OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 1727692 ครั้ง)

jobisuka

  • บุคคลทั่วไป
ไม่แปลกใจเลยที่เห็นข่าวว่าบางทีเครียดจนเป็นบ้า ที่จะเจอแบบนี้ เหอ ๆ น่ากลัวมากก  :serius2:

ออฟไลน์ n_sugar_t

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 13
สงสารน้องเนม  :monkeysad:
หาทางออกไม่เจอ เฮ้ออออ...ปวดตับ   :z3:

ออฟไลน์ SungJimun

  • ♥ 끝까지준홍 ♥
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 588
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
เครียดแทนน้องเนมเลยอ่าค่ะ
อ่านไปแล้วบีบหัวใจจริงๆ   :m15:

ออฟไลน์ nbee

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 850
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 62
แค่นึกถึงผู้พันนี่ก็ขนลุกละ

ถ้าเนมตัดสินใจไปอยู่กับผู้พันล่ะก็  :call:




+1 ให้กำลังใจคับ สู้ สู้

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
แล้วเนมจะเลือกได้เหรอครับ
ทางสองทางที่มีก็ไม่ต่างกันมากเท่าไหร่
คิดดีๆนะเนมว่าจะอยู่กับอิพี่โตหรือผู้พัน

B_O_M

  • บุคคลทั่วไป
นิยายสั่นประสาท

ออฟไลน์ nOn†ღ

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 497
ทางไหน ๆ ก็ดูไม่น่าเลือกเอาซะเลยแฮะ  :เฮ้อ:


ปล.ขอให้คนแต่งกลับมาสดใสไวๆ นะจ้ะ  :L2:

ออฟไลน์ kikipanda

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 218
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 14
บทนี้ยกความดีความชอบให้เบิร์ด ตอนเดียวปริศนาทั้งหมด(หรือเปล่า)กระจ่างกันเลยทีเดียว

แต่สำหรับเนมคงเหมือนกลับไปยืนที่จุดเริ่มต้นของเขาวงกตที่มีทางเข้า 2 ทาง ทางหนึ่งทางสว่าง แต่เต็มไปด้วยพงหนาม ส่วนอีกทางมืดทึม มองไม่เห็นแม้ทางเดิน เป็นป้าก็เลือกไม่ถูก(ขอไม่เลือกซักทางได้มั้ย :เฮ้อ:)

ปล.จากคำพูดเบิร์ด ทำให้คิดได้อีกอย่าง ว่าบทลงโทษของชาวคุก นอกจากจะโดนจำกัดอิสระภาพทางกายแล้ว ยังรวมไปถึงความคิดด้วย ไม่สามารถคิด หรือทำอะไรด้วยเองได้ ต้องกลายเป็นเบี้ยหมากของคนอื่นแม้จะไม่อยากก็ตามที   :เฮ้อ:

ปลล.ถึงคุณไรเตอร์ เคยรู้สึกเฟลกับคนๆนึงเหมือนกันค่ะ หลังจากฟูมฟาย เพ้อคลั่งไประยะนึง ก็เริ่มคิดได้ค่ะว่าบางทีการที่เรามานั่งเจ็บช้ำเสียใจกับคนๆนั้นขนาดนี้มันเพราะเราเชื่อใจ วาดหวังในตัวเค้ามากเกินกว่าที่เค้าเป็นจริงหรือเปล่า บางทีเค้าอาจจะมีอยู่ร้อย แต่เราวาดฝันว่าเค้ามีเป็นพัน พอมันไม่เป็นอย่างที่คิดก็มานั่งเสียใจเอง คิดไปคิดมาเราสี่งที่ทำร้ายเราอย่างร้ายแรงที่สุดก็คือความคิด ความคาดหวังของเรานะเองค่ะ บางทีถ้าไม่คิด ไม่หวังกับใครเกินไป(ตัวเราเองบางทียังไม่ได้ดั่งใจ กับคนอื่นยิ่งไม่ต้องพูดถึง) ผิดหวังขึ้นมาได้ไม่เจ็บมากนัก เดี๋ยวนี้ทำอย่างนี้ตลอดค่ะ 

ไม่ว่าคุณไรเตอร์จะเกิดเฟลด้วยกรณีใด แต่ก็ขอกลับมาแข็งแรง สดใสลุกขึ้นได้เร็วๆ นะค่ะ เป็นกำลังใจให้ค่ะ   :กอด1:

ออฟไลน์ Aon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 327
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
 :a5: เครียดแทนเนมอ่ะโคตะระกดดันเลย

morrian

  • บุคคลทั่วไป
 :z3: ปวดหัว ปวดใจ ตามน้องเนมไปด้วยจริงๆ

ทำไมสถานการณ์มันถึงบีบบังคับ ให้ตัดสินใจ

เลือกเรื่องที่ไม่อยากทั้งคู่ด้วยนะ

สุดแท้แต่ไรเตอร์แล้วกันนะคับ  :z3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






pearleye

  • บุคคลทั่วไป
ท่านไรเตอร์เอามาลงที่นี่ด้วยหรือค่ะเนี่ย!
เราตามนิยายอีกเรื่องที่ชอบ(แต่ดันโดน...)มาน่ะค่ะ ไม่คิดเลยว่าจะมาเจออีกเรื่องที่ชอบม๊ากมากด้วย... :กอด1:
สงสัยว่าจะได้ย้ายเว็บที่สิงสถิตอย่างจริงจังแล้วล่ะค่ะ
เบื่อล่ะ กับ xxxxxxx :m16:

คาดหวังว่านู๋เนมจะเลือกที่จะ ไม่ทำตามเงื่อนไขนะคะ
แบบว่า...ไม่อยากให้ทำบาปมากไปกว่านี้แล้วน่ะค่ะ
อยากให้คิดเสียว่าทั้งหมดทั้งมวลที่(ถ้า)ต้องเจอ คือ การไถ่บาปที่ฆ่าคนตายแล้วปลงเสียเถอะ :เฮ้อ: (อ้าว เฮ้ย งี้แล้วเรื่องจะไปไงต่ออ่ะ )......

...
...

เอาเป็นว่า อิพี่โตไม่ยอมแล้วกัน.....55555+

ง่ายดี แถมแอบโรแมนซ์ด้วย >.<  อิอิ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-03-2010 13:53:18 โดย oaw_eang »

PeeraDHa

  • บุคคลทั่วไป
จะไงดีล่ะทีเนี้ย..

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
มารอครับบบบ

ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 146
สวัสดีงามๆค่ะ คนอ่านทุกท่านนนนนน

คำบัญชาจากเบื้องบนสั่งให้มาทำหน้าที่โดยว่อง เพราะอู้ไปนาน :laugh:

เอาตอนใหม่มาฝาก

เพิ่มดีกรีความกึ่มให้ได้ที่กว่าเดิม  เห่อๆ


อ่านให้สนุกนะคร้าบบบบบบบบ(หรือจะเครียด :m29:)


 :pig4:

.............................................................................

Imprison 32: ใกล้..แต่เอื้อมไม่ถึง



    ผมเดินออกมาจากห้องขังที่ตัวเองอยู่ มือถือขันน้ำสบู่และของที่ใช้ในการทำความสะอาดร่างกาย เดินไปตามทางเดินที่เคยไปประจำ ตามหลังนักโทษรายอื่นที่เดินนำอยู่ก่อนหน้า..พยายาม..เดินไปเหมือนทุกๆวัน ทำทุกอย่างเหมือนที่เคยทำ และพยายามทำให้เป็นปกติ...

...แต่ภาพตรงหน้ากลับพร่ามัวขึ้นทุกที...ทุกที...

สมองมึนงง..หัวใจปวดร้าวเจ็บและอึดอัดจนคิดอะไรไม่ออก..

...ทางที่ต้องเลือกทั้งสองทาง ไม่มีทางไหนดีกับผม”จริงๆ"เลยซักทาง

   ไม่ว่าจะทำเพื่อตัวเองอยู่รอด หรือหนีไปตายเอาดาบหน้าก็ไม่ใช่ความคิดที่ผมต้องการทั้งนั้น มันอาจจะเป็นความคิดที่ฉลาด..หากจะเลือกทางแรกหรือทางที่สอง..สำหรับบางคน สำหรับคนฉลาดๆแต่กับผม..แต่กับคนโง่อย่างผม ผมเลือกไม่ได้สักทาง..


...ไม่อยากให้คำตอบ แต่ผมรู้..รู้..ว่าจะต้องตอบออกไป...
แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเลือกทางไหน..ไม่รู้ว่าจะทำยังไงดี...
แล้วจะทำยังไง..ผมจะทำยังไง..

....ผมเม้มปากแน่น คิดถึงคนที่บอกเล่าเรื่องราวเหล่านี้ให้ฟัง..คิดถึงคนที่ทำเหมือนชีวิตผมเป็นของเล่น..มีความสุขมากไหมกับการที่เห็นผมทรมาร มีความสุขใช่ไหม ที่เห็นผมต้องทุรนทุรายเจียนตาย..



ทำไม..ทำไมต้องบีบคั้นกันขนาดนี้...




ปึก !!!!


 คงเพราะใจลอยเกินไปเลยเดินไปชนคนอื่น ผมงอตัว รู้สึกเจ็บแปลบตรงใบหน้าโดยเฉาะดั้งจมูก แถมคนตรงหน้าก็ตัวใหญ่เป็นตึกจนผมแทบก้นจ้ำเบ้า..
หมับ..


   “ เดินไม่ดูตาม้าตาเรือ...” ผมเงยหน้ามองคนพูด..เมื่อได้ยินน้ำเสียงคุ้นหู..สายตาเลือนพร่าจับจ้องไปเบื้องหน้ามองเห็นร่างของคนที่ผมคุ้นตาด้วยสายตารางเลือนด้วยหยดน้ำตา..ใบหน้านั้นชะงักเล็กน้อย..ก่อนจะดึงแขนผมไปทางอื่นไม่ให้หลีกทางนักโทษคนอื่นๆที่เดินตามหลัง..


   “.............”


         ก็เหมือนเดิม ไม่มีคำถาม ไม่มีเสียงปลอบ ไม่มีอะไรสักอย่างสำหรับคนตรงหน้า พี่โตก็คงรู้ดีว่าผมเป็นแบบนี้เพราะเรื่องไหน เขาก็คงรู้ดีว่าเพราะอะไร ดังนั้นไอ้คำปลอบอะไรนั่นก็ไม่จำเป็น..



..เขาก็น่าจะรู้ดี..ว่าที่ผมเป็นแบบนี้..ส่วนหนึ่งมันเพราะใคร..
แต่ถึงจะรู้แบบนั้น..


     “.......... “..บางครั้ง..บางที...ผมก็อยากได้ยินเสสียงปลอบโยนของผู้ชายคนนี้บ้าง..


   “..แล้วจะเอาไง...” น้ำเสียงถามเรียบเรื่อย..และสายตาที่มองไปทางอื่น..ไม่ยอมสบตา..
..ผมมองท่าทีนั้น...แล้วยิ้มออกมา..เป็นรอยยิ้มที่ฝืดและบิดเบี้ยวเกินจะทน....

   “..ผมมีสิทธิ์เลือกด้วยเหรอ?..” ถามไปก็ยิ่งเจ็บใจตัวเอง..

   “...ก็ให้มึงเลือกไง...” เลิกคิ้ว...ถามออกมาด้วยสีหน้าเรียบเฉยจนน่าโมโห..ใบหน้าเย็นชาไม่ใส่ใจนั่นทำให้ผมนึกโมโหนัก นึกแค้นเคืองคนตรงหน้าที่มาทำกับผมแบบนี้..เพราะเขาไม่ใช่เหรอ? ส่วนหนึ่งก็เพราะเขานี่..ไอ้พี่โตบ้าที่ทำให้ผมต้องเจอเรื่องแบบนี้...


   “..ให้เลือกว่าจะไปอยู่ในนรกแบบไหนงั้นเหรอ !!! “ ผมตะโกนลั่น น้ำตาไหลพร่างพรูอย่างอัดอั้น มองใบหน้าของคนตัวสูงใหญ่ที่ชาเฉยอย่างเจ็บปวด “..ทำไม...ทำไมต้องทำแบบนี้..ทำกับผมแบบนี้ทำไม..มีความสุขมากใช่ไหม..สนุกมากใช่ไหมที่เห็นคนอื่นเขาทุกข์ใจ..ชอบใช่ไหมที่เห็นผมต้องตกนรกทั้งเป็น !!! “

    “..ตั้งสติหน่อย..” น้ำเสียงนั่นจะตกใจหรือเป็นห่วงผมไม่รู้..ไม่ได้สนใจ แค่คำพูดที่ออกมาจากปากคนๆนี้..คนที่ไม่ได้เจอเหมือนผม ไม่ได้อยู่สถานะเดียวกับผม..ก็ทำให้ผมโมโหหงุดหงิดแทบคลั่ง..

..ก็ใช่สิ ไม่ได้มาเจออย่างผม ไม่ต้องมาฆ่าใคร ไม่ต้องมาทำร้ายใครนี่..

..ตัวเองมีอำนาจ ยืนสั่งชาวบ้านเขาก็พอ นี่คงยืนรอดูผมทุรนทุรายอย่างมีความสุขใช่ไหม?

     “..ไม่ต้องมาพูด ไม่ได้เจอแบบเดียวกับผมก็ดีสิ..ได้แต่ยืนสั่งคนอื่นจะเข้าใจความรู้สึกของผมเหรอ?..” น้ำตาท่วมไปหมดแล้ว ไหลพรากๆน่าอายเป็นบ้า แต่ผมไม่คิดจะสนใจอีกแล้ว ยิ่งเห็นหน้า ยิ่งมองเห็นหน้าไอ้พี่โตก็ยิ่งเกลียด..ยิ่งโกรธจนอยากจะหายไปจากโลกนี้ซะ “...นี่คงจะรอดูเต็มที่เลยละสิ..ก็เกลียดผมมานานแล้วนี่..ผมมันโง่..มันงี่เง่า.. เออ!!!..มันโง่มาตั้งแต่ยอมเดินตามชาวบ้านเขาต้อยๆตั้งแต่วันแรกที่เข้ามาแล้ว โง่ที่เชื่อคนอย่างคุณ..ทั้งๆที่ไม่น่าจะเกี่ยวข้องกันเลยแท้ๆ !! “


   “..นี่!!! “

   “..เกลียด..ผมเกลียดพี่..เกลียดคนอย่างคุณที่สุดในโลก..ทำไมต้องเป็นผม..ทำไมต้องทำร้ายผม...ไม่สงสารผมบ้างเหรอ?...ไม่คิดจะสงสารผมซักนิดรึไง?...” ผมร้องไห้โวยวายออกมาอย่างสุดจะกลั้น ในหัวมันร้องบอกซ้ำๆว่าไม่มีทางเลือก ไม่มีทางออก..

..น้ำตาไหลพราก..สะอึกสะอื้นจนตัวโยน..ได้แต่มองหน้าคนตรงหน้าอย่างเจ็บปวด..
..ทำไม...ทำไมไม่สงสารผมบ้าง..


    “............” ไม่มีเสียงพูดออกมาจากปากคนๆนั้น..มีแต่นัยน์ตาที่หรี่เล็กลง..และใบหน้านิ่ว..แสดงสีหน้าแหลกประหลาดที่ผมไม่เคยเห็น...เหมือน..เจ็บ..จากอะไรสักอย่าง..

...มองแล้วอยากจะหัวเราะตัวเอง..คิดไปได้ยังไงว่าเจ็บ..คิดไปได้ยังไงว่าไอ้พี่โตคนนั้นจะเจ็บ..แล้วอีกเสี้ยวหนึ่งของความคิด..ก็ยังสงสัย..ว่าเพราะใคร..เพราะอะไรอีก..

..แต่ผมแน่ใจ..ว่าเขาไม่ได้เจ็บ..ไม่ได้ปวดร้าวเพราะผม..เพราะผมที่ร้องไห้ทรมาร..ไม่ใช่แน่ๆ..

...มีแต่สมเพช คนอ่อนแออย่างผมล่ะไม่ว่า...


    “....”.ผมหลับตาลงอย่างปวดร้าว..ขอบตาร้อนผ่าวกลั้นเสียงสะอื้นที่หลุดจากลำคออย่างยากลำบาก..เพราะถึงจะโกรธจนขาดสติ..เสียใจจนคลุ้มคลั่งแค่ไหน..ก็ไม่อยากเป็นแบบนั้น..ไม่อยากทำร้าย..

...และทันทีที่นึกถึงช่วงเวลานั้น..ภาพร่างของผู้ชายที่ได้ชื่อว่าเป็นพ่อ..ในสภาพเลือดท่วมกายก็ผุดขึ้นมาทันควัน...

..กลิ่นคาวเลือดที่เหมือนอวลอยู่ในจมูก..เหมือนมันยังอยู่ตรงนี้..เลือดที่เคยเปื้อนมือ..มันยังไม่หายไป..และล้างไม่ออก..ล้างไม่หมดซักที..

...เลือดที่ไหลนองจากร่างที่แน่นิ่ง..กับเศษไม้..เศษซากของสิ่งที่รัก..ทำให้ผมเพิ่งรู้..ว่าได้ทำลายความฝันและชีวิตตนเองให้พังลงไปกับตา..และทำมันลงไป...ด้วยมือ..ของตัวเอง..

...นัยน์ตาปิดลงช้าๆขณะที่หยดน้ำร้อนๆไหลอาบแก้ม..ผมหลับตา ไม่อยากมองเห็นมือของตัวเอง..ที่มันเปื้อนเลือด..เปื้อน..จนล้างไม่ออก...
เปื้อนไปด้วยสีแดงฉานที่น่ารังเกียจ..

..เพียงแค่นึกถึงช่วงเวลานั้น..

    ไม่เอา...ไม่อยากเป็นอีกแล้ว...



หมับ...


  แรงดึงที่แขนแรงๆพอให้เจ็บ..ทำให้ผมสะดุ้งออกมาจากภวังค์ความคิดของตัวเอง แต่หัวใจที่สั่นไหวด้วยความหวาดกลัวไม่ได้หยุดลงเลย..


  นัยน์ตาผมมองไปยังคงที่อยู่ตรงหน้า ไม่ว่าใคร...ไม่สนแล้วว่าจะเป็นใคร เพราะตอนนี้ในอกมันทวีความเจ็บปวดจนทนไม่ไหว เจ็บจนแทบบ้าตาย..

   “..ฮึก....ฮือ....” ผมร้องไห้ออกมาดังลั่น..ร้องออกมาสุดเสียงกอดคนตรงหน้าไว้แล้วซบหน้าลงกับอกหนาๆนั่น ร้องระบายความอัดอั้นออกมาให้พอใจ..ทั้งที่ผมบอกตัวเองว่าจะไม่เสียใจแม้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น บอกตัวเองว่าจะไม่ร้องไห้ แต่..มันทนไม่ไหว..


...ไม่ไหวแล้ว..

ในหัวมันเอาแต่คิด..เอาแต่ถาม..

มันเฝ้าย้ำถามว่าทำไม..ทำไมต้องเป็นผม..

ทำไมต้องเกิดขึ้นกับผม ทำไมต้องเลือก ทำไมต้องถูกบังคับ ทำไมต้องเจ็บปวด..ทรมาร..

...แต่คำพูดของแม่ที่เคยพร่ำสอนก็ดังขึ้นมาตอบคำถามนั้นทันที..

...มันเป็นเวรกรรม...

ผมหลับตาลงอีกครั้ง ขอบตาร้อนผ่าวยังมีน้ำตาหลั่งไหลออกมาไม่หยุด..

ในหัวเฝ้าถามตัวเองอีกครั้ง..ถามกับคำตอบของแม่ในความคิด.....เวรกรรม...แล้วผมล่ะ....
...แล้วผมที่ต้องพบเจอกับมัน...จะทำยังไง...


   .....................................
   มองเห็นไอ้โง่คนหนึ่งกำลังร้องไห้..เขาเห็นแบบนั้น...


โตยืนนิ่ง..ปล่อยให้เจ้าเด็กน้อยที่ยังประสาในสายตาเขาโอบกอดเอาไว้แน่น..

     สายตามองทอดต่ำลง มองเห็นเด็กคนนี้สั่นไปทั้งตัว  พร้อมกับปล่อยเสียงโฮดังลั่นร้องไห้สะอึกสะอื้นกับอกของเขา หลังจากที่เขาไปดึงแขนเจ้าคนนี้ให้ลูกขึ้น เมื่อเห็นท่าทีผิดสังเกต สีหน้าซีดเผือกและร่างที่สั่นระริกไปทั้งตัว..

...และดวงตาว่างเปล่า..ไม่ได้สะท้อนสิ่งใด เหมือนจมอยู่กับบางสิ่งบางอย่าง..มันดูน่าห่วง..เกินกว่าจะปล่อยผ่าน..

..และยังมือที่กำเข้าหากันแน่น..จนเส้นเลือดปูดโปน..มันหมายความว่าอย่างไร?..


    นั่นทำให้เขาตัดสินใจคว้าแขนของมันไว้ บีบแน่นๆเหมือนจะเรียกสติ หวังให้มันหันมาโวยวายใส่แบบคนบ้าเมื่อกี้..เพราะคิดว่ามันคงดีกว่า..ดีกว่าจะ...ทำท่าทางที่เขาไม่รู้จัก..และไม่รู้จะทำยังไง..แบบนั้น..


    โตถอนหายใจเบาๆ..เมื่อเห็นว่าเจ้าเด็กคนนี้คงยังไม่เลิกงอแงง่ายๆ..เวลาแบบนี้..เขาควรทำอะไรล่ะ..ปลอบ..?

     ก้มมองท่าทางสะอึกสะอื้นน่าสงสาร เหมือนกับเด็กน้อยไร้ที่พึ่งและกำลังเจ็บปวดแสนสาหัส..มองแล้วหัวใจมันปวดหนึบแปลกๆ..แต่เขาก็ถอนใจ..แล้วมองผ่านมันไปเสีย ครุ่นคิดถึงสิ่งที่เจ้าคนนี้ต้องทำ และคิดถึงสิ่งที่ตัวเองต้องจัดการไปพร้อมๆกัน..

...โตถอนใจเงียบๆ..และหยุดมือที่จะยกขึ้นลูบหัวลูบหลังร่างที่สั่นไปทั้งตัวไว้แค่นั้น.. มองเจ้าเด็กน้อยที่กำลังเจ็บปวดแสนสาหัส..และก้มมองมือตัวเอง..

...เพราะความจริง ก็คือเขาลงมือทำร้ายเด็กคนนี้ไปด้วยส่วนหนึ่ง..

....แล้วจะมีสิทธิ์ไปปลอบมันไหม?..

    ในเมื่อเป็นความจริงส่วนหนึ่งที่ปฎิเสธไม่ได้ และเขาก็ไม่คิดปัดทิ้ง คือเขาเป็นคนที่ทำร้ายเด็กคนนี้..ด้วยมือของตัวเอง..


..ด้วยมือนี้เหมือนกัน ด้วยการกระทำที่ผ่านมา..และบางที..อาจจะมากกว่าคนอื่นด้วยซ้ำ..
ในเมื่อเป็นแบบนั้น...ถ้าอยากให้มันเข้มแข็งและเติบโตขึ้น..

...ถ้าอยากให้มันเป็น และทำตามที่หวัง...
...ก็ไม่ควรจะสนใจ..


    สมองบอกให้แกะมือมันออกแล้วเดินหนี..แต่ร่างกายมันไม่ยอมทำตาม..โตยกมือซ้ายที่กำลังจะลูบหัวคนตรงหน้าขึ้นพาดลงบนหน้าผากตัวเอง มือขวากำแน่น..แนบอยู่ข้างกาย..

..เขาขมวดคิ้วมุ่น..เม้มปากอย่างครุ่นคิด..

     เคยมีคนเจออะไรที่หนักหนากว่านี้ ด้วยน้ำมือของเขามาแล้ว มีคนมาร้องไห้เสียใจต่อหน้ามากมายหลายคน..แต่เขาก็ไม่เคยสนใจ..ไม่คิดจะลังเลที่จะทำตาม”คำสั่ง”ที่ได้รับ..
..ไม่เคยมีครั้งไหน..ที่ต้องมานึกเสียใจลึกๆ..และลังเล..กับ..เหยื่อ..แค่คนเดียวในเกมส์ของเจ้านาย..


ไม่ใช่เรื่องที่เขาต้องสนใจ ไม่ใช่เรื่องที่ต้องใส่ใจ เพราะพวกมันอ่อนแอ เพราะพวกมันโง่..เลยตกเป็นเหยื่อ..


พวกมันไม่ฉลาด ไม่กล้าได้กล้าเสียพอที่จะยืนหยัดขึ้นมายืนด้วยตนเอง ก็เลยต้องตกอยู่ในฐานะ เหยื่อ..

....แล้วทำไม..?...

“..เกลียด..ผมเกลียดพี่..เกลียดคนอย่างคุณที่สุดในโลก..ทำไมต้องเป็นผม..ทำไมต้องทำร้ายผม...ไม่สงสารผมบ้างเหรอ?...ไม่คิดจะสงสารผมซักนิดรึไง?...”

น้ำเสียงที่เจ็บปวด..และแววตารวดร้าวที่มองมายังชัดเจน..

..สงสาร..?..


คำถามของเจ้าเด็กที่กำลังร้องไห้ซบอกอยู่ตรงหน้ายังติดหู..


....โตก้มมองร่างที่กอดเขาแล้วร้องไห้ลั่นอีกครั้ง ภาพที่เห็นทำให้หัวใจที่แข็งกร้าวก็พลันอ่อนยวบลงอย่างไม่รู้ตัว.. ยิ่งเห็นมันร้องไห้เท่าไหร่ ยิ่งเห็นมันทุกข์ใจแค่ไหน ท่าทีที่แสดงออกมาก็ยิ่งย้ำ..ยิ่งถามให้คิด..

..ไม่คิดจะสงสาร...จริงๆหรือ...


ครั้งนี้เขาถามตัวเองแบบนั้น...

เพราะความสงสารเป็นที่มาของความใจอ่อนและความผิดพลาด..งานแต่ละอย่างที่เขาทำเกี่ยวพันกับชีวิตคน ต้องถือคติ “ถ้าไม่ทำมัน มันก็ทำเรา ถ้าไม่จัดการมัน มันก็จัดการเรา” เพราะฉะนั้น ความใจอ่อนสำหรับเขามันไม่จำเป็น..

แต่พอเห็นร่างของเด็กหนุ่มตรงหน้าที่กอดเขาไว้แน่น และร้องไห้สะอึกสะอื้นด้วยความเจ็บปวด..ด้วยความทุกข์ที่เขาเป็นส่วนหนึ่ง ที่สร้างมันขึ้นมา..

..มันก็อดจะ..ถามตัวเองไม่ได้...



...แต่...


   โตถอนใจแรงๆ..ด้วยความกลัดกลุ้ม..

ถึงสงสาร ก็ช่วยอะไรไม่ได้..ถึงคิดไป..ก็ทำอะไรไม่ได้อีกแล้ว..
เพราะทางของมันเขาไม่ได้เป็นคนกำหนด และทางของเขาเอง ก็กำหนดไม่ได้..
ทุกอย่างมันอยู่ในกำมือของ”ป๋า” เพียงคนเดียวเท่านั้น..

   คิดเท่าไหร่ก็ได้แต่สมเพชตัวเอง แถมยังมีแต่ความลังเล สับสน ไม่เข้าใจ เพิ่มขึ้นเรื่อยๆอีกด้วย โตถอนใจฟึดฟัดเขาไม่ชอบตัวเองที่เป็นแบบนี้ ก้มมองเจ้าคนตรงหน้าที่ยังร้องไห้ไม่หยุด ความหงุดหงิดก็ทำให้เขาตัดสินใจจะแงะมันออกซักที..

..เพราะถ้าไม่ทำแบบนั้น ก็คงไม่เว้นจะต้องใจอ่อนและต้องถูกตำหนิอีก...
ยกมือขึ้น..ตัดสินใจจะแงะมันออก..แต่กลับง้างค้างไว้อยู่แบบนั้น..สมองสั่งให้ทำ แต่ร่างกายกลับไม่ขยับ..

มันชะงักกับเสียงเล็กๆน่ารำคาญในหัว..

...กระทั่งรู้สึกเย็นวูบตรงช่วงลำตัว..เขาก้มลงไปดู..เห็นเจ้าคนนั้นละมืออกจากเอวเขา..ใบหน้าแดงก่ำเปื้อนน้ำหูน้ำตาค่อยๆเงยขึ้นมา..

..เจ้าตัวชะงักไปกับมือที่กำลังง้างขึ้นของเขา..ชักสีหน้าเหยแล้วเดินกึ่งวิ่งหน้าเบี้ยวออกไป..
โตนิ่ง..อ้าปากค้าง..นึกโมโหตัวเองเป็นครั้งแรก ที่ง้างมือไว้แล้วไม่ยอมทำอะไรเลย..


..ลังเล มันไม่ใช่นิสัยของเขา..


และการลังเลแบบนี้..มันทำให้เขาโมโหตัวเองชอบกล..
..ทั้งที่อยู่ใกล้แค่นี้..จะเอมมือไปคว้าไว้ หรือจะผลักไสก็ได้ทั้งนั้น..
...แต่ไม่ทำ..


    โตถอนใจแรงๆ..ก้มลงหยิบแปรงสีฟันและผ้าเช็ดตัวของไอ้เด็กโง่ที่ทำให้เขาว้าวุ่นหงุดหงิด ป่านนี้มันคงไปนั่งร้องไห้ขี้มูกโป่ง..และลืมไปแล้วว่าทิ้งอะไรไว้..
โตเดินตามทางที่คาดว่าเจ้าตัวจะไป..ถอนใจให้ใส่ตัวเองเป็นระยะ..





...เพราะไม่ยอมเอื้อมมือไป..ต่อให้ใกล้แค่ไหน..ก็ไม่ถึง..



.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......





    ผมเดินกึ่งวิ่งมาจากทางเดินแคบๆ โซเซกลับเข้าไปในห้องขัง ที่ตอนนี้ว่างเปล่าเพราะไม่มีคนอยู่ ยกแขนขึ้นปาดน้ำตาตัวเองที่ยังไหลเป็นสาย..

..สะอื้นออกมาเบาๆอย่างหยุดไม่ได้แล้วผมก็รีบอุดปากไว้..


    หลังจากร้องไห้ซบอกพี่โตจนพอใจ ผมนึกว่าจะโดนดีอีกซักรอบ..แต่ก็เปล่า มีเพียงมือที่ง้างขึ้นและสีหน้าหงุดหงิด แต่แค่นั้นก็เกินพอแล้ว พอที่ผมจะรู้ว่าเขาไม่พอใจ..


..ไม่พอใจที่มาร้องไห้แตะต้องตัวเขาอีก..


   ผมเม้มปากแน่น ถลาไปอีกมุมของเรือนจำ ที่ใกล้ๆห้องน้ำ แม้จะเหม็น แต่ก็ไม่สนใจ ผมแหวกข้าวของเครื่องใช้ที่กองๆสุมกันอยู่ แล้วมองไปที่ผนังปูน..มองชอล์คสีขาวที่ขีดบอกวันที่

..ผมก้มนับช้าๆด้วยนัยน์ตาแดงก่ำเปื้อนน้ำตาและร่างกายที่สั่นระริกไม่หาย..

..สองเดือน..กับอีกสามวัน...

...ผมก้มหน้าต่ำ..สะอื้นไห้ออกมาอีกรอบ..

เดินโซเซกลับไปที่นอนตัวเอง..ก้มลงคว้าหาผ้าห่มที่แม่เย็บให้ คว้ามากอดแน่น..

...อีกสามอาทิตย์..กว่าที่ผมจะพบแม่..

แต่ตอนนี้ ผมอยากเจอแม่เหลือเกิน..

      อยากจะร้องไห้บนตักไม่ ซบอกเหมือนเด็กๆและให้แม่ลูบหัวช้าๆปลุกปลอบเบาๆ..อยากให้แม่บอกว่าไม่เป็นไร อยากให้แม่บอกว่าเข้มแข็ง..อยากได้ยินเสียง..อยากอยู่ใกล้ๆ

  ผมน้ำตาร่วง ยามคิดถึงเวลานั้น..


     กลิ่นหอมสะอาดของผ้าห่มเหมือนกลิ่นของแม่ มันไม่ได้มีกลิ่นสาบอับๆเหมือนผ้าห่มของคนที่นี่..แต่ถึงมี ผมก็ไม่สนใจ..ในเมื่อมันเป็นของแม่ มันก็คือกลิ่นของแม่ และมีแม่..อยู่ข้างกายผมเสมอ..


..เหมือนมีแม่อยู่ใกล้ๆ..
เหมือนมีแม่คอยโอบกอดและให้กำลังใจอยู่ตลอกเวลา..
และถ้าแม่อยู่ตรงนี้..บางที แม่อาจจะบอกผมได้..ว่าควรทำยังไง..

..แม่คงจะบอกได้ ว่าผมต้องเลือกทางไหน และจะบอกให้ผมเลือกทางที่ดีที่สุดเสมอ...
..เพราะแม่ คือคนเดียวในโลกนี้..ที่หวังดีกับผม และรักผมมากกว่าตัวเอง..
..ผมกอดผ้าห่มผืนโตไว้แนบอก..ทรุดตัวลงนั่งกับพื้น..ปล่อยน้ำตาให้ไหลออกมาเป็นสาย..
..แต่ตอนนี้ไม่มีแม่...

ไม่มีใครอยู่กับผม..ไม่มีใครอยู่ข้างๆผม..ไม่มีใครสามารถช่วยผมได้อีกแล้ว..

.....ผมจะทำยังไง...?..








.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......


ปวดหัวแหะ//ใครแช่งไรท์เตอร์ สารภาพมาซะดีๆ
แฟนคลับเนมอย่าเพิ่งยำอิชั้น และแฟนขับ(?)พี่โตก็อย่าทำร้ายไรท์เตอร์ด้วยเช่นกัน..
..เห็นมั้ยว่าพี่โตก้เริ่มเอะใจบ้างละน่า มันเป็นเรื่องของความผูกพันค่ะ อยู่กิน(?)กันมาตั้งสองเดือน จะไม่มีเยื่อใยต่อกันก็เกินปายยยย แม้การอยู่กินที่ว่า คือการกินหมัดและซ่งติงเป็นอาหารว่างก็เถิด..
..ส่วนเนม...เฮ้อ... คิดไม่ออกว่าจะเลือกทางไหนใช่มั้ย..คิดไม่ออกเหมือนกันเลยเนอะ //ตบบ่านายเอกหาพวก ห้าๆ..(แต่ไอ้คิดไม่ออกนี่มันอะไร??? )
...อัพก่อนจะเริ่มเรียนซัมเมอร์ในวันอาทิตย์ เรียนตั้งแต่เจ็ดโมงเช้าถึงห้าโมงเย็น.. อร้ากกกกก เป็นศพแน่..
ปอลิง ..ชื่อตอนอ้างอิงจากการ์ตูนนารุโตะเมียไอ้เกะ ตอนสี่ร้อยกว่าๆ..กับเรื่องราวที่เหมือนตามสะมีกลับบ้าน(ขอบ่นหน่อย) นี่มัน Shonen i แบบที่อาจารย์แกว่าจริงๆ..



 :L1: :L1: :L1: :L1: :L1: :L1: :L1:

ออฟไลน์ Papoonn

  • inspiration <3
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 489
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
อืมมมมมมมมมมมม   !
มีคนบ้านั่งร้องไห้เพราะอ่านนิยายเรื่องนี้อยู่ด้วย
น้ำตาลไหลอ่ะ   สงสารเนม   
เค้าไม่เป็นแฟนขับ พี่โตน่ะ  เป็นแต่แฟนคลับ จ่ะ
5555555555     พี่โตก็น่าสงสารนะ
คือในมุมของเฮียแกคงไปไม่ถูก 
อยากให้เนมไปอยู่กับ ผู้พัน จัง   
บางทีผู้พันอาจจะถูกใจเนมก็ได้ 

jobisuka

  • บุคคลทั่วไป
อ๋อยยย สงสารเนมจริง ๆ แล้วพี่โตจะหาทางช่วยมั๊ยอะ

ไม่อยากให้เนมต้องไปทำอะไรแบบนั้นเลย

ออฟไลน์ shiro_niji

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 515
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 10
เป็นแฟนคลับเนม แตาเป็นแฟนขับ(ไล่)พี่โต (ล้อเล่นค่ะ)
พี่โตก็หัดช่วยน้องเนมมันหน่อยสิ
อ่านเรื่องนี้เแล้วเครียดอ่ะ

ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 137
ทำมายยยยยยยยยยยยยยยยยยย ทำไมทำกับเนมแบบเน้้ๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ

อยากมุดเข้าไปตบกบาลพวกป๋าๆบ้าบอนั้น ชริส์

สงสารน้องงงงงง เหี้ยพี่โตขา ไปกอดปลอบทีเห้อะ ยอมๆสักนิดเห้อะ

[D]a[D]a [T]oo[N]

  • บุคคลทั่วไป
น่าสงสารจริงๆ

Gyoza

  • บุคคลทั่วไป
T^T

เป็นคนบ้านั่งร้องไห้ด้วยคน........

เศร้า!!!

สงสารเจ๊เนมมมมม

งื้ดดดด

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






kannooh

  • บุคคลทั่วไป
 :m15:   

โถ...หนูเนม

ออฟไลน์ yunchun

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 628
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
สงสารหนุเนมมม  หนูเนมของป้า พี่โต สงสารน้องก้อช่วยน้องสิ  :m15:
ไอ้ป๋านี่มันครายฟร้าเหมือนเรื่องเฉิอด ป่ะ ดิดิ
ไรท์เตอร์  o13

ออฟไลน์ tutu

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 129

schoolofpink

  • บุคคลทั่วไป
 :m15: สงสารหนูเนม..

 :monkeysad: แต่สงสารพี่โตมากกว่า เพราะเรื่องบางเรื่องที่ไม่ทำไม่ใช่ไม่อยากทำ แต่เพราะมันทำไม่ได้ต่างหากเล่าวุ้ย  :z3:

ออฟไลน์ PEENAT1972

  • Red Rhino
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 458
เนม สู้ๆ น้า   ป้าเอาใจช่วยละกันค่ะ

แต่ขอบอกว่า แอบมีน้ำตาซึมๆ มาบ้างเหมือนกันนะค่ะ

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ chaoyui

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1107
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 25
 :เฮ้อ:
จะทำยังไงล่ะทีนี้

gneuhp

  • บุคคลทั่วไป
ง่าา ตอนนี้เศร้าอ่ะ
น่าสงสารทั้ง พี่โต และก็ เนม เลยอ่ะ

ไงก็เป็นกำลังใจให้ทั้งคู้เน่อออ
 :pig4: writer kaa

leogemini

  • บุคคลทั่วไป
สงสารเนม



เมื่อไหร่จะพ้นจากเรื่องร้าย ๆ ซักที




 :กอด1: เนม

StopLove

  • บุคคลทั่วไป
สงสารอ้ายเนมขนาด

T_T


 :o12:

ออฟไลน์ โมโม่ที่รัก

  • ٥ﻻ ﻉ√٥ﺎ ٱu
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 943
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 18
สงสารเนม



เมื่อไหร่จะพ้นจากเรื่องร้าย ๆ ซักที




 :กอด1: เนม
อยู่ในคุกจะมีเรื่องดีๆได้ไงอ่ะ
คงมีแต่เรื่องร้ายๆแน่เลย

 :m15:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด