มหาหงส์ บทที่ ๓๗ : คอย (ครึ่งหลัง๒๐%) [๒๔ ก.ย. ๒๕๖๒]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: มหาหงส์ บทที่ ๓๗ : คอย (ครึ่งหลัง๒๐%) [๒๔ ก.ย. ๒๕๖๒]  (อ่าน 644941 ครั้ง)

tanuki

  • บุคคลทั่วไป
สงสารน้องจ้อยยย :o12:

ออฟไลน์ Ciin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 347
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-2
น้าเวกพูดเหมือนรุ้เลย 5555

smileiiz

  • บุคคลทั่วไป
 :z6: พี่ชายเราโดนซ้ำ 55555

ออฟไลน์ pure_ka

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 250
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
 โฮ อัดพ่อสิงห์แบบนี้ เอาปืนมายิงมันเลยไป๊  น่าสงสารจริงๆ

เจอเข้าไปหลายดอกแบบนี้ พ่อสิงห์เรามีหวังอกกลัดหนองกันพอดี

ออฟไลน์ โดดเดี่ยวแต่ไม่

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-6
สุดท้ายความทรมานนี้ใครจะเป็นคนเยียวยาละ

ออฟไลน์ nopkar

  • เป็ด indy
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2159
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-3
อ่านตามทันแล้ว...ดีใจจัง....

...ปมเรื่องราวที่มันกันแน่นของสิงห์อยู่ตอนนี้..เกิดจากหลายปมค่อย ๆ ขมวดเข้าหากัน...
...เป็นทั้งปมที่สิงห์ขมวดขึ้นเองโดยเจตนาและไม่เจตนา...

...อย่างไรก็ดี...มันคือ "ปมของสิงห์" ..ค่อย ๆ แกะมันด้วยสติและความรักนะ...

ออฟไลน์ tuek

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3584
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +214/-3
อยากถีบไอ้ลอยจริงๆสิงห์ต่อยแค่นี่มันน้อยไป
สงสารจ้อยจังเลยเมื่อไหร่คู่นี้จะรักกันสักทีคงอีกนานแน่ๆเลย


ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
เจ็บปะละมึง สิงห์เอ้ยย ความสุขแค่ข้ามคืนจริงๆ

ที่เหลือมันคือความจริง ฝันร้ายชัดๆ

ออฟไลน์ finn~luv

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
งื้อออออออ พี่จี้นี่นา!!
ขอกรี๊ดก่อน 555555 มาเจอเรื่องนี้เพราะเพื่อนแนะนำมา
พออ่านไปได้นิดนึง แล้วก็เห็นว่าเป็นพี่จี้แต่ง กรี๊ดเลย ตกใจเลย เพราะคนละแนวกับพี่ไคน้องโนโนะเลยอ้ะ 55555555
แต่สุดยอดมากค่ะ นี่ขนาดอ่านไปไม่กี่ตอนเอง
เดี๋ยวขอตัวไปอ่านต่อก่อนแล้วมาเม้นให้อีกรอบน้า ฮิฮิ

ปล. ลงชื่อยูสเก่าแก่จากบอร์ดนู้น สาวก~โฮจัง[[,,hope,,]] 
ปล.2 พี่จี้จะจำเราได้มั้ยน้า :-[ :-[

ออฟไลน์ zabzebra

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1093
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-1
หายไปนานแล้วนะคะ หนูรออ่านอยู่น้าาาา

สงสารพี่สิงห์มากเลยย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ finn~luv

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 456
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
อ่านถึงตอนล่าสุดแล้วค่ะ  :o12:
ทำไมอ่านไปทรมานใจไปแบบนี้ ฮรื้ออออออออ เวลาอ่านเหมือนถูกสูบพลังไปจนหมด

สงสารคู่พี่สิงห์กับน้องจ้อยมากเลยค่ะ บีบหัวใจเหลือเกิน ก่อนที่น้องจ้อยจะโดนพี่สิงห์ทำอะไรป่าเถื่อนแบบนี้
ยอมรับว่าสงสารพี่สิงห์สุดหัวใจ แล้วก็ได้แต่หงุดหงิดว่าทำไมจ้อยถึงใจแข็งแบบนี้ อาจเป็นเพราะเราได้รู้ว่าที่พี่สิงห์ทำไปแต่ละอย่างพี่สิงห์ทำเพราะรักทั้งนั้น (แต่เพราะความซึนเกินมนุษย์ทำอะไรกลายเป็นรุนแรงไปหมดซะนี่!) กลายเป็นพี่สิงห์ทำอะไรก็ผิดไปหมดเลย
แต่พอถึงตอนนี้ จ้อยโดนทำรุนแรงไปจริงๆ จะเกลียดอิพี่สิงห์ไปตลอดชาติก็เป็นได้แล้วล่ะค่ะ ณ จุดนี้  :z3: :z3:
ทั้งหมดทั้งมวลขอก่นด่า ไอ้ลอย สุดแรงเกิำด!!!!! อยากกระื้ทืบหน้าจริงๆให้ตาย!!! พี่สิงห์ไม่น่าไปคบกับคนแบบมันเลย ถูกฉุดให้ต่ำลงแท้ๆ

ขอพักเรื่องคู่นี้ไว้แล้วไปที่คู่หลักบ้าง555555
ใครว่าไงไม่รู้ แต่ตั้งแต่ต้นจนจบสงสารคุณชายตลอดเวลาเลยค่ะ มาจากตระกูลสูง เป็นผู้ดีแบบแท้ๆ แต่กลับโดนให้มาอยู่ในที่แบบนี้
บางทีท่านพ่ออาจจะคิดน้อยไป หลายครั้งแล้วมั้ยว่าลูกชายเกือบเสียคนไปแล้ว เกือบโดนข่มขืนแล้วด้วยซ้ำ แต่ยังโชคดีที่รอดมาได้ทุกครั้ง
ท่านพ่อได้คิดมั้ยว่าคุณชายจะต้องมาเจออะไรแบบนี้ เราโกรธท่านพ่อมากค่ะ ขอบอกไว้ตรงนี้เลย!!!! (นี่เราคิดมากไปรึเปล่าคะพี่จี้ 555555)

เรื่องครูคนึงก็เหมือนกัน คุณชายรักและยกให้หมดไปแล้วอ่ะ ให้หมดเลยจริงๆ หมดจนเรากลัว
ว่าแล้วต่อไปจะเป็นยังไง คุณชาย ม.ร.ว. เชียวนะคะ สมัยก่อนด้วย โอย ไปกันใหญ่ แค่คิดก็เตรียมปวดตับล่วงหน้าแล้วล่ะ
เอาจริงเราแอบไม่เชียร์ครูคนึงเต็มร้อยเท่าไร ครูเหมือนจะอ่อนโยน แต่มือไวใช่เล่นนะคะ อย่างคืนที่ไปช่วยคุณชายออกมา สุดท้ายตัวเองก็มาต่อเอง แถมในกระท่อมนั่น ก็ 'กอด' คุณชายแล้วด้วย คุณชายไม่สบายอยู่ด้วยนะตอนนั้น ไม่ควรอ่ะครู!!!  (คิดมากเกินไปอีกแล้วรึเปล่าคะ 555555)
สรุปทั้งหมดทั้งมวลที่ว่ามาคือหนูอินเกินไปค่ะ เขียนซะยาวเลยอย่ารำคาญนะคะ 
ก็พี่จี้แต่งดีจนเราอินปวดตับตามตัวละครไปหมดแล้วนี่นา
เป็นกำลังใจให้นะคะ  :กอด1: :กอด1:

ปล. ลงชื่อเก่าแก่อีกครั้งค่ะ สาวก~โฮจัง [[,,hope,,]]

ออฟไลน์ greensoda

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 597
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
เพิ่งเข้ามาอ่านเรื่องนี้
ชอบทั้งสองคู่เลยค่ะ  :-[
คู่คุณชายกำลังหวานชื่นได้ใจ
แต่คู่น้องจ้อยนี่สิ อ่านไปเศร้าไป  :sad4:
สงสารทั้งคู่เลยยย

ออฟไลน์ ดอกไม้

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +325/-1

บทที่ ๒๓

หวงรัก

(ครึ่งแรกจ้ะ :L2:)


เธอเป็นของรักของหวงที่ห่วงอาลัย
เป็นดวงใจ ฉันจึงห่วงใยใฝ่ปอง
กายและใจของเราต่างเป็นเจ้าของ
หากไม่ครอบครองเดี๋ยวของรักต้องหลุดลอยไป
รักจริงถึงห่วง ไม่ใช่หลอกลวงรักจริงถึงห่วงดวงใจ
จะเป็นจะตายก็ไม่ยอมให้ใคร แม้ใครชิงแย่งไปฉันยอมตายเอย*
*



จ้อยกลับมาเรียนอีกครั้งหลังจากหยุดเรียนไปร่วมอาทิตย์

ที่หน้าชั้นเรียน  หม่อมราชวงศ์เลอมานกำลังสอนภาษาอังกฤษไปตามปกติ  เสียงเพลงจากเครื่องเล่นแผ่นเสียงกังวานก้อง  เสียงคุณชายอธิบายคำศัพท์ฟังดูแจ่มใส  เสียงเพื่อนนักเรียนรอบห้องหัวเราะกันครึกครื้น  ทว่านานาสรรพเสียงเหล่านั้นไม่เข้าหัวจ้อยเลยสักนิด
   
วงหน้าละมุนเรียบเฉยไม่ยิ้มแย้มอย่างเคย  มือเล็กจรดปากกาลงบนสมุด  เขียนตัวอักษรไปเรื่อยเปื่อยทั้งที่ใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว  มาสะดุดกึกเอาก็ตอนที่..
   
ปากกาจ้อยหมึกหมดเสียแล้ว 

จ้อยลากปากกาไป  แต่ไร้หมึกสีน้ำเงินจากปลายหัวลูกลื่น  แรงกดก่อให้เกิดรอยขีดบนเส้นบรรทัด  จ้อยสะบัดปากการาคาไม่กี่สตางค์แล้วลองเขียนใหม่  หากผลลัพธ์ที่ได้ก็ยังเป็นเช่นเดิม  จ้อยลองขีดเขียนลงกระดาษสะเปะสะปะ  ยิ่งเขียน  ปากกาไร้หมึกยิ่งทวีความไร้ค่าของมันทุกที 
   
ไม่ต่างจากเจ้าของมันนักหรอก 
   
นักเรียนครูก้มดูใต้เก๊ะ  เผื่อจะเจอปากกาแท่งอื่น  แต่ก็พบเพียงสมุดหนังสือของตน  เขาถอนใจเฮือก  แย่แล้วซี  แล้วแบบนี้จะเอาอะไรเขียน  เห็นทีตอนพักกลางวันต้องไปซื้อที่สหกรณ์ใหม่สักด้าม  ครั้นล้วงลงกระเป๋ากางเกงก็ยิ่งสลด  เมื่อพบความจริงว่าเขาไม่มีเงินติดตัวมาสักสตางค์
   
อนาถตัวเองนัก  แม้แต่ปากกาด้ามเดียวยังไม่มีปัญญาซื้อ  จ้อยลองกดปากกาลงบนกระดาษอีกซ้ำๆ  เผื่อปาฏิหาริย์จะบันดาลให้มีน้ำหมึกออกมาดังเดิม     

“จ้อย!” เสียงสดใสมาพร้อมมือแตะป้าบลงไหล่  คนฟุ้งซ่านไม่ทันตั้งตัวเลยสะดุ้งโหยงแทบตกเก้าอี้  จ้อยหันขวับคุณชายเล่นแบบนี้ใจเขาแทบร่วงไปอยู่ตาตุ่ม     
   
“ฉันขอโทษ ไม่คิดว่าจะตกใจ..ขนาดนี้” คุณชายเสียงอ่อนลง  ดวงตาสีน้ำตาลใสมองมาอย่างประหลาดใจ  จ้อยหลบตาวูบ 
   
กี่วันแล้วนะที่เขาสบสายตาใครต่อใครตรงๆ ไม่ได้  ยิ่งเป็นสัมผัสยิ่งไม่ต้องพูดถึง  โดยเฉพาะสัมผัสจากผู้ชาย  ขนาดเมื่อเช้า  สง่าและสันติเข้ามากอดไหล่กอดคอ  จ้อยยังสะบัดหนีจนเพื่อนรักทั้งสองถึงกับแปลกใจในท่าทีที่เปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิง 
   
จ้อยมองตาคุณชายไม่ได้  ครั้นจะเมินหน้าหนีก็เสียมารยาท  ได้แต่ก้มหน้ายามวงหน้าผ่องแผ้วโน้มลงมาใกล้
   
โอ้ คุณชายเหน็บปากกาไว้ที่กระเป๋าเสื้อด้วย  โก้จริงหนา  ปลอกสีทองเตะตา  คาดว่าราคาก็คงจะแพงไม่หยอก  ปากการาคาไม่กี่สตางค์ของจ้อยคงเทียบไม่ติดแม้แต่เศษเสี้ยว 
   
ของมันแน่อยู่แล้ว  หม่อมราชวงศ์สูงศักดิ์  สูงส่ง  มั่งมีและเพียบพร้อมไปหมดทุกอย่าง  คนที่เกิดมาต้อยต่ำซ้ำยังถูกเหยียบย่ำให้ต่ำซ้ำลงไปอีกอย่างจ้อยจะเอาอะไรไปเทียบ       
   
“เป็นอะไรหรือเปล่า” เสียงอ่อนโยนไถ่ถามห่วงใย 
   
“ปะ..เปล่าครับ” จ้อยกลับส่ายหน้ารัว 
   
“หน้าซีดเชียว  ไม่สบายยังไม่หายหรือ” มือขาวยื่นมาแตะหน้าผาก  ทว่าคนตัวเล็กกับผงะหลบ  ซ้ำยังปัดมือคุณชายทิ้งอย่างไม่ใยดี
   
“ผมไม่เป็นไร!” นักเรียนครูเสียงดังเกือบเป็นตะคอก  หม่อมราชวงศ์หนุ่มนิ่งงัน  จ้อยถึงกับชะงักเมื่อรู้ตัวว่าเผลอแสดงกิริยาเสื่อมทรามออกไป  ดวงตาเศร้าหมองหลุบลงต่ำ  เอ่ยเสียงแผ่ว “ผมไม่เป็นไรจริงๆ”
   
เพื่อนนักเรียนรอบห้องเริ่มหันมามองกันแล้ว 
   
“ไปห้องพยาบาลนะ  เดี๋ยวฉันพาไปเอง” เนื้อตัวหอมสะอาดเข้ามาใกล้  ประคองจ้อยให้ลุกขึ้น  จ้อยร้อนผ่าวที่กระบอกตาขึ้นมาเฉยๆ  คุณชายตัวหอมเหลือเกิน  เชิ้ตที่ใส่มีตราลูกศรที่กระเป๋าเสื้อ  คงราคาแพงน่าดู  แถมยังสะอาดและรีดเรียบกริบ 
   
ต้องอย่างนี้สิถึงเรียกได้เต็มปากว่า ‘หงส์’
   
จ้อยสูดจมูกลึกยามก้มดูสารรูปตัวเองบ้าง  เสื้อจ้อยเก่ามากแล้วเพราะตกทอดมาจากพี่จินดาอีกที  ผ่านการซักมาหลายครั้งจนเนื้อบางจ๋อย  สีจำปาซีดจนเป็นจำปาเน่า  ซ้ำยังยับย่นไปทั้งตัวเพราะจ้อยต้องทำงานบ้านจนไม่มีเวลารีด 
   
ถ้าคุณชายเป็นหงส์  แล้วจ้อยจะเป็นอะไรดี..

กา?

คุณชายเข้ามาประคองจ้อยแบบนี้  สีดำของกาจะตกใส่ปีกขาวของหงส์ไหม 

“ฉันจะพาจ้อยไปห้องพยาบาล อ่านหนังสือกันไปก่อนนะ” คุณชายหันไปสั่งนักเรียนทั้งห้อง  มือยังจับจูงจ้อยไม่ปล่อย “สง่าจดชื่อคนคุยกันด้วย  เดี๋ยวฉันกลับมา”       

**********************

เลอมานนิ่งมองร่างเล็กที่นอนขดบนเตียงพยาบาลด้วยความห่วงใย  จ้อยแปลกไปจริงๆ ด้วย เมื่อครู่แค่อาจารย์ห้องพยาบาลซึ่งเป็นผู้ชายเดินมาแตะหน้าผาก  จ้อยก็สะดุ้งเสียตัวโยน  ทำท่าเหมือนสัมผัสจากคนอื่นเป็นหนามแหลมจนต้องคอยหลบเลี่ยงอย่างนั้นละ
   
“จ้อย เป็นอะไรหรือเปล่า” คุณชายแตะมือลงไหล่เล็ก  แน่ะ.. สะดุ้งอีกแล้ว “มีอะไรก็บอกฉันได้นะ เพื่อนกันไม่ใช่หรือ”
   
คนป่วยกลับไม่ตอบคำ  ได้แต่ส่ายหน้ารัวก่อนดึงผ้าห่มขึ้นคลุมมิดหัว  เป็นอวัจนภาษาสื่อว่าไม่อยากเสวนากับใครทั้งสิ้น 
   
บุตรท่านทูตถอนใจพรู  ได้แต่นั่งมองเพื่อนรักอยู่ข้างเตียงอย่างนั้น  อดคิดในใจไม่ได้  ว่าใครทำเพื่อนของเขาเป็นแบบนี้กันหนา 
   
เห็นทีต้องทำอะไรสักอย่างเสียแล้ว

****************************

ตอนเย็นหลังโรงเรียนเลิกแล้วเป็นเวลาที่เลอมานชอบที่สุด  ช่วงเวลาที่ได้พักผ่อนหย่อนใจกับผองเพื่อนนักเรียน  สรรหากีฬามาเล่นกัน  มีสนามเดียวก็แบ่งพื้นที่กัน  มุมโน้นเตะตะกร้อกันเฮๆ  ส่วนเลอมาน อาจารย์คนึง อาจารย์ประพนธ์ สง่า สันติและผองเพื่อนเกือบสิบคนจับกลุ่มเล่นฟุตบอลที่อีกฝั่งสนาม
   
ไม่มีเสื้อทีมอย่างเป็นทางการหรอก  ดังนั้นวิธีที่ง่ายที่สุดในการแยกสองทีมออกจากกันก็คือ.. ทีมถอดเสื้อ  กับทีมใส่เสื้อ 
 
เพื่อความยุติธรรมผู้เล่นทั้งหมดก็ต้องโอน้อยออกเพื่อแบ่งทีมกัน  เลอมานเพิ่งรู้จักโอน้อยออกจากที่นี่แหละ  ตอนอยู่อังกฤษรู้จักแต่ hammer-paper-scissors ออกไปออกมา  ผลสรุปว่านัดนั้นคุณชายได้อยู่ทีมถอดเสื้อ  ส่วนอาจารย์ที่รักอยู่ทีมใส่เสื้อ
เขารีบสลัดเสื้อโปโลเนื้อดีออกทางหัว  โชว์แผ่นอกเปลือยเปล่าไม่อายสายตาใคร  ก็ผู้ชายเหมือนกันจะอายไปใยเล่า  แถมยังมีนักเรียนเปลือยอกโชว์เป็นเพื่อนตั้งหลายคน

ผิวนอกร่มผ้าว่าขาวแล้ว  ไอ้ที่อยู่ใต้ร่มผ้าแดดส่องไม่ถึงมันขาวเสียยิ่งกว่า  คนตัวบางผิวขาวผ่องมาอยู่ท่ามกลางชายกำยำผิวคร้ามแดดก็เลยดูโดดเด่นดั่งหงส์ในฝูงกาเป็นธรรมดา  ใครต่อใครพากันมองมาบ้าง  แต่จริงๆ ก็ไม่มีอะไรหรอก  เพื่อนฝูงกันทั้งนั้น 
   
หากพอเริ่มเล่นเท่านั้น  ลูกหนังลอยสูงเหนือผืนหญ้า  คนโน้นเตะไปคนนี้เตะมา  พอบอลมาเข้าเท้าคุณชายทีไร  คุณชายไม่เข้าใจเลยว่าทำไมอาจารย์คนึงถึงจงใจสกัดหน้าสกัดหลังเขาเพียงคนเดียวอยู่ได้นะ  จะว่าไป.. สายตาคมเข้มคู่นั้นจับจ้องเขาไม่วางตาตั้งแต่เริ่มถอดเสื้อเลยด้วยซ้ำ 

อาจารย์เป็นอะไรไป?  เขาทำอะไรผิด?

ยิ่งตอนคนึงทำลูกออก  ต้องไปทุ่มลูกจากข้างสนาม  เขารับไว้ได้แต่ถูกอาจารย์ประพนธ์ถลาเข้ามาคลุกวงใน  สองคนโรมรันกันจนฝุ่นกลัด  พอรู้สึกตัวอีกที  อาจารย์หนุ่มใจดีก็โถมลงทับเขาทั้งตัว  ตัวหนักไม่เบาเล่นเอาเลอมานจุกแอ้ดแต่ไม่วายหัวเราะร่า  ก็มันสนุกจริงๆ นี่  มิน่า.. คนไทยถึงชอบพูดกันว่า ‘กีฬาเป็นยาวิเศษ’
   
แล้วใครนั่น  เดินตีหน้ายักษ์มาแต่ไกล 
   
“พอแล้ว!” เสียงห้าวๆ ตวาดห้วนๆ  มือแข็งแรงฉุดคนที่นอนแผ่อยู่กลางหญ้าให้ลุกขึ้นอย่างง่ายดาย “เล็กเปลี่ยนทีมกับครูเดี๋ยวนี้!”
   
เผด็จการ! เผด็จการอย่างที่สุด! เลอมานได้แต่อ้าปากค้างเมื่อถูกมือใหญ่ปัดเศษหญ้าที่ติดตามหลังไหล่ชื้นเหงื่อออกให้  สมาชิกที่เหลือพากันรุมล้อมเข้ามา  ต่างมองหน้ากันด้วยความไม่เข้าใจ 
   
“ใส่เสื้อซะ!” แล้วคนกินรังแตนก็สลัดเสื้อออกยื่นให้  พอเห็นเขายังทำหน้าเป๋อเหลอก็จับใส่ให้เองเสียอย่างนั้น 
   
“อาจารย์” เลอมานโอดทั้งหัวผลุบโผล่อยู่ใต้คอเสื้อ  สองแก้มแดงซ่าน  กลิ่นที่เคยคุ้นกระตุ้นเตือนความทรงจำหวามไหว  แต่ถึงอย่างไรเขาก็ยืนยันว่ากลิ่นเหงื่อบนกล้ามเนื้อตึงแน่นตอนใกล้รุ่งอุ่นอวลกว่ากันเยอะ 
   
อาจารย์อ่อนโยนเสมอ  แต่พอบทจะร้อนแรงขึ้นมา  ก็ละลายเขาแทบหยดเป็นเทียนไข  อาจารย์ใจดีก็จริง  แต่พอบทจะดุขึ้นมา  แค่ตาวาวๆ ปราดมาฉับเดียว  หม่อมราชวงศ์เลอมานก็หุบเล็บเก็บเขี้ยวแทบไม่ทัน     
       
นี่ถ้าท่านพ่อมาเห็นเข้า  คงไม่แคล้วตรัสว่า.. เจ้าเสือร้ายกลายเป็นแมวเหมียวไปเสียแล้ว

ถูกใครต่อใครร้องทักว่าหน้าแดงจนเลอมานยิ่งร้อนหน้าหนัก  อาจารย์คนึงได้ทีพาเขาไปพักริมสนาม  ถือโอกาสสวดเสียยกใหญ่ว่าทีหน้าทีหลังอย่าเปิดเผยเนื้อหนังมังสาต่อหน้าผู้ชายทั้งฝูงแบบนี้อีก  ครั้นพอเขาถามเหตุผล อาจารย์กลับอึกอักเสียนี่ 
หากโหนกแก้มขึ้นสีเรื่อแทนคำตอบได้เป็นอย่างดี 

เด็กหนุ่มสูงศักดิ์อมยิ้ม  มองคนตัวโตเปลือยท่อนบนวิ่งไปรวมกลุ่มกับเหล่านักเรียน  แบบนี้ภาษาไทยเรียกว่าอะไรนะ หวง? ห่วง? หึง? หึ่ง? อืม..จะอะไรก็ช่าง  เขารู้สึกดีจัง   

แสงสุดท้ายอาบผืนหญ้าเป็นสีทองอมส้ม  จูบลาทุกสรรพสิ่งบนโลกอย่างอ้อยอิ่ง  การแข่งขันดำเนินไปอย่างดุเดือด  แต่เลอมานไม่ได้มองเจ้าลูกกลมๆ แม้แต่น้อย  ตามันคอยแต่จะจับจ้องเพียงคนคนเดียวนั่นละ 

หากจู่ๆ ก็นึกขึ้นมาได้  นักเรียนครูตัวเล็กที่ปกติเคยมาร่วมวงด้วยกันเสมอ  แต่วันนี้กลับหายตัวไปไหนเสียเล่าหนอ 

**************************
   
ปกติห้องสมุดประจำโรงเรียนก็เงียบเชียบอยู่แล้ว  ยิ่งเป็นเวลาเย็นย่ำยิ่งเงียบเหงาเข้าไปใหญ่  แสงตะวันสีทองส่องผ่านผ้าม่านลูกไม้พลิ้วก่อเป็นลวดลายทาบบนชั้นหนังสือไม้หนาหนัก  พื้นกระดานมันปลาบเยียบเย็น  โต๊ะเก้าอี้ตั้งเรียงรายอยู่ในความสงัดยามสนธยา   
   
นั่นไง  จ้อยอยู่ที่นี่จริงๆ ด้วย  นั่งอ่านหนังสือขะมักเขม้นอยู่คนเดียว  กางตำราวางกองเป็นฆ้องวง  สาบานนะว่าอ่านทั้งหมดนั่นจบได้ภายในวันเดียว 
   
“จ้อย” เลอมานว่าเขาลดเสียงแล้วนะ  แต่จ้อยก็ยังไม่วายสะดุ้ง “หลบมาอยู่ที่นี่เอง”
   
คนตัวเล็กกว่าไม่ตอบคำ  ก้มหน้าก้มตาอ่านหนังสือต่อเหมือนมันน่ามองกว่าหน้าเขาหนักหนา  แต่เขาไม่ถือเคืองหรอก  ได้แต่ถือวิสาสะนั่งลงตรงข้าม  เท้าคางมองวงหน้าอ่อนเยาว์ที่ดูซูบเซียวลง

“ไปฉายหนังกัน” จู่ๆ เลอมานก็โพล่งขึ้นไม่มีปี่มีขลุ่ย 
   
“ครับ?”
   
บุตรชายท่านทูตหัวเราะขำ  จ้อยตีหน้างงเป็นไก่ตาแตก  คิ้วเรียวๆ ยุ่งแทบผูกโบว์  อ้าปากค้างเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อหู
   
วันนี้ก็เป็นอีกวันที่จ้อยใช้เวลาหลังเลิกเรียนอยู่ที่ห้องสมุดแทนที่จะอยู่ร่องผักหลังตึกเรียนอันเป็นที่ตั้งของชมรมกสิกรรมหรือไปเตะฟุตบอล เตะตะกร้อกับเพื่อนๆ เหมือนก่อน  เขาไม่รู้หรอกว่าเกิดอะไรขึ้นกับเพื่อนรัก  แม้จะอยากรู้แค่ไหนหากอีกฝ่ายไม่อยากบอกเขาก็ไม่คาดคั้น  ได้แต่เฝ้าห่วงใยอยู่ห่างๆ  พยายามหาทางให้จ้อยสดชื่นขึ้น 

“อาจารย์จะพาไปฉายหนังนอกเมือง  ไปกันเถอะนะจ้อย  สง่ากับสันติก็ไป” เขาคะยั้นคะยอ อยากให้จ้อยไปเปิดหูเปิดตาบ้าง เผื่อจะลืมเรื่องเศร้าหมองในใจ “เอาหนังไปฉาย เอาขนมไปเลี้ยงพวกเด็กๆ น่าสนุกออกนะ”

แผนนี้เขานอนคุยกับอาจารย์คนึงตั้งนาน  ใช่แล้ว.. นอนคุย  ไม่ผิดหรอก  หลังๆ มานี้อาจารย์ย้ายมานอนเตียงเขาเสมอ  เพราะเตียงเขาติดฝั่งระเบียง  เผื่อเวลามี.. ‘อะไร’ เสียงจะได้ไม่เล็ดรอดไปยังห้องอาจารย์ประพนธ์และวิรัช  อย่างเมื่อคืน  อาจารย์นอนเอกเขนกอ่านหนังสือสบายใจ  เขาแค่ถอดแว่นตาออกให้  เกยคางบนอกกว้างทำตาปริบๆ  อาจารย์ยังไม่ยอมปิดหนังสือ  เขาเลยชะโงกไปจูบเบาๆ ที่ปลายคาง  แค่นี้อาจารย์ก็ยอมสิโรราบตามใจเขาสิ้นทุกสิ่งอัน

จนช่วยกันคิด ‘ทริป’ สนุกๆ นี้ขึ้นมา

“ไปเถอะนะ มีแต่พวกเราแล้วก็เด็กๆ” ไม่มีคนที่ทำให้จ้อยเป็นแบบนี้หรอก..

เมื่อเห็นตะกอนความกังวลลอยขุ่นในแววตา คุณชายข้ามฝั่งมาโอบไหล่เล็กไว้แน่น  โยกโคลงเบาๆ  จ้อยก้มหน้าเงียบเชียบ และเมื่อเขาดึงศีรษะเพื่อนมาแนบอก  จ้อยก็ตัวอ่อนเหมือนลูกแมว  ไม่มีทีท่าขัดขืนแต่อย่างใด  เขาเลยอนุมานเอาว่านั่นคือคำตอบตกลง

คนไทยไม่ค่อยแสดงความรักความห่วงใยด้วยการกอดกัน  หารู้ไม่ว่าอานุภาพมันช่างยิ่งใหญ่  แค่กอดเบาๆ หัวใจเหน็บหนาวก็อุ่นขึ้นได้อย่างง่ายดาย 

เหมือนจ้อยในตอนนี้.. 

(ติดตามต่อครึ่งหลังจ้ะ :L2:)

**********************


สวัสดีปีใหม่ ๒๕๕๖ ค่ะคนอ่านที่รัก  :mc4:

ใจจริงอยากเขียนให้จบตอนเลยแล้วลงทีเดียวเป็นของขวัญปีใหม่ แต่มันเข็นไม่ขึ้นค่ะพี่น้อง (ได้หยุดงานตั้งห้าวัน แต่มัวตะลอนไปโน่นมานี่ฉันจะตีก้นเธอ) เลยปั่นมาได้แค่นี้

ถึงจะสั้นไปหน่อย แต่ก็ขอเอาฤกษ์เอาชัย อัพนิยายรับปีใหม่ และถือโอกาสอวยพรคนอ่านที่น่ารักให้มีความสุขมากๆ นะคะ สุขภาพแข็งแรงกันถ้วนหน้า ขอให้พบเจอแต่สิ่งดีๆ กินอิ่มนอนหลับ ได้อยู่กับคนที่รัก มีวายให้เสพตลอดปี ไชโย  :L2:

รักคนอ่านค่ะ

ดอกไม้
คืนส่งท้ายปีเก่า ๒๕๕๕


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-01-2013 00:38:15 โดย ดอกไม้ »

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3416
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
จิ้มจึกๆ

คิดถึงคุณชาย กับอาจารย์ เป็นยังไงบ้าง หวานหยดย้อยกันเหมือนเดิม

คงมีคู่จ้อยนี่ละ ที่ยัง ทะมึงตึงอยู่

ออฟไลน์ hewlett

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 560
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-3
สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้มีความสุขมากๆนะคะ สุขภาพแข็งแรงๆ

สงสารจ้อยจัง แค่ความขาดสติของสิงห์ครั้งเดียวทำให้จ้อยกลายเป็นคนมีปมไปซะแล้ว

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
หวังว่าคุณเล็ก จะช่วยเยียวยาจิตใจจ้อยให้ดีขึ้นได้บ้าง


สงสารทั้งสองคนจริงๆ หวังว่าอะไรมันจะดีขึ้นในเร็ววันนี้

ออฟไลน์ moomew

  • ติดตาม นิยาย ด้วยนะคร๊าบบบบ
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 291
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-2
    • http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=34263.0
สนุกมากคับ
รอตั้งแต่ตอนแรกๆๆ
อ่านแล้วฟินจัง


แต่เสียอย่างที่คนเขียนอัพช้ามากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก
 :a5:


อยากจะงอลแต่ก็งอลไม่ลง :o8:


ปล.อยากจะถามเรื่องการเขียนนิยายเกี่ยวกับคูณชาย ราชนิกุลสูงศักดิ์ว่ามีเทคนิคยังไงจังเลยครับ ถามหลังไมค์ได้ปะคับ

ออฟไลน์ IIMisssoMII

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
Happy new year คะ ของเราเข้าวันที่ 1 มกรา ล่ะ :)
ชอบ คุณชายนะ แต่ไม่ชอบ อีตาคนึง !!!
น้องจ้อย ลองถามคุณชายนะ ฝ่ายเดียวกัน วิธีที่ทำให้อีกฝ่ายสิโรราบ

ออฟไลน์ nunnan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-6

ออฟไลน์ koikoi

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3881
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +311/-13
เรื่องของคุณชายหวานแต่เรื่องของจ้อยมันช่างขมยิ่งนัก

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
ยิ่งอ่านก็ยิ่งสงสารจ้อยเพิ่มขึ้นตลอด
กลัวเหลือเกินว่าจ้อยจะถูกสถานการณ์บีบคั้นมาก ๆ
หวังว่าจ้อยคงจะไม่คิดสั้น

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4395
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
จ้อยน่าสงสารคิดว่าตัวเองต่ำต้อยตลอดเอาตัวเองไปเทียบกับคุณชายอีก
คุณค่าของคนอยู่ที่จิตใจนะจ้อยเอ๊ย เมื่อไรจ้อยจะหายจิตตกเป็นห่วงจัง
ยิ่งตอนปากกาหมดไม่มีเงินซื้อ โอ๊ย จะน่าสงสารไปไหน
แล้วยังอาการกลัวคนอื่นโดนตัวอีก

คุณชายของเรายังสดใสน่ารักเหมือนเดิม ใจดีมากด้วย บริสุทธิ์จนน่าเป็นห่วงเหมือนกัน
ตอนเตะบอลอาจารย์คนึงเค้าหึงจ้า น่าหึงจะตาย ตัวขาว ๆ มาคลุกกับคนอื่นต่อหน้าต่อตา
พระเอกเราไม่ทนจ้า

จ้อยจะไปกับพวกคุณชายรึป่าว อยากให้ได้ไปเที่ยวบ้าง แต่ไปก็มีปัญหาอีก

สวัสดีปีใหม่ค่ะ ขอให้มีความสุขทุกวันนะคะ  :L2:

ออฟไลน์ frenzy19

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 122
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
สวัสดีปีใหม่ค่ะ  :mc4: :mc4:


ชอบเรื่องนี้มาก สนุก ชอบๆๆๆๆๆ :L2: :L2:

ออฟไลน์ zombi

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1387
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-5
ชีวิตน้องจ้อยแสนรันทด
ขอให้หมอกคลายหลังปีใหม่ :L2:

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2441
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
จ้อยน่าสงสารเนอะ

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-6
จ้อยคิดมากจริง ๆ ทำไมว่าตัวเองแบบนั้น เลอมานรู้สึกหึ่งอะไรนั่นจะไม่ใช่ความรู้สึกหรือเปล่า คนึงขี้หวงน่าดูเลยนะ สิงห์น่าจะคุยกับจ้อยนะ บอกความรู้สึกตัวเองให้จ้อยฟังสิสิงห์

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
คุณชายเล็กช่างดูดีมีความสุขเหลือเกิน อาจารย์คนึงก็หวงออกนอกหน้า
ส่วนน้องจ้อยของเรายังต่ำต้อยหม่นหมองเช่นเดิม
ชีวิตคนเดินดินเหมือนกัน แต่ช่างแตกต่างกันจริง ๆ
คุณชายเล็กเป็นผู้เยียวยาน้องจ้อยหรือนี่

สวัสดีปีใหม่ค่ะ

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
คุณชายกับครูคนึงก็ยังรักกันดี
แต่เมื่อไร น้องจ้อยของเราจะหายมืดมนเสียที

ออฟไลน์ 403

  • 4 0 3 Forbidden
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-2
เมื่อไหร่จ้อยจะกลับมาเป็นปกติเหมือนเดิมนะ ยิ่งอ่านยิ่งสงสาร  :เฮ้อ:

สวัสดีปีใหม่ด้วยค่ะ :mc3:

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +342/-5
แบบนี้คงอีกนานกว่าจะหายนะ  :เฮ้อ:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด