หัวใจขายแพงๆ โดย mam (รวมเล่มแล้วนะ >.< ][p.17][)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: หัวใจขายแพงๆ โดย mam (รวมเล่มแล้วนะ >.< ][p.17][)  (อ่าน 291013 ครั้ง)

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
ของพี่แหม่มอีกเรื่องนึง
แบบว่า(บีบคอ)ขอมาได้หลายเรื่อง
 :m4: :m4: :m4:


หัวใจขายแพงๆ 1 โดย mam

พวกคุณรู้มั้ยว่าผมกำลังทำอะไรอยู่?
ผมกำลังนั่งมองผู้หญิงคนนึงที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวของผมเลือกการ์ดแต่งงานอย่างยิ้มแย้มแบบที่ผมเห็นว่าปากจะถึงรูหู
เล็บยาวทาสีแดงเถือกนั่นชี้เลือกดูการ์ดแบบโน้นแบบนี้ เสียงแปร๋น ๆ จีบปากจีบคอพูดน้องอย่างนั้นน้องอย่างนี้จนผมรู้สึกปวดแก้วหู
คุณถามว่าผมยอมแต่งด้วยทำไมน่ะเหรอ? ก็เพราะพ่อผมขายผมให้หล่อนแล้วน่ะสิ พ่อที่เห็นแก่เงินของผมขายผมให้หล่อนในราคา 10 ล้าน มันไม่ถูกเลยสำหรับคนคนนึง แต่จะสำคัญอะไรสำหรับผู้หญิงที่หาสามีไม่ได้อย่างหล่อนที่จะเสียเงินซัก 10-20 ล้านเพื่อซื้อผู้ชายเห็นแก่เงินคนนึงมาเป็นสามี แล้วบังเอิญไอ้โง่คนนั้นก็คือผมซะด้วยสิ
 
“ชุดนี้ดีมั้ยคะ?” พนักงานถือเสื้อสูทสีขาวที่จะให้ผมใส่ถ่ายรูปมาให้ดู
“สีดำดีกว่าครับ”
“แต่ว่า….”
ผมรู้ว่าผมเหมาะกับชุดขาว แต่ผมอยากใส่สีดำ ไว้ทุกข์ให้ตัวเอง
“สีดำครับ”
น้องพนักงานจำใจหยิบชุดสีดำมาให้ผมลอง พอผมเปลี่ยนเสื้อผ้าเสร็จก็เดินออกมาพนักงานต่างก็หันมามองแล้วเงียบไป ทำไม? หรือว่าซิบไม่ได้รูด? ก็รูดนี่หว่า…
ได้ยินเสียงรูดผ้าม่านผมก็เงยหน้าขึ้นมองแล้วก็รู้สึกเสียสายตาขึ้นมากระทันหัน ก็แม่สาว(เหลือ)น้อยที่มากับผมเดินออกมาด้วยชุดแต่งงานสีขาว ใบหน้า(ที่เริ่มเหี่ยว)โบ๊ะแป้งซะจนเหมือนตัวละครคาบูกิ เหล่าพนักงานที่หันไปมองหล่อนรีบหันกลับมามองผมอย่างพร้อมใจกัน
“อ้อย พี่ผู้หญิงเรียบร้อยแล้วแต่พี่ผู้ชายยังไม่เรียบร้อยเลย ดูให้พี่เขาหน่อย”
ช่างแต่งหน้ารีบวิ่งเข้ามาดูผมก่อนที่จะโดนเรียกไปโบ๊ะเพิ่มให้เจ้าสาวของผม ตากล้องเรียกไปถ่ายรูป… ความรู้สึกของผมเหมือนกับกำลังเดินเข้าลานประหาร เท้าทั้งสองข้างหนักอึ้งก้าวไม่ค่อยจะออก
ขณะที่ผมกำลังจะเดินเข้าไปที่ฉากก็ได้ยินเสียงเอะอะมาจากทางประตู ยังไม่ทันที่ผมจะหันไปมองอยู่ ๆ ตัวผมก็ลอยหวือขึ้นจากพื้น

“ขอโทษนะครับคุณผู้หญิง แต่ว่าผู้ชายคนนี้เป็นของผม”
ผมหันไปมองเจ้าของเสียงที่กำลังอุ้มผมอยู่นั้นทันที ผู้ชายตัวใหญ่ใส่แว่นตาสีน้ำเงิน ผมดำใส่เจลเสยเข้ารูป เขาใส่เสื้อเชิ้ตสีฟ้ากระดุมเสื้อสองเม็ดบนไม่กลัดทำให้เห็นหน้าอกที่เต็มไปด้วยกล้ามและผิวสีแทน
“น้องครับ ชุดนี้พี่ซื้อเลยนะครับ ช่วยส่งบิลไปเก็บเงินที่นี่นะครับ” เขาส่งนามบัตรให้พนักงานแล้วก็หิ้วผมออกมาจากร้าน

“เดี๋ยว!!! เดี๋ยวก่อนคุณ!!!”
เขายอมวางผมลงที่ข้างรถลัมโปกินี่ของเขาแล้วก้มหน้ามาถาม แน่ล่ะผมเตี้ยกว่าเขามากแต่ผมก็ไม่ใช่หุ่นนะจะได้หิ้วไปไหนมาไหนได้ เขาทำหน้างงเหมือนกับจะถามผมว่า ‘ข้องใจอะไร?’
“เมื่อกี้คุณพูดอะไร!!? ใครเป็นของใคร!?”
หมอนั่นยิ้มเจ้าเล่ห์ที่สุดที่ผมเคยเห็นมา
“คุณเป็นของผม ผมซื้อตัวคุณมาจากพ่อของหล่อนแล้ว ในราคาไม่น้อยเลยเชียวล่ะ” เขาพูดเหมือนทวงบุญคุณแล้วก็ยัดผมเข้าไปในรถราคาแพงของเขา
แต่เดี๋ยวก่อน!! ซื้อผมจากพ่อของหล่อน!? นี่พวกเขาเห็นผมเป็นอะไรกันขายกันไปก็ขายกันมาอย่างนั้นเหรอ!!! ผมเป็นคนนะ!!! เรื่องอะไรที่ผมจะไปกับเขา เขาบอกว่าซื้อผมมาไม่ใช่ว่าผมจะยอมเต็มใจไปกับเขานี่
ผมรีบหมุนตัวจะลงจากรถแต่ยังไม่ทันได้เปิดประตูหมอนั่นก็รีบคว้าสายเข็มขัดนิรภัยมาคาดให้ผมกันผมลุกหนีทันที
“อย่าดีกว่าคุณพสุธร คุณเป็นสมบัติของผมแล้ว แล้วผมก็เป็นโรคหวงของด้วย อย่าคิดว่าจะหนีจากผมเด็ดขาด”
หมอนั่นออกรถกระชากซะจนผมแทบจะจมเข้าไปในเบาะรถ

ผมนั่งนิ่ง ๆ เพราะคิดว่าหากผมพูดมากหรือโวยวายอะไรหมอนี่คงจะถีบผมลงจากรถขณะที่ยังขับอยู่เป็นแน่
“ผมชื่อสุริยะ เป็นพ่อค้าอัญมณี ก็..รายเล็ก ๆ น่ะนะ” เขาทำท่าเหมือนกับไม่ได้คิดจะใส่ใจนักว่าตัวเขาเองจะเป็นรายเล็กหรือรายใหญ่
“คุณซื้อผมมาทำไม?”
“ก็ไม่มีอะไรมาก ผมมีงานให้คุณทำ”
“งาน?” คงไม่ใช่งานผิดกฎหมายนะ
“ใช่ งานเล็ก ๆ น้อย ๆ ก็แค่…ทำตัวเป็นภรรยาผม”
ห๊ะ!!! ไอ้หมอนี่มันบ้าเรอะ!!!
“คุณพูดบ้าอะไรของคุณน่ะ!!!?” หมอนั่นยิ้มเจ้าเล่ห์
“คุณทำแบบนี้มันเหมือนกับว่าคุณไม่อยากเป็นแค่ในนามนะ” ไอ้โรคจิตนี่
“ไม่ว่าจะอย่างไหนผมก็ไม่อยากเป็นทั้งนั้นแหละ!!! จอดรถ! ผมจะลง!”
“ไม่ดีกว่ามั้ง คุณคงไม่มีปัญญาหาเงินมาใช้ให้ผมหรอก”
“จะซักแค่ไหนกัน ผมมีปัญญาหาแน่ถ้าคุณให้เวลาผมผ่อนส่ง”
นายสุริยะนั่นทำหน้าตากวนประสาท
“โอ้~ ผมว่าคุณคงจะหามาให้ผมไม่ได้แน่ ๆ ตั้ง 30 ล้าน”
30 ล้าน!!! ไอ้หมอนี่ต้องบ้า!!! มันต้องบ้าแน่ ๆ ที่ซื้อผู้ชายด้วยกันในราคา 30 ล้าน!!
นายนั่นหันมามองหน้าผมแล้วก็หัวเราะ
“หึ ๆๆ เอาน่าคุณพสุธร ให้ความร่วมมือกันแต่โดยดีจะดีกว่านะ ผมรับรองว่าจบเรื่องแล้วคุณเป็นอิสระแน่แล้วก็ไม่ต้องทำงานผ่อนค่าตัวจ่ายให้ผมด้วย”
ผมรู้สึกว่าผมเห็นนรกรำไรโดยยังไม่ทันได้ตายเลย ชะตากรรมผมจะต้องมาดับที่หมอนี่น่ะเหรอ นายสุริยะ…. ผู้ชายที่ซื้อผู้ชายด้วยกันในราคา 30 ล้าน………….


ผมมองไปรอบ ๆ บ้านทรงไทยยุคเก่าหลังใหญ่ เจ้าของบ้านเป็นพ่อค้าอัญมณีขับรถลัมโปกินี่ แต่อยู่บ้านทรงไทยโบราณยุคกรุงศรีอยุธยาเลยมั้ยเนี่ย
“บ้านแม่ผมเอง” เขาบอกแล้วก็มานั่งข้าง ๆ ผม ขันน้ำเล็ก ๆ มีน้ำแข็งลอยเล็กน้อยกับดอกมะลิหอมชื่นใจยื่นมาตรงหน้าผม
“ดื่มสิ เราต้องคุยกันอีกนาน”
ผมว่าผมจะจิบแค่เล็กน้อยนะ ไป ๆ มา ๆ ผมก็กินซะหมดขันนั่นแหล่ะ
“เรามาคุยเรื่องงานกันดีกว่า ผมจะให้คุณทำตัวเป็นคู่รักของผม”
“เพื่ออะไร?”
“ผมจำเป็นต้องบอกคุณ?”
อ้าว~ ทำไมถามหมา ๆ แบบนี้ล่ะ
“ผมจำเป็นต้องรู้ถึงสิ่งที่ผมจะต้องทำ”
“OK เพราะพ่อผมจะให้ผมแต่งงานกับผู้หญิงคนนึงเพื่อความมั่นคงทางฐานการเงิน”
“คุณก็รวยอยู่แล้วนี่นา” ซื้อผู้ชายราคา 30 ล้านได้นี่ไม่ใช่แค่พอมีพอกินแล้ว
“มันก็ใช่ ที่สำคัญคือผมไม่ต้องการผู้หญิงคนนั้น แต่ผมจะปฏิเสธไปเลยหล่อนก็เสียชื่อเสียงซึ่งอาจจะมีผลกับงานก็ได้”
“เพราะงั้นคุณเลยยอมเสียซะเอง?”
“ดูเหมือนจะใช่ แต่ไม่ใช่ซะทีเดียว”
“????” หมายความว่าไง?
“เหตุผลสำคัญก็คือผมต้องการให้พ่อผมรู้ว่า จะมาบังคับหัวใจผมไม่ได้” เหตุผลแค่เนี้ย?
“มันก็อาจจะดูเหลวไหลสำหรับคุณ แต่กับผมที่ถูกบังคับมาตลอดชีวิตมันเกินจะทนแล้ว”
“แต่คุณก็ไม่ควรทำกับพ่อคุณแบบนี้”
“ผมไม่สนใจ จะว่าไปอันที่จริงเขาก็ไม่ใช่พ่อของผมแท้ ๆ”
“อ้าว!!?~”
“เอาเป็นว่าคุณรู้แค่นี้ก็พอ ต่อไปนี้ให้คุณทำหน้าที่เป็นคู่รักกับผม OK ?”
ความจริงผมก็ไม่ค่อยอยากทำนักหรอกนะ แต่ถ้าไม่ทำผมจะเอาเงินที่ไหนมาใช้เขาล่ะ
“ OK ” ………………..

“ห้องนี้เป็นห้องของคุณ” เขาพาผมมาแนะนำห้อง ห้องกว้าง เตียงโบราณ ทุกอย่างเป็นของโบราณเข้าชุดกัน ในห้องลมพัดเย็นเพราะมีหน้าต่างบานใหญ่หลายบานมาก เห็นเขาพูดกันว่าเรือนไทยยุงไม่เข้าสงสัยจะจริง ไม่มีวี่แววว่าจะมียุงซักตัว
“แล้วคุณล่ะ?”
“ผมนอนห้องติด ๆ คุณนี่แหล่ะ บางทีอาจจะมีบ้างที่คุณจะต้องมานอนห้องผม” ห๋า!!!
“อะไร!!! ทำไมผมต้องไปนอนห้องคุณ!!?”
“อย่าทำหน้าตกใจแบบนั้นสิ ถ้าพ่อมาบ้านนี้คุณก็จะต้องมานอนห้องผมเพื่อให้พ่อแน่ใจไงว่าคุณเป็นคู่รักของผม”
“แต่……”
“ผมจะพาคุณไปดูห้องอื่น ๆ ห้องน้ำอยู่ริมสุดทางเดินด้านขวามือ“
แล้วเขาพาผมไปดูห้องเขา จะต้องดูทำไม? แล้วเขาก็เดินไปเปิดตู้หยิบเสื้อผ้าออกมาส่งให้ผม
“ไปเปลี่ยนซะก่อน เดี๋ยวเราจะต้องไปหาซื้อเสื้อผ้าของคุณกัน”
“ก็จะต้องซื้อทำไม เดี๋ยวผมกลับ…”
“ก็จะต้องกลับไปเอาทำไม เสื้อผ้าแฟนแค่นี้ผมซื้อไม่ได้รึไง” เขาแทรกขึ้นก่อนที่ผมจะพูดจบซะอีก ผมต้องจำใจเดินเข้าห้องมาเปลี่ยนเสื้อผ้า

ผมบอกได้เลยว่าหมอนี่เป็นคนที่ตัวใหญ่เกินมาตรฐานชายไทย เสื้อของเขาขนาดผมกลัดกระดุมเม็ดบนสุดแล้วยังแทบจะตกจากไหล่ กางเกงนี่อีกถ้าไม่ได้เข็มขัดช่วยก็คงจะหล่นไปกองกับพื้นแล้ว พอผมเดินออกมาจากห้องเขาก็หัวเราะซะแทบจะลงไปกลิ้ง
“เออ ขำให้ตายไปเลย” 
“ฮ่า ๆๆๆ ขอโทษ ๆ ไป…ไปซื้อเสื้อผ้ากันดีกว่า แต่ที่จริงผมก็ชอบนะ…เหมือนคุณแอบเอาเสื้อผ้าของพ่อมาใส่” พอพูดจบหมอนั่นก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมาอีก เออ ตัวไม่โตมั้งก็แล้วไป... o12


 :m11: :m11: :m11:
*


*** ขออนุญาตแก้ไขคำห้อยท้ายของชื่อเรื่อง เพื่อลดความรุงรังของหัวข้อ  แต่หากผู้แต่งมีเรื่องแจ้งเพิ่มเติม ก็สามารถแก้ไขชื่อเรื่องได้ตามปกติค่ะ
 ทิพย์โมบอร์ดนิยาย

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-05-2012 12:08:38 โดย krappom »

ออฟไลน์ Tetjinen

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 390
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #1 เมื่อ27-06-2007 23:40:00 »

 :interest: เรื่องใหม่

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #2 เมื่อ27-06-2007 23:54:40 »

เรื่องใหม่ท่าจะสนุกอีกเเระ มาต่อไวไวนะจ๊ะ  :m3:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #3 เมื่อ28-06-2007 00:33:04 »

ชีสสสสสส อ๊ะผิดเรื่อง   :m1:

เรื่องใหม่น่าติดตาม  :m4:

abcd

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #4 เมื่อ28-06-2007 01:41:36 »

ตลกดี  :laugh:  คนมีเงินทำไรไม่น่าเกลียดเจงๆ แม้กระทั่งซื้อคน  :เฮ้อ:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #5 เมื่อ28-06-2007 11:19:40 »

 :m11: :m11: :m11:
เรื่องน่าสนใจอีกล่ะ   :m4: :m4: :m4:

NonG_MaN

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #6 เมื่อ28-06-2007 14:10:26 »

 :m4: ; WoW !!!!! เรื่องนี้น่าสนใจห๊ะ

ท่าทางน่าจะสนุก ... จริงๆๆ รีบๆๆ มาต่อนะคับ

เป็นกำลังใจให้คร้าบบบบบ  :m1:  :m1:

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #7 เมื่อ28-06-2007 16:25:40 »

เป็นกำลังใจให้คร้าบบบบบบบบบ

 :m4: :m4: :m4: :m4:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #8 เมื่อ28-06-2007 16:35:50 »

หุหุ ตามเก็บเรื่องใหม่อีกเรื่องแย้วววววว  :m4:   :m4:   :m4:

FOAM

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #9 เมื่อ28-06-2007 20:25:43 »

เรื่องใหม่อีกแล้ว  ชอบครับชอบ

ขอบคุณครับ


 :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
« ตอบ #9 เมื่อ: 28-06-2007 20:25:43 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






nanao

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #10 เมื่อ28-06-2007 21:34:38 »

 :impress2:  ขอเยอะๆคร้าบ

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #11 เมื่อ29-06-2007 00:19:43 »

มัวแต่ไปตามอ่านเรื่องอื่น จนลืมไปเลยว่าจะมาต่อเรื่องนี้
 :m5: :m5:


หัวใจขายแพงๆ 2 โดย mam

ผมไม่แน่ใจว่าเขาจะให้ผมทำงานให้ชั่วคราวหรือว่าทำตลอดชีวิตกันแน่ เพราะเสื้อผ้าที่เขาซื้อให้ผมมันเต็มตู้จนไม่สามารถจะใส่เข้าไปหมดในตู้ใบเดียวได้
“คุณจะขนซื้อมาทำไมเยอะแยะ”
“คุณอย่าลืมสิ คุณเป็นคนรักของพ่อค้าอัญมณีนะ ผมจะยอมให้คนเป็นแฟนใส่เสื้อผ้าอยู่ไม่กี่ชุดได้ยังไง” ไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย
“แต่เยอะขนาดนี้มันเกินไป…”
“เถอะน่า คุณไม่ใส่ก็เก็บไว้ดูเล่นก็แล้วกัน”
อ้าว~ ตกลงนี่ซื้อเสื้อผ้าให้ผมดูเล่นใช่มั้ย?
ผมเดินมานั่งที่เตียงหลังจากยืนมองเด็กรับใช้พยายาม ‘ยัด’ เสื้อผ้าของผมเข้าไปในตู้ให้ได้อย่างเหนื่อยแทน สุดท้ายนายนั่นก็ต้องสั่งให้ไปยกตู้เสื้อผ้าจากห้องอื่นมาเพิ่ม
ผมมองไปรอบ ๆ ห้อง บ้านโบราณก็สวยดีหรอกนะแต่มันคงจะน่าเบื่ออยู่ซักหน่อย วิทยุ โทรทัศน์ ….ไม่มีอะไรให้แก้เบื่อได้เลย…
“เอ่อ…..” ผมหันไปยังไม่ทันจะได้ถามหมอนั่นก็ทำหน้าเหมือนจะรู้ เดินไปเปิดตู้ไม้อีกด้านของเตียง
“เครื่องเสียงอยู่ในตู้นี้นะ คุณจะเปิดดูเปิดฟังอะไรก็ตามสบาย แต่ว่าในห้องนอนอย่างนี้เสียงมันจะก้องถ้าคุณเปิดดังหลังจากปิดแล้วคุณจะหูอื้ออยู่ซัก 10 นาที”
ผมมองชุดโฮมเธียเตอร์ที่จัดเป็นระเบียบอยู่ในตู้อย่างตะลึง เขายัดเข้าไปได้ยังไง? แล้วถ้าผมหันมองดี ๆ จะเห็นลำโพงซ่อนอยู่แถว ๆ มุมห้องด้านบน ทำได้ยังไง?
“บ้านทรงไทย แต่ชุดเครื่องเสียงครบชุด…” เขายักไหล่นิด ๆ
“บ้านเดิมของแม่เป็นไทยโบราณจริง ๆ แต่ผมดัดแปลงนิดหน่อย ความชอบส่วนตัว”
“อ๋อ…เหรอ… น่าสงสารท่าน…” ผมพยายามพูดเบา ๆ แต่หมอนี่ยังอุตส่าห์ได้ยินอีก
“ทำไม?”
“…ท่านคงไม่ค่อยยินดีซักเท่าไหร่ที่…ลูกชายพาผู้ชายเข้าบ้าน…”
หมอนั่นหัวเราะ ผมสาบานได้เลยว่าผมไม่เคยเห็นใครหัวเราะได้อย่างมีความสุขเท่านั้นอีกแล้ว
“คุณน่ะไม่รู้อะไร ท่านเองนั่นแหล่ะที่อยากให้ผมพาผู้ชายเข้าบ้าน …รู้มั้ยเพราะอะไร?…” เขาเดินเข้ามานั่งข้าง ๆ ผมด้วยท่าทีคุกคามอย่างที่ชวนขนลุกที่สุดในชีวิต
“เพราะท่านอยากมีลูกสะใภ้เป็นผู้ชายน่ะสิ” เขากระซิบแผ่ว ๆ ข้างหูผมแล้วก็ถอยไปหัวเราะอีกเมื่อมองหน้าผม นี่ผมกลายเป็นตัวตลกให้หมอนี่คลายเครียดรึไงเนี่ย!!?
“เอาล่ะ ผมจะปล่อยให้คุณได้พักผ่อนนะเพราะผมจะต้องออกไปทำงานซักหน่อยจะกลับมาทานข้าวด้วยตอนค่ำๆ “
นายนั่นทำท่าส่งจูบแล้วก็เดินออกไป ให้ตายสิผมอยากจะเอาเตียงเขวี้ยงหมอนั่นให้กระเด็นติดเตียงไปด้วยซะจริง ๆ

เอาล่ะ ระหว่างที่หมอนั่นไม่อยู่ผมคงต้องทำความรู้จักกับบ้านนี้อีกเยอะเลย ผมเดินออกไปหน้าห้องก็เห็นเด็กรับใช้คนที่พยายามเก็บเสื้อผ้าให้ผมเช็ดโต๊ะอยู่
“เอ่อ…น้อง..”
“คะ?”
“…ผมอยากจะ….” ผมจะพูดยังไงดีล่ะ พวกเขาจะรับกับการที่เจ้านายเอาผู้ชายเข้ามาอยู่ในบ้านได้มั้ยนี่?
“คุณธรอยากได้อะไรเพิ่มบอกได้เลยค่ะ หรือถ้าจะยกอะไรเรียกพวกพี่ต้องได้ค่ะ”
“…ก่อนอื่นให้ผมได้รู้จักทุกคนก่อนดีมั้ย?…” เด็กคนนั้นยิ้มกว้างแล้วก็วิ่งลงไปเรียกคนอื่น ๆ ขึ้นมาข้างบน แค่ผมเดินไปนั่งที่ยกพื้นกลางเรือนเท่านั้นพวกเขาก็มายืนเป็นระเบียบกันเรียบร้อย

“ผมอยากให้เราทำความรู้จักกันก่อน เพราะเราคงต้องอยู่ร่วมกันอีกซักพัก”
“คุณธรไม่ได้อยู่ตลอดเหรอคะ?” เด็กคนนั้นขยับเข้ามาถาม
“ทำไมถึงคิดว่าผมจะอยู่ตลอดล่ะ?”
“ก็คุณยะน่ะค่ะ เธอบอกก่อนที่จะไปรับคุณมาว่าจะไปรับนายอีกคนนึงมาอยู่ที่นี่ ให้พวกเรารอรับใช้”
หมอนั่นบอกขนาดนั้นเลยเรอะ!?
“…เอ่อ….ผมแค่…..” ผมอยากจะบอกว่าผมมาทำงานให้เจ้านายเขาเท่านั้นแต่ถ้าผมบอกไปเรื่องนี้จะถึงหูพ่อของนายนั่นรึเปล่า?

“คุณธรครับ ผมชื่อต้องเป็นพี่ชายยัยต้อยที่นั่งเสนอหน้าอยู่ข้างหน้าคุณธรนั่นน่ะครับ ผมเป็นคนทำสวนที่นี่ถ้าคุณธรอยากให้ผมจัดสวนยังไงหรือจะให้ยกของอะไรเรียกใช้ผมได้เลยนะครับ”
อยู่ ๆ คนที่ตัวสูงใหญ่ที่สุดก็แนะนำตัว ดูเขาจะเป็นมิตรดี ยิ้มแย้ม พวกเขาคงจะรับได้…..หรืออาจจะเข้าใจไปว่าผมเป็นเพื่อนของหมอนั่นล่ะมั้ง
“ผมชื่อป๋องครับคุณธร เป็นพ่อครัวที่นี่ คุณธรชอบทานอะไรบอกผมนะครับผมจะทำให้ทาน” เด็กอีกคนแนะนำตัว
ผมดูแล้วเหมือนเขาจะอายุใกล้เคียงกับต้อย คงจะซัก 17-18 ได้ พวกเขาเริ่มแนะนำตัวกันกำชับเป็นอย่างดีกันทุกคนว่าผมต้องการอะไรให้เรียก จนผมชักไม่แน่ใจว่าคนรับใช้ที่นี่เขาเต็มใจรับใช้เจ้านายกันจริง ๆ รึเปล่าเขาถึงได้ดีใจกันมากเวลามีเจ้านายใหม่เพิ่มขึ้นมา
ที่จริงเรือนไทยหลังใหญ่แบบนี้น่าจะมีคนดูแลจำนวนมากกว่านี้ แต่นี่คนแค่ 7-8 คนเท่านั้นดูแลเรือนหลังใหญ่ได้เรียบร้อย พวกเขาคงจะทำงานค่อนข้างหนักเลยทีเดียว

“ผมชื่อพสุธร เรียกธรอย่างที่เรียกกันก็ได้ ผมจะมาอยู่ที่นี่ด้วยถ้าผมทำอะไรขาดตกบกพร่องไปก็อย่าถือสาเลยนะ”
“พวกเรายินดีรับใช้คุณธรค่ะ” ต้อยตอบอย่างยิ้มแย้ม เธอเป็นเด็กน่ารัก หน้าตาจัดได้ว่าเป็นคนสวยเชียวล่ะ ยิ้มแย้มแจ่มใส ร่าเริงสมวัย
“กลางวันนี้คุณธรจะทานอะไรดีครับ?” ป๋องดูคึกคักอยากเข้าครัวเต็มที
“ผมกินอะไรก็ได้ ป๋องชอบทำอาหารอะไรล่ะ?”
“ถ้าอย่างนั้นผมจะทำข้าวหมกไก่ให้คุณธรทาน” ป๋องยิ้มแย้มวิ่งเข้าไปในครัวเตรียมการยกใหญ่
“กับข้าวฝีมือป๋องรับประกันได้ค่ะคุณธร เชฟภัตตาคารยังยกนิ้วให้”
“ขนาดนั้นเชียว?”
“ค่ะ” ต้อยรับคำเป็นมั่นเป็นเหมาะ
“ถ้าอย่างนั้นคงต้องขอลองชิมซักหน่อยว่าแต่….”
“คุณธรต้องการอะไรเพิ่มคะ?” ต้อยที่กำลังหันไปรีบหันกลับมาทันที
“ตอนมาผมกินน้ำลอยดอกมะลิไปขันนึง อยากได้อีกซักขัน”
“คุณธรรอซักครู่นะคะ”

ผมว่าเด็กคนนี้คงเคยแข่งวิ่งมาก่อนแน่ ๆ วิ่งเร็วและเบาอย่างกับหายตัวได้ ชั่วอึดใจเดียวต้อยก็วิ่งกลับมาพร้อมกับขันน้ำใบเล็ก มีเกล็ดน้ำแข็งและดอกมะลิหอม ๆ ลอยน้ำอยู่เหมือนขันแรก
“ต้นมะลิของพี่ต้องไม่ได้ฉีดยาฆ่าแมลงค่ะ ลอยน้ำดื่มได้”
“ปลูกเองด้วยเหรอ?” ผมจิบน้ำอึกนึง เฮ่อ~ ชื่นใจ
“อยู่ข้างเรือนนี่เองค่ะ ดอกดกมากเลย ไม่ได้ใส่ยาเร่งดอกด้วย” หา?
“ไม่ได้ใส่ยาเร่งแล้วมันดกได้ยังไงล่ะ?”
“เปลือกไข่ไงครับคุณธร” ต้องเดินขึ้นมาพร้อมกระถางต้นมะลิใบเท่ากระป๋องตักน้ำ
“เปลือกไข่เนี่ยนะ?”
“ครับ เปลือกไข่ตากแห้งเอามาบดโรยโคนต้น เร่งดอกได้ดีกว่ายาเร่งอีกครับ ผมคิดว่าคุณธรคงชอบดอกมะลิผมเลยจะเอามาตั้งไว้หน้าห้องคุณธร”
“ขอบคุณมาก” ต้องยิ้มตอบแล้วก็จัดการยกกระถางไปวางไว้หน้าห้องผม

ซักพักป๋องก็ยกถาดอาหารออกมา ข้าวหมกไก่สีเหลืองสวย กลิ่นก็หอมชวนกิน ป๋องยืนรอฟังผลด้วยหน้าตาที่ผมเรียกได้ว่า ลุ้นจนตัวโก่ง
“อร่อย” พอผมบอกไปเจ้าตัวแทบจะกระโดดตัวลอยยิ้มกว้าง ผมจัดการกับข้าวหมกไก่จนหมดจาน
“อิ่มแล้วเหรอครับ? เอาของหวานซักถ้วยมั้ยครับ? หรือจะเป็นผลไม้ดี?” นี่พวกเขาจะขุนผมให้อ้วนก่อนเชือดใช่ไหม?
“พอแล้วป๋อง แค่นี้ผมก็อิ่มจนจะลุกไม่ไหวแล้ว ไม่เคยกินที่ไหนอร่อยแบบนี้เลย”
ป๋องยิ้มตอบถือถาดใส่จานเปล่า ๆ ไปด้วยสีหน้าภูมิใจอย่างมาก
“บ้านเงียบนะ ที่นี่ไม่มีคนอื่นอยู่อีกเหรอต้อย?”
“ไม่มีหรอกค่ะ ที่นี่คุณยะอยู่คนเดียว คุณท่านเองก็นาน ๆ ครั้งถึงจะมาค้างบ้างน่ะค่ะ” ต้อยขยับเข้ามานวดให้ผม
“ต้อย!! ๆ พอเถอะ อย่าเลย ผมไม่ชอบให้ใครนวดให้ มันจั๊กจี้”
ต้อยหัวเราะแล้วก็ถอยออกไป
“คุณธรบ้าจี้เหรอคะ?”
“เปล่าหรอก มันก็แค่เวลาโดนจับโดนนวดอะไรแบบนั้นแล้วมันรู้สึกจั๊กจี้น่ะ เพื่อนผมเองยังมาแกล้งอยู่บ่อย ๆ ว่าแต่… คุณยะของต้อยไม่เคยพาผู้หญิงมาบ้านนี้บ้างเลยเหรอ?” หมอนี่ไม่เคยคบใครเลยรึไง
ต้อยทำหน้าประมาณว่า ‘นั่นแน่~ หนูรู้ทันนะคะ’
“ไม่เคยหรอกค่ะ คุณแม่คุณยะท่านไม่ชอบให้พาใครมาบ้าน มีแต่คุณสันเพื่อนสนิทของคุณยะคนเดียวเองค่ะที่เคยมา”
“เหรอ… มาบ่อยมั้ย?”
“ไม่บ่อยค่ะ ปีนึงก็จะมาซักหนนึงเท่านั้น”
อืม…. ให้ผมแสดงเป็นคนรัก แต่ไม่มีใครรู้ แล้วผมก็ไม่รู้จักใคร มันจะไปรอดมั้ยเนี่ยไอ้แผนแฟนกำมะลอแผนเนี้ย…..



 :m11: :m11: :m11:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #12 เมื่อ29-06-2007 00:25:57 »

แหมๆ คุงธรเริ่มตีซี้คนรับใช้ไว้เป็นสายสืบอ๊ะป่าว  :m12:

abcd

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #13 เมื่อ29-06-2007 03:28:04 »

 o3  สำรวจบ้านครบทุกซอกทุกมุมยางเนี่ย คิคิ

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #14 เมื่อ29-06-2007 05:18:18 »

รออ่านต่อจ้า  :m3:

ออฟไลน์ uknowvry

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-6
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #15 เมื่อ29-06-2007 09:08:42 »

หนุกคับ หนุก
จะติดตามตอนต่อไปน๊าคับ :m7:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #16 เมื่อ29-06-2007 11:10:17 »

สร้างความคุ้นเคย :m4: :m4: จะได้เนียนๆ  :m12: :m12:

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #17 เมื่อ29-06-2007 11:57:24 »

อยากมีบ้านเรือนไทยสักหมู่วุ้ย

 :m11: :m11: :m11:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8420
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #18 เมื่อ29-06-2007 17:06:08 »


เข้ามารายงานตัวคร้า  อิอิ  :m13:


ปล. ชอบบ้านเรือนไทยเหมือนกัน  แต่ขอเป็นแบบปักษ์ใต้ได้ ก็ยิ่งดี  แต่ถ้าไม่มีก้ขอภาคไหนก็ได้เคอะ

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #19 เมื่อ30-06-2007 07:29:10 »

ตามมาอ่านตอนสอง  :m4:  :m4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
« ตอบ #19 เมื่อ: 30-06-2007 07:29:10 »





ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #20 เมื่อ30-06-2007 21:10:34 »

ตามมาอ่านด้วย 
หนุกๆๆ  รอต่ออยู่น้า  :m3:

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6854
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #21 เมื่อ01-07-2007 09:23:15 »

หุหุ วางแผนทำไรหวา
 :m13:

ออฟไลน์ krappom

  • 人は誰でもそれぞれに悩みを抱えて生きる
  • เป็ดนักโพสมือดี
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1182/-23
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #22 เมื่อ01-07-2007 11:31:38 »

จะมาต่อตั้งแต่เมื่อคืนแล้ว
แต่เน็ตเจ๊งอ่ะ
เพิ่งเข้าได้เมื่อกี้เอง  :m5: :m5: :m5:



หัวใจขายแพงๆ 3 โดย mam

วันนี้ผมต้องนั่งเซ็งอยู่กับบ้านหลังใหญ่ทั้งวัน ก็มันไม่มีอะไรจะทำ สำรวจบ้านก็ทำแล้ว ลงไปดูต้นไม้จนรอบบ้านก็แล้ว นี่ผมคงจะต้องทำความสะอาดทั้งเรือนเลยล่ะมั้งผมถึงจะมีอะไรให้ทำตลอดวัน
ผมนอนเอนไปเอนมาบนเตียงจนเมื่อยหันไปมองนาฬิกาที่ข้างเตียง เกือบ 2 ทุ่ม โทรทัศน์ก็ไม่รู้จะดูอะไร ข่าวพวกนั้นมันไม่เคยอยู่ในความสนใจของผมซักนิด
ดูหนังเหรอ? ผมแนะนำว่าอย่าเลย มันจะทำให้คุณรู้สึกเบื่อยิ่งกว่าดูโทรทัศน์ซะอีก เพราะอะไรน่ะเหรอ? เพราะหนังที่หมอนี่มีเก็บไว้ในตู้มันมีแต่หนังชีวิตลำเค็ญ ถึงชีวิตผมจะตกต่ำแค่ไหนผมก็ไม่คิดจะสนใจชีวิตอันตกต่ำของชาวบ้านคนอื่นเขาหรอก อย่างผมมันต้องดูแนวผจญภัยหรือว่าบู๊ระห่ำโลกกันไปเลย แบบว่าโดดหนีออกจากรถลัมโปกินี่หรือซุ่มย่องออกจากบ้านหลังนี้ต่างหาก
เฮ่อ~ ก็แค่คิด… ผมจะทำได้ยังไงในเมื่อผมไม่ใช่เฉินหลงหรือว่าสตอลโลนซักหน่อย เสียงรถ!? รถใคร? หมอนั่นเหรอ?
“คุณธรคะ คุณยะกลับมาแล้วค่ะ”
ผมไม่ต้องหาคำตอบที่ไหน คนรายงานรีบวิ่งขึ้นมารายงานถึงที่ กลับมาแล้วก็ดี ผมว่าผมคงต้องมีอะไรคุยกับหมอนั่นซักหน่อย แต่พอเดินออกมาหน้าห้องผมก็ต้องเก็บเรื่องคุยของผมไปไว้ทีหลังเพราะไม่รู้หมอนั่นไปหิ้วหนุ่มที่ไหนมา หน้าตาตี๋ ๆ แว่น ๆ เหมือนคนเป็นหมอ
“ไอ้ยะ กูไม่คิดเลยว่ะว่ามึงจะเป็นได้ขนาดนี้” สองคนนั่นยังเดินคุยกันมาเรื่อย ๆ ไม่ได้มองผม
“เออ… งั้นมึงก็คิดได้แล้ว นี่พสุธรแฟนกู”
ผมคิดว่านายคนนี้คงเป็นเพื่อนกับนายยะนี่เพราะภาษาที่ไม่ค่อยใช้กับคนทั่วไปมันออกมาชัดเจน
“สวัสดีครับ” ผมทักไปแต่นายคนนั้นมองผมนิ่งจนผมต้องหันไปหาคนช่วยเรียกสติ
“ไอ้สัน! นี่แฟนกู” มือหนา ๆ ตบไหล่ดังบึ้ก
“อะ! เอ่อ สวัสดีครับ ผมคมสันครับเป็นเพื่อนเจ้ายะมัน” นายคมสันนั่นแนะนำตัวกับยื่นมือมาจะจับมือผมแต่โดนหมอนั่นคว้ามือไปจับซะเอง
“สวัสดีครับ นี่ธรแฟนผมครับ”  o6
“เชิญนั่งก่อนสิครับ” ผมเชิญเขาไปนั่งที่โซฟาอยู่บริเวณยกพื้นอีกมุมหนึ่งของเรือน มุมนั้นมีต้นจำปีส่งกลิ่นหอม
“เจ้ายะมันไม่ค่อยบอกผมเรื่องพวกนี้น่ะครับ ผมก็เลยคิดว่ามันจะโสดไปตลอดชีวิต”
ผมได้แต่ยิ้มตอบไป จะให้ผมพูดอะไรล่ะเพราะตัวผมเองก็คิดจะโสดเหมือนกัน แต่โดนใครบางคนแถวนี้มาทำให้โดนเข้าใจว่าไม่โสดไปซะก่อน อยู่ ๆ โทรศัพท์ของหมอนั่นก็ดังขึ้นมา
“คุยกันไปก่อนนะ เดี๋ยวมา… ไอ้สัน…แฟนกู อย่ารุ่มร่าม” เตือนคนอื่นแต่ตัวเองน่ะรุ่มร่ามจนน่าเกลียด พอผมนั่งปุ๊บต้องมานั่งเบียดจนแทบจะคว้าผมไปนั่งตักอยู่แล้ว
“ขอโทษครับ ผมอยากจะขอเสียมารยาทถามอะไรซักหน่อย”
“ครับ?”
“คุณธรเป็นผู้หญิงหรือผู้ชายครับ?”
อ้าว~ นี่ดูไม่รู้เลยรึไง!?
“เอ่อ…คือ…คุณธรดูเหมือนพวกสาวหล่อหรือหนุ่มสวยอะไรแนว ๆ นั้นน่ะครับ ผมเลยไม่แน่ใจ…”
คิดได้ยังไงน่ะนายคนนี้
“ผมเป็นผู้ชายครับ”
นายคมสันนั่นยังทำหน้าไม่แน่ใจ
“…ขอโทษนะครับ…” เขาโค้งขอโทษแล้วก็ขยับเข้ามาจับแขนจับไหล่ผม
“เฮ้ย!!! บอกว่าอย่ารุ่มร่ามไง!!!~” หมอนั่นกลับเข้ามาแล้วดึงมือเพื่อนออกจากไหล่ผมแทบจะยกตัวผมให้ห่างออกมา
“ไอ้เวร!~ กูแค่อยากรู้ว่าคุณธรเป็นผู้หญิงหรือผู้ชาย”
“ก็กูบอกมึงแล้วไงว่าผู้ชาย”
“ก็กูไม่แน่ใจนี่หว่า หน้าตาออกจะน่ารัก” หมอนั่นทำท่าจะทะเลาะเป็นเรื่องเป็นราวให้ได้
“พอเถอะน่าคุณยะ เรื่องแค่นี้”
“ใช่ ๆ เรื่องแค่นี้” นายคมสันรีบสนับสนุน
หมอนั่นทำหน้าไม่ค่อยพอใจนักแต่ก็ไม่ยอมลุกไปไหน นั่งทำหน้าเหมือนเทวรูปหน้าวัดอยู่ข้าง ๆ ผมนี่แหล่ะ

ระหว่างที่เราคุยกันต้อยกับป๋องก็จัดการตั้งโต๊ะอาหารจนเสร็จเรียบร้อย
“คุณธรนั่งสะดวกมั้ยคะ? ให้ต้อยไปเอาเบาะให้มั้ย?” ต้อยคลานเข้ามาถามเบา ๆ ด้านหลังผม
“ไม่เป็นไรต้อย ผมนั่งได้” ต้อยยิ้มแล้วก็ถอยออกไป
“โห ไอ้ยะ คนใช้บ้านมึงสุดยอดเลยว่ะ”
“เออเด่ะ ขนาดกูยังไม่ถามเลย” นายนั่นยังคงทำหน้านิ่งอยู่
ในเมื่อเขาไม่พูดอะไรผมก็จะพูดแค่ที่จำเป็นก็แล้วกัน เวลานายคมสันถามอะไรขึ้นมาผมจะได้ไม่หลุดแผน
“ท่าทางคนใช้บ้านนี้จะรักคุณธรมากนะครับ”
ผมยิ้มตอบไปนายนั่นก็ยิ้มมา แล้วก็มีอีกคนยิ้มด้วยยิ้มจนข้าวแทบจะติดคอ
“อะแฮ่ม คุณคมสันครับมึงกรุณาอย่าหลีแฟนกูครับ”
“กูหลีที่ไหน มึงก็เห็นว่าคุณธรเป็นคนน่ารักขนาดคนใช้ยังคอยเอาใจ กูก็เลยอยากคุยด้วย”
“อาการคุยด้วยกับอาการหลีมันไม่เหมือนกันนี่หว่า ไอ้ที่มึงทำอยู่เนี่ยเค้าเรียกหลี”
“หลีบ้าอะไรวะ มึงอคตินี่หว่า”
“เออ กูอคติ อคติตั้งแต่มึงเริ่มขยับเข้ามานั่งใกล้แฟนกูนี่แหล่ะ มึงกรุณาถอยกลับไปนั่งที่เดิมของมึงเลย”
 :confuse:หือ? จริงด้วยสิผมเองก็เพิ่งจะสังเกต เขาขยับมาตั้งแต่เมื่อไหร่?
“ถอยก็ได้วะ” คุณคมสันถอยกลับไปนั่งที่เดิมแล้วยิ้มให้ผมอีก
“คุณธรไม่ค่อยพูดนะครับ หรือว่าผมพูดอะไรให้ไม่พอใจ?”
“เปล่าครับ ผมแค่…ไม่รู้จะพูดอะไร”
“เหรอครับ… คุณธรสนใจเรื่องอะไรล่ะครับ เผื่อเราจะสนใจเรื่องเดียวกัน”
“คุณธรสนใจเรื่องกูครับไอ้คุณสัน มึงพยายามอย่าให้กูมีเรื่องที่น่าสนใจไปคุยกับคุณพยาบาลฝึกหัดคนสวยดีกว่ามั้ย?”
พอพูดจบนายคมสันนั่นทำปากขมุบขมิบ พยาบาลฝึกหัดที่ว่าคงจะเป็นแฟนเขาล่ะมั้ง

ผมนั่งฟังทั้งสองคนคุยกันอีกพักใหญ่คุณคมสันก็ขอตัวกลับไปโดยไม่ลืมทิ้งท้ายว่าถ้าป่วยเป็นโรคอะไรให้ไปหาเขาที่โรงพยาบาลได้จะรักษาให้ฟรี ผมรู้สึกว่าผมสงสารคุณพยาบาลฝึกหัดคนนั้นขึ้นมาจับใจเลยทีเดียว
“ขอโทษที่ไม่ได้โทรมาบอกก่อน เจ้าสันมันอยากเห็นคุณมากก็เลยขอตามมาด้วย”
“เขาไม่รู้เหรอ?”
“รู้เรื่องอะไร?”
“ก็เรื่องที่ผมไม่ใช่….”
หมอนั่นทำหน้าอ๋อ
“ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นอกจากผมกับคุณ”
คงจะกลัวความแตกเอามาก ๆ ถึงขนาดเพื่อนสนิทยังไม่ยอมเล่า
“ว่าแต่….คุณล่ะเป็นยังไงบ้าง? คุ้นกับบ้านนี้ขึ้นบ้างรึยัง?”
“ก็ดี…แต่..…ช่างมันเถอะ” ที่จริงความชอบส่วนตัวผมคงไม่เหมาะที่จะเอามาเสนอความคิดเห็นน่ะนะ
“อะไร?”
“ช่างเถอะ”
ผมจะเดินกลับเข้าห้องเขาก็คว้ามือผมไว้
“อะไร?….”
“คือ…มันก็แค่ความคิดเห็นเท่านั้นน่ะ คือผมคิดว่าไอ้อ่างอาบน้ำจากุซซี่นั่นมันไม่เหมาะกับเรือนไทยเลยซักนิด”
หมอนั่นยิ้มปนหัวเราะนิด ๆ
“ผมก็คิดอย่างนั้น แต่ว่าพ่อผมท่านชอบน่ะนะ แม่กับผมลงความเห็นกันว่าเราชอบถังไม้หอมมากกว่า เวลาใส่น้ำอุ่นแล้วกลิ่นไม้หอมมันจะทำให้รู้สึกผ่อนคลายได้ดีทีเดียว”
ผมไม่ได้หมายความว่าอย่างนั้นซักหน่อย หมอนี่ไม่รู้จักคำว่าพอดีหรือไงนะ
“ผมว่าแค่โอ่งมังกรก็น่าจะเหมาะแล้ว หรือถ้าไม่สะดวกแค่ฝักบัวก็พอจะไปกันได้บ้าง”
นายนั่นหัวเราะดังมาก นี่เขากำลังกวนประสาทผมนะ….
“คุณนี่เป็นมัณฑนากรได้เลยนะนี่”
“เหรอ… ขอบคุณ” ผมหันกลับจะเดินเข้าห้องเขาก็จับไว้อีก
“ขอโทษ ผมล้อเล่น ก็เห็นว่าคุณสนใจบ้านดี” เขาเดินกลับไปนั่งที่โซฟาทั้งที่ยังจับมือผมอยู่ผมก็เลยต้องเดินตามไปด้วย
“อีกซักวันสองวันพ่อผมคงจะมาที่นี่ คุณคงต้องระวังตัว”
ระวัง?  :confuse:
“ระวังอะไร? พ่อคุณเป็นเสือรึไง?”
“ใครก็อยากเป็นทั้งนั้นล่ะถ้าคุณแต่งตัวแบบนี้บ่อย ๆ “
แต่งตัวแบบนี้เนี่ยนะ!? ก็แค่เสื้อยืดกางเกงขาสั้น
“คุณนี่โรคจิตชะมัด ก็แค่ชุดลำลอง”
“ผมรู้ แต่ผมอยากให้คุณใส่กางขายาวมากกว่า ขาสั้นไว้ใส่ตอนจะนอนก็พอ แค่หน้าตาคุณก็เหมือนทอมจนเจ้าสันมันเข้าใจผิดแล้ว อย่าแต่งตัวเหมือนทอมเด็กเลย”
ทอมเด็ก? คืออะไร? ดูเหมือนหมอนั่นจะรู้ว่าผมไม่เข้าใจแต่เจ้าตัวก็ไม่ยอมอธิบายเพิ่ม
“เอาน่า ตกลงตามนี้ล่ะ หมอนั่นลุกเดินเข้าห้องไป แล้วผมจะเข้าใจด้วยดีมั้ยเนี่ย? เฮ่อ~… ทั้งนายคมสัน นายสุริยะ น่าปวดหัวพอ ๆ กัน  :เฮ้อ:

:m11: :m11:

ออฟไลน์ Lucifer

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +46/-1
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #23 เมื่อ01-07-2007 11:58:27 »

 :m4: :m4: :m4:
จะได้เจอพ่อแม่ซ๊าามีแล้ววว  :m3: :m3:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #24 เมื่อ01-07-2007 12:07:46 »

 :m3: :m3: :m3:

ken_krub

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #25 เมื่อ01-07-2007 12:35:29 »

น่ารักดี น่าสนุกด้วย เป็นกำลังใจให้ครับ

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #26 เมื่อ01-07-2007 14:27:57 »

หุหุ ท่าทางจะหน้าหวานมาก  :m3:  :m3:  :m3:

ออฟไลน์ ● MaYa~Boy ●

  • ฉันมันคนขี้อิจฉา
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3925
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-2
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #27 เมื่อ01-07-2007 14:42:25 »

เรื่องนี้ท่าทางสนุกดีคับ

แวะมาอ่านแล้วนะคับ

อย่าลืมมาลงต่ออีกนะคับ

ขอบคุณคับ  o15

FOAM

  • บุคคลทั่วไป
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #28 เมื่อ01-07-2007 19:20:14 »

ชอบครับ  ชอบๆๆๆๆๆๆ

 :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4: :m4:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8420
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
Re: หัวใจขายแพงๆ โดย mam
«ตอบ #29 เมื่อ01-07-2007 19:31:20 »

หนุกๆ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด