✽เล่ห์พรางรัก✽ บทส่งท้าย เพียงเราสอง(จบบริบูรณ์)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ✽เล่ห์พรางรัก✽ บทส่งท้าย เพียงเราสอง(จบบริบูรณ์)  (อ่าน 504275 ครั้ง)

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
อยากให้เวลาหยุดตรงนี้สำหรับเปียวอลัน
เจ็บมากเหมือนเป็นอลันเอง เรื่องโดนหักหลังของปวิตา คีรี
ฮิโระรู้ตัวด้วย อยากลองใจคม กับพงศกรละเซ่

ออฟไลน์ MaRiTt_TCL

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1513
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-6
+1 ค่ะ
เพิ่งเข้ามาอ่าน ^^ สนุกมากกก
อ่านแล้วก็ลุ้นแบบหน่วงๆ ทำร้ายจิตใจกันมากก T T
เมื่อไรเปียวจะเริ่มรักคุณอลันซะทีเนี่ยย เจ็บปวด
ชอบคู่ฮิโระกับคมอ่ะ
รอตอนต่อไปนะคะ

ออฟไลน์ fannan

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-6
โอ้ยหวานจังคุณอลันจะพยายามเปลี่ยนนิสัยเพื่อน้องเปียวหรือนี่


คำว่าลูกหนี้กับเจ้าหนี้มันค้ำอยู่เนี่ย



รออ่านตอนต่อไปค้าบบบบบบบบ

ออฟไลน์ Kaewkaew

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-1
น่ารัก♥♥ พึ่งมาตามอ่านวันแรก
ตัวละครน่ารักดี
มึนงงกับสิ่งรอบข้างนิดนึง..
เปียวน่ารักก
มารอตอนต่อไปเจ้า

ออฟไลน์ vascular

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 412
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +26/-2
แอบชอบคู่พี่คมกับฮิโระ

ออฟไลน์ AiiSoul

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 160
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
หวานกันทั้งคู่สองคู่เลย
อ่านไปก็เขินไป ><

ออฟไลน์ greensnake

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3469
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +920/-14
เบื้องหลังเบื้องลึกอดีตของอลันช่างน่าเห็นใจ
ความใกล้ชิดบวกกับมีใจก็เลยลงเอยอย่างนี้
ที่เจ็บมากจนไม่ให้อภัยก็เพราะทั้งสองเป็นคนสำคัญ
ก็หวังว่าน้องเปียวจะยอมรักษาใจของอลันให้หายดี
แต่คงต้องรอให้สถานะลูกหนี้กับเจ้าหนี้ดีขึ้นซะก่อน
สู้ฮิโระกับพี่คมก็ไม่ได้ ขยันยั่วขยันหยอดกันซะจริง
สรุปคือฮิโระไม่ได้เมา ทำเพื่อลองใจพงศกรใช่ป่าว
อย่างนี้ต้องให้พี่คมลงโทษซะให้เข็ด :z1:
ขอบคุณคนเขียนมากค่ะ :L2:
+1 และเป็ดน้อย ปลอบใจอลัน :กอด1:




ออฟไลน์ pukpra

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1997
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-0
เรื่องราวสนุกมากค่ะ รอติดตามนะคะ

ออฟไลน์ wanmai

  • ★รักใสปิ๊ง★(>_<)
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1195/-5
จิ้มบวกหนึ่งตอนที่ 10 เจ้าค่ะ :L2:

บวกทันสักที :impress2:

ตอนหน้าพบกันพรุ่งนี้ตอนค่ำๆค่ะ

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตาม :pig4:

วันใหม่

ออฟไลน์ wanmai

  • ★รักใสปิ๊ง★(>_<)
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1195/-5
เล่ห์พรางรัก

ตอนที่ ๑๒ น้ำผึ้งขม



คมรู้เรื่องที่ปวิตากับคิริมาหาอลัน และเป็นที่แน่นอนว่าเรื่องนี้ต้องถึงหูคนใกล้ชิดอย่างฮิโรยูกิด้วย ฮิโรยูกิออกจะเป็นห่วงพี่ชายที่
ต้องเจอกับสองคนนั้น เพราะเขารู้ว่าพี่ลืมเรื่องในอดีตไม่ลง เป็นเหตุให้ในเวลานี้ทั้งสามคนยังคงมีเรื่องที่ติดค้างภายในใจ และพี่
ชายของเขาอย่างอลันก็เริ่มต้นใหม่กับใครไม่ได้เสียที

คมกลับมาที่บ้านของผู้เป็นนายหลังเลิกงาน ช่วงที่อลันพักรักษาตัวคมเป็นผู้ที่คอยดูแลทุกอย่างให้และเป็นเช่นนั้นเสมอมา ชาย
หนุ่มนำผลสรุปการทำงานแบบละเอียดของฮิโรยูกิมาให้อลัน รวมไปถึงการจัดการต่างๆในบริษัทการเงินที่อลันจำเป็นต้องอ่านและ
พิจารณาลงลายเซ็นด้วย เมื่อมีเวลาพูดคุยกันคมจึงเสนอแนะว่าให้อลันไปพักผ่อนดีไหม ส่วนทางนี้เขาจะจัดการให้เอง

“นายจะให้ฉันหนีไปไหนคม?”

อลันที่กำลังเปิดแฟ้มงานดูเอ่ยถามลูกน้องคนสนิท ความหมายของคำถามเป็นอันรู้กันว่าอลันหมายถึงอะไร ลองคมเป็นคนเสนอ
ให้เขาไปเที่ยวเองแบบนี้คงไม่พ้นอยากให้เขาอยู่ห่างอดีตเข้าไว้ บางทีคมก็เป็นห่วงเขาเกินไปหน่อย ไม่ใช่ว่าไม่ดี แต่บางทีมันก็
ดูเหมือนเขาเป็นคนน่าสงสาร

“ผมไม่ได้ให้คุณหนีไปไหน เพียงแต่เห็นว่าคุณเหนื่อยมามากและเพิ่งผ่านเรื่องร้ายๆมา ควรที่จะมีเวลาหาความสุขใส่ตัวเองเสียบ้าง”

คมอธิบายขยายความให้แจ่มชัด อลันปิดแฟ้มในมือลง มองหน้าลูกน้องแล้วเอ่ยถาม

“โดยการให้ฉันโยนภาระไปให้นายน่ะหรือ?”

“ผมไม่ถือว่ามันคือภาระ และผมเต็มใจที่จะทำมัน”

คมบอกอย่างหนักแน่นจริงจัง เขาไม่เคยคิดว่าสิ่งที่ทำอยู่คือภาระหนักหนาอะไร ในสามคนนี้ ทั้งตัวเขาเอง อลัน และฮิโรยูกิ เขา
ถือว่าเป็นพี่ใหญ่สุด อลันคือน้องชายคนรอง และฮิโรยูกิคือน้องเล็ก ถ้าหากสถานะของเขาไม่ใช่ลูกจ้างที่กินเงินเดือนจากบ้านนี้
อยู่เขาคงพูดคงเตือนอะไรได้มากกว่านี้ ไม่อยากจะก้าวล้ำแต่ก็อดห่วงไม่ได้ทุกที

อลันมองสีหน้าจริงจังจนดูเคร่งเครียดของลูกน้องแล้วยิ้มบาง คมก็ยังคงเป็นคมสิน่า จริงจังมันไปเสียทุกเรื่อง

“ขอบใจ ฉันจะรับไว้พิจารณาละกัน”

อลันเอ่ยขอบคุณในน้ำใจดีของลูกน้องคนสนิท คำตอบรับนั้นทำให้สีหน้าเคร่งเครียดของคมดูผ่อนคลายลง คุยสัพเพเหระกันไป
แล้วทั้งสองหนุ่มก็เข้าเรื่องงานกันอย่างจริงจัง คมรายงานเรื่องพฤทธาการให้อลันรับทราบ อลันโทรหาน้องชายอย่างฮิโรยูกิ สอบ
ถามและให้คำแนะนำน้องเรื่องการทำงานกับคนของพฤทธาการ ทั้งยังชมว่าน้องเก่งที่สามารถทำให้พฤทธาการได้งานแรกมา พอ
จบเรื่องงานฮิโรยูกิก็ทิ้งมาดนักธุรกิจแล้วเปลี่ยนมาเป็นน้องชายตัวแสบของอลัน เอ่ยแซวพี่เรื่องหัวใจที่เริ่มจะยุ่งเหยิง เพราะอดีต
ก็กลับมา ปัจจุบันก็ยังไม่ก้าวหน้าไปไหน อลันเลยไล่ให้วางสายไปเสีย

“แทงใจดำล่ะสิ” ฮิโรยูกิว่า

“ฮิโระ” อลันเรียกชื่อปรามน้องเสียงหนัก แต่กลับได้ยินปลายสายหัวเราะตอบกลับมาพร้อมการขานรับแสนยียวน

“คร้าบ พี่ชาย”

กวนใจพี่ชายอย่างอลันพอหอมปากหอมคอ ก่อนวางสายฮิโรยูกิยังฝากความคิดถึงถึงคุณแม่อัญชันที่น่ารักด้วย บอกว่าอยากไป
หาแต่ตอนนี้ภารกิจยังไม่เสร็จสิ้น อลันเลยว่าเดี๋ยวจะหาโอกาสเหมาะๆไปทานข้าวด้วยกันทั้งครอบครัว ฮิโรยูกิจึงวางสายไป

คุยงานกับคมอยู่อีกสักพักใหญ่ๆถึงได้รามือแล้วบอกให้คมไปพักผ่อน ส่วนเรื่องที่ว่าจะเก็บมาพิจารณานั้นชายหนุ่มก็ไม่ได้ละเลย
ไป เมื่อได้อยู่กันตามลำพังกับเปียวอลันจึงนำเรื่องนี้มาถาม

“คุณอยากไปเที่ยวที่ไหนไหม?”

เปียวขมวดคิ้วกับคำถาม อลันเองก็รอฟังคำตอบจากเด็กน้อยของเขาอยู่ ถ้าได้ไปที่ไหนด้วยกันสองคนกับเปียว บางทีมันอาจจะดี
ก็ได้ แต่แล้วเปียวกลับไม่รับลูกที่อลันโยนมาให้เลยสักนิด

“อยากกลับบ้าน”

ช่างเป็นคำตอบที่ทำร้ายจิตใจกันเสียจริง อลันกลอกตาไปมา หมดอารมณ์ที่จะไปเที่ยวที่ไหนด้วย เปียวมองมิสเตอร์แอลที่ล้มตัว
ลงนอนแล้วหันหลังให้อย่างไม่เข้าใจ เป็นอะไรของเขาน่ะ?



+++++++++++++



เปียวได้รับอนุญาตให้กลับไปเยี่ยมบ้านหลังจากไม่ได้กลับมาเสียหลายวัน เหตุเพราะอะไรหลายอย่างที่ยังไม่เข้าที่เข้าทาง โดย
เฉพาะเรื่องที่อลันถูกยิง พอกลับมาเห็นบ้านเงียบผิดปรกติจึงเอ่ยถามแม่บ้านว่ามารดาของตนเองไปไหน ทั้งยังน้องชายคนเล็ก
อย่างพิชญด้วย

พอถามไถ่กลับได้ความว่านางวลัยหายไปไหนไม่มีใครรู้ เด็กหนุ่มจึงโทรถามพี่ชายอย่างพงศกร พงศกรเลยว่าเห็นแม่บอกว่าจะ
ไปปฏิบัติธรรมกับพิชญ เรื่องนี้ทำให้เปียวแปลกใจมากมาย

‘แม่นี่นะไปปฏิบัติธรรม? แต่บางทีแม่อาจจะเห็นสัจธรรมของชีวิตจากเรื่องติดหนี้พนันครั้งนั้นก็เป็นได้นี่นะ’

คิดได้ดังนั้นแล้วเปียวก็เบาใจไปได้เปลาะหนึ่ง อย่างไรเสียนางวลัยก็คงยังมีส่วนที่ดีอยู่บ้าง และถ้าเป็นเช่นนั้นจริงมันคงดีกว่า
อะไรทั้งหมดเลยก็ว่าได้



+++++++++++++



ทางด้านนางวลัยกับพิชญที่ใครๆเข้าใจว่าไปปฏิบัติธรรมนั้นกลับไม่ใช่แม้แต่น้อย หากสถานที่ที่ทั้งสองคนอยู่ขณะนี้คือสถานที่
ปฏิบัติธรรมมันก็คงจะดีกว่านี้มากมายนัก

บนท้องฟ้าที่แสนกว้างไกล เครื่องบินส่วนตัวลำหนึ่งบินออกนอกภูมิประเทศของเมืองไทยมาไกลโข ภายในห้องพักของเครื่องบิน
ที่มีสิ่งอำนวยความสะดวกครบครัน นางวลัยนั่งอยู่มุมหนึ่งของเตียงนอน พนมมือภาวนาให้ตนเองและลูกอยู่รอดปลอดภัย ข้างกัน
นั้นคือบุตรชายคนเล็กอย่างพิชญที่ต้องมาเผชิญชะตากรรมเดียวกันกับตนเอง พิชญยังคงนอนนิ่งไร้สติอยู่อย่างนั้นตั้งแต่ถูกนำตัว
ขึ้นเครื่องบินมา นางวลัยก็ไม่ได้ขยับไปไกลห่างลูกแม้แต่น้อย หนทางข้างหน้านางวลัยเองก็พอจะรู้อยู่ว่ามันจะเป็นเช่นไร เพราะ
คนที่จะกระทำการอุกอาจเช่นนี้ได้คงเป็นผู้ที่ทรงอิทธิพลอยู่มาก

นางกับลูกกำลังจะไปปฏิบัติธรรมกันจริงดังว่า แต่กลับมีมารมาผจญเสียก่อน รถที่พิชญขับมาระหว่างทางมีรถอีกคันมาขวาง ด้วย
ความหงุดหงิดพิชญจึงลงไปเอาเรื่อง แต่กลับถูกจับตัวจะพาขึ้นรถคันดังกล่าว พอจะดิ้นรนเอาตัวรอดนางวลัยก็เห็นลูกล้มพับไป
กับตา เห็นท่าไม่ดีเช่นนั้นนางวลัยก็คิดอะไรไม่ออก จะโทรแจ้งความก็ถูกลากขึ้นรถมาด้วยกันจนมาจบที่บนฟ้าอย่างเช่นเวลานี้

นางส่งเปียวให้ไปเผชิญชะตากรรมแสนร้ายกับมิสเตอร์แอลแทนลูกชายของนาง แต่สุดท้ายแล้วโชคชะตาก็ยังคงหมุนกลับ ทำ
ให้พิชญต้องกลับมาพบเจอเรื่องที่ไม่ต่างจากเปียวเลยสักนิด มันคือผลแห่งกรรมหรืออย่างไรกัน…



+++++++++++++



ทางด้านคิริกับปวิตาที่การกลับมาบ้านเกิดในครั้งนี้นั้นส่วนหนึ่งมาจากข่าวเรื่องการบาดเจ็บหนักของอลัน ทำให้ปวิตาขอกลับมาที่
ไทย คิริเองก็เป็นห่วงเพื่อนอยู่ด้วยจึงพร้อมใจกันกลับมาเยี่ยมบ้านและเยี่ยมอลันด้วย เขาและปวิตาไปอยู่ต่างประเทศตั้งแต่ที่คิริ
เข้าทำงานและได้ย้ายไปประจำสาขาที่ต่างประเทศ ทั้งคู่หมั้นหมายกันเอาไว้และผู้ใหญ่ทั้งสองฝ่ายเห็นชอบด้วยกับการอยู่ก่อน
แต่งในครั้งนี้

ในคราแรกนั้นคิริอยากจะแต่งงานกันก่อนไป แต่ปวิตากลับยังยึดติดกับความรู้สึกผิดที่มีต่ออลันทำให้ต้องเลื่อนมาโดยตลอด จน
ปัจจุบันนี้เขาและปวิตาก็ยังคงไม่มีทีท่าว่าจะได้แต่งงานกันจนกว่าอลันจะให้อภัย ตอนแรกคิริก็เห็นด้วยกับสาวคนรักเพราะเขาก็
คงมีความสุขได้ไม่เต็มที่หากความรู้สึกค้างคาในใจนี้มันยังไม่ถูกชะล้างไป แต่นานวันเข้าคิริก็เริ่มจะคิดมากเพราะปวิตายังคงให้
ความสำคัญกับอลันอยู่เสมอ แม้ตอนนี้ที่ได้กลับมาที่นี่ ณ ถิ่นฐานของทั้งคู่ ได้อยู่ใกล้อลันเพียงเท่านี้ ยิ่งทำให้ปวิตาอยากจะไป
เยี่ยมอลัน พยายามพูดกับคิริให้คืนดีกับอลันจนทั้งคู่ต้องทะเลาะกันใหญ่โต

“ทำไมวิตาถึงต้องอยากไปเยี่ยมอลันมันนัก?” คิริเอ่ยถามน้ำเสียงหาเรื่อง

“พี่คี พี่อลันน่ะเพื่อนพี่นะคะ”

“ใช่ แล้วก็เป็นอดีตคนรักของวิตาด้วย!”

“พี่คี!!” ปวิตาเรียกชื่อคนรักเสียงหลง ไม่คิดว่าคิริจะพูดกับเธอเช่นนี้เลย

“วิตาอยากกลับไปคืนดีกับมันใช่ไหม อยู่กับพี่มันไม่มีความสุขใช่ไหม วิตารู้สึกว่าตัวเองคิดผิดไปใช่ไหมที่มาคบพี่แทนที่จะ
เป็นมันน่ะ ใช่ไหมวิตา ใช่ไหม!”

เพียะ!!

ปวิตาฟาดฝ่ามือกระทบซีกแก้มคิริสุดแรง หญิงสาวมองคนรักสายตาตัดพ้อก่อนจะก้าวออกจากห้องไป เธอเพียงอยากให้เพื่อนที่
เคยสนิทสนมรักใคร่กันดีกลับไปคบกันเหมือนเดิมเท่านั้น ไม่อยากให้ต้องหมางใจกันอยู่เช่นนี้ แต่มันกลับทำให้เธอและคิริต้องมา
ผิดใจกันแทน

คิริยังคงยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ก่อนแหงนเงยหน้าขึ้นแล้วหลับตาลง ในใจมันร้าวรอนจนไม่อยากที่จะทำอะไรแล้ว ยิ่งกลับมาพบเจอ
เพื่อนอย่างอลันก็เหมือนเรื่องในอดีตจะผุดขึ้นมามากมาย ทั้งเรื่องที่ดีและร้าย ซึ่งที่มาก็เป็นเขาทั้งนั้นที่ทำให้มันเกิดขึ้น

เขาเป็นคนแย่งปวิตามา บางทีจนถึงตอนนี้ปวิตาอาจจะยังรักอลันอยู่ก็เป็นได้ ทั้งคู่อาจจะยังรักกัน เขาเองที่เป็นฝ่ายเข้ามาแทรก
ตรงกลางระหว่างคนทั้งสอง แม้ปวิตาจะเคยบอกว่ารักเขามานานก่อนที่จะได้พบเจอกับอลันเสียอีก และเป็นเขาเองที่ใจไม่กล้า
พอจะสู้กับอลันเพื่อชิงเธอมาในตอนนั้น แต่พอสบโอกาสกลับแทงข้างหลังเพื่อน ช่างเป็นผู้ชายที่ขี้ขลาดสิ้นดี

การที่ปวิตาได้คบหากับอลันก็คงทำให้หัวใจหญิงสาวเอนเอียงไปทางนั้นอยู่บ้าง ยิ่งคิดคิริก็ยิ่งเจ็บ ชายหนุ่มทอดถอนใจหนัก
หน่วง เขาควรจะทำเช่นไรกับความรู้สึกนี้ดี



+++++++++++++



อลันออกไปทำงานหลังจากพักเพียงไม่นาน ทั้งที่ตนเองยังไม่หายดีสักเท่าไหร่ เปียวเอ่ยเตือนกลัวแผลจะติดเชื้อขึ้นมาแล้วแย่
เอาได้ แต่อลันกลับบอกว่าราชสีห์อย่างเขาล้มนานไม่ได้ พวกนกแร้งมันคอยเวลาที่จะรุมทึ้งอยู่ เปียวเลยสุดที่จะห้าม

เมื่อถึงเวลาเลิกงานฝนก็ทำท่าว่าจะตก อลันนั่งรถออกจากบริษัทมาฝนก็เริ่มลงเม็ดและแรงขึ้นเรื่อยๆ ขณะที่รถติดแสนสาหัสจึง
โทรหาเปียว มองดูเวลาที่กะเอาไว้ว่าจะกลับถึงบ้านประมาณกี่โมงแล้วก็บอกให้เปียวรอทานข้าวเย็นพร้อมตนเอง

“ทำไมผมต้องแขวนท้องรอคุณด้วยล่ะ?” เสียงเด็กน้อยของมิสเตอร์แอลเอ่ยแย้งมาตามสาย

“น่านะ รอผมหน่อย”

มิสเตอร์แอลใช้เสียงออดเข้าอ้อน ได้ยินเสียงพึมพำเบาๆดังลอดมาแต่ฟังไม่ได้ศัพท์ ท่าว่าลูกไก่น้อยจะแอบบ่นเขาเข้าให้
แล้วกระมังนั่น

“เท่านี้ใช่ไหม?”

เปียวตัดบทตั้งท่าจะวางสาย ทำให้อลันรีบเอ่ยดักคนใจร้อนค่อนไปทางร้ายเอาไว้

“เดี๋ยวสิ คุณอยากทานอะไรเป็นพิเศษไหม เดี๋ยวผมซื้อเข้าไป”

“ไม่ อาหารที่แม่บ้านทำให้ก็เหลือกินแล้ว แต่ขอบคุณที่อุตส่าห์นึกถึง” ท้ายประโยคดูจะอ่อนลงเล็กน้อยทำให้คนฟังถึงกับอมยิ้ม

“ครับผม”

อลันตอบรับอย่างยินดี เปียวบอกจะวางสายแล้ว ชายหนุ่มจึงกำชับเรื่องให้รอทานข้าวพร้อมตนเอง เด็กหนุ่มก็รับคำอย่างเสียมิได้
แต่แค่นั้นก็เพียงพอแล้วสำหรับอลัน

คมที่นั่งอยู่ข้างคนขับยังคงนิ่งอยู่เหมือนเคย แต่อลันรู้ว่าเรื่องเมื่อครู่คงไม่ได้ผ่านหูคมไปเฉยๆ แต่การที่คมไม่ได้พูดอะไรเช่นนี้ก็
ทำให้ชายหนุ่มแปลกใจไม่น้อย รถเคลื่อนตัวออกมาจากการจราจรที่แออัดเมื่อสัญญาณไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว ก่อนที่จะติดไฟแดง
อีกครั้งรถของอลันก็ผ่านมาได้แบบเฉียดฉิว เมื่อรถตีโค้งจะย้อนไปอีกทาง สายตาของชายหนุ่มก็เหลือบไปเห็นรถยนต์คันหนึ่ง
จอดเสียอยู่ข้างทาง ข้างตัวรถคือหญิงสาวคนหนึ่งที่ยืนกางร่มดูรถของตนเองอย่างทำอะไรไม่ถูก อลันคงจะไม่ให้ความสนใจมาก
มายหากนั่นไม่ใช่รถของคนที่เขารู้จักเป็นอย่างดี... รถของปวิตา

คมที่เห็นไม่ต่างกันเหลือบมองเจ้านายว่าจะให้ทำเช่นไรต่อไป รถที่อลันนั่งกำลังจะขับผ่านเลยรถคันนั้นไปแล้ว จิตใจของคนใน
รถก็ยิ่งร้อนรน

“จอดรถ!”

อลันสั่งคนขับรถให้จอดเมื่อรถที่ตนนั่งขับผ่านจุดที่ปวิตายืนอยู่มาไม่ไกลนัก สุดท้ายแล้วเขาก็ใจไม่แข็งพอ ทั้งที่จะไม่สนใจแล้ว
เลยผ่านไปเสียก็ได้ เพราะอย่างไรเสียตรงนั้นก็มีตำรวจจราจรอยู่ด้วย แต่เขาก็ทำไม่ได้

“ครับ?” คนขับรถขานรับคำสั่งของอลันงงๆ ยังไม่เข้าใจจุดประสงค์ของผู้เป็นนาย

“จอดรถแล้วถอยกลับไป” อลันสั่งซ้ำเสียงเข้ม

“ครับๆ”

คนขับรถรับคำและปฏิบัติตามอย่างเร็วไวให้ทันใจผู้เป็นนาย ริมฝีปากหนุ่มหน้านิ่งที่นั่งอยู่ด้านหน้าลอบยิ้ม แต่ยังไม่มีคำใดหลุด
รอดมาให้ระคายหูเจ้านายหนุ่ม จนอลันต้องเป็นฝ่ายเอ่ยทักเสียเอง

“แปลกนะ ที่วันนี้นายไม่โต้แย้งสักอย่าง”

“ก็คุณมีเหตุผลที่สมควร และผมก็ไม่ได้ไร้มนุษยธรรมปานนั้น ผู้หญิงคนเดียวท่ามกลางสายฝน แถมรถยังเสียอีก... ท่าจะแย่นะ
ครับ คุณว่าไหม?” ราวถามความคิดเห็นแต่แอบจิกกัดไม่รู้ตัว

“หึ ตั้งแต่ส่งไปอยู่กับฮิโระนี่ ปากร้ายขึ้นเยอะนะ”

รถของอลันขับถอยกลับมาจอดลงใกล้ๆปวิตา คนขับรถส่งร่มให้คมเมื่อชายหนุ่มทำท่าว่าจะลงรถไป คมลงไปหาปวิตา พูดอะไร
กันเล็กน้อยปวิตาก็มองมาที่รถ อลันที่มองเธออยู่เผลอหันหลบไม่รู้ตัว คมพาหญิงสาวมาที่รถเพื่อรอช่างมารับรถ ปวิตาก้าวขึ้นมา
นั่งเบาะหลังข้างๆอลัน ชายหนุ่มเบือนสายตาไปทางอื่นทำให้หญิงสาวหน้าเสีย ด้านนอกฝนก็ยังคงตกลงมาอย่างต่อเนื่อง และไม่
มีทีท่าว่าจะหยุดในเร็วๆนี้

เวลาในแต่ละวินาทีช่างผ่านพ้นไปอย่างเชื่องช้า บรรยากาศในรถทวีความน่าอึดอัดมากขึ้นไปเรื่อยๆเมื่อไม่มีใครพูดกับใครก่อน
จนปวิตาที่นั่งเงียบตั้งแต่ขึ้นรถจามออกมา มือเรียวลูบแขนตนเองท่าทางคงจะหนาวจากที่ตากฝนมาก่อนหน้านี้ อลันขยับตัวจะ
ถอดเสื้อสูทของตนเองให้หญิงสาว เป็นขณะเดียวกันกับที่คมยื่นเสื้อของตนเองมาให้ปวิตาเช่นกัน ทั้งสามคนชะงักไป มือของ
ปวิตาที่ยื่นไปจะรับเสื้อจากคมหยุดนิ่งก่อนเบือนสายตามาที่อลัน คมเองก็ยังคงค้างอยู่ท่าเดิมเช่นนั้นไม่แน่ใจว่าควรจะส่งเสื้อของ
ตนเองให้ปวิตาดีหรือไม่ ราวเวลาแห่งการตัดสินใจจะผ่านไปช้าเหลือเกิน จนอลันขยับเสื้อสูทสวมใส่เข้าที่เหมือนเดิมแล้วนั่งเอน
กายพิงเบาะรถหันหน้าออกไปมองด้านนอกกระจก ทุกอย่างจึงดูจะเคลื่อนไหวได้อีกครั้ง

ปวิตารับเสื้อสูทของคมมาคลุมกายเพื่อลดความหนาวเย็น ก่อนบอกขอบคุณคมเสียงค่อย หางตายังคงคอยชำเลืองมองคนที่นั่ง
หันหน้าออกไปมองนอกตัวรถอยู่ตลอด

คมมองเจ้านายที่ทำไม่สนใจใครผ่านกระจกมองหลัง เมื่อครู่อลันเพียงเผลอหรืออย่างไรเขาก็ไม่แน่ใจ อาจจะเป็นเพียงสัญชาตญาณ
ของผู้ชายเช่นที่เขาทำเมื่อครู่ก็เป็นได้ ใครเล่าจะล่วงรู้ใจใครเท่าเจ้าของหัวใจเอง

เวลาที่ผ่านไปช้าๆดูเหมือนเจ้านายของเขาจะลืมอะไรไปบางอย่าง แต่คมก็ไม่คิดจะเอ่ยเตือน อยากจะรู้เหมือนกันว่าคนของเจ้า
นายที่รออยู่ที่บ้านจะทำอย่างไร ถ้าเจ้านายเขาผิดคำพูดเช่นนี้ รออยู่สักพักช่างก็มาถึงแล้วนำรถของปวิตาเข้าอู่ซ่อม เสร็จเรื่อง
แล้วอลันจึงให้คนขับรถขับพาปวิตาไปส่งบ้านก่อนที่จะกลับมาที่บ้านของตนเอง



+++++++++++++

ต่อด้านล่างค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ wanmai

  • ★รักใสปิ๊ง★(>_<)
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 946
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1195/-5
อลันกลับเข้าบ้านมาแม่บ้านก็รีบออกมารับหน้าแล้วถามอลันว่าจะทานอะไรสักหน่อยไหม อลันดูเวลาเห็นว่าดึกมากแล้วจึงบอก
ปฏิเสธและจะเดินขึ้นบ้านไป ก่อนจะชะงักเมื่อนึกขึ้นได้ ตายล่ะหว่า ป่านนี้แล้ว

“ป้าครับ”

อลันเอ่ยเรียกแม่บ้านที่กำลังจะออกไป แม่บ้านหันกลับมาขานรับงงๆ

“คะ?”

“แล้วคุณเปียวล่ะ?”

“คุณเปียวเธอขึ้นไปนอนแล้วล่ะค่ะ”

“อ้อ ครับ ป้าไปพักเถอะไม่มีอะไรแล้ว”

“ค่ะ”

ป้าแม่บ้านเดินออกไปแล้ว อลันมองขึ้นไปชั้นบนของบ้าน ก็รู้ว่าเขาคงไม่รออยู่แล้วเลยเบาใจลงหน่อย แต่ก็แอบเสียใจนิดๆที่
เปียวไม่รอ



+++++++++++++



เช้าวันถัดมา ก่อนไปทำงานคุณแม่อัญชันก็เอ่ยถามลูกชายว่าเมื่อวานกลับกี่โมง อลันบอกว่าก็ดึกอยู่ เพราะเกิดเหตุสุดวิสัยนิดหน่อย

“แล้วทำไมไม่โทรบอกเปียว ปล่อยให้น้องนั่งรอตั้งนาน นี่แม่ต้องบอกให้หาอะไรทานไปก่อนนะ ไม่งั้นต้องหิ้วท้องรออลันอยู่
แบบนั้นแน่ นี่ไม่รู้ว่าเมื่อวานได้ทานอะไรไหม เรานี่จริงๆเลยนะอลัน คราวหลังถ้าทำไม่ได้ก็อย่านัดใครเขาเข้าใจไหม”

คุณแม่ก็บ่นคุณลูกไปเรื่อย ขณะที่คุณลูกชายอย่างอลันไม่มีกะจิตกะใจจะรับฟังตั้งแต่รู้ว่าเมื่อคืนนี้เปียวรอตนเองอยู่ รอยยิ้มยินดี
แตะแต้มริมฝีปาก คุณแม่อัญชันมองลูกชายอย่างสนเท่ห์

“อะไรกัน ถูกบ่นแต่กลับนั่งยิ้ม ลูกชายฉันท่าจะทำงานหนักมากไปแล้วนะนี่”

คุณแม่ว่ากึ่งประชด อลันก็ยังคงยิ้ม ก่อนลุกขึ้นไปหอมแก้มมารดาอย่างขอบคุณที่ช่วยบอกเขา คุณอัญชันยิ่งงงหนัก มาไม้ไหน
กันนะลูกคนนี้

พอรู้เรื่องอย่างนั้นแล้วอลันก็ตรงขึ้นบันไดเพื่อที่จะไปหาลูกหนี้ที่น่ารัก อุตส่าห์รอเขาด้วยแหนะ นี่ถ้าคุณแม่ไม่บอกเห็นทีเขาคงจะ
ไม่มีทางได้รู้เรื่องนี้จากปากเปียวเป็นแน่ ขณะเดียวกันเปียวก็กำลังเดินลงมาพอดีทำให้อลันหยุดเดิน เด็กหนุ่มเห็นมิสเตอร์แอล
ยืนยิ้มอยู่กลางขั้นบันไดแล้วก็ออกจะแปลกใจ เป็นอะไรของเขา?

“เมื่อคืน... คุณรอผมหรือ?”

อลันเอ่ยถามเมื่อเปียวเดินลงมาใกล้กับที่ตนเองยืนอยู่ เด็กหนุ่มชะงักก่อนจะตอบเสียงเรียบโดยไม่มองหน้าคนถาม

“ก็ใครล่ะที่บอกให้รอ”

“ผมขอโทษ”

อลันบอกอย่างนั้น เปียวถอนใจเบาก่อนหันมามองคนที่เอ่ยคำขอโทษเมื่อครู่แล้วว่า

“คุณพูดคำนี้บ่อยจนผมไม่รู้สึกว่าคุณรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ คุณก็แค่เพียงพูดให้มันผ่านๆไปเท่านั้น”

จบคำเปียวก็เดินสวนลงไป อลันมองตามเด็กหนุ่มอย่างรู้สึกผิด เมื่อครู่เขามัวแต่ดีใจที่เปียวรอ แต่พอมองย้อนกลับไปในมุมของ
เปียวแล้วมันคงแย่มากที่ต้องมานั่งรอคนไม่รักษาคำพูดอย่างเขา ความจริงเขาน่าจะโทรมาบอกเปียวก่อนว่ากลับมาไม่ทัน หรือ
อะไรก็ได้ แต่ ณ เวลานั้นเขากลับลืมเลือนไปแล้วด้วยซ้ำว่าตนเองกำลังจะกลับมาหาคนนี้ ทั้งที่เขาบอกว่าอยากได้หัวใจของ
เปียว แต่พออดีตของตนเองย้อนมาเขากลับขาดการใส่ใจปัจจุบัน จนทำให้อนาคตมันแย่ลงไปอีก



+++++++++++++



ช่องว่างระหว่างอลันกับเปียวดูจะขยายกว้างออกไปอีกทั้งที่มันควรจะดีขึ้นกว่านี้ เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นเพียงเรื่องเล็กน้อยที่เปียว
ไม่อยากเก็บมาใส่ใจ แต่ทุกครั้งที่มีอะไรเกิดขึ้นมิสเตอร์แอลก็เพียงแค่เอ่ยขอโทษเท่านั้น ไม่เห็นว่ามันจะมีอะไรเปลี่ยนแปลงไป
ในทางที่ดีขึ้นสักอย่าง นั่นทำให้เปียวไม่อยากที่จะวางใจให้อยู่ใกล้มือมิสเตอร์แอลอีก หากวันหนึ่งที่เขามอบมันไว้ในมือของ
มิสเตอร์แอลแล้วมันไม่ได้รับการเหลียวแล เขาคงเจ็บน่าดู

เช้าวันถัดมาเปียวก็หายออกจากห้องไปแต่เช้า อลันลงมาเรียกหา ไปเจอเปียวกำลังคุยกับปวิตาอยู่ที่ห้องนั่งเล่น ที่นั่นมีคุณตากับ
คุณยายนั่งอยู่ด้วย ปวิตาบอกว่ามาเยี่ยมและมาขอบคุณอลันที่ช่วยเหลือเธอเอาไว้เมื่อวานนี้ คุณตาคุณยายท่านก็เป็นผู้ใหญ่ใจดี
มีเหตุและผลอันสมควรที่จะไม่ถือโทษโกรธเคืองปวิตา เพราะเรื่องในอดีตนั้นมันก็ผ่านนานมา และคงไม่มีใครอยากที่จะให้มันเกิด
ขึ้น ต่างคนต่างก็มีเหตุผลของตนเอง ท่านจะคิดและตัดสินใจแทนใครเป็นไม่ได้ เพราะนั่นถือว่าเป็นเรื่องของแต่ละคนที่จะต้อง
จัดการมันด้วยตนเอง

เปียวเพิ่งรู้จากปวิตาว่าที่อลันไม่กลับมาตามที่บอกให้เขารอ เพราะมัวแต่ไปส่งปวิตาอยู่ เปียวเองก็ไม่ได้แล้งน้ำใจถึงขนาดจะให้
อลันปล่อยเธอไว้กลางทางเช่นนั้นหรอก แต่หากจะไม่กลับมาอย่างที่บอกไว้แล้วก็น่าจะโทรมาบอกกันบ้าง นี่กลับเงียบหาย คง
ลืมไปแล้วด้วยซ้ำกระมัง

อลันเอ่ยขอตัวกับปวิตาอย่างรักษามารยาทต่อหน้าผู้ใหญ่แล้วพาเปียวขึ้นมาบนห้อง อลันบอกเปียวว่าอย่าไปยุ่งเกี่ยวกับปวิตา
อีก เปียวรับรู้ แต่ไม่คิดจะทำตาม เด็กหนุ่มเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดีก่อนถาม

“คำสั่งหรือ?”

“เปียว!”

อลันกระแทกเสียงกับท่าทางดื้อรั้นของเด็กหนุ่ม เปียวถอนใจเบา ไม่อยากต่อความอะไรกับมิสเตอร์แอลแล้ว อยากกลับบ้าน
มากกว่าในเวลานี้

“ผมขอไปบริษัทพ่อผมหน่อยได้ไหม?”

“ไม่ได้”

คำขอของเปียวถูกปฏิเสธในทันที เด็กหนุ่มมองคนพูดอย่างไม่เข้าใจ

“ทำไม?”

“ผมบอกว่าไม่ก็คือไม่สิ”

อลันยังคงย้ำคำเดิม ความหงุดหงิดเพิ่มขึ้นมาอีกเมื่อเปียวไม่ยอมหยุดกวนอารมณ์เขาให้ขุ่นมัว

“ผมไม่เข้าใจ ผมจะไปบริษัททีไรคุณห้ามตลอด มีอะไรกันแน่”

“แล้วคุณคิดว่ามันมีอะไรล่ะ?”

อลันย้อนถาม เลี่ยงที่จะตอบ เปียวพ่นลมหายใจหนักๆอย่างไม่พอใจก่อนจะผละไปโดยไม่ฟังที่อลันบอก อลันรีบดึงตัวกลับมา

“ผมบอกว่าไม่ให้ไป”

ชายหนุ่มเน้นย้ำ เปียวตวัดสายตากลับมามองคนที่จับแขนตนเองไม่ยอมปล่อยแล้วว่า

“คุณหงุดหงิดเพราะเธอมา”

“เพราะคุณไปวุ่นวายกับเธอต่างหาก”

อลันแก้ความเข้าใจเสียใหม่ เปียวพยักหน้าช้าๆก่อนบอก

“โอเค ผมเข้าใจ”

“ไม่ คุณไม่เข้าใจหรอกเปียว”

“ก็ได้ ผมไม่เข้าใจ ไม่เห็นจะเข้าใจคุณเลย!”

ระดับอารมณ์ของเปียวเริ่มคุกรุ่นขึ้นมาอีก มันเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก เด็กหนุ่มเบือนหน้าไปทางอื่น ทั้งคู่เงียบกันไปชั่วครู่
ก่อนอลันจะพูดขึ้นมา

“เรากำลังทะเลาะกันเรื่องอะไรอยู่?”

“.............” เปียวเงียบไม่ตอบ เพราะตัวเขาเองก็ยังไม่รู้เลยว่าตนเองกำลังโกรธเรื่องอะไรอยู่กันแน่ รู้แต่ว่ามันอัดอั้นจนแทบทน
ไม่ไหวแล้วในตอนนี้

“คุณโกรธที่ผมไม่ให้ไปบริษัทหรือ?”

“ทำไมคุณต้องห้าม”

เปียวเอ่ยถามหาเหตุผลที่มิสเตอร์แอลเอาแต่โยกโย้ อลันพ่นลมหายใจด้วยความหงุดหงิดไม่แพ้กัน

“ก็ได้ ผมให้คุณไปก็ได้ เดี๋ยวผมจะไปด้วย”

“มิสเตอร์แอล!” เปียวเรียกอย่างเหลืออด

“คุณทำให้ผมรู้สึกว่าตัวเองด้อยค่าลงทุกวันแล้วรู้ไหม คุณทำเหมือนผมเป็นนักโทษ จะไปไหนทีต้องมีคนคอยตาม ตัดสินใจ
อะไรด้วยตัวเองก็ไม่ได้ ชีวิตผมวางอยู่ในมือคุณ ไม่ว่าคุณจะทำอะไรกับมันผมก็ไม่มีสิทธิ์ที่จะโต้แย้ง ผมเป็นลูกหนี้นี่ มีสิทธิ์อะไร
ที่จะโต้แย้งกัน ผมเหนื่อยแล้ว เหนื่อยเกินทน เมื่อไหร่ผมจะหลุดพ้นจากวงโคจรของคุณเสียที!”

เพราะความอัดอั้นทำให้เปียวหลุดทุกคำพูดที่ค้างอยู่ภายในใจออกมา เขาอึดอัดกับสถานะที่เป็นอยู่นี้จวนจะบ้าอยู่แล้ว มิสเตอร์
แอลชอบทำเหมือนเขาสำคัญ แต่แล้วมันกลับไม่ใช่

อลันนิ่งอึ้งกับสิ่งที่ได้รับรู้จากเปียว เขาเคยคิดว่าสักวันเรื่องระหว่างเขากับเปียวมันจะเป็นไปได้ แต่ความจริงจากเปียวมันช่างตอก
ย้ำเขาเหลือเกิน ให้เขารับรู้ว่าเปียวไม่เคยรัก และไม่มีวันจะมอบใจให้เขา

“อยากไปหรือปฏิญญา งั้นก็ไปสิ ไปเลย!”

อลันตะคอกใส่อย่างควบคุมตัวเองไม่อยู่ เปียวเองก็ไม่คิดจะยอมลงให้เหมือนกัน เด็กหนุ่มคว้าโทรศัพท์มือถือเครื่องเดียวที่ติดตัว
มาตั้งแต่แรกแล้วจะออกจากห้องไป ยังไม่ทันที่จะก้าวถึงประตูแขนก็ถูกกระชากกลับ ถูกจับเหวี่ยงไปที่เตียงนอนอย่างไร้ความ
ปรานี เปียวขยับลุกด้วยความจุกแต่กลับถูกกดให้ลงไปนอนอีกครั้ง อลันก้าวขึ้นคร่อมกาย เปียวมองตอบอย่างดื้อรั้น พยายามขืน
ตัวไว้แต่ก็เจ็บร้าวไปทั้งหัวไหล่เมื่อถูกอลันลงแรงกดหนักขึ้น

“คิดจะลองดีกับผมหรือ ทำดีด้วยนี่ไม่ชอบใช่ไหม ชอบที่จะอยู่กันอย่างร้ายๆสินะ ฮึ!”

อลันกดจูบจาบจ้วงไร้ซึ่งเสน่หา มีเพียงความโกรธกรุ่นที่แพร่กำจายไปทั่วสรรพางค์ เพราะความโกรธและความหวั่นกลัวที่ซ่อนลึก
ในหัวใจทำให้อลันขาดการยั้งคิด การกระทำต่อมาถึงได้ไร้ซึ่งความอ่อนโยน ไม่มีความรู้สึกใดนอกจากความเจ็บปวดที่อลันมอบ
ให้กับลูกหนี้อย่างเปียว แต่ถึงอย่างนั้นอลันกลับไม่ได้ยินเสียงวอนขอจากเปียวแม้แต่น้อย มีเพียงร่างกายที่ต่อต้านการรุกรานของ
เขาเท่านั้น

และทั้งที่การกระทำเช่นนี้มันควรจะทำให้เขารู้สึกสาแก่ใจ ที่ได้ทำให้ลูกไก่ในกำมือที่ปีกกล้าขาแข็งริจะลุกขึ้นมาต่อต้านเขาได้
รู้สึกเจ็บปวด ให้รู้และหลาบจำ แต่เขากลับไม่มีความสุขเลยสักนิด ยิ่งเปียวเจ็บ เขายิ่งเจ็บ เขากำลังทำร้ายหัวใจตัวเอง แต่เขาก็
ยังคงปิดหูปิดตาไม่ยอมรับรู้มัน…



+++++++++++++



หลังความโหดร้ายของมิสเตอร์แอลผ่านพ้น เปียวก็ยังคงนอนหันหลังให้เหมือนเคย จะมีสักครั้งไหมที่เขาจะได้โอบกอดเด็กคนนี้
ด้วยความเต็มใจของเจ้าตัว อลันจูบหัวไหล่แล้วไล่มาที่แผ่นหลัง มือสากระคายลูบวนที่ต้นขา ก่อนกระซิบถ้อยคำร้ายกาจ

“อยากให้ร้าย งั้นผมก็จะร้ายให้สมใจคุณ”

คำพูดแสนร้ายของมิสเตอร์แอลทำให้เปียวเจ็บ เจ็บไปทั้งหัวใจที่คิดจะรักและมอบใจให้คนๆนี้ สุดท้ายแล้วมันก็ไม่ได้มีค่ามากพอ
ที่จะทำให้ผู้ชายอย่างมิสเตอร์แอลมองเห็นคุณค่าเขามากขึ้นเลยสักน้อยนิด เปียวหลับตาลงช้าๆ เขาอยากพักทั้งร่างกายและจิต
ใจที่บอบช้ำนี้ ไม่อยากรับรู้ว่ามิสเตอร์แอลจะทำอะไรอีกต่อไปแล้ว



TBC



เขียนไปก็น้ำตาไหลอ่ะ แง :o12:

ต้อนรับการกลับบ้านด้วยน้ำตาซะงั้น ฮา

เพิ่งได้กลับบ้านเมื่อวานนี้ตอนบ่าย หลังจากอยู่โรงพยาบาลมาเสียหลายวันจนเหมือนจะเป็นบ้านของตัวเองอยู่แล้ว :laugh:

ขอบคุณทุกท่านที่ติดตามกันมาโดยตลอดค่ะ

จะทยอยบวกให้นะคะ ลงให้ก่อนเดี๋ยวช้า^^

วันใหม่ค่ะ :L2:

++++++++

ดิทค่าาา

จิ้มบวกหนึ่งให้ครบทุกท่านแล้วค่ะ

ได้เจาะไข่คุณAiiSoul ด้วยล่ะ :impress2:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-08-2012 21:19:16 โดย wanmai »

MEMO MINI

  • บุคคลทั่วไป
^
^
^
จิ้ม

 :z13: :z13: :z13: :z13: :z13:

ใจร้ายง่ะ

 :sad4: :sad4: :sad4:

ทำอย่างนี้แล้วเมื่อไหร่จะไดใจเปียวล่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 14-08-2012 20:24:03 โดย MEMO MINI »

ออฟไลน์ t2007

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2401
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +135/-5
เกิดเรื่องอะไรขึ้นอีก ไม่เข้าใจ บีบหัวใจอย่างแรง
เฮ้อความรัก คือความรักเนอะ คิดว่าเจ็บก็เจ็บ
คิดว่าสวยงามก็สวยงาม
เปียวรีบไปช่วยน้อง และแม่ก่อนดีกว่าระทึกดี

ออฟไลน์ ทานตะวัน

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
อันดับแรกต้องบอกว่าดีใจมากที่เรื่องนี้มาต่อ และเสียใจมากที่รู้สึกว่าแอบค้างอยากร้องไห้ T^T
ไม่รู้จะบอกว่าอะไรอีกแล้วนอกจากเพลียกะอิตาอลันจริงๆ
ไม่อธิบายแต่อยากให้เปียวรักเปียวเข้าใจ
สุดท้ายก็กลายเป็นคนที่ทำร้ายเปียวมากขึ้นอีกคน ฮุขัดใจพระเอก
รอตอนต่อไปค่ะ ^^

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4482
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +462/-20
โฮ T___T เกลียดอลัน
จนอยากพูดคำหยาบแล้วค่ะ

เบื่อคนแบบนี้ที่สุด เหมือนจะดีแต่ก็แค่เห็นแก่ตัว ตัวเองจะรักใครยังไม่รู้แต่อยากได้ความรักของคนอื่น
โป้ง! อลัน ไปสิบวัน

ออฟไลน์ Onlymin

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 465
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +215/-4
สงสารเปียว  :o12:

อลันใจร้าย....

อ่านตอนนี้แล้วบีบหัวใจเหลือเกิน

บวก & บวก 

ออฟไลน์ mentholss

  • "เหตุผล" หรือ "ข้ออ้าง"
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1285
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +55/-1

ออฟไลน์ ryoushena

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 110
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-2
ตอนนี้เศร้าจัง หม่นๆหน่วงๆ

เป็นเพราะไม่ยอมพูดกันดีๆแท้ๆ


ออฟไลน์ พี่วันเสาร์

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1381
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +282/-3
อลันนิสัยไม่ดีเลยตอนนี้มีแต่ความลังเล :seng2ped:
อลันเป็นผู้นำคนอี่นแต่เรากลับรู้สึกว่า
อลันขาดความเป็นผู้นำมากตัดสินใจไม่เด็ดขาด
มีแต่ลังเลขาดความมั่นใจในตนเอง
กับอิแค่เจอคนรักเก่าก็ทำให้ลืมสัญญาที่ให้ไว้กับเปียว
ไม่มีใครอยากฝากความหวังไว้กับคนที่ใจโลเลแบบอลัน :angry2:
แถมยังเอาความคิดที่เลวร้ายไปพูดดูถูกเปียวอีก :beat:
เปียวคิดถูกแล้วตอนนี้ที่ไม่ยอมมอบใจให้อลัน


ออฟไลน์ nunnuns

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1972
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-3
โอ้ยยยยยยย จะทรมานเปียวไปถึงไหน

อย่าให้ถึงตาของเปียวบ้างนะ หึ!!

 :angry2: :serius2: :z3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Pupay

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 904
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +171/-1
คุณวันใหม่อ่ะ ใจร้าย มาเสริฟ์ตอนเศร้า  :o12:
อลันไม่รู้สึกตัวหรอว่ารักเปียว หรือให้ความสำคัญเพราะแค่อยู่ด้วยแล้วมีความสุขเฉยๆกัน  :เฮ้อ:
เปียวจ๋า หนูรักเขาก็พูดไปสิลูก เขารักเราหรือไม่รักเราก็อีกเรื่อง ทำมึนใส่กันตลอด  :serius2:

 :pig4: นะคะ ยินดีด้วยค่า  :L2: ที่ได้กลับบ้านซะที

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
อลันหนออลัน ทำไมแกถึงทำเยี่ยงนี้เนี่ย

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3689
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12

ออฟไลน์ slurpee04

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 691
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +66/-1

ออฟไลน์ Nunun_B2UTY

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 132
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2276
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook

ออฟไลน์ ์ำNeFuji

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 323
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0

ออฟไลน์ fay 13

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +286/-44

yayee2

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2438
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด