✽เล่ห์พรางรัก✽ บทส่งท้าย เพียงเราสอง(จบบริบูรณ์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ✽เล่ห์พรางรัก✽ บทส่งท้าย เพียงเราสอง(จบบริบูรณ์)  (อ่าน 481400 ครั้ง)

ออฟไลน์ wanmai

  • ★รักใสปิ๊ง★(>_<)
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1195/-5
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ,
หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่
ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง
เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูก
เพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่อง
ก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง
ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมาย
ทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน
ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้ง
กระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่
คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลง
มาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่น
ชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้อง
เห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลาน
เข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0


xxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxxx



เล่ห์พรางรัก

ตอนที่ ๑ เล่ห์ซาตาน





ร้านอาหารในห้างสรรพสินค้ายามเย็นย่ำ คลาคล่ำไปด้วยเหล่าผู้คนที่เลิกงานเลิกกิจกรรมที่ทำมาตลอดวันมาหาอะไรรองท้องกันให้อิ่มหนำ กลุ่มนักศึกษาในมุมหนึ่งของร้าน ต่างก็กำลังมีความสุขกับการทานอาหารในวันนี้ เนื่องด้วยเป็นวันที่ทุกคนมาร่วมกันฉลองหลังการสอบระดับปริญญาตรีเสร็จสิ้นลง และผลคะแนนออกมาเป็นที่น่าพอใจแล้ว บรรยากาศการทานอาหารของนักศึกษาที่กำลังจะกลายเป็นบัณฑิตกลุ่มนี้ดำเนินไปด้วยความชื่นมื่น แต่แล้วนักศึกษาชายหนึ่งในนั้นก็จำต้องลุกขอตัวกลับบ้านอย่างเร่งด่วน เมื่อทางบ้านโทรมาตามให้กลับในทันที

เพื่อนๆพากันแสดงความเสียดายที่เพื่อนชายคนดังกล่าวต้องกลับบ้านไปก่อน เด็กหนุ่มยิ้มให้เพื่อนก่อนจะออกจากร้านมา โดยมีเพื่อนอีกคนอาสาขับรถไปส่งบ้าน

“มีอะไรหรือเปล่าเปียว?”

เมื่อมานั่งบนรถแล้ว เจ้าของรถจึงเอ่ยถามเพื่อนที่ต้องรีบกลับ เปียว ปฏิญญา เด็กหนุ่มนักศึกษาที่เรียนเพิ่งจบ ในวันนี้เขาควรมีความสุขกว่าใคร แต่กลับต้องมานั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดกับปัญหาของทางบ้านที่เกิดขึ้นมาแบบปัจจุบันทันด่วน

“เราก็ไม่รู้ว่ามีอะไร แต่เสียงของพี่ชายตอนที่โทรมาบอกให้กลับบ้านไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ก็หวังว่ามันจะไม่ใช่เรื่องร้ายแรงจนเกินไป”

เด็กหนุ่มเอนตัวพิงเบาะแล้วหลับตาลงอย่างเหนื่อยล้า ก็ได้แต่ภาวนาว่ามันจะไม่มีอะไรที่ร้ายแรงเกิดขึ้น ก็หวังว่ามันจะเป็นเช่นนั้น หากจะมีสักวันที่ชีวิตของเขาจะมีความสุขบ้าง ก็อย่าให้ความรู้สึกนั้นมันหายไปเร็วนักเลย

ดูเหมือนว่าคำภาวนาของเด็กหนุ่มจะไม่เป็นผล เมื่อรถของเพื่อนมาจอดลงที่หน้าบ้าน พี่ชายของเด็กหนุ่มก็รีบออกมารับในทันที ไม่มีเวลาแม้แต่จะลาเพื่อน และไม่มีเวลาแม้แต่จะทันสังเกตว่าใกล้ๆบริเวณนั้นมีใครแอบซ่อนอยู่ในเงามืด

เปียวเดินตามแรงดึงของพี่ชายเข้ามาในบ้าน พี่ชายพาตรงไปที่ห้องรับแขก ที่ตรงนั้นมีพ่อกับแม่และน้องชายคนเล็กของเขานั่งอยู่ เมื่อเด็กหนุ่มเดินเข้าไปผู้เป็นพ่อก็บอกให้นั่ง สีหน้าของท่านดูเครียดขึ้งจนเปียวรู้สึกเกร็งไปหมด เมื่อเด็กหนุ่มนั่งลงแล้วท่านจึงเอ่ยถึงเรื่องที่ต้องเรียกลูกชายคนนี้กลับบ้านกะทันหัน

“เปียว”

“ครับ”

“พ่ออยากให้แกฟังพ่อให้ดีนะ”

“ครับ”

“ตอนนี้สถานการณ์ทางการเงินของบ้านเรากำลังแย่”

นายพรตเกริ่นนำแล้วดูปฏิกิริยาของลูกชาย เปียวนิ่งไปที่ได้ยินแบบนั้น เขาไม่เคยรู้ถึงเรื่องนี้ อาจจะมีบ้างที่มารดาคอยค่อนแคะเขาเรื่องเงินๆทองๆ แต่ไม่คิดว่าครอบครัวจะเจอปัญหาจริงๆ

“บริษัทของเราก็กำลังเข้าขั้นวิกฤติ อาจจะถูกฟ้องล้มละลายได้ในเร็ววันนี้”

“ทำไมผมไม่เคยรู้เรื่องนี้เลยล่ะครับ?”

“แกจะไปรู้อะไร วันๆเอาแต่แรดไปกับเพื่อนน่ะ” นางวลัยแหวขึ้นมาทำให้เปียวหน้าเสีย

“คุณ”

นายพรตปรามภรรยาที่เชิดหน้าคอตั้ง ก่อนจะสะบัดไปทางอื่น ไม่ใคร่อยากจะมองหน้าเปียวสักเท่าไหร่

“พ่อไม่อยากให้แกต้องมาไม่สบายใจตามพ่อไปด้วย แกยิ่งกำลังจะเรียนจบ พ่อถึงไม่เคยบอก แต่ตอนนี้มันเกินกำลังที่พ่อกับพี่พงศ์จะรับไหวแล้ว แกเองก็เรียนจบแล้วก็น่าจะทำอะไรได้อยู่”

“ผมจะช่วยเต็มที่ครับพ่อ มีอะไรที่ความสามารถของผมจะทำได้ ผมจะทำครับ”

คำพูดนั้นทำให้คนในห้องแอบลอบยิ้มสมใจโดยที่เด็กหนุ่มเจ้าของคำพูดไม่มีทางได้รู้

“เรื่องที่ช่วยได้มันก็มีอยู่น่ะนะ ขึ้นอยู่กับว่าแกจะยอมช่วยไหม” คุณพรตเอ่ยถามลองเชิง

“อะไรครับ?”

“พ่อไปกู้เงินเขามาต่อลมหายใจให้บริษัทเราน่ะ แล้วตอนนี้กิจการเรากำลังแย่เลยยังไม่มีส่งคืนเขา เจ้าหนี้เขาเลยจะมาเทคโอเวอร์บริษัทเรา”

“อะไรนะครับ?” สิ่งที่บิดาพูดทำให้เปียวตกใจยิ่งกว่าเก่า นี่ปัญหามันใหญ่เกินไปแล้วไม่ใช่หรือ

“แต่ว่า เขามีข้อเสนอมาน่ะ…”

“ข้อเสนอ?”

“ใช่”

“เขาบอกว่าเขาถูกใจแก อยากให้แกไปอยู่กับเขา แล้วเขาจะผ่อนปรนหนี้ให้”

“นี่ หมายความว่า…” เด็กหนุ่มถึงกับโกรธจี๊ดขึ้นมาเมื่อฟังข้อเสนอของทางนั้น “มันบ้าไปแล้ว ผมเป็นคนนะ คนนั้นเขาคิดอะไรของเขาถึงได้จะเอาผมไปขัดดอกแบบนี้น่ะ เป็นผู้หญิงที่แย่มาก”

“เปล่า”

“ครับ?”

“เขาเป็นผู้ชาย”

เปียวชะงักค้างกับคำที่นายพรตบอก เหมือนจะได้ยินไม่ถนัด ผู้เป็นบิดาจึงย้ำให้ฟังอย่างชัดเจนอีกหนึ่งรอบ

“เจ้าหนี้ของเราเป็นผู้ชาย”


....................


“แม่ว่ามันจะเชื่อที่เราพูดไหมอ่ะ?”

พิชญเอ่ยถามผู้เป็นมารดาเมื่อเปียวขึ้นบ้านไปแล้ว เด็กหนุ่มอายุน้อยกว่าเปียวเพียงปีเดียวเท่านั้น ที่น่าแปลกคือนอกจากผู้เป็นบิดาเช่นนายพรตแล้ว คนบ้านนี้ไม่มีใครที่มีส่วนคล้ายเปียวเลยสักคน และที่สำคัญคือต่างก็แสดงออกว่าเกลียดชังเปียวจับจิต ไม่ใช่เปียวไม่สงสัยว่าตนเองใช่ลูกของบ้านนี้จริงหรือไม่ แต่สงสัยไปแล้วมันจะได้อะไรขึ้นมา ในเมื่อคนที่เลี้ยงดูมาตลอดคือคนบ้านนี้ บุญคุณมีก็ต้องตอบแทนกันไป ไม่จำเป็นต้องสงสัยอะไรทั้งนั้น

“เชื่อสิ ลองให้พ่อแกเป็นคนพูด อะไรๆมันก็เชื่อทั้งนั้นล่ะ”

นางวลัยพูดด้วยน้ำเสียงและสายตาเหยียดหยัน นายพรตถอนหายใจเฮือกใหญ่กับท่าทีของภรรยา ก่อนจะลุกหนีไป นางวลัยมองตามสามีแล้วทำปากขมุบขมิบไล่หลัง ทำเป็นทนฟังไม่ได้ โธ่เอ๊ย! มันก็มือถือสากปากถือศีลด้วยกันทั้งนั้นล่ะ

“ผมว่ามันเกินไปหน่อยนะครับแม่ เปียวเขาไม่ได้เกี่ยวกับเรื่องนี้สักหน่อย เรากลับโยนไปให้เขาแบบนี้มัน…”

“งั้นแกไปแทนมันไหมล่ะ นายมิสเตอร์แอลนั่นคงชอบหรอกมั้งกล้ามใหญ่ๆแบบแกน่ะ”

นางวลัยว่าประชดลูกชายคนโตที่เอ่ยแย้งความคิดของนาง ริมฝีปากที่ฉาบทาด้วยลิปสติกสีแดงสดบิดเบ้หมิ่นแคลนเมื่อเอ่ยถึงบุคคลที่สาม นายเปียวกับนายมิสเตอร์นั่นคงเหมาะกันดี คนหนึ่งก็ตาแก่ตัณหากลับที่มีรสนิยมทางเพศแสนวิปริต ส่วนอีกคนก็แรดร่านไม่แพ้กัน พวกคนสกปรก เหมาะกันดีแท้

“ให้มันไปน่ะดีแล้วพี่พงศ์ พีจะได้ไม่ต้องไป อี๋ ตาแกนั่นวิปริตอ่ะ เรื่องอะไรมาเจาะจงว่าพีต้องไป แหยะ น่ารังเกียจ แค่คิดก็ขนลุกแล้วอ่ะ”

พิชญทำท่าขนลุกขนพองประกอบการพูด พงศกรส่ายหน้าแล้วถอนหายใจอย่างหนักอก สงสารน้องก็สงสารหรอก แต่คนเราย่อมต้องเอาตัวรอดก่อนสิ่งอื่นอยู่แล้ว และก็อย่างที่พิชญว่า คนที่ต้องไปอยู่กับมิสเตอร์แอลที่เอ่ยถึงกันคือพิชญ ไม่ใช่ ปฏิญญา


...................


เปียวที่ได้รับรู้ปัญหาของครอบครัวก็ไม่ยอมอยู่เฉย เด็กหนุ่มพยายามที่จะหาทางรอมชอมกับมิสเตอร์แอลในเรื่องการขัดดอกที่ต้องเอาตัวเข้าแลก แบบนี้มันริดรอนสิทธิกันจนเกินไป ถึงอย่างไรเขาก็เป็นมนุษย์คนหนึ่งที่มีสิทธิเท่าเทียมกับคนอื่นๆ ชีวิตและร่างกายเขาไม่ได้มีไว้ซื้อขายหรือขัดดอก เด็กหนุ่มมาที่บริษัทการเงินของมิสเตอร์แอล เขาไม่ได้สนใจสักเท่าไหร่ว่าประวัติความเป็นมาของชายคนนี้เป็นเช่นไร รู้ เท่าที่บิดาบอกว่าเขาเป็นหนุ่มใหญ่วัยสี่สิบปลายๆ และมีรสนิยมชอบเด็กหนุ่มๆ เปียวจึงต้องไปหาข้อมูลของมิสเตอร์แอลเพิ่มเติม แต่กลับคว้าน้ำเหลว เพราะเขาไม่เปิดเผยเรื่องส่วนตัวสักเท่าไหร่ มีเพียงประวัติความเป็นมาของบริษัทการเงินเท่านั้นที่หาได้

เปียวมาถึงบริษัทของมิสเตอร์แอลแล้วเข้าไปติดต่อที่เคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์ว่าขอพบมิสเตอร์แอล รออยู่นานมากกว่าที่ประชาสัมพันธ์ของบริษัทจะมาเชิญเด็กหนุ่มให้ขึ้นไปชั้นทำงานของผู้บริหาร เมื่อมาถึงก็บอกกับเลขานุการหน้าห้องให้เรียนบุคคลด้านในให้ เธอกดโทรศัพท์เข้าไปในห้องทำงานของมิสเตอร์แอล ก่อนจะลุกไปเปิดประตูให้เด็กหนุ่มเมื่อได้รับอนุญาตจากคนด้านในแล้ว เปียวบอกขอบคุณคุณเลขาฯ ก่อนจะก้าวเข้าไปในห้องดังกล่าว

ชายหนุ่มเจ้าของห้องเมื่อแรกที่ได้รับรายงานว่ามีเด็กหนุ่มนามปฏิญญามาขอพบก็ออกจะแปลกใจอยู่ไม่น้อยว่าตนเองรู้จักเด็กคนนี้ด้วยหรือ แต่พอได้รับรายงานต่อมาว่าเป็นบุตรชายคนรองของบริษัทรับเหมาพฤทธาการกรุ๊ป ถึงได้รู้ว่าเด็กคนนั้นมาหาเขาด้วยจุดประสงค์ใด ก็ดูเป็นคนมุ่งมั่นดี ทั้งที่เขาแกล้งให้นั่งรอนานสองนานยังไม่ถอดใจไปไหน

หลังจากได้รับรายงานผ่านอินเตอร์โฟนจากเลขานุการสาวหน้าห้อง ชายหนุ่มก็เอ่ยอนุญาตให้เด็กคนนั้นเข้ามา เพียงประตูห้องทำงานเปิดออกสายตาของเขาก็จับจ้องไปยังบุคคลที่ก้าวเข้ามาทันที ชายหนุ่มเจ้าของห้องมองแขกที่มาหาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้ากันเลย รูปร่างสูงปราดเปรียว ท่วงท่ามั่นใจเวลาก้าวเดินเข้ามาหาเขานั่นเรียกรอยยิ้มให้จุดบนริมฝีปากหยักลึกได้ดีทีเดียว แอบเห็นแววแปลกใจในดวงตาวาวใสนั้น คงจะแปลกใจที่เขาไม่ได้แก่หงำเหงือกอย่างที่คิดไว้ล่ะสิ ก็คนที่พ่อเด็กคนนี้เห็นนั่นน่ะคือลูกน้องของเขาต่างหากล่ะ

เปียวที่เดินเข้ามาในห้องทำงานของมิสเตอร์แอลคิ้วขมวดเล็กๆ เมื่อเห็นคนที่นั่งอยู่หลังโต๊ะทำงานตัวใหญ่นั่นคือชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่แบบลูกครึ่งตะวันตก หน้าตาที่ผสมผสานระหว่างเอเชียกับตะวันตกได้อย่างพอเหมาะพอเจาะ ดูอย่างไรอายุก็ไม่น่าจะถึงสี่สิบปีแม้แต่น้อย หรือเราจะเข้าห้องผิด?

“คุณไม่ได้เข้าผิดห้องหรอกครับ ผมอลัน หรือที่ใครๆรู้จักกันในนามมิสเตอร์แอลครับ”

เหมือนฝ่ายนั้นจะรู้ว่าเปียวคิดอะไรอยู่ถึงได้ตอบมาเสียตรงอย่างนั้น อลันหรือแอล เชื้อเชิญให้เด็กหนุ่มนั่งลงที่เก้าอี้นั่งด้านหน้าโต๊ะทำงานของตนเอง เลขานุการหน้าห้องนำน้ำและของว่างมาให้ก่อนออกไปทำหน้าที่ของตนเอง อลันจึงได้ถามจุดประสงค์ในการมาของเด็กหนุ่มในครั้งนี้

“ผมมีเรื่องอยากจะเจรจากับคุณสักหน่อย มิสเตอร์แอล”

อลันยิ้มมุมปากเมื่อเด็กหนุ่มเปิดประเด็นทันทีที่เขาเปิดโอกาสให้พูด ใจร้อนจริงนะเจ้าหนู

“ผมว่า ก่อนที่เราจะคุยกันนี่ เราน่าจะทำความรู้จักกันก่อนนะครับ หรือคุณว่ายังไง?”

ชายหนุ่มตัวโตเลิกคิ้วถาม เอนกายนั่งสบายๆ มองเด็กหนุ่มตรงหน้าไปด้วย สีหน้าของเจ้าหนูนี่ไม่ค่อยจะปิดอะไรได้สักเท่าไหร่เลย หัวคิ้วของเปียวขมวดมุ่น คนนี้แค่แกล้งทำเป็นไม่รู้จักเขาหรือไม่รู้จักจริงๆ ไหนพ่อบอกว่าคนๆนี้ถูกใจเขาจนต้องการให้ไปอยู่ด้วยไม่ใช่หรือ เปียวขยับนั่งหลังตรง ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวตามมารยาท

“ผม ปฏิญญา ลูกชายของคุณพรต พฤทธาการ เจ้าของบริษัทที่คุณจะเข้าไปเทคโอเวอร์”

“อ้อ! ครับ ไม่ทราบว่าลูกชายเจ้าของบริษัทมีธุระอะไรกับผมหรือครับ?”

คำแนะนำตัวที่ตรงและฉะฉานทำให้อลันพอใจอยู่ไม่น้อย แต่ก็ยังคงกวนเด็กหนุ่มตรงหน้าอยู่

“ผมต้องการตกลงกับคุณใหม่ เรื่องหนี้ที่เราติดค้างคุณ เราจะหามาใช้คืนแน่ แต่ข้อตกลงที่ว่าผมต้องมาอยู่กับคุณนั้น ผมขอให้คุณพิจารณาใหม่” เปียวพูดอย่างจริงจังทุกคำ เน้นย้ำชัดเจนถึงเจตนารมณ์ที่ตนเองมา ณ ที่แห่งนี้

“หือ? คุณจะมาอยู่กับผมหรือเด็กน้อย?” อลันเลิกคิ้วแปลกใจอีกครั้ง นี่คงมีการตกลงนอกรอบกันระหว่างนายพรตกับลูกน้องของเขาสินะ

“ผมว่าคุณก็ยังไม่แก่ถึงขั้นจะหลงๆลืมๆนะ” เปียวแอบจิกกัดเล็กๆน้อยๆ

“เมื่อกี้คุณบอกว่าชื่ออะไรนะเด็กน้อย?”

“ปฏิญญา... ครับ”

เด็กหนุ่มบอกชื่อตนเองอีกครั้งอย่างเสียมิได้ เกือบจะไม่ใส่คำลงท้ายแล้ว แต่เห็นสายตาดุมองมาจึงจำต้องรักษามารยาทกันหน่อย อลันลุกขึ้นจากเก้าอี้ทำงานแล้วเดินอ้อมโต๊ะมาสำรวจเด็กหนุ่มอย่างถี่ถ้วน แต่มันเป็นการกระทำที่จ้วงจาบหยาบคายมากในสายตาของเปียว

“อืม ดูภายนอกแล้วก็พอใช้ได้ ไม่ผอมจนเกินไปนัก เวลากอดกระดูกคงไม่ทิ่มให้เจ็บ” อลันกอดอกลูบคางมองเด็กหนุ่มราวประเมินพ่อม้าชั้นดี

“นี่คุณ!” เด็กหนุ่มเหมือนโดนตบหน้าอย่างรุนแรงกับคำวิจารณ์ที่ชายคนนี้มีให้ ขยับลุกจากเก้าอี้นั่งมาเผชิญหน้าทันที

“แต่ภายในยังต้องพิสูจน์นะเจ้าหนู”

อลันยังคงเอ่ยเนิบช้า ไม่ได้เต้นไปกับท่าทางฉุนเฉียวของเด็กน้อยตรงหน้า ทั้งยังคลายแขนที่กอดอกไปเกี่ยวเอวของเด็กหนุ่มเข้ามาหาอย่างเร็วไว

“อ๊ะ!!”

“คิดจะมาต่อกรกับเสือ เตรียมใจมาดีรึยังที่จะถูกขย้ำ!”

“อื้อออ”

อลันยื่นหน้าเข้าไปใกล้ท่าทางคุกคาม ริมฝีปากเฉี่ยวเป้าหมายไปเพียงน้อยนิดเมื่อเจ้าของหันหลบ เปียวยกมือกันริมฝีปากที่ใกล้เข้ามาแล้วหลับตาปี๋ อลันถอยกลับก่อนเปลี่ยนเป้าหมายมางับที่ใบหูบาง ร่างในอ้อมแขนสะดุ้งเฮือกหันมามองหน้าคนทำอย่างตกใจ เปิดโอกาสให้ชายหนุ่มตัวโตกดริมฝีปากจูบลงไปอย่างถนัดถนี่ เด็กหนุ่มตาโตด้วยความตกใจ เม้มปากแน่นไม่ยอมให้รุกล้ำ มือหนาที่กอดเกี่ยวเอวบางลูบลงไปก่อนจะบีบสะโพกหนั่นแน่นเบาๆทำให้เปียวเผลอร้องอุทาน

อลันสบโอกาสสอดปลายลิ้นเข้าไปเลาะเล็มในโพรงปาก ดูดดุนลิ้นเล็ก หยอกเย้า ก่อนจะเปลี่ยนเป็นดูดดื่มและร้อนแรงมากขึ้นจนเปียวแทบสำลักลมหายใจ มือเรียวที่ตั้งท่าผลักดันในคราแรกกลับวางนิ่งบนอกหนา ขยุ้มกำเนื้อผ้าจนยับย่นเมื่อชายหนุ่มตัวโตนำพาให้ลอยละล่องไปตามรสจูบที่แสนแรงร้อน เมื่ออลันถอนจูบร่างเด็กหนุ่มก็อ่อนระทวยซวนซบอยู่ในอ้อมแขนแข็งแรง ชายหนุ่มก้มลงกดจูบส่งท้ายหนักๆอีกครั้งก่อนจะปล่อยให้เปียวเป็นอิสระจริงๆ

“หวานใช้ได้ ... ผ่าน”

กระซิบบอกข้างหู หน้าตาเจ้าเล่ห์ เปียวหน้าร้อนวูบกับคำพูดนั้น มือผลัก อลันออกห่างอย่างเจ็บใจ อลันเพียงยกยิ้มมุมปากดังเคย ก่อนจะพูดกับเด็กน้อยที่ใช้หลังมือเช็ดปากอย่างไม่เกรงใจคนจูบอย่างตนเองสักนิด

“นั่งรอที่โซฟาก่อนไหม เดี๋ยวผมเคลียร์งานเสร็จแล้วจะไปส่ง”

“ไม่ ผมมาเองก็กลับเองได้”

เปียวปฏิเสธอย่างไร้เยื่อใย ทำหน้าไม่ถูกเมื่อสายตาคมของคนตัวโตมองริมฝีปากที่เจ่อบวมของตนเอง เด็กหนุ่มเม้มปากก่อนจะหันกลับเพื่อจะออกจากห้องนี้ไป แขนเรียวถูกคว้าเอาไว้ ก่อนที่น้ำเสียงยั่วเย้ากวนอารมณ์จะลอยมาหูให้หน้าร้อนขึ้นไปอีก

“หวังว่าเราจะได้อยู่ด้วยกันในเร็ววัน”

เปียวสะบัดแขนให้หลุดจากการเกาะกุมแล้วตรงดิ่งออกไปจากห้องนี้ในทันที นี่เขามาทำอะไรที่นี่ มาให้เขาลวนลามถึงที่เลยแบบนี้หรือ จะบ้าตาย และที่เหนือกว่าอะไรทั้งหมด ทำไมเขาถึงไม่ได้รังเกียจต่อสัมผัสที่ได้รับเลยล่ะ โอย ท่าจะแย่แล้วเปียว

อลันมองตามเด็กที่รีบออกจากห้องทำงานของตนเองอย่างเร็วไวแล้วยิ้มขำ ก่อนรอยยิ้มที่มีจะกลายเป็นความเคร่งขรึมเย็นชาในเวลาเพียงเสี้ยววินาทีที่เด็กหนุ่มพ้นประตูห้องไป ชายหนุ่มตัวโตต่อโทรศัพท์หาลูกน้องคนสนิทก่อนจะสั่งการให้จัดการนายพรตกับคนที่ไปตกปากรับคำผ่อนปรนหนี้สินของบริษัทพฤทธาการกรุ๊ปในชื่อของเขา เพียงเพื่อแลกกับเด็กหนุ่มแสนหวานคนนั้น แม้จะน่าสนใจอยู่ไม่น้อย แต่นั่นไม่ได้ทำให้เขาพอใจสักนิดหากลูกน้องคนนั้นจะได้เด็กปฏิญญานี่ไป


................


เปียวกลับมาบ้านในตอนเกือบค่ำเพราะไปปรับอารมณ์ตนเองที่บ้านเพื่อนก่อนกลับมา ไม่อยากเอาความรู้สึกแปลกประหลาดนั้นกลับมาบ้านด้วย โดยที่ไม่รู้ว่าบ้านกำลังวุ่นวายกันเพราะคิดว่าเด็กหนุ่มหนีไปแล้ว พอกลับมาถึงมารดาอย่างนางวลัยก็ด่ากราดทันทีที่เห็นหน้า พี่ชายอย่างพงศกรรีบห้ามผู้เป็นมารดาว่าเดี๋ยวแผนแตก เปียวบอกว่าไปคุยกับทางมิสเตอร์แอลมายิ่งทำให้โดนโวยเข้าไปอีก พี่ชายถามว่าเป็นอย่างไร เปียวจึงบอกไปว่าเขาไม่ยอมยกเลิกยังยืนยันจะให้ไปอยู่กับเขาให้ได้

นายพรตเดินออกมาจากในตัวบ้านด้วยสีหน้าโกรธกรุ่น ก่อนจะเงื้อฝ่ามือตบหน้าลูกชายคนรองเสียงดังจนนางวลัยต้องยกมือปิดปากกันเสียงอุทานวี้ดว้ายของตนเอง ไม่เคยเห็นสามีตบตีนายเปียวมาก่อนเลยสักครั้ง

“แกทำอะไรเปียว แกไปทำอะไรมา แกรู้ไหมว่าทางนั้นเขาเร่งรัดการใช้หนี้คืนมาเร็วขึ้นไปอีก เพราะแก เพราะแกเลยที่ไปทำให้เขาไม่พอใจ ไอ้ลูกชั่ว!!”

เปียวแทบไม่รับรู้ด้วยซ้ำว่าบิดาตนพูดอะไรบ้าง มือเรียวกุมแก้มข้างที่ถูกตบค้างอยู่แบบนั้น

“ฉันจะส่งแกไปอยู่กับเขาให้เร็วที่สุด เตรียมตัวเอาไว้เลย!”

นายพรตพูดจบเท่านั้นแล้วจะผละไป แต่เสียงของเปียวก็หยุดเขาเอาไว้เสียก่อนที่จะได้ก้าวไปไหน

“ผมเป็นลูกพ่อจริงๆหรือเปล่า!”

เปียวตะโกนถามไล่หลังอย่างสิ้นสุดความอดทนทั้งหมดที่มีอยู่ ผู้เป็นบิดาหันมามองหน้าลูกชายช้าๆ ก่อนจะเอ่ยถามแทบเป็นตวาดกลับมาทั้งสีหน้าที่โกรธกรุ่น

“อะไรนะ เมื่อกี้แกว่ายังไงนะไอ้เปียว หา!!?”

“พ่อทำเหมือนผมไม่ใช่ลูก ทำไมต้องผลักไสผมไปให้นายคนนั้นด้วย”

เปียวยังร้องหาเหตุผลอย่างรวดร้าว ทำไมพ่อถึงสละเขาง่ายดายปานนี้ ถ้าคนๆนั้นเจาะจงว่าต้องเป็นพีหรือพี่พงศ์บ้าง พ่อจะยอมให้ไปง่ายๆแบบนี้ไหม

“นี่มันคือความอยู่รอดของบ้านเรานะเปียว ถ้าเกิดแกไม่อยากทำก็ได้ ก็รอดูหายนะที่จะเกิดกับครอบครัวเราแล้วกัน ไอ้เด็กอกตัญญู!!”

เสียงตวาดก้องนั้นไม่เท่าถ้อยคำที่เอ่ยออกมา มันช่างทำร้ายเขาได้มากมายนัก เขาคือคนอกตัญญูอย่างนั้นหรือ หากไม่ยอมทำตามสิ่งที่บิดากับคนๆนั้นต้องการ เขาจะกลายเป็นคนอกตัญญูสินะ เปียวมองตามผู้เป็นบิดาที่ฮึดฮัดออกไปแล้วก็ก้มหน้าลง มันรวดร้าวเหมือนน้ำตาจะไหล แต่มันก็ไม่ไหลออกมาแม้สักหยด

เขาจำต้องยอมให้ผู้ชายคนนั้นเหยียบย่ำศักดิ์ศรีจริงๆน่ะหรือ?





TBC




เปลี่ยนแนวนิดหนึ่ง แนวนี้เรียกแนวอยากเขียน ฮา

ขอฝากนิยายเรื่องนี้ด้วยนะคะ o1

แนะนำติชมกันได้เช่นเคยค่ะ

วันใหม่ค่ะ :L2:


แอบย่องมาบอก น้องเปียวมีรวมเล่มแล้วนะคะ ><



น้องเปียว แอนด์ มิสเตอร์แอล งามแจ่ม :-[



เล่ห์พรางรัก

สารบัญค่ะ  :mew1:

ตอนที่ ๒
ตอนที่ ๓
ตอนที่ ๔
ตอนที่ ๕
ตอนที่ ๖
ตอนที่ ๗
ตอนที่ ๘
ตอนที่ ๙
ตอนที่ ๑๐
ตอนที่ ๑๑
ตอนที่ ๑๒
ตอนที่ ๑๓
ตอนที่ ๑๔
ตอนที่ ๑๕(ครึ่งแรก)
ตอนที่ ๑๕(ครึ่งหลัง)
ตอนที่ ๑๖
ตอนที่ ๑๗
ตอนที่ ๑๘
ตอนที่ ๑๙
ตอนที่ ๒๐
ตอนที่ ๒๑
ตอนที่ ๒๒
ตอนที่ ๒๓
ตอนที่ ๒๔
บทส่งท้าย
ขอบคุณบวกชี้แจง


***ขอบคุณ คุณ udongjay นักอ่านแสนใจดี ที่ทำสารบัญมาให้ค่ะ :pig4: :L1:***

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-07-2013 13:31:41 โดย wanmai »

ออฟไลน์ nan239

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-0
+1อย่าดราม่ามากนะค่ะ อ่านตอนแรกก็น้ำตาตกแล้ว

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
ดราม่าสุดๆ

น้ำตาแทบร่วง เฮ้อ

 :o12:

jiw

  • บุคคลทั่วไป
สนุกมากเลยค่ะ รีบมาต่อไวๆๆนะค่ะ :call: :call:

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
คนเขียนยอดขยัน มีเรื่องใหม่มาลงอีกแล้ว
แนวนี้ก็น่าติดตามจ้ะ
นั่นซีนะ เปียวเป็นลูกจริงๆของบ้านนี้ไหม หรือเป็นแค่ลูกติดพ่อ ที่พ่อไม่ค่อยรัก หรืออย่างไร
แล้วมิสเตอร์แอลนั่นตอนแรกเจาะจงเป็นพี น้องคนเล็กใช่รึไม่
จากรูปการณ์แสดงว่ามิสเตอร์แอลอะไรนั่น ไม่รู้จักหน้าค่าตาลูกชายทั้งสามคนของบ้านนี้กันเลยใช่ไหม
รึข้อเสนอนั่นคนของมิสเตอร์แอลเป็นคนยื่นเอง

shockoBB

  • บุคคลทั่วไป
น่าติดตามมากค่า
 :L2: :L2: :L2:

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4966
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
โอ๊ววว พระเอกถูกใจมากเลยอ่า มิสเตอร์แอล

ออฟไลน์ yeyong

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +917/-26
จำเลยร๊ากกกก
ถ้าพีเห็นคุณแอลตัวจริง สงสัยคงอยากจะมาขัดดอกแทน

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4173
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +342/-5
น่าสนุกครับ

รอตอนต่อไปนะครับ

 :กอด1:

honeystar

  • บุคคลทั่วไป
สนุกดีค่า
ชอบเเนวนี้เป็นกำลังใจให้นะคะ : )

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






Mc_ma

  • บุคคลทั่วไป
ตามมา ๆ ๆ จิ้ม ๆๆๆ  :z13: :z13:
เห็นคุณวันใหม่เปิดเรื่องใหม่ปุ๊บ จิ้มปั๊บเลย ต้อนรับเรื่องใหม่ค่ะ  :mc4:

เปิดเรื่องมา คุณอลันเจอเปียววันแรกก็จับจูบเลย หวานกันเบาๆ  (รึเปล่า?) :-[
น่าสงสารเปียวจัง เป็นลูกเลี้ยงแหงๆ แต่เลี้ยงเอาไว้ทำแบบนี้มันก็เกินไปจริงๆ
ถ้าคนที่บ้านไม่รัก ย้ายมาอยู่กับอลันก็จะได้มีคนที่รักเรานะเปียว คุณอลันจะรักเปียวใช่มั้ย :กอด1: :กอด1:


ติดตามด้วยคนนะคะ
+1  :pig4:


ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2278
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
ดราม่ามากๆ

ออฟไลน์ SGL

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 149
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
เริศค้าาเรื่องนี้

ออฟไลน์ ณ ที่เดิม™

  • มากกว่าชีวิต...
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1713
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +72/-0
มาม่า ชอบอะไรอย่างนี้ที่สุด  :m3:

ออฟไลน์ Onlymin

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-4
ลองเข้ามาอ่านดู
แต่พออ่านจบ...ก็คิดว่าต้องติดแน่
เลยตัดสินใจเมนท์
สงสารเปียวอ่ะ แต่ก็แอบดีใจจะได้ไปอยู่กับพระเอกไว ๆ
อลันอย่าโหดมากเน้อ 

Tiamo_jamsai

  • บุคคลทั่วไป
 o13 o13 น่าติดตาม  ชอบแนวนี้มากๆเลยยยรีบมาต่อนะค่ะ

ออฟไลน์ coon_all

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
รอตอนต่อไป
ดราม่ามารอเชียว อิอิ

ออฟไลน์ k00_eng^^

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 647
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-2
สงสารเปียวอ่ะ

dawnthesky

  • บุคคลทั่วไป
ดราม่า น้ำตาไหลพราก T-T อ่านเรื่องของน้องใหม่มาหลายเรื่อง พี่เสียน้ำตาไปเยอะเหมือนกันนะ แต่ก็ยังอ่าน เรื่องนี้แม้จะเป็นเรื่องที่แปลกแหวกแนวการเขียนของน้องใหม่ แต่พี่ว่าก็เป็นการเติบโตอีกขั้นหนึ่งนะคะ

เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
ครอบครัวของเปียวแสดงความเห็นแก่ตัวออกมาได้ชัดเจนมาก :angry2:
ออกไปจากครอบครัวนี้ได้เร็วเท่าไหร่จะยิ่งดีต่อเปียวมาก
คุณอลันคงจะเป็นพระเอกที่มือเร็วมากไปถึงก็จับเปียวจูบเลย :o8:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PookPick

  • มองฉัน รักฉันสิ!
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 86
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +29/-0
โอ โยะ โหยววว  o22
ดราม่ากันเลยทีเดียว สงสารหนูเปียวจังเลย   :monkeysad:

ว่าแต่แนวนี้ คนละแนวกะรักใสปิ๊ง เลยนะเนี่ย เป็นกำลังใจ้ให้ค่ะ +เป็ดๆ ><~
 :L2: :กอด1: :3123:

zero3

  • บุคคลทั่วไป
เปียววววว
มาตอนแรก ก็ทำเราน้ำตาซึมเลยนะ
สงสัยไม่ใช่ครอบครัวจริงๆแหง
คุณอลัน รีบๆเปียวไปอยู่ด้วยเลยก็ดี
แล้วก็ให้ความรักกับเปียวมากๆ
   พี่ใหม่มาแนวนี้ ต้องเตรียมผ้าเช็ดหน้าเวลาอ่านซะแล้ว 5555+

ออฟไลน์ Sorso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 796
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-3
นายเอกรันทดอ่า

ฝากตัวเป็นสมาชิกเรื่องนี้นะฮะ ^^

ออฟไลน์ papa

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-3
อุ๊ย ได้กลิ่นมาม่าลอยลมมา  :monkeysad:

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
เห็นชื่อเรื่องกับคนเขียนแล้วร้อง ห๊า~!!!!!!!!!  พอมาอ่านเรื่องอีก ก็ร้อง ห๊า~!!!!!!!!!!!!!! เปลี่ยนแนว แบบว่า ห๊าาาา~!!!!!! มากก แต่เราชอบนะ เอิ๊กๆ

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 859
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
ดะ ได้โปรด!ขอตอนต่อไปที!!!คนอ่านจะลงแดง!!!อั่ก!!!
แย่แล้ว คุณอลันโซฮ๊อตมาก แม้แต่ชื่อยังโซฮ๊อตอ่ะ!เปียวคะ อย่าได้แปลกใจไปที่จะเคลิ้มคะ เขาฮ๊อตขนาดนั้นนนนนนน
ที่บ้านใจร้ายเป็นบ้าเลยอ่ะคะ รู้ว่าเครียดนะคะพ่อ แต่พ่อใจร้ายมาก!ส่วนฝั่งแม่ปล่อยไป เชอะ ชะนี!

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6355
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
เพิ่งเห็นว่าลงเรื่องใหม่
ตามมาเป็นกำลังใจ  :L2:
เริ่มเรื่องมาก็เรียก
ฉากน้ำตากันเลย
น่าสงสารนายเปียวจัง
ที่ครอบครัวเป็นแบบนี้ :impress3:

บวกเป็ดกิ๊บก๊าบ

ออฟไลน์ indy❣zaka

  • กระซิกๆ เบื่อดราม่า...
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +625/-26
เย้ยยยยย สนุกอ่ะๆๆๆๆ

ปกติไม่ใช่แฟนนิยายดราม่า  คือ อ่านบ้าง แต่จะค่อนข้างหาที่ถูกใจยากหน่อย
แต่เรื่องนี้ แค่ตอนแรกตอนเดียว 

อยากบอกว่า ชอบเลยอ่ะ  o13

อัพเร็วๆนะจ๊ะ คนเขียนสุดน่ารัก   :กอด1: (เขาจะนอกใจน้องแฝดมาเชียร์เรื่องนี้ละ  :laugh: )

ออฟไลน์ choijiin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +445/-5
อั๊ยย่ะ!!!!
 :interest:
วันใหม่ที่รักเปลี่ยนแนวแล้วเหรอเนี่ย
ออกแนวจำเลยรัก เอ๊ะหรือว่าจะเป็นเรื่องอื่นดี
ตบจูบๆ ดราม่ากระจาย อุวะฮะฮ่า
 :z1:
สะใจคนหื่นๆแบบพี่เป็นยิ่งนัก
ว่าแต่แอบขัดใจอยู่นิดนึง
น้องเปียวผู้น่าสงสารคงไม่ได้มีนิสัยเอิ่ม...
แบบที่อิคุณแม่มันด่าหรอกนะคะ
ไม่งั้นพี่คงรับไม่ได้ กระซิกๆ
เราชอบนายเอกรักนวลสงวน...นะค้า
 :o7:

ออฟไลน์ nang_nang

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 85
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +17/-0
ชอบค่ะ สนุกดี ชอบอ่านดราม่า ฮ่าๆ
คนเขียนอัพไวๆนะคะ รออยู่ อิอิ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด