- GAYscale Magazine - กองบ(เ)ก(ย์)สุดป่วง! #แจ้งข่าววววว P.41 30/01/16
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: - GAYscale Magazine - กองบ(เ)ก(ย์)สุดป่วง! #แจ้งข่าววววว P.41 30/01/16  (อ่าน 313672 ครั้ง)

ออฟไลน์ lykar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

 

***************************************************************


Gayscale Magazine
Let’s move your scale to be GAY!

----------------------------------------------------------------------


Page 00 : เปิดกอง


‘...มนุษย์ทุกคนมีความเป็นหญิงและชายอยู่ในตัว อยู่ที่ว่าเขาจะแสดงส่วนไหนออกมามากน้อยกว่ากันเท่านั้นเอง...’
.
.
.


.
.
.

แจ้งข่าวค่ะ >> คลิกเลย!!


สารบัญ


Page 01 : บก.ขอคุย
 
Page 02 : เป็นนักเขียนมันเหนื่อย(นะเฮ่ย!)
 
Page 03 : ผมรักคนยิ้มแป้น~
 
Page 04 : มากันครบทีม (เบย)
 
Page 05 : สมาคมตึ่งโป๊ะแห่งประเทศไทย

Page 06 : เลิกงอนเถอะนะแล้วเธอจะน่ารัก
 
Page 07 : กวีบทเก่า
 
Page 08 : เขิน
 
Page 09 : อินเซ็ปชั่น

Page 10 : อิ่ม..มนต์รัก (แม่กลอง)

Page 11 : ไข่พุ่งปรี๊ด

Page 12 : โบนัสไม่มี โอทีไม่ได้ เงินเดือนไม่ขึ้น!
 
Page 13 : ผู้ชายอายุสามสิบกว่าๆ มีเสน่ห์อย่างประหลาด (1/2)

Page 13 : ผู้ชายอายุสามสิบกว่าๆ มีเสน่ห์อย่างประหลาด (2/2)

Page 14 : เคาท์ดาวน์

Page 15 : ลูกโป่ง

Page 16 : เปิดใจ

Page 17 :  ก้าวกลับไป (1/2) 

Page 17 :  ก้าวกลับไป (2/2)
 
Page 18 : ทบทวน

Page 19 : เด็กใหม่

Page 20 : ไม่ผิดสักคน
 
Page 21 : สอน

Page 22 : โชคดีนะ 

Page 23 : ฟรีแลนซ์

Page 24 : คำถาม

Page 25 : ขอสองคำ

Page 26 : เมตตา X พี่เป็ด (ฮะ?!)

Page 27 : แผน

Page 27 (Extended) : Ped*G Status

Page 28 : เธอกลับมาเพื่อหมุนเข็มนาฬิกาให้เดินกลับหลัง

Page 29 : ตะกอนในใจ

Page 30 : คนเดิม

Page 31 : ไม่มีไรมากกกก

Page 32 : เรื่องบังเอิญ

Page 33 : มนุษย์แม่

Page 34 : I do

Last Page : ปิดเล่ม

บทส่งท้าย


ตอนพิเศษ

Sp.1 : ประกาศรับสมัครนักเขียน 1 ตำแหน่ง

Sp.2 Sales Support {พี่เป็ด/น้องจี}

Sp.3 : ชื่อตอนอยู่กลางเรื่อง...?

Sp.4 : สิ่งที่เธอได้มองข้ามไป...? 
UP!! 25/03/15


Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-01-2016 22:36:13 โดย lykar »

ออฟไลน์ lykar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-0
“พี่เอ้ โรงพิมพ์ส่งพรู๊ฟมาหรือยังครับ” สิปป์ศิลป์ร้องถามเจ้านายทันทีที่เท้าเหยียบห้องทำงาน สองมือโยนข้าวของลงกับโต๊ะอย่างลวกๆ ก่อนจะคว้าแก้วน้ำประจำตัวดื่มเสียอึกใหญ่.... ป้าเภาลืมเปลี่ยนน้ำเย็นให้อีกแล้ว หงุดหงิดโว้ย!

บก.(แต่ในนาม) หรี่ตามองพ่อนักเขียนเคยหล่อ ที่ตอนนี้ระดับความหล่อลดลงไปเกือบ 80% เพราะน้องแพนด้าที่อพยพจากเชียงใหม่มาอยู่ที่ขอบตามันชั่วคราว ไหนจะหัวยุ่งๆ ที่เหมือนจะไม่ได้สระมา 3 วัน รวมกับเชิ้ตยับย่นซึ่งเจ้าตัวคงขุดขึ้นมาจากก้นตู้ และสุดท้าย...กางเกงยีนส์สีเลือดหมูที่มันใส่มาตั้งแต่อาทิตย์ที่แล้ว

“หนึ่ง..พรู๊ฟมาแล้ว พี่เก็ตกำลังดูอยู่ สอง..ป้าเภาบอกตั้งแต่เมื่อวานแล้วว่าวันนี้ลา และสาม..แกได้อาบน้ำมาหรือเปล่าวะไอ้สิปป์!” บก.เอ้ตวัดอายไลเนอร์เฉียงทำมุม 29 องศากับเส้นหางตาอย่างสวยงาม แม้มือจะแอบแกว่งเล็กน้อยจากการขยับปากพูดกับไอ้นักเขียนติสท์แตกประจำเล่ม

สิปป์ศิลป์ไม่ตอบคำถาม แต่พาหัวยุ่งๆ ของตัวเองพุ่งไปยังห้องของกราฟิกตั้งแต่พี่เอ้ตอบข้อหนึ่ง กลิ่นฉุนกึกชวนอ้วกเหมือนอาหารทะเลที่หมักดองอย่างเข้มข้นทำเอาผู้มาเยือนต้องเบ้หน้า “เชี่ยพี่เก็ต มึงควรจะเปิดหน้าต่าง ประตู หรือรูทุกรูในห้องนี้บ้างนะครับ แม่งอยู่ไปได้ไงวะ เห็ดงอกแล้วมั้งเฮ้ย!”

บางทีความอาร์ตกับความสกปรกก็มีเส้นบางๆ คั่นอยู่นะครับ อย่างน้อยก็แยกแยะได้จากไอ้สิปป์กะกราฟิกนี่แหละ

หลังจากสุมหัวกันอยู่ในโหลปลาร้าทรงสี่เหลี่ยมกว่าครึ่งชั่วโมง สิปป์ศิลป์ก็นิยามงานเล่มนี้ได้สั้นๆ ว่า “ฉิบหาย..ลาตายได้เลย” หรือหากจะจัดลำดับเหมือนที่บก.ชอบพูด ก็จะเรียงลำดับความวินาศสันตะโรได้ดังนี้

1.   สีเพี้ยน : งวดนี้โรงพิมพ์แม่งอยากแดกลาบเลือดเรอะ เล่นสาดแดงมาซะเกือบ 100% สลัดบีทรูดภาพออกมายังกะซกเล็ก
2.   อักษรจม : ความติสท์แตกของไอ้เก็ต ชอบจั๊งไอ้อักษรตัวบางๆ ลางๆ เลือนๆ เนี่ย ออกแบบมาให้สายตาเทวดาอ่านเรอะ
3.   ชื่อคอลัมนิสต์ผิด : อ่ะแฮ่ม เออๆ ผมตรวจไม่ดีเองอ่ะ
4.   เห็น ‘ไอ้นั่น’ ของนายแบบเต็มๆ !

นี่มันหนังสือเกย์หรือหนังสือโป๊วะเชี่ยยยยย


TBC.


//ฝากเรื่องราวอันแสนชุลมุนของกองบก.นิตยสารเกย์ไว้ในอ้อมใจของทุกคนด้วยนะคะ

กราบบบบบบ

lykar

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
โอ้ น่าสนใจมากๆ นิตยสารเกย์คนทำงานจะเป็นเกย์ด้วยรึเปล่า

ออฟไลน์ michiko_love

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-3
เริ่มเรื่องน่าติดตามมากๆๆคะ  :L2:

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
 :mc4: :mc4: :mc4:
รอติดตามนะ

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
นิตยสารหัวนี้น่าสนนะคะ
หนุ่มๆเบื้องหลังก็ท่าทางจะน่าสนเหมือนกัน
ฮิฮิ

ออฟไลน์ davina

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-0
กรี๊ดด เนื้อเรื่องน่าอ่าน น่าติดตามมากๆ
แปลกใหม่ดีค่ะ
 o13 :กอด1:

Ella Killer

  • บุคคลทั่วไป
อั๊ยย๊ะ!!!

น่าติดตามๆ  o13

ออฟไลน์ lykar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-0
Page 01 : บก.ขอคุย

   พี่เอ้ บรรณาธิการ(มั้ง) เป็นมนุษย์หญิงล่ำ ที่สเกลเพศแม่สูสีกับเพศพ่อ แต่อย่าเรียกแกว่าสาวหล่อเชียวนะ แม่คุณจะปรี๊ดแตกสวดยับสามบ้านแปดบ้าน พร้อมคำถามสุดคลาสสิก “ฉันไม่เหมือนผู้หญิงตรงไหน!!”

   สิปป์ศิลป์เคยอธิบายเป็นแผนภูมิต้นไม้อย่างง่าย ถึง “สิบคุณลักษณะเด่นที่บก.เอ้ควรเป็นทอม” พร้อมแปะชาร์จที่ว่านี้กลางห้องประชุมใหญ่ เพื่อเป็นการตอบคำถามดังกล่าวอย่างชัดเจน เล่นเอาคุณบก.(เหรอ?)เกือบงัดวิชามวยที่ทวดเคยสอนออกมาวาดลวดลาย ดีที่น้องๆ ในออฟฟิศห้ามไว้ทัน ไม่งั้นหัวไอ้สิปป์อาจไม่เหลืออยู่บนบ่าแล้วก็ได้

   แล้วทำไมผู้หญิง(?)อย่างพี่เอ้ถึงทุ่มตัวมาทำหนังสือเกย์... มีหลายเสียงที่วิเคราะห์กันมา แต่ที่น่าสนใจที่สุด ก็คือข้อสันนิษฐานว่า ลึกๆ แล้วพี่เอ้แม่งคิดว่าตัวเองเป็นผู้ชาย ไม่ใช่ผู้ชายธรรมดา แต่เป็นผู้ชายที่ชอบผู้ชายด้วย! เพราะลองสังเกตดูเถอะ ถึงสเกลเพศผู้จะตีคู่กับเพศเมีย แต่เฮีย เอ๊ย! เจ๊แกก็ยังมองผู้ชายอยู่ดี แต แต๊ แต่... แต่ทำไมเจ๊แม่งไม่ทำตัวเป็นผู้หญิงปกติวะ?

   “ฉันมันไม่เหมือนผู้หญิงปกติตรงหนาย!” บอกแล้วว่าเป็นคำถามคลาสสิก เหมือนคำโปรยเปิดตัวสินค้ายังไงอย่างงั้น

   “แล้วทำไมพี่ถึงทำหนังสือเกย์อ่ะ” เคยมีคนใจกล้าไปถามแกตรงๆ แกก็ตอบแบบตรงๆ เหมือนกันว่า

   “ฉันเป็นสาววาย”

   แต่จนแล้วจนรอด ผู้ชายอีกหกคนในออฟฟิศ ก็ยังไม่มีใครเข้าใจว่าไอ้ “สาววาย” ที่แกว่ามันหน้าตาเป็นยังไง อ้อ...จะมีก็แต่ไอ้สิปป์นี่แหละ ที่เหมือนจะเข้าใจอะไรลึกซึ้งหน่อย

   “เจ๊แม่งอยากให้ผู้ชายได้กันเหรอวะเฮ่ย” ก็ฟังจากคำนิยามแล้ว คงสรุปนอกเหนือจากนี้ไม่ได้ แม้บก.เอ้จะบอกว่า มันเป็น “รักบริสุทธิ์ที่ข้ามพ้นกฎเกณฑ์ทางเพศ” ก็ตาม

   จริงๆ สิปป์ศิลป์ไม่เดือดร้อนหรอก อย่างน้อยหนังสือเกย์ที่บก.เอ้ทำก็ทำให้เขามีข้าวมีน้ำประทังชีวิต แม้เงินเดือนนักเขียนมันจะน้อยนิด แต่ก็ยังดีกว่ากลับไปเป็นครูบ้านนอกล่ะวะ ทีมงานคนอื่นๆ ก็โอเค ถึงจะต้องปวดกะโหลกกับไอ้พี่เก็ตบ้าง แต่โดยรวมก็ถือว่าราบรื่น และมันเกือบจะสมบูรณ์มากทีเดียวถ้า...

   “ไอ้สิปป์จ๋า วันนี้แกไม่ชวนคุณตากล้องของแกไปดินเนอร์เหรอจ๊ะ คริคริ”

   อ่า...ถ้าอิเจ๊บก.สาววายแม่งไม่จิ้นกูกับตากล้องทุกวันน่ะเฮ่ย!
 

......................Gayscale Magazine......................



หลังจากแก้พรู๊ฟของเล่มล่าสุดเรียบร้อย ทีมงาน Gayscale ก็ต้องเริ่มทำข้อมูลของเล่มต่อไปทันที จริงๆ มันก็มีเวลาพักอยู่สัก 2-3 วันล่ะนะ และเป็นสองสามวันที่ไอ้ลิปป์ขอนอนชดเชยให้กับเดือนที่ผ่านมา เป็นกระบวนการคืนแพนด้าสู่เชียงใหม่ จัดการให้ร่างกายซ่อมแซมส่วนที่สึกหรอ เต็มที่นะพวกมึง... เพราะอีก 27 วันต่อจากนี้ มึงจะไม่ได้ออกมาซ่อมแซมกันแล้ว T__T

ตามปกติแล้วสิปป์ศิลป์จะไม่ลืมปิดเครื่องมือสื่อสารทุกชนิดตลอดช่วงเวลาอันแสนสุข เขาเป็นคนหลับยากแต่ดันตื่นง่าย แค่เสียงก็อกแก็กของห้องข้างๆ ก็ปลุกชายหนุ่มได้แล้ว ไม่ต้องพูดถึงเสียงอันเซ็กซี่ของนักร้องสาวผิวเข้ม ที่กรีดเสียงร้องพร้อมแรงสั่นจากสมาร์ทโฟนข้างเตียงหรอก

“เชี่ย! โอ๊ยยยย ความสุขของกู หมดกัน” คนกำลังทำพิธีกรรมคืนแพนด้าลืมตาขึ้นมาอย่างหัวเสียง มือเรียวคว้าไปที่ไอ้ตัวก่อเรื่อง พอเห็นชื่อ ‘เมตตา’ โชว์หน้าจอ แล้วก็ได้แต่ถอนหายใจเบื่อๆ

“เออ!” กระแทกเสียงเล็กน้อยให้ปลายสายรู้สึกผิด แต่มีเหรอที่ไอ้เมตมันจะรู้สึก หึ! น้อยไปสิ

“หลับอยู่เหรอคะคุณแฟน สามีขอโทษนะคะที่โทรปลุก” ครับ...พระอาทิตย์ยังขึ้นทางทิศตะวันออกฉันใด ไอ้เมตแม่งก็ไม่เคยหยุดปากหมาฉันท์นั้น

“อย่าเยอะ รีบๆ พูด กูจะไปทำพิธีต่อ” ว่าพลางหาววอดๆ ก่อนจะลุกขึ้นนั่ง เอาเข้าจริงๆ ก็นอนต่อไม่ได้แล้วล่ะ อูย...ตื่นปุ๊บก็หิวเลยนะกูเนี่ย

“ไม่ต้องส่งหลินปิงแล้วมึง แดกข้าวกัน มีโปรเจคด่วน เซลล์ใช้ให้กูมาคุยกะมึงอ่ะ”

คนบนเตียงกรอกตาไปมา คอยดูนะ กูจะไปเบิกค่าอายครีมจากบก.!

“เออๆๆ ที่เดิมละกัน” ตากลมเหลือบมองนาฬิการูปนกไขลาน “อีกครึ่งชั่วโมงนะ”



เมตตาจอดไอ้เต่าเขียวมะกอกไว้ริมถนน ไม่ลืมตรวจล็อคประตูเป็นครั้งสุดท้าย เพราะทิ้งเครื่องมือหากินราคาเหยียบแสนให้นอนนิ่งอยู่เบาะหลัง ชีวิตตากล้องที่หลายคนว่าเท่นักเท่หนา เขาอยากจะบอกเหลือเกินว่า ถึงจะเท่..แต่แม่งแดกไม่ได้นะครับ! เงินทุกบาทแทบจะหมดไปกับอุปกรณ์เสริม อันนั้นก็ดี อันนี้ก็โดน แค่ร่มขาวอันเดียวก็เกือบพันแล้ว ไม่ต้องพูดถึงเลนส์เทพที่ต้องรับเป็นสิบๆ จ๊อบกว่าจะซื้อได้สักอันหนึ่ง สรุปว่าถ้ารถโดนทุบ กล้องโดนขโมย ชีวิตนี้ของพี่เมตคงไม่เหลืออะไรอีกเลย

เดินยังไม่ทันถึงร้าน วินมอไซค์คันหนึ่งก็โฉบตัดหน้าชนิดว่าห่างจากตาปลาไปไม่กี่มิล ไอ้ตัวดีหน้าทะเล้นกระโดดผลุงลงจากรถ พร้อมยื่นแบงค์ยี่สิบให้สองใบ เมตตากอดอกยืนมองนักเขียนประจำกอง ที่สภาพตอนนี้ไม่เหลือเค้าคนในอาชีพแม้แต่น้อย

“ตัดผมใหม่เหรอ” สายตาที่มองผ่านกล้องอยู่เป็นนิจจับจ้องที่ผมสีน้ำตาลอ่อนดูแปลกตา

“อื้อ แนนนี่พาไปตัดมาเมื่อวาน เป็นไง เด๋อมะ” ร่างโปร่งในชุดเสื้อยืดสีขาวกับกางเกงยีนส์ขาเดฟยืนขยี้หัวไปมา จริงๆ ไม่อยากตัดเลยเหอะ แต่กลัวแฟนโกรธ ชีวิตนี้มีแฟนจูงจมูกก็ต้องเดินตามกันไป

“ย้อมด้วย?”

“อื้อ”
“เอ่อ...ดูแปลกดี” คนปากหมาที่ดูเหมือนจะพูดน้อยกว่าปกติกล่าวแค่นั้น ก่อนจะเดินนำไปยังร้านอาหารใต้สไตล์โฟล์คซอง เจ้าของร้านเป็นคนคอน หน้าดุแต่ใจดี พอแกเห็นเมตตากับสิปป์ศิลป์ก็รีบให้เด็กจัดโต๊ะประจำให้อย่างรู้งาน

“หล่อขึ้นเป็นกองเลยนิ่คุณสิปป์” เด็กเสิร์ฟเอ่ยชม ส่วนหนึ่งก็พูดจากความรู้สึก อีกส่วนก็หวังทิปงามๆ ด้วยนิดหน่อย คนถูกชมยิ้มเขิน พลางยกมือปิดหูแบบทุกครั้งที่รู้สึกเก้ๆ กังๆ เมตตาเลยชิงโอกาสนั้นสั่งอาหารไปสามสี่อย่าง ก่อนจะเริ่มคุยงานตามที่นัดมา

“รู้หรือเปล่า ว่ากานต์กับแอนดรูว์เค้ายอมรับแล้วว่าเป็นแฟนกันน่ะ” สองคนที่ว่านี้คือดาราชายสุดฮอตของช่องน้อยสี กับนักร้องฮิพฮอพที่เพิ่งออกอัลบั้มเมื่อเดือนที่แล้ว

นักเขียนประจำกองดูดน้ำเป็ปซี่จนหมดแก้ว ก่อนจะเลิกคิ้วเป็นคำถาม “รักโปรโมท?”

“เหอะ...ใครมันอยากจะโปรโมตกับผู้ชายด้วยกัน” เมตตาตอบพลางกวักมือเรียกเด็กเสิร์ฟให้เอาเป็ปซี่มาเพิ่ม

สิปป์ศิลป์ยักไหล่ แม้ในใจนึกจะตอบว่า มึงไงไอ้เมต โปรโมทกูประเคนความวายให้บก.ทุกวี่ทุกวัน “แล้วยังไงอ่ะ”

“พี่เอ้อยากให้เราดึงคู่นี้มาขึ้นปก แล้วทำเป็นสกู๊ปพิเศษ งานนี้ออกทริปอีกแล้วว่ะ” ออกทริปหมายถึงการไปถ่ายต่างจังหวัด จะว่าดีมันก็ดี ตรงได้ไปที่แปลกใหม่บ้าง แต่จริงๆ มันจะเหนื่อยกว่าเดิมหลายเท่า เพราะทุกอย่างต้องทำแข่งกับเวลา โดยใช้คนให้น้อยที่สุด เหมือนวิ่งผลัดสี่คูณร้อยก็ไม่ปาน

ไข่พะโล้พร้อมข้าวสวยร้อนๆ ถูกยกมาเป็นอันดับแรก สิปป์ศิลป์จัดการตักไข่ใส่จานตัวเอง หากไม่ลืมตักหมูชิ้นโตใส่จานคนตรงข้าม ก่อนจะร้องถามเรื่องที่สงสัย “แล้วเซลล์เกี่ยวไรวะ”

“พอดีรีสอร์ทเปิดใหม่ที่อัมพวาเค้าอยากลงทายอิน ก็เลย...”

“จะเอาดาราคู่เกย์ไปถ่ายที่นั่น?” ตากล้องดีดนิ้วเปาะ เป็นอันว่าคำตอบของสิปป์ศิลป์ถูกต้อง พอดีกับหมึกย่างขมิ้นควันหอมฉุยถูกลำเลียงมาเป็นเมนูถัดไป คราวนี้เมตตาจิ้มหนวดหมึกสีเหลืองนวลใส่จานของอีกฝ่ายบ้าง คนชอบหนวดหมึกยิ้มจนตาหยี หากคำพูดต่อมาทำเอาหุบยิ้มแทบไม่ทัน

“แต่รีสอร์ทแม่งมีงบน้อย เค้าเลยขอให้ส่งทีมงานไปแค่สองคน รวมกับดารา ผู้จัดการ แล้วก็คอสตูม ทริปนี้แปดคนถ้วน”

“ฉิบหาย!” นักเขียนอุทานเสียงดังลั่น นรกจะมาเยือนก็คราวนี้ ไม่ต้องสงสัยเลยว่าทีมงานสองคนที่ว่าก็คือเขากับเมตตา นอกจากที่เขาต้องเก็บข้อมูลแล้ว ยังต้องช่วยไอ้เมตถือไฟ เพราะมันไม่มีผู้ช่วยไปด้วย ไหนจะต้องเซตฉาก ประสานงาน บางทีอาจต้องแต่งหน้า ทำผม และอีกสารพัดที่ไม่อยากจินตนาการ ชีวิตของนักเขียนนิตยสารเกย์ช่างรันทดเหลือแสน พากูไปลงวงเวียนชีวิตทีเถอะ T___T

แม่สาวผิวสีเปล่งเสียงจากโทรศัพท์อีกครั้ง สิปป์เหลือบตามองหน้าจอ พอเห็นเป็น “บก.” ก็พยักพเยิดให้อีกคนรับแทน งอน! โทษฐานโยนงานหินมาให้ ถ้าออกทริปเสร็จ เตรียมจองโรงพยาบาลไว้ให้ไอ้สิปป์ได้เลย ซี้แหงแก๋

“ครับพี่เอ้... อ้าว เป็นสามีที่ดีไงพี่ แฟนผมเหนื่อยอยู่ครับ ฮ่าๆๆ อยู่ไหนเหรอ อยู่บน โอ๊ย! แม่งทำร้ายกูอ่ะ โทษๆ ครับพี่ แหม...เค้ารักกันหรอกถึงหยอกกันเล่น หึหึ อยู่ร้านคอนครับพี่ นี่ก็กำลังคุยกับเรื่องออกทริปนั่นแหละ ได้ครับ..ครับ สวัสดีครับ”

“เดี๋ยวพี่เอ้ก็จิ้นตายห่า” เจ้าของโทรศัพท์บ่นมุบมิบ ไม่ต้องนึกเลยว่าปลายสายจะวางโทรศัพท์ไปด้วยหน้าตาแบบไหน คงจะละเมอเพ้อถึงพี่เมตกับน้องสิปป์เป็นวรรคเป็นเวรแน่นอน

“ไอ้ ‘จิ้น’ นี่มันคืออะไรวะ มึงคุยกับพี่เอ้มากไปป่ะ มีศัพท์แปลกๆ อยู่เรื่อย” ถามเสร็จก็คว้ามือถือเครื่องเดิมมาไว้ที่ตัวเอง ก่อนจะกดเข้าเกมอย่างคุ้นเคย

“กูต้องสะสมคลังศัพท์ระดับพี่เอ้ไว้เยอะๆ เว้ย เดี๋ยวนี้กลุ่มคนอ่านไม่ใช่แค่เกย์แล้วนะมึง สาวๆ อย่างพี่เอ้นี่อ่านกับเพียบ”

“จริงดิ่?”

“ว่างๆ เข้าไปดูเฟสบุคของเพจเรามั่งไป สาววายแม่งยกขบวนมากดไลค์เป็นพัน” พูดไปแล้วก็อยากตบปากตัวเองที่ดันไปชวนคู่กรณีเข้าเพจ เดี๋ยวมันได้รู้กันพอดี ว่าส่วนหนึ่งที่สาวๆ มาไลค์น่ะเป็นเพราะ “บก.ขอคุย” ที่ท่านบก.(แต่ในนาม)สุดที่รัก บรรจงพิมพ์เมาท์มอยถึงนักเขียนและตากล้องประจำกอง ว่าแอบมีโมเมนต์น่ารักกุ๊กกิ๊กยังไงบ้าง ทำเอาสาววายตั้งแต่รุ่นเล็กยันอาม่าตามติดยิ่งกว่าคอลัมน์ประจำของนิตยสารเสียอีก แต่ก็เอาเถอะ มียอดไลค์ไปนำเสนอลูกค้า โฆษณาจะได้ขายได้ง่ายๆ นี่เป็นการเสียสละเพื่อบริษัทอย่างใหญ่หลวงเลยนะไอ้สิปป์เอ๊ย

“แล้วนี่งานที่จะคุยจบแล้วเหรอ” เจ้าของมือเรียวที่กำลังเติมข้าวเป็นจานที่สองร้องถาม รู้สึกหมั่นไส้ไอ้ตากล้องขี้เก็กตะหงิดๆ เล่นไปสิไอโฟนกูน่ะ เล่นเข้าไป ทำไมไม่ซื้อใช้เองละโว้ย!

“มึงไปเคลียร์ตารางมา ออกทริปสองวัน แล้วอย่าลืมนัดดาราล่ะ” ด้วยความที่เป็นหนังสือหัวเล็กๆ ลีบๆ พนักงานในออฟฟิศเลยมีน้อย คนหนึ่งรับหน้าที่หลายอย่าง อย่างเขาเองนอกจากเป็นนักเขียนประจำแล้วก็ต้องประสานงาน นัดคิวดารา ตามต้นฉบับนักเขียนฟรีแลนซ์ และอื่นๆ จิปาถะ จนบางทีก็อยากแยกร่างทำงานมันซะให้รู้แล้วรู้รอด

“อย่าลืมบอกแนนนี่ด้วยล่ะ ด้วยความหวังดีนะจ๊ะ สามีเป็นห่วง” เอ่อ...ขอบคุณสามีที่ช่วยเตือนถึงภรรยาของผม ถุย!! มันจะซับซ้อนไปมั้ย แต่ก็ต้องขอบคุณมันที่เตือนแหละนะ คราวที่แล้วไปเชียงใหม่สามวัน ลืมโทรบอกแฟนจ้า แฟนงอนไปเกือบอาทิตย์ มารู้เอาวันที่ 6 ว่าโดนงอน เห้อ...คนมันงานยุ่งจริงๆ นะให้ตายสิ

“อุบ..ฮ่าๆๆๆๆๆๆ” อยู่ๆ ไอ้คนเล่นเกมก็ขำขนน้ำตาเล็ด ทำเอาไอ้สิปป์งงเป็นไก่ตาแตก

“อะไรวะแม่ง” ไอ้เมตที่หัวเราะจนตัวงอทำปากพะงาบๆ พลางชี้ที่หน้าจอมือถือ เจ้าของตัวจริงเลยคว้ามาดูเสียเองด้วยความสงสัย


Gayscale Magazine
ไม่กี่วินาทีที่แล้ว

บก.ขอคุยมาแล้วจ้า.... วันนี้มามืดหน่อย แต่รับรองว่ามาพร้อมความฟินเต็มเปี่ยม ยังจำคุณนักเขียนกับตากล้องของเราได้มั้ยคะ ขอเท้าความหน่อยละกัน  นักเขียน ส. กับ ตากล้อง ม. เค้าเป็นเพื่อนกันตั้งแต่เรียนมหา’ลัยนู่นแน่ะ นับๆ นิ้วแล้วก็เกือบ 6 ปีแล้วล่ะค่ะ ด้วยพร้อมลิขิตทำให้ทั้งคนได้มาทำงานที่เดียวกัน ซึ่งก็คือนิตยสารเล่มนี้ คนนึงก็ผิวขาวตาโต อีกคนก็หล่อเข้มสไตล์เด็กแนว โฮะๆๆ ยิ่งเคยรู้จักกันมาก่อน ยิ่งทำงานด้วยกันง่าย เรียกว่าไปไหนไปกัน บางทีผู้ช่วยตากล้องจัดมุมยังไงก็ไม่โดนใจ คุณนักเขียนเค้าก็เดินเข้าไปช่วยจัด แบบนี้เรียกว่ารู้ใจกันก็คงไม่ผิดใช่มั้ยคะ >.< บก.แลเห็นรัศมีสีม่วงที่แวววาวเบาๆ เลยชอบแซวมัน เอ๊ย..เค้าสองคนบ่อยๆ อิตากล้องก็ช่างรับมุข ชอบแทนตัวเองว่าสามีอยู่เรื่อย อย่างล่าสุด บก.โทรไปหาคุณนักเขียน ปรากฏว่าคุณตากล้องเป็นคนรับค่า พร้อมมุขเซอร์วิสสาววายอย่างเราแบบเบาะๆ แต่ขอบอกว่าฟินกระจายยย ก็แบบ “อยู่บน อยู่ล่าง” อะไรแบบเนี้ย เป็นใครใครก็จิ้นถูกมั้ยคะ เอาล่ะค่ะ บก.ขอคุยเพียงเท่านี้ก่อน ก่อนจากกัน วันนี้เอาคอลัมน์ดีๆ อย่าง GAYCUMENTARY มาฝากกันด้วย รับรองอ่านสนุกค่ะ ก็ฝีมือคุณนักเขียนตาโตนี่คะ รับประกันความมันส์แน่นอน!! กดที่ลิงค์ด้านล่างได้เลยจ้า


   “พี่เอ้เล่นกูอีกแล้วววว” คุณนักเขียนร้องครางอย่างอ่อนใจ ก่อนจะฟุบหน้าลงกับโต๊ะ หมดกัน ชีวิตหนุ่มหล่อ

ทำนิตยสารเกย์ ก็ใช่ว่ากูจะเป็นเกย์นะโว้ยยยย!!.


TBC.


//ขอบคุณทุกคอมเม้นต์ที่มาให้กำลังใจนิตยสารหัวใหม่นะคะ จะพยายามอัพอย่างต่อเนื่องค่ะ ^^

กราบบบบบ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2012 15:05:58 โดย lykar »

ออฟไลน์ แมวดำ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
แปลกใหม่ดีชอบ :mc4: :mc4: :mc4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






sarama

  • บุคคลทั่วไป
ฮาได้อีก บก.คนนี้โดนใจค่ะ
ว่าแต่เมตไหวเหรอ สิปป์ซกมกอะ :laugh:

ออฟไลน์ AGALIGO

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 331
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-4

I  WANT  TO  SUBSCRIBE  THIS  MAGAZINE !!!

RIGHT  NOWWWWW

+ duck


ออฟไลน์ Benesmee

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-0
ชอบอ่า...น่าติดตามมากค่ะ
รอตอนต่อไปคร้า  :L2:

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
อิจฉาพี่เอ้มาก เค้าแอบอยากเป็นบก.นิตยสารเกย์เหมือนกันอ่ะ เอร้ยย
สิปป์น่ารักดีจะดีกว่านี้ถ้าเป็นแฟนกับเมตตาจริงๆ เอาแฟนหญิงไปเก็บ

ออฟไลน์ janamanza

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
ขอร่วมงานกับสำนักพิมพ์นี้ด้วยได้มั้ยค้าเจ้เอ้
ขอจิ้นนักเขียนตากล้องคู่นี้ด้วยคน หุๆ

ออฟไลน์ Kaame

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ฮา บก. ขอคุย 5555555555
สำนักพิมพ์อยู่ไหนหนิ จะตามไปส่อง ><

ออฟไลน์ lykar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-0
Page 02 : เป็นนักเขียนมันเหนื่อย(นะเฮ่ย!)

   
   สิปป์ศิลป์กำลังหัวเสียกับหน้าที่ประสานงานที่อยากจะเขวี้ยง น.หนูตัวสุดท้ายทิ้งให้มันประสานงากันซะให้รู้แล้วรู้รอด ไม่เข้าใจเลยว่าทำไมผู้จัดการดาราถึงได้หยิ่งและเหวี่ยงประหนึ่งว่าเป็นซุปเปอร์สตาร์เสียเอง จะใครซะอีก ก็อีคุณนพ กะเทยควายเผือกผู้จัดการของคุณกานต์ ดาราช่อง 2 น่ะสิ ก็ถ้าแม่จะเล่นตัวแทนดาราขนาดนี้ เดี๋ยวกูเขียนบทนางเอกให้สักเรื่องดีมั้ย ดวก!

   “เป็นไงไอ้สิปป์ นัดคุณกานต์ได้ยัง” พี่เอ้ที่แวะเอาขนมมาฝากน้องๆ ไถ่ถามความคืบหน้าของงาน ก่อนจะได้คำตอบเป็นหน้ายุ่งๆ ของคนถูกถามที่สะบัดไปมา

   “ใจเย็นๆ ละกัน ใครๆ ก็รู้ว่าคุณนพแกเรื่องมาก” หยิ่ง โอ่ เยอะ เวอร์ บลาๆๆ ...บก. (แต่ในนาม) ได้แต่ปลอบใจและเห็นใจ แต่จะทำยังไงได้ ก็กระแสความรักของคู่เกย์คู่ใหม่ของวงการกำลังแรงขนาดนี้ ถ้าไม่จับมาลงเล่มต่อไป ก็เสียชื่อหนังสือเกย์หมดอ่าดิ่

    “เฮ้ยมึง กูได้เบอร์แอนดรูว์มาละ โทรไปคุยได้เลย ไม่ต้องผ่านพีอาร์ค่าย” ตากล้องสุดเซอร์ยิ้มกริ่มพลางยื่นกระดาษโน้ตสีนีออนให้เพื่อนสนิท แต่คนที่คว้าไปกลับเป็นบก.ร่างทอมอวตาร

   “ไม่ต้องเครียดนะจ๊ะที่รัก เค้าเป็นกำลังใจให้” สาววายตัวแม่จัดการอ่านโน้ตนั้นเสียงดังฟังชัด จนสิปป์ศิลป์ที่นั่งหน้าตายอยู่ถึงกลับทำตาเหลือก ก่อนจะคว้ากระดาษเจ้าปัญหามาดูกับตาตัวเอง

   “พี่เอ้แม่ง...” ถอนหายใจหน่ายๆ กับพลังรักชาวสีม่วงที่บก.ส่งมอบให้ กระดาษในมือมีแค่ตัวเลขสิบตัว ที่เป็นเบอร์โทร.ของแอนดรูว์เท่านั้น เล่นซะกูตกใจ นึกว่าไอ้เมตมันเขียนมาจริงๆ

   “เกิดผมเป็นเกย์ขึ้นมา พี่จะทำไงเนี่ย” คนโดนจิ้นถามลอยๆ อย่างไม่หวังคำตอบ

“พี่จะออกค่าสินสอดให้ไอ้เมตยกขันหมากไปขอแกนะ”


เหยด!!! เป็นสาววายใจปล้ำซะด้วย

   

หลังพี่เอ้ออกไป พนักงานออฟฟิศก็เข้าประจำคอกตัวเองอีกครั้ง นักเขียนสุดหล่อที่วันนี้สวมเชิ้ตลายสก็อตสีอ่อนรีดเรียบกริบ กับกางเกงสแล็คซ์พอดีตัว และไม่ลืมเซ็ตผมเพิ่มความหล่ออีก 30% นั่งอยู่สักพักก็ออกจากที่ทำงานไปอีกคน

 เย็นวันนี้สิปป์ศิลป์มีนัดรีวิวร้านอาหารฝั่งธน ด้วยความที่อยู่ไกลอีกซีกของเมือง พ่อนักเขียนเลยโบกแท็กซี่จากออฟฟิศตั้งแต่สี่โมงครึ่ง กะว่านั่งชิลล์ๆ คงถึงร้านหกโมงพอดี แต่การจราจรในกรุงเทพฯ มักเอาแน่เอานอนไม่ได้ นี่ห้าโมงจะครึ่งแล้ว เขายังติดอยู่ระหว่างทางอยู่เลย ขณะหมดอาลัยตายอยากกับโชคชะตา แม่นักร้องสาวสุดเซ็กซี่ก็ขับขานบทเพลงผ่านสมาร์ทโฟนคู่ใจ คนโทรเข้ามาคือตากล้องที่น่าจะถึงร้านแล้ว

   “มึงอยู่ไหนแล้ว” เมตตาเอ่ยทักนักเขียนประจำกองที่นัดกันเย็นนี้ พอดีช่วงบ่ายมีออกไปถ่ายงานอีเว้นท์กับพี่เป็ด เลยตกลงกับไอ้สิปป์ว่าจะไปเจอกันที่ร้านเลย

   “ยังไม่ข้ามสะพานซังฮี้เลยว่ะ รถติดโคตร” ตากลมมองผ่านกระจกรถไปยังท้องฟ้าเบื้องบน เห็นเมฆสีดำทะมึนไล่หลังมาไกลๆ อย่าบอกนะว่ามึงจะตกอีกแล้ว? นี่มันจะเข้าหน้าหนาวแล้วนะโว้ย!

   หลังคิดสะระตะอยู่เกือบสองวินาที เมตตาก็ตัดสินใจบอกถึงวิธีที่พ่อนักเขียนจะไปถึงร้านได้ทันในครึ่งชั่วโมง “มึงลงจากรถ แล้วไปยืนรออยู่หน้าร้านตัดผมซ้ายมือ เดี๋ยวกูไปรับ”

   “ฮะ? มึงจะบ้าเรอะ! ถึงร้านแล้วก็รอที่ร้านไปเถอะ ขับน้องเต่ามานี่ รถมันจะติดเข้าไปใหญ่” สิปป์ศิลป์โวยวายใหญ่ อย่ามีสมองไว้แค่กั้นหู กูขอร้อง...

   “กูกลับไปเปลี่ยนเอาไอ้สี่มา อีกอย่าง ตอนนี้เพิ่งข้ามสะพานซังฮี้มาหน่อยเดียว ไปรับคุณแฟนได้สบายมากครับ” พูดจบก็วางโทรศัพท์ไปทันที คนบนแท็กซี่โทรกลับไปกี่สายๆ มันก็ไม่รับ ไอ้ใจก็อยากจะไปถึงร้านให้ทัน แต่การจะลงจากแท็กซี่กลางคันแบบนี้ กลัวว่าพี่คนขับจะแดกหัวกูแทนข้าวเย็นน่ะสิครับ

   ระหว่างการตัดสินใจว่าจะลงหรือไม่ลง อยู่ๆ ชายชุดดำบนมอเตอร์ไซค์บิ๊กไบท์ก็จอดรถขนาบข้างแท็กซี่ ก่อนมือข้างขวาจะเอื้อมมาเคาะกระจกรถสองสามที เล่นเอาทั้งผู้โดยสารทั้งคนขับผวาเฮือกด้วยความตกใจ

   เมตตาเปิดกระบังหน้าของหมวกกันน็อคขึ้น ให้คนด้านในรู้ว่ากูเป็นตากล้องของมึง ไม่ใช่พนักงานทวงหนี้ที่ไหน สิปป์ศิลป์เลยหลับหูหลับตาจ่ายเงินแท็กซี่แบบรีบๆ ก่อนจะเปิดประตูรถ แล้วกระโดดขึ้นพี่บิ๊กไบท์คันโตอย่างรวดเร็ว

“ใส่ด้วย” คนขับในชุดสีดำยื่นหมวกกันน็อคให้ รอจนคนซ้อนจัดการตัวเองเรียบร้อย เจ้าสี่สูบคู่ใจก็พุ่งทะยานลัดเลาะการจราจรที่ติดหนึบยิ่งกว่าตังเม สิปป์ศิลป์ก้มหน้าหมอบลงจนเกือบติดหลังคนขับ พร้อมสองมือที่เลื่อนไปเกาะเอวคนข้างหน้าอย่างไม่รู้ตัว และอีกไม่กี่นาทีต่อจากนั้น นักเขียนที่กลายสภาพเป็นสก๊อยชั่วคราวก็แทบจะซุกตัวสิงร่างตากล้องสุดแว๊นซ์ เมื่อเมฆครึ้มก้อนใหญ่ส่งหยาดฝนพร่างพรมพื้นโลก ทิ้งความหนาวเหน็บและเปียกชื้นไว้ให้ดูต่างหน้าเซตใหญ่

   เมตตาอาศัยความที่เคยเป็นคนแถวนี้ พาสิปป์ศิลป์ลัดเข้าซอยเล็กซอยน้อยให้พอหลบฝนได้บ้าง สุดท้ายทั้งตากล้องและนักเขียนก็ถึงร้านที่นัดไว้ตรงเวลาพอดีเป๊ะ

   “อื้อหือ...อย่างกะลูกหมาตกน้ำ” หนุ่มนักบิดมองลูกหมาที่ยืนสะบัดผมเนื้อตัวสั่นเทา เปียกมะลอกมะแลกขนาดนี้ เค้าจะให้เข้าไปในร้านมั้ยวะ ส่วนตัวเขาเองดีหน่อยที่มีเสื้อหนังคลุมอีกตัว สภาพเลยพอดูได้มากกว่าอีกคน

   “กล้องยังปลอดภัยป่าววะมึง” พอได้ยินเสียงทัก เมตตาเลยละสายตาจากคนตรงหน้า แล้วเปิดกระเป๋าใบเขื่องที่สะพายอยู่ด้านหน้าออกดู ของภายในสมบูรณ์ดีเพราะเป้ที่ใช้กันน้ำได้ พอดีกับที่เห็นผ้าขนหนูตัวเองซุกอยู่ก้นกระเป๋า เลยโยนให้ไอ้ลูกหมาแล้วไล่มันไปเช็ดตัวที่ห้องน้ำของร้าน ส่วนตัวเองไปรับหน้าผู้จัดการร้านก่อนจะสายไปมากกว่านี้

   สิปป์ศิลป์เดินเข้าห้องน้ำพร้อมผ้าในมือ ความรู้สึกอันหลากหลายตีซ้อนกับภาพในอดีตที่ฟุ้งขึ้นมาเหมือนละอองฝน เดจาวูในคืนฟ้ารั่วเมื่อสี่ปีที่แล้วรีเพลย์ในหัวซ้ำๆ เหมือนเด็กที่เล่นไม่รู้เลิก พร้อมความหน่วงในอกด้านซ้ายจนแทบยืนไม่ไหว....

   จะมีอะไรทั้งหวานและขมเท่า ‘ความทรงจำ’ อีกนะ


TBC.

//หน้านี้มาสั้นๆ แต่สัญญาว่าจะมาบ่อยๆ ขอบคุณทุกคอมเมนต์นะจ๊ะ หน้าที่แล้วพี่เอ้ได้แฟนหนังสือเพิ่มอีกเพียบเลยวุ้ย หน้าต่อไปรอเปิดตัวพนักงานคนอื่นๆ ในทีมนะ :)

รักคนอ่าน

กราบบบบบบบ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-10-2012 13:33:45 โดย lykar »

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
โอ๊ะๆ เจ้าเดจาวูกับอะไร อย่าบอกนะว่าประสพการณ์วายๆที่ปกปิดบก.คนสวยไว้น่ะค!!!!อั่ยยะ!!!!
เลิศอ่ะ เรามันสาววาย อ่านเจอสาววายแล้วใจวันเด้ง ว้ายๆๆๆ เข้าใจฟิลมาก จิ้นกะคนใกล้ตัวมันแหล่มจริงไรจริง!
ปล.เข้าใจคุณตากล้องมากอ่ะ กล้องแม่มแพงจับใจ แต่ก็อยากได้!!!
ปล.2กราบคนแต่งตอบ แต่งต่อมาด้วยนะคะ :L1:

ออฟไลน์ michiko_love

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 201
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +42/-3
ความทรงจำอะไรยังไง มาต่อด่วนคร๊ะ

สนุกๆๆ ชอบๆๆๆ  o13

alterlyx

  • บุคคลทั่วไป
เนื้อเรื่องน่ารัก & คุณตากล้องน่าจิ้นมากกก ... ขอเป็นแฟนคลับเฟจของบก.เอ้ด้วยคน  :-[

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ BitterSweet

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +719/-2
ก๊อก!   ก๊อก!

"เออ...ไม่ทราบว่าสมัครสมาชิกนิตยสาร GAYscale Magazine ได้ที่ไหนคะ?"  :-[

แวะมาทักทายจ้า~   *กอดดดด* :กอด1:

ชอบพ่อนักเขียนตัวป่วนกับตากล้องจังเลย
อยากแอดเฟซบุ๊คนิตยสารไปร่วมจิ้นกับพี่บก.ด้วย (ฮา)

เห็นวรรคสุดท้าย แล้วกลัวจะมีดราม่า
เอาน่า...ทุกคนมีอดีต
แต่อย่าไปยึดติดกับมันมาก
ตอนนี้อนาคตเท่านั้นที่สำคัญ
...ใช่มั้ยจ๊ะน้องสิปป์?  (โบกมือเรียกอยู่บนเส้นทางสีม่วงร่ำไร)  :m13:

ขอติดตามเป็นแฟนคลับด้วยคน
อยากรู้จริง ๆ ว่าชีวิตนักเขียนนิตยสารเกย์มันจะวุ่น(วาย)ขนาดไหน  :impress2:

(ว่าแล้วก็แอบยื่นใบสมัครตำแหน่งพิสูจน์อักษรให้บก.เอ้ไปเงียบ ๆ)


ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
ขออดีต4ปีก่อนด้วยนะค๊ะ
ของเมตกับคุณแฟนจ๋าใช่ไหม

ออฟไลน์ PaYtaI123

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อ่านแล้วฟินนนนนนนนน  :z1: :z1: :z1:

ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
ความทรงจำในวันฝนตกอะไรกัน
เดี๋ยวแนนนี่ก็มาแหกอกเอาหรอกค่ะ(เกี่ยวเรอะ==)
คุณตากล้องนี่เหมือนจะดูแลดีใช้ได้เลยนะคะ สมกบที่เป็นคุณสามี(ในมโนของพี่เอ้)ฮ่าๆ
ว่าแต่ คิดจะเป็นจริงๆบ้างมั้้ยอ่ะคะ *O*

นิตยสารวางแผงเมื่อไหร่บอกด้วยนะคะ จะเก็บตังค์ไว้รอ ><

ออฟไลน์ lykar

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 143
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-0
Page 03 : ผมรักคนยิ้มแป้น~

   แม้ฝนจะตกหนักประหนึ่งฟ้ารั่ว แม้ความรู้สึกเก่าๆ จะถูกรื้อกระจัดกระจาย แต่งานก็ยังเป็นงาน เดอะ โชว์ มัสท์ โก ออน ฉันใด การรีวิวร้าน(กลางแจ้ง)ก็ยังต้องดำเนินไปฉันนั้น

   “ทีหลังช่วยเลือกร้านแบบดูลมฟ้าอากาศบ้างนะมึง” พ่อนักเขียนที่เคารพ ช่วงพายุจะไป ลมจะมา แม่งเสือกนัดร้านแบบ roof top ดีแค่ไหนที่ฝนยอมขาดเม็ดให้บ้าง เหมือนรู้จังหวะว่าพวกกูดั้นด้นมาถึงนี่แล้วคงไม่อยากกลับไปมือเปล่า

   คนโดนแซะยืนเท้าเอวบอกอารมณ์ว่าเริ่มยั๊วะเต็มที่ “ร้านมันลงเล่มเดือนหน้าเหอะ มึงยังไม่เข้าใจอีกเหรอว่าเรากำลังทำงานในอนาคต!”

   “เออๆๆ แต่เลือกแบบเพลย์เซฟ อินดอร์ก็ได้นี่หว่า” ตากล้องบ่นหงุงหงิงๆ ไม่กล้าพูดเสียงดัง เพราะเจอไอ้สิปป์โหมดของขึ้นเข้าไป พี่เมตเลยหงอยไปทันตาเห็น

   สิปป์ศิลป์เลิกต่อล้อต่อเถียง เพราะรู้ว่าตัวเองอยู่ในอารมณ์ไม่ปกตินัก เหมือนเวลาแนนนี่ใกล้เป็นวันนั้นของเดือนยังไงชอบกล ขณะคิดอะไรเรื่อยเปื่อย มือข้างที่ถือไฟแฟลชก็ถูกกุมโดยคุณช่างภาพ เล่นเอาผู้ช่วยตากล้อง(จำเป็น)ถึงกับสะดุ้งสุดตัว

   “วันนี้เหม่อๆ นะ กูบอกให้เลื่อนไฟไปทางซ้ายยย” คนพูดลากเสียงยาวพร้อมกับฉุดมือของผู้ช่วยไปด้วย “นี่...ตรงนี้” พอได้ตำแหน่งเหมาะๆ คนสั่งก็ยิ้มตาหยีเหมือนเด็กเจอของถูกใจ เป็นรอยยิ้มอันอ่อนโยนที่ไม่ค่อยได้เห็นบ่อยๆ จากหนุ่มเซอร์ผู้พยายามตีหน้าเข้มอยู่เป็นนิจ

   โป๊ก!

   “โอ้ย! ไอ้บ้า เอาแฟลชตีหัวกูทำไม!” เด็กถือไฟคลำหัวป้อยๆ ไอ้เมต ไอ้โรคจิต ไอ้ซาดิสม์ ไอ้ไร้เหตุผล ไอ้คนเสพความเจ็บปวดของคนอื่น!

   “มึงมองหน้ากูนานเป็นนาทีแล้วนะ กูสิต้องถามมึงว่ามึงเป็นอะไร” ตากล้องที่เพิ่งได้รับหลายฉายาถอนหายใจแรงๆ ก่อนจะยกมือที่ถือไฟของอีกคนขึ้นไว้ในตำแหน่งเดิม


   เมื่อถ่ายภาพอาหารจนครบ เมตตาก็แยกไปเก็บภาพบรรยากาศร้านต่อ ปล่อยให้นักเขียนอยู่คุยกับผู้จัดการร้านถึงรายละเอียดที่ต้องการเขียนลงหนังสือ ตากล้องไฟแรงเดินเข้าไปในโซนครัวเปิดของร้าน ด้วยความที่เพิ่งเปิดใหม่ อะไรๆ มันก็ดูใหม่ไปด้วย บางทีก็ใหม่จนเกินพอดี เหมือนห้องครัวร้านเฟอร์นิเจอร์ที่กระทะสะอาดแวววาว มีเคาน์เตอร์วางผักอย่างเรียบร้อย มองแล้วไม่รู้สึกถึงความมีชีวิตชีวา และพาลรู้สึกว่าอาหารไม่น่าอร่อยไปซะอย่างงั้น

   “อันนี้อะไรอ่ะครับ” เมตถามถึงกล่องไม้โบราณขนาดใหญ่กว่าฝ่ามือเล็กน้อย ที่วางคู่กับแก้วใส่นามบัตรร้าน
   พนักงานเสิร์ฟเดินมาดูใกล้ๆ ก่อนจะบอกว่า มันคือกล่องใส่แนพกิ้นเสี่ยงทาย เพราะด้านในกระดาษจะพิมพ์ลายไม่เหมือนกัน มีไว้สำหรับให้ลูกค้าหยิบคนละแผ่น หลังจากสั่งเช็คบิล

   “ผมขอยืมสักห้าแผ่นได้มั้ยครับ”



   แม้เครื่องครัวจะสะอาดเอี่ยม แต่ฝีมือพ่อครัวไม่ได้ใหม่ตามไปด้วย เมตตานึกด่าตัวเองในใจที่เคยคิดดูถูกรสชาติจากสายตาที่เห็น

“อันนี้อร่อย” ว่าพลางชี้ไปที่แซลมอนชิ้นพอเหมาะ ที่คลุกเคล้ากับสมนุไพรไทยรสจัดจ้าน

   นักเขียนร่วมโต๊ะพยักหน้าหงึกๆ ว่าเห็นด้วย “อันนี้ด้วย”

   อันนี้ที่สิปป์ว่า ก็คือปลากะพงสามรสกรอบนอกนุ่มใน ราดด้วยซอสมะขามเปียก ซอสซีฟู้ด และซอสเม็กซิกัน ซึ่งเซฟการันตีว่าเด็ดจริง เป็น Signature ตัวเป้งของร้าน ใครมาเป็นต้องสั่งทุกราย

   นอกจากอาหารแล้ว ค็อกเทลสีสดก็น่าดึงดูดใจไม่แพ้กัน แต่น่าเสียดายที่เมตตาและสิปป์ศิลป์เป็นพวกไม่ดื่มทั้งคู่ สิปป์ศิลป์ไม่ดื่มแอลกอฮอล์ทุกชนิด แต่จิบอึกสองอึกพอให้รู้รสถ้าเป็นเวลาทำงาน เพราะเกลียดการโก่งคออาเจียนตอนเช้า ส่วนเมตตาไม่ดื่มค็อกเทล เพราะเมาง่ายแบบนับหนึ่งไม่ถึงสิบ แต่กับเหล้าเบียร์ล่ะถึงไหนถึงกัน



   งานวันนี้สำเร็จไปด้วยดี ตั้งแต่เริ่มถ่ายภาพจนถึงตอนนี้ ฝนก็ยังไม่ตกอีกเลย มีเพียงไอเย็นกับลมอ่อนๆ ที่พัดผ่านดาดฟ้าของร้านเท่านั้น ขณะกำลังล่ำลาผู้จัดการร้าน เด็กเสิร์ฟด้านในก็ถือกล่องไม้โบราณออกมา

   “เป็นของฝากเล็กๆ น้อยๆ จากทางร้านครับ” ผู้จัดการร้านแนะนำ พร้อมเปิดฝากล่องออก “เชิญคุณหยิบแนพกิ้นเสี่ยงทายครับ”
   สิปป์ศิลป์เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ แต่ก็ยอมล้วงมือไปหยิบวัตถุในกล่องแต่โดยดี ผู้จัดการร้านหันกล่องมาทางตากล้องอีกคน แต่เมตตาปฏิเสธ พร้อมเหตุผลว่า “เมื่อกี๊ผมแตะมือเค้าตอนหยิบแล้วครับ แผ่นเดียวกันได้”

   ‘เค้า’ ที่เมตตาว่าถึงกับทำหน้าเหวอ ผู้จัดการร้านหัวเราะใหญ่ ก่อนจะคืนกล่องไม้ให้เด็กเสิร์ฟนำไปเก็บตามเดิม

   เป็นเวลาสามทุ่มพอดีเมื่องานเสร็จสิ้น  และเพราะร้านอยู่ลึกเข้ามาในซอย สิปป์ศิลป์จึงต้องติดรถพ่อตากล้องสุดเซอร์ออกไปที่ถนนใหญ่ ก่อนจะโบกแท็กซี่กลับที่พักตนเอง ขากลับรถไม่หนาแน่นเท่าตอนมา ฝนทิ้งช่วงไปแล้ว แต่ถนนยังปรากฏรอยชื้นไม่จาง


   ขณะรอไฟแดง สิปป์ศิลป์ก็นึกขึ้นได้ว่ายังไม่ได้เปิดดูแนพกิ้นแผ่นนั้น จึงจัดการค้นกระเป๋าแล้วหยิบกระดาษเสี่ยงทายออกมา
   กระดาษทิชชู่เนื้อดีปรากฏลายอมยิ้มตาหยีๆ ชวนหมั่นไส้ เมื่อพาลนึกถึงใครบางคนที่ยิ้มเหมือนไอ้ตัวเหลืองในภาพ ข้อความข้างใต้บอกว่า ‘Lucky, Happy, smiley!” ก่อนสายตาจะเหลือบเห็นลายมือขยุกขยิกแสนคุ้นเคย

   ‘ยิ้มหน่อยครับแฟน’

    เชี่ยเมต! มึงเล่นกูแล้วไง!


TBC.

//สั้นตามสไตล์ - -" หน้าที่แล้วบอกว่าจะเปิดตัวทีมงานคนอื่นๆ ปรากฏว่าไอ่คนเขียนดูหน้าพลาด >.< มันหน้าต่อไปตะหาก แฮ่ :P

ที่ผ่านมา มีล็อคอินหน้าคุ้นๆ แว่บมาทักทายกันด้วย รู้สึกเป็นเกียรติและปลาบปลื้มอย่างมาก
(สารภาพว่าจำล็อคอินเพื่อนไม่ได้ จนเห็นว่าเป็นคนเขียนซีรีย์ฯ นี่แหละ ถึงรู้ เอิ๊กๆ)
ขอบคุณสำหรับทุกเมนต์เลยนะคะ รู้สึกมีกำลังใจในการเขียนจริงๆ

ด้วยรักอย่างแรง :)


//ขอนินทาส่วนตัวหน่อยเถอะ ตากล้องที่มาสัมภาษณ์วันนี้แม่งได้ลุคพี่เมตเบยยย แอร๊ยยยยย
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-12-2012 15:15:43 โดย lykar »

โจ๊กกุ้ง

  • บุคคลทั่วไป
ไม่อยากจะจิ้นแล้วเป็นแฟนกันจริงๆไปเลยสิบเมต

ออฟไลน์ rubymoona

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 864
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-5
ถ้าจะหวานขนาดนี้ละก็
ทิ้งแนนนี่แล้วมาคบกันซะเลยสิคะ!!!โดนตบทีสองทีเอ๊ง!
อายแทนศิลป์เลย จะกล้าไปกินร้านนี้อีกรอบไหมคะ!!!

ออฟไลน์ BitterSweet

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 247
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +719/-2
'เมื่อกี๊ผมแตะมือเค้าแล้ว'

ต๊ายยย ทำยังกะกรวดน้ำเลยนะย่ะคุณเมต
่ร่วมจิตร่วมใจกันดีจริงเชียว
อย่ามัวแต่สับขาหลอกชวนจิ้นให้เขวไปเขวมาอยู่เลย
ก็เป็นมันซะให้รู้แล้วรู้รอดกันจริง ๆ  หมดเรื่องค่ะ เจ๊ขอ!

น้องสิปป์นี่ดูมีอดีตมืดมนซับซ้อนซ่อนเงื่อนเหลือเกิน
อย่าดราม่ามากนะ เค้าไม่อยากเสียน้ำตา   :m15:

รอตัวละครปริศนาต่อไปอย่างใจจดจ่อ
ถ้าไม่ใช่สาววาย ก็ขอให้เป็นหนุ่มวายอีกคนหนึ่งเถอะ เพี้ยงง!!

*ฝากกอดคุณเพื่อนทิ้งท้ายแรง ๆ*  :กอด1:


ออฟไลน์ u_cosmos

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1114
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
พี่เมตเล่นเอาขนลุกพรึ่บพั่บ(ด้วยความอิจฉา)เลยค่ะ
โหยยย แนพกิ้นแบบนี้มัน..มัน...ฮื้มมมม
ขอลาค่ะ หยอกกันเล่นรึว่าจริงจังคะแบบนี้
(แอบหวังให้จริงจัง ฮ่าๆ)
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-10-2012 02:10:45 โดย u_cosmos »

ออฟไลน์ winndy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1166
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
คู่นี้มันน่ารักมาก ๆๆๆๆๆๆ ทำแบบนี้ไม่มีใจให้กันก็ไม่รู้จะว่าไงแล้ว
พระเอกขอพี่เมตเท่านั้นนะค๊ะ ได้โปรด

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด