...จอมร้าย...ตอนพิเศษ ของขวัญ ม.ม้า...หน้า 142 (24/12/2020)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ...จอมร้าย...ตอนพิเศษ ของขวัญ ม.ม้า...หน้า 142 (24/12/2020)  (อ่าน 1580516 ครั้ง)

ออฟไลน์ lidelia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-1
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1140 เมื่อ23-06-2012 15:29:39 »

ของขวัญน่ารักน่ากดมากกกกกก  :impress2: :impress2:

พี่โตก็หื่นไปนะ  :laugh:

ว่าแต่ลุงชัยรู้เรื่องของขวัญแล้วเหรอ  :a5:

ออฟไลน์ เฉาก๊วย

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2241
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +251/-6
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1141 เมื่อ23-06-2012 21:33:35 »

อ๊ากกกกกกกกกก  ของขวัญน่ารักเว่อร์ๆๆๆๆๆ  พี่โตไม่รักไม่หลงก็บ้าแล้ววววว  :-[

ขอบคุณน้องบัวมากๆ ค่า ขอให้การสอบผ่านไปด้วยดีนะคะ  :L2:  :pig4:

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1142 เมื่อ23-06-2012 22:44:58 »


หวานกันม๊ากกกกกก
ไม่ติดว่าของขวัญจะน่ารักขนาดนี้
โฮะๆๆ  คุณป้ารีก็ช่างน่ารัก  ส่วนคุณลุงก็สุดยอดไม่เเพ้กัน
อิอิ

ออฟไลน์ RoseBullet

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1143 เมื่อ24-06-2012 01:30:59 »

เรื่องนี้นี่รวบรวมทั้งฉากฮา-ฉากหวาน-ฉากซึ้งไว้ในตอนเดียวกันได้แบบไร้รอยต่อ ทอเต็มผืน หลับเต็มตื่นจริงๆ ยอดเยี่ยม!
โอ๊ยยย อ่านไปก็ปลื้มและหลงของขวัญอ่ะ! ชอบตอนที่ปากตรงกับใจ เข้าไปกอดกับบอกรัก (แต่หลังจากนั้นก็เขินนน)
ปลื้มมมใจแทนพี่โตจริงๆ ของขวัญทำไมน่ารักงี้อ่ะ!!! พอจะเดาได้แล้วว่าพี่โตที่เห็นแกเงียบๆจริงๆแอบเจ้าเล่ห์
แต่ตอนนี้แสดงความเจ้าเล่ห์ออกมาเต็มๆ กร๊ากกก ของขวัญโดนพี่โตแกล้งอ่ะ ชอบๆ เอาอีกๆ

ทางด้านครอบครัวของขวัญก็นั่งเครียดกันเชียว ป้ารีฮาสุดละ ทั้งแต่รีแอคชั่นของแกยันเสื้อผ้าที่เตรียมไปให้ใส่นอน ฮ่าๆๆ
ลุงชัยมาแบบม้ามืด ฉัวะเดียวตายกันเป็นแถบ ฮ่าาาา
ตอนหน้าของขวัญจะเจอแม่พี่โตหรือเปล่าเนี่ย อยากเห็นปฏิกิริยาแม่พี่โต แต่เท่าที่ดูมา ดูคุณแม่จะเป็นคนใจเย็น มีเหตุผลนะ
ลุ้นๆๆๆ สองอาทิตย์ก็รอได้ค่ะ ขอให้การสอบประสบความสำเร็จนะคะ

ออฟไลน์ sam3sam

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2562
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-4
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1144 เมื่อ26-06-2012 12:39:56 »

ของขวัญน่ารักน่าหลงจริงๆว่ะ
ดีใจแล้วก็เป็นปลื้มแทนอิพี่โตเลย :-[

มาเฟียหัวทอง

  • บุคคลทั่วไป
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1145 เมื่อ26-06-2012 17:25:57 »

เค้าจะรอวันที่ 5 อย่างจดจ่อนะตัวเธอ !!!!!

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1538/-8
...จอมร้าย...
SP: จอมขวัญ VS ปวิน
BY: Dezair
………………………

   จอมขวัญ วิมลกิตติไม่เคยคิดอยากจะมีเพื่อนเป็น ‘มัน’ เลยให้ตาย อันที่จริงแล้ว เขาก็ไม่ใช่คนมนุษยสัมพันธ์ดีเยี่ยม ขนาดในโรงเรียน ยังมีแค่เพื่อนกินข้าว เพื่อนนั่งข้างๆ แต่ถ้าถามว่าเป็นเพื่อนสนิทมั้ย เขาตอบได้ทันทีว่า ‘ไม่’


   …แต่ว่า…ไอ้หมอนั่น…มันไม่ได้เป็นเพื่อนที่โรงเรียนด้วยซ้ำ ก็แค่เจอกันที่โรงเรียนสอนพิเศษ…แต่…มารู้จักกันได้เพราะเขานั่งข้างหน้ามัน และมัน…เปิดกระป๋องน้ำอัดลม

   แป๊ก! ซู่!!!!!


   เสียงเปิดกระป๋องพร้อมกับเสียงแก๊สที่อัดอยู่ในนั้นพุ่งทะยานออกมาพร้อมกับน้ำอัดลมสีดำฟองฟ่อด และมัน…ไม่เพียงแค่พุ่งขึ้นไปในอากาศ แต่มันดันพุ่งไปที่แผ่นหลังของคนที่นั่งอยู่ข้างหน้า


   “เฮ้ย!!!” จอมขวัญร้องเสียงดังเมื่อรู้สึกว่ามีน้ำกระเด็นมาโดนหลังเขา และพอหันกลับไปมองก็ถึงกับต้องตาโตเมื่อเห็นว่านักเรียนชายที่นั่งอยู่ข้างหลังส่งยิ้มแหยๆมาให้ พร้อมกับหลักฐานในมือมันอันได้แก่กระป๋องน้ำอัดลมที่ยังมีฟองฟ่อดเต็มปากกระป๋อง!! ไหลทะลักซะยิ่งกว่าท่อประปาแตก!!!


   เขาเอี้ยวตัวมองเสื้อนักเรียนด้านหลังของตัวเอง เห็นคราบน้ำอัดลมเป็นหย่อมๆ มันชื้นเข้ามาถึงเสื้อกล้ามที่สวมอยู่ด้านในแล้วนึกโมโห


   “อ่า…คือ…มันเลอะอ่ะ” ไอ้คนถือกระป๋องน้ำอัดลมบอกเขาเสียงอ่อยๆ และพยายามจะยิ้มให้ แต่จอมขวัญไม่ใช่คนใจดี เขาเงยหน้ามองพร้อมคิ้วขมวดฉับ



   “กูรู้!” จอมขวัญลุกขึ้นยืน จะออกไปห้องน้ำ เขาเหลือบตามามองไอ้ตัวต้นเหตุที่ยังนั่งทำหน้าแหยไม่รู้เรื่องว่าเหตุการณ์อย่างนี้มันจะต้องรีบขอโทษเขา! ไม่ใช่นั่งซื่อบื้อแบบนี้!!!



   “ไอ้ฟู มึงขอโทษเขาดิวะ” เพื่อนมันสะกิดบอก …อ้อ…มันชื่อฟู…ชื่อประหลาดสมกับหน้าตาประหลาดๆของมันนั่นแหละ! จอมขวัญหงุดหงิดหนัก แค่ชื่อประหลาดของมันก็ไม่สบอารมณ์เขาแล้ว



   “เออ ขอโทษนะ…มาๆ เดี๋ยวเราไปช่วยนายเช็ด” แล้วมันก็ลุกขึ้น และไม่รู้ว่าเพราะฟ้าสาปสวรรค์แกล้งรึเปล่า เพราะพอมันลุก…เท้ามันกลับลื่นพรืด! ส่งผลให้มือที่ถือกระป๋องน้ำอัดลมนั้นกระตุกพรวดแล้วสาดน้ำหวานในกระป๋องเข้าใส่เสื้อนักเรียนของจอมขวัญอีกรอบ!!


   “ต…ต…ตาย…ตายห่า…” ไอ้เจ้าของน้ำอัดลมว่าอย่างนั้นด้วยใบหน้าซีดเผือด แต่สำหรับจอมขวัญ…นี่ไม่ใช่แค่ตายห่าแน่นอน!


   “มึง!!!!!”


……………..


   …ไม่ต้องรงต้องเรียนมันหรอกวันนี้!!...



   จอมขวัญนั่งหน้าบูดอยู่บนเคานท์เตอร์อ่างล้างหน้า ทั้งตัวมีเหลือแค่เสื้อกล้ามกับกางเกงนักเรียนสีน้ำเงิน ส่วนเสื้อนักเรียนของเขา ถูกไอ้นักเรียนกางเกงดำหัวเกรียนหน้าประหลาดชื่อประหลาดกำลังซักให้อยู่



   “อ่า นายไปนั่งเรียนก็ได้นะ เดี๋ยวซักเสร็จแล้วเอาไปคืน”



   “จะให้กูไปนั่งเรียนในห้องแอร์ทั้งสภาพแบบนี้?!!” จอมขวัญชี้ให้ดูว่าตอนนี้เขาอยู่ในสภาพแบบไหน อีกฝ่ายเงียบไปเล็กน้อย ก่อนจะเปลี่ยนเป็นยิ้มกว้าง


   “แหม…อยากจะโดดเรียนล่ะซี่! แต่อาจารย์คนนี้สอนสนุกนะเว้ย เรายังชอบเลย”


   “กูไม่ได้อยากโดดเรียน ถ้าไม่ใช่เพราะมึงทำเสื้อกูเลอะ!” เด็กหนุ่มเจ้าของเสื้อนักเรียนเปื้อนน้ำอัดลมตวาดใส่อย่างหงุดหงิด


   ไอ้คนซักเสื้อไม่ได้ตอบอะไรกลับมา มันปิดก๊อกน้ำแล้วบิดหมาด ก่อนจะคลี่ออกดูปรากฏว่าเสื้อสะอาดดีเยี่ยม แต่มันยับยู่ยี่อย่างที่จอมขวัญบอกตัวเองว่าคนอย่างเขาไม่มีทางใส่!



   “อ่ะ เสร็จแล้ว” ไอ้บ้านั่นมันเห็นรึเปล่าว่าเสื้อยังชื้นและยับซะขนาดนั้น!!!



   “มึงจะให้กูใส่เสื้อที่ทั้งยับทั้งชื้นเนี่ยนะ!!”



   “อ้าว ก็นายให้เราซักมันก็ต้องเปียก แล้วพอเปียกก็ต้องบิดให้หมาด พอบิดมันก็ยับ เรื่องแบบนี้มันเป็นตรรกะที่ต้องรู้กันอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ” ยังมีหน้ามีเถียงอีก!! จอมขวัญอยากบีบคอไอ้หัวเกรียนตรงหน้านี่จริงๆ!!



   เสียงโทรศัพท์มือถือดังขึ้น ทำเอาคนที่กำลังมีปัญหากับเขาไม่ทันได้พูดอะไรต่อ มันล้วงกระเป๋ากางเกงหยิบมือถือขึ้นมาดู ก่อนจะเงยหน้าบอก



   “แปบนะ” แล้วมันก็กดรับสาย



   “ว่าไง ปุยฝ้าย” มันกรอกเสียงลงไป เงียบไปสักพักก่อนจะทำตาโตร้องลั่นห้องน้ำ



   “อะไรนะ!! แม่จับได้ว่าพี่ตวงมีบุหรี่!!!”



   “แล้วแม่ว่าไง?!!”



   “…แม่ตัดค่าขนมครึ่งนึง!!! เฮ้ย! ได้ไง!! อาทิตย์หน้าวันเกิดพวกเรานะเว้ย! แล้วอย่างงี้พี่ตวงจะมีเงินไปซื้อของขวัญให้ได้ไงล่ะ!! ไม่ได้ๆ ฟูกลับเดี๋ยวนี้แหละ!!” แล้วไอ้คนโวยวายใส่โทรศัพท์ก็กดวางสายอย่างรีบเร่ง แล้วจึงหันมายัดเสื้อนักเรียนชื้นๆใส่มือจอมขวัญ



   “ที่บ้านเรามีปัญหาด่วนว่ะ ขอตัวไปเคลียร์ก่อนนะ ส่วนเรื่องเสื้อ เดี๋ยวค่อยคุยกันวันหลัง! ไปล่ะ” แล้วมันก็เผ่นแน่บออกจากห้องน้ำทิ้งให้จอมขวัญมองตามอ้าปากค้าง



   “เฮ้ย!!! มึงหนีกันอย่างนี้ได้ไงวะ!!!!!” แต่…ไม่ทันแล้ว…มันหนีไปแล้วเรียบร้อย ทิ้งเสื้อนักเรียนที่ทั้งชื้นและยับเอาไว้ให้เขาดูต่างหน้า



   …ไอ้เวร!!!!!...
………………………………..

   จอมขวัญสาบานว่าไม่ได้อยากจะรู้จัก จากวันนั้นที่เขาต้องเอาเสื้อชื้นๆกลับบ้านไปทั้งสภาพแบบนั้นเพราะไม่อยากนั่งเรียนต่อ จนกระทั่งผ่านมาอีกหนึ่งสัปดาห์ ก็ต้องไปเรียนที่โรงเรียนสอนพิเศษนั่นอีก เขานึกหงุดหงิดเมื่อรู้ตัวว่าจะต้องมีไอ้บ้านั่นนั่งเรียนอยู่ข้างหลังไปตลอดทั้งคอร์ส



   “เฮ้ย! นาย!” ยังไม่ทันจะเดินเข้าตึกที่เป็นสถานที่เรียนพิเศษ ไหล่ของเขาก็ถูกตะปบหมับจนจอมขวัญต้องหันมองอย่างไม่พอใจ และยิ่งไม่พอใจมากขึ้นเมื่อเห็นว่าไอ้คนจับไหล่เขาอยู่คือใคร!



   “ไง…” มันทักทายพร้อมรอยยิ้มกว้างอย่างไม่ได้สำนึกสักนิดว่าเมื่อสัปดาห์ที่แล้วมันทำอะไรเอาไว้



   จอมขวัญปลดมือมันออกจากไหล่ ก่อนจะหมุนตัวหมายจะเดินเข้าตึกเพื่อขึ้นไปเรียน แม้จะเหลือเวลาอีกกว่าครึ่งชั่วโมงก่อนจะเริ่มเรียนก็เถอะ



   “เฮ้ย! เดี๋ยวก่อนดิ จะรีบไปไหนล่ะ ไปกินแมคด้วยกันก่อน” แต่ไอ้บ้านั่นดันคว้าแขนเขาเอาไว้อย่างรวดเร็ว และก่อนที่จอมขวัญจะได้โวยวาย มันก็ลากเขาข้ามไปอีกฝั่งถนนที่เป็นห้างสรรพสินค้าเรียบร้อย!


……………………..

   แล้ว…เด็กนักเรียนกางเกงน้ำเงินหน้าบูด ก็ต้องมานั่งกินอาหารจานด่วนกับไอ้เด็กนักเรียนหัวเกรียนกางเกงดำหน้าระรื่น!!



   “กินดิ ของเรามีเยอะ” ไอ้เด็กกางเกงดำเลื่อนถาดของตัวเองมาให้เขา แต่จอมขวัญหยิบน้ำอัดลมที่ตนสั่งมาขึ้นดูดเป็นการตัดปัญหาไม่กินของมัน แค่เขามานั่งกับมันก็มากเกินพอแล้ว!



   “เออว่ะ ยังไม่ได้แนะนำตัวเลย เราชื่อฟู”


   “ชื่อประหลาด”


   “มีแต่คนพูดงี้แหละ แต่ทำไงได้วะ พ่อแม่ทำร้านอาหาร ลูกก็ต้องชื่อเป็นของกิน”


   “ฟูเนี่ยนะ? ชื่อของกิน?!”


   “อ้อ มาจากชื่อถ้วยฟูน่ะ” ประหลาดหนักกว่าเดิมซะอีก! จอมขวัญไม่ได้พูดอะไรต่อ เขาพยายามไม่สนใจมัน และนึกภาวนาขอให้มันกินให้เสร็จเร็วๆ! เขาจะได้ไปจากไอ้บ้านี่ซะที!


   “แล้วนายชื่ออะไร” นั่น! แล้วมันไม่สนใจเขาบ้างได้มั้ย!


   “จอม” จอมขวัญจำต้องตอบ เพราะไอ้คนถามเล่นจ้องหนัก ขนาดมือมันถือเฟรนซ์ฟรายเอาไว้ แม่งยังค้างไว้แบบนั้นไม่ยอมเอาเข้าปากเลย!


   “เฮ้ย! ชื่อแปลกว่ะ ฟังแล้วเหมือนจอมปลวกเลยอ่ะ!” เจ้าของชื่อ ‘จอม’ ถึงกับอ้าปากค้างที่ถูกวิจารณ์กันซึ่งๆหน้า


   …ถ้าชื่อเขาแปลก! แล้วชื่อมันไม่แปลกกว่ารึไง?!!...


   “ชื่อจริงชื่ออะไร” ไอ้คนวิจารณ์ชื่อแบบไม่รู้ร้อนรู้หนาวถามอีก


   “จอมขวัญ!”


   “อืม…งั้นเราเรียกนายว่ากิฟท์ดีกว่า…”


   “ไม่ได้ชื่อกิฟท์!” จอมขวัญตะคอกใส่อย่างอารมณ์ไม่ดี แต่ไอ้คนกัดแฮมเบอร์เกอร์กลับพยักหน้ารับรู้กันง่ายๆ



   “รู้แล้วว่าไม่ได้ชื่อกิฟท์ ก็เลยตั้งให้ใหม่ไง เราไม่อยากเรียกนายว่าจอมอ่ะ ฟังดูเหมือนจอมปลวก จะเรียกนายว่าขวัญ…มันก็…แปลกๆว่ะ คนชื่อขวัญมันต้องน่ารักๆ ตัวเล็กๆ ขาวๆ ผมยาวๆ ตาโตๆ ประมาณนี้ไม่ใช่เหรอวะ…เพราะงั้นเรียกกิฟท์แหละดีแล้ว…เอ้ย! ไม่ดีๆ ต้องเรียก ‘กิฟฟุ’ จะได้เข้ากับชื่อเรา ‘ถ้วยฟู’ กับ ‘กิฟฟุ’ …อ่ะ มาดื่มสาบานกันหน่อยยยย…” แล้วไอ้คนตั้งชื่อใหม่ให้จอมขวัญก็ยกแก้วน้ำอัดลมของมันมาชนกับแก้วในมือเขา ก่อนจะเอาหลอดเข้าปากแล้วดูดอึกใหญ่


   “ฮ้า…ยังไม่อิ่ม…เดี๋ยวขอไปซื้อเพิ่มก่อนนะ” ไอ้บ้านั่นยิ้มกว้างแล้วลุกจากโต๊ะตรงดิ่งไปที่เคานท์เตอร์ จอมขวัญได้แต่มองตาม


   …ขนาดสั่งอาหารมันยังยิ้มจนตาแทบมิดเลย…



   …ทั้งๆที่รุ่นราวคราวเดียวกัน แต่เขากับมัน ยิ้มและหัวเราะ เป็นจำนวนต่างกันเท่าไหร่นะ…ทำไม…มันถึงยิ้มได้ตลอด แล้วเขา…ทำไมอารมณ์เสียได้ตลอด…



   ไอ้ชื่อประหลาด ‘ถ้วยฟู’ เดินกลับมาแล้วพร้อมอาหารอีกชุด ดูเหมือนมันจะอารมณ์ดีกว่าเมื่อกี้อีก



   “กินหมดเหรอ” นี่เป็นครั้งแรกที่จอมขวัญเป็นคนชวนคุย เขาอดไม่ได้ เพราะเห็นมันผอมกะหร่อง ส่วนสูงก็ไม่ได้สูงไปกว่าเขาเสียเท่าไหร่ แต่มันกลับกินเยอะขนาดนี้…


   “ฉลองวันเกิดตัวเองเว้ย! นายคิดว่าลูกชายเจ้าของร้านอาหารจะมีโอกาสได้กินอะไรแบบนี้บ่อยๆเหรอ” ว่าแล้วมันก็ใช้สายตาโบ้ยไปที่ ‘อะไรแบบนี้’ ที่อยู่ตรงหน้ามัน



   “ตอนเด็กๆ เคยบอกแม่ให้พาไปกิน ‘ไก่ผู้พัน’ แม่บอกว่าพ่อทำ ‘ไก่นายพล’ ได้ ให้กลับไปกินที่ร้าน นายเชื่อมั้ย…เรากินแต่ ‘ไก่นายพล’ จนเพิ่งมารู้รสชาติของ ‘ไก่ผู้พัน’ จริงๆก็ตอนม. 1นี่เอ๊ง!”



   “แต่ก็ดีแล้วไม่ใช่รึไง อย่างน้อยก็มีพ่อแม่ทำให้กิน” จอมขวัญเสียพ่อแม่ไปเมื่อปีที่แล้ว ตอนนี้เขาอาศัยอยู่กับลุงป้า และลูกชายของพวกท่าน แม้ครอบครัวนี้จะรักและเอ็นดูเขา แต่…ครอบครัวอื่นก็คือครอบครัวอื่น…จอมขวัญโหยหาครอบครัวของตัวเอง ครอบครัวที่มีพ่อ มีแม่และเขาเหมือนเดิม…



   “นายไม่ได้อยู่กับพ่อแม่เหรอ” ไอ้คนเบิ้ลชุดที่สองเอ่ยปาก ขณะเริ่มแกะห่อแฮมเบอร์เกอร์ออก



   “อืม…” เขาได้แต่ตอบสั้นๆ



   “อย่างนี้ก็น่าสงสารพ่อแม่ของนายสิ นายบอกว่าพวกเขาไม่ได้อยู่กับนาย แต่นายรู้มั้ยพ่อแม่อยู่กับนายตลอดแหละ” จอมขวัญคิ้วขมวดอย่างไม่เข้าใจ แต่ไอ้คนทิ้งประเด็นเอาไว้กลับจ้วงเฟรนซ์ฟรายไม่หยุด ทั้งๆที่อีกมือมันยังถือแฮมเบอร์เกอร์อยู่เลย…ดูมันอดอยากอาหารนอกบ้านมากจริงๆ…



   “หมายความว่าไง”



   “ก็…พ่อแม่เราสอนเสมอ ว่าพวกเขาอยู่กับเรา ต่อให้วันนึงข้างหน้า พ่อกับแม่จะตาย เขาก็ยังอยู่ในใจเรา ถ้าวันไหนเกิดบ้าพูดขึ้นมาว่าพ่อกับแม่ไม่ได้อยู่กับเราอีกแล้ว แม่บอกว่าแม่จะมาเข้าฝันแล้วใบ้หวยแบบผิดๆให้เราซื้อจนหมดตัว เราจะได้สำนึกว่าพ่อแม่ยังอยู่กับเราเสมอ ร้ายมั้ยล่ะ” จอมขวัญนั่งอึ้ง นึกในใจว่าไอ้บ้านี่ต้องโม้แน่ๆ พ่อแม่ที่ไหนจะพูดขู่ลูกแบบนี้


   “พ่อแม่ของนายก็เหมือนกัน เขายังอยู่กับนาย แต่ที่นายพูดว่าเขาไม่ได้อยู่กับนาย เพราะนายจะเอามาเป็นข้ออ้างเวลาตัวเองทำอะไรผิดก็โทษว่าเพราะพ่อแม่ไม่อยู่คอยสั่งสอน…ใช่มั้ยล่ะ”


   “ไม่ใช่!!”


   “งั้นก็คิดซะใหม่ เขาอาจจะไม่มีตัวตนให้นายเห็นหรือจับต้อง อาจจะไม่ได้อยู่ใกล้ๆ อาจจะเหลือแค่รูปถ่าย เหลือแค่ความทรงจำ แต่นั่นก็แสดงว่าครั้งหนึ่งเขาเคยอยู่กับนายอย่างมีความสุข คนที่อยู่ด้วยกันแล้วมีความทรงจำดีๆเหลือเก็บเอาไว้ ไม่ใช่ทุกคนในโลกจะมีนะเว้ย นายโชคดีแล้ว” ไอ้คนชื่อแปลกมันว่าอย่างนั้นแล้วถึงได้มีโอกาสกัดแฮมเบอร์เกอร์ที่ถือค้างมาแสนนาน


   จอมขวัญได้แต่มองคนตรงหน้า…เขานิ่งอึ้งไปกับคำพูดของมัน…


   …รู้แล้วว่าทำไม…เขากับมันถึงได้ยิ้มต่างกัน หัวเราะต่างกัน…ทั้งๆที่อายุเท่ากัน…

   …………………………………


   หลังจากนั้น จอมขวัญก็ได้เพื่อนใหม่ชื่อถ้วยฟู แม้จะอยู่ต่างโรงเรียน แต่กลับสนิทสนมอย่างรวดเร็วเรียกมึงขึ้นกูได้ในเวลาไม่นาน เด็กหนุ่มจากโรงเรียนเอกชนชื่อดังยอมรับเต็มปากว่า ‘ถ้วยฟู’ นักเรียนกางเกงดำคือเพื่อนสนิท…จนกระทั่ง…เกิดเรื่องใหญ่ขึ้นมา และเขาต้องไปเรียนต่อต่างประเทศอย่างกะทันหัน


   …จอมขวัญไป…ทั้งๆที่ไม่ได้บอกลาเพื่อนสนิทที่ชื่อถ้วยฟูเลยแม้แต่นิดเดียว…

…………………………………..

   “ลงทางด่วนแล้ววิ่งเข้าเส้นทางเลียบเมือง ร้านอยู่ซ้ายมือชื่อร้านเตาถ่าน…ครับ…ถ้าถึงแล้วเดินเข้ามาในร้านเลยนะ เดี๋ยวสั่งอาหารรอ” จอมขวัญกดตัดสายเมื่อนัดแนะเรียบร้อยแล้ว เขาก้มลงมองเมนูในมืออีกครั้ง ก่อนจะหันไปสั่งอาหารเป็นกับข้าว 3-4 อย่างและข้าวเปล่าอีก 1 โถ


   “แค่นี้ก่อนครับ” เขาปิดเมนู บริกรสาวทวนรายการอาหารก่อนจะจากไป


   ชายหนุ่มเหลือบตามองรอบสวนอาหารที่อวลไปด้วยแสงสีส้มอมเหลือง วันนี้วันอังคาร แม้จะเริ่มค่ำแล้วแต่ลูกค้าไม่เยอะนัก จึงออกจะสบายหูสบายตา


   เห็นสวนอาหารแบบนี้ทีไร เขาคิดถึงเพื่อนเก่าที่ชื่อถ้วยฟูคนนั้นทุกที รายนั้นชอบมาโม้ให้ฟังบ่อยๆว่าที่บ้านทำกิจการสวนอาหาร ชวนให้เขาไปกินหลายครั้ง แต่จอมขวัญไม่ได้ไปสักที จนกระทั่งต้องไปเมืองนอก แล้วพอกลับมา เขาก็ไม่รู้ว่าจะติดต่อยังไง เรียนก็คนละโรงเรียน ชื่อโรงเรียนของฝ่ายนั้นเขาก็ไม่เคยถาม เบอร์โทรศัพท์ก็หายไปหมด


   …คิดแล้วก็น่าเสียดาย…มันอาจจะเป็นเพื่อนเพียงคนเดียวในชีวิตนี้ ที่เขาแพ้ทาง…ใช่…เขาแพ้ทางมัน…



   จอมขวัญยิ้มบางเมื่อคิดถึงเรื่องเก่าๆเมื่อสิบกว่าปีก่อน จนกระทั่งเสียงหนึ่งฉุดสติเขาออกมา



   “คุณถ้วยฟูคะ โทรศัพท์จากเจ้ค่ะ เจ้บอกว่าด่วนมากกกกกก” เขาชะงักกึก ก่อนจะรีบหันไปมองตามเสียงอย่างติดใจ


   …ถ้วยฟู!...ชื่อเหมือนหมอนั่น!...


   “ด่วนมากแล้วท็อป ซีเคร็ตมั้ยจ๊ะ แต่พี่ถ้วยฟูรู้จักแต่นางฟ้าวิคตรอเรีย ซีเคร็ต อู้ย! ของซีซั่นนี้ขางามมากๆๆๆๆๆ”


   “แต่หนูว่าขาคุณธันน่าจะงามกว่านะคะ”


   “แต้ว! พูดจาไม่เป็นมงคล พูดถึงธัน เดี๋ยวธันก็มาหรอก นี่มันวันประกาศอิสรภาพความโสดของฉันนะเว้ย! วู้!”


   “ค่ะๆ หนูเห็นคุณถ้วยฟูประกาศอิสรภาพทุกครั้งที่คุณธันไม่อยู่แหละค่ะ ไปรับโทรศัพท์เถอะค่ะ เจ้บอกมาว่าด่วนมากๆ”


   “เออๆ”


   จอมขวัญพยายามชะเง้อมองว่าใครที่ถูกเรียกว่าถ้วยฟู แต่เขาก็เห็นเพียงแค่ชายหนุ่มในชุดขาวเหมือนชุดพ่อครัวที่ยืนหันหลังให้เขาอยู่ ก่อนจะเดินเลี้ยวลับตาเขาไป


   …ไม่เห็นหน้า…แต่…ชื่อถ้วยฟู…ชื่อประหลาดแบบนี้จะมีคนชื่อซ้ำอยู่อีกเหรอ…


   “น้องๆ” ไวเท่าความคิด จอมขวัญหันไปเรียกพนักงานที่ยืนรอให้บริการอยู่ใกล้ๆ


   “คะ”


   “ที่นี่มีคนชื่อถ้วยฟูด้วยเหรอ”


   “ค่ะ คุณถ้วยฟูเป็นลูกชายเจ้เจ้าของร้านค่ะ”


   …ลูกชายเจ้าของร้าน!!...ถ้วยฟูเพื่อนเก่าของเขาก็เป็นลูกเจ้าของกิจการร้านอาหารเหมือนกัน (ถ้าเรื่องที่มันโม้เป็นความจริงล่ะก็นะ)


   “ไปตามเขามาที่โต๊ะนี้ได้มั้ย?!”


   “เอ่อ…มีอะไรรึเปล่าคะ”


   “ไปเรียกมาหน่อยได้มั้ย” จอมขวัญย้ำด้วยน้ำเสียงจริงจัง


   “ได้ค่ะๆ” พนักงานสาวรีบรับคำ ก่อนจะวิ่งจากไป จอมขวัญนั่งรออยู่อึดใจหนึ่ง ก่อนที่จะเห็นชายในชุดพ่อครัวเดินออกมาจากมุมนั้น เขาชะงักค้างเมื่อเห็นหน้าของอีกฝ่ายจากที่ไกลๆ


   …มันจริงๆ!! ไอ้ถ้วยฟูจริงๆ!!!...


   และก่อนที่จอมขวัญจะได้ส่งเสียงเรียกออกไป เสียงของฝ่ายนั้นก็ดังลั่นเหมือนจะแนะนำเขาให้คนทั้งโลกได้รู้จัก


   “เฮ้ย!! ไอ้กิฟฟุ!!!”


………………………………..

   
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-06-2012 19:32:39 โดย Dezair »

ออฟไลน์ Dezair

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1538/-8



‘รอกูแปบ’ พอมันตะโกนบอกชื่อเขาที่มันเป็นคนตั้งให้คนทั้งร้านรับรู้แล้ว มันก็หายหน้าไป ทิ้งจอมขวัญเอาไว้กับสายตาลูกค้าในร้านที่พากันยิ้มขำกับชื่อ ‘กิฟฟุ’ …ไอ้บ้าเอ๊ย!! ทำเรื่องน่าอายให้เขาตลอด!!!...


   “ที่ร้านไม่ให้นั่งกับลูกค้า เลยต้องไปถอดชุดออกก่อน” มันกลับมาอีกครั้งในชุดธรรมดาอันได้แก่เสื้อยืดกางเกงยีนส์


   มันโตขึ้นสมกับที่ไม่ได้เจอกันสิบกว่าปี หน้าตามันเปลี่ยนไปเล็กน้อย แต่รอยยิ้มตาแทบมิดของมันยังเหมือนเดิม


   “น้องแก้ว ไปบอกพ่อครัวว่าโต๊ะเจ็ดนี่ขอกับข้าวแบบเร่งด่วน ถ้าถามว่าทำไม บอกว่า ‘เส้นพี่ถ้วยฟู’ นะจ๊ะ” แล้วมันก็หันไปสั่งกับพนักงานสาว อย่างที่ทำเอาจอมขวัญต้องรีบห้าม


   “เฮ้ย ไม่ต้อง กู…เอ่อ…เราไม่รีบ รอคนอยู่น่ะ”


   “อ้อ…งั้นน้องแก้วไปบอกใหม่ ยังไม่ต้องทำกับข้าวของโต๊ะเจ็ด ไว้จะปิดครัวค่อยทำก็ได้” จอมขวัญมองไอ้คนยิ้มตามิดแล้วได้แต่ส่ายศีรษะไปมา


   …มันยังกวนประสาทไม่เปลี่ยน…


   พนักงานสาวจากไปแล้ว คนชื่อประหลาดว่า ถ้วยฟู ก็เลยอัญเชิญตัวเองนั่งร่วมโต๊ะกับเพื่อนเก่าที่ไม่ได้เจอกันนาน


   “เป็นไงวะ สบายดีเปล่า เห็นเพื่อนมึงบอกว่ามึงไปเรียนเมืองนอก” น่าแปลก…ทั้งๆที่จอมขวัญยั้งปากไม่ขึ้นมึงขึ้นกู เพราะเห็นว่าจากกันไปนาน แต่อีกฝ่ายกลับเรียกเขาอย่างสนิทปาก และดูเหมือนมันจะสนิทใจที่จะเรียกแบบนี้เสียด้วย


   …มันยังเหมือนเดิม…ยังเป็นคนเข้าถึงง่าย สบายๆ รอยยิ้มมากมายบนหน้ามันยังเผื่อแผ่ทุกคนรอบข้าง…


   “อือ”


   “ตอนจะไปก็ไม่บอก กูโกรธมึงเป็นวันๆเลย ถ้าบอกกันสักคำ กูจะได้ไปยืนส่งมึงที่สนามบินบ้าง เท่ห์จะตายมีเพื่อนไปเรียนเมืองนอก แล้วนี่มึงไปเรียนต่อที่ไหนมา? ดาวอังคาร?”


    “ดาวอังคารพ่อมึงสิ!”


   ไอ้ถ้วยฟูหัวเราะเอิ้กอ้ากดูมันสมใจที่กวนประสาทเขาได้


   “แล้วกลับมานานยัง? ไม่คิดจะติดต่อกูเลยรึไงวะ นี่ถ้าไม่เจอกันวันนี้ กูคิดว่ามึงไปเที่ยวดาวเสาร์ต่อแล้วนะเนี่ย”


   “กูไม่รู้จะติดต่อมึงยังไง”


   “เออ จริงว่ะ มึงไปนู่นก็คงไม่ได้เอาเบอร์กูไปด้วย แล้วนี่ก็ทำเบอร์กูหายไปแล้วล่ะสิ แต่เบอร์เก่ากูก็เปลี่ยนไปนานแล้ว แล้วมึงจะไปอีกเปล่า เอาเบอร์กูไปเตรียมไว้เลย ถ้าจะไปอีกรบกวนบอกกูคนแรก กูต้องหาผ้าเช็ดหน้าลูกไม้ไปยืนซับน้ำตาส่งมึงที่สนามบิน” แล้วมันก็พล่ามพร้อมกับหยิบโทรศัพท์มือถือขึ้นมา จอมขวัญมองท่าทางกวนๆของเพื่อนเก่ารายนี้แล้วได้แต่ยิ้มบาง


   …กาลเวลาทำอะไรมันไม่ได้จริงๆ สิบกว่าปีที่ไม่ได้เจอกัน มันไม่ได้ลดความเป็น ‘ถ้วยฟู’ ลงเลย…ยังบ้าๆบอๆ ยังกวนประสาท ยังทำอะไรเอาแต่ใจไม่เปลี่ยน…และมันก็ยัง…เป็นคนที่เขาแพ้ทางไม่เปลี่ยนจริงๆ…


   “เอ้า! บอกเบอร์กูได้รึยัง น้องกิฟฟุ จะให้กูรอจนแบทหมดก่อนมั้ย?” จอมขวัญได้แต่หัวเราะ


   “มึงนี่ยังกวนตีนเหมือนเดิม”


   “แต่มึงไม่เหมือนเดิมนะ กิฟฟุ…มึง…ดูมีความสุขว่ะ” จอมขวัญนิ่งไป เขามองเพื่อนเก่าที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามอย่างคาดไม่ถึงเพราะไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะพูดราวกับรู้จักตัวตนของเขาขนาดนี้


   “…แสดงว่ามีเมียแล้วอ่ะดิ” ถ้วยฟูทำหน้าตาล้อเลียนเปิดเผย


   “เฮ้ย! ไม่มีเว้ย!”


   “อ้าว แล้ว…คนที่มึงรอนี่ล่ะใคร? ลูกของน้าของเพื่อนของพี่ของพ่อของเด็กข้างบ้านเหรอวะ?” จอมขวัญเงียบกริบ เขามองเห็นแววเจ้าเล่ห์เหลือร้ายในดวงตาระยิบระยับของไอ้คนที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม รู้ทันทีว่าเขาแพ้ทางมันอีกรอบ


   “แล้ว…มึงไม่มีรึไง ทำมาเป็นคาดคั้นกู” เขาเฉไฉไปที่เรื่องของมันแทน


   “มีดิ ถ้ามึงเจอแล้วจะตกใจ หล่ออย่างงี้!” ไอ้ถ้วยฟูยกนิ้วโป้งขึ้นมาข้างนึง “รวยอย่างงี้!!” มันยกนิ้วโป้งขึ้นมาอีกข้าง “และที่สำคัญ รักกูบูชากูเป็นที่สุด!” แล้วมันก็ทำหน้าเคลิ้ม แต่คนฟังกลับสติหลุดไปตั้งแต่ประโยคแรกในการพรรณนาแล้ว


   “หล่อ?!” …หรือไอ้ถ้วยฟูมีแฟนเป็นทอมวะ?!...


   “เออ หล่อโคตรๆ! สาวๆน้ำตาตกกันครึ่งเมืองเลยมึง ตอนเขามาอ้อนวอนขอให้กูเป็นแฟน” …ถึงขั้นอ้อนวอนกันเลยทีเดียว!!... จอมขวัญไม่รู้ว่าเพื่อนโม้หรือไม่ แต่ติดใจอยู่ที่ประเด็นเดียวคือ ‘แฟนมันหล่อ’…นี่หมายความว่า…


   “ฟ…แฟนมึง…แฟนมึงเป็นทอมเหรอ?”


   “เฮ้ย! ทอมแล้วจะมารักกูบูชากูได้ยังไง? แฟนกูเป็นผู้ชาย”


   “ผู้ชาย!!!!”


   “อืม….ไม่ต้องทำหน้าตกใจหน่า กูแค่มีแฟนหนุ่มคนเดียวเอง ส่วนกิ๊กก็มีแต่สาวๆทั้งนั้นแหละ” แล้วไอ้คนมีแฟนหนุ่มแค่คนเดียวก็หัวเราะเหมือนสุขใจกับชีวิตตัวเองเสียเหลือเกิน


   “แล้ว…มึง…เปิดเผยอย่างงี้เล้ย? มึง…เอ่อ…ไม่กลัว…” จอมขวัญถามตะกุกตะกัก แต่คนไม่เคยกลัวอะไรในโลกกลับยักไหล่ไม่แคร์


   “เฮ้ย! น้องกิฟฟุ! นี่กูจะสอนไว้เลยนะ มึงอย่ากลัวใครมากกว่ากลัวเมีย! คนกลัวเมียเจริญทุกคน เชื่อกู!!”


   “หมาย…หมายความว่า…มึง…เอ่อ…มึงเป็น…เอ่อ…คือ…ผู้ชายคนนั้นของมึง เป็นเมียมึงเหรอ” จอมขวัญถาม เขาเหมือนจะเห็นถ้วยฟูชะงักไปนิดนึง ก่อนที่มันจะยืดหน้าคอตั้งตรงแล้วตบอกตัวเองดังปั้กๆ!



   “แน่น้อน!!”


   …ไอ้ถ้วยฟูมีเมียเป็นผู้ชาย…อ่า…คราวนี้จอมขวัญเลยได้แต่เงียบ เพราะถ้าเกิดหลุดปากออกไปว่าเขาก็มีแฟนเป็นผู้ชายเหมือนกัน แต่สถานะของเขาดันเป็น…เอ่อ…เป็นเมีย…เขาจะต้องถูกมันล้อไปตลอดชีวิตแน่ๆ…


   “คุณถ้วยฟูคะ” ยังไม่ทันที่เพื่อนเก่าเพื่อนแก่จะได้คุยกันมากกว่านั้น เด็กเสิร์ฟสาวก็วิ่งเข้ามาหาที่โต๊ะ


   “คุณธันบอกว่าใกล้จะถึงแล้วค่ะ” ถ้วยฟูแค่พยักหน้ารับรู้ จอมขวัญจ้องหน้าเพื่อนรัก ก่อนจะเอ่ยปากถาม


   “ธัน…เอ่อ…คนนี้เมียมึงใช่มั้ย”


   “อ่า…ใช่! เมียกูเอง…เอ่อ…แต่…แต่มึงอย่าเอาไปพูดที่ไหนล่ะ คือ…อ่า…เขาเป็นเมียกูทุกเวลา ยกเว้น…เวลาบนเตียง…”



   “ฮะ?...หมายความว่าไงวะ”


   “ก็…ก็…ก็…ก็เวลาปกติกูเป็นผัว แต่เวลาบนเตียงก็สลับให้กูเป็นเมียแทน ชีวิตคู่จะได้ซาบซ่านไงมึง” แล้วถ้วยฟูก็พยายามโม้แหลกลาญว่าเวลานอกเตียงนั้นตัวเป็น ‘สามี’ แต่เพียงผู้เดียว แต่จอมขวัญเหมือนจะเห็นความจริงข้างหลังมันแล้ว ที่พยายามพูดมาตั้งนานนี่เพื่อให้ดูดีและมีความเหนือเท่านั้นเอง ไอ้ถ้วยฟูนะไอ้ถ้วยฟู!


   “ตอนนี้กูกำลังรอเวลาเหมาะๆอยู่ แล้ววันหนึ่งกูจะเป็นผัวทุกเวลา!” จอมขวัญล่ะหน่ายกับไอ้เพื่อนเก่ารายนี้เสียจริง ยังมีหน้ามาทำเป็นมุ่งมั่น! ไอ้เวรเอ๊ย!! กูไม่เชื่อมึงแล้ว!


   “ว่าแต่มึงเหอะ สรุปแล้วว่าไง จะบอกกูได้รึยังว่าแฟนมึงเป็นใคร ชื่ออะไร ทำมาหากินอะไร” มันซักซะยิ่งกว่าลุงกับป้าเขาเสียอีก


จอมขวัญอึกอักพูดไม่ออก ถ้าหากคนรักของเขาเป็นผู้หญิงธรรมดา ก็คงจะพูดง่ายกว่านี้…เสียแต่ว่า…


   “กิฟฟุ…กูรู้ว่ามึงเคยสงสัยว่าทำไมคนอย่างกูถึงดูมีความสุขมากกว่ามนุษย์ชาวโลกคนอื่นๆ มึงอยากรู้มั้ยว่าเพราะอะไร เพราะว่ากูยอมรับความสุขนั้นอย่างเต็มใจ ไม่ว่ามันจะมาในรูปแบบไหน จะมาแค่เล็กน้อยแค่ไหน แต่ในเมื่อมันเป็นความสุข กูก็พร้อมจะรับมันเข้ามาในชีวิต และพร้อมจะบอกให้คนรอบข้างได้รับรู้ เรื่องที่กูมีแฟนเป็นผู้ชายก็เหมือนกัน กูมีความสุขที่ได้รักกับคนคนนี้ กูมีความสุขที่ได้อยู่กับคนคนนี้ จริงอยู่ บางครั้งก็บอกใครไม่ได้ว่าไอ้คนที่ยืนหล่ออยู่ข้างๆกูเป็นแฟนกูเอง แต่กูก็พยายามทำให้เขารับรู้ว่ากูมีความสุขที่ได้รักเขา ได้อยู่กับเขา…”


   “เคยมีคนสงสัยมั้ย”


   “มีดิวะ เยอะแยะออก…แต่ก็แค่สงสัยนี่ ไม่มีใครเดินเข้ามาถามตรงๆหรอก คนพวกนี้สนุกกับการมีข่าวลือเอาไว้เล่ามากกว่าอยากจะรู้ว่าข่าวลือที่ได้ยินมาเป็นความจริงรึเปล่า…เพราะงั้นกูก็เลยไม่รู้จะกังวลไปทำไม วันนี้เรื่องของกูกับแฟนกูอาจจะเป็นประเด็น แต่วันพรุ่งนี้มะรืนนี้มันก็มีเรื่องอื่นอีกเยอะแยะให้คนพูดกัน ถ้ามัวแต่กังวลก็เสียเวลาเปล่าๆ เอาเวลาไปมีความสุขลันล้าขึ้นสวรรค์กับแฟนดีกว่า”



   …มันยังคงเป็นถ้วยฟูที่ยอมรับเรื่องราวในชีวิตได้อย่างมีความสุข…เป็นคนที่น่าอิจฉาจริงๆ…


   “อ้าว กลายเป็นว่ากูพูดคนเดียว แล้วไง…เรื่องแฟนมึงอ่ะ บอกกูได้รึยังว่าเป็นยังไง”


   “ก็…ดี”


   “ดีคืออะไร? เขารักมึงมากกกกกก?”


   “ก็…ไม่รู้…กูไม่เคยถาม”


   “เฮ้ย! มึงเริ่มถามได้แล้ว จะรอถามตอนอายุ 90 รึไง”


   “แล้วมึงเคยถามเหรอ” ถ้วยฟูยืดไหล่อย่างเต็มภาคภูมิ


   “ไม่เคย…แต่กูมั่นใจว่าเขารักกูมากกกกกก” มั่นใจกับหลงตัวเอง จอมขวัญคิดว่าเพื่อนคนนี้เป็นอย่างหลังมากกว่า


   “…ถ้ามึงมั่นใจแบบที่กูมั่นใจล่ะก็ ไม่ต้องถามก็ได้ แต่หน้าอย่างมึง…กูว่าคืนนี้กลับไปมีออเซาะเข้าไปถามแน่น้อนนนน…” แล้วถ้วยฟูก็ยิ้มกวนอย่างที่จอมขวัญนึกอยากจะกระโดดเตะมันสักที


   “ของขวัญ…” เสียงเรียกดังขึ้น ทำเอาเจ้าของชื่ออย่างจอมขวัญต้องหันไปมอง เขานิ่งไปเล็กน้อยเมื่อเห็นว่าคนที่นัดเอาไว้มาแล้ว


   …แล้ว…เขา…จะแนะนำให้ถ้วยฟูรู้จักยังไงดี…


   “อ่า…สวัสดีครับ ผมเป็นเพื่อนกิฟฟุ” ยังไม่ทันที่จอมขวัญจะได้แนะนำ ถ้วยฟูก็ลุกขึ้นยืนจัดการแนะนำตัวเองเสร็จสรรพ แถมเรียกเขาว่ากิฟฟุอีกต่างหาก…เลิกเรียกไอ้ชื่อบ้านี่ได้มั้ยเนี่ย


   “พี่โต…นี่ถ้วยฟู” จอมขวัญเลยต้องลุกจากเก้าอี้แล้วเปิดปากแนะนำให้ร่างสูงรู้จักกับเพื่อนเขา ก่อนจะหันมาทางถ้วยฟูที่ทำเป็นยิ้มการค้า แต่เขาเห็นรอยวิบๆในดวงตามัน


   …มันต้องรู้แล้วแน่ๆว่าอะไรเป็นอะไร…


   “กิฟฟุ แนะนำพี่โตของมึงให้กูรู้จักหน่อยสิ” แล้วมันก็เข้ามากระแซะไหล่เขา


   “นี่พี่โต…” จอมขวัญตัดปัญหาการกระแซะอันน่ารำคาญของมันด้วยการผายมือไปทางร่างสูงที่ยืนอยู่ใกล้ๆ


   “แล้ว…สถานะล่ะ? อ๋ออออออ…ลูกของน้าของเพื่อนของพี่ของพ่อของเด็กข้างบ้านใช่มั้ย?” ไอ้ถ้วยฟูถามแค่ปาก แต่ตามันวิบวับเหมือนรู้เช่นเห็นชาติและเข้าใจอยู่แล้วว่าคำตอบจะออกมาในรูปแบบไหน


   “เขา…เป็นแฟนกู…” จอมขวัญเอ่ยปาก


   “ก็แค่นี้…” ถ้วยฟูยิ้มกว้างเหมือนถูกใจ ก่อนจะหันไปยิ้มให้ ‘แฟนเพื่อน’


   “ถ้ายังไงตามสบายนะครับ” เขาหันกลับมาทางจอมขวัญอีกครั้ง “มื้อนี้กูเลี้ยงนะ กิฟฟุ แต่ถ้าสะเล่อสั่งเกินห้าพัน กูคิดดอกเบี้ยส่วนที่เกิน 10 เท่าแล้วมึงต้องจ่ายเอง! อิอิ” แล้วพอเหลือแค่จอมขวัญและอธิปแล้ว ร่างสูงก็หันมาทางคนข้างกาย


   “ของขวัญ ทำไมถึงบอกเพื่อนว่าพี่เป็น…” อธิปไม่ได้กังวลเรื่องตัวเอง แต่เพราะเขารู้ว่าความสัมพันธ์ของเขาและจอมขวัญนั้น เป็นเรื่องที่ตัวจอมขวัญเองต่างหากที่ไม่เคยอยากจะพูดถึง การมีคนรักเป็นผู้ชายทั้งๆที่ตัวเองก็เป็นผู้ชายนั้นทำใจได้ยาก แม้จะรักมากเพียงใดก็ตาม และเพราะแบบนั้นอธิปจึงไม่เคยเรียกร้องขอให้อีกฝ่ายระบุสถานะเขาเลยสักครั้ง ไม่ว่าใครจะถามอะไรหรือสนิทสนมกับพวกเขามากแค่ไหน ความสัมพันธ์ที่บอกออกไปมีเพียง ‘เป็นพี่น้อง’ และร้ายสุดถึงขั้น ‘เป็นแค่คนรู้จัก’   


   “ก็…ขวัญแค่อยากอวด ว่าตอนนี้กับในอดีต ขวัญไม่เหมือนเดิมแล้ว” จอมขวัญมองตามแผ่นหลังของเพื่อน “…ขวัญมีความสุขแล้ว” ร่างโปร่งเหลือบตามามองคนข้างกายแล้วยิ้มให้


   …จากนี้ไป เขาจะมีความสุขให้ได้ทุกวัน แม้ว่าความสุขนั้นจะเล็กน้อยเพียงใด เขาก็ยินดีรับมันเข้ามาในชีวิต…เขาอาจจะไม่ยิ้มแย้มได้ทุกวันเหมือนที่ถ้วยฟูทำ แต่เขาสัญญา…เขาจะสร้างความทรงจำดีๆเผื่อวันหนึ่งข้างหน้า มีใครที่ต้องจากเขาไป เขาจะได้มีความทรงจำที่แสนสวยงามเอาไว้นึกถึง…


   …ไม่ใช่ทุกคนในโลกที่จะมีความทรงจำดีๆกับคนที่อยู่ด้วยกัน…และคนที่มี…คือคนที่โชคดีแล้ว…


   “ขอบคุณนะครับพี่โต ขอบคุณที่ทำให้ผมเป็นคนโชคดี”



   ค่ำนี้ ในสวนอาหารที่มีไฟสีส้มอมเหลืองทอนวลเป็นประกาย ที่โต๊ะอาหารบนชะเลียงเหนือบ่อน้ำมีชายหนุ่มสองคนนั่งรับประทานอาหารด้วยกัน พูดคุยกัน หัวเราะกัน ส่งยิ้มให้กัน…


   …ความสุขวันนี้ จะกลายเป็นความทรงจำที่ดีในวันข้างหน้า…ความทรงจำ…ของพวกเขาทั้งสองคน…


   …อธิปและจอมขวัญ…


………………………………………….

   ส่วนปวิน…


   หลังจากแอบดูเพื่อนเก่าเพื่อนแก่มีแฟนมานั่งดินเนอร์ใต้แสงหลอดไฟกับหมู่มวลยากันยุงทั้งหลาย ก็หมายจะจิ้มโทรศัพท์หาสวีทฮาร์ทของตัวเองบ้าง รีบเรียกให้มันมา รีบบอกให้มันพาไปดินเนอร์ เอาแบบให้หรูระยับกลับไปนอนเคลิ้มสักสิบตลบ!


   “จะไปไหน” ระหว่างที่เดินกดมือถืออยู่นั้น แขนข้างหนึ่งก็ถูกคว้าเอาไว้ ถ้วยฟูหันมองก่อนจะตาโตแล้วกลายเป็นตื้นตัน! …นี่ล่ะ! นี่ล่ะที่เขาเรียกว่าเนื้อคู่! คิดถึงปุ๊บ โผล่มาปั๊บ!!!...


   “มาย ธัน…พาไปกินข้าวหน่อย!” ศัพท์ใหม่ล่าสุดในคลังแสงสำหรับเรียกสุดที่รักคือ ‘มาย ธัน’ หมายถึง ‘ธันของกู(คนเดียว)’ เป็นการชี้เฉพาะเจาะจงว่าห้าม ‘ธัน’ ไปเป็นของคนอื่นเด็ดขาด ไม่งั้นบ้านแตกอย่าหาว่าถ้วยฟูไม่เตือน


   ร่างสูงทำหน้างง


   “กินข้าว? ก็…” ธันวากำลังจะเอ่ยปากบอกว่าที่นี่ก็ร้านอาหาร แล้วจะให้พาไปกินที่ไหน


   “ไม่ๆ หมายถึงพาไปดินเนอร์หน่อย” ใบหน้าหล่อเหลาที่กำลังงงงันกลายเป็นหัวเราะเบาๆ


   “เป็นอะไร อยู่ดีๆมาขอให้พาไปดินเนอร์”


   “ก็เพื่อนเก่าแม่งพาแฟนมาสวีทเย้ยในร้านเนี่ย เห็นแล้วอยากให้แฟนพาไปสวีทบ้างอะไรบ้าง”


   คราวนี้จากเสียงหัวเราะเบาๆของธันวา กลายเป็นหัวเราะร่วน


   “อยากกินอะไรล่ะ” เขาเคยขัดใจมันได้ที่ไหน ปกติก็หลงมันจะแย่อยู่แล้ว พอมาเจอมันยิ้มตามิดทำหน้าตลก ยิ่งอยากเอาใจมันเข้าไปใหญ่


   “กินอะไรก็ได้ แต่เอาแบบโรแมนซ์กระแทกใจอ่ะ”


   “กินข้าวเสร็จแล้ว ดูหนังด้วยมั้ย เห็นบ่นอยากดู” เขาเห็นมันบ่นๆว่าอยากดูหนังเข้าใหม่ตั้งแต่เมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เผื่อถ้ามันยังเหลืออารมณ์อยากดู เขาจะได้พามันแวะกินข้าวที่ห้างสรรพสินค้าเสียเลย


   “อื้ม!” ถ้วยฟูยิ้มรับ แหม…มีแฟนประเสริฐที่ทั้งรักทั้งห่วงใยแถมยังใส่ใจทุกรายละเอียดนี่มันดีอย่างงี้เอ๊ง!!


   “อ๊ะ! สวัสดีค่ะ คุณธัน” น้องแต้วเด็กเสิร์ฟเดินผ่านมาพอดี เลยรีบยกมือไหว้อย่างคุ้นเคย ธันวายกมือรับไหว้พร้อมด้วยรอยยิ้มบาง


   “คุณถ้วยฟูจะเข้าครัวอีกมั้ยคะ”


   “ไม่ล่ะ ไปบอกพี่เดียวด้วยว่ายกครัวให้ไปเลยวันนี้ พี่ถ้วยฟูจะไปดินเนอร์กับสามีแล้ว”


   “อ้าว ไหนเมื่อกี้ยังบอกว่าวันนี้เป็นวันประกาศอิสรภาพไงคะ”


   เท่านั้นล่ะ ไอ้คนประกาศอิสรภาพถึงกับตาโต ถลึงตาใส่เด็กเสิร์ฟสาวเป็นเชิงให้หยุดพูด


   “เขาประกาศดิสรภาพบ่อยเหรอ” เสียงทุ้มเรียบดังขึ้น ทำเอาตาที่กำลังถลึงดุของถ้วยฟูรีบหดลงมาเป็นตาตี่เหมือนเดิม ก่อนจะรีบหันมายิ้มแย้มให้เจ้าของเสียง ‘มาย ธัน’ สุดเลิฟ ที่ตอนนี้เริ่มจะตีหน้ายักษ์ไปซะแล้ว


   …ไม่นะ! อย่าทำหน้าอย่างนั้น เดี๋ยวกูอดดินเนอร์และดูหนัง!!!...


   “บ่อยค่ะ คุณธัน แทบทุกครั้งที่มีลูกค้าสาวๆสวยๆเข้าร้านเลยค่ะ”


   …พูดทำไม! พูดทำม้ายยยยยย!!!... ไอ้เรื่องอย่างนี้ไม่ต้องพูดก็ได้!!!...


   ถ้วยฟูแทบจะยิ้มไม่ออก แต่ก็พยายามใช้วาทศิลป์ให้เป็นประโยชน์ “แค่…แค่เอนเตอร์เทนลูกค้าน่ะ ไม่ได้มีเจตนาอย่างอื่นจริงๆนะ”


   “เหรอ งั้นกลับไปเอนเตอร์เทนให้พี่ดูที่บ้านก็แล้วกัน!” แล้วมือของธันวาก็คว้าหมับเข้าที่แขนขาว ก่อนจะดึงปลิวไปตามแรงเดินของเขา


   “แล้ว…แล้วดินเนอร์กับดูหนังล่ะ…” ไอ้คนถูกลากซะปลิวยังใจกล้าถาม แต่ธันวาไม่ตอบ นอกจากยัดมันเข้ารถ แล้วขับฉิวออกจากลานจอด


   …กลับไปเคลียร์เรื่องวันประกาศอิสรภาพให้ได้ซะก่อนเถอะ ไอ้แสบ!!!...

FIN

วิ่งมาลงงงงงงง…อิอิ (ตอนแรกคิดว่าจะไม่ได้ลงแล้ว เพราะพิมพ์ตอนนี้ไม่เสร็จสักที แต่ขี้เกียจอ่านหนังสือ เลยใช้เวลาให้เป็นประโยชน์ด้วยการพิมพ์จนเสร็จซะเลย แหะๆ)
สำหรับคำถามที่ว่า ‘เพื่อนเก่าลูกชายเจ้าของร้านอาหารของจอมขวัญคือใคร’ สเปฯอันนี้คือคำตอบนะคะ   :z2:
ส่วนทรงพล…เขายังคงเป็นบุรุษลึกลับต่อปายยยยยยย ฮ่าฮ่า :-[

สำหรับพาร์ทนี้ ขอบคุณ “ลูกชายเจ้าของร้านอาหาร & สามี” จากเรื่องนู้นนนนนน ที่มาวิ่งอยู่ในเรื่องนี้ :3123:
อยากไปอ่านหนังสือต่อ แต่ขี้เกียจจังเลยอ่า ทำยังไงดี มันจะสอบผ่านมั้ยเนี่ย ค่าสอบก็ไม่ใช่น้อยๆ ฮือออออ :serius2:

ขอบคุณพื้นที่บอร์ด คนอ่าน คนติดตาม คนเม้นท์ และทุกกำลังใจนะคะ

เจอกันตอนหน้า อาทิตย์หน้าเด้อ :bye2:

must

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
«ตอบ #1149 เมื่อ28-06-2012 19:39:21 »

อ๊ากกก น่ารักอะ
ทั้งสองคนเลย อิอิ คิดถึงถ้วยฟูกับพี่ธันมากมายย
กอดคุณบัว กอดทุกคนนนน

 :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ...จอมร้าย...ตอนที่ 16......หน้า 36 (21/06)
« ตอบ #1149 เมื่อ: 28-06-2012 19:39:21 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ menano

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1464
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +288/-0
สเปตอนนี้น่ารักมาก
อ่านแล้วก็คิดถึงถ้วยฟูที่รัก
กลับมาครั้งนี้นิสัยกวน........ก็ยังคงเหมือนเดิม 555
น่ารักดีเหมือนเดิม
บัวน่ารักมาก ขนาดจะสอบยังวิ่งมาลงให้อ่านให้หายคิดถึง
ยังไงเอาใจช่วยนะจ๊ะ ตั้งใจอ่านหนังสือขอให้สอบผ่านจ้า

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3264
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
ก่อนอื่นขอขำก่อนนนนนน

กร๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  :laugh: :laugh: :laugh: ถ้วยฟู เกรียนยังไงก็เกรียนอย่างนั้น

เด็กแบบถ้วยฟู เค้ามีความสุขจากใจจริงๆ ซึ่งมันก็ขึ้นอยู่กับวิธีคิดด้วย ใขต้องเข้มแข็ง  ไม่ใช่ทำตัวเหมือนจะสุขแต่มันไม่เคยสุขจริงเลยสักครั้ง


ของขวัญ โชคดีที่ได้พบคนแบบถ้วยฟู คิดบวกสุดๆ แถมยังแผ่รังสีบวกมาให้ของขวัญอีก พี่โตเลยพลอดได้อานิสงค์ไปด้วยนะ  :m12:


ปล.พี่ธันจัดหนักกร๊ากกกกกกกกกกก  :m20:

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4971
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
อ๊ายยยย ปวิน แกยังเพี้ยน และน่ารักอยู่เสมออ่ะ
ของขวัญพูดออกมาและว่าพี่โตเป็นแฟน เป็นปลื้มแทน

ออฟไลน์ roseen

  • เก็บความทรงจำที่ดีๆของวันวาน เพราะมันคือกำลังใจของวันนี้
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +947/-15

kisz

  • บุคคลทั่วไป
อ๊ายยยยย คิดถึงพี่ธันมว๊ากกกกก

จอมขวัญเริ่มน่ารักเนอะ ชักอยากให้พี่ธันกะพี่โตมาเจอกันจัง อิอิ

ออฟไลน์ iforgive

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +843/-80
ถ้วยฟูฮามากๆ  น่าจะให้ขวัญเจอพี่ธันด้วยเนาะ  ถ้าจะฮามากกว่านี้

little_nok

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดด เรื่องอะไรกัน ต้องไปหาอ่านสักหน่อย
ถ้วยฟู คุ้นๆ มันตลกมากเลยจริงๆ

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1884
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
5555555 มายธัน
น่ารักอ่ะ ช่างคิดเชียวนะน้องฟู
คิดถึงสองคนนี้จัง ไม่คิดว่าจะรู้จักกับจอมขวัญ
ฮ้าา สองคู่ชูชื่น ><
แต่เหมือนน้องฟูคงเจอศึกหนักในคืนนี้

รออ่านตอนต่อไปจ้าาาา
+1 ให้น้า จ๊วบบบ บ

ออฟไลน์ kinjikung

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2965
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +163/-8
ฮ่า ฮ่า ถ้วยฟูน่ารัักกกโว๊ยยยยยยยยยยย
ขอสามีแบบพี่ธันซักคนนนซิ

ออฟไลน์ moobarpalang

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1081
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +185/-6
อ่านไปยิ้มไปอะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ หมอตัวเปียก

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3
ขอบคุณครับ  :กอด1:

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักที่สุดดดดดดด   :impress2::ถ้วยฟูน่ารักเหมือนเดิมมม

ขอบคุณนะค่าาาา.  ขวัญรับพี่โตเปนแฟนแรว :L2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-06-2012 20:53:44 โดย Tiamo_jamsai »

ออฟไลน์ evilheart

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1924
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-3
ไม่เคยรู้ว่าถ้วยฟูกับของขวัญเป็นเพื่อนกัน  :-[
แถมอวดแฟนกันด้วย :impress3:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-06-2012 21:05:26 โดย evilheart »

ออฟไลน์ Elleneza

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 39
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
อ่าาาาาาาา  ถ้วยฟูยังบ้าเหมือนเดิมไม่เปลี่ยนเลยนะ
น่าร๊ากกกกกกกกกอ่ะ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3736
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
กว่าจะนึกออก....น้องถ้วยฟูผู้มีแฟนแบบมึนๆนี่เอง

me/กลับไปอ่านอีกรอบดีกว่า :กอด1:

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1501
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
ถ้วยฟูยังน่ารักเหมือนเดิมเลยค่ะ

ออฟไลน์ Acacha

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1650
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +81/-2
5555+
ถ้วยฟูกับของขวัญมาเป็นเพื่อนกันก็เหมาะดี สร้างความฮา  :pigha2:

ออฟไลน์ krit24

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-3
อ๊าคิดถึงถ้วยฟูอ่ะ ยังฮาและกวนเหมือนเดิม

cocorico

  • บุคคลทั่วไป
ถ้วยฟูกับพี่ธันนนนนนนน โอ้ยๆๆ คิดถึงมากกกกกก  o13 o13 o13

ยังคงความเป็นถ้วยฟูไว้อย่างถี่ถ้วน!!!!!!! กร๊ากกกกกกกก สงสารของขวัญที่ต้องมาชื่อ กิฟฟุ!!! กร๊ากกกกกกกกกกกก  :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:


ออฟไลน์ pooinfinity

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1485
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +140/-3
ฟูเอ้ยยยยยยยยยยย รั่วได้ตลอดดดดดดดดดดดดด

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด