OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: OH!! Bad Guy รักร้ายๆของผู้ชายในคุก!! [by Silence_Serin] บทส่งท้าย Update 30.09.54  (อ่าน 1769648 ครั้ง)

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
แล้ววิทย์จะรอดมั๊ยเนี่ย

autthawat

  • บุคคลทั่วไป
อ่านแบบรวดเดียวจบเลย  :oo1:

ขอบคุณไรท์เตอร์มากที่สร้างสรรค์

ผลงานดีๆแบบนี้มาครับ

 :pig4:

pearleye

  • บุคคลทั่วไป
อ้ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก :serius2:

มาอัพต่อด่วนๆเลยคร๊า :impress2:
อิพี่โตจะเจออะไรเน้อคราวนี้
จะรอดไหมเนี่ย...

รอด! ต้องรอด!
รอดกลับมาหานู๋เนม....

หรือจะให้นู๋เนมไปช่วยไว้ดีจ๊ะ? อิอิ... :กอด1:

๋JEFF

  • บุคคลทั่วไป
 รอคอย เธอมาแสนนาน

ทรมาน วิญญาณ นักหนา ระทมอยู่ในอุรา แก้วกานดา ฉัน รอเธอผู้เดียว
เธอเอยแม้เราห่างกันแสนไกล

ชายใด ดวงใจ ฉันไม่แลเหลียวว 0.0


                   


           เลือด แห้ง แล้วว  .. ห้าๆ
 


แวะมาบอก คิดถึงงง         +  วิทย์

เนม


แล้ว วว ว



thaithai00

  • บุคคลทั่วไป
 :angry2: เมื่อไหร่จะมาครับพี่น้องครับ  :z3:










                        ลุ้นจนเครียด

Ygirl

  • บุคคลทั่วไป
มารอลุ้นตอนต่อไป

และมารอฆ่าอิพี่กันต์กับอิน้องเมฆ



ปัจฉิมลิขิต.  :กอด1: ไรเตอร์ เฮียวิทย์ หนูเนม และพี่โต

m_pop91

  • บุคคลทั่วไป
มารอตอนต่อไปครับ

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3748
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ลุ้นจนตัวโก้งแล้วน่ะ

พร้อมสำรองเลือดรอแล้วด้วย

คริๆๆ

ออฟไลน์ nutgen

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
"รักร้ายๆ...." อ่านชื่อเรื่องแล้วนึกถึงคุณ G-Wa จังเรื่องนั้นก็สุดยอด !
เรื่องนี้ก็ชอบ.....สงสัยจะหลงรักความรักแบบร้ายๆเข้าแล้วละ อิอิ รักนะ จุ๊บๆ :3123:

ออฟไลน์ ┗◎┗◎

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2931
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +734/-7
ยิ่งอ่านยิ่งมันส์ๆๆๆๆๆๆๆๆ  o13

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






B_O_M

  • บุคคลทั่วไป
พี่น้องครับ เมื่อไรจะมาครับ อยากอ่านครับ รอไม่ไหมแล้วครับ เครียดครับเครียด ลุ้นว่าจะเป็นอย่างไรต่อไปคับ


ลุ้นจนเครียด มาก :serius2:  ปวดจิต

ออฟไลน์ GAZESL

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 679
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
ภาวนาให้น้องเนมรอด :call: เหอๆ

gneuhp

  • บุคคลทั่วไป
จะเกิดอะไรขึ้นต่อไปนะ
เดาไม่ถูกเลยอ่าา
รอตอนต่อไปน้าา
 
:pig4: ไรท์เตอร์

๋JEFF

  • บุคคลทั่วไป
   งูเห่าาา  จะฉกตายแล้วว เกี่ยวไหม   น่าจะไม่   :z6:  ถีบตัวเองง



คิดถึง  วิทย์ กะเนมแล้วว

คนแต่งด้วยย   :กอด1:


ดุเดือด เลือดพล่านนน   o22

ออฟไลน์ Non_stop

  • Until we meet again
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 425
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
ยิ่งอ่านยิ่งมันอ่ะ
ถึงแม้พึ่งเจอก็ตาม
จะติดตามตอนต่อไปน่ะ :bye2:

ltahset

  • บุคคลทั่วไป
เข้ามารอตอนต่อไป
น้องเนมก็ยังน่าสงสารเหมือนเดิม

^^
ขอบคุณค่ะ
ปล. รอดูรูปค่ะ

heavenly**yaoi

  • บุคคลทั่วไป
ขอโทษที่เม้นช้านะ

อยากดูรูปน้องเนมเต็มตัวอ่า

น้องเนมกับคุณพี่โต

มีรูปเดี่ยวแยกกันมั้ยค่ะ? :pig4:

ออฟไลน์ nutgen

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
หายใจเข้า.....รัก
หายใจออก......ก็รัก
หายใจเข้า-ออก.....ก็รักร้ายๆ

หลงไหล~หลงไหล  :really2: หัวปักหัวปลำแล้วคร่า~  :-[

มาต่อไวไวเถอะน้า น้านะ จ๊วบๆ :กอด1:

ออฟไลน์ →Yakuza★

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-0
มาต่อเห๊อะ~

คิดถึงวิทย์  :o12: :o12: :o12: :o12: :o12:

๋JEFF

  • บุคคลทั่วไป
แวะมาอีกที

เย็นๆๆ 


ด้วยความคิดถึงจนอดใจไม่ไหว ต้องเม้มอีก




 :monkeysad:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






m_pop91

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ kasarus

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1827
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-3
รอลุ้นและเป็นกำลังใจให้น้องเนมอยู่นะ

ออฟไลน์ tutu

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1452
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +131/-2

ออฟไลน์ Serin

  • หุ่นซากุยังไงก็ไม่มีวันเป็นกันดั้มไปได้หรอก ไอ้พวกสมองถั่ว!
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +619/-8
อึก....ก้มหน้ามองปลายเท้า
ขอโทษน่ะค้า  :monkeysad:
อิชั้นผิดไปแล้ววววว อร้ากกกกกกก
คือเรียนหกวันในหนึ่งสัปดาห์อย่างหมดเรี่ยวแรง ไม่มีแรงมาต่อเลยค่า ขอโทษจริงๆที่ทำค้างคา
พอเรียนแบบนี้แล้ว ช่วงนี้คงได้อัพช้าจริงๆ จะย้ายหอ(อีกแล้ว)ด้วย  :serius2:
อีกอย่างหนึ่ง ตอนหน้ามันช่างต้องรวบรวมพลังอย่างสุดยิดในการเขียน
แต่อย่างไร โทษที่เราอัพช้าก็ยังคงเดิมอยู่ดี  ขออภัยอย่างแรงง้าบ 
..จะมาต่อตอนเย็นน่ะค้าประมาณสองทุ่มสามทุ่มนี่ล่ะ รอได้เลย แหะ
 :L2:

ออฟไลน์ nutgen

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 340
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
^
^^
^^^
^^^^
^^^^^
^^^^^^
:z13: :z13: :z13: :z13: :z13:
 :mc4: ดึกๆ เย้ๆ!

๋JEFF

  • บุคคลทั่วไป
 คิดถึงวิทย์ๆๆ
แล้ว

จากกันไปนาน

งูก็ยังคง เ่ห่า บ๊อกๆๆ
อยู่ 

ฮาไหม อีนี่    กูว่าไม่วะ งั้นถีบมันแม่งเลยย   


อย่า อย่าถีบกู   o22


สายไปสเียแล้วมึง o18  ฮะะๆ :laugh:  ถีบแม่งเลยย >>>  :z6:


อ่ะ กูโดนถีบรึเนี่ยยย


เห้อ


อย่าถือสาา

คิดถึงจน เครียดด

ห้าๆ

     :กอด1: รอเสมอออ

ออฟไลน์ katte

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 141
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +146/-0

ออฟไลน์ →Yakuza★

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1846
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-0
งูเห่า มา 5 วันละเน้อ~!!!!!  :z3: :z3: :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ Serin

  • หุ่นซากุยังไงก็ไม่มีวันเป็นกันดั้มไปได้หรอก ไอ้พวกสมองถั่ว!
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +619/-8



Imprison 34: พลั้ง


ฉิบหาย...

   ไม่มีคำไหนที่วิทย์จะบอกตัวเองได้ดีเท่าคำนี้อีกแล้ว เพราะทันทีที่เขาถูกลากตัวมายังห้องพยาบาล สถานที่ที่ควรปลอดภัยหากคนเฝ้าอยู่จะไม่ใช่ไอ้คนตรงหน้า ซึ่งก็คือกันย์ที่ยิ้มหน้าเป็นอยู่ตลอดเวลา..มันยิ้ม..ยิ้มขณะที่เอามีดมาจี้หลังชาวบ้าน..ยิ้ม..แม้จะกำลังมัดแขนเขาไว้กับเตียง..

   ใช่...มัดกับเตียง..

   กับหัวเตียงที่เป็นโครงเหล็ก บนเตียงสีขาวว่างเปล่าในห้องพยาบาล  ประตูถูกล็อกไว้แน่นหนาและเขาก็ถูกมันถีบโครมให้หน้าคว่ำลงกับเตียง คิดแล้วยังเจ็บดั้งไม่หาย

    แต่ยังไม่ทันโวยเลย มันก็คว้าแขนหมับแล้วเอาผ้าก๊อซสีเนื้อทั้งมัดทั้งพันจนเขาดิ้นไม่หลุด..ด้วยสีหน้าไม่เปลี่ยนแปลงแม้แต่น้อย..

    วิทย์พยายามขยับตัวด้วยสีหน้าเจื่อนขึ้นเรื่อยๆ ในสองก็นึกถึงฉากฆาตกรรมสยองขวัญที่เหยื่อโดนควักตับควักไตต่างๆนาๆ ทั้งเรื่อง saw ที่เขาชอบนักหนาหรือเรื่องอะไรก็แล้วแต่ซึ่งตัวฆาตกรมันมักจะเป็นคนที่เราคาดไม่ถึง หรือดูเป็นคนดีๆ ทั้งที่ความจริงมันเป็นโรคจิต...

...ซึ่งทุกอย่างที่ว่ามา มันตรงกับไอ้กันย์ คนตรงหน้าชัดๆ !!

    ชายหนุ่มรู้สึกลำคอแห้งผาก เหงื่อเริ่มปะทุขึ้นเรื่อยๆ...จริงอยู่ที่เขาไม่ใช่คนอ่อนแอที่ป้องกันตัวเองไม่ได้ เขาเข้มแข็งและมีลูกน้องในสังกัดตั้งเยอะ แต่ก็ไม่ได้หมายความว่าจะเก่งกล้าสามารถสู้กับมีดผ่าตัดอันเล็กๆแต่คมชิบหายอันนี้ ยิ่งเห็นรอยเลือดบนปลายมีดนั่นก็ยิ่งขนลุก แค่นึกว่ามันจะจิ้มพรวดเข้ามาตรงลำคอจนเลือดพุ่งกระฉูด...แค่นั้น ก็แทบไม่มีแรงต่อกรแล้ว..

    เสียงครูดเบาๆ ดังขึ้นเมื่อกันย์ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆเตียงผู้ป่วย ซึ่งมี”ผู้ป่วยจำเป็น”โดนมัดอยู่ ข้างหลังคือเตียงพยาบาลอีกเตียงที่ถูกม่านสีขาวรูดปิดไว้ เลยไม่สามารถรู้ได้ว่ามีอะไรอยู่..

..แต่ถ้าดูจากรูปการแล้ว..ตรงนั้น..มันคงไม่พ้นเจ้าลูกน้องดวงซวยของเขาแน่..

    คนเป็นลูกพี่ได้แต่ขอโทษขอโพยในสมองเงียบๆ..แต่สายตาก็สบประมานกับดวงตาแข็งกร้าวนั้น..มองแล้วก็ได้แต่นึกก่นด่าตัวเองที่ประมาทจนได้เรื่อง ทั้งการมาอยู่ที่นี่คนเดียวมืดๆค่ำๆ ทั้งการเรียกคนอื่นมาคุยด้วย..พุดถึงคนอื่นก็คิดไปถึงไอ้โต ซึ่งไม่รู้ว่าตอนนี้มันอยู่ไหน..

  “..เหม่ออะไรล่ะครับ..หรืออยากเจอหน้าลูกน้อง..จะให้เจอก้ได้น่ะ...” ว่าแล้วก็ทำท่าจะเดินไปเปิดม่านสีขาวนั้น วิทย์เหลือบไปเห็นแค่กลุ่มผมสีดำๆก็ขนลุกพรึ่บ ร้องห้ามทันควัน..

    “..ไม่เอา...ไม่เอาว้อยยย ไม่อยากดู !! “ ไม่อยากเห็นสภาพร่างหรือสภาพศพของลูกน้องเขาตอนนี้ มันทั้งน่าเศร้าและน่าอนาถพอกัน.. สายตาตวัดมองไอ้เจ้าหมอเถื่อนที่เดินกลับมาที่เดิม..แล้วเท้าแขนบนหัวเตียงด้วยท่าทียิ้มแย้มปนสงสัย..ดูตอแหลจนน่าถีบซักที..

   “ หึ..ก็ไหนตอนแรกอย่าเจอนัก...”รอยยิ้มมุมปากน่าสงสัย วาดขึ้นทันควันเมื่อเจ้าตัวถอดเสื้อกาวน์สีขาวออก ใบหน้ายิ้มระรื่นเช่นเคยเดินวนไปรอบเตียง มองเหยื่อของตนด้วยแววตาขบขัน..

    “..มองห่าอะไรว่ะ...” ปากสวยๆนั่นพ่นคำพูดแสนจะไม่เข้ากับตัวเข้าให้ แต่กันย์ไม่สนใจ นั่งลงขอบเตียง แล้วขณะที่มืออีกข้างก็ถือมีดผ่าตัดอันเล็กไว้..

    “..มอง...คนที่หลงรักผมอยู่ไง..” ริมฝีปากคลี่ยิ้มระเรื่อย แต่ใบหน้าคนฟังแดงจัด..ปนกันทั้งอายทั้งโมโห..

    “...พะ...พ่อมึงสิว่ะ !! เอาเรื่องนี้มากจากไหน ใครหลงรักห่าอะไร ไม่มีว้อยยยย หน้าไหนจะมาหลงรักคนอย่างมึง...สาดดดด หลงตัวเองชิบ ไปกกอยู่กับไอ้เมฆคนเดียวเหอะ...” ว้ากใส่ไอ้คนตรงหน้าไปทันที แม้จะรู้ว่าตัวเองหน้าแดงจนไม่รู้จะแดงยังไง แถมยังมาใจเต้นอีก..แต่ยังไง เขาก็ไม่อยากให้ใครรู้เรื่องนี้ โดยเฉพาะไอ้คนตรงหน้า ที่มันยังยิ้ม..ยิ้มพร้อมกับเอ่ยคำพุดเชือดเฉือน..

   “..เหรอ...” กันย์รับคำเบาๆอย่างไม่สนใจ มือหน้าคว้าหมับตรงปลายคางของคนตรงหนี้ เค้นเสียงเรียบๆ “ ทำเหมือนไม่มีใครรู้ใครเห็น..รี่มาหาผมแทบทุกวันแบบนั้น..แถมยังมาลามปามกับเมฆ..จะให้คิดยังไง..”

     “..แล้วที่ทำไปวันนี้น่ะ..ผมปลื้มมากเลยน่ะ..วิทย์..”กันย์วางมีดลงกับพื้นเตียง เมื่อเห็นว่าถือมันไปก็ไร้ประโยชน์ “ กล้ามาก...ที่มาแล่นชนกับผมตรงๆแบบนั้น...ทั้งที่ผมคิดว่าคุณน่าจะฉลาด..และรู้จักคิดมากกว่านี้แท้ๆ..”

     “..ก็เหมาะสมดีกับคนแบบพวกมึงนี่...ไงล่ะ..คงอายหน้าม้านจนแทบไปไหนไม่ได้..ไม่มีปัญญาหาเองเลยไปเอาของเหลือเดนคนอื่นมะ....อึก...” น้ำเสียงเย้ยหยันและใบหน้าหยิ่งยโสนั้นคงทำให้คนมองไม่อาจรับไหว มือหนากดแนบลำคอ มองสีหน้าบิดเบี้ยว..และท่าทีทรมารอย่างใจเย็น..

...วิทย์อ้าปากพะงาบ...รู้สึกทรมารจนไม่มีเรี่ยวแรง ปวดคอ หูอื้อไปหมด ได้ยินแต่เสียงวิ้งๆอยู่ในหู สายตาพร่ามัวมองเห็นใบหน้าที่ยังคงยิ้มระเรื่อย..วูบหนึ่งรู้สึกเจ็บจี๊ด...เมื่อเผลอนึกถึงเรื่องเก่าๆ..ทั้งคนที่รักกับเพื่อนสนิทหักหลัง..ทั้งเรื่องโง่ๆของเขายามเมื่ออยู่ที่นี่...โง่ ที่ไปรักไอ้คนแบบนี้..

   ...คนที่ไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตาและรังแต่จะหาผลประโยชน์..เห็นความรู้สึกของเขาเป็นของเล่น และหาผลประโยชน์จากมันอย่างไม่แยแส..

    ..โดยไม่ได้รู้เลย ว่าการกระทำร้ายๆของเขา..ที่เกิดขึ้น ทั้งในวันนี้ หรือวันอื่น..แทบทุกเวลาเมื่อเห็นคนๆนนี้อยู่กับคนอื่น..หรือ..อยู่กับไอ้คนสำคัญนักหนาของมัน...ทำไปแล้วเขาก็มานั่งทุกข์..นั่งเจ็บ..ไปด้วยไม่แพ้กัน..

    น้ำตารินไหลลงบนหางตา...ไม่รู้เพราะความเจ็บ..เจ็บที่ตัว..และสำนึกที่บอกว่าเขากำลังจะตาย หรือความเจ็บ..ความสมเพชตัวเองที่ซุกซ่อนอยู่ในหัวใจ..เหตุผลไหนกันแน่..ที่ทำให้เขาต้องน้ำตาไหล..

  ปลายนิ้วจิกลงบนผิวเนื้อ กดแน่นด้วยความทรมาร ร่างกายบิดเร่า ดิ้นพล่านด้วยสัญชาติญาณเอาตัวรอดมัจจุราชที่อยู่บนร่างยังคงไม่ปราณีและนานเข้าแรงกดก็ยิ่งมากขึ้นเรื่อยๆ..ทำให้ทำนบน้ำตายิ่งทะลัก..ดวงตาเบิกกว้างขึ้นทีละน้อย..

...ร่างกายกระตุกด้วยลมหายใจกระชั้น..แววตามองคนตรงหน้าไม่ได้ฉายแววเคียดแค้นหรือเคืองโกรธ..ตรงข้ามมันกลับดูเศร้าสร้อยและเจ็บปวด..
..และบางที...นั่นอาจจะเป็นฟางเส้นสุดท้าย..

    “..ฮะ...คะ..แค่ก...อึก.....” ไม่ว่าคนทำจะเกิดใจอ่อนในวินาทีสุดท้าย หรือเพราะอะไรกันแน่..ในวินาทีที่เขาคิดว่าจะไม่รอด มือที่กดทับหลอดลมมาตลอดกลับผละจาก..วิทย์สะลักทันที ชายหนุ่มสูดอากาศเข้าปอดอย่างตะกรุมตะกราม ทว่ายังไม่ทันจะหายใจคล่อง อากาศที่ควรได้รับกลับถูกช่วงชิงไปอีกครา..

...เสียงครางท้อวงดังในลำคอยามถูกริมฝีปากหนาประกบแน่น..ดวงตาสีเข้มเบิกกว้างอย่างตกตะลึงไม่น้อยมือเรียวกระตุกถี่ เขาคงจะรีบผลักไอ้หมอบ้านี่ออกไปแล้ว ถ้าหากไม่ถูกมันแน่นแบบนี้ ยิ่งร่างใหญ่โตกว่าคร่อมทับทั้งตัว..ยิ่งชวนหายใจไม่ออกเข้าไปใหญ่..

   ความคิดยังปะติดปะต่อไม่ทัน อาจเพราะสมองขาดออกซิเจนหรือเขาที่มึนงงเกินไป ไม่รู้ด้วยซ้ำว่านี่จริงหรือฝัน แต่ยิ่งริมฝีปากหนากดทับมากเท่าไหร่ ก็เหมือนจะทำให้สติที่ไม่ค่อยสมบูรณ์หลุดหายไปเรื่อยๆ..

  “..อึ๊..... “ แรงขบกัดตรงริมฝีปาก ที่เดิมที่ยังสดใหม่ทำเอาเจ็บจนแทบน้ำตาร่วง เผลอร้องครางออกมาด้วยความเจ็บ..และคนด้านบนก็ใช้โอกาสนี้สอดลิ้นเข้าไป..และนั่น..ยิ่งทำให้คิดอะไรไม่ออกเข้าไปใหญ่..

...หัวสมองมึนเบลอ ทั้งจากการขาดอากาศและจูบที่รุกรานทำให้ไม่รู้ตัวเลย ทั้งตอนที่ถูกดึงกางเกงลงไปกองอยู่ปลายข้อเท้า หรือกระทั่งตอนที่เสื้อถูกเลิกขึ้น และมือของอีกฝ่ายลูบผ่านแผ่นอกเบาๆ..

    “...อึ...จะ..ทำ...” ร้องถามเมื่อร่างสูงผละจาก สมองที่เบลอหนักเริ่มแล่นขึ้นมาอีกครั้ง วิทย์ผงกศรีษะมองตัวเองที่ตอนนี้ถูกลอกคราบออกไปเกือบหมดด้วยใบหน้าแดงก่ำ..สัญญาณเตือนภัยร้องลั่นในสมองทันควัน..ถึงเขาจะชอบไอ้หมอนี่ แต่ก็ไม่คิดจะอยากถวายตูดให้ ไม่ได้อยากจะถูกมันเอาทำเมีย แล้วนี่มัน..

    “..ปล่อย กู !!!!!!!!!!! “ ร้องลั่นใส่หูไอ้หมอโรคจิตทันที ร่างสูงที่เหมือนจะหันไปสงบสติอารมณ์หันหน้ามามอง..แล้วยิ้ม...

    “...ไม่ครับ...” มือหนาบีบคางแน่น แล้วสอดลิ้นเข้าไปรุกรานอีกครั้ง แม้ว่าวิทย์จะพยายามกัดแต่แรงบีบที่มากขึ้นก็ทำเอาเจ็บจนทำไม่ไหว..

   ฝ่ามือลากไล้ไปทั่วร่าง ทั้งบีบเค้นทั้งจิกนิ้วครูดผ่าน ทำเอาร่างเพรียวดิ้นพล่าน จะดิ้นก็ถูกมัดไว้ แถมขาก็ยังถูกนั่งทับจนเจ็บแปลบ ไอ้หมอบ้านี่ดันรู้ว่าควรนั่งตรงไหนเขาถึงจะลุกไม่ขึ้น มันก็ทับซะตรงนั้นแถมยังแกล้งรังควาญท่อนล่างของเขาไม่ห่าง..

    “...นี่ขนาดไม่ชอบน่ะ... “ริมฝีปากหนาเหยียดยิ้ม คราวนี้ก้มลงงับใบหูและวอกคอ วิทย์ดิ้นพล่นด้วยความเจ็บปนเสียวซ่าน น้ำตาที่เคยไหลพราก ตอนนี้มันคลออยู่ในเบ้าตา รู้สึกดีพอๆกับรู้สึกเจ็บ..ไม่ปฏิเสธหรอกว่าสัมผัสจากคนที่รักำให้รู้สึกดี ..แต่กับไอ้คนที่ไม่ได้รักเขาตอบ..มันทำแบบนี้ไปทำไม..

    “..ไอ้..เหี้ยยยย..มึงทำแบบนี้ทำไม.. !! “ ทันทีที่ปากเป็นอิสระเขาก็ร้องลั่นทันที ก่อนจะรู้สึกถึงความเจ็บแปลบและกลิ่นเลือด ความเจ็บบริเวณลำคอ ทำให้เขารู้ว่ากันย์กัดลงไปตรงไหน..

     “..หึ...ก็อยากได้นักไม่ใช่รึไง..อุตส่าห์สนองให้จะเรียกร้องอะไรอีก..ผมว่าผมออกจะใจดีน่ะ..” กันย์บอกเรียบๆ.. “..แล้วที่เคยเห็นผมกับเมฆ..อืม..คิดว่าคงอยากเจอกับตัวเองบ้าง..ในฐานะที่..อยากได้ผม ..นักไงล่ะ”

   ปลายคมมีดกดลงบนหลังหูเบาๆ..ทำให้ร่างเพรียวสั่นยะเยือก มือหน้าข้างหนึ่งกำลังตวัดปลายมีดกลงบนผิวของเขา ส่วนอีกข้างกลับบีบเค้น..ปรนเปรอส่วนกลางลำตัวที่ค่อยผงาดขึ้นมาอย่างช่ำชอง..

    วิทย์เกร็งตัว..ร่างสั่นระริก ทั้งความปรารถนาและความหวาดหวั่นถาโถมเข้ามาหาพร้อมกัน ชวนให้หวาดหวั่นและกระอักกระอ่วนใจ สายตาของเขาจับจ้องชายตรงหน้าที่สายตาจับจ้องมายังลำคอเขา ด้วยใบหน้ายิ้มๆ..ทว่าดวงตากลับวาวโรจน์ ดูตั้งใจกับการกระทำครั้งนี้..กดปลายมีดลงบนผิวของเขาสร้างความเจ็บแปลบปนหนาวยะเยือก..ยิ่งมองเห็นท่าทีตั้งอกตั้งใจ ราวกับทำงานจิตรกรรมชิ้นเอกแล้ว มันทำเอาเขาร้องไม่ออก...

    “..อือ....” ดวงหน้าที่แดงก่ำอยู่แล้วยิ่งแดงขึ้นเรื่อยๆ..ดวงตาพยายามเพ่งมองร่างสูงที่กดทับกายตนไว้ แต่ทำได้ยากยิ่งในยามที่ความปรารถนากำลังรุมเร้า ริมฝีปากที่สั่นระริกครางงึมงำออกมาเบาๆ..ด้วยอารมณ์พลุ่งพล่านเกินจะต้านทาน..

   “..อ่ะ....อือ....” รอยเผลบนเรียวปากแดงจุดขึ้นอีกยามที่ถูกฟันคมขบลงอีกครา ทั้งขบกัด และดุดันเรียวปากแดงเห่อด้วยอารมณ์สุนทรี ทั้งปลายมีดที่ยังลากไล้บนหลังหู..ปาดทำสัญลักษณ์บางอย่าง..ที่เขาก็ไม่รู้ว่ามันคืออะไร..และมือหนาซึ่งปรบเปรอเบื้องล่าง..หยอกล้อ..บางคราก็บีบเค้นหนักหน่วง บางครั้งก็แกล้งผละจาก วนเวียนอยู่แถบต้นขา..ทำเอาดิ้นพล่าน..

     “..หึ....” เสียงหัวเราะแผ่วเบาคล้ายจะหยอกเย้า วิทย์กดปลายมีกลงบนลำคอขาวอีกครั้ง..ฟังเสียงครางที่ไม่รู้ว่ามันสุขสมหรือเจ็บปวดด้วยความเปรมปรีดิ์..พร้อมกับค่อยๆหนักมือกับส่วนกลางลำตัวอีกครั้ง..

      “...อะ..อย่า....” เสียงร้องท้อวงนั้นดังขึ้นยามผละมือจาก กันย์เผยรอยยิ้มเช่นผู้ชนะ มองร่างของหนึ่งใสสองคู่อริประจำแดนที่บัดนี้นอนอ่อนระทวยอยู่ใต้ร่างด้วยความพึงใจ ใบหน้าแดงจัด..นัยน์ตากลมมีน้ำใสคลอเอ่อ..ริมฝีปากบางแดงช้ำและมีรอยถูกขบกัดเปื้อนรอยเลือดจางๆที่สังเกตได้.. มองต่ำลงมายังผลงานที่เขาแสนภูมิใจ ทั้งลำคอที่มีรอยกัดจนเลือดไหลออกมาไม่น้อย..แต่คงน้อยกว่าบริเวณหลังหู..ที่เปื้อนหยาดเลือดจนผ้าปูสีขาวกลายเป็นสีแดงจัด..หยาดเลือดสีแดงๆที่ไหลย้อยลงมาตามซอกคอนั้นตัดกับสีผิวจนกลายเป็นสีสันอันน่าหลงไหล..ยิ่งเมื่อเห็นร่างกายที่กำลังร้อนเห่อด้วยแรงปรารถนาแล้ว..นี่เป็นยิ่งกว่าศิลปะชิ้นเอก..

     ดวงตาสีนิลวาววับ..เอามีดออกจากลำคอขาว วางลงข้างกายอย่างไม่สนใจนัก..ก่อนจะเอื้อมมือเปื้อนเลือดกำขาเรียวสองข้างแน่น..แล้วแยกมันออกช้าๆ..
   ดวงตาคลอน้ำใสที่เคยพร่ามัวด้วยแรงปรารถนาบัดนี้เริ่มเลิ่กลั่นเมื่อรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น ริมฝีปากขยับจะเอ่ยคำพูดที่เขารู้ดีว่าคงไม่พ้นต่อว่า..ทำเหมือนไม่รู้ว่ามันไร้ประโยชน์..

...กันย์ก้มลงปิดปากคู่นั้นด้วยปากของเขา ลิ้นลามเลียริมฝีปากและปลายลิ้นของอีกฝ่ายจนครางอู้..ส่วนด้านล่างเขาก็แหวกขาเรียวจนอ้ากว้าง..และกดร่างตนเองลงไปในทันที !!

  “ ฮื้อ...... “ ร่างเพรียวสั่นระริก ริมฝีปากแม้ถูกปิดก็ยังร้องออกมาในลำคออย่างอดรนทนไม่ไหว..น้ำตารินทันทีที่สอดกายเข้าไป กันย์สัมผัสได้ว่าร่างที่ตนทาบทับอยู่สั่นสะท้านด้วยความเจ็บปวด ใบหน้าที่เคยเคลิ้มฝันด้วยความปรารถนาบัดนี้บิดเบี้ยวรุนแรง จนเขาอดสงสารไม่ได้ แต่เมื่อมองเห็นสีแดงบนลำคอขาวนั้น ก็ละความสนใจจากปฏิกริยานั้นทันที..

    “..อ๊ะ...อ้ากกก.... “ ร้องลั่นยากที่ลำคอซึ่งเป็นรอยกรีดรูปร่างอะไรสักอย่างถูกดูดดุน..มันเจ็บ..เจ็บจนพุดไม่ออก ยิ่งบวกกับความเจ็บปวดเบื้องล่างที่ยังถาโถมทำให้ต้องร้องออกมาอย่างทนไม่ไหว..เจ็บใจที่ต้องเจอเรื่องแบบนี้จนพูดไม่ออก..จนเสียงสะอื้นเปลี่ยนเป็นเสียงกรีดร้องสั่นไหว..

    “..ฮ่ะๆ..ความจริงก็ชอบแบบนี้นี่นา...” ร่างที่ทาบทับอยู่ละริมฝีปากออกจากลำคอที่ทั้งดูดดุนและขบกัดจนประสาทสัมผัสชาด้าน แต่เบื้องล่างยังขยับกายอยู่..วิทย์ร้องเครือในลำคอ ความปรารถนาที่บดบังความคิดความชั่งใจทำให้เขาร้องออกมาอย่างไม่อาย.. จนอีกคนกลับมาหัวเราะแบบนี้..

    “...อื้อ....กะ..กันย์..มึง...” เสียงครางดังขึ้นอีดครั้งเมื่อถุกพลิกตัวให้นอนคว่ำ ทั้งที่ส่วนล่างยังคงถูกเชื่อมต่อกัน มือหนาลูบเส้นผมสีดำสนิท..ก่อนจะจิกให้มันเลยขึ้น..มองไปยังม่านสีขาวเบื้องหน้า..

   “..ตามหาลูกน้องอยู่ไม่ใช่เหรอ..ผมว่าวิทย์เก่งจังน่ะ...ที่รู้ว่า...”

ครืด...

    เสียงเปิดม่านสีขาวดังเบาๆ แต่ไม่ได้เข้าถึงโสตประสาทของวิทย์เลย ร่างเพรียวเอนกายรับแรงกระแทกอย่างเคลิบเคลิ้ม ยามที่ความต้องการบดบังทุกอย่าง กระทั่งรอยกัดบนลำคอและรอยแผลจากมีดกรีด ยามนี้..ที่ความปรารถนากำลังไต่ขึ้นสูง เขากลับไม่รู้สึกปวดแสบปวดร้อน..ตรงข้าม..มันเจ็บแปลบๆปนเสียวซ่านสร้างอารมณ์อย่างประหลาด ลมหายใจร้อนข้างหูทำเอาสติเตลิดไปไกล..

...ริมฝีปากครางออกมาไม่หยุดอย่างห้ามอารมณ์ไม่ไหว ดวงตาคลอด้วยหยาดน้ำเหม่อมองภาพกลุ่มผมดำและร่างอะไรบางอย่างขยับเบื้องหน้า แต่ก็ไม่ได้อยู่ในสายตา ยามที่สองมึนเบลอปรารถนาแต่ความสุขและการปลดปล่อย..

   ..เสียงลมหายใจแรง และเสียงหัวเราะดังอยู่ข้างหูยามความปรารถนาใกล้จะบรรลุกับความเจ็บแปลบปนซ่านเสียวที่ลำคอ..นั่นคือสิ่งสุดท้ายที่รับรู้..พร้อมๆกับความรู้สึกรุนแรงที่ปะทุออกมา!!..

    ร่างสั่นระริก..ทั้งมึนงงทั้งสุขสันต์ยามได้ปลดปล่อยออกมา..สติที่เตลิดไปไกลเริ่มกลับมาหาตัวอีกครั้ง..กลับมาพร้อมกับเสียงหัวเราะเบาๆเช่นเดิม..และ...
...พร้อมกับภาพที่เขาไม่เคยเห็น..

   ดวงตาพร่ามันด้วยหยาดน้ำเบิกกว้าง เพ่งมองไปเบื้องหน้าอย่างตกตะลึงรู้สึกราวกับตกลงมาอยู่ในนรกชั่วพริบตาทั้งที่เมื่อครู่ยังอยู่บนสวรรค์ มองภาพของลูกน้องที่เขานึกว่าตายไปแล้ว..ลุกขึ้นมามองหน้าเขาอย่างตกตะลึง...และ...ผิดหวัง...

    “..ดีจังเลยน่ะครับ..ที่เขายังมีชิวิตอยู่...” น้ำเสียงเปรมปรีดิ์..และท่าทียิ้มแย้มนั่นทำให้หัวอกแปลบวูบ..เหมือนเห็นนรกมาเกยอยู่ตรงหน้า..

     “..อะ..ไอ้...นพ..มึง...” ยังยายามจะแตะมันที่หัวปูดเลือดอาบ แต่มือยังถูกพันธนาการไว้ กันย์หยิบมีดมาปาดผ้าก๊อซที่พันธนาการข้อมือคนตรงหน้าออก และนั่งลงข้างๆร่างเพรียวที่ยังอึ้งจนพูดไม่ออก..

    “...ดีจังเลยน่ะ.. “ เอ่ยพลางทำหน้านิ่ว.. “ แต่วิทย์นี่ไม่ไหวเลยนา..เดี๋ยวลุกน้องก็ระ....”

ตุ๊บ !!!

    “ มึงหุบปากน่ะ ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยย !!!!!!!!!!!!!! “ วิทย์ร้องลั่น คว้าหมอนเขวี้ยงใส่ไอ้คนตรงหน้าทันควัน ในอกทั้งปวดร้าวทั้งอดสู.. ร่องรอยบนลำคอและซอกคอที่เต็มไปด้วยรอยเลือด บัดนี้มันร้อนผ่าวปนเจ็บแสบ..เขาแทยอยากจะฆ่าตัวตายซะให้ได้..เป็นแบบนี้..โดนไอ้ห่านี่เอาเป็นเมีย..แถมยัง.

      .แม้ในอกจะคลั่งคลั่งด้วยความอัปยศอดสู แต่เรื่องตรงหน้าก็สำคัญกว่า เขารีบจัดการตัวเองแล้วหันไปหาลุกน้องที่บัดนี้ยืนอึ้ง..พยายามยิ้ม และทำท่าทีเช่นที่เคย..

    “ มึงนี่ดวงแข็งนี่หว่า..ไหนไอ้ห่านี่บอกว่าตายไป..”

    “..พี่...” ไอ้นพ..มองร่างของหัวหน้าแกงค์ตนเองอย่างตกตะลึง..ความรู้สึกมันปนเประหว่างความขยะแขยง..และความผิดหวัง..

    “...ทำหน้าแบบนั้นทำไมว่ะ..นี่มัน...ไม่มีอะไรหรอก..ป่ะ..ไปเถ.....”

    “..อย่ามาจับ... “ น้ำเสียงห่างเหินและเหยียดหยามเด่นชัด ยิ่งกีดไปในใจของผู้ฟัง พร้อมกับร่างสูงๆที่เดินเข้ามา..จับไหล่เขาหมับ..

   “..แบบนี้..คงไม่เอาไปบอกใครน่ะ..” น้ำเสียงนั่น..มันทำให้วิทย์แทบคลั่ง เขาหันไปมองหน้าคนทำด้วยแวววตาวาวโรจน์..โกรธเสียจนตัวสั่น..

     “..ขยะแขยง..กูจะไปฟ้องป๋า...กุไม่เป็นลูกน้องคนวิปริตอย่างมึง !!! “ ลุกน้องที่เคยภักดีพูดออกมาแบบนั้นด้วยน้ำเสียงขยะแขยง..ทำเอาคนฟังอึ้ง..เงียบกริบ..ด้วยความรู้สึกหลากหลาย..เหมือนฟ้าผ่า..ลูกน้องที่เคยจงรักภักดี..ตอนนี้..มันกลับมาพูดแบบนี้กับเขา..มัน..

   ผั่วะ !!!!

    “..ไอ้เหี้ย !! ไอ้สัด....ไอ้....มึง....ง......”เขาเหวี่ยงหมัด ชกหน้าไอ้กันย์อย่างไม่คิดชีวิต ดวงตาคั่งแค้นด้วยความโมโหโกรธา..ในสมองคิดแต่ว่าเป็นเพราะคนตรงหน้า เป็นเพราะมัน ที่ทำให้เขา..

    “...ชกไปสิ..ลูกน้องมึงจะได้เอาเรื่องนี้ไปบอกชาวบ้านไงล่ะ !! “ คนตรงหน้าตะคอกไส่เขาด้วยใบหน้าสะใจเหลือหลาย..ทำเอาสะอึก..วิทย์รีบผลุนผลันออกไปมองเห็นมีดผ่าตัดบนเตียงก็รีบคว้า หวังว่าจะเอามาจิ้มพุงไอ้เหี้ยนี่ในอนาคต..

... วิทย์รีบผลุนผลันออกจากห้องพยาบาล แม้จะเจ็บช่วงล่างจนแทบเดินไม่ไหว แต่มันไม่ใช่เรื่องที่เขาจะสนใจ สายตารีบกวาดมองหาลุกน้องของตน ต้องหา..ต้องเจอ..ต้องคุยให้รู้เรื่อง..ไม่งั้น..ไม่อย่างนั้น...

  “..เห้ยยยย..ไอ้วิทย์..” เสียงตะโกนลั่นทำให้หันไปมอง เห็นไอ้โตกำลังวิ่งมาหา เขารีบชี้ไปยังร่างของลุกน้องที่วิ่งเห็นหลังอยู่ไวๆ..ก้าวเท้าวิ่งให้เร็วที่สุดในชีวิต..แล้วถลาไปจับบ่ามันทันที..

     “ไอ้นพ !!! มึง !! มาคุยกับกูก่อน.. “ กำแขนมันเขย่าแรงๆด้วยแววตาร้อนรน  แต่ไอ้ลุกน้องตรงหน้ายังสะบัดหนี ไม่พอใจ..

     “ เหี้ยยย อย่ามาจับตัวกู ทุเรศชิบหาย ...เป็นลุกพี่แต่ไปนอนกับไอ้พวกศัตรู ไอ้วิปริต !!!!! “ มันร้องลั่น แต่คำพูดนั้นทำเอาเขาอึ้งกิมกี่  มือที่ถือมีดมาด้วยสั่นระริก..

    “..ไม่ใช่น่ะ..มึงฟังกู..มึงฟังกู !!!! “ วิทย์ตะโกนลั่น พยายามดึงไหล่ลุกน้องตัวเองไว้ แต่ทำอย่างนั้นมันกลับยิ่งสะบัดหนี..

    “..ปล่อยกู..กุจะไปฟ้องป๋า กุจะบอกคนให้หมดเลย มึง..เสียแรงที่กุนับถือ..ไอ้วิปริต....ไอ้.......”

...น้ำเสียงโวยวายนั้นเงียบไป.. ทำให้วิทย์หันมามองหน้าคนพุด..ที่ฉายแววตกตะลึง..สายตามองมายังเขาอย่างคาดไม่ถึง..

....คาดไม่ถึง..กับปลายมีดที่ปักลงบนหน้าท้องตัวเอง...

          มือที่ถือมีดสั่นระริก..วิทย์ก้มมองมือตัวเอง..แล้วมองลุกน้องที่ค่อยทรุดกายลง..

เขาพลาด...อีกแล้ว..

   พอได้ยินมันพูด..ได้ยินมันก่อนด่า..ได้ยินมันบอกว่าจะเอาเรื่องไปโพนทะนา..เขาก็โมโหจนขาดสติ..

เฝ้าคิดแต่ว่า..ทำยังไงให้มันเงียบซะ...ให้มันหยุดพูด...

   พอรู้ตัวอีกที..ปลายมีดเก้เสือกไปยังหน้าท้องของคนตรงหน้าแล้ว..

   “..อะ...ไอ้...ไอ้นพกู...”

    “..วิทย์ !! มึงมี..... “ เสียงเพื่อนสนิททัก..ทำให้เขาชะงัก..วิทย์หันไปมอง..มองเห็นใบหน้าที่ฉายแววตกตะลึง..ยามเห็นร่างที่กองอยู่แทบเท้าเขา..

    “..นี่มึง...” เขาไอ้ยินมันครางอย่างสิ้นหวัง..

     “..ไอ้โต...กู...” ริมฝีปากของเจาสั่นระริก..พยายามจะพุด..จะอธิบายทั้งหมด เมื่อเห็นดวงตาที่ฉายแววผิดหวังของเพื่อน..

..แต่เขาเห็นมันถอนใจเฮือก..บ่งบอกว่าพูดไปมันก็ไร้ความหมาย..

    ปรี๊ดดดดดดดดดด !!!!!!

        เสียงนกหวีดทำเอาสะดุ้งเฮือก..วิทย์หันขวับไปมองทันที เขาใจกระตุกยามเห็นผู้คุมหลายนายวิ่งมาหาอย่างรวดเร็วพร้อมกระบองใบมือ..และ..เบื้องหลัง..


   คือร่างของนักโทษในชุดเสื้อกาวน์สีขาวแปลกตาที่ยืนยิ้มบางๆ..


.......Oh bad Guy!! รักร้ายๆของผู้ชายในคุก.......


อุก....
เขียนแล้วเกิดอาการตื้อเอง.เครียดเว้ยเฮ้ยยย เขียนเอ็นซีนี่..
  มันอาจไม่ใช่เอ็นซีหื่นๆที่หลายคนปรารถนา นี่เป็นการเขียนเอ็นซีครั้งแรกด้วย ยังไงก้แนะนำกันด้วยน่ะค่ะ..ที่บอกให้เตรียมเลือดลำรอง..หึหึ..คิดว่าได้ใช่มั้ยล่ะ..
ตอนนี้อนุญาตให้ตบตีอิพี่กันย์เต็มที่ !!!!
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-03-2010 21:07:16 โดย Serin »

ออฟไลน์ Serin

  • หุ่นซากุยังไงก็ไม่มีวันเป็นกันดั้มไปได้หรอก ไอ้พวกสมองถั่ว!
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +619/-8
แปะก่อนเดี๋ยวเอารูปมาลง


ทำไมใส่แล้วมันไม่ขึ้น งงสุดๆง่ะ
เอาเป็นว่าขอไปตามล่าจากเว็บต้นฉบับเลยล่ะกัน
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-03-2010 21:56:01 โดย Serin »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด