♥[สะดุดรัก หอพักอลเวง]♥ "รักติดดิน" ตอนพิเศษ HNY 2016! ♥ [หน้า 106] (02/01/59)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

หมอไอซ์*น้องอุ่น
103 (32.5%)
หมีกริช*พี่เอม
112 (35.3%)
คิมกิมจิ กับบุคคลลึกลับที่ขออุบไว้ก่อนว่าเสะหรือเคะ
102 (32.2%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 238

ผู้เขียน หัวข้อ: ♥[สะดุดรัก หอพักอลเวง]♥ "รักติดดิน" ตอนพิเศษ HNY 2016! ♥ [หน้า 106] (02/01/59)  (อ่าน 832229 ครั้ง)

ออฟไลน์ RAINYDAY

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1247/-5
    • FB page
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 


.●♥-------------------------------------------♥●.



***สารบัญคลิกที่นี่ค่ะ***


Facebook Fanpage - อัพเดทนิยาย รูปวาด การ์ตูน แจ้งข่าว ฯลฯ


Twitter - อัพเดทนิยาย รูปวาด(ล่อแหลมบางส่วนที่ไม่กล้าเอาลง FB) เวิ่นเว้อ คุยกับคนเขียน ทวงนิยาย สปอยล์บางโอกาสค่ะ


"รัก...ติดดิน" เป็นภาคแรก ส่วนเรื่องที่ 2 ของซีรีส์หอพักนี้คือ>> ● เล่ห์รักฤดูร้อน ● เป็นอีกคู่หนึ่งค่ะ ^o^ (อ่านแยกกันได้ แต่ถ้าอ่านเรื่องนี้ก่อนจะได้อรรถรสและรายละเอียดเรื่องความสัมพันธ์ที่เกี่ยวเนื่องกันอยู่ของตัวละครมากขึ้น)


*ชี้แจง*

เนื่องจากว่าเรื่องนี้ได้ทำการรีไรต์ ปรับปรุงเนื้อหาหลายจุด (พล็อตหลักเหมือนเดิมค่ะ) แต่เนื่องจากตามแก้ในนี้ทีละตอนไม่ไหว เลยมีเป็นไฟล์ .pdf ให้โหลดได้ที่นี่ค่ะ >> http://www.facebook.com/photo.php?fbid=519662638093624&set=a.377573748969181.85704.377484365644786&type=1&relevant_count=1

แต่ไฟล์นี้มีเฉพาะเนื้อเรื่องหลักนะคะ ตอนพิเศษยังอยู่ในนี้ หาอ่านได้เลย จากหน้าสารบัญตามทึ่บอกข้างต้นเลยค่ะ ^^


.●♥-------------------------------------------♥●.






“เทพเจ้าแห่งเงินตราและความร่ำรวย..วันนี้ก็ขอให้ผมประหยัดเงินได้เยอะ ๆ อีกเช่นเคยนะครับ”





  DORMITORY BOYS - สะดุดรัก หอพักอลเวง   





“รัก...ติดดิน”






1 - ลูกเจี๊ยบหลงทาง


มีคนเดินตามมา   

ไม่ได้คิดไปเองแน่นอน ตั้งแต่ก้าวขาออกจากรั้วโรงเรียนแล้ว

ปิ่นหยกเหลือบมองรอบตัวอย่างระแวดระวัง แสงแดดทอจาง ๆ หลังฝนตกช่วยให้บรรยากาศดูไม่น่ากลัวนักแม้ต้องเดินเพียงลำพังผ่านบริเวณอาคารเก่าซอมซ่อร้างผู้คน ถึงจะเงียบอย่างไรแต่ตอนนี้ก็ยังกลางวันแสก ๆ ไม่น่ามีโจรใจกล้าหน้าโง่ที่ไหนคิดวิ่งราวกระเป๋าที่มีเพียงหนังสือเรียนเก่ามือสองตกทอดมาตั้งแต่สมัยพระเจ้าเหา หรือกระเป๋าสตางค์ซึ่งมีเงินเหลืออยู่แค่สิบบาทของเขาหรอกใช่ไหม?

ใช่แล้ว หากจะให้แนะนำตัวเอง คงต้องพูดว่า 'กระผม..นายปิ่นหยก แววสินธุ์ อายุ 17 ปี นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ฐานะยากจน ค่อนไปทางจนมาก ปัจจุบันดำรงตำแหน่งหัวหน้าพรรคกระยาจกซึ่งมีสมาชิกเพียงคนเดียวคือตัวผมเอง' หรืออะไรทำนองนั้น

และให้ตายเถอะ ไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกใครแอบตาม ไม่ว่าไอ้คนที่ย่องตามมานั้นจะหวังอะไรก็แล้วแต่ อาจยกเว้นตามทวงหนี้ซึ่งเขาก็มั่นใจว่าไม่ได้ไปก่อหนี้เพิ่มไว้ที่ไหน

“เหลือตังค์แค่สิบบาทเอง”

เด็กหนุ่มแสร้งพึมพำออกมาดัง ๆ ท่ามกลางความเงียบ มือยกขึ้นปัดไรผมสีน้ำตาลเข้มชื้นเม็ดฝนให้พ้นตา ขณะลอบมองไปยังเงาตะคุ่มซึ่งทอดจากมุมตึกด้านหลัง นึกหงุดหงิดงุ่นง่านอยู่ในใจ ได้ยินไหมไอ้โจรงี่เง่า ไม่มีตังค์ให้วิ่งราวหรอกนะเว้ย ตามไปก็เสียเวลาเปล่าน่า อยากได้เงินไปตามอาเสี่ยตู้ทองเคลื่อนที่ในตลาดดูฉลาดกว่าเยอะ โน่น ๆ

“....”

เขาก้าวขาเงียบเชียบ ฟังเสียงหยดน้ำซึ่งค้างอยู่บนกองเหล็กเก่าหยดลงพื้นเปาะแปะ

“........”

ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางทีอาจไม่ใช่โจรก็ได้

ปิ่นหยกถอนหายใจเฮือกใหญ่ ตัดสินใจจ้ำพรวดพราดออกห่างจากบริเวณตึกร้าง เร่งฝีเท้าอีกนิดเดียวก็ถึงเขตตลาดแล้ว จะคนหรืออะไรที่ตามมาก็ช่างหัวเถอะ สายตามองเห็นร้านขายของรถเข็นอยู่ลิบ ๆ ข้างหน้า ไม่เกินอึดใจคงหลุดจากเส้นทางเปลี่ยวนี้ได้โดยสวัสดิภาพ ถ้าเพียงแต่...

โครม!

จะไม่มีเสียงมวลสารขนาดใหญ่บางอย่างทิ้งตัวลงปะทะพื้นอย่างนี้

เคร้ง...งง! ตุ้บ!

ตามด้วยเสียงโอดครวญของตัวต้นเหตุที่นั่งจ๋องสิ้นท่าอยู่ท่ามกลางขยะเศษเหล็กหลังกำแพงผุพัง

“โอย…ย...”

ปิ่นหยกจ้องร่างสูงของใครบางคนซึ่งกำลังนั่งลูบแขนตัวเองป้อย ๆ อยู่บนพื้น ท่าทางจะสะดุดอะไรสักอย่างกลางกองเศษเล็กนั่น ฝุ่นสนิมร่วงกราวจากแผ่นสังกะสีที่วางพาดอยู่บนศีรษะ สภาพย่ำแย่เสียจนอยากมองข้ามตัวอักษรบนอกเชิ้ตขาวอันบ่งชี้ว่าคนตรงหน้าเป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน

และจะว่าไปแล้ว..

เขาหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิดแต่ยังรักษาระยะห่างประมาณสองเมตรไว้ เผื่ออีกฝ่ายจะเกิดบ้าวิ่งราวเงินสิบบาทของเขาไป แฮ่ม..! ไม่ได้งกหรอกนะ แต่มันก็เงินไม่ใช่หรือ!?

...ดูดี ๆ หมอนี่หน้าคุ้นมากทีเดียว

“ช่วยหน่อย” มนุษย์เศษเหล็กบนพื้นเอ่ยขึ้นมาเป็นครั้งแรกด้วยถ้อยคำที่ฟังแล้วน่าจะเป็นประโยคคำสั่งมากกว่าขอความช่วยเหลือ ทำเอาปิ่นหยกเริ่มปรี๊ดจนเส้นเลือดบนขมับเต้นตุบ ๆ

“เป็นอะไรลุกเองไม่ได้!?” เด็กหนุ่มขยับเข้าใกล้ร่างนั้นอีกนิดโดยไม่รู้ตัวเพื่อไปหยุดยืนกอดอก มีดวงอาทิตย์หลังฝนตกเป็นฉากหลัง เงาดำทอดลงไปบนใบหน้าของอีกฝ่ายพอดิบพอดี คล้ายเป็นฉากหนึ่งในหนังวัยรุ่นก่อนคู่อริจะลงไม้ลงมือ

อีกฝ่ายไม่ตอบ แต่กลับจ้องเขาด้วยสายตาเต็มไปด้วยความคาดหวัง ฟังภาษาคนรู้เรื่องไหมนี่?

ปิ่นหยกเริ่มรู้สึกทำตัวไม่ถูก พยายามสู้กับแววตาเรียกร้องตรงหน้า ดูใกล้ ๆ อีกทีแล้วหมอนี่ยิ่งคุ้นมาก...มาก ๆ.. 

ชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน ตัวสูง ผิวขาวจัด ผมดำขลับ คิ้วเข้ม ดวงตาที่ติดจะโศกนิดหน่อยสีเดียวกับสีผม ใบหน้าโดยรวมแล้วจัดว่า.....หล่อ.....ทีเดียว ไม่สิ...โคตรหล่อเลยต่างหาก น่าหมั่นไส้ฉิบหาย!  ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น ม.6 คล้าย ๆ ว่าจะเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันวันนี้.....ดูเหมือน...

นี่มันไอ้คนที่นั่งข้างหลังเขาวันนี้นี่หว่า!

“อาทิตย์!?" / “ปิ่นหยก”

เป็นการประสานเสียงโดยมิได้นัดหมาย

นิ่งกันไปราวสามวินาที หรือพูดให้ถูกคือเป็นเขาคนเดียวซึ่งออกอาการเหวอ ขณะที่อีกฝ่ายไม่มีทีท่าตกใจเท่าไรนัก แหงสิ...หมอนี่เป็นคนเดินเกาะติดมาเอง ก็ต้องรู้อยู่แล้วว่ากำลังตามใครอยู่

เด็กหนุ่มถอนใจเฮือก นี่เรื่องบ้าอะไรกัน?

ไม่แปลกเลยที่เขาจะจำเพื่อนร่วมชั้นตรงหน้าไม่ได้ในแวบแรก ในเมื่อเพิ่งมีการเปลี่ยนย้ายห้องเรียนกันวันนี้เอง เป็นเรื่องปกติในโรงเรียนของพวกเขาซึ่งมีการเปลี่ยนห้องทุกครั้งที่มีการเลื่อนชั้น ทั้งนี้เพื่อคัดเด็กหัวกะทิเข้ามาเรียนรวมกันในห้องคิง และกระตุ้นให้นักเรียนขยันทำคะแนนในทุก ๆ ปีการศึกษา การสอบแบ่งห้องจะมีขึ้นตามหลังการสอบปลายภาคเรียนที่สอง และประกาศห้องเรียนในวันแรกของภาคเรียนถัดไป

ด้วยเหตุนี้ นาย 'แสงอรุณ วิจิตรนิรันดร์'  หรือนายอาทิตย์ที่ว่า ก็เพิ่งได้กลายมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาวันนี้เป็นวันแรกนั่นเอง

“จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานไหม?” เป็นปิ่นหยกที่สิ้นความอดทน ส่งเสียงทำลายความเงียบขึ้นก่อน

“ใจร้าย” อีกฝ่ายบ่นงึมงำตัดพ้อ มือใหญ่ยกขึ้นคว้าหมับเข้าที่ข้อมือคนตรงหน้าเพื่อดึงตัวเองลุกขึ้นทรงตัวบนขา หลังจากประเมินสถานการณ์แล้วว่านั่งรออยู่เฉย ๆ คงไม่มีนางฟ้าที่ไหนใจดียื่นมามือช่วยพยุงเป็นแน่ “มีตังค์แค่สิบบาทแถมยังแล้งน้ำใจอีก”

คนฟังรู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับเริ่มเต้นเป็นจังหวะร็อคหนักหน่วงกว่าเก่า คิ้วขมวดแทบผูกกันเป็นปม อ้อ ตกลงเมื่อกี้ได้ยินสินะ สิบบาทแล้วมันผิดเรอะ!? น่าเตะปลายคางสักทีดีไหม มุมนี้กำลังเหมาะ

   ..ไม่เอาน่า...

สติฝ่ายดียังรั้งตัวเองเอาไว้บ้าง เขาพ่นลมหายใจพรืดด้วยความหงุดหงิด สะบัดมือเบา ๆ พอให้อีกคนรู้ว่าลุกเสร็จก็ปล่อยได้แล้ว ส่ายหน้าไล่ความคิดอยากทำร้ายร่างกายเพื่อนร่วมชั้นออกจากหัวด้วยกลัวไม่มีเงินจ่ายค่าเสียหาย ก่อนจะยิงคำถามตรงประเด็น

“ตามมาทำไม?”

พ่อยอดชายนายอาทิตย์ไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามง่าย ๆ แถมนอกจากไม่ตอบแล้วยังหันไปเอามือปัดฝุ่นที่เลอะตามกางเกงและกระเป๋า......เสื้อผ้า...อีก...?

..กระเป๋าเสื้อผ้า!?

ปกติใครเขาหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตอย่างนั้นมาเรียนกัน(วะ)!?

“แล้วนั่นอะไร?”  ปิ่นหยกชี้ไปที่วัตถุต้องสงสัยดังกล่าว “ย้ายบ้านเรอะ!?”

“อือ”

คำตอบแรกที่ได้รับตั้งแต่ถามมาทำเอาเด็กหนุ่มงงไปพักใหญ่ ย้ายบ้าน? ควรต้องบอกไหมว่าเขาถามประชด แล้วช่างตอบมาได้ว่าว่าย้ายบ้านจริง ๆ

“ที่จริงโดนคุณพ่อไล่ออกมาน่ะ” อีกฝ่ายชี้แจงเพิ่มเติม

“อ้อ..เข้าใจละ” เขาทำหน้าเออออเข้าใจอยู่ได้แวบเดียวจึงนึกขึ้นมาได้  เดี๋ยวสิ..นั่นไม่ช่วยให้กระจ่างขึ้นสักนิด!  "เพ้อเจ้อว่ะ" ปิ่นหยกส่ายหน้าแล้วยกมือขึ้นกุมขมับ ตัดสินใจหันหลังกลับเพื่อทิ้งตัวปัญหาเอาไว้ที่เดิม

ถึงเรื่องของเจ้านี่จะฟังดูประหลาด แต่ความจริงมันก็ไม่มีอะไรเกี่ยวกับเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้ว แถมตอนนี้ฟ้าเริ่มจะครึ้มอีกรอบ หากไม่รีบเห็นทีคงได้วิ่งลุยฝน เขาแหวงนมองฟ้าครึ้ม ขาพาตัวเองก้าวออกจากที่ตรงนั้นและไม่คิดหันกลับไปมองอีก

ปิ่นหยกควรเอะใจสักนิด

เรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิตในวันฝนตก กับสิ่งที่คิดว่า ‘ไม่เกี่ยวกับตัวเอง’ เพราะแน่นอนว่าปิ่นหยกคิดผิด

มันเกี่ยวกับเขาแน่ ๆ


เกี่ยวอย่างมากเสียด้วย



.●♥-------------------------------------------♥●.



“กลับมาแล้วครับ” เด็กหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงอ่อนระโหยเมื่อก้าวขาเข้าธรณีประตูร้านเค้กที่อยู่ชั้นล่างสุดของหอพัก เป็นใครก็คงพาลหมดแรงเอาง่าย ๆ หากมีปลิงเผือกตัวใหญ่เกาะหลังมาด้วยตลอดทางอย่างนี้

“กลับมาแล้วหรือ” เสียงทุ้มทักทายขึ้นมาจากหลังเคาน์เตอร์ เจ้าของเสียงกำลังก้ม ๆ เงย ๆ จัดเค้กชิ้นโตลงกล่องตามออเดอร์ลูกค้า เงยหน้าขึ้นมาอีกทีจึงได้เห็นเด็กหนุ่มที่เป็นทั้งลูกจ้างและเป็นเสมือนคนในครอบครัวกำลังยืนทำหน้าเซ็งโลกเหลือจะกล่าว

“วันนี้ยุ่งไหมพี่เอม”  ปิ่นหยกถามเสียงโมโนโทนแล้วหันไปตวาดคนข้างหลัง “ปล่อยเว้ย!”

“เดี๋ยวนายหนีอีก”

“หนีป๊ะอะไร ถึงหอแล้วนี่ไง”

“เพื่อนหรือ?” เอมจิตถามพร้อมส่งรอยยิ้มที่หากสาว ๆ เห็นคงละลายตายกลายเป็นช็อกโกแลตฟองดูอยู่ตรงหน้านั่นเอง ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีผู้เป็นเจ้าของหอพักพร้อมกับเปิดร้านเค้ก ณ ชั้นล่างสุดของหอไปด้วยคนนี้เรียกกลุ่มลูกค้าผู้หญิงได้เยอะอย่างไม่น่าเชื่อ

เขาเกือบตอบไปแล้วว่าไอ้นี่ปลิงเผือกครับไม่ใช่เพื่อน แต่ก็ตัดสินใจพยักหน้าอย่างเสียมิได้พร้อมกับเอ่ยอ้อมแอ้ม “..อ่า..เรื่องมันยาวอะครับพี่เอม คือว่าเจ้านี่จะขอมาค้างด้วยซักคืนนึงเพราะว่า...จะทำรายงาน”

“สวัสดีครับ ชื่ออาทิตย์ครับ” เด็กหนุ่มร่างสูงยกมือไหว้ท่าทางสุภาพเรียบร้อย และเป็นครั้งแรกที่ยอมปล่อยมือจากคอของคนข้าง ๆ หลังจากเกาะหนึบมาตลอดทาง “ต้องขอรบกวนแล้วครับ”

ภาพที่เห็นจากหางตาทำปิ่นหยกต้องหันขวับไปจ้องเขม็งอย่างขัดอกขัดใจ เกิดจะนอบน้อมเป็นคนละคนขึ้นมาเชียวนะไอ้เบื๊อกนี่! ส่วนเอมจิตเพียงแต่เลิกคิ้วแล้วจ้องคนทั้งสองราวกับจะส่องให้ทะลุปรุโปร่ง สุดท้ายก็พยักหน้ายิ้ม ๆ

ปิ่นหยกนึกหวั่นกับท่าทีนิ่ง ๆ ของนายจ้างอยู่นิดหน่อย เป็นเช่นนี้ทุกครั้ง ทำไมผู้ใหญ่คนนี้จะไม่รู้ว่าเขาโกหก เพียงแต่เอมจิตใจดีและสุขุมพอจะเลือกวิธีจัดการกับเด็กวัยรุ่นอย่างคนที่เคยผ่านโลกมามากกว่า ชายหนุ่มรู้ว่าที่ได้ฟังนั้นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด รู้ว่าอีกไม่นานปิ่นหยกคงเป็นคนเล่าให้ฟังเอง และรู้ว่าถึงปิ่นหยกไม่พูด เขาก็มีวิธีบังคับให้เจ้าตัวพูดออกมาได้ไม่ยากเย็น

ถึงตรงนี้ปิ่นหยกรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นมาไม่ทราบสาเหตุ

“ยินดีต้อนรับนะ หอพักตอนนี้ไม่มีห้องว่าง แต่คงนอนห้องปิ่นใช่ไหมคืนนี้” เอมจิตก้มลงมองกระเป๋าเสื้อผ้าที่อาทิตย์หิ้วติดมือมาด้วยแล้วพยักเพยิดไปทางบันไดพร้อมกับคำอนุญาต “เอาของขึ้นไปเก็บก่อนสิ”



.●♥-------------------------------------------♥●.



“...เฮ่ออออ”

สิ่งที่ปิ่นหยกบอกกับเอมจิตว่า ‘เรื่องมันยาว’ แท้จริงแล้วสั้นนิดเดียว

แค่หลังจากพบกันเมื่อเย็น เขาเดินหันหลังกลับ ตัดสินใจทิ้งสิ่งที่ดูท่าทางจะเป็นตัวปัญหา (ซึ่งอาทิตย์เถียงมาตลอดทางว่าเขาไม่ใช่) ไว้กับกองขยะเศษเหล็ก แต่แน่นอน..ถ้ายอมง่าย ๆ จะเรียกว่าตัวปัญหาได้อย่างไร

ผลลัพธ์จึงกลายเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงอาศัยความได้เปรียบทางกายภาพ เกาะแขนตีซี้ขอมาค้างด้วยเพราะเพิ่งถูกพ่อไล่ออกจากบ้านด้วยเหตุผลที่ยังไม่เปิดเผย เพราะเจ้าตัวบอกยังไม่มีอารมณ์จะเล่า....ดูมัน...

หลังจากแกล้งทำเป็นเดินหลงทางสองครั้ง สลัดออกสามครั้ง พยายามทำอะไรสักอย่างที่คล้ายจะเร่งฝีเท้าหนีแต่ไม่ทันสี่ครั้ง ปิ่นหยกจึงยอมรับความพ่ายแพ้ว่าที่เสียแรงทำไปนั้นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี เพราะนอกจากหลุดออกมาไม่ได้กลับกลายเป็นยิ่งโดนเกาะหนึบหนักขึ้นเรื่อย ๆ ทุกที จนสุดท้ายกว่าจะเดินกลับถึงหอพักก็แทบจะกอดรัดกันเป็นโคอาล่าเกาะต้นไม้..ไม่สิ ปลิงเผือกเหมาะกว่า เรียกโคอาล่ามันน่ารักไป

ด้วยเหตุนี้จึงได้แต่มานั่งทอดถอนใจกับตะกร้าผ้าเพิ่งซักเสร็จเตรียมเอาไปตาก ปล่อยให้รูมเมทเฉพาะกิจคนใหม่จัดการรื้อข้าวของตัวเองออกมาวางตรงที่ชอบ ๆ ในห้องเขา ปราศจากอาการรู้สึกรู้สาสักแม้นิดว่ากำลังทำตัวเป็นภาระชิ้นโต

ราวกับจะรับรู้ได้ถึงสายตากดดันซึ่งถูกส่งมาทิ่มหลัง อาทิตย์ขยับตัวยุกยิก แต่ไม่ใช่เพื่อแสดงความลำบากใจแน่นอน ชิงพูดขึ้นมาก่อนท่ามกลางความเงียบ "พี่เอมเป็นพี่ชายนายหรือ?"

"เปล่า” ปิ่นหยกตอบด้วยสีหน้าเซ็งโลก “เป็นนายจ้าง" ว่าพลางเอาเท้าเขี่ย ๆ เสื้อผ้าอีกฝ่ายที่ขนมาวางบนเตียงเขาอย่างกับตั้งใจจะอยู่ห้องนี้สักชาติเศษหล่นลงพื้นไปบางส่วนด้วยความหมั่นไส้

"อ้อ" เด็กหนุ่มร่างสูงพยักหน้า เก็บเสื้อผ้าที่ร่วงไปขึ้นมาท่วงท่าเนิบนาบ   

ปิ่นหยกลองระรานด้วยการเขี่ยมันหล่นดูอีกครั้ง อาทิตย์เก็บขึ้นมาอีกรอบ เขาลองดูอีกที อาทิตย์ก็เก็บเสื้อผ้าขึ้นมาวางอีกที ไม่มีวี่แววจะหงุดหงิดอะไรออกมาแม้แต่น้อย เด็กหนุ่มถึงกับเผลอแสดงสีหน้าขยาดออกมาไม่รู้ตัว หมอนี่อาจจะเป็นคนบ้าจริง ๆ ก็ได้

“..ประสาท!”

ปิ่นหยกเลิกสนใจ หันกลับไปทำงานของตัวเองต่อ ยังมีอะไรต้องจัดการอีกมากให้คุ้มกับที่ได้รับความเอ็นดูจากนายจ้าง ตัวเขาไม่ใช่น้องแท้ ๆ ของเอมจิต แรกเริ่มเดิมทีก็เป็นแค่เด็กทำงานพิเศษ แต่เพราะอยู่มานานจนเป็นที่ไว้ใจ แถมยังเป็นเด็กดีช่วยงานทุกอย่างตั้งแต่ในร้านไปจนถึงงานบ้านทั้งหลายแหล่ สุดท้ายเลยกลายเป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งซึ่งมีเอมจิตเป็นหัวหน้าครอบครัว มีน้องชายของเอมจิตอีกคนชื่ออุ่นใจ และตัวเขาเองที่แก่กว่าอุ่นใจสองปี 

โชคดีจริง ๆ  พี่น้องคู่นี้น่ารักทั้งสองคน นอกจากจะอยู่กันเป็นครอบครัวอย่างอบอุ่น ค่าเช่าห้องก็ไม่ต้องเสีย แลกกับการทำงานบ้านและช่วยงานที่ร้าน เป็นการดีกับสถานะทางการเงินของตัวเองไม่น้อยทีเดียว

งกหรือ? ก็บอกว่าไม่ได้งกไง..แค่รู้จักใช้เงิน!

ระหว่างทาง เด็กหนุ่มแวะหยิบพายไก่ที่ได้มาฟรีจากลูกค้าประจำของเอมจิตคาบไว้ สองมือยกตะกร้าผ้าขึ้นข้างละใบค้ำไว้กับเอวเดินดุ่ม ๆ ไปยังลานซักล้างด้านหลังเตรียมจะตากผ้า  แต่ยังไม่ทันได้เริ่มทำอะไรก็ถูกร่างสูงของใครบางคนโผล่พรวดเข้ามายืนขวางทาง

“อีอะไอ!!?” (มีอะไร) เขาถามเสียงอู้อี้ พายไก่ยังคาบอยู่เต็มปาก

“นี่ปิ่นหยก มาคิดดูแล้ว”  อีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิดแล้วเอ่ยเสียงเรียบ..เรียบเกินไปจนไม่เข้ากับประโยคที่ถูกเอ่ยออกมาหลังจากนั้นแม้แต่น้อย

“ฉันเสนอร่างกายให้นายเป็นไง?” 

ตะกร้าผ้าหล่นโครม เมื่ออยู่ ๆ มนุษย์หน้ามึนก็โพล่งขึ้นมาไม่มีปีมีขลุ่ย ปิ่นหยกทำท่าเหมือนอยากตะโกนให้ลั่นโลกว่ารู้ตัวไหมพูดอะไรออกมา ติดอยู่ตรงถ้าแหกปากไปตอนนี้พายไก่ได้ฟรีที่คาบอยู่อาจจะหล่นลงพื้นเสียของได้

“จากนี้ก็ไม่รู้จะไปนอนไหนแล้ว ขอเอาร่างกายแลกกับที่พักและอาหารเถอะนะ”

ไม่พูดเปล่า มือยังยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองอย่างใจเย็นกลางลานซักล้างชนิดไม่อายผีสางนางไม้ 

“เฮ่ย!”

พร้อมกับที่พายไก่แสนรักของเขาทิ้งตัวลงพื้นอย่างสวยงามด้วยลีลาราวนักกระโดดน้ำระดับชาติ

“จะบ้าเรอะ!!!?” 

เสียพายอย่าเสียสติ ถึงจะอาลัยอาวรณ์ของกินขนาดไหน แต่เรื่องไอ้คนตรงหน้าซึ่งกำลังแกะกระดุมเสื้อโชว์แผงอกและกล้ามท้องจนถึงเม็ดสุดท้ายแล้วช่างบ้ายิ่งกว่าจนไม่มีเวลาไปสนใจ  หากไม่รีบห้ามไว้มันคงกะแก้ผ้าล่อนจ้อนแน่ ๆ เขาตวาดต่อทันทีที่หายจากอาการสำลัก “ใครจะอยากได้ตัวผู้อย่างแกเป็นเมีย!?”

อาทิตย์ช้อนสายตาใสแจ๋วขึ้นมอง แต่หลังจากประเมินแล้วว่าหุ่นใหญ่สูงชะลูดของตัวเองช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลยจึงเปลี่ยนเป็นโน้มตัวมาหาด้วยท่าทางราวกับเด็กอ่อนโลกแทน ซึ่งแน่นอนว่าขัดกับประโยคที่เอ่ยออกมาแบบสุดติ่ง!

“ตกลงจะให้เป็นเมียเลยหรือ? ตอนแรกก็กะว่าจะแค่มอบร่างกายให้เฉย ๆ เสียอีก”

“.....”

ถัดจากตะกร้าผ้า พายไก่ เด็กหนุ่มตรงหน้าก็ไม่เหลืออะไรให้ทำร่วงลงพื้นได้อีก แต่สีหน้าและปากที่อ้าค้างอยู่ตอนนี้ก็ชัดเจนว่าหากเขาทำขากรรไกรล่างร่วงตามลงไปได้คงทำแล้ว ไอ้หน้าหล่อพ่อทิ้งนี่มันบ้า! บ้ากู่ไม่กลับหมอไม่รับรักษา หน้าตาดีแต่สติไม่เต็มเต็งช่างน่าสงสารสิ้นดี

“..ห..หยุดเลย!! ติดกระดุมนั่นด้วยแล้วฉันจะไม่เอาเรื่องที่นายตามสตอล์กคนอื่นมาถึงบ้าน สร้างความตื่นตระหนกให้ประชาชนด้วยคำพูดสองแง่สามง่ามและฆาตกรรมพายไก่ของฉันอย่างเลือดเย็นแบบนี้!” ปิ่นหยกยัดข้อหาให้สามกระทงซ้อน ตามด้วยชี้ไปยังเสื้อผ้าซักแล้วที่บัดนี้เทกระจาดออกมากองอเนจอนาถอยู่บนพื้น “ไหนจะผ้าพวกนี้อีก แล้วยังมีหน้ามาทำท่าจะเปิดโชว์ของลับกลางที่แจ้ง! เป็นพวกโรคจิตชอบอวดของเรอะ!?” 

อาทิตย์ยืนทำหน้ามึน ขณะที่เด็กหนุ่มโวยวายฉอด ๆ  อยากแปลงร่างเป็นก็อดซิลล่าพ่นไฟทำลายเมืองขึ้นมาเสียเดี๋ยวนั้น ได้ยินเสียงงึมงำเถียงกลับมาว่ายังไม่ทันได้โชว์อะไรเลยยิ่งพาลจะทำให้ปรอทแตก ที่สุดแล้วเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่มีทีท่าอยากติดกระดุมเสื้อกลับให้เรียบร้อยสักทีจึงได้กระชากเสื้อเชิ้ตตรงหน้าเอามาติดให้เสียเอง ไม่ทันสังเกตเลยว่าระยะระหว่างปลายจมูกตอนนี้ช่างเป็นความใกล้อันน่าหวาดเสียว

“หน้าแดงด้วยแน่ะ”

“ห๊ะ!?” 

จังหวะเดียวกับที่กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดขึ้นมาจนชิดลำคอ ปิ่นหยกจึงได้เงยขึ้นมองตามเสียงทัก

ฉิบหาย...ใกล้เกินไปแล้ว!

ใกล้เสียจนรู้สึกได้เลยว่าลมหายใจร้อนผ่าวของอีกฝ่ายกำลังพ่นปะทะหน้าใบหน้าเขา ขณะที่เจ้าตัวกำลัง....หัวเราะ?  ไอ้ตูดหมึก! กล้าหัวเราะเยาะเขาเรอะ!?

“ยิ่งแดงใหญ่เลย ตกลงว่ารับฉันเป็นภรรยาแล้วใช่ไหมที่รัก”

ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยังจัดการปลดกระดุมเสื้อตัวเองออกทั้งที่เขาเพิ่งติดให้เรียบร้อยไปเมื่อครู่แท้ ๆ  ปิ่นหยกรู้สึกหน้ามืด ถูกโจมตีจากความขาวของแผงอกกว้างซึ่งพุ่งเข้ากระแทกตาด้วยพลังทำลายล้างสูง เมื่อรวมกับคำว่า 'ที่รัก' เสียงทุ้มต่ำห้อยอยู่ท้ายประโยคยิ่งฟังดูโรคจิตบัดซบ เพราะดันออกมาจากปากมนุษย์เพศเดียวกัน


รู้ตัวอีกที หมัดลุ่น ๆ ของเด็กหนุ่มก็พุ่งตรงเข้าจมูกคนที่อุปโลกน์ตัวเองเป็นศรีภริยาอย่างงดงาม



.●♥-------------------------------------------♥●.





To be continued...



================================



สวัสดีค่ะ เรนนี่ค่า ^o^

ลงครั้งแรกค่ะ เขินจัง ขอฝากนายอาทิตย์และปิ่นหยกไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ
เรื่องนี้เป็น อาทิตย์ x ปิ่นหยก ค่ะถึงแม้ว่าพระเอกของเรื่องดูจะสับสนเกี่ยวกับสถานะสามีภรรยาอะไรนิดหน่อย แต่ดูจากความมือไวใจเร็วแล้วอีกไม่นานตาคนนี้คงรู้เรื่องรู้ราวอะไรมากขึ้น 555

เบื้องลึกเบื้องหลังเป็นอย่างไร ทำไมอาทิตย์ถึงโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน แล้วก็เรื่องราวพื้นหลังของปิ่นหยก เอมจิต อุ่นใจ และหนุ่ม ๆ คนอื่นที่ยังไม่ออก เดี๋ยวจะค่อย ๆ เฉลยค่ะ 

ที่จริงเรื่องนี้มีหลายคู่ แต่ตั้งใจจะเขียนไปทีละคู่ เพราะถ้าเขียนพร้อมกันแล้วเราจะลำเอียง อาจจะมีรักคู่นั้นคู่นี้เยอะกว่า ไม่อยากให้มาแย่งซีนกัน แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น จะได้เขียนต่อหรือไม่ต้องดูว่ามีคนอ่านรึเปล่าด้วยค่ะ แอบกังวล (ฮาาา)


แล้วพบกันตอนหน้านะคะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยค่ะ ^^
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 11-03-2017 14:55:22 โดย RAINYDAY »

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4:เปนกำลังใจจ้ะ

edit by blueboyhub
รบกวนขอพื้นที่ใส่สารบัญสำหรับคนที่ตามอ่านทีหลังนะครับ

เนื่องจากว่าเรื่องนี้ได้ทำการรีไรท์ ปรับปรุงเนื้อหาเดิมหลายจุด (พล็อตหลักเหมือนเดิมค่ะ) แต่ตามแก้ในนี้ทีละตอนไม่ไหว เลยมีเป็นไฟล์ .pdf ให้โหลดได้ ที่นี่ค่ะ >> http://www.facebook.com/photo.php?fbid=519662638093624&set=a.377573748969181.85704.377484365644786&type=1&relevant_count=1

แต่ไฟล์นี้มีเฉพาะเนื้อเรื่องหลักนะคะ ตอนพิเศษยังอยู่ในนี้ หาอ่านได้เลย จากสารบัญตามข้างล่างนี้ค่ะ ^^

สารบัญ
CHAPTER 1 - ลูกเจี๊ยบหลงทาง
CHAPTER 2 - ดาวลูกไก่
CHAPTER 3 - เรื่องคืนนั้น (Pinyok's POV)
CHAPTER 4 - ธรรมเนียมตระกูล (Artid's POV)
CHAPTER 5 - คู่แข่ง
[การ์ตูนแทรก] "ดูบอลกันนะ"
CHAPTER 6 - พี่ชาย...น้องชาย
CHAPTER 7 - ฝักบัว vs. สายฉีดก้น
CHAPTER 8 - นายจืดจาง
CHAPTER 9 - สิ่งที่ยังไม่ผลิบาน
[ตอนพิเศษ 1] - Dear Mom : จดหมายถึงคุณแม่ฉบับที่ 100
CHAPTER 10 - หมอกควันสีเทา
CHAPTER 11 - พบกันที่โรงพยาบาล (Pinyok's POV)
CHAPTER 12 - ปิ่นหยก
CHAPTER 13 - สัตว์คอยาว มีลายสีน้ำตาลบนพื้นเหลืองนั้นคือยีราฟ (Artid's POV)
CHAPTER 14 - พบกันอีกครั้ง
CHAPTER 15 - วานิลลาพาเฟ่ต์ (Pinyok's POV)
CHAPTER 16 - The taste of your kiss on my lips (Artid's POV)
CHAPTER 17 - บ้านที่มีสี่ห้องนอน
CHAPTER 18 - กีฬาเป็นยาวิเศษ
CHAPTER 19 - น้ำเมาในกระแสเลือด
CHAPTER 20 - กรุณารับผิดชอบด้วยครับ
[ตอนพิเศษ 2] - We've met before
CHAPTER 21 - คิมหันต์ผู้ชี้ทางสว่าง
CHAPTER 22 - ช่วงเวลาที่เป็นคนรัก(1)
CHAPTER 23 - ช่วงเวลาที่เป็นคนรัก(2)
CHAPTER 24 - สิ้นสุด..เริ่มต้น
CHAPTER 25 - เม็ดฝน
[ตอนพิเศษ 3] - ถ้าแม่ฟังอยู่(1)
[ตอนพิเศษ 3] - ถ้าแม่ฟังอยู่(2)
CHAPTER 26 - By your side
CHAPTER 27 - นั่นใคร? (Pinyok's POV)
CHAPTER 28 - ความชอบอีกแบบ (Pinyok's POV)
CHAPTER 29 - สมมติ
CHAPTER 30 - มารยา
CHAPTER 31 - รับคำท้า(Artid's POV)
CHAPTER 32 - คุณพ่อและลูกชาย
CHAPTER 33 - มึนใหญ่และมึนเล็ก
CHAPTER 34 - ความมืด (Artid's POV)
CHAPTER 35 - แยกจาก (Pinyok's POV)
CHAPTER 36 - พิสูจน์
CHAPTER 37 - หนึ่งสัปดาห์
[ตอนพิเศษ 4] Artid's Birthday (19/09/12) "ของขวัญ" Part 1 Part 2
CHAPTER 38 - พรุ่งนี้
CHAPTER 39 - วันนี้..และต่อจากนี้
CHAPTER 40 - ชั่วโมงเรียนภาคค่ำ
CHAPTER 41 - Passionate lesson
CHAPTER 42 - ลูกไก่ในกำมือ
CHAPTER 43 - หลักฐานข้างเตียง
CHAPTER 44 - อันนา วิจิตรนิรันดร์ (Artid's POV)
CHAPTER 45 - ด้านสีเทาของพี่สาว
CHAPTER 46 - วันชื่นมึนสุข
CHAPTER 47 - ตัวเลือก
CHAPTER 48 - ราคาของความหวง
[ตอนพิเศษ5]Happy Halloween - หลอก หรือ เลี้ยง (หมอไอซ์ x อุ่นใจ)
CHAPTER 49 - ผู้เหนือกว่า
CHAPTER 50 - การประมูลเป็นที่สิ้นสุด
CHAPTER 51 - สายที่รับ...และสายที่ไม่ได้รับ
CHAPTER 52 - ซ้ำรอย
CHAPTER 53 - ครอบครัว
CHAPTER 54 - ฟ้าสาง
CHAPTER 55 - ขอโทษ ขอบคุณ รัก
CHAPTER 56 - บ้าน
CHAPTER 57 - ทบทวน(Pinyok's POV)
CHAPTER 58 - ความซื่อสัตย์
CHAPTER 59 - ลูกเจี๊ยบ แม่ไก่(Artid's POV)
CHAPTER 60 - จุดเริ่มต้น (ตอนจบ)
Special Chapter Christmas in Love
Special Chapter ปณิธานค้างปี (สุขสันต์วันเกิดปิ่นหยก 08/02/13)
Special Chapter เมษา..สับขาหลอก (01/04/13)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-09-2014 20:00:50 โดย blueboyhub »

zaabbo

  • บุคคลทั่วไป
ฮ่าๆๆๆ อาทิตย์มึนได้อีกอ่ะ  :laugh: ชอบๆๆ  o13

iDistort

  • บุคคลทั่วไป
เรื่องใหม่  :pig2: :pig2: :pig2: :pig2: :pig2: :pig2: :pig2:

ติดตามตอนต่อไปจ้า  :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
อาทิตย์เมาO2หรือเปล่าจ๊ะ? 5555

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4574
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
555 หนูปิ่นได้ศรีภรรยามาเชยชมด้วย

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป
อยู่ๆก็ได้ภรรยามาซะงั้น
 :L2::L2: :L2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-06-2012 00:39:05 โดย shockoBB »

ออฟไลน์ MoMoRin

  • I am Fujoshi! (・∀≦)ゞ
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1749
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-2
ฮ่าๆๆๆตาอาทิตย์ตีมึนได้โล่ห์จริงๆๆ

VALUE

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 


===================================


Dormitory boys - สะดุดรัก หอพักอลเวง


Chapter 1 : ไอ้รูปหล่อพ่อทิ้ง




...มีคนเดินตามมา...



....ไม่ได้คิดไปเองแน่ ๆ ตั้งแต่เดินออกจากรั้วโรงเรียนแล้ว



ปิ่นหยกเหลือบมองไปรอบตัวอย่างระแวดระวัง แสงแดดทอจาง ๆ หลังฝนตกช่วยให้บรรยากาศดูไม่น่ากลัวนักแม้จะต้องเดินเพียงลำพังผ่านบริเวณอาคารเก่าซอมซ่อร้างผู้คน ถึงจะเงียบอย่างไรแต่ตอนนี้ก็ยังกลางวันแสก ๆ ไม่น่ามีโจรใจกล้าหน้าโง่ที่ไหนคิดจะวิ่งราวกระเป๋าหนังสือที่มีแต่หนังสือเรียนเก่า ๆ มือสองหรือกระเป๋าสตางค์ที่มีเงินเหลืออยู่แค่สิบบาทของเขาหรอกใช่ไหม...



ใช่แล้ว...นายปิ่นหยก แววสินธุ์ อายุ 17 ปี นักเรียนชั้นมัธยมศึกษาปีที่ 6 ฐานะยากจน ค่อนไปทางจนมาก..
และชีวิตนี้ไม่เคยคิดเลยว่าจะถูกใครแอบตามหลังมาไม่ว่าไอ้คนที่ย่องมาตามนั้นจะหวังอะไรก็แล้วแต่ 



“เหลือตังค์แค่สิบบาทเอง”


เด็กหนุ่มแสร้งพึมพำออกมาดัง ๆ ท่ามกลางความเงียบ มือยกขึ้นปัดไรผมสีน้ำตาลเข้มชื้นเม็ดฝนให้พ้นตาขณะที่ลอบมองไปยังเงาตะคุ่มที่ทอดออกมาจากมุมตึกด้านหลัง นึกหงุดหงิดอยู่ในใจ



...ได้ยินมั้ยไอ้โจรงี่เง่า ไม่มีตังค์ให้วิ่งราวหรอกนะเว้ย ตามไปก็เสียเวลาน่า..



ไม่มีอะไรเกิดขึ้น บางทีอาจไม่ใช่โจรก็ได้

เขาถอนหายใจออกเฮือกใหญ่ ก่อนจะตัดสินใจสาวเท้าพรวดพราดออกห่างจากบริเวณตึกร้าง  อีกนิดเดียวก็จะถึงเขตตลาดแล้ว จะคนหรืออะไรที่ตามมาก็ช่างหัวมันเถอะ สายตามองเห็นร้านขายของรถเข็นอยู่ลิบ ๆ ข้างหน้า อีกไม่เกินอึดใจก็คงจะหลุดจากเส้นทางเปลี่ยวนี้ได้ ถ้าเพียงแต่....



โครม!!!!



จะไม่มีเสียงมวลสารขนาดใหญ่บางอย่างทิ้งตัวลงปะทะพื้นอย่างนี้



เคร้ง...งง......!......ตุ้บ.......!



ก่อนจะตามด้วยเสียงโอดครวญของตัวต้นเหตุที่นั่งจ๋องสิ้นท่าอยู่ท่ามกลางขยะเศษเหล็กหลังกำแพงผุพัง


“โอย…ย...”




ปิ่นหยกจ้องร่างสูงของใครบางคนที่กำลังนั่งลูบแขนตัวเองป้อย ๆ อยู่บนพื้น ท่าทางจะสะดุดอะไรสักอย่างกลางกองเศษเล็กนั่น ฝุ่นสนิมร่วงกราวลงมาจากแผ่นสังกะสีที่วางพาดอยู่บนศีรษะ.. เป็นสภาพที่ย่ำแย่เสียจนอยากจะมองข้ามตัวอักษร “ส.ป.พ.” ที่ปักอยู่บนอกเสื้อเชิ้ตขาวที่บ่งชี้ว่าคนที่นั่งอยู่ตรงนี้เป็นนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน



และจะว่าไปแล้ว....


เขาหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิดแต่ยังรักษาระยะห่างราว 2 เมตรไว้เผื่อคนตรงหน้าเกิดจะบ้าวิ่งราวเงินสิบบาทของเขาไป…
แฮ่ม..! ไม่ได้งกหรอกนะ แต่มันก็เงินไม่ใช่รึไง!




...หมอนี่หน้าคุ้นมากทีเดียว..



“ช่วยหน่อย”



มนุษย์เศษเหล็กบนพื้นเอ่ยขึ้นมาเป็นครั้งแรกด้วยถ้อยคำห้วน ๆ ที่ฟังดูแล้วน่าจะเป็นประโยคคำสั่งมากกว่าขอความช่วยเหลือ ทำเอาปิ่นหยกแอบปรี๊ดอยู่ลึก ๆ



“เป็นอะไรลุกเองไม่ได้”



เด็กหนุ่มยืนกอดอกมีดวงอาทิตย์หลังฝนตกเป็นฉากหลัง เงาตกกระทบลงไปบนใบหน้าของอีกฝ่ายพอดิบพอดี ดูเป็นฉากหนึ่งในหนังวัยรุ่นก่อนที่คู่อริจะลงไม้ลงมือกัน


แต่ดูใกล้ ๆ อีกที..หมอนี่คุ้นมาก...มาก ๆ....ชุดนักเรียนโรงเรียนเดียวกัน ตัวสูง ผิวขาวจัด ผมดำขลับ คิ้วเข้ม ดวงตาที่ติดจะโศกนิดหน่อยสีเดียวกับสีผม...ใบหน้าโดยรวมแล้วจัดว่า.....หล่อ.....ทีเดียว น่าหมั่นไส้ชะมัด!  ดูเหมือนจะเป็นเพื่อนร่วมชั้น ม.6......คล้าย ๆ ว่าจะเพิ่งย้ายมาอยู่ห้องเดียวกันวันนี้.....ดูเหมือน.....



นี่มันไอ้คนที่นั่งข้างหลังเขาวันนี้ไม่ใช่รึไง..!?



“อาทิตย์!?" / “ปิ่นหยก”  เป็นการประสานเสียงโดยมิได้นัดหมาย...



นิ่งกันไป 3 วินาที ที่จริงคงเป็นเขาเองที่อึ้งไป อีกฝ่ายไม่มีทีท่าตกใจเท่าไรนัก แหงสิ...มันเป็นคนเดินตามมาเองนี่ก็ต้องรู้อยู่แล้วว่ากำลังตามใครอยู่


ไม่แปลกเลยที่เขาจะจำเพื่อนร่วมชั้นตรงหน้าไม่ได้ในแวบแรก ก็ในเมื่อเพิ่งมีการเปลี่ยนย้ายห้องเรียนกันในวันนี้เอง

 
เป็นเรื่องปกติธรรมดาอยู่แล้วที่โรงเรียนของพวกเขาจะมีการเปลี่ยนห้องทุกครั้งที่มีการเลื่อนชั้น ทั้งนี้เพื่อคัดเด็กหัวกะทิเข้ามาเรียนรวมกันในห้องหนึ่ง และเป็นการกระตุ้นให้นักเรียนขยันเรียนในทุก ๆ ปีการศึกษา การสอบแบ่งห้องจะมีขึ้นตามหลังการสอบปลายภาคเรียนที่สอง และจะประกาศห้องเรียนในวันเปิดเรียนวันแรกของภาคเรียนถัดไป



และนายแสงอรุณ วิจิตรนิรันดร์...หรือนายอาทิตย์ที่ว่า ก็ได้กลายมาเป็นเพื่อนร่วมห้องของเขาวันนี้เป็นวันแรกนั่นเอง



“จะนั่งอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ย?” เป็นปิ่นหยกที่ทำลายความเงียบขึ้นมาก่อน




“...ใจร้าย” 

อีกฝ่ายบ่นงึมงำ มือใหญ่ยกขึ้นคว้าหมับเข้าที่ข้อมือคนตรงหน้าเพื่อดึงตัวเองลุกขึ้น หลังจากประเมินสถานการณ์แล้วว่านั่งรออยู่เฉย ๆ คงไม่มีนางฟ้าที่ไหนใจดียื่นมามือช่วยพยุงเป็นแน่ “มีตังค์แค่สิบบาทแถมยังแล้งน้ำใจอีก”



เด็กหนุ่มรู้สึกเหมือนเส้นเลือดที่ขมับเริ่มจะเต้นตุบ ๆ เป็นจังหวะร็อค คิ้วขมวดแทบจะผูกกันเป็นปม อ้อ...ตกลงเมื่อกี้แกได้ยินสินะ สิบบาทแล้วมันผิดเรอะ!! น่าเตะปลายคางสักทีดีมั้ย มุมนี้กำลังเหมาะ....


ไม่เอาน่า...


เขาถอนหายใจพรืดอย่างหงุดหงิด สะบัดมือเบา ๆ พอให้คนตรงหน้ารู้ว่าลุกเสร็จก็ปล่อยได้แล้วเว้ยพร้อมกับไล่ความคิดอยากทำร้ายร่างกายเพื่อนร่วมชั้นออกจากหัวด้วยกลัวจะไม่มีเงินจ่ายค่าเสียหาย ก่อนจะยิงคำถามตรงประเด็น



“ตามมาทำไม”



พ่อยอดชายนายอาทิตย์ไม่มีทีท่าว่าจะตอบคำถามง่าย ๆ นอกจากไม่ตอบแล้วยังเอามือปัดฝุ่นที่เลอะตามกางเกงและกระเป๋า......เสื้อผ้า....?? 



เดี๋ยวสิ...กระเป๋าเสื้อผ้า....??


ปกติใครเขาหิ้วกระเป๋าเสื้อผ้าใบโตอย่างนั้นมาเรียนกัน!?



“แล้วกระเป๋านั่นอะไร”  ปิ่นหยกชี้ไปที่วัตถุต้องสงสัยดังกล่าว “ย้ายบ้านเรอะ!?”



“อือ”



คำตอบแรกที่ได้รับตั้งแต่ถามมาทำเอาเด็กหนุ่มร่างเล็กงงไปพักใหญ่ ย้ายบ้าน...ต้องให้บอกมั้ยว่าเมื่อกี้เขาถามประชด...แล้วมันดันตอบว่าย้ายบ้านจริง ๆ เนี่ยนะ



“ที่จริงโดนพ่อไล่ออกจากบ้านน่ะ”



“อ้อ..เข้าใจละ”
เขาทำหน้าเออออเข้าใจอยู่ได้แวบเดียวจึงนึกขึ้นมาได้  เดี๋ยวสิ..นั่นไม่ช่วยให้กระจ่างขึ้นเลยนะ!!




ปิ่นหยกยกมือขึ้นกุมขมับ ตัดสินใจหันหลังกลับและทิ้งตัวปัญหาเอาไว้ที่นี่ ถึงเรื่องของเจ้านี่จะฟังดูประหลาด แต่ที่จริงมันก็ไม่เกี่ยวอะไรกับเขาตั้งแต่แรกอยู่แล้วนี่... แถมตอนนี้ฟ้าเริ่มจะครึ้มอีกแล้ว ถ้าไม่รีบกลับเห็นทีจะได้วิ่งลุยฝน



ที่จริงแล้ว เขาควรจะเอะใจสักนิด.. เรื่องของโชคชะตาฟ้าลิขิตในวันฝนตกแบบนี้...กับสิ่งที่คิดว่า ‘ไม่เกี่ยวกับตัวเอง’



แน่นอนว่าปิ่นหยกคิดผิด...มันเกี่ยวกับเขาแน่ ๆ เกี่ยวอย่างมากเสียด้วย



====================================================



“กลับมาแล้วครับ” 

เด็กหนุ่มเอ่ยน้ำเสียงอ่อนระโหยเมื่อก้าวขาเข้าธรณีประตูร้านเค้กที่อยู่ชั้นล่างสุดของหอพัก  เป็นใครก็คงจะพาลหมดแรงเอาง่าย ๆ ถ้ามีปลิงเผือกตัวใหญ่เกาะหลังมาด้วยตลอดทางอย่างนี้



“กลับมาแล้วเหรอ”
เสียงทุ้มทักทายขึ้นมาจากหลังเคาท์เตอร์ เจ้าของเสียงกำลังก้ม ๆ เงย ๆ จัดเค้กชิ้นโตลงกล่องตามออเดอร์ลูกค้า เงยหน้าขึ้นมาอีกทีจึงได้เห็นเด็กหนุ่มที่เป็นลูกจ้างและเป็นเสมือนคนในครอบครัวกำลังยืนทำหน้าเซ็งโลกเหลือจะกล่าว


“วันนี้ยุ่งมั้ยพี่เอม”
ปิ่นหยกถามเสียงโมโนโทนแล้วหันไปตวาดคนข้างหลัง “ปล่อยเว้ย ถึงหอแล้ว!”



“ก็เดี๋ยวนายหนีอีก”



“หนีป๊ะอะไร ถึงหอแล้วนี่ไง”



“เพื่อนเหรอ”
เอมจิตถามพร้อมส่งรอยยิ้มที่ถ้าสาว ๆ เห็นคงละลายตายกลายเป็นช็อกโกแลตฟองดูอยู่ตรงหน้านั่นเอง ชายหนุ่มวัยยี่สิบสี่ปีที่เป็นเจ้าของหอพักพร้อมกับเปิดร้านเค้กที่ชั้นล่างสุดไปด้วยคนนี้เรียกกลุ่มลูกค้าผู้หญิงได้เยอะอย่างไม่น่าเชื่อ



เกือบจะตอบไปแล้วว่าไอ้นี่ปลิงเผือกครับไม่ใช่เพื่อน แต่ก็ตัดสินใจพยักหน้าอย่างเสียไม่ได้พร้อมกับเอ่ยอ้อมแอ้ม
“..อ่า..เรื่องมันยาวอะครับพี่เอม....คือว่าเจ้านี่จะขอมาค้างด้วยซักคืนนึง...เพราะว่า...เอ้อ...จะทำรายงาน....”



ทำรายงาน....เปิดเทอมวันแรกเนี่ยนะ! บ้าไปแล้ว เขาอยากตบปากตัวเองนักที่พูดอะไรไม่คิด



“สวัสดีครับ ชื่ออาทิตย์ครับ” เด็กหนุ่มร่างสูงยกมือสวัสดีอย่างเรียบร้อย และเป็นครั้งแรกที่ยอมปล่อยมือออกจากคอของคนข้าง ๆ หลังจากเดินเกาะหนึบมาตลอดทาง “ต้องขอรบกวนแล้วครับ”



ปิ่นหยกหันขวับไปมองอย่างขัดใจ เกิดจะนอบน้อมเป็นคนละคนขึ้นมาเชียวนะไอ้เบื๊อกนี่..



เอมจิตเลิกคิ้วแล้วจ้องคนทั้งสองราวกับจะส่องให้ทะลุปรุโปร่ง...สุดท้ายก็พยักหน้ายิ้ม ๆ


เป็นอย่างนี้ทุกครั้ง ทำไมผู้ใหญ่คนนี้จะไม่รู้ว่าเขาโกหก เพียงแต่พี่เอมใจดีและสุขุมพอที่จะเลือกวิธีจัดการกับเด็กวัยรุ่นอย่างคนที่เคยผ่านโลกมามากกว่า เขารู้ว่าที่ได้ฟังนั้นไม่ใช่ความจริงทั้งหมด รู้ว่าอีกไม่นานปิ่นหยกคงเป็นคนเล่าให้ฟังเอง และรู้ว่าถึงปิ่นหยกไม่พูด เขาก็มีวิธีบังคับให้อีกฝ่ายพูดออกมาได้ไม่ยากเย็น...



ถึงตรงนี้เด็กหนุ่มรู้สึกเสียวสันหลังวาบขึ้นเล็ก ๆ ไม่ทราบสาเหตุ



“ยินดีต้อนรับนะ หอพักตอนนี้ไม่มีห้องว่าง แต่คงนอนห้องปิ่นใช่ไหมคืนนี้”
เขาก้มลงมองกระเป๋าเสื้อผ้าที่อาทิตย์หิ้วติดมือมาด้วยแล้วพยักเพยิดไปทางบันได “เอาของขึ้นไปเก็บก่อนสิ”


=================================================



...สิ่งที่ปิ่นหยกบอกกับพี่เอมว่า ‘เรื่องมันยาว’ แท้จริงแล้วมันสั้นนิดเดียว



แค่หลังจากพบกันเมื่อเย็น ร่างเล็กเดินหันหลังกลับ ตัดสินใจทิ้งสิ่งที่ดูท่าทางจะเป็นตัวปัญหา(ซึ่งอาทิตย์เถียงมาตลอดทางว่าเขาไม่ใช่)เอาไว้กับกองขยะเศษเหล็ก


แต่แน่นอน ถ้ายอมง่าย ๆ จะเรียกว่าตัวปัญหาได้อย่างไร ผลลัพธ์จึงกลายเป็นเด็กหนุ่มร่างสูงอาศัยความได้เปรียบทางกายภาพเกาะแขนตีซี้ขอมาค้างที่บ้านด้วยเพราะเพิ่งถูกพ่อไล่ออกด้วยเหตุผลที่ยังไม่เปิดเผยเพราะเจ้าตัวบอกยังไม่มีอารมณ์จะเล่า....ดูมัน...



หลังจากแกล้งทำเป็นเดินหลงทางสองครั้ง สลัดหนีสามครั้ง ปิ่นหยกจึงยอมรับความพ่ายแพ้ว่าไอ้ที่ทำไปนั้นช่างไร้ประโยชน์สิ้นดี.. เพราะแทนที่จะหลุดออกมาได้กลับกลายเป็นยิ่งโดนเกาะหนึบหนักขึ้นเรื่อย ๆ ทุกครั้ง จนสุดท้ายกว่าจะเดินกลับถึงหอพักก็แทบจะกอดรัดกันเป็นโคอาล่าเกาะต้นไม้...ไม่สิ...โคอาล่ามันน่ารักไป....อย่างเจ้านี่ต้องเป็นปลิงเผือกมากกว่า



ด้วยเหตุนี้...เขาจึงได้แต่นั่งทอดถอนใจกับตะกร้าผ้าที่เพิ่งซักเสร็จเตรียมเอาไปตาก และปล่อยให้เพื่อนร่วมห้องคนใหม่จัดการรื้อข้าวของตัวเองออกมาวางตรงที่ชอบ ๆ ในห้องเขา



ปิ่นหยกไม่ใช่น้องแท้ ๆ ของเอมจิต แรกเริ่มเดิมทีก็เป็นเด็กทำงานพิเศษที่ร้านเฉย ๆ แต่เพราะทำงานมานานจนเป็นที่ไว้ใจ แถมยังเป็นเด็กดีช่วยงานทุกอย่างตั้งแต่งานที่ร้านไปจนถึงงานบ้านทั้งหลายแหล่ สุดท้ายเลยกลายเป็นเหมือนสมาชิกในครอบครัวคนหนึ่งที่มีเอมจิตเป็นหัวหน้าครอบครัว มีน้องชายของเอมจิตอีกคนชื่ออุ่นใจ และตัวเขาเองที่แก่กว่าอุ่นใจสองปี 


โชคดีจริง ๆ พี่น้องคู่นี้น่ารักทั้งสองคน นอกจากจะอยู่กันเป็นครอบครัวอย่างอบอุ่น ค่าเช่าห้องก็ไม่ต้องเสีย แลกกับการทำงานบ้านและช่วยงานที่ร้าน เป็นการดีกับสถานะทางการเงินของตัวเองไม่น้อยทีเดียว....งกเหรอ....ก็บอกว่าไม่ได้งกไง..แค่รู้จักใช้เงิน!



เด็กหนุ่มแวะหยิบพายไก่ที่ได้มาฟรีจากลูกค้าประจำของพี่เอมคาบไว้ในปาก สองมือยกตะกร้าผ้าขึ้นข้างละใบค้ำไว้กับเอวเดินดุ่ม ๆ ไปที่ลานซักล้างด้านหลังเตรียมจะตากผ้า  แต่ยังไม่ทันจะได้เริ่มทำอะไรก็ถูกร่างสูงของใครบางคนที่โผล่พรวดเข้ามายืนขวางทาง



“อีอะไอ!!?” (มีอะไร)
เขาถามเสียงอู้อี้...พายไก่ยังคาบอยู่เต็มปาก



“…นี่...มาคิดดูแล้ว”  อีกฝ่ายเดินเข้ามาประชิดแล้วเอ่ยเสียงเรียบ 


“ฉันเสนอร่างกายให้นายเป็นไง?” 




".........."




ตะกร้าผ้าหล่นโครม เมื่ออยู่ ๆ มนุษย์หน้ามึนก็โพล่งขึ้นมาไม่มีปีมีขลุ่ย ปิ่นหยกทำท่าเหมือนอยากตะโกนให้ลั่นโลกว่าเมิงรู้ตัวมั้ยพูดอะไรออกมา ติดอยู่ที่ถ้าแหกปากพูดไปตอนนี้พายไก่ได้ฟรีที่คาบอยู่อาจจะหล่นลงพื้นเสียของได้



“จากนี้ก็ไม่รู้จะไปนอนที่ไหนแล้ว ขอเอาร่างกายแลกกับที่พักและอาหารละกันนะ”
ไม่พูดเปล่า มือใหญ่ยังยกขึ้นปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตตัวเองอย่างใจเย็นกลางลานซักล้าง....



...และพายไก่แสนรักของเขาก็ทิ้งตัวลงพื้นอย่างสวยงาม...



“....จะบ้าเรอะ!!!?” 
เสียพายอย่าเสียสติ ถึงจะอาลัยอาวรณ์ของกินขนาดไหนแต่เรื่องไอ้คนตรงหน้าที่กำลังแกะกระดุมเสื้อโชว์แผงอกและกล้ามท้องจนถึงเม็ดสุดท้ายแล้วนี่ช่างบ้ายิ่งกว่าจนไม่มีเวลาไปสนใจ  ถ้าไม่รีบห้ามไว้มันคงกะแก้ผ้าล่อนจ้อน เด็กหนุ่มตวาดทันทีที่หายจากอาการสำลัก 
“ใครจะอยากได้ตัวผู้อย่างนายเป็นเมีย!?”



อาทิตย์ช้อนสายตาใสแจ๋วขึ้นมอง แต่หลังจากประเมินแล้วว่าหุ่นใหญ่สูงชะลูดของตัวเองช่างไม่เป็นใจเอาเสียเลยจึงเปลี่ยนเป็นโน้มตัวมาหาด้วยท่าทางราวกับเด็กอ่อนโลกแทน ซึ่งแน่นอนว่าขัดกับประโยคที่เอ่ยออกมาแบบสุดติ่ง!


“...ตกลงจะให้เป็นเมียเลยเหรอ...ตอนแรกก็กะว่าจะแค่เป็นนางบำเรอมอบร่างกายให้เฉย ๆ ซะอีก”



พรืดดดด!!!!!!!!


ถัดจากตะกร้าผ้า..พายไก่ เด็กหนุ่มตรงหน้าก็ไม่เหลืออะไรให้ทำร่วงลงพื้นได้อีก แต่สีหน้าและปากที่อ้าค้างอยู่ตอนนี้ก็ัชัดเจนว่าถ้าเขาทำขากรรไกรล่างร่วงตามลงไปได้ก็คงทำไปแล้ว


.......ไอ้รูปหล่อพ่อทิ้งนี่บ้าไปแล้ว บ้ากู่ไม่กลับหมอไม่รับรักษาแน่ ๆ


“..ห..หยุดเลย!! ติดกระดุมนั่นด้วยแล้วฉันจะไม่เอาเรื่องที่นายตามสตอล์กคนอื่นมาถึงบ้าน สร้างความตื่นตระหนกให้ประชาชนด้วยคำพูดสองแง่สามง่ามและฆาตรกรรมพายไก่ของฉันอย่างเลือดเย็นแบบนี้!!!” 

ปิ่นหยกยัดข้อหาให้สามกระทงซ้อน ตามด้วยชี้ไปยังเสื้อผ้าซักแล้วที่บัดนี้เทกระจาดออกมากองอยู่บนพื้นอย่างน่าอนาถ

“ไหนจะผ้าพวกนี้อีก แล้วยังมีหน้ามาทำท่าจะเปิดโชว์ของลับกลางที่แจ้ง!! เป็นพวกโรคจิตชอบอวดของเรอะ!?”




ร่างเล็กโวยวายฉอด ๆ ถ้าพ่นไฟได้เขาคงทำไปแล้ว ได้ยินเสียงงึมงำของอาทิตย์เถียงกลับมาว่ายังไม่ทันได้โชว์อะไรเลยยิ่งพาลจะทำให้ปรอทแตก ที่สุดแล้วเมื่อเห็นว่าเจ้าตัวไม่มีทีท่าจะติดกระดุมเสื้อกลับให้เรียบร้อยสักทีจึงได้กระชากเสื้อเชิ้ตตรงหน้าเอามาติดให้เสียเอง ไม่ทันได้สังเกตเลยว่าระยะห่างระหว่างปลายจมูกตอนนี้ช่างเป็นความใกล้ที่น่าหวาดเสียว



“หน้าแดงด้วยแน่ะ”



“ห๊ะ!?”  จังหวะเดียวกับที่กระดุมเม็ดสุดท้ายถูกติดขึ้นมาจนชิดลำคอ ปิ่นหยกจึงได้เงยหน้าขึ้นมองตามเสียงทัก



........ฉิบหาย...ใกล้เกินไปแล้ว!!




 ใกล้เสียจนรู้สึกได้เลยว่าลมหายใจร้อน ๆ ของอีกฝ่ายกำลังพ่นปะทะหน้าใบหน้าเขาขณะที่มันกำลัง....หัวเราะ....?  ไอ้ตูดหมึก...กล้าหัวเราะเยาะเขาเรอะ!!!



“ยิ่งแดงใหญ่เลย...ฮะ ๆ ๆ ตกลงว่ารับฉันเป็นภรรยาแล้วใช่ปะ”



แล้วหมัดลุ่น ๆ ของเด็กหนุ่มก็พุ่งตรงเข้าจมูกคนที่อุปโลกน์ตัวเองเป็นศรีภริยาอย่างงดงาม....





To be continued....


============================================



คุยกันท้ายเรื่อง

สวัสดีค่ะ เรนนี่ค่า ^o^

ลงครั้งแรกค่ะ เขินจัง ขอฝากน้องอาทิตย์และปิ่นหยกไว้ในอ้อมใจด้วยนะคะ :D
เรื่องนี้เป็น อาทิตย์ * ปิ่นหยก นะคะ ถึงแม้ว่าพระเอกของเรื่องดูจะสับสนอะไรเกี่ยวกับสถานะสามีภรรยาอะไรนิดหน่อย แต่ดูจากความมือไวใจเร็วแล้วอีกไม่นานตาคนนี้คงรู้เรื่องรู้ราวอะไรมากขึ้น 555

เบื้องลึกเบื้องหลังเป็นอย่างไร ทำไมอาทิตย์ถึงโดนพ่อไล่ออกจากบ้าน แล้วก็เรื่องราวพื้นหลังของปิ่นหยก เอมจิต อุ่นใจ และหนุ่ม ๆ คนอื่นที่ยังไม่ออก เดี๋ยวจะค่อย ๆ เฉลยค่ะ 

ที่จริงเรื่องนี้มีหลายคู่ แต่ตั้งใจจะเขียนไปทีละคู่ค่ะ เพราะถ้าเขียนพร้อมกันแล้วเราจะลำเอียง อาจจะมีรักคู่นั้นคู่นี้เยอะกว่า ไม่อยากให้มาแย่งซีนกัน

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้น จะได้เขียนต่อหรือไม่ต้องดูว่ามีคนอ่านรึเปล่าด้วยค่ะ แอบกังวล (ฮาาา)


แล้วพบกันตอนหน้าค่ะ ฝากเนื้อฝากตัวด้วยนะคะ ^^
:impress3: :impress3:  จะติดตามตอนต่อๆๆๆปัยและทุกๆๆๆตอน  เลยน๊ค๊   :haun4: :haun4:
sports

ออฟไลน์ insomniac

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1508
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +109/-3
เปิดเรื่องมาได้สนุกมากครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ RAINYDAY

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1247/-5
    • FB page
แอบมาแปะรูปตัวละครค่ะ จะได้ช่วยในการจิ้น เรอะ(?) :3



พี่เอมจิต (ชอบเผลออ่านเป็น "แอบจิต" //ร้องไห้)
v
v



น้องอุ่นใจ
v
v
v




สองศรีพี่น้องที่ปิ่นหยกอาศัยอยู่ด้วยค่ะ


แ้ล้วไหนรูปตัวตัวละครหลัก..!? เนื้อเรื่องช่วงนี้มันเมน อาทิตย์*ปิ่นหยก ไม่ใช่เหรอ =w="

ที่พี่น้องคู่นี้มีรูปก่อนเพราะเป็นตัวละครที่คิดได้ก่อนจะมีอาทิตย์กับปิ่นหยกล่ะค่ะ แต่เดี๋ยวรูปอีกสองคนน่าจะตามมาพร้อมตอนหน้านะคะ XD

ขอบคุณที่ติดตามค่ะ ^o^



« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-06-2012 10:35:41 โดย RAINYDAY »

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป
555 อาทิตย์ดูมึนๆกวนๆ งี้น้องปิ่นหยกได้หัวปั่นแน่
 :L2: :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
ท่าจะฮา  พระเอกนี่สุดยอดจริงๆ
จะถวายตัวเลยหรือจ๊ะ  555

ออฟไลน์ Kaame

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
รูปหล่อพ่อทิ้งศรีภรรยา ท่าทางจะสับสนจริง ๆ ด้วย 5555

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
ติดตามจ้า
ท่าจะสนุกดี
พระเอกมึน :laugh:

ออฟไลน์ RAINYDAY

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 423
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1247/-5
    • FB page
Dormitory boys - สะดุดรัก หอพักอลเวง

"รัก...ติดดิน"

Chapter 2 : ดาวลูกไก่



“......เจ็บ”
อาทิตย์พึมพำเป็นรอบที่สาม แม้เลือดกำเดาจะหยุดไหลแล้วหลังจากโปะถุงน้ำแข็งไว้ที่จมูกมาได้ครู่ใหญ่ 
“ไม่อยากรับเป็นภรรยาก็บอกกันดี ๆ สิ สามีที่ดีเขาไม่ใช้กำลังหรอกรู้ไหม”

“อุ!..!!! แค่ก!” 
ใจคอมันจะวางแผนฆาตรกรรมโดยการทำตัวสะดิ้งให้เขาสำลักน้ำลายตายหรืออย่างไร!?

“เป็นพวกชอบซ้อมเมียหรือ?” 
เด็กหนุ่มเห็นอีกฝ่ายไม่เถียงอะไรก็ดูเหมือนจะยิ่งได้ใจพูดต่อเป็นฉาก ๆ  “ตบจูบ ๆ แบบในหนังอะไรงี้?”

“…..”

เย็นไว้ปิ่นหยก อย่าถือคนบ้า อย่าฆ่าคนมึน

“อืม...หรือว่า—“

“หยุดเลยไอ้---!”
จนปัญญาจะหาคำเหมาะ ๆ มาด่า เขาพ่นลมออกมาทางจมูกอย่างเหลืออด “ถ้ายังพูดแมว ๆ อีกฉันจะส่งแกไปเป็นดาวลูกไก่ดวงที่แปด!”

หลังจากนั่งทำหน้ามึนกว่าปกตินิดหน่อยเพราะเดิมก็ดูจะมึนอยู่แล้ว อาทิตย์จึงถามเสียงซื่อซึ่งคงจะฟังดูดีกว่านี้หากมันออกจากปากเด็กน้อยอายุห้าขวบ 
“อะไรคือดาวลูกไก่”

“ไม่รู้จักเรอะ!!”
สามีจำเป็นหันไปทำหน้าไม่อยากเชื่อ “กระจุกดาวที่มันมีอยู่เจ็ดดวงไง!”

 “...ไพลยาดีสน่ะเหรอ”

“กระแดะชื่อฝรั่ง!” ปิ่นหยกย่นจมูกพร้อมยันโครมไปหนึ่งทีข้อหาหมั่นไส้

“...ชอบซ้อมเมียจริง ๆ ด้วย” 
อีกฝ่ายบ่นทั้งที่ยังหน้านิ่ง...ชัดเจนว่าที่ถูกยันไปเมื่อครู่ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนเลยแม้แต่น้อย และน้ำเสียงราบเรียบขัดกับเนื้อหาในประโยคนั่นเชื่อว่าต่อให้เด็กอนุบาลมาได้ยินก็คงจะรู้สึกว่าน่าโดดเตะก้านคอสิ้นดี

“แล้วทำไมต้องลูกไก่”

“ไม่เคยฟังนิทานรึไง!? เด็กสมัยนี้นี่!”  ปิ่นหยกส่ายหน้าหน่าย ๆ คงลืมไปแล้วว่าเป็นรุ่นเดียวกัน

“ปิ่นหยกดูแก่ดีจัง..ไม่เสียแรงที่มาขอพึ่งพา”   
เด็กหนุ่มร่างสูงพยักหน้าเออออกับตัวเองพลางนั่งแคะคราบเลือดกำเดาที่ติดอยู่เหนือริมฝีปากไม่แคร์สื่อ อีกมือก็หยิบน้ำแข็งในถุงที่เพิ่งเอามาโปะจมูกออกมาเคี้ยวเล่นขณะที่เจ้าของห้องรู้สึกเหมือนตัวเองจะกำลังแปลงร่างเป็นเดอะฮัลค์แล้วจับไอ้งี่เง่าตรงหน้านี่ฟาด ๆ ๆ ลงกับพื้นสักสองสามทีให้หายปากเสีย ทว่าอาทิตย์ชิงพูดขึ้นขัดจังหวะก่อนคนตรงหน้าจะได้มีโอกาสเอาแผนฆาตกรรมในหัวออกมาใช้จริง ๆ

“เล่าให้ฟังหน่อย”

“ห๊ะ!?”

“ลูกไก่ไง งงอะไร สอบได้ท็อปไฟว์ของ ม.หก ไม่น่าหัวช้าเลย” 
พูดเสร็จก็โยนก้อนน้ำแข็งขึ้นสูงเหนือศีรษะแล้วตั้งท่าจะอ้าปากรอรับ แต่ปิ่นหยกกลับยื่นมือไปคว้าก้อนน้ำแข็งไว้ได้กลางอากาศแล้วปาใส่หน้าผากไอ้ตัวปากเสียเสียงดังป้อก......

“เสียงก้องดีจริง กะโหลกกลวงนะแก”

“ถนอมเมียหน่อยสิครับ เดี๋ยวหมดอายุการใช้งานก่อนวัยอันควรนายแหละจะขาดทุน” 
เขาส่งเสียงตัดพ้อแกมขู่แล้วยกมือไปลูบเศษน้ำแข็งที่ค้างอยู่ออกจากหน้าผาก

ปิ่นหยกถอนหายใจยาวเป็นครั้งที่เท่าไรก็เพลียจะนับ ถ้าลมหายใจเขาเป็นต้นไม้มันคงถูกถอนจนสูญพันธุ์ไปแล้ว จริง ๆ นะ ที่โรงเรียนควรมีการตรวจสุขภาพจิตนักเรียนดูบ้างว่ามันมีใครบ้าอย่างไอ้หมอนี่อีกไหมจะได้รีบควบคุมไม่ให้เที่ยวออกมาเสนอตัวเป็นภรรยาคนอื่นอย่างที่เจ้าตัวกำลังทำอยู่

“เอางี้นะครับไอ้คุณอาทิตย์ ก่อนอื่นเราเลิกเล่นเป็นสามีภรรยาปัญญานิ่มอะไรนี่ก่อน แล้วจะได้คุยกันดี ๆ เสียที”

เจ้าของชื่อทำหน้าเหมือนครุ่นคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งแล้วยักไหล่
“เลิกก็ได้ ที่จริงก็ไม่ได้อยากเป็นเมียใครหรอก เสียเชิงชายหมด”

ปิ่นหยกอยากตะโกนว่ามันควรจะคิดได้ตั้งนานแล้วว้อย! แต่ที่สุดก็ตัดสินใจสงบปากสงบคำแล้วเตรียมล้มตัวลงนอน วันนี้ใช้พลังงานกับเรื่องบ้า ๆ มามากพอแล้ว ไหนจะต้องซักผ้าถึงสองรอบเพราะเหตุการณ์เมื่อเย็นอีก ถ้าเขาโชคดีพอพรุ่งนี้เช้าอาจตื่นมาแล้วพบว่าทั้งหมดนี่แค่ฝันไปก็ได้

“เดี๋ยวสิ จะทำอะไรน่ะ”

“กินข้าวมั้งเนี่ย! จะนอนแล้ว”

“ยังนอนไม่ได้นะ!”
อีกฝ่ายทำสายตาเว้าวอนชวนให้คนมองใจอ่อน แต่แน่นอนว่าไม่ใช่ตอนเที่ยงคืนกว่าที่พลังงานเขาใกล้จะเกลี้ยงหลอดอย่างนี้

“อะไรอีกล่ะไอ้บ้านี่”

“แล้วลูกไก่ล่ะ...?”

“............ลูกไก่....?”

“นิทานดาวลูกไก่...เพิ่งแป๊บเดียวลืมที่สัญญาจะเล่าแล้วเหรอ”

เอ่อ...ขอโทษนะ...แต่ไปสัญญาไว้ตอนไหนวะครับ

ปิ่นหยกพลิกตัวนอนคว่ำเอาหน้าซุกหมอน ตัดสินใจบอกปัด ๆ ไปก่อนเพื่อจบปัญหา “ง่วงแล้ว พรุ่งนี้ละกัน”

“คนไม่รักษาสัญญา เมื่อกี้เพิ่งบอกว่าถ้าเลิกเล่นผัวเมียจะเล่าให้ฟัง” 

“ยังไม่ได้สัญญาเลยว้อย” เสียงอู้อี้ตอบโต้จากหมอนที่ฝังหน้าอยู่

“....คนโกหก”

“......”

“ใจจืดใจดำ”

“......”   

ถ้าเขาแกล้งทำเป็นหลับมันจะเหนื่อยจนหยุดพล่ามไปเองไหม....?

“จะฟ้องหย่า”
ถึงจุดนี้ปิ่นหยกไม่รู้แล้วว่าควรจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี....ใครก็ได้ช่วยหิ้วหมอนี่ไปคืนพ่อมันหน่อยได้โปรด!!


“.......”
อยู่ ๆ เสียงก็เงียบไป ชั่วขณะที่กำลังคิดขอบคุณสวรรค์ที่ดลจิตดลใจให้สิ่งมีชีวิตแปลกปลอมในห้องสงบปากสงบคำลงได้เสียที  ฟูกนอนก็ยวบลงตามน้ำหนักของ......อะไรบางอย่าง....?

บางอย่างที่.....ตัวใหญ่ สูง ผิวขาว คิ้วเข้ม หน้าหล่อ และสติไม่ดี


“ทำอะไรน่ะเฮ่ย!!!”

“ลูกไก่”
คนที่กึ่งนั่งกึ่งนอนคร่อมอีกฝ่ายอยู่เอ่ยเสียงเรียบ นัยน์ตาดำขลับจ้องลงมาเหมือนลูกหมาอ้อนเจ้าของ ติดที่ไอ้ลูกหมานี่ออกจะตัวใหญ่ไปสักหน่อย 

“เล่าให้ฟังที.......นะ?”

ปิ่นหยกกลอกตาอย่างสุดจะทน  ไม่เล่าให้จบ ๆ ท่าทางคืนนี้คงไม่ได้หลับไม่ได้นอนกันแล้ว เด็กหนุ่มกลิ้งพลิ้ว ๆ มุดลอดใต้ช่วงแขนของเจ้าตัวปัญหาหน้าเอ๋อแล้วพลิกตัวมานั่งกอดอกออกอาการเซ็งอยู่ตรงขอบเตียง

“โอเค รู้แล้ว! ฟังดี ๆ นะคุณเมียครับ"   

เล่านิทานให้เด็กโข่งหน้ามึนฟังตอนเที่ยงคืนกว่ามันใช่เรื่องไหมนี่!

"...กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้วมีคุณตากับคุณยายอาศัยอยู่ในกระท่อมชายป่า เลี้ยงแม่ไก่ที่มีลูกไก่อยู่เจ็ดตัว ทั้งสองคนดูแลแม่ไก่และลูกไก่เป็นอย่างดี แต่วันหนึ่งมีพระธุดงค์มาปักกลดอยู่ใกล้ ๆ คุณตากับคุณยายก็เลยตั้งใจจะทำอาหารไปถวาย....”

เขาเว้นระยะให้ตัวเองได้หาวหวอดใหญ่ออกมาหนึ่งครั้งพร้อมกับเหลือบมองไอ้เด็กอนุบาลในร่างมัธยมที่คว้าหมอนมากอดอยู่บนตักแล้วจ้องกลับมาตาเป็นประกาย เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะคว้าหมอนอีกใบมาฟาดใส่ไปทีหนึ่งด้วยความหมั่นไส้

“ทีนี้บ้านก็จนไง...เสบียงที่กระท่อมก็มีแต่ผักหญ้า สุดท้ายก็เลยตั้งใจจะเอาแม่ไก่ไปทำเป็นอาหาร..”

อืม...จุดนี้สะเทือนใจเหมือนกันนะ เขานั่งเหม่อนึกถึงสมัยเด็กที่แม่เคยเล่านิทานเรื่องนี้ให้ฟังครั้งแรก แต่ดูเหมือนจะเหม่อนานไปหน่อยคราวนี้เลยตกเป็นฝ่ายถูกเอาหมอนฟาดเบา ๆ เป็นการกระตุ้น

“เล่าต่อเร็ว”

เด็กหนุ่มทำท่าฟึดฟัดเล็กน้อยพอเป็นพิธี ที่จริงมานั่งเล่านิทานตอนนี้มันก็ไม่เลวนัก ทำให้ได้ดึงความทรงจำดี ๆ สมัยยังเป็นเด็กออกมาโลดแล่นอีกครั้ง ติดแค่ครั้งนี้ออกจะแปลกสักหน่อยที่ต้องเป็นคนเล่าเอง

“...แม่ไก่ก็เลยไปบอกลาลูก ๆ  พอเช้าวันรุ่งขึ้นตากับยายเตรียมก่อไฟทำอาหาร ทันใดนั้นลูกไก่เจ็ดตัวก็กระโจนเข้ากองไฟตายตามแม่ไก่ไป เทวดาเห็นในความกตัญญูก็เลยเสก บรู้ม!...ลูกไก่เจ็ดตัวไหลลงท่วมทุ่งข้าวสาลีแล้วกลายเป็นโกโก้ครั้นช์”

“เหรอ!”   
อีกฝ่ายอุทานน้ำเสียงตื่นเต้น เขาเลยเอาหมอนฟาดเข้าไปเต็มรักอีกสักที ไอ้นี่มันโง่หรือบ้ากัน!

“ก็กลายเป็นดาวลูกไก่บนฟ้าต่างหากเล่า! ทีอย่างงี้ทำเชื่อ” 
ปิ่นหยกส่ายหน้าแล้วไถลตัวเองลงไปนอนแผ่บนเตียง เอาศอกดัน ๆ ให้เพื่อนร่างสูงที่ยังนั่งนิ่งอยู่ที่เดิมขยับไปนอนอีกฟูกของตัวเองที่ปูบนพื้นเสียที

“ลูกไก่โง่นะ”

“เขาเรียกกตัญญู”

อาทิตย์เหม่อมองไปที่กำแพงว่างเปล่าตรงหน้า ท่าทางก็ยังคงมึน ๆ เหมือนเคย
“ถ้ากตัญญูก็ต้องมีชีวิตอยู่ต่อเพื่อคุณตากับคุณยายที่เลี้ยงมาสิ”

“ก็มันรักแม่มัน”

“ฉันก็รักคุณแม่ฉัน”

“แล้วแกเป็นลูกไก่เรอะ!?” 
พอที เขาเริ่มหมดอารมณ์จะต่อล้อต่อเถียง ถ้าไม่รีบนอนตอนนี้คงแหกขี้ตาตื่นมาช่วยงานครัวพี่เอมตั้งแต่ตีสี่เหมือนทุกวันไม่ไหวแน่ ๆ


“........ตอนคุณแม่ตายฉันกับพี่ยังไม่ตายตามเลย....เราก็ยังอยู่ต่อเพื่อคุณพ่อ”

อาทิตย์พูดเพียงเท่านั้นแล้วก็มุดตัวเข้าใต้ผ้าห่มบนที่นอนของตัวเองอย่างสงบ....สงบเกินไปจนอีกคนบนเตียงต้องชะเง้อลงมาดู



“.....อาทิตย์”


“.....”

ไม่ตอบ...เป็นไปได้ไง


“อาทิตย์.....”


“.....”
มีเพียงความเงียบที่ได้รับกลับมา ปิ่นหยกเริ่มใจไม่ดี...หรือเขาจะพูดอะไรกับมันแรงเกินไป? ใครจะไปรู้ว่าแม่มันเสียแล้ว


เด็กหนุ่มตัดใจต้านแรงดึงดูดจากที่นอนนุ่ม ๆ ลุกจากเตียงแล้วลงมานั่งคุกเข่าข้างร่างสูงที่นอนคลุมโปงอยู่ตรงหน้า
....นี่แอบร้องไห้อยู่หรือเปล่าวะเนี่ยไอ้คุณอาทิตย์


“....อาทิตย์......ขอโทษ”

มือยื่นไปเลิกผ้าห่มขึ้นช้า ๆ อย่างเบามือ....เพียงเพื่อจะพบว่า



มันหลับไปแล้ว!


“ไอ้ลูกเจี๊ยบ!!!  แกเอาคำขอโทษแบบโคตรจะมาดแมนแฮนซั่มของฉันคืนมาเดี๋ยวนี้เลยนะว้อยยย!!”



แล้วคืนนั้นห้องก็ระเบิดบรึ้ม...กลายเป็นโกโก้ครั้นช์....



To be continued...



====================================


สั้นไปหน่อยเนอะคะรอบนี้  แต่ถ้าไปประเด็นต่อไปเลยก็จะยาวเกินไปอีก เลยตัดฉับเอาแค่นี้ก่อนค่ะ

เขียนเองแล้วก็รู้สึกว่า...สองคนนี้มันรั่วจัง ไม่ไหวนะพวกนาย =_="


ขอบคุณที่เข้ามาอ่านค่ะ จากนี้ก็จะพยายามเขียนต่อให้ดีขึ้นนะคะ XD


สุดท้าย แถม


"ลูกไก่"




//ถึงจะมีฉากแนบชิด(?)กันบ่อย ๆ แต่ยังไม่ให้รักกันง่าย ๆ หรอกนะ (ฮา)
แล้วพบกันตอนหน้านะคะ ^^

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-11-2012 16:40:00 โดย RAINYDAY »

iDistort

  • บุคคลทั่วไป

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป
555 อาทิตย์มึนสุดๆ

ออฟไลน์ GUNPLAPLASTIC

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 501
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-1
อาทิตย์ใสซื่อได้โ่ล่จริงๆค่ั o13
 :mc4: :mc4: :mc4:

ออฟไลน์ Lemon_Tea

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1663
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
อาทิตย์นายมันกวนแบบมึนๆ^^

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5002
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
หนุกดีจร้า จะติดตามนะ

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3774
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
โอเค....พอจะรู้แระทำไมพ่อถึงทิ้งแก 55555

zaabbo

  • บุคคลทั่วไป
ฮ่าๆๆๆๆ อาทิตย์มึนได้ใจเลย  :m20: หลงรักเรื่องนี้เข้าอย่างจังซะแล้ว  :z2: มาต่อไวๆนะคร้าบ


ออฟไลน์ changnoy

  • i ❤ ChangnoY
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-0
    • FB
ชื่อตัวละครเริ่ดได้อีก 55555 ไม่ธรรมดาจริงๆ ติดตามๆ

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80
รอตอนต่อไปนะ :call: :call:

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
อาทิตย์มึนได้โล่ :z2:

ออฟไลน์ moredee

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1595
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +205/-8
เนื้อเรื่องน่ารักดีนะคะ :L2: 

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4574
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
พระเอกมึน ๆ นายเอกเราเลยต้องปวดหัวไปอีกนาน 555

ออฟไลน์ sembia

  • Me as me.
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 83
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ชอบเรื่องนี้จังงงงงง :กอด1:

ชอบอาทิตย์อ่ะ      :L1: :L1: :L1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด