ..ทีต่อหน้าไอ้กันย์ล่ะระริกระรี้..อยากได้มันเป็นผัวมากนัก...ให้กูสงเคราะห์มั้ยล่ะ..”

    “..ถ้าอยากได้ก็มีปัญญาหาเอง..ไม่รบกวนคนอื่นหรอก..” ผมหน้าบึ้ง พยายามข่มความโมโห..กับถ้อยคำเสียดสีและดูถูกนั้น..

    “..หึ....มึงไปขนของมานอนที่เดิม..ไม่ต้องคิดหรอกว่ากูทำทำไม..จะเฝ้าหมา..โดยเฉพาะหมาติดสัดอย่างมึง...มันต้องล่ามโซ่ไว้ไม่ไกลตัว..” คำพูดนั้นทำให้ผมหน้าชา..แก้มร้อนวูบด้วยความอับอายปนโมโห..เพราะเสียงนั่นดังชัดเจนจนทุกคนในห้องได้ยินกันหมด..ผมกัดฟันกรอด..เมื่อแว่วเสียงหัวเราะและเฮฮาคุ้นหู...ที่ทำให้อกเจ็บแปลบ..

   หมับ !!!..

    “...ก็ดี...แต่ถึงจะติดสัด...หมาอย่างผมมันก็เลือก !!!”


.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......
บรรยากาศเริ่มคลายลง ซอฟท์ลงนิดหน่อย (แน่ใจว่าซอฟแล้ว)
   ประโยคสุดท้ายโดนจายยยยยย...หมั่นไส้เฮียเหี้ยๆจริงๆ..แดกปลาเป็นอาหารชิมิวันนี้..ถึงได้หวงก้าง ฮ่าๆๆๆ..
เห็นคนอื่นเขาหนิดหนมกันแล้วหมั่นไส้อ่ะจิ..หวงงงงง สิน่ะลุง..
ตอนนี้อ่านแล้วอาจะเกิดการสับสน มึนงง ก่งก๊งในบางเรื่องและบางอารมณ์..เพราะ..ในจะมีต่อในวาระต่อไป เอาออกมากไม่ได้ ..
ปอลอ..ได้ยินเสียงใครโหยหวนเรียกพี่กันย์ๆ..แว่วๆหว่า..คงฟังผิดอ่ะเนอะ..
และ...ท่านใดที่ทำใจไม่ได้..กรุณากลับไปอ่านชื่อเรื่องอะเกน..ก็มันแบดกายนี่เคอะ..มิใช่กู๊ดบอยเน้..คึคึคึ

Monkizzz

  • บุคคลทั่วไป
Re: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผ
«ตอบ #787 เมื่อ25-01-2010 09:13:08 »

ถูกใจให้เป็ด 0
เมื่อไหร่เหี้ยพี่โตถึงจะเห็นใจน้องเนมบ้างเนี่ย

yochio_shim

  • บุคคลทั่วไป
หึๆ

พี่โต หวงอ่ะดิ ทำเป็นพูด :m16:

ออฟไลน์ iiดาวพระสุขლii

  • คิดการใหญ่ ใจต้องเหี้ย(ม),,
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 743
Re: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผ
«ตอบ #789 เมื่อ25-01-2010 09:31:48 »

ถูกใจให้เป็ด 0
สู้เค้าเนม เอ๋ย.....

ค่อยๆคิด ค่อๆยทำ ค่อยๆออกแรงกัด เอาให้จมเขี้ยวแล้วก็กระชาก  o18



มา edit หลังอ่านอีกรอบ

เนมในตอนนี้ เหมือนคนที่กำลังกำหินในมือ จนแน่น... 
ตัวเองคั่งแค้น....   ใครรับรู้บ้าง
ตัวเองเจ็บ......         ใครเจ็บด้วย
อ่านแล้ว น่าสงสาร คนที่ยึดติดกับความเกลียดชัง มักจะทำอะไร แล้วเสียใจภายหลังเสมอ...



“..หมาน่ะ..มันไม่กัดพวกเดียวกันหรอกน่ะ...”    ใครบอกว่ะ...  กุเห็นในซอยกัดกันทุกคืน...  555




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-01-2010 15:07:05 โดย madez »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผ
« ตอบ #789 เมื่อ: 25-01-2010 09:31:48 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






va_yu

  • บุคคลทั่วไป
สองตอนรวดเลย.....ขอบคุณค่ะ
คนเรานี่..นอกจากดูแต่หน้าไม่ได้ ดูแต่การกระทำไม่ได้..บางครั้งก็ต้องดูให้ออกถึงสันดาน ด้วยสิน่ะ
ชอบประโยคนี้จัง.....ตรงใจ

เนมแน่ดีอ่ะ....ยอมถอยแต่ไม่ยอมแพ้....อยากให้อิพี่โตหลงรักจริงๆ...คงสะใจพิลึก

คุณหมอกับวิทย์ น่ารักดีอ่ะ...เถียงกันแต่ก็มีแคร์กัน...ฮาดี...

ออฟไลน์ a_tapha

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5088
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 396
แหมๆ หวงก้างอะดิ   o18


rushzhii

  • บุคคลทั่วไป
มาเม้นให้ไรท์เตอร์ก่อนนะครับ
อิอิ
มาต่อให้2ตอน ว๊าวๆ
แล้วเด๋วมาอ่านทีหลังนะครับ
 :-[

ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 137
“...ก็ดี...แต่ถึงจะติดสัด...หมาอย่างผมมันก็เลือก !!!”

ประโยคนี้ โดนจายยยยยยย

เหี่ยพี่โตมันเป็น...ป่ะเนี่ย ถึงได้หวงก้าง กร๊ากกกกกกกกก

สงสัยอยากให้น้องเนมตัวหอมๆนิ่มๆมานอนข้างๆอ่ะดิ

แกล้งละเมอแตะก้านคอมันเลยลูก เอ๊ะๆ ไม่ดีๆ แกล้งละเมอเหยียบไข่มันดีกว่า สะใจกว่าเยอะ

แต่พูดจริงๆนะ ยังงมหาทางที่สองคนนี่มารักกันไม่เจอเลยอ่ะ  :serius2:

ออฟไลน์ railay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 996
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 117

cascada

  • บุคคลทั่วไป
 o13

มาต่อแล้ว อิอิ

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 252
เป็น boy's love story ที่ไม่เหมือนใครดีค่ะ

คือไม่มีบรรยากาศหวานแหวว นอกจากบทบรรยายการต่อสู้เพื่อศักดิ์ศรีที่มีอยู่น้อยนิด อ่านแล้วคิดถึงหนังเรื่อง shawshank's redemption เลย

สู้ๆค่ะ คนเขียน ขอให้มาลงสม่ำเสมอนะคะ จะติดตามต่อไป  :L2:

mecon

  • บุคคลทั่วไป
ชิส!!!~ ไอ่จ๋าฝูงหวงก้าง.... :z6: :z6: จัดไปเน้นๆ ณ ยอดหน้าไอ่เหี้ยพี่โต กร๊ากก
เหนเด็กในสังกัดยิ้มระรื่นหน่อยก็นะ ลากมากัดจิกใกล้ๆฝ่าตรีน...แหม ไอ่สัน...ดาน ไอ่ขี้หวง  :a14: :a14: :a14:


เฮ้อ ส่วนเจ้าน้องเนม ในขณะที่ตัวเองอยากจะต่อสู้โดยไม่เลือกวิธี แต่ในสายตาคนอื่นไม่่ว่าจะพี่ทิน หรือ พี่กันย์ การกระทำแบบแรงมาแรงตอบนั่น คือวิธีการเด็กๆที่ถ้าอยู่รอดในคุกนี้
แต่ก็คงช้ำในตาย....ก่อนไม่ถึงเดือนแหงๆ ไอ่ปากก็พูดไปไม่ผ่านสมองกรอง เหมือนเป็นเดะยุง่ายๆ...ไม่ปล่อยให้คำพูดของไอ่พวกบรรดาลุงๆนั่นผ่านเลยไปเลยแต่กลับเก็บเอามาคิดแล้วก็สวนตอกกลับไป...ผลที่ได้คือ..อุ้งตรีนของอิตาลุงแก่ๆพวกนั้น  :เฮ้อ: ลูก
การมีชีวิตแบบสงบๆในคุกอ่ะหายากโดยแท้ แต่สิ่งที่ต้องเรียนรู้คือไม่พาตัวเองไปเจอตรีนอีกนั่นแหละ..............

พี่กันย์นี่พระเอกของตอนเลยนะนั่น เรียกรอยยิ้มและท่าทางขี้อ้อนของเจ้าเด็กน้อยแสนดื้อได้เป็นอย่างดี...เจอท่าไถหัวเข้าไป 5555
เอิ่ม...แต่พี่เคอะ...พี่วิทย์นี่ว่าที่ภรรเมียคนที่เท่าไหร่เคอะพี่กันย์ มีการออกตัวด้วยว่า ....“..ไม่เข้าใจอะไรผิดน่ะ”.
>>เวิร์ดดิ้งง้อเมียชัดๆ แหม...ออกแนวไม่อยากมีปัญหาในครัวเรือนเลยนะคะพี่.......กันไว้ดีกว่าแก้ชิมิ....
“..คนที่ไม่ทำ..ไม่พูด..ไม่แสดงออก...ไม่ได้หมายความว่าไม่คิดหรอกน่ะ..”
“..หัดทำตัวเป็นผู้ใหญ่ซะบ้าง ความคิดแค้นไม่จริงจัง กับการกระทำเหมือนเด็กๆ..มันใช้ไม่ได้ในนี้หรอก..”

>>ปี้กันย์สอนน้อง  :man1: :man1:
“..มันก็ขึ้นอยู่กับว่า..จะเกลียดจนอยากฆ่าให้ตาย...เหมือน....”
"..หรือว่าแค่อยาก ..แก้เผ็ด...อยากทำให้เขาเห็นว่าตัวเองมีความสามารถ มีความสำคัญ....อยู่บ้าง.....ก็....”

>>การกระทำแบบเด็กๆที่ใครๆก็คงมองออกสินะ ยิ่งไอ่ตัววายร้ายนี่รู้จุดอ่อนด้วยแล้ว
ก้คงไม่ยากที่จะหาอะไรมาขู่ไม่ให้เนมกำเริบอ่ะนะ
  “..แต่อย่าคิด..ว่าเราเจ็บปวดแค่คนเดียว เราต้องเผชิญอะไรที่หนักหนาคนเดียว
ทุกคนในนี้ มีเหตุผลมีที่มามีการกระทำต่างกัน
อย่าคิดว่าเราจะทุกข์อยู่คนเดียว..มีคนที่ทุกข์และเจ็บกว่าเราอีกมาก..เวลา จะคิดจะทำอะไรก็อยากให้ช่วยเข้าใจ..หรือพยายามเข้าใจ..คนอื่นบ้าง สักนิด...”
>>เป็นความรู้สึกที่เข้าใจได้นะแต่ปฏิบัติยากโดยแท้ เจ้าเนมยังต้องเรยนรู้อะไรอีกแยะ
ยิ่งชีวิตจริงการกระทำที่ไม่เป็นประโยชน์ต่อตัวเอง..พี่กันย์คงไม่อยากให้หมกมุ่นไปโดย
ไม่ได้หันมามองสิ่งรอบตัวเลยอ่ะนะ ถึงเวลาที่ต้องเรียนรู้และอดทนอย่างจริงๆจังๆแล้วล่ะ
เจ้าเนม...

 o13 o13 เลิศเลอเป็นที่สุด...เบื้องหลังไอพี่โต..อยากรู้เหมือนกันว่ามันรู้สึกยัง
หรือก็แค่ดัดสันดานเด็กคนนึงไม่ให้เหิมเกริมเฉยๆ

+1 จัดให้คะ

1582

  • บุคคลทั่วไป
เข้าใจนะว่า เนมคงกำลังสับสนจริงๆ  พอเจอเรื่องกดดันมากๆ เข้า  มันก็ต้องหาทางรอดให้ตัวเอง
ขึ้นอยู่กับว่าจะด้วยวิธีไหน  แต่ถ้าจะคิดแก้แค้นลูกเดียวก็ไม่ไหวนะ  มันอาจทำให้
เรื่องยิ่งบานปลายเข้าไปใหญ่  แล้วยิ่งคนรอบข้างเหมือนจะดูออกว่าที่เนมเริ่มต่อต้าน
เริ่มเปลี่ยนนิสัย เริ่มกวนโมโหเนี่ย เพราะต้องการจะแก้แค้น  เค้าจับทางถูกแล้วนะน้อง
เพราะฉะนั้น  เนมต้องใช้ความสงบ สยบ ความเคลื่อนไหว (55555+ หนังจีนมาเอง)
เอาใจช่วยอยู่นะจ๊ะ

 :pig4: ไร้ท์เตอร์นะคะ   o13

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 1532
 :m31: :m31: :m31:

ไม่มีไรทำ  แค่อ่านแล้วอยาก  :m31:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Greenkub

  • บุคคลทั่วไป


ยาวสมใจ

แล้วมาต่อ ไวไวนะงับ



ออฟไลน์ JJHJJH

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 291
+ ให้ความไม่กลัวตายของไอ้เนมลูกหมาน้อยจ้า ^^

V_we

  • บุคคลทั่วไป
อิพี่โต จัดไป :z6:
บังอาจเอาตีนเน่าๆ มาให้เนมดม

pipechan

  • บุคคลทั่วไป
กรี้ดดดดดดดดดดดดดดดดดดด มาต่อ2ตอน ขอบคุณก้าบบบบบบบบ :laugh:
 :pig4: :pig4: :pig4:

gypsy

  • บุคคลทั่วไป
อ่านมาถึงตอนนี้จิงๆเราเริ่มสนใจอดีตของพี่กันย์มากกว่าพี่โตแล้วล่ะ

เราชอบคนโรคจิต น้ำนิ่งไหลลึกแบบพี่กันย์ที่สุด

อยากรู้จังว่าตอนนี้พี่กันย์คิดจะแก้แค้นใครให้กระอักเลือด

แต่แบบว่าเห็นสายตาคนอื่นทีมองมาตอนที่กันย์ชี้ให้น้องเนมดูนั่นแหล่ะ

ถึงได้รู้ว่าพี่กันย์เขาเองก็มีศัตรูเยอะเหมือนกันแฮะ

น้องเนมสู้ๆๆๆๆ  :fire: อย่าให้เหี้ยพี่โตมันข่มได้

หลอกให้มันรักแล้ว ทิ้งไปเลย หึ

ถ้าวันไหนพี่โตมาชอบน้องเนม นะ เค้าจะหัวเราะให้ฟันร่วง

แต่หลังจบตอนนี้แล้ว อยู่ดีๆก็ให้กลับมานอนทีเดิน พี่โตมันคิดอะไรอยู่  :impress2:

ออฟไลน์ bluesky

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 104
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 5
+1 ที่มาต่อให้....น้องเนมสู้ๆ

everytime

  • บุคคลทั่วไป
 :laugh: หึหึหึ  มีหวงนะจ๊ะ เหี้ยพี่โต  o18

morrian

  • บุคคลทั่วไป
OH!! Bad Guy  เจงๆ

อยากอ่านอีกเยอะๆนะค้าบบบ

ขอบคุณที่มาต่อให้คับป๋ม :L2:

LifeTime

  • บุคคลทั่วไป
จบคำ "หมาอย่างผมก็เลือก" ปุ๊ป บาทา พี่โตก็ปั๊กเข้าให้แน่นอน  :z6:
สงบปากสงบคำหน่อยดีกว่าไม๊ เนมมมมม เห็นกินยำเท้าแต่ละทีละสงสารเจง ๆ
 :เฮ้อ:

CaroL

  • บุคคลทั่วไป
เนมสู้สู้ครับ
เป็นกำลังใจให้ครับ :man1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด