^O^{เสน่ห์รักปักใจ} กัส & วิน...The End...THX. MiSS-U
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ^O^{เสน่ห์รักปักใจ} กัส & วิน...The End...THX. MiSS-U  (อ่าน 178123 ครั้ง)

ออฟไลน์ lidelia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-1
เฮ้อ วินพลาดแล้ว ไม่น่าไปไว้ใจชะนีนางนั้นเลย  :เฮ้อ: :เฮ้อ:


ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5680
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44
เคยอ่านแล้ว แต่ก็ต้องกลับมาอ่านอีก สนุกมาก

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
ตอนที่ 11

กัส

“สุขสันต์วันเกิดนะจ๊ะมาย”

“มีความสุขมากๆนะน้องมายเดียร์   ฮิๆๆ”

“มิคอ่ะ  ให้เรียกได้แค่มายเดียร์นะไม่เอาน้องนำหน้า  วันนี้วันเกิดมายทั้งกัสและมิคต้องตามใจมายสิ  ชิ”

เจ้าของวันเกิดรับของขวัญและคำอวยพรจากผมและมิคด้วยใบหน้ายิ้มแย้มอย่างน่ารัก  ก่อนจะเริ่มงอนแก้มป่องส่งค้อนน้อยๆให้มิคที่แกล้งเรียกชื่อมายโดยมีคำนำหน้าที่เจ้าตัวไม่ชอบ  มิคที่รู้ตัวว่าขืนปล่อยไว้ไม่รีบง้อเจ้าของวันเกิดคงจะได้เจอมายงอนจริงจังแน่  จึงเข้าไปกอดแขนและยิ้มออดอ้อนหวังให้มายใจอ่อน

“จ้ามายเดียร์มิคไม่แกล้งแล้วไม่งอนน้า  อ่ะเพิ่มคำอวยพรให้อีกข้อ  อืม  อ่ะรู้ล่ะ  ขอให้มายเดียร์มีแฟนเร็วๆนะครับ” ท่าทางง้องอนและคำพูดถูกใจของมิคทำให้มายค่อยๆคลี่ยิ้มหวานใส่พ่อคนขี้แกล้ง

“แหมมิคอ่ะ  งั้นมายขอแกะเลยนะว่าอะไรอยู่ในกล่อง”

ผมที่นั่งอยู่ใกล้ๆคนทั้งคู่ไม่ได้ออกความเห็นอะไรหลังจากเอ่ยอวยพรแก่เพื่อนสาวไปแล้ว  ได้แต่นั่งมองเพื่อนสนิทคุยกันด้วยรู้สึกใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัวเท่าไหร่  เพราะอดีตของวันคล้ายวันเกิดเพื่อนสาวคนตรงหน้านี้มันมีความทรงจำเลวร้ายสำหรับผมอยู่ไม่น้อย  ขณะที่ผมนั่งคิดหมกมุ่นอยู่คนเดียวนั้นผมไม่รู้ตัวหรอกว่ามีสายตาอีกสองคู่มองอย่างเป็นห่วง

“กัส  กัส  ดูนี่สิ  นี่กล่องของขวัญใคร  ใครให้มายเดียร์มาน้า  ห่อซะสวยเชียว” เสียงมิคที่ดังขึ้นทำผมหลุดจากภวังค์และหันมามองกล่องของขวัญที่อยู่ในมือเพื่อน

กล่องของขวัญห่อด้วยกระดาษมันวาวสีเงินแซมดอกไม้เล็กๆสีชมพูกล่องนี้มันน่ารักมาก  หลังผมพิจารณาเจ้ากล่องนี้แล้วทำให้ได้รู้ว่าเจ้าของมันคงพิถีพิถันเป็นพิเศษ  และคงต้องรู้ใจเจ้าของวันเกิดมากด้วยที่เลือกลายและสีที่มายชอบ  กล่องนี้ใครให้มายมานะเพราะเมื่อเช้าที่ผมตื่นนอนนั้นยังไม่มี  ผมเหลือบมองเพื่อนสาวคนสนิทก็ได้เห็นว่ามายหน้าแดงท่าทางอึกอักอย่างมีพิรุธ 

“เอ่อออ  อืม  ของเพื่อนข้างบ้านเอามาให้น่ะ” กว่ามายจะตอบมาได้เล่นเอาผมกับมิคลุ้นจนเหนื่อย  ซึ่งคำตอบนั้นไม่สมกับที่ผมสองคนลุ้นเลย  กับแค่ ‘เพื่อนข้างบ้าน’ ทำไมถึงทำให้มายมีท่าทางเขินอายได้ขนาดนี้กัน  เพื่อนบ้านคนนี้คงไม่ธรรมดาอย่างที่คิดแล้วล่ะครับ

“ใคร  แล้วมิคกับกัสรู้จักมั้ย  แล้วทำไมมายเดียร์ต้องหน้าแดงด้วย  น่าสงสัยจังน้า  จริงมั้ยกัส” มิคทำเสียงเล็กเสียงน้อยส่งสายตาล้อเลียนใส่มาย  ก่อนจะหันมาพยักพเยิดขอเสียงสนับสนุนจากผมด้วย 

ผมพยักหน้ารัวๆแทนคำตอบก่อนส่งยิ้มใส่ตาคนหน้าแดง  ดูสิหน้าเพื่อนสาวของผมแดงก่ำอย่างน่าเอ็นดูเชียวครับ  และมิคคงคิดเหมือนผมเลยยิ่งซักมายใหญ่ว่าเพื่อนข้างบ้านของมายเป็นใครกันแน่

“เราไม่เคยมีความลับต่อกันนะมายเดียร์  หรือเราไม่ใช่เพื่อนสนิทกันแล้ว” มิคทำแก้มป่องสายตาคาดคั้นใส่มายทันทีที่พูดจบ  เล่นเอาสาวมายถึงกับร้อนรนเข้าจับมือมิคเขย่าก่อนหันมาส่งสายตาเว้าวอนใส่ผมอย่างน่าสงสาร

“มิคจ้ะมายบอกก็ได้  อย่าทำเสียงแบบนี้สิ  อืม  ก็  เฮ้อ  ปรัชจ้ะ  ปรัชเอามาให้เมื่อเช้า” ผมที่กำลังแอบยิ้มกับท่าทางของสองเพื่อนสนิทมีอันต้องหุบยิ้มใจและหายวาบกับชื่อของคนที่มายเอ่ยมา

“ปรัชเพื่อนนายวินน่ะเหรอ  แล้วไปสนิทกันตอนไหนเนี่ยมายเดียร์” มิคเสียงสูงใส่มายหน้าตาสงสัยอย่างมาก  ส่วนผมก็นิ่งค้างไปเลยตั้งแต่ชื่อ ‘วิน’ หลุดมาจากปากมิค  ความเจ็บเล็กๆเกิดขึ้นในใจทันทีเมื่อภาพใบหน้าของคนที่พยายามลืมชัดขึ้นในความทรงจำ

“ไม่มีอะไรซะหน่อย  ไม่เอาแล้วมายไปดูสถานที่ข้างล่างก่อน”

“อ้าวหนีเลยดูสิ  ต้องรู้ให้ได้ว่ามีอะไรแอบแฝง  เดี๋ยวมิคมานะ”

ผมไม่ได้สนใจว่ามิคกับมายจะไล่จับกันได้มั้ยหรือมายจะมีคำตอบยังไงเรื่องปรัช  เพราะใจของผมมันลอยกลับไปยังอดีตเมื่อหนึ่งปีก่อนที่เกิดเหตุการณ์เลวร้ายที่ทำเอาผมเสียศูนย์




หนึ่งปีก่อน

ภาพที่เห็นตรงหน้าผมนี้มันไม่ใช่เรื่องจริงใช่มั้ยขอให้เป็นแค่ฝันทีเถอะ  น้ำตาที่ล้นทะลักไหลไม่ขาดทำให้ภาพเบื้องหน้าผมนั้นพร่าเลือนจนไม่เห็นในรายละเอียด  ‘วินอยู่กับใคร  ทำไมวินถึงทำกับผมแบบนี้  ไหนว่ารักกันไง  รอให้ผมพร้อมก่อนไม่ได้เหรอ  ผมไม่ดีตรงไหน’  คำถามมากมายวิ่งวนอยู่ในหัวผมไม่ได้พูดออกไปได้แต่กำลังร้องไห้และพยายามกลั้นสะอื้นไว้  ผมเจ็บร้าวในอกจนแผ่กระจายไปทั้งร่าง  ไร้ซึ่งเรี่ยวแรงจะพยุงตัวพาตัวเองออกไปจากภาพบาดตาตรงหน้าและมันก็เริ่มชา  ผมได้ยินเสียงผู้หญิงไม่รู้ว่าพูดอะไรกับวิน  ใบหน้าเธอเลือนลางเห็นไม่ชัดหรอกว่าเธอจะหน้าตาเป็นยังไง  และตอนนี้ผมอยากหายตัวไปจากที่นี่ไม่อยากรับรู้ความจริงนี้  ผมอยู่กับความคิดของตัวเองนานขนาดไหนไม่รู้จนกระทั่งได้ยินเสียงเรียกชื่อและมีแรงมาเขย่าตัว  ผมค่อยๆหันหน้าไปมองและก็เจอกับผู้ชายที่บอกว่ารักผม  ไม่ใช่สิต้องเรียกว่าคนที่ ‘เคยรัก’ผมมากกว่า

“กัส  กัสครับ  กัสเป็นอะไร  มองมาที่วินสิครับ  โธ่  อย่าเป็นแบบนี้  วินใจไม่ดีเลย  ฟังวินอธิบายก่อนนะ”

เสียงของวินเรียกผมอย่างอ่อนโยนแกมห่วงใย  ความจริงผมจะเป็นอะไรมากขนาดไหนวินก็ไม่สมควรมาทำหน้าเป็นห่วงขนาดนี้  ทั้งๆที่วินกล้าทำกับผมได้ขนาดนี้แท้ๆ  วินออกแรงพยุงผมไปที่โซฟาข้างเตียงก่อนเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน  และพูดอะไรอีกมากมายแต่ตอนนี้ผมไม่อยากฟังจึงปิดการรับรู้ทั้งหมด

“กัสครับ  วินรักกัสนะ  คุยกับวินก่อนนะ”

ผมรู้สึกว่าตัวเองตกอยู่ในอ้อมกอดของร่างหนาตรงหน้า  ปกติทุกครั้งที่กอดกับวินผมจะรู้สึกอบอุ่นเสมอ  แต่ครั้งนี้กลับหนาวไปถึงใจเหมือนมีเข็มเป็นพันๆเล่มมาทิ่มแทงผิวที่โดนสัมผัส  ‘ไม่อยากอยู่แบบนี้อีกแล้วไม่เอาแล้ว’  ผมออกแรงผลักร่างหนาออกห่างตัวจนหลุดจากอ้อมกอดนั้นได้เพราะเจ้าของไม่ทันตั้งตัว

“ผมจะกลับ”

“กัส  วินไม่ให้ไปจนกว่ากัสจะฟังวิน”

วินเอื้อมคว้ามือของผมไว้แต่พอได้สบตาว่างเปล่าของผมเข้าก็ยอมปล่อยแต่โดยดี  แววตาที่เต็มไปด้วยความเสียใจปนเว้าวอนนั้นไม่ได้ทำให้ผมนึกเห็นใจ  ผมมองเมินไปทางอื่นพยายามกลั้นสะอื้นและพยายามสงบใจให้มากที่สุดแม้จะทำได้ยากก็ตาม  หลังจากนั้นวินยังไม่ให้ผมออกจากห้องพยายามต่อรองให้เพื่อนของผมมารับกลับแทนการกลับเอง  ในระหว่างรอมิคมารับหลังจากที่ผมโทรศัพท์ตามแล้ว  วินไม่ยอมห่างจากผมเลยทำให้เราต้องมานั่งบนโซฟาหนังหน้าโทรทัศน์ตัวเดียวกัน  วินพยายามจะจับมือผมไปกุมแต่ผมไม่ยอมผมจึงสะบัดออกและกุมมือตัวเองไว้แน่น  เราจึงนั่งกันเงียบๆโดยวินมองหน้าผมตลอดเวลา  ส่วนผมได้แต่มองตรงไปที่โทรทัศน์ตรงหน้านิ่งๆไม่แม้แต่จะหันไปมอง  จนได้ยินเสียงออดดังผมรู้ว่ามิคมาแล้วจึงลุกขึ้นเตรียมกลับทันที  แต่กลับถูกรั้งไว้โดยเจ้าของห้องคนที่เป็นต้นเหตุให้ผมเจ็บเจียนตาย

“กัสครับ  วินรักกัสคนเดียวนะ  วินจะรอให้กัสใจเย็นก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะครับ”

ผมพยายามดึงมือกลับทันทีแต่สู้แรงไม่ไหวจึงได้แต่ปล่อยให้มือตัวเองตกอยู่กับมืออีกฝ่าย  และยังคงมองเมินทำเป็นไม่สนใจ  ผมรอฟังจนจบประโยคและเลือกที่จะไม่ตอบอะไรกลับไป  ตอนนี้ผมคิดอะไรไม่ออกรู้แต่ว่าขอออกไปจากที่นี่ก่อน  ไม่อยากเห็นหน้าคนตรงหน้าเลย  การถูกทรยศหักหลังจากคนที่รักมันเจ็บ  เจ็บจริงๆ  หลังจากนั้นผมออกแรงดึงมือให้หลุดจากการจับกุมก่อนเดินไปเปิดประตู  เจอเพื่อนสนิทที่มารับอยู่หน้าประตูและทันทีที่มิคเห็นหน้าผม  มิคตกใจมากพยายามถามว่าเกิดอะไรขึ้นแต่โดนผมฉุดออกมาจากหน้าห้องซะก่อน  และผมก็ไม่ได้พูดอะไรอีกเลยแม้แต่ตอนที่เรามาอยู่ในรถด้วยกันแล้วก็ตาม

“สบายใจแล้วกัสค่อยเล่านะ  อย่าเงียบแบบนี้  รู้ใช่มั้ยว่ามิคเป็นห่วง”

เมื่ออยู่ที่ห้องนอนของเพื่อนแล้ว  มิคก็เอ่ยประโยคนี้ขึ้นมาทำเอาผมเริ่มรู้สึกผิดที่ไม่ยอมเล่าอะไรให้เพื่อนรับรู้  ทำให้เพื่อนเป็นห่วงผมมากมายขนาดนี้  น้ำตาที่แห้งไปแล้วตั้งแต่ออกมาจากห้องนั้นกลับไหลออกมาอีกครั้ง  ก่อนผมจะโผไปกอดเพื่อนสนิทตรงหน้า  จริงสินะผมยังมีเพื่อนอยู่และตั้งใจจะเล่าให้เพื่อนฟังหลังจากที่สามารถหยุดน้ำตาแห่งความเสียใจนี้ได้แล้ว

“มายเดียร์กำลังมานะ  เป็นห่วงกัสใหญ่เลย  เราเป็นเพื่อนสนิทกัน  กัสเป็นแบบนี้มิคก็ทุกข์ไปด้วยนะ  ฮือๆๆๆ” ผมเศร้าเสียใจคนเดียวไม่พอยังทำเอาเพื่อนเศร้าตามไปด้วยเหรอเนี่ยผมนี่แย่จริงๆ

    

“นายวินทำแบบนี้ได้ยังไงเนี่ย  มันน่าจับมาซ้อมจริงๆ  โว้ยยยยย  อยากฆ่าคนจัง”

“มิคจ้ะใจเย็นสิ  กัสหน้าไม่ดีเลยเห็นมั้ย” หลังคำพูดของมายแล้วมิคก็ทำตาโตยกมือปิดปาก  ก่อนเข้ามากอดแขนผมแน่นหน้าตาสำนึกผิดสุดๆ

“กัส  มิคขอโทษ” เสียงอ่อนอ่อยที่ได้ยินจากมิคทำผมอารมณ์ดีขึ้นมา

“ฮึๆๆ  มิคจะขอโทษทำไม  กัสยังอยากทำแบบที่มิคว่าเลย”

“เฮ้อ  เห็นแบบนี้ก็ค่อยสบายใจหน่อยที่เริ่มหัวเราะได้  แต่มิคก็ไม่อยากเชื่อนะที่วินทำแบบนี้  เพราะนายนั่นดูรักกัสมาก” น้ำเสียงไม่แน่ใจจากมิคทำผมหุบยิ้ม  เพราะคำถามนี้ผมก็ต้องการคำตอบเหมือนกัน

“เวลาผ่านไปใจเปลี่ยนคนก็เปลี่ยน”

“มายว่าเรื่องนี้เราอย่าเพิ่งเชื่อในสิ่งที่เห็นเลยจ๊ะ  เพราะมายฟังแล้วแปลกๆ  มายเชื่อว่าวินรักกัสนะ  และตอนที่ไปฝึกงานก็ติดต่อกันตลอดแม้ไม่เจอใช่มั้ย  วินไม่มีทีท่าจะนอกใจด้วย  อย่างเมื่อคืนก็บอกนี่ว่าจะไปผับกับเพื่อนๆ  ถ้าคิดจะนอกใจจริงคงไม่บอกหรอกจริงมั้ย”

“มายเดียร์อย่าลืมสิ  วินไม่รู้นะว่ากัสจะเปลี่ยนเวลากลับมาเช้านี้  อาจจะตั้งใจพายัยผู้หญิงนั่นมานอนด้วย  ซึ่งกัสคงจะไม่รู้แน่ๆ  ถ้าไม่ได้กลับมาก่อนเวลาและไปเจอเข้าน่ะ”

บทสนทนาที่หารือถึงเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นนั้น  ทั้งมิคและมายก็มีเหตุผลมาถกกัน   ผมไม่ได้ออกความเห็นอะไรได้แต่ฟังเพราะมันตื้อไปหมด ‘ฝุ่นเข้าตา’ เป็นยังไงผมเพิ่งรู้ซึ้ง  มันต้องให้คนอื่นมาช่วยเขี่ยออกถึงจะหายเคือง  ระหว่างที่เพื่อนๆผมถกกันนั้นอยู่ๆสายตาผมก็ชำเลืองเห็นไฟโทรศัพท์ขึ้นว่ามีสายเข้า  ด้วยผมปิดเสียงไว้เพราะวินโทรมาตลอดแต่ผมไม่อยากคุยด้วย  แต่พอเห็นว่าเป็นเบอร์ที่ไม่คุ้นเคยจึงเกิดความสงสัยขึ้นมา

“ใครโทรมา  นายวินเหรอยังกล้าโทรมาอีก” เพื่อนหนุ่มคนสนิทเอ่ยถามอย่างประชดคนที่เป็นประเด็นตอนนี้  ผมจึงส่ายหน้าปฎิเสธก่อนจะกดรับสาย 

“กัสๆ  ใครโทรมาแล้วทำไมนิ่งไปแบบนี้  นายวินเหรอมันโทรมาทำไม  กัสตอบมิคสิ” มิคทำหน้าเป็นกังวลมากแต่ผมยังคงพูดไม่ออกจึงได้แต่จ้องหน้ามิคนิ่งค้าง

“กัสจ๊ะเป็นอะไร” มายลูบแขนผมเรียกสติด้วยสีหน้าเป็นห่วง  ผมพยายามตั้งสติก่อนมองหน้าเพื่อนทั้งคู่ไปมา

“ผู้หญิงที่นอนกับวินโทรมา.....” ตอนนี้ความรู้สึกของผมมันสับสน  ใคร่รู้  และอึ้ง  ว่าผู้หญิงคนนั้นเป็นใคร  ต้องการอะไร  และรู้เบอร์ผมได้ยังไง  แล้วนัดผมไปเจอทำไม  ผมที่ยังไม่ได้รับปากผู้หญิงคนนั้นเจอแต่ฝ่ายนั้นรวบรัดนัดเวลาสถานที่และตัดสายไป

    

แก้วกาแฟเบื้องหน้ามีหยดน้ำเกาะพราวจากความเย็นของน้ำแข็งในแก้วที่ละลายเกือบหมดแล้ว  เก้าอี้ตรงข้ามไม่มีคู่สนทนานั่งอยู่มีแต่แก้วลักษณะเดียวกันวางอยู่  ผมนั่งตรงนี้มาตลอดหลังจากผู้หญิงคนนั้นจากไปนานเท่าไหร่ไม่รู้ได้  สิ่งที่ผู้หญิงคนนั้นมาพูดกับผมก็คือเรื่องของวิน  ผู้ชายที่คิดว่ารักผมแต่จริงๆแล้วสิ่งที่ทำมาทั้งหมดมันคือการหลอกลวง  ความจริงที่ผู้หญิงคนนั้นเล่าคือได้คบเป็นแฟนวินก่อนที่วินจะมาจีบผม  เธอไม่รู้ว่าวินแอบมาจีบผมลับหลังและมาโกหกผมว่าไม่มีแฟน  ส่วนเธอได้ใช้ชีวิตกับวินเหมือนคู่รักมาตลอด  ผมที่ไม่เคยรู้เรื่องอะไรเลยโง่ที่ถูกนายวินนั่นหลอกทำดีด้วยทำให้คิดว่ารักกัน  และเธอเล่าว่าวินเป็นแบบนี้แหละมีหลายรายแล้วที่เธอต้องมาจัดการให้คู่ขาของวินรับรู้ความจริง  แต่ผมน่ะพิเศษหน่อยที่เธอเพิ่งมารู้หลังจากแอบคบกันลับหลังเธอนานถึงเกือบหกเดือน 

ตอนแรกที่เธอเล่ามาทั้งหมดนั้นผมยังไม่เชื่อหรอกเพราะพูดใครก็พูดได้  เธอจึงหยิบหลักฐานคือรูปถ่ายระหว่างเธอกับวินในอิริยาบทต่างๆในสถานที่ต่างกันไป  รูปส่วนใหญ่ทั้งคู่ไม่ได้มองกล้องแต่ก็รู้ว่าสนิทกันและใกล้ชิดกันมาก  แม้บางรูปจะมีเพื่อนในกลุ่มวินอยู่ด้วยก็ตาม  หลังจากเห็นภาพทั้งหมดผมใจเสียไปเกือบครึ่งแต่ก็ยังไม่เชื่อเต็มร้อย  เพื่อนๆผมเตือนมาว่าอย่าเชื่อเธอคนนี้ง่ายๆอาจมาแอบอ้างก็ได้  ดังนั้นผมจึงยังไม่ยอมเชื่อเธอคนนั้นก็ยื่นโทรศัพท์ที่มีรูปคู่ของเธอกับวินมาให้พร้อมให้กดไปที่กล่องข้อความ  เมื่อได้อ่านข้อความที่เป็นเบอร์ของวินที่มีแต่ข้อความเป็นห่วงเป็นใยแล้ว  แม้ไม่เห็นคำรักหวานๆแบบที่วินส่งมาให้ผมก็ตาม  แต่ข้อความพวกนี้ก็ไม่ได้ต่างกันนักในเมื่อข้อความเหล่านี้เค้าใช้กับคนที่คิดพิเศษด้วยเท่านั้น  ตอนนั้นผมใจเต้นแรงจนแทบทะลุออกมานอกอกกับหลักฐานที่เห็น  ผมโกรธที่ถูกหลอกจากคนที่คิดว่ารักกัน  และเหมือนเธอคนนั้นยังไม่พอใจที่เห็นผมเป็นแบบนี้  เธอส่งหลักฐานชิ้นสำคัญมาให้และมันเป็นดาบสุดท้ายที่ฟันลงมาให้สายสัมพันธ์ระหว่างผมกับวินให้ขาดสะบั้นลง  มันคือต่างหูแบบห่วงที่มีลักษณะแค่ครึ่งวงไม่ได้วนครบรอบมีที่เสียบสำหรับใส่รูหูที่เจาะไว้ติดกับฐานด้านหลัง  ซึ่งมีเพชรเม็ดเล็กฝังอยู่บนแผ่นทองคำขาวด้านล่างมีตัว ‘W’ นูนออกมามันมาจากชื่อของวินนั่นแหละ  ซึ่งต่างหูข้างนี้เหมือนกับข้างที่ผมใส่อยู่เลย  หมายความว่าวินทำต่างหูที่เหมือนกันนี้ให้ทั้งเธอคนนั้นและผมพร้อมกันสินะ  หลังจากนั้นเธอได้พูดอะไรมาอีกรึเปล่าหรือทำอะไรต่อผมก็ไม่รับรู้แล้ว  ได้สติอีกทีก็ไม่เห็นเธอแล้วแต่ผมก็ยังนั่งอยู่ที่เดิมตรงนี้  แต่ใจผมนั้นไม่เหลืออะไรอีกแล้ว  วินทำกับผมถึงขนาดนี้ได้ยังไงทั้งๆที่ผมไม่ได้ทำอะไรให้เลยหรือเห็นผมเป็นของแปลกกัน  มีแฟนเป็นผู้หญิงอยู่แล้วมันคงตื่นเต้นไม่พอสินะเลยมาหาประสบการณ์ในการคบกับผู้ชาย  บังเอิญผู้ชายที่วินเลือกลองกลับเป็นผมคนนี้

“พอกันทีกับความรักที่หลอกลวง”

ผมวางเงินที่โต๊ะสำหรับค่ากาแฟและเดินจากไปพร้อมตัดสินใจว่าจะไม่ขอพบเจอกับผู้ชายหลอกลวงคนนั้นอีก

..................................

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^O^

น่าสงสารคู่รักสุดสวีทคู่นี้จริงๆค่ะ ดูสิคนมันอยากได้ผู้ชายถึงขนาด
วางแผนมาอยากดิบดี  จนหมอกัสที่น่าสงสารตกหลุมเลย  :เฮ้อ:

ตอนหน้ามาดูกันเนอะว่านายวินจะจัดการยังไง ตามเอาใจช่วย
กัสวินด้วยนะคะ และขอบคุณทุกการติดตามค่ะ

เปิดจอง & โอน หนังสือตั้งแต่  วันนี้ ถึง 16 ก.ค. 55

1.เสน่ห์รักปักใจ 1 เล่ม (ฉบับรีไรท์) >>> กัส+วิน
   38 ตอน  5 ตอนพิเศษ 
   จำนวน 420 หน้า ราคาเล่มละ 350 บาท

ฝากการรวมเล่มครั้งนี้ด้วยนะคะ รายละเอียดหน้าแรกค่ะ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=33594.0

ออฟไลน์ 111223

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-5
จิ้มๆ
ผู้หญิงคนนี้ร้ายจริงๆ ให้ใครก็ได้เอาไปเก็บที
รอติดตามตอนหน้าวินจะจัดการยังไง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-06-2012 08:14:29 โดย 111223 »

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4183
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
สงสารกัสนะ แต่ฟังความข้างเดียวไม่ดีนะรู้ไหม

ออฟไลน์ ujen

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-13

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
เฮ้อ หมอกัสอย่าเพิ่งเชื่อสิ ฟังวินก่อน

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11
กัสอย่าหูเบา รอฟังวินก่อนเด้อ

ออฟไลน์ tagloveX-Mark

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 970
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +82/-6
ง่ะ ยัยชะนีแนท สร้างเรื่องมาปั่นหัวกัสอีก เลวจิง ๆ (อินจัด)

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
กัสอย่าหูเบา
วินยังไม่เคลียร์เลย :L1:

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4969
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20

ออฟไลน์ i1_to*pp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +683/-5

ร้ายจริงๆผู้หญิงคนนี้
สงสารกัสนะแต่รอคุยกับวินก่อนเถอะ
 :กอด1:


ออฟไลน์ lidelia

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 778
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +177/-1
สงสัยแนทจะวางแผนมานาน 

ทำให้คนรักเขาแตกแยก มันต้อง :angry2: :angry2: :beat: :beat: :z6: :z6: :jul1:


tawan

  • บุคคลทั่วไป
เน่าสนิทนางเอกต้องเชื่อตัวร้าย :เฮ้อ:

 :call:

ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9

ออฟไลน์ MiSS-U

  • {^o^} {^3^}
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2800/-11
ตอนที่ 12

วิน

เสียงใครร้องไห้นะมาร้องอะไรกันตอนนี้  นี่มันกี่โมงแล้วเนี่ย  แล้วทำไมผมถึงปวดหัวขนาดนี้ทั้งๆที่เมื่อคืนไม่ได้ดื่มมากมายอะไร  แต่เดี๋ยวนะเมื่อคืนผมไม่ได้เมาแต่โดนมอมยานี่หว่า  ผมสะบัดหัวพยายามเรียกสติตัวเองกลับมาแต่เสียงร้องไห้ก็ยังดังอย่างต่อเนื่อง  ผมหันไปยังที่มาของเสียงและต้องตกใจปนดีใจที่รู้ว่าเป็นใคร

“ฮึกๆๆๆ  ฮือๆๆๆๆ”

“อืม  ใคร  กัส  กัส!  มาไงครับแล้วร้องไห้ทำไม  เฮ้ยยย!!!”

นี่มันเกิดอะไรขึ้น!  ผมนอนอยู่กับใครกัน  ร่างขาวเนียนของผู้หญิงบนเตียงไม่ได้ทำให้ผมเป็นห่วงได้เท่ากับคนตัวเล็กตรงหน้าที่กำลังทรุดตัวอยู่ตรงช่องประตู  กัสตาแดงก่ำน้ำตาไหลพรากเต็มหน้าสะอื้นไห้เหมือนจะขาดใจ  ผมที่ได้เห็นภาพคนรักที่ร้องไห้ตัวโยนอย่างน่าสงสารจับใจแล้ว  ก็ได้แต่เจ็บปวดและเจ็บใจตัวเองมาก  ที่พอจะเดาออกว่าผมเองนั้นเป็นสาเหตุให้กัสต้องเป็นแบบนี้  แต่เหตุการณ์ทั้งหมดมันเกิดอะไรขึ้นกันแน่  และก่อนที่ผมจะได้ทบทวนหรือหาความจริงใดๆผมขอดูคนรักของผมก่อน  ผมตรงไปที่ร่างเล็กโอบประคองและเรียกชื่อคนในอ้อมกอดไปด้วย  กัสน้ำตาเปื้อนเต็มหน้าเสียงสะอื้นเบาลงดวงตาเหม่อลอย  แม้ผมจะเรียกชื่อและเขย่าตัวเท่าไหร่กัสก็ไม่รู้สึกตัว  เหมือนว่ากัสกำลังพยายามจะตัดขาดจากโลกแห่งความจริงที่แสนเจ็บปวด  จนผมรู้สึกผิดมากจนอยากจะทำร้ายตัวเองที่ทำให้เจ้าของหัวใจเศร้าโศกขนาดนี้

“กัส  กัสครับ  กัสได้ยินวินมั้ย  กัสคุยกับวินนะครับ” ผมเขย่าร่างบางที่เหม่อลอยน้ำตานองหน้าพร้อมลูบแก้มลูบหลังให้กัสได้รู้สึกตัว  แต่ทำเท่าไหร่กัสก็ยังนิ่งเหมือนเดิมจนผมเริ่มใจหายกลัวกัสจะเป็นอะไรไป  แต่เสียงแหลมบาดหูจากคนบนเตียงก็ดังขึ้น

“วิน  นี่มันอะไรกันคะ” ผมหันไปมองหน้าเจ้าของเสียงก็เจอเข้ากับแนทเพื่อนในคณะ  พลันทุกอย่างก็กระจ่างว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น  ผมปล่อยกัสจากอ้อมกอดก่อนหันไปยืนประจันหน้ากับคนบนเตียง 

“อะไรงั้นเหรอ” หลังผมตะคอกใส่แนทตัวต้นเหตุของเหตุการณ์เลวร้าย  เธอหน้าซีดแววตาไหวระริกอย่างคนที่กำลังตกใจ

ยิ่งเห็นแบบนี้ผมยิ่งโมโหเมื่อนึกถึงคนข้างหลังที่โดนผู้หญิงคนนี้ทำร้ายจิตใจโดยมีผมเป็นเครื่องมือ  ไฟกำลังเผาไหม้ใจอกร้อนระอุจนแทบระเบิดเพราะตัวต้นเหตุตรงหน้า  ผมจึงเดินไปกระชากร่างบนเตียงที่ใช้มือจับผ้าห่มปิดหน้าอกบังเรือนกายที่เปลือยเปล่าและระเบิดอารมณ์ออกมา

“อะไรงั้นเหรอ  หา  กูต้องถามมึงมากกว่า  ว่าเกิดอะไรขึ้น” คนบนเตียงเบิกตากว้างหน้าซีดปากสั่นกับอารมณ์ร้ายที่คงไม่เคยเห็นจากผมมาก่อน  แต่ผมไม่นึกเห็นใจสักนิดใจจริงไม่อยากถามเลยด้วยซ้ำ  อยากจะบีบคอสวยๆให้เจ้าของมันขาดใจมากกว่า  ผมถลึงตาใส่ผู้หญิงร้ายกาจพร้อมบีบต้นแขนและเขย่าร่างบางแบบไม่ออมแรง 

“คือ  แนท  เอ่อ” เสียงตะกุกตะกักที่อยู่เพียงในคอทำผมยิ่งหงุดหงิด  จึงเหวี่ยงร่างบางจนคว่ำไปกับเตียงก่อนยืนจ้องหน้าแนทไม่วางตา

“ว่าไงมึง  ทำไมไม่ตอบ  มึงมาอยู่ห้องกูได้ยังไง  หรือมึงมอมเหล้ากู  เมื่อคืนเกิดอะไรขึ้น  หา  ตอบสิโว้ยยย” อารมณ์ผมยากเกินจะควบคุมเพราะโกรธทั้งแนทและตัวเอง  ร่วมกับเป็นห่วงกัสที่ปิดการรับรู้ไปแล้ว  จึงได้แต่ตะคอกนางมารร้ายจนร่างบางเริ่มน้ำตาปริ่มตัวสั่นเหมือนลูกนก  แต่ผมไม่คิดจะสนใจเพราะต้องการรู้ความจริงทั้งหมด

“ฮือๆๆๆ  วินทำไมต้องตะคอกแนทด้วยล่ะ  ฮือ  ฮึก  ฮือๆๆ” แนทร้องไห้โฮอย่างหมดมาดและส่งสายตาอ้อนวอนมาทางผม  มันไม่ได้ทำผมเห็นใจแต่มันเหมือนลมที่เข้ามาโหมกระพือให้ไฟในอกลุกโชนกว่าเดิม

“โว้ยยย  มึงนี่มัน” ผมดึงทึ้งหัวตัวเองแต่เสียงร้องไห้ของแนทยิ่งทำผมใกล้บ้า  จนผมหมดความควบคุมตัวเองเดินเข้าหาคนบนเตียงก่อนเงื้อมือขึ้นหมายจะเข้าทำร้าย  ร่างตรงหน้าผงะห่างพร้อมหยุดเสียงสะอื้นไห้แต่ไม่ทันแล้วเพราะหมัดได้ถูกปล่อยออกไปแล้ว

“พลัก / กรี๊ดดดด” เสียงกรีดร้องอย่างตกใจดังขึ้นเรียกสติที่แตกกระเจิงผมกลับมา

ภาพนางมารร้ายที่นั่งตัวสั่นยกมือปิดหน้าเป็นภาพแรกที่ผมจับภาพได้ ‘ช่างน่าสมเพชนัก’  ผมแสยะยิ้มร้ายใส่ตาแนทที่เงยสบด้วยแววตาสั่นไหวฉายชัดถึงความกลัว  ก่อนก้มมองข้อนิ้วมือช้ำแดงของตัวเองจากการปล่อยหมัดอย่างแรงไปที่ผนังข้างเตียง  ผมเกือบจะทำร้ายผู้หญิงไปแล้วแต่จิตใจฝ่ายดีเตือนให้ยั้งมือไว้ได้ทัน  จึงชกไปเต็มแรงเพื่อปลดปล่อยอารมณ์ร้ายที่เกิดขึ้น  หลังจากนั้นเกิดความเงียบชั่วขณะหนึ่งขึ้น  ผมพยายามสงบใจไม่เข้าไปทำร้ายผู้หญิงร้ายกาจตรงหน้า  ถึงแม้ผมจะตบตีทำร้ายไปก็ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้แล้ว  ยังไงผมก็ยังเป็นคนที่ทำให้คนรักเสียใจและผิดหวังอยู่ดี  เมื่อสติผมกลับมามั่นคงแล้วจึงหันไปสบตาคู่ที่นองน้ำตาตรงหน้าอย่างเย็นชาและเกลียดชัง  ถึงซักไซ้ไปคงไม่ได้คำตอบง่ายๆผมควรให้ความสนใจกับคนรักที่นั่งอยู่ข้างหลังก่อนดีกว่า

“มึงรีบออกไปจากห้องกู  ก่อนที่กูจะทำอะไรมึง  ไป!  แต่เรื่องนี้มันไม่จบง่ายๆแน่” ผมพูดเสียงเข้มข่มขู่ร่างบนเตียงที่กำลังทำตัวให้น่าเห็นใจโดยการร้องไห้ปริ่มว่าจะขาดใจ  ก่อนมองเมินและหมุนตัวเดินตรงเข้าหาร่างคนรัก  และไม่รับรู้อีกเลยว่าผู้หญิงคนนั้นออกไปจากห้องตั้งแต่เมื่อไหร่ 

ผมโอบกอดกัสอย่างทะนุถนอมเข้าหาอกและเขย่าร่างบางเพื่อเรียกสติ  พลางลูบไล้ใบหน้าหวานเพื่อเช็ดน้ำตาให้อย่างอ่อนโยน  ถ้ากัสเป็นอะไรไปเพราะผมเป็นสาเหตุผมจะไม่ให้อภัยตัวเองเลย ‘อย่าเป็นอะไรนะที่รักกลับมาหาวินเถอะ’  ผมภาวนาในใจก่อนออกปากเรียกชื่อคนรัก  และดูเหมือนคำภาวนาของผมจะเป็นผลเมื่อกัสเงยหน้าสบตาผมแล้ว

“กัส  กัสครับ  กัสเป็นอะไร  มองมาที่วินสิครับ  โธ่  อย่าเป็นแบบนี้  วินใจไม่ดีเลย  ฟังวินอธิบายก่อนนะ” ดูท่าทางกัสจะโกรธผมมากอาจถึงขั้นเกลียดกันไปแล้วก็ได้  เพราะกัสเบือนหน้าหนีและน้ำตาก็หยุดไหล  ผมเริ่มใจไม่ดีแค่คิดว่ากัสจะตัดขาดกัน

ผมพยุงร่างคนรักมานั่งบนโซฟาหน้าโทรทัศน์ก่อนหันมาจัดการกับตัวเองหาบอกเซอร์ที่หล่นอยู่มาใส่อย่างรีบร้อน  และเดินกลับไปหาร่างที่นั่งบนโซฟาพร้อมนั่งลงกอดปลอบ  เช็ดคราบน้ำตาที่เหลือออกจากใบหน้าเนียนใส  ที่ตอนนี้กลับซีดเซียวปากสั่นอย่างน่าเห็นใจ  ดวงตาแดงช้ำมองไปข้างหน้าไม่แม้แต่จะเหลือบมองหน้ากัน

“กัสครับวินรักกัสนะ  คุยกับวินก่อนนะ” หลังคำพูดผมแรงจากฝ่ามือก็ปะทะอก  ผมที่ไม่ทันระวังตัวจึงคลายอ้อมกอดปล่อยร่างบางหลุดจากวงแขน  กัสลุกขึ้นยืนและหมุนตัวไปทางประตู  ผมจึงผวาตามร่างบางไปติดๆและคำพูดที่ได้ยินทำผมเร่งฝีเท้าขึ้นไปดักหน้า

“ผมจะกลับ” ผมที่กำลังตกใจรีบคว้าแขนคนรักไว้แน่นพยายามสบตาก่อนเอ่ยเสียงเว้าวอนออกไป

“กัส  วินไม่ให้กัสไปจนกว่ากัสจะฟังวิน” แววตาที่ผมได้สบแสดงความเสียใจแต่เพียงวูบเดียว  ก่อนเปลี่ยนเป็นความเย็นชาจนใจผมเจ็บแค่คิดว่าคนที่ผมรักจะมองด้วยแววตาแบบนี้ไปตลอดมันก็เจ็บจนทนไม่ไหวแล้ว  และผมก็ต้องยอมปล่อยมือทั้งๆที่อยากยื้อไว้เพราะไม่อยากโดนกัสมองเหมือนว่าผมไม่มีตัวตนสำหรับกัสอีก  ซึ่งผมก็ได้แต่ปลอบใจตัวเองว่าตอนนี้กัสคงแค่สับสนและโกรธแต่คงไม่ถึงขั้นเกลียดกันหรอก  ถึงแม้ตอนนี้ผมอยากจะอธิบายใจแทบขาดแต่ก็หาคำตอบให้กัสไม่ได้แน่ๆถ้าเกิดกัสถามว่า ‘มันเกิดอะไรขึ้น’ และผมได้แต่พยักหน้าแทนการตอบรับที่กัสขอกลับ

“ให้มิคมารับกลับนะครับ  วินเป็นห่วง” ผมลองเสี่ยงต่อรองกับกัสดูด้วยการรับรู้ของคนที่ผมรักนั้นยังไม่สมบูรณ์  ผมไม่อยากให้กลับไปคนเดียวอย่างน้อยให้เพื่อนสนิทของกัสมารับกลับก็ยังดี  เพื่อความปลอดภัยของกัสเองและผมก็ไม่ต้องกังวลมากไปกว่านี้ด้วย 

ผมมองไปที่ร่างบางที่ยืนโทรศัพท์เพื่อขอให้เพื่อนมารับอยู่ที่หน้าประตู  พลางคิดไปว่าทำไมมันต้องเกิดเหตุการณ์บ้าๆนี้ขึ้นมาด้วย  กัสเดินกลับมานั่งที่เดิมมองตรงไปที่โทรทัศน์เบื้องหน้านิ่งไม่แม้แต่จะเหลือบมามองหน้ากัน  กัสจะรู้มั้ยนะว่าผมก็เจ็บไม่น้อยไปกว่าเจ้าตัวเลยบางทีความเจ็บของผมอาจจะมากกว่าด้วยซ้ำ  เพราะรู้ตัวว่าผมเป็นต้นเหตุของความเจ็บนี้  และที่เจ็บที่สุดคือเจ็บใจตัวเองที่ปล่อยให้มันเกิดขึ้น  ผมพยายามเอื้อมมือไปเกาะกุมมือนิ่มแต่กลับโดนสะบัดออกทันที  ใจหายวาบก่อนเริ่มปวดใจขึ้นมาเรื่อยๆ  กัสคงไม่อยากให้ผมถูกตัวสินะ  ผมคงต้องอดทนต้องรอๆจนกว่าจะรู้ความจริงทั้งหมดว่าเรื่องมันเกิดขึ้นได้ยังไง  แต่ผมแน่ใจอย่างหนึ่งว่าผมไม่ได้เต็มใจกับเรื่องที่เกิดขึ้นแน่  ผู้หญิงร้ายกาจนั่นกล้าดียังไงมาสั่นคลอนความสัมพันธ์นี้ของผมกับคนที่ผมรักคนนี้  ผมรู้สึกได้ถึงแรงสั่นเกร็งจากมือที่เกาะกุมกันไว้ที่เข่าของตัวเองได้  ผมรู้สึกสำนึกผิดและเสียใจที่ไม่สามารถแก้ไขอะไรได้ให้กับความรู้สึกที่เสียไปแล้วของกัส  เสียงออดหน้าประตูดังขึ้นคงเป็นเพื่อนสนิทของคนรักผมเอง  กัสลุกขึ้นทันทีผมจึงรีบเอื้อมมือไปคว้าข้อมือบางมาจับไว้แน่น

“กัสครับวินรักกัสคนเดียวนะ  วินจะรอให้กัสใจเย็นก่อนแล้วเราค่อยคุยกันนะครับ” ผมรีบบอกสิ่งที่คิดก่อนที่คนรักจะกลับไปและจ้องตาเว้าวอนอย่างรอคอยคำตอบ  หลังจากนี้ให้กัสยอมคุยยอมเคลียร์ด้วยก็พอ  ถึงจะมีบทลงโทษอะไรมาผมก็ยอมทั้งนั้นขอแค่ผมยังมีกัสเคียงข้างอย่างเดิมเท่านั้นก็เพียงพอแล้ว 

ร่างตรงหน้ามองกลับมานิ่งๆหลังฟังผมพูดจบก่อนกัสจะเบือนหน้ากลับไปทางเดิม  และกัสก็สะบัดข้อมือให้หลุดจากการจับกุม  ผมไม่รู้หรอกว่าคำตอบของกัสจะเป็นยังไงเพราะไม่มีสิทธิ์คาดคั้นหรือเรียกร้องอะไรมากไปกว่านี้  ได้แต่ภาวนาให้คนรักนึกเห็นใจผมขึ้นมาบ้าง  ร่างบางเดินไปถึงประตูผมจึงเดินตามไปส่ง  ทันเห็นหนุ่มน้อยเพื่อนสนิทของกัสเบิกตาโตเมื่อได้เห็นใบหน้าของเพื่อนตัวเองเข้า  มิคมองหน้าผมกับกัสสลับไปมาอย่างสงสัยก่อนจะโดนกัสลากออกไป  ผมได้แต่ยืนส่งอยู่ที่หน้าประตูจนลับร่างบางทั้งสองไปแล้วจึงดึงประตูให้ปิดลง 

ผมเดินกลับไปยังห้องนอนที่เปิดประตูค้างไว้ด้วยใจที่ไม่ได้อยู่กับตัวเพราะมันได้ตามเจ้าของไปแล้ว  กวาดตามองสภาพภายในห้องที่ตามพื้นยังคงมีเสื้อผ้าของผมที่ถอดทิ้งเกะกะอยู่  และที่ทำเอาปวดใจที่สุดคือซากถุงยางใช้แล้วทั้งบนพื้นและโต๊ะข้างหัวเตียง  ซึ่งเป็นหลักฐานชั้นดียืนยันว่าเมื่อคืนนี้ผมมีอะไรกับผู้หญิงร้ายกาจคนนั้นแล้วจริงๆ  ไม่อยากจะคิดถึงตอนที่คนรักของผมมาเห็นสภาพห้องนี้ครั้งแรกเลย  ขนาดผมที่เห็นสภาพห้องขณะนี้ยังปวดใจมากแล้วกัสล่ะจะแย่แค่ไหนกัน  ความเจ็บปวดใจมันก่อตัวขึ้นอย่างรวดเร็วพร้อมกับที่ผมรู้สึกถึงความชื้นที่สองข้างแก้ม  ผมยกมือขึ้นปาดน้ำตาจากใบหน้าของตัวเองแรงๆและสูดหายใจเอาอากาศเข้าปอดเพื่อเรียกกำลังใจให้กลับมาอีกครั้ง  แม้มันจะยากแค่ไหนผมก็ต้องทำให้ได้ผมต้องยับยั้งความรู้สึกเศร้าโศกเสียใจนี้ไปก่อน  เพราะต้องกลับมาหาทางคิดแก้ไขปัญหานี้ให้ได้  ขอเพียงกัสยอมให้อภัยผมเท่านั้นจะให้ทำอะไรผมก็ยอม

    

“ไม่น่าเชื่อว่าแนทจะทำได้ถึงขนาดนี้ว่ะ”

“คนสวยทำไมร้ายกาจขนาดนี้นะ  เฮ้อ  น่าเสียดาย / ผัวะ”

ไอ้ฟินพื่อนสนิทผิวเข้มเริ่มบทสนทนาคนแรกหลังได้ฟังเรื่องราวทั้งหมดจากผม  ตามมาด้วยไอ้ธีหนุ่มตี๋ที่พูดเหมือนเสียดายสาวเจ้าเล่ห์นักหนาก่อนจะโดยมนตบหลังอย่างแรงด้วยความหมั่นไส้  ผมไม่มีแรงจะโต้ตอบอะไรอีกหลังเล่าจบ  ได้แต่มองเหม่อคิดถึงแต่ใบหน้าหวานที่เต็มไปด้วยน้ำตาของกัส 

“สัญชาตญาณกูนี่แม่นจริงๆว่ะ  ที่ไม่ถูกชะตายัยนั่นแต่แรก  กูเคยเตือนพวกมึงแล้วแต่กลับหลงในความสวยของนังงูพิษนั่น” มนพูดใส่อารมณ์หน้าตาถมึงทึงอย่างน่ากลัว  ถ้าปกติผมคงได้กลัวกันบ้างแล้วแต่ตอนนี้ความเสียใจเศร้าใจของผมมันบดบังไปสิ้น

“โห  ใครจะแสนรู้  เฮ้ย!  อย่าเพิ่งตี  ใครจะฉลาดเหมือนมนล่ะครับ” ไอ้ธียังปากดีแซวเพื่อนสาวคนสนิท  พลันต้องรีบยกมือห้ามเมื่อเห็นมนเงื้อฝ่ามือพิฆาตขึ้น  ก่อนมันจะทำเสียงหวานประจบประแจงเข้าใส่

“มึงอย่าพูดดีไปไอ้ธีเดี๋ยวจะโดนมากกว่านี้” สาวเท่ขู่ไอ้ตี๋ปากเร็วอย่างจริงจังจนไอ้ธีนั่งหงอยเม้มปากแน่น  มันน่าขำกับใบหน้าของไอ้ตี๋นักแต่ผมไม่มีอารมณ์รื่นเริงขนาดนั้นหรอกครับ

คำพูดมนทำผมเสียใจนี่ถ้าผมเชื่อเพื่อนสักนิด  ผมคงจะระวังตัวเองมากกว่านี้และคงไม่เกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นแน่ๆ  แต่ใครจะคิดกันว่าสาวสวยที่ดูไม่มีพิษมีภัยกับใครจะวางแผนทำกันได้แบบนี้  ด้วยตอนที่ผมปฏิเสธไปครั้งนั้นแนทก็ยอมรับง่ายๆไม่ได้มาวุ่นวายเซ้าซี้อะไรผมออกจะนับถือในน้ำใจเธอด้วยซ้ำ  จนผมตายใจเห็นเธอเป็นเพื่อนอย่างสนิทใจ
 
“แล้วมึงจะทำยังไงต่อไปไอ้วิน  มึงคิดไว้รึยัง” ไอ้ปรัชที่นั่งนิ่งมานานถามความเห็นผมเข้า  ผมจ้องสายตาจริงจังตรงหน้าก่อนถอนใจระบายความเครียดและตอบกลับไป

“กูต้องการหลักฐานว่ะ  ว่าที่กูกับแนทมีอะไรกันเพราะโดนวางยาและกูไม่เต็มใจ” ไอ้ปรัชพยักหน้าให้มันนิ่งคิดพักหนึ่งและแววตาก็วาววับอย่างคิดอะไรดีๆขึ้นมาได้

“งั้นกลับไปที่ร้านเดี๋ยวกูไปดูกล้องวงจรปิดที่ร้านให้  แต่หลักฐานแค่นี้มันยังไม่พอ  ฟิน  มึงรู้ที่อยู่เพื่อนสาวของแนทที่มึงหิ้วไปใช่มั้ย  เพราะเราต้องการพยานบุคคลด้วย” ไอ้ปรัชร่ายสิ่งที่มันจะทำให้พวกเราฟังก่อนหันไปขอคำตอบจากไอ้ฟิน

“เออ  รู้เพราะกูไปกกกันที่นั่น” ไอ้ฟินรับคำจริงจังและพูดอย่างไม่อาย  ความเจ้าชู้ของมันก็เป็นประโยชน์สำหรับผมเหมือนกันนะครับ

หลังจากนั้นไอ้ปรัชก็ร่ายยาวถึงแผนการหาหลักฐานเพื่อเอามายืนยันความ  บริสุทธ์ใจของผม  ให้คนรักของผมได้รับรู้ความจริงและให้เชื่อใจในความรักที่ผมมีให้  ซึ่งผมก็ไม่ผิดหวังในตัวเพื่อนคนนี้เลยที่แนะนำให้หาพยานบุคคลเพิ่มอีกอย่าง  เฮ้อ  แต่งานนี้ไม่รู้จะจบแบบไหนกัน  แม้ผมจะบริสุทธิ์ใจแต่ก็ไม่บริสุทธิ์กายไปกับคนอื่นที่ไม่ใช่กัสไปแล้ว  ผมขอเพียงกัสให้โอกาสผมได้อธิบายสักครั้งเถอะ  ถึงกัสจะไม่เชื่อใจกันดังเดิมขอแค่รับฟังและอภัยให้กันก็พอ  จากนั้นผมจะพยายามสร้างความมั่นใจของรักที่ผมมีให้กัสกลับมาให้ได้อีกครั้ง

..................................

โปรดติดตามตอนต่อไปค่ะ ^O^

วินมีเพื่อนๆดีจังเลยเนอะ เพื่อนไม่เคยทิ้งกัน  :impress2:

ตอนหน้ากัสวินเจอกันแล้วค่ะ มาตามลุ้นกันว่าหมอกัส
จะยอมคุยดีๆด้วยมั้ยน้อ

+1ทุกเม้นท์แล้วนะคะและ  :pig4: ที่ติดตามกันค่ะ

ฝากการรวมเล่ม "ซีรีย์เสน่ห์รัก" ด้วยค่ะหน้าแรกน้า
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=33594.0

ออฟไลน์ 111223

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 913
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +276/-5
ร้ายจริงๆ ผู้หญิงที่ชื่อแนทอะไรนี้ ลงทุนขนาดวางยาวินเลยอ่ะ
กัสจังน่าสงสารมากๆเลย ยิ่งอ่านยิ่งเศร้า (แต่ก็ยังอยากอ่านต่ออยู่ดี โฮ่ะๆ >o<)
ตอนหน้าวินกับกัสจะเจอกันแล้ว จะเป็นยังไงน๊า รอลุ้น

tawan

  • บุคคลทั่วไป
ทำไมรู้สึกสมน้ำหน้าวะ

ชอบคนที่ความสวยสมน้ำหน้า

แต่สงสารกัสอ่ะ  :monkeysad:

 :call:

ออฟไลน์ love2y

  • (′~‵)
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2059
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +502/-11
ว่าจะถามตั้งแต่ตอนที่แล้วละ

ถุ ถุ ถุ ถุ ถุ  มันคืออะไรคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ujen

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2459
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +183/-13

ออฟไลน์ silverphoenix

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +347/-3
คุณน้องวินทำคุณพี่กัสเสียใจอ่า

แต่ไหนๆก็ผ่านไปตั้งเป็นปีแล้ว  ง้อให้สำเร็จนะ  อิอิ

+1

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3938
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
สงสารกัสจังเลยอะมาเห็นภาพแบบนี้ :monkeysad:



ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4969
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20

ออฟไลน์ eern

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 616
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-5
อ่านแล้วอยากตบชะนีจริงๆ :beat:

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
วินสู้สู้หาหลักฐาน
มาได้ไวไว

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8

alekung103

  • บุคคลทั่วไป
ถ้าเจอกันแล้วจะยังไงน๊า

ออฟไลน์ i1_to*pp

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1476
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +683/-5

สงสารกัส
ตอนหน้าจะเจอกันแล้ว
 :กอด1:


ออฟไลน์ day9day

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2182
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +284/-9

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด