hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คุณปลื้มตัวละครไหนมากที่สุด?

ซันนี่
ซินเซียร์
ไอ้เอี้ยฟ้า
ไอ้บ้ากาย
อิเมย์บี

ผู้เขียน หัวข้อ: hello! SUNSHINE [ตะวันร้าย..ที่รัก]  (อ่าน 1199830 ครั้ง)

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6805
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +844/-80

ออฟไลน์ amito

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1944
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-0
ใครมา เซอร์ไพร์สอะ  :really2: เจอเซอร์ไพร์สกลับ มึนไปกว่ามั้ย :really2: :really2:

ออฟไลน์ ❝CHŌN❞

  • เหงา เหงา :(
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +213/-3
ตามอ่านทันแล้ว

ชอบเอี้ยฟ้าอ่ะค่ะ นิสัยมันแปลกดี ฮ่าๆๆ


ออฟไลน์ hobazaki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 302
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ป๋๊ะป๋า ของซันกับซินรึเปล่านะ =[]=

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
ซันนี่จ๋า แปลกประหลาด  เคยได้ยินมั้ย มันของคู่กัน  :laugh:

ใครจะเซอร์ไพรส์อันนี้ไม่รู้ แต่สงสารเอี้ยฟ้า ฮ่าๆๆๆ
คนมันกำลังของขึ้นนี่
กร๊ากกกก

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5

ออฟไลน์ nunamicky

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-3
อ่านตอนนี้แล้วตัดสินใจเลือกตัวละครสุดโปรดได้เลย
"เอี้ยฟ้า" เนี่ยแหละโดนสุด
ดูมึนๆ แต่แม่งโดนใจสุดแล้ว
แต่ว่าการเรียนการสอนครั้งนี้ พี่ว่ามันสลับตำแหน่งกันรึเปล่าจ๊ะ
 :z1:

ออฟไลน์ tokyodeef

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 80
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รอ ติด ตาม ตอน ต่อ ไป

ออฟไลน์ mur@s@ki

  • อยากรัก..แต่ใจไม่กล้า
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +167/-5
นี่ซันนี่เปิดคอร์สสอนรักหรือมวยไทยกันแน่เนี่ย
เอี้ยฟ้าจะช้ำในตายมั้ย? เราคงต้องรีบตัดสินใจว่าจะเศร้าสงสารหรือจะขำมันดี

ป๊าขาาาาา ลุงเขยป๊าหล่อมั้ยยยย?!

 :กอด1: กอดกันๆ  :กอด1:

ออฟไลน์ -Otto-

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 882
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-0
จะมาขัดจังหวะทำไม  :z3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Nuclear

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 373
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +16/-0

ออฟไลน์ Cherry Red

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 886
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-0
แหม...สอนหนูฟ้า(ประทาน)ให้รู้จักรัก เป็นการขอคบแบบที่ต้องทำความเข้าใจจริง ๆ  :m21:
ตกลงซันนี่รับสอนฟ้าประทานแล้ว หมายความว่า เค้าคบกันแล้วใช่ไหมเนี่ย ? ( เรากำลังประมวลผลจากบทสนทนา)
ฟ้าประทานเข้ามาในชีวิตซันนี้อย่างเป็นทางการ เชื่อว่าเรื่อง surprise เพิ่งจะเริ่มต้น ท่าจะมีอะไร ๆ ให้มึนอีกเยอะ  :laugh:

JangBouyoung

  • บุคคลทั่วไป
ซะ...เซอร์ไพรส์ :a5: ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง อ้ะะะะะะะะ ใครหว่าาาา แต่ตอนนี้แต่ละคู่เหมือนจะเริ่มไปกันได้ดี แล้วสิ่นะ กรี๊สสสสสสส เอี้ยฟ้าหน้ามึนเนาะ ฮ่าาาาาาา ชอบอ้ะะ มาต่อไวๆนะคะ :-[

ออฟไลน์ loveryuichi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 145
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
คุณพ่อรึเปล่าเน้อ
เซอร์ไพรส์จริงๆ :a5:

ออฟไลน์ sanfran

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +23/-1
โอะยะ พลาดไปตนนึงได้ไงล่ะเรา

ไม่เป็นไรๆเข้ามาเก็บทัน โอเย่
5555
ลุ้นต่อไป
ลุงหนวดคือใครอะ

Rhythm

  • บุคคลทั่วไป
ใครอ่ะ พ่อ พี่ น้อง แฟน แฟนเก่า ดพื่อน หรือใครรรรรรรรรรรรร



รอ รอ รอ

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
ฮ่าๆๆ เกือบอีกแล้ว ซันนี่

ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
Chapter :: 17 :: ป๊ะป๋าเซ็น!







พูดถึงป๊ะป๋า ป๊ะป๋าก็มา..



“.........” ตาหนวดที่นั่งทำหน้าเอ๋ออยู่บนโซฟากลางคอนโดผมตอนนี้มีชื่ออย่างเป็นทางการว่า ‘คุณมัชฌิมา’ ..แต่คนส่วนใหญ่เข้าใจผิดคิดว่าเป็น ‘คุณมัชชิม่า’ และพากันเรียกแบบนั้นหมด.. นามสกุล ‘เฮย์เดน’ เช่นเดียวกับผมและซิน(..แหงสิ) ลุงแกเป็นช่างภาพมืออาชีพที่ค่อนข้างจะมีชื่อเสียง(แบบแปลกๆ)ในวงการแฟชั่นระดับโลก ..จริงๆ แล้วแกมีชื่อเล่น(ที่ไม่ค่อยมีคนรู้จัก)ว่า ‘คุณเซ็นทรัล’ ถ้าอยากจะเรียกให้สั้น กระชับ ฉับไวกว่านั้น จะเรียกว่า ‘คุณเซ็น’ ก็ได้


แต่ผมชินที่จะเรียกว่า ‘ป๊ะป๋า’ มากกว่า


“ไม่เป็นอะไรแล้วแน่เหรอ?” ป๊ะป๋าถามไอ้เอี้ยฟ้าประทานที่นั่งอยู่ข้างๆ “ไปให้หมอเช็คดูหน่อยมั้ย? เผื่อมีเครื่องในแตกหักเสียหายชำรุดผุพัง”


“คนนะป๊ะป๋า ไม่ใช่อาหารปลวก” ผมเหน็บเบาๆ “จะได้มีผุมีพัง”


“ฮะ..คงไม่หรอก” คนถูกถามตอบเนิบๆ แล้วหันมามองผมที่นั่งเกาะขาป๊ะป๋าอยู่บนพรมข้างล่าง


“มันอึดยิ่งกว่าแมลงสาบอีก ..แค่นี้ไม่ระคายเคืองผิวหรอกน่า” ผมพูดพร้อมกับยักคิ้วให้คนถูกพาดพิง


จะเรียกว่าโชคดีได้หรือเปล่าล่ะ? ที่จู่ๆ ป๊ะป๋าก็โผล่มาเซอร์ไพรส์(โคตรๆ)ในตอนที่ผมกับเอี้ยฟ้ากำลัง..เอ้อ..นั่นแหล่ะๆ แต่ผมดันหูไวไหวตัวทัน ป๊ะป๋าเลยได้เห็นแค่ฉากที่เอี้ยฟ้ายืนซบผม แล้วค่อยๆ ทรุดลงไปกองกับพื้นอย่างหมาหมดสภาพ ไม่ทันได้เห็นตอนที่ผมตุ๊ยท้องมันและก่อนหน้านั้นอีกหลายช็อตเลย เหอๆ


ผมเลยฉวยโอกาสนั้นบอกกับป๊ะป๋าเนียนๆ ว่า...เพื่อนผม(ฝืนใจสุดๆ แทบกัดลิ้น)มันโดนกระทืบมา(แต่ไม่บอกหรอกว่าผมนี่แหล่ะกระทืบมัน) ป๊ะป๋าเห็นแบบนั้นก็ทำหน้าตกใจ รีบเข้ามาช่วยผมพยุงมันมานั่งที่โซฟาอย่างที่เห็นตอนนี้


รู้สึกว่าช่วงนี้ผมชักจะโกหกบ่อยเกินไปแล้วแฮะ คล่องปากเชียว


“ชื่อ ฟ้าประทาน เหรอ?” ป๊ะป๋าถาม


เอี้ยฟ้าก็พยักหน้าอึนๆ ของมันตอบ พลางเอามือลูบๆ คลำๆ ท้องตรงบริเวณที่ถูกต่อย สงสัยจะยังเจ็บไม่หาย ..จะว่ามันสำออยก็คงไม่ค่อยแฟร์เท่าไหร่ ทั้งก่อนหน้านี้ที่โดนเตะไปหลายดอก ทั้งเมื่อกี๊ที่โดนหมัดไปจังๆ อีก


ผมว่าถ้าไม่ออกอาการเลยน่ะสิ..แปลก


หลังจากมองสำรวจอีกพักหนึ่งป๊ะป๋าก็พยักหน้าบ้าง “เหมาะดี ..คนตั้งคงเห็นเธอเป็นของขวัญจากฟากฟ้า” ป๊ะป๋าพูดยิ้มๆ “ก็คงจะเป็นเด็กที่ถูกนกกระสาคาบมาทิ้งไว้หน้าประตูบ้านล่ะมั้ง?” ผมพูดกลั้วหัวเราะ


ไม่แน่หรอกนะ ก็เอี้ยฟ้ามันดูเหมือนเด็กชายบนดาวดวงนี้ซะเมื่อไหร่


“อ่ะ..” ผมเพิ่งนึกอะไรขึ้นได้เมื่อเงยขึ้นไปมองหน้าป๊ะป๋าตัวเอง “ป๊ะป๋ามาถึงตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย?”


“ประมาณชั่วโมงก่อน..” ป๊ะป๋าเล่าด้วยท่าทางกระตือรือร้นขึ้นมา “ป๊ะป๋ามาถึงไม่เห็นใคร ก็เลยมีความคิดดีๆ ว่าน่าจะเข้าไปแอบในห้องนอนเพื่อรอเซอร์ไพรส์ฝาแฝดตอนกลับมาดีกว่า เป็นความคิดที่เจ๋งไปเลยใช่ป่ะ?”


“เจ๋งมากกกก” ผมลากเสียงยาวออกแนวประชดมากกว่าชื่นชม แต่เชื่อเหอะว่าคนถูกประชดไม่รู้ตัวหรอก เพราะแกกำลังยิ้มแป้นภูมิใจกับความคิดพิเรนห์ๆ ของตัวเองอยู่


“ซันนี่ก็คิดงั้นสินะ” ป๊ะป๋ายิ้มพยักพเยิด


ผมได้แต่กลอกตาไปมา มองไปทางเอี้ยฟ้าก็เห็นมันนั่งมองป๊ะป๋าผมตาปริบๆ ท่าทางสนอกสนใจน่าดู สงสัยจะเจอมนุษย์ไฟลัมเดียวกันเข้าแล้วล่ะมั้ง..


“แต่รอแล้วรอเล่าแฝดก็ไม่กลับมากันซักที ..แล้วทีนี้พอป๊ะป๋ารอนานๆ ใช่มะ?”


“ป๊ะป๋าก็เลยเผลอหลับไป?” ผมช่วยเฉลยตอนจบ ..เดาเอาจากสภาพหัวกระเซอะกระเซิงของแกนั่นแหล่ะ นี่ถ้าป๊ะป๋าตื่นช้ากว่านี้สักห้านาทีนะ คงได้เซอร์ไพรส์สมใจแน่ ฮ่ะๆ


ผมล้อเล่นน่ะ ผมไม่ได้คิดจะยอมให้เอี้ยฟ้าทำอะไรมากมายกว่าจูบสักหน่อย ...จริงๆ นะ ..เอ๊า ไม่เชื่ออีก


“แหม.. ซันนี่ฉลาดจริงๆ เลย สมแล้วที่เป็นลูกรักของป๊ะป๋า มาจุ๊บทีมา” ว่าแล้วป๊ะป๋าก็ก้มลงมาจุ๊บหน้าผากผมทีหนึ่ง จมูกผมทีหนึ่ง และปากผมอีกทีหนึ่ง


ก็ไม่รู้หรอกนะว่าบ้านอื่นเป็นยังไง แต่บ้านผมก็เป็นแบบนี้แหล่ะ เราจุ๊บปากกันเป็นเรื่องปกติ ไม่ว่าจะเป็นผมกับป๊ะป๋า ผมกับซิน ผมกับซอลลี่ หรือผมกับแม่ มันเป็นการแสดงความรักอย่างหนึ่งของพวกเราน่ะ


“ไหนว่าทีเดียวไง” ผมแกล้งบ่นไม่พอใจ


“อย่ามางกกับป๊ะป๋าน่า” ว่าแล้วก็เอาหนวดมาถูไถแก้มผมอย่างหมั่นเขี้ยว ผมจั๊กจี้และหลุดหัวเราะออกมา


“ฮ่าๆๆ จั๊กจี้น่า..”


แต่ก่อนที่จะได้ย้ายไปเล่นงานแก้มอีกข้าง ป๊ะป๋าก็ชะงักไปดื้อๆ แล้วหันไปมองคนที่นั่งอยู่บนโซฟาเดียวกัน ผมมองตามไปก็เห็นเอี้ยฟ้านั่งทำตาปริบๆ อยู่เหมือนเดิม แต่มือมันไม่ได้ลูบอยู่ที่ท้องตัวเองมันเดิมแล้ว มือของมันเอื้อมมาจับไหล่ป๊ะป๋าเอาไว้อย่างไม่มีใครเข้าใจสาเหตุ ..ผมกับป๊ะป๋ามองหน้ากัน แล้วก็หันไปมองมันอีก ส่วนมันก็มองหน้าพวกเราสลับกันไปมาเหมือนยังไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สุดท้ายสายตาทั้งสามคู่ ก็ไปหยุดอยู่ที่ไหล่ของป๊ะป๋าโดยมิได้นัดหมาย


นั่นล่ะ เอี้ยฟ้ามันถึงยอมปล่อยมือ.. ผมรอฟังว่ามันจะพูดอะไร แต่มันก็ไม่ยักกะพูดแฮะ แล้วตกลงมันต้องการจะสื่อสารว่าไงล่ะนั่น? หรือจะหิวขึ้นมาอีก?


เอ๊ะ หรือยังไง? ...อะไรของมันวะ?


เกิดเดธแอร์ขึ้นแบบไม่ตั้งใจ ผมหันกลับมามองหน้าป๊ะป๋าอย่างนึกไม่ออกว่าควรจะพูดอะไรดี ไอ้เอี้ยฟ้าแมร่งสร้างสถานการณ์แล้วก็กลับไปกลบดานในโลกของตัวเองหน้าด้านๆ เลย(มันกลับไปลูบท้องตัวเองเหมือนเดิม แต่เสตามองไปทางอื่น) ปล่อยให้เราสองพ่อลูกนั่งมึนอีกหลายอึดใจ


ก่อนจะเป็นป๊ะป๋าที่เอ่ยทำลายความเงียบขึ้นมา “จริงสิ ป๊ะป๋าว่าป๊ะป๋าไปอาบน้ำก่อนดีกว่า ไม่ได้อาบมาสองวันแล้ว” 


ผมรีบถอยห่างออกมาเพื่อให้ป๊ะป๋ามีทางเดิน


“ถึงว่าล่ะ กลิ่นตุๆ” ผมพูดพลางเอามือบีบจมูกตัวเอง เลยถูกป๊ะป๋าจับหัวไปซุกจั๊กแร้ กว่าจะดิ้นหนีได้แทบขาดใจตาย


เล่นอะไรพิเรนห์ชะมัด ซกมกล่ะที่หนึ่งเลยตาลุงนี่ ..ญาติใครวะ? .. ผมได้แต่บ่นงึมงำ ขณะที่อีกฝ่ายเดินหัวเราะอารมณ์ดีหายเข้าห้องนอนของผมไป


“เฮ้ย..” ผมถึงกับผวา เมื่อจู่ๆ ไอ้เอี้ยฟ้าก็หลุดออกจากโลกส่วนตัวแล้วคว้าคอผมขึ้นไปประกบปากด้วย “อื้อ!”


ก่อนที่ผมจะได้ตุ๊ยท้องมันอีกรอบ เอี้ยฟ้าก็ยอมปล่อยให้ผมเป็นอิสระ ผมมองมันตาขวางพลางใช้แขนเสื้อเช็ดปากตัวเอง


“ทำเชี่ยไรของมึง?!” ผมตะคอกถามด้วยเสียงที่ไม่ดังนัก กลัวว่าคนที่กำลังจะอาบน้ำจะได้ยิน


“..........” ทีแรกมันมองหน้าผมเฉยๆ ยังไม่ยอมตอบอะไร แต่สักพักมันก็ถอนหายใจออกมา แล้วว่า “...ก็ไม่ค่อยเข้าใจหรอก แต่ดูเหมือนว่า..”


“อะไร?” ผมเผลอถามออกไป รู้สึกใจเต้นจังหวะแปลกๆ อีกแล้ว


“กูไม่ค่อยอยากเห็นคนอื่นทำแบบนั้นกับมึง” คำตอบทื่อๆ ของมันทำเอาผมงงเล็กน้อยในตอนแรก


แบบนั้น? แบบไหนวะ? ..แต่พอนึกได้ก็รู้สึกร้อนวาบขึ้นมาแถวแก้มทั้งสองข้าง แล้วลามปามขึ้นไปถึงใบหู รู้ตัวอีกทีก็ไม่เห็นหน้าขาวๆ ของมันแล้ว เห็นแต่รอยกระดำกระด่างบนพรมแทน และมุมปากทั้งซ้ายขวาก็สามัคคีกันยกยิ้มโดยพร้อมเพรียง


จะว่าไปแล้ว ไอ้นิสัยชอบพูดอะไรตรงๆ แบบนี้ก็น่ารักดีเหมือนกันนะ(แม้คนอย่างเอี้ยฟ้าจะห่างไกลคำว่า ‘น่ารัก’ มากมายหลายขุมก็เหอะ) ..แต่เอาล่ะ ในเมื่อมันกล้าพูด ผมก็กล้ายอมรับนะว่าผมรู้สึกอารมณ์ดีที่ได้ยินแบบนั้น...แม้มันจะฟังดูงี่เง่าไปหน่อยก็เถอะ


“หึงกูล่ะสิ” ผมพูดทั้งที่ยังยิ้มให้รอยด่างบนพรม


ก็นะ..ถ้าจะเอาแต่ก้มหน้านิ่ง ปิดปากเงียบ ทำเหนียมอาย มันก็ดูจะเสียเชิงคนเป็นอาจารย์ไปหน่อย ในเมื่อผมตกปากรับคำว่าจะสอนเรื่องความรักให้มันแล้ว ผมก็จะชี้แนะให้มันรู้สักหน่อยนะว่าอาการของมันตอนนี้เขาเรียกกันว่า ‘หึง’ ไงล่ะ หึงน่ะ เคยได้ยินไหม?


แต่พูดไปก็รู้สึกอายตัวเองเหมือนกันนะเนี่ย ฮ่าๆๆ


คนที่ผมตัดสินลงไปว่ากำลัง ‘หึง’ นั่งเงียบกริบ ไม่ปริปากตอบโต้หรือเออออเห็นด้วยใดๆ ทั้งสิ้น เนิ่นนานเสียจนผมเริ่มเอะใจ แปลกใจ และใจเสียตามลำดับ


เหตุการณ์ต่อไปคงไม่กลายเป็นว่าผมเข้าใจผิด คิดไปเอง และหน้าแตกยับเยินหรอกนะ ...ให้ตายสิ ไอ้บ้านี่มันจะเดายากไปไหน?


“เข้าใจล่ะ” หลังจากเงียบไปนาน ไอ้เอี้ยฟ้าก็พึมพำออกมาพร้อมกับทุบกำปั้นลงไปบนฝ่ามือ


ผมขมวดคิ้วมองมันอย่างไม่ค่อยไว้ใจ มันเข้าใจไปแบบไหนอีกล่ะทีนี้?


“หึงสินะ..กูเคยเห็นในละครบ่อยๆ อาการก็ประมาณนี้แหล่ะ”


“ห๊ะ?” ผมเผลอหลุดปากออกมากับคำพูดที่ไม่คาดคิดว่าจะได้ยินจากมนุษย์คนไหน


แต่เอี้ยฟ้ากลับพยักหน้าหงึกๆ อย่างมั่นอกมั่นใจ “...อืม กูคงหึงแหล่ะ”  มันยอมรับพลางยกยิ้มน้อยๆ “ซันนี่ฉลาดอย่างที่ป๊ะป๋าพูดจริงๆ ด้วย”


!!.. ผมได้แต่อ้าปากพะงาบๆ ตัดสินใจไม่ถูกว่าควรจะทำหน้าแบบไหน? พูดอะไร? จะดีใจ เสียใจ ร้องไห้ หัวเราะ หรือหนีไปฆ่าตัวตายดี..?


สุดท้ายก็ตบหน้าผากตัวเองดังป้าบอย่างสิ้นหวัง แล้วลุกเดินไปหาอะไรเย็นๆ กินเพื่อปรับอารมณ์


เอาเหอะ.. ต่อไปนี้กูจะไม่สงสัยแล้วล่ะ ว่ามึงใช่ผลผลิตจากสิ่งมีชีวิตบนโลกใบนี้หรือเปล่า สาบานเลย!


 



หลังจากนั้นไม่ถึงชั่วโมงซินก็กลับมา พร้อมกับหนีบไอ้กายติดมาด้วย หน้าบานกันมาทั้งคู่ เห็นแล้วก็ให้นึกหมั่นไส้ โลกสดใสสีชมพูเชียวนะพวกมึง พอหันไปมองไอ้หน้ามึนบนโซฟาแล้วก็พาลหงุดหงิด เลยแอบจิกกัดไอ้กายไปบ้างประปราย(นิสัยเสียเนาะ) คนไม่รู้อิโหน่อิเหน่ก็ได้แต่มองหน้าผมงงๆ คงสงสัยล่ะมั้งว่าเผลอมาเหยียบหางผมโดยไม่รู้ตัวเข้าหรือเปล่า?


เหอะๆ ไม่อยากจะบอกหรอกว่า..กูแค่พาล!


ซินกับป๊ะป๋าทักทายกันได้อึกทึกครึกโครมเหมือนเดิม เริ่มจากซินวิ่งกระโจนเข้าใส่ป๊ะป๋า(ที่เพิ่งออกจากห้องน้ำ)ก่อน โดยไม่นึกสงสารสังขารของอีกฝ่ายสักนิด ตามมาด้วยทั้งคู่กอดกันกระโดดกระเต้นอย่างกับกำลังทำพิธีกรรมอะไรบางอย่าง ก่อนจะเปลี่ยนเป็นเหวี่ยงกันไปรอบๆ ห้อง และจบด้วยป๊ะป๋าหมดแรงโซซัดโซเซมาทิ้งตัวลงบนโซฟา


“ยอมแพ้..ป๊ะป๋า..ยอมแพ้..ซินเซียร์..ชนะ” ป๊ะป๋าโบกมือไปมา พลางสูดอากาศเข้าปอดเฮือกๆ ขณะที่ซินหัวเราะเอิ๊กอ๊ากชอบใจกับชัยชนะของตัวเอง


..เอ้อ ผมลืมบอก เมื่อกี๊มันเป็นการประลองกำลังตามธรรมเนียมของสองคนนี้เขาน่ะ


พอได้เห็นหน้าป๊ะป๋าของพวกเราชัดๆ ไอ้กายถึงกับอ้าปากค้าง แอบได้ยินมันร้อง ‘โห’ ออกมาด้วย


ส่วนเอี้ยฟ้าก็กระพริบตาปริบๆ แล้วหันมาถามผมหน้าซื่อ “ใครอ่ะ?”


“ป๊ะป๋ากูไง” ผมบอกพร้อมกับเบิ๊ดกะโหลกมันไปที โทษฐานความจำสั้นขนาดหนัก ได้ยินเสียงป๊ะป๋าหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ


แต่ก็เข้าใจได้นะถ้ามันจะสับสน ก็ป๊ะป๋าคนนี้ไม่ใช่ตาลุงหนวดซกมกเมื่อครู่แล้วนี่นา(โกนออกหมดแล้ว) แต่เปลี่ยนเป็นหนุ่มหน้าหวานละมุนละไมใสกิ๊ง ที่ดูยังไง้ยังไงวัยก็ไม่น่าจะเกินสามสิบ ไม่น่าจะมีลูกชายตัวโตเป็นควายได้ขนาดนี้ ..ยิ่งผมยาวหยักศกสีดำคลับที่เคยรวบลวกๆ เอาไว้ถูกปล่อยลงมาล้อมกรอบใบหน้าขาวให้โดดเด่นแบบนี้ ยิ่งทำให้ป๊ะป๋าดูสวยหวานเข้าไปใหญ่
และตั้งแต่จำความได้... ผมก็เห็นป๊ะป๋าหน้าตาแบบนี้มาตลอดแหล่ะ


ถ้าถามผมนะ.. ผมว่าที่ป๊ะป๋าหน้าเด็ก(สาว)เสมอต้นเสมอปลายแบบนี้ คงเพราะแอบสูบพลังชีวิตมาจากพวกนายแบบนางแบบวัยละอ่อนแหงมๆ ไม่งั้นจะหน้าใสไร้รอยตีนกามาจนป่านนี้ได้ไง? ขณะที่แม่ผมทำเบบี้เฟรชไปหลายรอบแล้วเหอะ


แต่อันที่จริงป๊ะป๋าผมก็ยังอายุไม่เยอะมากหรอก แค่สี่สิบนิดๆ เอง พอดีว่าตอนนั้นถูกแม่ของผมที่อายุมากกว่าถึงแปดปี แถมยังเป็นนางแบบสุดเซ็กซี่ล่อลวงจนมีลูกชายคนแรกด้วยกันตั้งแต่ยังไม่บรรลุนิติภาวะน่ะ ฮะฮะ.. ปัจจุบันแม่ผมเลิกเป็นนางแบบและผันตัวเองไปเป็นเจ้าของเอเจนซี่ได้เกือบสิบปีแล้วล่ะ


ไม่ต้องสงสัยหรอกนะว่าผมกับซินเหมือนใคร ก็เหมือนตาลุงในร่างนางฟ้าคนนี้นี่แหล่ะ ..มีพี่ชายคนโตของผมคนเดียวที่เหมือนแม่ รายนั้นอย่าให้บรรยาย ไม่ว่าจะหน้าตาหรือนิสัยก็ดูจะสุดขั้วไปหมด ไว้มีโอกาสจะแนะนำให้รู้จักแล้วกัน


“แล้วคนนี้เพื่อนซินเหรอ?” ป๊ะป๋าถามยิ้มๆ ขณะมองสกายที่นั่งพับเพรียบอยู่ข้างผม ทำหน้าตาเจี๋ยมเจี้ยมเรียบร้อย ประหนึ่งตั้งใจจะมาสมัครเป็นสะใภ้บ้านนี้ก็ไม่ปาน


ไอ้กายพยักหน้าหงึกๆ ด้วยท่าทางตื่นเต้นเล็กน้อย แต่ยังไม่ทันได้แนะนำตัวเอง ซินเพื่อนเลิฟของมันก็ชิงพูดซะก่อน


“ช่าย~ ชื่อ สกาย ล่ะ อยู่เสคเดียวกัน” ซินบอกขณะทิ้งตัวนั่งบนที่เท้าแขนโซฟา แล้วกอดป๊ะป๋าเอาไว้ ก่อนจะสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลงบางอย่าง “ไม่เจอปีกว่า ป๊ะป๋าตัวหดลงอีกแล้วนะ”


อย่างที่ซินว่า...นี่เป็นครั้งแรกในรอบปีกว่าตั้งแต่ที่พวกเรากลับมาเมืองไทยอีกครั้งที่ได้เจอกับป๊ะป๋า ก่อนมาที่นี่ป๊ะป๋าแวะไปหาเราที่บ้านแม่ครั้งหนึ่ง จากนั้นก็ไม่ได้เจออีกเลย ได้แต่ติดต่อกันทางโทรศัพท์ ..ซึ่งก็นานๆ ครั้ง


อีกอย่าง.. ตั้งแต่เลิกรากับแม่ไป ป๊ะป๋าผมก็อยู่ไม่ค่อยเป็นที่นักหรอก แต่ส่วนใหญ่ก็ยังวนเวียนทำงานอยู่แถบยุโรปนั่นล่ะ นานๆ ก็มีข้ามไปฝั่งอเมริกาบ้าง แต่บางทีก็มีมาเอเชียเหมือนกัน


“เพราะแฝดตัวโตขึ้นต่างหาก แซงหน้าป๊ะป๋าไปหมดแล้วเนี่ย เห็นมั้ย?” ว่าพลางยื่นแขนยื่นขาออกมาเทียบกับพวกเราให้เห็นกันจะๆ


ตอนนี้พวกเราสูงเลยป๊ะป๋าไปหลายเซ็นต์แล้วล่ะ 


“มิน่าเล่า พักนี้ใช้เงินเปลืองกันจริงๆ”


“ซินเปล่านะ” ซินรีบปฏิเสธ ..แต่คิดเหรอว่าผมจะปล่อยให้มันลอยตัว


“เพราะซินแหล่ะป๊ะป๋า กินอย่างกับเครื่องบดขยะ แถมยังชอบออกไปเที่ยวบ่อยๆ กิ๊กก็เยอะ เงินเลยไม่ค่อยพอใช้ ชอบมาไถซันตลอดๆ” ได้ทีผมก็ฟ้องใหญ่ อัดอั้นตันใจเรื่องโดนไถตังค์มานานละ เลยถูกซินแยกเขี้ยวพร้อมกับชูนิ้วกลางใส่ซะ 


“จริงเหรอ?” ป๊ะป๋าทำหน้าตกใจโอเวอร์ จำเลยรีบโบกไม้โบกมือปฏิเสธ “งี้ป๊ะป๋าคงเลี้ยงไม่ไหวแล้วมั้ง? สกายสนใจเอาไปเลี้ยงต่อมั้ย?”


“ถ้าแถมข้าวสารซักสองกระสอบ ก็น่าลองคิดดูครับ” ไอ้นั่นก็รีบตบมุขทันทีเลย พาเอาหัวเราะครืนทั้งพ่อทั้งลูก


ก่อนจะเปลี่ยนเป็นอึ้งกับประโยคถัดมา...ของไอ้เอี้ยฟ้าประทานที่นั่งเก็บข้อมูลเงียบๆ มาพักหนึ่ง


“งั้นคนนี้ฟ้าขอได้ป่ะ? ..ไม่เอาข้าวสารก็ได้” มันหันไปบอกป๊ะป๋าหน้านิ่งๆ พร้อมทั้งชี้มือมายังผม


ป๊ะป๋ากับซินมองมันตาปริบๆ บ้าง ส่วนไอ้กายกำลังพยายามกลั้นหัวเราะอยู่ แต่ตัวผมเองกลับไม่รู้ว่าควรจะวางหน้ายังไงดี แต่ที่แน่ๆ คืออยากจะยื่นตีนไปอุดปากมันจริงๆ ให้ดิ้นตาย!


หลังจากนั่งมองหน้าคนนู้นทีคนนี้ที เอี้ยฟ้าก็ยื่นข้อเสนอสุดประทับใจออกมาด้วยใบหน้าเฉยกริบของมัน



“..ขอแค่ป๊อกกี้สองกล่องก็พอ” 
 


(ต่อ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-09-2012 11:13:53 โดย White Raven »

ออฟไลน์ White Raven

  • I'm beautiful in my way.~
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +779/-3
    • Fanpage
(ต่อ)


“เพื่อนแฝดนี่ตลกดีนะ”  ป๊ะป๋าพูดไปยิ้มไปเมื่อนึกถึงไอ้สองตัวที่ผมกับซินเพิ่งจะอัญเชิญให้กลับบ้านใครบ้านมันไปได้พักใหญ่ๆ ดูเหมือนป๊ะป๋าจะประทับใจพวกมันน่าดู ตลอดการสนทนาเกือบสองชั่วโมงนั้นพวกมันทำเอาป๊ะป๋าหัวเราะไม่ได้หยุดเลยจริงๆ


“ใช่ม้า~?” ซินที่นั่งอยู่บนพื้นเพื่อให้ป๊ะป๋าซับผมให้หันมายิ้มจนตาหยี “ยังมีอีกคนนะ มันชื่อ ‘เมย์บี’ เดี๋ยวพรุ่งนี้จะแนะนำให้รู้จัก”


“งั้นเหรอ?” ป๊ะป๋าร้องด้วยท่าทางสนอกสนใจ “ป๊ะป๋าอยากเจอจัง ..นานแค่ไหนแล้วนะที่แฝดไม่เคยแนะนำเพื่อนให้ป๊ะป๋ารู้จักเลย”


“..........” ซินเงียบไป ผมเองก็ไม่พูดอะไร ไม่อยากจะไปคิดถึงเรื่องเก่าๆ เลยได้แต่หวีผมให้ป๊ะป๋าไปเงียบๆ


เมื่อกี๊ผมกับซินเพิ่งอาบน้ำเสร็จ แถมซินยังสระผมด้วย ..ไม่สิ ผมซินต้องเรียกว่า ‘ซัก’ ถึงจะถูก กว่าจะเสร็จพิธีกรรมแต่ละครั้งยุ่งยากมากมาย พอซักเสร็จก็ต้องมานั่งซับน้ำทีละช่อๆ จนกว่าจะหมาด จากนั้นค่อยใช้ไดร์เป่าให้แห้งอีกที เพราะถ้าทำไม่ดีไม่แห้งก็อาจจะเกิดเชื้อราขึ้นได้ แถมถ้าวันไหนผมแตกออกจากเกลียวมากๆ ก็ต้องมานั่งใช้เข็มถักค่อยๆ สอยเก็บกันขึ้นไปอีก


ยุ่งยากจริงๆ นะ.. ถ้าใจไม่รักจริงผมแนะนำว่าอย่าทำทรงนี้เลย มันดูดีแค่เฉพาะบางบุคคล แถมผมยังเสียแบบเอาคืนไม่ได้อีกต่างหาก


ตอนนี้เราสามคนพ่อลูกก็เลยนั่งเรียงลำดับอย่างกับฝูงลิงนั่งเก็บหมัดให้กันก็ไม่ปาน โดยที่ซินนั่งขัดสมาธิเกากีตาร์ฮัมเพลงอยู่บนพื้น ป๊ะป๋านั่งห้อยขาซับผมซินอยู่ปลายเตียง ส่วนผมก็นั่งคุกเข่าสางผมให้ป๊ะป๋าอยู่บนเตียงอีกที สามัคคีครอบครัว ฮ่ะๆๆ


“ไม่ว่าเมื่อไหร่ก็จะเห็นแค่แฝดเท่านั้น.. ป๊าป๋าดีใจนะ ที่วันนี้ได้มารู้จักกับเพื่อนของแฝดอีกครั้ง” ป๊ะป๋ายังพูดต่อไปเรื่อยๆ ด้วยน้ำเสียงเสมอต้นเสมอปลาย ผมเลยละมือจากหวีแล้วเปลี่ยนไปกอดคอป๊ะป๋าจากข้างหลังแทน


“เราก็ดีใจ ที่ป๊ะป๋าชอบพวกนั้น” ผมพูดทั้งที่ซบหัวไว้บนไหล่ป๊ะป๋า แว่วเสียงซินพึมพำเห็นด้วย


“อืม..” ป๊ะป๋าตอบรับในลำคอพลางเอามือมาลูบหัวผม ก่อนจะเอื้อมไปหยิบไดร์มาเป่าผมให้ซินต่อ


“จริงสิ แล้ว เออร์เนส เป็นยังไงบ้าง ป๊ะป๋า? ทำไมไม่พามาเที่ยวด้วยล่ะ?” ผมถามถึงผู้ช่วยคนสนิทของป๊ะป๋า ที่ทำหน้าที่เป็นทั้งผู้จัดการ เลขา พ่อบ้าน คนขับรถ หรืออะไรก็ตาม..แล้วแต่ป๊ะป๋าจะนึกออกและอยากให้ทำ


“นั่นดิ” ซินพูดบ้าง หลังจากเสียงไดร์สงบลงแล้ว “จำได้ว่า.. ตอนเจอกันที่ลอนดอน เออร์เนสบอกว่ายังไม่เคยมาเมืองไทยเลยนี่นา”


“ใครจะอยากหิ้วเจ้าบ้าขี้บ่นอย่าง เออร์นี่ ติดมาด้วยในวันพักผ่อนล่ะ?” ป๊ะป๋าเบะปากเมื่อนึกถึงผู้ช่วยที่แสนจะจู้จี้ของตัวเอง ผมกับซินเลยหลุดหัวเราะออกมา


‘เออร์เนส ฟาร์ลี พีล’ เป็นชายหนุ่มวัยยี่สิบตอนปลาย จากเมืองผู้ดีโดยกำเนิดที่เกิดมาเพื่อเนี้ยบไปทุกกระเบียดนิ้วตั้งแต่หัวจรดเท้า และเมื่อต้องมาติดแหง็กทำงานอยู่กับตาลุงผู้แสนจะไร้ระเบียบวินัยในชีวิต แถมยังเอาแต่ใจและชอบทำอะไรไม่เข้าท่า(ในสายตาเออร์เนส)อย่างป๊ะป๋า ก็ทำให้เขาดูเหมือนจะขี้หงุดหงิดอยู่ตลอดเวลา(และยังดูแก่กว่าอายุจริงอีกเป็นสิบปี)


แต่ถึงจะเป็นแบบนั้นก็ยังอุตส่าห์ทนทำงานมาได้ตั้งหกเจ็ดปี โดยไม่มีใครเข้าใจ ขนาดป๊ะป๋าที่โดนเขาบ่นอยู่แทบทุกวัน(ทั้งที่เป็นเจ้านาย)ก็ยังไม่เข้าใจเลย


“แล้วป๊ะป๋าให้เออร์เนสไปทำอะไรอยู่ล่ะตอนนี้?” ผมถามอีก


“ส่งไปพักร้อนที่ กวม..” ป๊ะป๋าตอบ


ผมกับซินออกอาการอิจฉาตาร้อนขึ้นมาทันที ...เกาะกวมเลยเหรอ? โหยย


แล้วป๊ะป๋าก็บ่นต่อด้วยใบหน้ายุ่งๆ “ป๊ะป๋าอุตส่าห์ใจดีซื้อตั๋วเครื่องบินแบบไป-กลับให้ตั้งสองที่..เผื่อเออร์นี่จะอยากพาใครไปด้วย แถมยังจองที่พักให้อีกเรียบร้อย เพราะเห็นว่าทำงานหนักมาทั้งปีเลยอยากจะให้รางวัลซักหน่อย แต่ตอนเอาตั๋วไปให้นะ..แทนที่จะทำหน้าดีอกดีใจให้น่าเอ็นดูสมวัย เจ้าบ้าเออร์นี่ดันทำคิ้วผูกเป็นโบว์เหมือนคนท้องผูกมาหลายวัน แล้วพูดว่า..”


“ส่งผมไปไกลขนาดนี้ ..คงไม่ได้กำลังวางแผนอะไรไม่เข้าท่าหรอกนะครับ คุณเซ็น?” ป๊ะป๋าตีหน้านิ่ง เก็กเสียงเข้มเลียนแบบต้นฉบับ ..ซึ่งดูยังไงๆ ก็ไม่เหมือนเลยจริงๆ ฮ่ะๆๆ


ซินระเบิดเสียงหัวเราะออกมา ตบเข่าอย่างชอบใจ พลางพูดว่า “นั่นแหล่ะ เออร์เนส ตัวจริงเสียงจริง”


ผมพยักหน้าเห็นด้วย ถ้ายิ้มแย้มดีใจที่ได้ของขวัญจากป๊ะป๋าล่ะก็ คงไม่ใช่แล้วล่ะ ตัวปลอมชัวร์..


“แถมก่อนจะไปยังพูดอีกนะว่า” ป๊ะป๋าเล่าต่อ “..ผมไม่อยู่ คุณก็ช่วยทำตัวให้เรียบร้อยหน่อยนะครับ อย่าให้ผมต้องปวดหัวตอนกลับมาอีกล่ะ...งี้แหล่ะ” ป๊ะป๋าพูดเองก็หัวเราะเอง


ผมกับซินเลยยิ่งหัวเราะมากกว่าเดิม นับวันก็ชักจะทำตัวเหมือนผู้ปกครองป๊ะป๋าผมเข้าไปทุกทีแล้วนะเนี่ยผู้ชายคนนี้ ฮ่าๆๆ ..ส่วนป๊ะป๋าก็ทำตัวอย่างกับ ‘เบนจามิน บัตตัน’ ที่เด็กลงสวนทางกับอายุจริงงั้นแหล่ะ ..พอกันเลย


“งั้นเออร์เนสรู้รึเปล่าว่าป๊ะป๋ามาที่นี่?” ซินตั้งข้อสังเกต คนถูกถามส่ายหน้าพร้อมยกยิ้มเจ้าเล่ห์


“ไม่รู้หรอก.. ป๊ะป๋าอยากให้เออร์นี่ปวดหัวเล่น อยากปากดีกับผู้ใหญ่ดีนัก เอาให้วิ่งหาให้หัวหมุนเลย ฮ่าๆๆ” ว่าแล้วก็หัวเราะสบายอกสบายใจไร้ความรู้สึกผิดโดยสิ้นเชิง ..ดู๊ ดูคนเรา นิสัยอ่ะ น่าสงสารเออร์เนสเหมือนกันนะเนี่ย ฮ่ะๆ


“ร้ายกาจ!” ซินพูดกลั้วหัวเราะ ก่อนจะลุกขึ้นมาดึงแก้มป๊ะป๋าทั้งสองข้างอย่างหมั่นเขี้ยว ตามด้วยจุ๊บหน้าผากอีกที “ป๊ะป๋ารีบเข้านอนดีกว่า นั่งเครื่องมาตั้งหลายชั่วโมง เดี๋ยวพรุ่งนี้ไม่มีแรงไปเที่ยวกับพวกเรานะ”


“จะไปเที่ยวไหนกันเหรอ?” ป๊ะป๋าท่าทางตื่นเต้นขึ้นมา


ซินใช้ลิ้นเขี่ยจิลที่ริมฝีปากเล่นพลางทำตาเจ้าเล่ห์อย่างที่มันถนัด “บอกก็ไม่เซอร์ไพรส์สิ ..ฝันดีนะ ป๊ะป๋า” ว่าแล้วก็เดินนำออกจากห้องไปก่อน


ป๊ะป๋าหันมามองผมอ้อนๆ เหมือนอยากได้คำตอบ แต่บอกตามตรงว่าผมเองก็ยังไม่รู้เหมือน เลยได้แต่ยิ้มๆ แล้วเข้าไปจุ๊บหน้าผากป๊ะป๋าบ้าง


“ฝันดีครับ ป๊ะป๋า” แล้วก็เดินตามซินออกมาอีกคน


วันนี้ผมยกห้องนอนตัวเองให้ป๊ะป๋า แล้วหอบหมอนไปนอนกับซินบ้าง



“กู๊ดไนท์ มายทวิน” ได้ยินป๊ะป๋าพูดไล่หลังมา..
 





“โห..ลัมโบร์กินี กัลลาร์โด ไวท์ อิดิชั่น!” ซินตาโตทันทีที่เห็นเจ้ากระทิงเปลี่ยวสัญชาติอิตาลีสีขาวสะอาดตา มาจอดเฉิดฉายเรียกร้องความสนใจอยู่หน้าคอนโด มันรีบชะลอรถของตัวเองแล้วไปจอดหลบข้างทาง ก่อนจะวิ่งแป้นข้ามฝั่งไปหาทั้งรถทั้งเจ้าของที่ยืนขาวโพลนหัวจรดตีนอยู่ข้างกัน


..ไม่ใช่ใครอื่นหรอก ก็ไอ้เอี้ยฟ้าประทาน ทามิยะ ผู้ที่ไม่มีใครรู้ว่ามันไปร่ำรวยมาจากดาวดวงไหนนั่นล่ะ


เมื่อวานผมให้ไอ้กายยืมรถเต่ากลับไป และให้มันไปส่งเอี้ยฟ้าด้วย พอเมื่อเช้ามันก็เอามาคืนพร้อมทั้งรับเมย์บีติดรถมาอีกคน..
ตอนนี้พวกเราทั้งหมดกำลังจะพาป๊ะป๋าไปเที่ยวหัวหินกัน โดยเอารถของซินไปแค่คันเดียว มีซินเป็นคนขับ ไอ้กายนั่งคู่มาข้างหน้า ผม เมย์บี ป๊ะป๋า นั่งมาเบาะหลัง


ผมและคนอื่นๆ ลงจากรถตามซินไป จะว่าไปแล้วรถรุ่นนี้ผมก็ชอบเหมือนกันนะ แต่ไม่มากเท่าไหร่ ส่วนหนึ่งคงเป็นเพราะแม้ว่ามันจะเป็นลัมโบร์กินี แต่ก็เป็นรุ่นที่ผลิตขึ้นหลังจากถูกบริษัทออดี้..ค่ายรถหรูจากเยอรมันเทคโอเวอร์ไปแล้ว มันก็เลยกลายเป็นสปอร์ตคาร์สัญชาติอิตาลีที่ถูกสร้างโดยคนเยอรมันไงล่ะ


แม้รูปลักษณ์ภายนอกและสมรรถนะจะยังคงเป็นแบบอิตาเลี่ยนแท้ก็เหอะ แต่การตกแต่งภายในที่เน้นฟังก์ชั่นมากกว่าดีไซน์นี่ดูยังไงก็รถเยอรมันชัดๆ ขนาดกุญแจยังเหมือนกับออดี้จนแทบแยกไม่ออก


แต่รถคันนี้ของเอี้ยฟ้ามันเจ๋งตรงที่เป็น ‘ไวท์ อิดิชั่น’ นี่แหล่ะ เป็นผลงานการตกแต่งจากค่าย แอนเดอร์สัน เยอรมันนี ซึ่งเป็นสำนักแต่งรถเลื่องชื่อที่สิงห์นักขับต่างก็รู้จักเป็นอย่างดี สิ่งที่น่าสนใจก็คือ..การตกแต่งภายในด้วยชุดหนังสีขาวที่หาดูได้ยาก อาจเพราะสีขาวมันมีโอกาสที่จะดูเก่าได้ง่ายกว่าสีอื่น เปื้อนง่ายกว่าสีอื่น คนเลยไม่ค่อยกล้าแต่งกันเท่าไหร่ และเพราะมันมีคนแต่งแบบนี้ไม่มากนัก ก็เลยทำให้ซุปเปอร์คาร์รุ่นนี้ดูดีในระดับสุดยอดอีกรุ่นหนึ่งเลยทีเดียว


แน่นอนว่าคาราค่าแต่งอาจแพงขนาดสามารถซื้อรถใหม่อีกคันได้เลย


ยิ่งคิดก็ยิ่งสงสัย บ้านเอี้ยฟ้าแมร่งขายยาบ้าหรือเปล่าวะ? จะรวยข้ามหน้าข้ามตาพี่ชายนายกเกินไปแล้วนะมึงนี่


“สวดยอดดด” ซินเริ่มออกอาการน้ำลายหกเหมือนตอนที่เห็น อัลฟ่า โรมิโอ สีเงินวาววับของเอี้ยฟ้าเป็นครั้งแรก มันดึงแว่นกันแดดของตัวเองลง หันไปมองสบตาปิ๊งๆ กับเจ้าของรถ สองมือประสานไว้แนบอก ปากยกยิ้มประจบประแจง 


“พี่ฟ้าครับ..”


เอาอีกแล้วมัน.. ผมได้แต่ส่ายหัวระอากับอาการบ้ารถอิตาลีกำเริบของพี่ชาย(วันนี้ผมเก็บอาการได้ดีกว่า เพราะมันไม่ใช่รุ่นที่ผมปลื้มมากเท่าไหร่ แต่ก็ไม่ปฏิเสธหรอกว่าผมก็อยากลองขับเหมือนกัน ฮ่ะๆ.. ก็เจ้ากระทิงคันนี้มันแรงกว่าท่านโรมิโอคันนั้นซะอีกนะเออ)


“ถ้าน้องซินคนนี้จะขอทำตัวเป็นตุ๊กตาหน้ารถของพี่ฟ้าไปจนถึงหัวหิน พี่ฟ้าจะว่าไงครับ?” 


ตุ๊กตาหน้ารถเรอะ? ...ถุ๊ย!! ตุ๊กตาวูดูสิมึงน่ะ ไอ้หัวหลอดเอ๊ย! ผมล่ะอยากจะหัวเราะออกมาจริงๆ ช่างกล้าเปรียบนะ ฮ่ะๆๆ


เอี้ยฟ้าหันมามองหน้าผม ซึ่งผมก็มองมันกลับไปตรงๆ นั่นแหล่ะ วันนี้ผมใส่แว่นตาดำที่เข้มพอสมควร ไม่หวั่นๆ และตัวมันเองก็ใส่แว่นสีชาอยู่เหมือนกัน (กุ๊ชชี่อีกแล้วครับทุกท่าน) ..อึดใจเดียวเอี้ยฟ้าก็หันไปพยักหน้าให้ซิน


“เอาดิ” มันพูดสั้นๆ


ซินยิ้มแฉ่งทันที แต่มันไม่ใช่พวกมักน้อยที่จะพอใจแค่นั่งไปข้างคนขับหรอก ..ไม่เชื่อก็ลองดูต่อไปสิ


“ว่าแล้ว.. น้องซินรู้ว่าพี่ฟ้าใจดี ถ้ายังไงให้น้องซินช่วยแบ่งเบาภาระคนใจดีอย่างพี่ฟ้าด้วยดีมั้ย? เดี๋ยวน้องซินจะขับให้ พี่ฟ้านั่งเฉยๆ พอ จะนอนหลับไปเลยก็ได้ สบายดี...?” 


..นั่นไง ได้คืบจะเอาเป็นกิโลฯ นั่นแหล่ะพี่ชายผม แต่คราวนี้เอี้ยฟ้ายังไม่ทันตอบ ไอ้กายก็โพล่งขัดลาภเพื่อนซี้มันก่อน


“แล้วใครจะขับคันนั้นล่ะ?” มันชี้กลับไปที่บีเอ็มซีรี่ย์สามสีดำสนิทของซิน แล้วก็ชี้ต่อมาที่ผม “ให้ไอ้ซันไปนั่งกับฟ้าประทานดีกว่า ข้างหลังจะได้ไม่เบียด ส่วนมึงก็กลับไปขับรถตัวเองเหอะ ซิน”


สกายถามเอง เสนอเอง และสรุปเองแบบไม่ยอมเปิดโอกาสให้ซินได้เถียง พอซินอ้าปากอีกครั้งก็ถูกผมแย่งพูดอีก


“ทำไมต้องกู?” ผมชี้หน้าตัวเอง


“มึงสนิทกับมันที่สุดแล้วนี่ มึงไปเหอะ” ไอ้กายว่า(ตัดหน้าซินอีกแล้ว)


“ใครบอกกูสนิทกับมัน?” ผมเถียงทันควัน ซินได้แต่อ้าปากเก้อ หันไปทางไอ้กายที ผมที ยังไม่มีโอกาสได้เปร่งเสียง


“ก็กูบอกอยู่นี่ไง มึงเห็นเป็น ณเดช เหรอ? ..ไปเลยซัน ย้ายตูดมึงไปนั่งเป็นเพื่อนมันแหล่ะดีแล้ว”


“นี่มึงไล่กูเหรอ เชี่ยกาย?”


“ไม่ต้องเกี่ยงกันๆ ถ้ามึงไม่อยากนะ อีซันซัน เดี๋ยวกูเสียสละตูดตัวเองย้ายไปนั่งแทนมึงก็ได้” อีเมย์รีบแทรกขึ้น มันยกมือสุดแขนอย่างกระตือรือร้น “กูอยากๆ”


“แต่กูว่ามันไม่อยากว่ะ” ไอ้กายชี้ไปที่เอี้ยฟ้าบ้าง “มึงดูหน้ามันก่อนมั้ย อีอาจ? ซัน..มึงนั่นแหล่ะไป”


“เชี่ยกาย...” ผมยังไม่ได้ด่ามัน เสียงป๊ะป๋าที่เดินใส่เสื้อดอกหอบห่วงยางไปยืนข้างรถเอี้ยฟ้าตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้ก็ดังขึ้นก่อน


“ป๊ะป๋าก็อยาก..” ป๊ะป๋าบอกแล้วหันมามองเราทีละคนด้วยสายตาอ้อนๆ(ของถนัดเขาล่ะ) ก่อนไปหยุดที่เอี้ยฟ้าเป็นคนสุดท้ายเหมือนจะขอคำอนุมัติ “รถฟ้าสวยดีนะ ให้ป๊ะป๋านั่งไปด้วยสิ”


“..........”


“..........”


“..........”


“..โอเค” ซินพูดขึ้นในที่สุดอย่างคน(กล้ำกลืนฝืน)ตัดใจได้ มันเดินไปเปิดประตูข้างคนขับอย่างถือวิสาสะ เพื่อให้ป๊ะป๋าเข้าไปนั่ง “เอี้ยฟ้าครับ ขับรถดีๆ นะครับมึง ถึงหัวหินแล้วกูขอป๊ะป๋าคืนแบบครบๆ ด้วย เข้าใจมั้ย ไอ้ลูกเป็ด?”


เอี้ยฟ้าพยักหน้าแล้วเดินอ้อมไปนั่งประจำที่คนขับ


เราที่เหลือทั้งหมดเลยเดินกลับมาที่รถของซิน เห็นป๊ะป๋าโบกมือหยอยๆ ตอนเอี้ยฟ้ากลับรถแล้วขับนำหน้าไปก่อน..



ก็ได้แต่หวังว่าป๊ะป๋าผมจะปลอดภัยไปจนถึงหัวหิน



และหวังใจอย่างยิ่งด้วยว่าเอี้ยฟ้าจะไม่ขออะไรแปลกๆ กับป๊ะป๋าผมอีก




..เจอกันอีกทีที่หัวหินครับทุกคน..









TBC. :z2:


Lamborghini Gallardo White Edition
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-02-2014 01:24:08 โดย White Raven »

wolfram

  • บุคคลทั่วไป
 :z13:

รออยู่น้าาาาา

หวังว่าป๊ะป๋าคงจะยอมรับข้อเสนอของฟ้านะ!!  :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-01-2012 17:29:27 โดย wolfram »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Tun_Bow

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 348
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-1
ฟ้าประทานน่าร๊ากกกกกกกกกกกกกกก

ขอแค่ป๊อกกี้สองกล่อง ค่าตัวซันนี่ถูกขนาดนั้น  :m20:

ออฟไลน์ Still_14OC

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2041
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +180/-7
รอจ้า แต่ ป๊ะป๋า โอนกรรมสิทธิ์ ยกซินให้กาย ยกซันให้ฟ้า ไปเลยนะ

ออฟไลน์ BitterSweet~

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 788
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-0
เอี้ยฟ้าเอ๊ยยย...

น่ารักจริง  :o8:

pmnet

  • บุคคลทั่วไป
ขอลูกเขาไปแบบนั้นเข้าใจความหมายรึเปล่าฟ้าประทาน

ออฟไลน์ nunamicky

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +182/-3
เอี้ยฟ้าเริ่มหึง เริ่มหวงแล้ว
สอนกันเร้ว เร็วเนอะ :-[

ออฟไลน์ BBnuna

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
5555  :L2: ฟ้าน่ารักว่ะตอนนี้ ><

ออฟไลน์ pare_140

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1192
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-6
ฟ้าประธานนนน  :impress2:

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8646
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-16

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2030
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
เชื้อพ่อแรงจริงๆ หน้าหวานมาจากป๊ะป๋านี่เอง
เอี้ยฟ้า แบบว่า...เทใจให้ว่ะ ชอบบบบบบบบ มึน ๆซึน ๆ อึนๆ แบบนี้ อยากรู้จริง ๆ บทรักจะเร่าร้อนขนาดไหน 555++

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
จะรอวันที่ฟ้าประทานเป็นมนุษย์ได้เหมือนชาวบ้านเค้านะ

เอ๋ แล้วแบบนั้นมันจะฮามั้ยเนี่ย

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด