Hear, Me (ตอนพิเศษ 290414 : Forget? Me? Not!!
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Hear, Me (ตอนพิเศษ 290414 : Forget? Me? Not!!  (อ่าน 388850 ครั้ง)

ออฟไลน์ PandP

  • Déjame vivir esa fantasía.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-0
    • http://www.facebook.com/iAMpingPINGping
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #300 เมื่อ17-03-2013 12:15:32 »

ขอบคุณสำหรับเรื่องสนุกๆและอบอุ่นมากๆเรื่องนี้นะคะ

รออ่านผลงานเรื่องต่อๆไปค่ะ

ออฟไลน์ TinyB

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 522
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-0
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #301 เมื่อ17-03-2013 17:22:02 »

เรื่องนี้อ่านมาราธอนมาก ว่างเป็นอ่านว่างเป็นอ่าน สนุกง่าา >.<~
พี่หนึ่งหล่อมาก หล่อทั้งกายและใจ เอาเป็นว่าทุกอย่างที่รวมเป็นพี่หนึ่งนั่นแหละ หล่อหมดเลย :laugh:
ส่วนเจมก็น่ารักดี ถึงบางครั้งเวลาเข้าใจอะไรผิดจะไม่ค่อยฟังพี่หนึ่งเดี๋ยวนั้นเลยก็เถอะ อย่างน้อยก็ยอมฟังในเวลาที่ตัวเองอารมณ์เย็นลงแล้ว

ชอบการเขียนเรื่องนี้นะ มีคำผิดน้อยด้วย อ่านแล้วลื่นไหลดี ขอบคุณที่แต่งให้อ่านนะ  :pig4: :กอด1:

ออฟไลน์ naamsomm

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 546
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-2
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #302 เมื่อ17-03-2013 18:50:00 »

 :-[

 อ่านจบแล้ว
อ่านแล้วหลงรักพี่หนึ่งมาก
แสนดีขนาดนี้หาได้จากแถวไหนคะเนี่ย
แล้วยิ่งคำว่า  ก็พี่รักของพี่นี่ 
เจอแบบนี้ก็ต้องยอมคุณชายเค้าแล้วจ้า

ชอบครอบครัวของน้องเจม  มากเลย  ทั้งคุณแม่ั่งพี่จิวเลย
(เหมือนเป็นลายเซ็นต์ของคนแต่งไปแล้ว เรื่องครอบครัวน่ารักแสนอบอุ่น- อ่านกี่ครั้งก็รู้สึกดี)

ส่วนอ๋อมแอ๋ม  เป็นคนที่น่าสงสารมากๆนะ
ถึงจะทำร้ายหนูอัญจนเราน้ำตาซึมก็เถอะ
น่าลงโทษด้วยการใส่พานส่งให้เจนนี่ มากๆ

รอตอนพิเศษนะคะ
ระหว่างรอขอกลับไปอ่านอีกรอบ    ชอบเรื่องนี้มากจริงๆ

omeye

  • บุคคลทั่วไป
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #303 เมื่อ19-03-2013 00:34:17 »

น่ารักมากคะ
สนุกมากด้วยยย

พี่หนึ่งแสนดีสุดๆๆๆๆเลยคะ

ออฟไลน์ reborn

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 686
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #304 เมื่อ19-03-2013 03:19:35 »

 o13

ออฟไลน์ NIMME

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 561
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #305 เมื่อ20-03-2013 09:51:09 »

ชอบๆ ชอบเรื่องนี้
อ่านแล้วอยากเจอผู้ชายแบบพี่หนึ่ง
พี่หนึ่งอบอุ่นมาก
ไม่ไหวๆ จะแดดิ้น :o8:

ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1887
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #306 เมื่อ20-03-2013 12:50:37 »

แม้จะเจอเรื่องร้ายๆ แต่เราก็ก้าวไปด้วยกัน
เคยผ่านการสูญเสียและผิดหวัง แต่ก็ยังลุกขึ้นได้

GEM'S BOY
FIRST'S BOY

พวกนายสุดยอด :กอด1:

ออฟไลน์ vanny

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 286
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-0
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #307 เมื่อ20-03-2013 14:21:02 »

พี่หนึ่ง สมกับเป็นที่หนึ่งในทุกๆ เรื่องจริงๆ

หาไม่ได้ง่ายๆ นะเนี่ย ครบสูตรสำเร็จขนาดนี้

ขอบคุณนะคะสำหรับนิยายน่ารักๆ อีกหนึ่งเรื่อง

 o13 o13 o13

ออฟไลน์ $VAN$

  • Moderator
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1743
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +307/-6
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (อัพเดท ตอนที่ 24 - 04/03/13)
«ตอบ #308 เมื่อ22-03-2013 11:06:40 »

เฮียคลินโคตรเพอร์เฟค หล่อ รวย เก่ง แสนดี น่ารัก ท่าเสยผมก็เท่ อิอิ
อิจฉาเจมมากกกกก ฮ่าๆๆ แต่เจมก็น่ารััก ง้องแง้ง ตลกดี
เรื่องสนุกดี อุปสรรคมีมาให้ฟันฝ่าเรื่อยๆ แบบชิวๆ
แต่เสียใจสุดตอนเจมโดนข่มขืน ดาร์กไปเลยอารมณ์นั้น ไม่น่าเลยจริงๆ
ขอบคุณสำหรับนิยายสนุกๆ แต่งมาให้อ่านอีกนะ ^^

บวกๆจ้า

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 188
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-3
Re:Hear, Me (Special)
«ตอบ #309 เมื่อ23-03-2013 23:25:54 »

 :mew2:Special :: if I couldn’t 



นัดกันที่ไหนไม่นัด มานัดที่งานสัมมนา เขาคิดอะไรอยู่ผมไม่รู้ รู้แต่ว่าผมคิดผิดที่มาตามนัด

“เจม เจม” ผมหันหาเสียงเรียก พอเห็นหน้าอีกฝ่ายก็หยุดรออยู่ที่หน้าประตูกระจกที่เลื่อนเปิดรอผมอยู่ก่อนแล้ว ช่างมัน ปล่อยมันเปิดเก้อซะมั่ง

“อะไรวะต้อม”

“มึงจะไปไหน?”

“เข้าไปงานสัมมนา”

“พี่ปูสั่งทำงานนี้หรอ?”

“เปล่า นัดแหล่งข่าว” ชิชะมาซีลอน โกหกเนียนรึเปล่าวะกู ผมยืนตาใสมองไอ้ต้อมที่ขมวดคิ้วสบมองตา แป๊บเดียวมันก็แหงนหน้ามองตะวันที่เริ่มคล้อยต่ำ แน่ล่ะสิ ตะวันตกดินมึงก็ต้องวิ่งจกตับเด็กกินแล้วสินะ

“งั้น กูกลับก่อนนะ เจอกันพรุ่งนี้ เข้าออฟฟิศรึเปล่าวะ?”

“อาจจะไม่ ดูก่อน”

“ค้างกับเฮียกูหรอ?”

“มึงเป็นพ่อกูหรอ? หน้ามึงไม่ผ่านนะทอมมี่ พ่อกูลูกครึ่งญี่ปุ่น ไม่ได้ใช่ครึ่งโดเรมอน” มันพะงาบปากยกอวัยวะสำคัญให้ผมแล้วก็เดินขากางไปจากหน้าอาคาร

วันนี้ผมมาตามงานตัวเลขการท่องเที่ยวและแนวโน้มในอนาคตที่ศูนย์ประชุมสำคัญของประเทศซึ่งเป็นสถานที่จัดงานมหกรรมท่องเที่ยวครับ มีงานแถลงข่าวก่อนเปิดงาน จากนั้นก็เป็นมหกรรมลดแหกตา อูยยยย ไม่เอา ไม่พูดดีกว่า

ไอ้ต้อมมาทำข่าว แล้วก็ทำสกู๊ปเก็บไว้ด้วย มันก็เลยเดินในงานด้วย แออัดชิบหายเลย ผมคงไม่บ่นหรอกถ้าแม่งไม่ลากผมไปด้วย ห่านี่!

ตกเย็น แทนที่จะได้มุ่งกลับบ้านเลย ก็ต้องมาแช่ก้นอยู่ที่อาคารใกล้ๆ ศูนย์ประชุม เพราะนายคฤณคนเก่งคนดีของโลกเขานิมิตอยากจะมาฟังสัมมนาหาความรู้เรื่องการลงทุนใส่กะบาลเพิ่ม

ดร.ที่บรรยายสัมมนาพิเศษสำหรับนักลงทุนที่เรียกตัวเองว่าวีไอ (VI) เป็นดร.คนโปรดของนายคฤณครับ อารมณ์รุ่นพี่พ่อ ยกให้เป็นพ่ออีกคนเลยก็ว่าได้

“เจม เจม” เรียกอีกแระ ชื่อนี้ฮิตหรอวะ? กูจดลิขสิทธิ์แม่งเลยดีมั้ย? ผมหันไปเหวี่ยงตามอง แต่ก็เจอรอยยิ้มให้อารมณ์เรื่อยๆ สไตรค์มากระแทกตาโครมใหญ่

ครับ เขาคือนายคฤณ ธีระเสถียร แฟนผมเอง

“เจม ทางนี้”

“เจมเห็นแล้วครับพี่หนึ่ง” ผมรีบบอกเพื่อระงับอาการยืนเท้าเอวที่หน้าเคาน์เตอร์ประชาสัมพันธ์แล้วผงกหัวเรียกผมยิกๆ

เดินผ่านเครื่องแสกนเส้นขนไปแล้วก็ต้องไปหยุดยืนตรงตรงหน้าเขา นี่นายคฤณคิดว่าตัวเองเป็นเสาธงที่ผมต้องยืนตรงทำความเคารพวันละ 2 รอบรึไง?
 
“ช้าจัง ทำไรอยู่ครับ”

“ก็เดินมาเรื่อยๆ รอแค่นี้ไม่ได้หรอครับ” เป็นไง ผมพัฒนาแล้วนะ เดี๋ยวนี้แซะเป็นนะขอบอก นายคฤณหัวเราะหึในลำคอตามสไตล์แล้วก็เหวี่ยงแขนกอดคอผม แล้วก็ดันให้เดินไปจ่อมยืนที่ป้ายบอกกิจกรรมที่จัดในอาคารนี้

ผมไม่รู้นี่ว่าสัมมนาที่เขาอยากฟังมันจัดที่ไหน อะไร ยังไง แล้วตัวอยากก็ขึ้นบันไดเลื่อนนำไปก่อนอีก พอโงหน้าโง่ๆ ขึ้นจากป้าย ก็เจอเขาเลื่อนห่างออกไกลออกไปทุกที

“เร็วสิหมาเจม” เขาเรียกอีกแล้วกางรอยยิ้มรอ ยิ้มอีกแล้ว ยิ้มทีไรก็แพ้ทุกที เห็นเขายิ้มทีไรก็ตามใจเขาแบบถวายทั้งตัวทั้งหัวทุกที ผมก้าวข้ามขั้นบันไดเลื่อนทีละ 2 ขั้น แป๊บเดียวก็ยืนอยู่เคียงกับเขา แล้วก็โดนกอดคอเพื่อพาเดินยังที่หมาย ที่อยู่ชั้น 3


นี่แหล่ะครับที่บอกว่าคิดผิดที่มาตามนัด

งานสัมมนาคนเยอะมาก!
แต่ก็ไม่ใช่ประเด็นที่ทำให้ผมหน้าหดเหลือนิ้วครึ่ง
ประเด็นคือ ในบรรดาคนที่มารวมกันจนเรียกว่าเยอะนั้น มีกลุ่มเพื่อนเขายกก๊วนเลย!

“เฮ้ย! ที่หนึ่ง” เขาไม่ได้เรียกผม แต่ผมก็หันไปด้วย ตาที่กลมป๊อกดำใสกิ๊งของผมพองขึ้นอัตโนมัติเมื่อเห็นคนเรียก

ไอ้พี่โป๊ะ! นายพีช พี่นำ!
ห่าเอ้ย! เลี่ยงแม่งเป็นเดือน สุดท้ายเขาก็ลากผมมาสังเวยเดอะแกงค์เขาจนได้

“เออ มาแล้ว จะเรียกให้ป๋าผมมารับไหว้พวกคุณหรอ?” ปากดีเหมือนกันนี่หว่า ผมเงยหน้านิดๆ มองหน้านายคฤณ อยากรู้ว่าจะวางสีหน้าแบบไหนถ้าถูกผมมองขู่

ผมบอกเขาหลายรอบแล้วว่าแกงค์ใครแกงค์มัน เพื่อนผมเคยถามถึงเขา ผมก็บอกเท่าที่โอกาสอำนาย แต่ไม่เคยบังคับขืนใจเขาให้ไปเปิดตัว หรือแจกนามบัตรกับกลุ่มเพื่อนผมเลย แต่ไอ้ต้อมนั่นกรณียกเว้น มันตั้งตัวเป็นหัวหน้าแฟนคลับนายคฤณไปนานแล้ว มันไม่เกี่ยว

“หลอกเจมมาหรอ” ผมถามเบาๆ ดึงแขนเขาเอาไว้ด้วย รั้งไว้เพื่อไม่ให้เขาเดินไปสมทบกับเพื่อนเขาเร็วนัก

“ไม่ได้หลอก พี่ก็บอกตรงๆ นะว่าอยากมาฟังสัมมนาที่นี่ แล้วเจมทำงานใกล้ๆ พอดี ก็กลับด้วยกันไง”
“พาลนะครับ” ด่ากูอีก ตุกติกแล้วโยนความผิดให้กูอีก เออ จำไว้!

ผมยู่ปากแล้วเดินตามหลังเขาไปไม่ใกล้นัก ยินเสียงทักทายกันแล้วก็แท็กมือกันตามสไตล์ เท่ห์กันชิบหายล่ะ แล้วปล่อยกูยืนเป็นหลุมอากาศท่ามกลางคนสูงเฉลี่ย 180 เซนต์เพื่ออะไร? ผมไม่ได้เตี้ยนะ แต่ไอ้รุ่นพี่พวกนี้มันสูงไปเท่านั้นแหล่ะ

“เจม หวัดดีครับ” พี่นำครับ เขาทักทายผมอย่างสุภาพสุดๆ เขายิ้มให้จนผมรู้สึกผ่อนคลาย แต่ก็นั่นแหล่ะ เขาเป็นหมอโรคจิต ย่อมรู้อยู่แล้วว่ากิริยาแบบไหนที่ทำให้คู่สนทนาไม่รู้สึกถูกคุกคาม

“เจม” เรียกเสียงพุ่งๆ แล้วก็ยิ้มให้ นายพีชครับ ผมยิ้มให้แต่ไม่ยกมือไหว้ เลิกไหว้แม่งแล้ว หลังๆ มานี่นายคฤณเล่าเรื่องนายพีชให้ฟังบ่อย นิสัยแม่งไม่ได้โตไปกว่าผมนักหรอก

“แห้ง” นี่แหล่ะครับ ตัวปัญหา พี่โป๊ะ เฮียโป๊ะ หรือไอ้โป๊ะ แล้วแต่ใครจะเรียก ผมเรียกชายคนนี้ในใจว่า “ไอ้พี่โป๊ะ” เพราะเขาชอบเขม่นผม ชอบจิกกัดผม โดยเฉพาะเรื่อง “ทำไมมึงหาได้เท่านี้วะที่หนึ่ง”

เกลียดแม่ง! เพื่อนมึงแหล่ะมาจีบกูก่อน นี่กูลดตัวคบด้วยหรอก ฮึ่ย!

“เงียบไปโป๊ะ!”
“เจมกินของว่างก่อนมั้ย?”

“ของมันว่างเปล่าแล้วมึงจะให้เด็กมึงแดกอะไร” สอดดดดดดด ผมเหล่มองแต่ไม่เถียงอะไร นายคฤณเล่าบ่อยๆ ว่าไอ้พี่โป๊ะเป็นคนจริงใจ รักเพื่อน พูดตรง หน้าแข็งยิ้มยาก แต่ตายแทนเพื่อนได้ ครับ ส่วนดีเลิศเลอมาก ส่วนเสียของนิสัยไอ้พี่คนนี้หรอครับ? นายคฤณบอกว่า “มันหวงพี่มาก ไม่รู้แม่งเป็นอะไร”

แล้วคนที่รับกรรมของการหวงเพื่อน ก็คือผม

นายคฤณดึงผมออกห่างจากเพื่อนแล้วพามาหย่อนไว้ในห้องสัมมนา ในห้องนี้บรรยากาศเป็นสีเขียวตามสีเก้าอี้เบาะนวมนุ่ม  แต่อารมณ์ผมไม่ได้ขจีตามนักหรอก เบื่ออ่ะ ทำไมผมต้องมาอยู่ใกล้ๆ คนที่แสดงออกชัดเจนมากว่าไม่ชอบหน้าผม

“ชาหรือกาแฟดี” เขาถามแล้วเตรียมจะผละออกไปข้างนอกอีกรอบ ผมส่ายหน้าปฏิเสธทุกอย่างให้รู้ว่าผมนอยด์มากแล้ว นายคฤณก็เลยนั่งลงข้างๆ ผมก่อน ส่วนเก้าอี้อีก 3 เบาะที่เขาลงชื่อจองเอาไว้ยังคงว่างเปล่า เพื่อนเขายังไม่เคลื่อนก้นกันเข้ามา

“ไม่ชอบไอ้โป๊ะใช่มั้ย อย่าใส่ใจเลย ปล่อยปากมันเถอะ”

“เจมได้ยินแล้ว พี่หนึ่งจะให้ปล่อยไปได้ไง”
“ถ้ามากับเพื่อนอยู่แล้วจะหนีบเจมมาด้วยทำไมครับ ก็ไม่เหงานี่”

“พี่ไม่ได้พาเจมมาด้วยเพื่อไม่ให้พี่เหงา แต่ให้เราอยู่ด้วยกันเยอะๆ ต่างหาก”
“กลับบ้านไปเจมก็นอน น้ำก็ไม่อาบ ร่างกายมันก็ปั่นป่วน”
“นั่งฟังอะไรเพลินๆ เปิดโลกทัศน์บ้าง หรือถ้าง่วงก็หลับไป แล้วเดี๋ยวไปกินอะไรอร่อยๆ จะได้นอนเป็นสุข”

“กว่าจะได้นอนเป็นสุข เจมก็ต้องทนฟังเพื่อนพี่หนึ่งเหน็บเจมอีก ไม่ชอบ”

“ทำเพื่อพี่หน่อยนะ”
“ไม่ได้เจอโป๊ะมันนานแล้ว นี่ผู้นำขุดมาได้ก็บุญแล้ว ให้มันขยับปากเถอะ เดี๋ยวลิ้นไก่มันเน่า” พูดแล้วก็ยิ้มรอ ผมหัวเราะนิดหน่อยให้เขาพอใจ นายคฤณจับหัวผมเขย่าแล้วก็เดินออกไปนอกห้อง ปล่อยให้ผมนั่งจิ้มไอโฟนคนเดียวเงียบๆ

เสียงจอแจเริ่มดังเข้าหูมากขึ้น คนเดินผ่านหัวผมไปมาจนเริ่มรู้สึกรำคาญก็เลยฟุบลงกับพนักที่ดึงขึ้นมาเป็นแผงโต๊ะได้ กำลังเคลิ้มๆ กับเสียงผู้คนก็ถูกเคาะหัว ผมเลยโงหัวขึ้นมองเพราะคิดว่าเป็นนายคฤณ

แต่ไม่ใช่ เขาไม่ได้กลับมาหาผมเป็นคนแรก

ไอ้พี่โป๊ะต่างหาก

“มองไรแห้ง หิวจนหลับรึไง ความอดทนต่ำจังว่ะ” วุ๊! นอนฟุบก็ผิด คนที่ไม่ถูกใจทำอะไรก็ผิดสินะ ผมเมินหน้าหนีอย่างไม่แคร์ แต่แม่งก็ยังหน้าด้านมาหย่อนตูดลงใกล้ๆ ผมอีก

“ถามน่ะ ไม่ได้ยินหรอ?”

“ได้ยิน แต่ไม่รู้ว่าพี่โป๊ะถามว่าอะไรกันแน่”

“นี่โง่หรือโง่วะแห้ง”

“.............”

“ยิ้มให้หน่อยจะจนลงหรอวะ?”

“ถ้าจนลงแล้วพี่โป๊ะจะรับผิดชอบมั้ยครับ”

“ไม่อ่ะ เพื่อนกูรับเลี้ยงมึงตลอดชีวิตแล้วนี่แห้ง” ไอ้ห่านี่แม่งเถื่อนว่ะ ผมครับกับมันทุกคำ เรียกพี่ทุกครั้ง แล้วดูแม่งดิ หน้าที่การงานก็ดี เป็นถึงเจ้าของบริษัทให้เช่าอุปกรณ์แสงสีสำหรับจัดอีเว้นท์ บริษัทพ่อมันก็เป็นนักจัดอีเว้นท์เซอร์ไพรส์โลก แล้วดูแม่งพูดจา

ผมทำหน้าตูมใส่แล้วก็ฟุบลงตามเดิม แต่แม่งกลับงัดหน้าผมขึ้นมาอย่างถือวิสาสะ ไอ้เหี้ย! กูไม่ชอบให้ใครมาจับเนื้อแตะตัวนะ! ผมสะบัดหน้าหนีแล้วจะลุกหนีซ้ำอีก แต่มันเสือกกดไหล่ขับแขนผมไว้แล้วยื่นหน้ามาหา

“กูพยายามผูกมิตรกับมึงแล้วนะครับ ไอ้น้องเจม”
“แต่กูว่ายังไงยังไง เพื่อนรักกูก็ต้องได้เมียที่ดีกว่ามึงล้านเท่า”
“แต่ก็นะ มันก็รักมึงชิบหาย ทั้งที่ไม่เห็นมีไรดีเลย กูก็เลยต้องช่วยสักหน่อย”

“.............”

“มึงมองหาแฟนใหม่ได้แล้ว กูจะทำให้มันเลิกกับมึงเอง”

“.............”

“มองหน้าทำไม ไม่พอใจก็พูด มึงก็คนพูดตรงเหมือนกันไม่ใช่หรอ?” ไอ้พี่โป๊ะท้าผม ยักคิ้วให้หงึกๆ อีกต่างหาก แม่งเอ้ย! กูว่ากูสงบแล้วนะ เสือกมากวนตีนกูทำไมเนี่ย

“ห๊ะ ห๊ะ! ไอ้แห้ง ไอ้ก๋องแก๋ง ไอ้น้องเจมขี้แย ไอ้ใบ้”

ผลั่ก!!
ผมชกแม่งคว่ำแบบไม่ยั้งแรงเลย แล้วยังใจกล้ายืนรอให้มันโงหัวขึ้นมามองหน้าอีกต่างหาก

“ไอ้เจม!”

“เรียกหาแม่มึงหรอ!” ผมตวาดลั่นแล้วก็หน้าหันเพราะโดนมันต่อยคืนบ้าง ห่าเอ้ย! เจ็บอ่ะ! น้ำตาแม่งเล็ดเลย พอเงยหน้าและตั้งหลักได้ก็งงเพราะตกเป็นเป้าสายตาจนได้ ผมเลิ่กลั่กหาทางออกให้กับตัวเองแล้วก็มีสวรรค์มาโปรด คนตัวสูงๆ แหวกกลุ่มคนที่ยืนมุงมองผมกับไอ้พี่โป๊ะเข้ามาหาผม เขาคว้าตัวผมไว้แล้วลากออกจากห้องประชุมที่จัดงานสัมมนาทันที

“เกิดอะไรขึ้นครับเจม?” อัศวินตัวสูงถามผม น่าประหลาดดีแท้ที่คนที่มาช่วยผมคนแรก ไม่ใช่นายคฤณ

“พี่นำ”

“นี่ไอ้โป๊ะมันต่อยเจมหรอ? มีเรื่องอะไรกันครับ บอกพี่นำสิ”

“..........”

“เจมครับ บอกมาเถอะครับ จะได้แก้ปัญหากันได้”

“เจมไม่ชอบพี่โป๊ะ ไม่อยากอยู่ใกล้ๆ เขาก็ไม่ชอบเจมเหมือนกัน มองกันไปมองกันมาก็เลยเขม่นแล้วต่อยกัน”
“แต่เจมต่อยเขาก่อน เพื่อนพี่ไม่ได้เริ่มรังแกเจมหรอครับ แต่ถ้าจะให้ไปขอโทษตอนนี้ เจมไม่ทำ!” ผมพูดรวดเดียวแล้วก็เดินลงบันไดเลื่อน ตั้งใจจะกลับบ้านให้มันรู้แล้วรู้รอด แต่ก็เพิ่งมาสำเหนียกว่าไปไหนไม่ได้ เพราะกระเป๋าและกระเป๋าตังค์ของผมยังอยู่ในห้องสัมมนานั้น

ห่วยแตกชิบหายล่ะชีวิต!

ผมยืนขยี้หัวตัวเองอย่างขัดใจอยู่ที่หน้าอาคาร ยามก็เมียงมองผมเหมือนเห็นคนบ้า แต่จะทำได้ไงได้ล่ะ กูต้องการที่ระบายอารมณ์ กูอยากกลับบ้านไปเตะลมบนเตียง แต่ไม่มีเงินกลับบ้านโว้ย!

“ไม่เจ็บหรอครับ?” เสียงนุ่มๆ ดังขึ้นด้านหลัง พี่นำเดินตามผมออกมา เขายังยิ้มให้ผมเหมือนเดิมทั้งที่ผมเพิ่งต่อยเพื่อนเขาจนหน้าคว่ำ

แล้วอีกคนที่ควรมาถามไถ่ผมว่าเกิดอะไรขึ้นล่ะ อยู่ไหน

“จะไปไหนครับ กลับบ้านหรอ? พี่ไปส่งเอามั้ย?”

“ไม่เป็นไรครับ เจมกลับเองได้” ผมโกหกออกไป พลางอธิษฐานขอให้โกหกไม่เนียน ขอให้เขาตื๊อไปส่งผมต่อ จะได้ปากเบาตอบตกลง เพราะผมก็ไม่รู้แล้วว่าสถานการณ์แบบนี้ผมจะกลับบ้านยังไงถ้าไม่พึ่งคนที่ยังไม่โผล่หน้ามาหาผมเสียที

“ให้พี่ไปส่งเถอะครับ”

“แล้ว...พี่หนึ่ง”

“ที่หนึ่งคุยกับโป๊ะอยู่น่ะ” เลือกเพื่อนสินะ เออสิ! ผมมันแค่แฟนนี่ นั่นเป็นตั้งเพื่อนสิบกว่าปี ผมจะไปเทียบชั้นไอ้ห่าโป๊ะแตกนั่นได้ไง!

“งั้น เจมรบกวนพี่นำทีนะครับ”

“ไม่รบกวนหรอก ดีเหมือนกัน ไปเยี่ยมแม่เจมด้วย ไม่ได้เจอท่านนานแล้ว” เออ จริงด้วย เขาเป็นลูกชายของอาหมอที่แม่ผมฝากฝังให้ช่วยกอบกู้จิตวิญญาณที่หายไปของผมกลับมา แม่ผมก็ต้องรู้จักนายรชตคนนี้ด้วยสิ


แต่ว่า....สุดท้ายแล้ว ขึ้นชื่อว่าเพื่อนนายคฤณก็ไม่น่าไว้ใจเหมือนนายคฤณนั่นแหล่ะ
ภารกิจของนายรชตก็คือ ดึงตัวผมไว้ก่อน รอให้นายคฤณกล่อมเพื่อน ตบตูดส่งเข้านอนแล้วค่อยมาหาผมทีหลัง

ตอนนี้ ผมเลยต้องนั่งหน้าหงิกอยู่ในเรโทรคาเฟ่ที่เขาพาผมมาฝากท้อง แล้วอาหารแม่งก็ไม่ได้หลากหลายให้เลือกเลย เบื่อแล้วนะ

“ไม่ทานล่ะครับเจม”

“ไหนล่ะครับบ้านเจม ไหนว่าจะไปส่งไง ทำไมให้มานั่งแกร่วในนี้ สุดท้ายพี่นำก็เข้าข้างเพื่อนเหมือนพี่หนึ่งนั่นแหล่ะ”

“เอ้า! ก็เพื่อนพี่นี่ครับ ทั้งที่หนึ่งทั้งโปรเลย” อย่างงครับ โปร หรือมือโปร คือชื่อเล่นไอ้เหี้ยพี่โป๊ะมัน ชิชะ! ชื่อโป๊ะน่ะดีแล้ว คนห่าอะไร อารมณ์ยังกะระเบิด สะกิดทีก็ตู้ม เออ จะว่าไปผมก็เพิ่งทิ้งระเบิดไว้ที่ซอกแก้มไอ้เหี้ยพี่โป๊ะเหมือนกันนี่หว่า แต่ผมทำไปเพราะถูกยั่วโมโหนะ ผมไม่ผิด!


กินยังไม่ถึง 5 คำ ดี นายคฤณก็เดินมาสมทบ ผมมองน้าเขานิดเดียวก็ก้มหน้ากินต่อ พี่นำก็เป็นเพื่อนที่ดีมากกกก แม่งจับหัวผม 2 ทีแล้วก็ตีจาก จิตใจแม่งทำด้วยไรว้า!

"เย็นรึยังครับ?" เสียงแมงหวี่ที่ไหนช่างน่ารำคาญเสียจริง!

"2 ทุ่มกว่า ค่ำแล้วครับ" ผมตอบยียวนทั้งที่รู้ว่าเย็นของเขาหมายถึงอะไร

"กินให้อิ่มก่อนเนอะ" ไม่เนอะด้วยอ่ะ ห่า! ผมไม่พูดอะไร ตั้งหน้าตั้งตากินมื้อเย็นที่เอนไปทางค่ำตุ้ยๆ แต่ก็ยังมีแก่ใจหยิบเกลือให้เขาตอนที่เขามองหา

สเต็กปลาของโปรดของเขาถูกสำเร็จโทษเกลี้ยงจาน แต่ของผมเหลือมันฝรั่งอยู่นิดนึง ตอนนี้ผมกำลังเมามันกับเฟรนช์ฟรายชิ้นอวบร้อนๆ ที่สั่งมาเพิ่ม

"โอเครึยัง ต้องกินทุกเมนูก่อนค่อยหายงอนหรอครับ?"

"เจมไม่ได้งอน เจมโกรธ"

"โกรธใครครับ"

"เพื่อนพี่หนึ่ง"

"นั่นสิ แล้วนี่ใช่เพื่อนพี่หนึ่งซะที่ไหน นี่พี่หนึ่งชัดๆ" กวนตีนเถอะ! ผมปาเฟรนช์ฟรายใส่หน้าอกเขา รายนี้ยิ้มเรี่ยราดเแล้วหยิบของกินปาเข้าปากตัวเองพลางเคี้ยวหยับๆ กวนตีนกูใช่มั้ย? ไม่ปาแม่งแล้ว!

"เจมครับ" แล้วก็แบบนี้ทุกที กูงอนทีคุณมึงก็เจมครับที รู้ว่าไม่ชอบมาเจอเพื่อนแม่งก็ยังไม่เลิกพยายาม

"......."

"หมาเจม"

"ครับ" กูนี่ชอบเป็นหมาเนอะ ผมเหลือกตามองเขาแล้วก็หันมองทางอื่นแทน นายคฤณเตะผมใต้โต๊ะ สาบานว่าเขากำลังง้อ? แล้วเขาก็เรียกบริกร จ่ายเงินสด แฟนกูรวยจัง 4000 กว่าบาททำมาค้อน ชิ!

แล้วผมก็โดนลากกลับรถที่จอดไว้ที่อาคารที่ผมก่อเหตุ ซึ่งผมจะไม่ฉุนเลยถ้า....

"อ้าว มาแล้วหรอ คืนนี้ค้างด้วยคนดิที่หนึ่ง" ไอ้เหี้ยพี่โป๊ะ มึงจะไม่จบกับกูใช่มั้ย!?!



สามคนผัวเมียมันเป็นงี้นี่เอง
ไอ้ห่าพี่โป๊ะแม่งโคตรกวนส้นตีน จากศูนย์ประชุมกลับคอนโดนายคฤณมันไม่ไกลเลย แต่ไอ้รุ่นพี่ตัวนี้สามารถทำให้ผมรู้สึกเหมือนกำลังเดินทางในระยะจากโลกถึงดาวพลูโต กูทุกข์มาก ปล่อยกูลงตรงแยกอโศกนี่แหล่ะ

“เอ้า เอ้า แล้วนี่เมียมึงคอเป็นผังผืดข้างเดียวหรือเส้นยึดวะนั่น หรืออยากออฟเด็กขายพวงมาลัย กูออกเงินให้เอาป่ะ?”

“โป๊ะ! ไหนมึงว่าล้อเล่นกับเจมไง ล้อเล่นห่าไรพูดจาหมาไม่แดก ให้เกียรติแฟนกูด้วย”

“ไม่เห็นจำเป็น เด็กมึงเยอะเกียรติเหลือเกินนะ เรียกร้องจัง”

“เจมไม่ได้เรียกร้องมึงก็เห็น น้องมันก็นั่งเงียบๆ มีแต่มึงแหล่ะที่พูดมาก” ผมเบะปากใส่ความมืด ตาผมแข็งเหมือนหมาบ้าก็ไม่เพี้ยน นี่ถ้ามันสะกิดตัวผมแม้แต่นิดเดียว ผมจะถอยเบาะไปทับให้แม่งกระดิกจู๋ไม่ได้เลย!

“แตะไม่ได้เลยนะ ตัวห่อทองไว้รึไง?”

“เออ! กูเอาเจมไปชุบทองมา มีปัญหาอะไรมั้ยโป๊ะ”

“ถ้ากูมีปัญหาล่ะที่หนึ่ง”

“มึงก็มาถกปัญหากับกู ไม่ใช่ปล่อยหมามาเหยียบตีนแฟนกูแบบนี้”
“หุบปากจนกว่าจะกูจะส่งเจมเสร็จ แล้วเดี๋ยวมึงกับกู เจอกัน”

“แล้วถ้ากูไม่หุบปากล่ะ จะเกิดอะไรขึ้นวะที่หนึ่ง มึงจะเลือกแฟนมึง จะเลิกคบกูรึไง?”

“ถ้ากูทำแบบนั้น มึงจะเป็นเสียใจจนเป็นหมันมั้ยล่ะ?” โอยยย ดูท่าจะไปกันใหญ่แฮะ ผมเหลือบมองหน้านายคฤณแล้วรู้ทันทีว่าอารมณ์โกรธจัดๆ ย้ายจากผมไปสู่เขาแล้วเรียบร้อย เขาขบฟันจนสันกรามขึ้นแนวนูน แต่นูนหนาแค่ไหนมองไม่ถนัดครับ

ไฟเขียวแล้ว นายคฤณออกรถอย่างไม่เร่งรีบเพราะติดคันหน้าอยู่ ส่วนนายมือโปรน่ะหรอ? มันเปรี้ยวกว่านั้นครับ พอนายคฤณออกรถ มันก็เปิดประตูผลั๊วะทันที!

“ไอ้โป๊ะ ขึ้นรถ!”

“ไม่ เชิญมึงเสวยสุขกับเด็กมือตามสบาย มึงไม่เลือกกูนี่ไอ้ห่า”
“เพิ่งรู้ว่าเกือบ 20 ปีที่ผ่านมาแม่งไร้ค่าลงได้เพราะผู้ชายแห้งๆ คนเดียว ไอ้ซีด! กูเกลียดมึง!” ท้ายประโยคนี่มันสาดข้ามพนักเบาะมากระแทกหน้าผม ผมถอนหายใจครั้งใหญ่แล้วหันมองนายคฤณ สายตาเขาเป็นห่วงเพื่อนมาก ผมก็เลยตัดสินใจให้

“พี่หนึ่งไปกับเพื่อนเถอะครับ เดี๋ยวเจมกลับบีทีเอส” พูดจบก็คว้ากระเป๋า เปิดประตูลงจากรถแลว้วเดินดุ่มข้ามถนนไปอย่างไม่กลัวตายทันที

เหลียวหลังมองอีกที เบนซ์สปอร์ตที่เคยยัดกันนั่ง 3 คนก็เคลื่อนตัวไปตามท้องถนนอย่างเชื่องช้า




บางที คนที่เอาแต่ใจมากไป คนที่นายคฤณเอาอกเอาใจมากไปอาจเป็นผม
จริงๆ แล้ว การที่เพื่อนเขางอนชิบหายวายป่วงแบบนี้ อาจผิดที่ผมจริงๆ ก็ได้

ผมนอนถอนหายใจบนเตียงตัวเองพร้อมยกแขนพาดวางบนหน้าผาก ถ้าแม่เห็นผมนอนท่านี้ต้องยกมือตีรัวๆ แน่ เพราะมันเป็นกิริยาที่ทำให้ลางร้ายเกิด

แต่ผมนอนคนเดียว เพราะงั้น จะนอนท่ายากแค่ไหนก็ทำเถอะ
ผมไม่รู้จะปรึกษาปัญหานี้กับใคร ก่อนหน้านี้ แม้จะมีทะเลาะกันบ้างแต่มันเป็นเรื่องเล็กน้อยมาก อาทิเช่น ผมยังไม่หิวแต่เขาบังคับให้กิน ยังไม่ง่วงแต่บังคับให้นอน ยังอยากปั่นงานต่อแต่เขากลับฉุดกระชากลากผมไปเที่ยวทะเล ไปดำน้ำดูปะการังทั้งที่ตาผมจะปิดแหล่ไม่ปิดแหล่

เราไม่เคยทะเลาะกันด้วยเหตุผลว่าคนใกล้ตัวไม่ชอบหน้า
แล้วผมจะสะสางปัญหานี้ยังไง?
ตอนที่ไอ้แอมมาป้วนเปี้ยนใกล้ๆ นายคฤณบอกกับหัวใจตัวเองว่ายังไงมั่งนะ?

และแล้ว โทรศัพท์ผมก็ฟื้นคืนชีพอีกครั้ง มันเรืองแสงอย่างน่าอัศจรรย์ อืม ขอโทษครับ มันก็ไม่ได้อัศจรรย์อะไรมากหรอก พอดีปิดไฟกล่อมตาตัวเองหมดห้องแล้วไง แล้วไอ้แสงหน้าจอมันพุ่งมาก็เลยตกใจนิดหน่อย

ผมหยิบไอโฟนมาดูว่ามันเรียกร้องอะไร ไม่อยากคิดว่านายคฤณติดต่อมา เพราะเดี๋ยวจะกลายเป็นว่านังทามาก๊อตจิแค่ปวดขี้

“หือ?” ผมขมวดคิ้วอยู่กับตัวเองพลางกดดูรูปที่มีคนส่งมาให้ทัน

แล้วก็งานเข้าสิ
รูปที่ผมได้รับคือรูปนายคฤณมีผู้หญิงนั่งตัก น่าจะในผับ ไม่ได้นั่งแค่คนเดียวด้วย
อืมมมมม
แม้จะรู้ทันว่าคนที่ส่งมาไม่ใช่เขา แล้วที่เขาต้องไปที่นั่นก็เพราะเพื่อนอย่างนายมือโปร แต่ผมก็อดรู้สึกหึงหวงคนของผมขึ้นมาไม่ได้

เอาไงดีล่ะ?
ผมจะทำยังไงดี?
ตามไปเอาเรื่องดีมั้ย?

ยังไม่ทันได้รวบรวมเหตุผลเพื่อหาหนทางแก้ปัญหาดีนัก ผมก็กดโทรศัพท์หาใครคนหนึ่งที่ผมคิดว่าเขาต้องช่วยผมได้

“พี่นำครับ นอนรึยัง เจมมีเรื่องอยากรบกวน”




TBC


ฮี่ๆ จริงๆ แล้วเราไม่ถนัดเรื่องการแต่งตอนพิเศษเลยค่ะ
แต่เห็นหลายคนบอกว่าคงคิดถึงพี่หนึ่งกับเจม ก็เลยลองเขียนอีกหน้าหนึ่งของความรักคนคู่นี้มาฝาก

รบกวนติดตามต่อในพาร์ทจบนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-03-2013 19:25:09 โดย kajidrid »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re:Hear, Me (Special)
« ตอบ #309 เมื่อ: 23-03-2013 23:25:54 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ PandP

  • Déjame vivir esa fantasía.
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1171
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-0
    • http://www.facebook.com/iAMpingPINGping
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #310 เมื่อ24-03-2013 00:03:33 »

เราว่าเจมไม่เห็นต้องดิ้นตามที่พี่โป๊ะยุเลย คิดซะว่าเค้าก็ทำได้แค่พูด
ถ้ามีอะไรที่เจมรู้สึกว่าแรงไป ก็ควรให้พี่หนึ่งรับรู้และไปเคลียร์กับเพื่อนเค้าเอง
ใครจะหาว่าฟ้องหรืออะไรก็ช่าง ในเมื่ออีกฝ่ายเริ่มก่อน เราจะตอบโต้ยังไงก็เรื่องของเรา
ถ้าน้องเจมนิ่งอีกซักนิด หรือสร้างโอกาสให้พี่หนึ่งได้ยินสิ่งที่พี่โป๊ะชอบกรอกหูเจม
เจมก็ไม่ต้องไปเคลียร์อะไรเองแล้ว เพราะรับรองพี่หนึ่งต้องจัดการให้แน่ๆ
การคบกัน ไม่ได้ขึ้นอยู่กับว่าแสดงออกว่ารู้สึกยังไงเท่านั้น 
แต่เป็นการวางตัวให้อีกฝ่ายรู้ด้วยว่าควรปฏิบัติต่อเราอย่างไร
เค้าจะเกรงใจ ยั่วยุ งอนง้อหรือข่มเราก็ขึ้นอยู่กับการวางตัวของเรา


ออฟไลน์ CHIVAS

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 473
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #311 เมื่อ24-03-2013 00:14:54 »

เอาโป๊ะไปเก็บคร่าาาาาาาาาาาาาาาาา  :fire:หวังทำให้ครอบครัวเค้าแตกแยกแบบนี้มันบาปน้าาาาาาา :angry2:
แต่โป๊ะ ทำไปเพราะมีจุดประสงค์อื่นรึเปล่านะ ติดตามๆค่ะ
แต่ถ้าเรเาป็นเจมก็คงโมโหอ่ะ หมากัดไม่เลือกที่แบบนี้ แอร๊ยยยย

คิดถึงหมาเจมกับพี่หนึ่งมากค่ะ ^^

ออฟไลน์ patchylove

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1589
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +134/-4
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #312 เมื่อ24-03-2013 00:51:33 »

มือโปรนิสัยแย่เลยนะ ไม่ไหว ๆๆๆๆๆ :z6:

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #313 เมื่อ24-03-2013 01:15:55 »

แว๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก




ไมเป็นงี้

ออฟไลน์ andear

  • ยาราไนก๊ะ ??
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 841
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #314 เมื่อ24-03-2013 01:20:18 »

ไอ้โป๊ะเอ๊ย  :beat: :beat: :beat: :beat:

ออฟไลน์ fuku

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4516
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +461/-19
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #315 เมื่อ24-03-2013 01:29:39 »

แปลกๆ นะเพื่อนแบบนี้ ไม่ใช่หวงแล้วนี่มันหึง
ทำตัวเป็นเมียเก่าไปได้

lovely1714

  • บุคคลทั่วไป
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #316 เมื่อ24-03-2013 01:54:19 »

โป๊ะชอบที่หนึ่งหรือป่าวห่วงจังเลนะ

ออฟไลน์ P★RiTŸ

  • he's mine
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-5
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #317 เมื่อ24-03-2013 02:21:18 »

ทำตัวยิ่งกว่าเมียซะอีกนะเนี้ย ไอ้พี่โป๊ะ  :z6:

ออฟไลน์ hobazaki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #318 เมื่อ24-03-2013 02:45:59 »

นี่คิดว่าเหตุผลที่โป๊ะทำเป็นเพราะชอบพีหนึ่งแล้วนะเพือนบ้าอะไรจะหวงขนาดนี้ พี่หนึ่งก็เหมือนกัน เห็นอยู่ว่าน้องโดนว่าขนาดไหน ยังจะไม่ง้ออีกหึ เดี๋ยวยุเจมให้หาแฟนใหม่เลย

ออฟไลน์ พลอยสวย

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +232/-5
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #319 เมื่อ24-03-2013 04:51:11 »

 :z6: ไอ้พี่โป๊ะมันแอบชอบพี่หนึ่งป่ะวะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
« ตอบ #319 เมื่อ: 24-03-2013 04:51:11 »





ออฟไลน์ Zelsy

  • เพราะ "รัก" คำเดียวเท่านั้น
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1887
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +191/-2
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #320 เมื่อ24-03-2013 08:56:22 »

ประทานโทษนะครับ

เพื่อนนะครับ ไม่ใช่ผัว!!! หวงอยู่นั่น ตามจีบเขาแล้วเขาไม่เอาหรอครับ ปั๊ดโธ่!!

ขออนุญาตตบครับ

ออฟไลน์ panari

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 554
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +38/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #321 เมื่อ24-03-2013 09:22:09 »

ไอ้พี่โป๊ะแตกน่าเตะมากกกกกก.

ออฟไลน์ river

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2440
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +229/-3
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #322 เมื่อ24-03-2013 17:13:19 »

แอบสงสัยปฏิกิริยาไอ้พี่โป๊ะ
ชักจะยังไงๆนะ

ออฟไลน์ Donaldye

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 563
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +69/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #323 เมื่อ24-03-2013 17:34:39 »

ไอ้เหี้-พี่โป๊ะ!!!!!!!  :z6:

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4397
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #324 เมื่อ24-03-2013 21:34:31 »

พี่โป๊ะมันสันดานเป็นแบบนี้หรือมันอยากทดสอบอะไรน้องเจมกันแน่
ปากเสียอิ๊บอ๊าย แต่ละคำมีแต่เหน็บแนม อย่างงี้เจมจะไปอยากเจอได้ไงล่ะ
แต่พี่หนึ่งในฐานะคนกลางก็ต้องอยากให้สองคนดี ๆ กันอยู่แล้ว
แต่ถึงกับจะบอกให้เลิกกันนี่ไม่ไหวนะ ก้าวก่าย เพื่อนรักใครก็เป็นสิทธิของเค้ามั้ยอ่ะ
แล้วส่งภาพไรมาเนี้ย สร้างความร้าวฉานคืองานของแกรึไงอีพี่โป๊ะ อยากพ่นไฟใ่ส่  :m31:

ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ ปี้ปี้ปี้~PalmY

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +273/-1
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #325 เมื่อ25-03-2013 00:50:24 »

พี่โป๊ะ ทำไมทำงี้... น่าจะมีอะไรกับเจมแน่นอนนเลยยย

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 188
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-3
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (พิเศษตอนจบ)
«ตอบ #326 เมื่อ25-03-2013 23:55:14 »

Hear, Me

Special - part2



จากที่จะมาดูมาเสือกให้เห็นกับตา กลับกลายเป็นว่าผมต้องปิดตากินโค้กอยู่ในผับเดียวกับที่นายคฤณสิงสถิตย์ เขายังไม่เห็นผม แต่อีกเดี๋ยวคงรู้ว่าผมมา ก็ผมมากับนายรชตเพื่อนเขา ผมจะเป็นเสียงข้างมากได้ยังไง

"ทานสแนคมั้ยครับเจม"
"น้องแจมอยู่ตรงนี้แหล่ะ โซนอื่นคนเยอะ บุหรี่อีก" เขาแย้งเมื่อผมทำท่าจะลุกจากเก้าอี้ ฮือออ ปล่อยกูขยับมั่งเถอะ กูไม่ลุกไปรูดเสาหรอก กูสัญญา

ผมหันไปทำสายตาน่าสงสารให้พี่นำมอง เขาจึงปล่อยแขนผมแล้วถามอีกรอบ
"จะไปหาที่หนึ่งหรอครับ"

"เปล่าครับ เจมแค่อยากเข้าห้องน้ำ"

"โอเค ไปคนเดียวได้มั้ย หืม?" สายตานี่... ผมไม่อยากคิดเข้าข้างตัวเอง ช่างมันเถอะ

"ได้ครับ" ถ้าไม่นับไอ้พี่โป๊ะแตก กลุ่มแกงค์สนิทของนายคฤณเอ็นดูผมมาก ดูแลเหมือนเลี้ยงเด็ก 5 ขวบ ผมแยกตัวจากนายรชตเพื่อไปห้องน้ำ แต่สายตายังมองไปยังโต๊ะที่นายคฤณนั่งประกบแม่สาวดูมมาจาเร่

ผมไม่หึงนะ แค่หวงนิดๆ แต่ห่วงมากกว่า หน้าตาเขาง่วงมาก ตรงหน้าก็มีแต่แก้วเหล้า นายมือโปรนี่ก็นั่งไม่ห่าง แต่มีสาวเป็นแต้มสะสมมากกว่า แล้วถ้าเขาเมาหัวทิ่ม งอแงอยากนอนแม่งตรงนั้นแล้วกกกอดใครมั่วๆ ผมจะทำยังไงล่ะ กอดเขาเป็นของผมนะ ผมไม่คิดแบ่งใครด้วย

"แล้วมาบอกให้กูหยุดดื่ม ดูคุณมึงสิครบ ดู ดู" ผมส่งเสียงบ่นๆ ในห้องน้ำ ล้างมือแล้วก็เดินออกมาตามปกติ แต่นะ ชีวิตมันจะไม่ปกติ อยากปกติให้ตายก็ไม่ได้ดั่งหวัง

"ตัวเล็ก หวัดดีครับ" เฮ้ย!!! ผู้ ชาย ทัก กู หน้า ห้อง น้ำ เฮ้ย! ผมกดชักโครกนะ แล้วก็แค่ฉี่เองด้วย!

"........"

"มาคนเดียวหรอครับ"

"มากับพี่ครับ" ผมตอบอย่างสุภาพแล้วจะเดินหนี แต่มันก็เดินตามผมมาเรื่อยๆ หน้าด้านตามมาถึงโต๊ะเลยด้วยนายรชตมองผมงงๆ ผมก็เลยหน้ามึนบอกไปว่า "เขาตามมาเองครับ" แล้วก็นั่งนิ่ง

วิธีจัดการกับคนแปลกปลอมของนายรชตตรงแหน่วมาก เขาแค่พูดยาวๆ ว่า "คุณมีธุระกับน้องผมยามวิกาล ในสถานที่ไม่น่าไว้ใจหรอครับ พูดมาตอนนี้ ไม่มีอะไรจะพูดก็กลับไปอย่างสุภาพด้วย อ้อ! เลิกมองด้วยครับ น้องผมไม่ใช่เกย์ แต่แฟนมันจ้องอยู่โน่น"

คำว่าโน่น ไอ้ตัวแปลกปลอมไม่ได้หันมองตามหรอก แต่ผมนี่แหล่ะที่มอง แล้วเราก็สบตากันปิ๊งปั๊งจนได้

นายคฤณจ้องอยู่จริงๆ จ้องตาดุๆ ด้วย

กูผิดอะไร? กูแค่ไปเยี่ยว มันตามมาเองนะ!

หันมาอีกทีก็เจอนายรชตยิ้มรอ ไอ้ห่าเซอร์ผมยาวนั่นเปิดตูดไปไหนแล้วไม่รู้ ผมยิ้มขอบคุณแล้วก็ดื่มโค้กต่อ กินถั่วที่แพงกว่าตลาดยามกลางวันไปพลาง คุยกับนายรชตไปพลาง แต่ไม่ลืมเหล่มองนายคฤณเป็นระยะ

เขามึนมากแล้ว ง่วงมากด้วย วัดจากอาการสะบัดทุกสัมผัสออกจากร่างกายแล้วไหลตัวพิงพนักโซฟาสีดำ นี่ถ้าพ่อคุณเขาหลับจริง แม่สาวดูมดูมกระเด็นแน่ อย่าลืมครับว่าเขาดิ้น

ผมหัวเราะในลำคอเพราะขำที่เขาทำท่าจะหลับไปดื้อๆ แต่แล้วรอยยิ้มผมก็หุบลงเมื่อเห็นนายมือโปรหันมองผม แล้วบรรจงยกตัวนายคฤณให้มานอนซบไหล่เขาแทน

อะ....อะไรวะเนี่ย?

"พี่นำครับ คืออ เห็นเหมือน"

"ครับ? อะไรหรอ?" สีหน้างงๆ ของนายรชตทำให้ผมไม่พูดอะไรต่อ ผมหันมองอีกครั้ง สิ่งที่ผมเห็นก็ไม่เปลี่ยน

นายมือโปรโอบไหล่นายคฤณที่ซุกหัวไหล่เพื่อนหลับไป
หรือว่า คนที่ดีกว่าผม คนที่นายคฤณควรรักและใส่ใจ คนที่นายมือโปรหวงแหนพื้นที่เอาไว้ให้ ก็คือเขาเอง

โอแม่เจ้า!!!!
กูรับไม่ได้ มึงไม่เข้าข่ายน่าเอ็นดูเลยครับไอ้พี่โป๊ะ!
หน้าตามึงหล่อโหดเหี้ยมเถอะ ไอ้พี่โป๊ะ!!!


กูขนลุกซู่ๆ ฮือออออ เอามือมึงออกจากพี่หนึ่งของกูเดี๋ยวนี้นะเว้ย!
ไอ้ที่ไม่หึงๆ นี่ไม่หึงกับผู้หญิงนะครับ เพราะประวัตินายคฤณไม่เคยเจ้าชู้ ผู้หญิงที่มาจุ๊กกรูก็มาหาเขาเองทั้งนั้น แต่กับผู้ชายนี่ ไอ้พี่หนึ่งมันก็ดึงดูดได้ไม่แพ้กัน แล้วมันก็รักผมซึ่งเป็นผู้ชาย

ยอมรับเลยว่าโคตรระแวง แล้วไหนจะอาการหวงเพื่อนจนเกลียดผมอีก ไอ้พี่โป๊ะ มึงไม่ผ่านมาตรฐานวายของโลก! หยุดกอดแฟนกูเดี๋ยวนี้ ไอ้เหี้ย ไอ้บึก ไอ้อกหนา มึทำให้นายคฤณผู้เลอค่าดูเป็นเด็กน้อยวัยใสมากเลยเหอะ มึงหยุด! ได้โปรดดดดดด

"เจม เป็นอะไรครับ"

"พี่นำ พี่โป๊ะชอบพี่หนึ่งอ่ะ! เฮ้ย! พี่โป๊ะรักเพื่อนตัวเองอ่ะ!!" ผมโพล่งสิ่งที่คิดออกมา ซึ่งทำเอานายรชตที่เยือกเย็นตกใจตาโต เขาหันควับมองเพื่อนตัวเองแล้วหันอีกควับมามองหน้าผม สีหน้าผมคงแย่มาก เขาถึงได้ลูบแก้มแล้วตบเบาๆ

"คิดบ้าอะไรครับเจม โป๊ะมันยังลืมผู้หญิงคนแรกของมันไม่ได้ จะมารักใครอีกได้ไง ยิ่งกับที่หนึ่งแล้ว ไม่มีทาง"

"แต่!"

"นั่นเพื่อนพี่นะ พี่รู้จักทั้งคู่ร่วม 20 ปีแล้วนะครับน้องเจม"

"ก็เจมเห็น"

"มนุษย์ไม่ได้เป็นตามที่ถูกมองเห็นหรอก ไม่มีอะไรหรอกครับ"
"ที่หนึ่งเมามากแล้ว เจมพากลับทีนะ เดี๋ยวพี่จัดการโปรเอง"

"พี่โป๊ะคงยอมหรอก"

"พี่บอกว่าพี่จัดการเองไงครับ ไปสิ พาที่หนึ่งกลับคอนโด"
"สิครับ" แม้ว่าสิจะมาในรูปแบบสุภาพชน ผมก็เกลียดมันอยู่ดี ไอ้ขี้บังคับ!

นี่ผมไม่ได้หวงหึงอะไรมากนะ และที่รี่มาหิ้วปีกนายคฤณเพื่อดึงตัวเขามาประคองไว้ก็เพราะไอ้สิมันบังคับต่างหาก พอเสียคนเลอค่าจากมือ ไอ้พี่โป๊ะก็มองผมตาขวาง

"มาไม? เอาที่หนึ่งมานี่ จะพามันไปส่ง"

"ผมพาไปเองได้ครับ ผมดูแลพี่หนึ่งได้"

"หึ! ตัวเท่าเมี่ยง!" มันปรามาสแล้วรั้งตัวนายคฤณไปพลางผลักผมจนล้ม เสียงร้องผวาของผมทำให้นายคฤณสติตื่น เขายันไหล่เพื่อนออกแล้วย่อตัวลงมาหาผมแทน

"เจม เจ็บมั้ยครับ"

"ล้มนิดหน่อย อย่าสำออย" กูยังไม่ทันแม้แต่จะกระพริบตาเถอะ! ผมไม่สนไอ้พี่โป๊ะ แต่เลือกจะยิ้มให้พี่หนึ่งแทน

"กลับกันนะครับ เจมมารับ"
"พี่หนึ่งทั้งง่วงทั้งเมา"

"อืมมมม พี่ง่วงมาก อยากนอนแล้ว นอนที่ไหนกันดี"

"กลับห้องเจมนะ"

"มีห้องกับเขาด้วยหรอ ถ้าจะริพาเพื่อนกูเปิดม่านรูดก็หยุดคิดเลย"
"ป่ะ ที่หนึ่ง กูไปส่ง"

"เจมมารับกูแล้ว กูจะกลับกับน้องมัน"

"กลับห้องกูสบายกว่า"

"พี่หนึ่ง ไปกับเจมเถอะ" ผมผสมโรงศึกยื้อยุดผู้ชายเลอค่าด้วยอีกปาก และมันคงน่ารำคาญเต็มทน นายรชตจึงได้ดึงนายคฤณไปยึดไว้ติดตัว แล้วสั่งผมกับไอ้พี่โป๊ะว่า "กลับห้องไอ้หนึ่งหมดนี่แหล่ะ เถียงกันจนกูของขึ้นแล้วนะ!!"

อูยยย หมอจิตปี๊ดแตก!!


แล้วไงล่ะ แล้วก็อัดกันอยู่ในคอนโดนายคฤณด้วยสภาพไม่มีใครอยากพูด หรือถ้ามีใครพูดอะไรมา ก็เดาได้ว่าไม่มีใครอยากฟัง

“เจมไปอาบน้ำแล้วนอนเถอะ”
“เพื่อนพี่เดี๋ยวพี่ดูแลเอง” โถถถ เอาตัวให้รอดก่อนเถอะครับคุณมึง ผมหันมองนายคฤณที่หน้ามึนๆ ตาง่วงๆ แล้วก็ยิ้มให้แกนๆ

“ไม่เป็นไรครับ พี่ดูแลเพื่อนพี่ เดี๋ยวเจมดูแลพี่หนึ่งอีกที”

“เอาหน้า” ไม่ต้องหันมองก็รู้ว่าผู้ใดสอดปาก ผมเบ้หน้าแล้วก็เดินไปเอาน้ำเปล่าให้นายรชตที่ยืนกอดอกมองนายมือโปรทั่นั่งนิ่งที่โซฟา ส่วนนายคฤณก็ยืนเท้าเอวทำหน้าง่วงๆ มองเพื่อนตัวเด็ดอยู่เหมือนกัน

อืมม ยืนกันหมด ไอ้ผมก็เมื่อยๆ ก็เลยเดินไปนั่งที่เคาน์เตอร์เครื่องดื่มแทน

“เอาล่ะ ผมว่าคุณต้องพูดตรงๆ แล้วนะ”
“อาการคุณหนักเกินไปแล้วโปร”
“บอกมาสิ ไม่ชอบเจมเพราะอะไร? เจมมีอะไรไม่ดีนักหรอ? แจกแจงมา”
“แล้วก็ไม่ต้องเหน็บแนมอะไรเจมอีก ผมทนอะไรพรรค์นี้ไม่ได้” อย่าคิดว่านี่คือคำพูดเท่ๆ จากนายคฤณนะครับ พี่นำทั้งนั้น ผมสะดุ้งนิดหน่อยเพราะถูกระบุในบทสนทนา  3 หน่อหันมองผมที่จะกระดึ๊บไปหลบในห้องนอน พอโดนจ้อง ผมก็เลยต้องกดก้นลงนั่งตามเดิม รู้งี้ไปนอนตั้งแต่ที่นายคฤณไล่ก็ดีหรอก

“ไม่ชอบก็คือไม่ชอบ ทำไมคุณต้องอยากรู้”

“เพราะผม....” นายรชตพูดค้างไว้เท่านั้น เขาถอดถอนลมหายใจเสียจนตัวดูค้อมลง นั่นสิ ทำไมพี่นำต้องอยากรู้ นายคฤณควรอยากรู้ที่สุดไม่ใช่หรอ?

“พอเถอะนำ ผมคุยเอง”
“แฟนผม” รู้งานเสียทีแฟนกู ผมหูผึ่งและหันมองนายคฤณเล็กน้อย เขามองผมแป๊บเดียวก็กดตาต่ำมองเพื่อนที่นั่งกุมหัวตัวเองที่โซฟาอันนุ่มนิ่ม โซฟาที่ผมแสนรักเพราะแม่งนอนหลับสบายชิบหาย

“โป๊ะ พูดมาตรงๆ อย่างที่นำว่าน่ะดีแล้ว”
“กูก็ไม่เข้าใจ ไม่มีใครเข้าใจมึงเรื่องนี้ถ้ามึงไม่พูด”
“ทำไมมึงไม่ชอบแฟนกู”
“แต่กูบอกไว้ก่อนนะ ต่อให้กูรู้เหตุผลแล้ว ความรู้สึกกูก็ไม่เปลี่ยน กูเคยรักของกูยังไง กูก็รักของกูเหมือนเดิม”
“ไม่มีอะไรเปลี่ยนกูได้”
“ที่ต้องพูดกับมึงเรื่องนี้ก็เพื่อตัวมึงเอง คนที่ทุกข์ที่สุดก็มึงทั้งนั้น กูไม่เคยสะทกอะไรอยู่แล้ว”
“ถ้ากูจะเดือดร้อน ก็คงเรื่องเพื่อนกูชอบแฟนกูนี่แหล่ะ” อืม เหล่มองพี่นำทำไมวะ ผมมองตามสายตานายคฤณ แล้วก็ได้เห็นคาตาว่าพี่นำก็จ้องตานายคฤณกลับเหมือนกัน

“ถ้ามึงอยากรู้นัก กูบอกมึงตรงๆ ก็ได้หนึ่ง”
“มันทำให้มึงลืมแพร”
“ถ้าไม่มีมัน มีหรอที่มึงจะลืมความรู้สึกลูกแพร”

ผมหันมองนายคฤณทันที
เหตุผลไอ้พี่โป๊ะโพล่งออกมามันตำใจลึกว่าเสี้ยนตำตีนเสียอีก สีหน้าเขาไม่สู้ดีเท่าไหร่ และก็แน่นอนว่าเขาหันมองผม

“เจมครับ เข้าห้องไปก่อนนะ”

“จะไล่มันไปทำไม ในเมื่อมึงอยากรู้กูก็บอก และไหนๆ กูก็จะบอก กูก็อยากให้มันรู้ด้วย”
“กูเกลียดมัน ก็เพราะมันทำให้มึงลืมลูกแพร ลืมผู้หญิงที่รักมึงถวายหัว ลืมผู้หญิงที่รักมึงและเลือกจะตายเพราะมึงไม่รักตอบ”

“..............”

“รู้เหตุผลกูแล้ว มึงยังกล้ารักมันต่อหรอที่หนึ่ง”
“มึงยังจะกล้าลืมลูกแพรแล้วมีความสุขต่อไปกับไอ้เด็กห่านี่หรอ!”

ผลั่ก!!
ไอ้พี่โป๊ะหน้าหันตามแรงหมัดทันที ผมเองยังมองไม่ทันเลยว่านายคฤณชกเพื่อนด้วยท่วงท่าเท่แค่ไหน สะดุ้งอีกทีก็ตอนที่เขาต่อยเพื่อนตัวเองไปแล้ว

“หนึ่ง” พี่นำเป็นคนเรียกสติเพื่อน ผู้รอบรู้ของผมนั่งลงข้างๆ นายมือโปรแล้วส่งสายตาห้ามพี่หนึ่งต่อยเพื่อนเพิ่มอีกหมัด

“อย่าใช้คำแบบนี้กับเจม”
“น้องมันไม่เกี่ยวตั้งแต่ต้น”

“ไอ้ซีด ได้ยินมั้ย? มึงมันคนนอกว่ะ มึงออกไปซะทีสิ ออกไป ไป!!!”

ผมสะดุ้งเพราะเสียงตะคอก จู่ๆ ตัวก็สั่นขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้ ผมแม่งขี้ป๊อดชะมัดเลย แต่ผมจะไม่ไปไหนเด็ดขาด ไม่ว่าใครจะมองว่าผมเกี่ยวหรือไม่เกี่ยว ผมก็จะเกี่ยว กูเสือกไง เออ!

“เจมครับ พี่หนึ่งขอร้องนะ เข้าห้องไปนอนก่อนเถอะ”

“ไม่เอาครับ ก็มันเกี่ยวกับเจม”

“ไม่เกี่ยวกับมึงสักนิดไอ้แห้ง”
“กูบอกให้ไปไง ไป!! ไปจากชีวิตเพื่อนกูเลยยิ่งดี จะไปตายที่ไหนก็ไป!”

ผลัก!
แล้วแม่งก็โดนไปอีกหมัด ผมล่ะเจ็บกรามแทน รอบนี้ไม่ใช่นายคฤณครับ นายรชตจัดให้

“อยากโดนตีนกูก็เอาเลย แหกปากด่าเจมอีก เอาเลย! ด่าน้องมันอีก กูจะได้มีเรื่องถ่างปากมึงไอ้เหี้ยโป๊ะ!” เอ่อ..หมอจิตแรงมากอ่ะ แรงจนผมยังตกใจเลย

กว่า 3 หน่อจะสงบ ผมก็ได้ยินเสียงถอนหายใจหลายสิบรอบ ตอนนี้ก็ปาเข้าไปตีสองแล้ว แต่ผมยังไม่นึกอยากนอนหลับฝันดีเลย

อาการเมาๆ มึนๆ ของนายคฤณหายสนิทแล้วครับ พี่นำเองก็ปลดเนคไทให้หลวมแล้วปลดกระดุมเสื้อลงมาถึง 2 เม็ด ส่วนไอ้พี่โป๊ะนี่ หน้านวมๆ ตาขวางและคนที่มันจ้องก็ไม่ใช่ใคร ผมนี่แหล่ะ

นึกได้ทีมันก็สบถด่าที ผมก็หน้ามึนนั่งให้มันจ้องหน้าแล้วสาปแช่งไปตามประสา

อารมณ์ของผมตอนนี้ มีแต่ความสงสาร

เหตุผลที่เขาเกลียดผม ก็เพราะพี่หนึ่งรักผม ไม่รักคุณลูกแพร
จำได้ว่าพี่นำบอกว่าไอ้พี่โป๊ะยังลืมผู้หญิงคนแรกไม่ได้ ท่าทางจะเป็นคุณลูกแพรนี่เอง
น่าสงสารที่เขาถูกจองจำอยู่กับความทรงจำร้ายๆ
น่าสงสารนายคฤณที่เพื่อนไม่ยอมให้ลืมความผิดที่ไม่ใช่ของตัวเองเสียทีเดียว

“พี่โป๊ะครับ”

“ไม่ต้องมาเรียกกู”

“ไม่เรียกแล้วมึงจะรู้มั้ยว่ากูพูดกับใคร” ผมปากไวใส่แล้วก็หน้าหดเพราะถูกสายตาหมาป่าจ้อง
“เจมพูดกับพี่ดีๆ แล้วนะ แต่พี่ไม่ฟังเอง ก็ต้องเจอแบบนี้แหล่ะ”

“แล้วมึงจะสะเออะพูดกับกูเรื่องอะไร”

“เรื่องคุณลูกแพร”

“อย่ามาเรียกชื่อแพร! มึงเทียบชั้นกับเขาไม่ได้หรอก”

“เขาสูงเท่าไหร่ครับ ปกติใช้ชีวิตอยู่บนชั้น 2 ของบ้านหรอ? เจมก็เคยขึ้นนะ ทุกวันนี้นอนคอนโดชั้น 15”
“สูงพอมั้ยครับ” ไอ้พี่โป๊ะตวัดตามองผมเหมือนอยากพุ่งมาตบปากดังเพี๊ยะ! แต่อีก 2 หน่อนี่หัวเราะในลำคอกันไปแล้วเรียบร้อย

“สัส! มีไรก็พูดมา ไม่อยากฟังเสียงลูกเป็ดหนังจิ้งจก” นี่กูประหลาดขนาดนั้นเลยหรอวะ เรียกกรั่นซะเสีย! ผมขมวดคิ้วนิดนึง นิดนึงจริงๆ  แล้วก็พูดต่อ พูดตามที่ผมคิดนั่นแหล่ะ พูดอย่างเห็นแก่ตัวสุดๆ แต่มันก็เป็นความรู้สึกสดๆ ที่ผมไม่ได้ดัดแปลงด้วยความดัดจริตของโลกเลย

“พี่โป๊ะเสือกอะไรกับเจมกับพี่หนึ่งครับ”
“เวลาพี่หนึ่งทำเจม พี่โป๊ะสัมผัสได้ถึงจุดไคลแม็กซ์หรอ? เกือบ 20 ปีที่คบกันมันทำให้พวกพี่เชื่อมโยงกันขนาดนั้นเลยหรอ? แล้วเวลาพี่หนึ่งเยี่ยว พี่โป๊ะต้องสะเด็ดน้ำด้วยมั้ย”

“ไอ้เหี้ยเจม!” 

“เจมลองถามเพราะเจมไม่รู้จริงๆ ตอนที่เจมอยู่กับพี่หนึ่ง เขายิ้มตลอดเลย พี่รู้สึกรึเปล่าครับ?”
“ส่วนเจม คบเขามาไม่กี่ปี แต่เจมรู้สึกได้ว่าเขาตีสีหน้าไม่ค่อยถูกเวลาเจอพี่ โดยเฉพาะเจอพร้อมๆ เจม”
“พี่ไม่ชอบเจม เจมไม่ว่า ถ้ามาชอบเนี่ยสิ เจมจะลำบากเพราะพี่หนึ่งมันขี้หึง แล้วมันหึงพิสดาร ชอบกัดสะดือแล้วแม่งก็โคตรเจ็บ”
“แต่ถ้าพี่บังคับให้พี่หนึ่งเชื่อพี่ ฟังพี่ ทำตามพี่ ทั้งที่เหตุผลของพี่โป๊ะมันไม่มีน้ำหนักอะไรกับชีวิตพี่หนึ่งเลย เจมจะว่า เจมไม่ยอม”
“นี่แฟนเจม นี่พี่หนึ่งของเจม เจมทำให้เขามีความสุขได้ แล้วก็จะทำต่อไป พี่มีสิทธิ์อะไรมาบอกให้เขาเลิกรักเจม ให้เขาเลิกมีความสุข เพียงเพราะเขากำลังลืมคุณลูกแพร”

“มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้ลูกหมา” แน่ะ! เปลี่ยนสายพันธุ์กูอีกแระ

“อือ เจมไม่เข้าใจ แล้วเหตุผลที่พี่เพิ่งบอกพี่หนึ่งไป ก็ไม่ทำให้พี่เป็นคนน่าเข้าใจเลย”
“อดีต ถ้ามันดีจริงมันต้องมีตัวตนอนาคต”
“เจมไม่ได้บอกว่าคุณลูกแพรไม่ดี ไม่เคยคิดว่าดีแล้วที่เธอตาย เพราะไม่ว่าเธอจะจากไป หรือยังมีชีวิตอยู่ ความรู้สึกของพี่หนึ่งก็เป็นของพี่หนึ่งอยู่ดี เธอไม่ได้มีอิทธิพลอะไรขนาดนั้น”
“จริงอยู่ ที่ถ้าเธอไม่ตาย เจมกับพี่หนึ่งอาจไม่ได้คบกัน แต่แล้วยังไงล่ะครับ มันไม่ได้สำคัญว่าพี่หนึ่งคบเจมหรือไม่ สิ่งที่พี่ต้องยอมรับให้ได้ก็คือ พี่หนึ่งไม่รักคุณลูกแพร”
“ต่อให้ไม่คบเจม ก็มีคนอีกตั้งค่อนโลกที่พี่หนึ่งอยากจะรัก พี่ก็ต้องตามเกลียดคนอีกค่อนโลกนั้น ไม่เหนื่อยหรอครับ?”

“เรื่องของกู!”

“แต่กูเหนื่อยครับ เพราะมึงระรานกู”
“และกูไม่ยอม!”

“มึงก็พูดได้สิ มึงไม่เคยเสียใจที่แก้ไขอะไรไม่ได้ มึงไม่เคยต้องทนกับช่วงเวลาที่อยู่คนเดียวเงียบๆ แล้วมีเสียงก่นด่าตัวเองว่าทำไมไม่ทำแบบนั้น ทำไมไม่ทำอย่างนี้ เวลาของกูทั้งหมด ไม่ว่าจะก่อนหรือหลังลูกแพรตาย กูให้เขาทั้งนั้น แต่ก็ไม่ได้ช่วยอะไรเลย”

“...........”

“เขารักที่หนึ่ง กูก็อยากให้เขาสมหวัง สักนิดที่ยิ้มออกมากูก็อยากให้มันเกิดขึ้น แม้ไม่ได้เกิดขึ้นเพื่อกู กูก็อยากเห็น”
“มึงไม่เข้าใจหรอกไอ้ลูกหมา มึงไม่เข้าใจ”

“พี่โป๊ะก็ไม่เข้าใจความรักของเจมเหมือนกัน ไม่เคยรู้ว่าเจมผ่านอะไรมา ผ่านมาแบบไหน รู้สึกผิดแค่ไหน รู้สึกแขยงตัวเองแค่ไหน แต่เจมจะผ่านมันไปให้หมด ถ้าปลายทางที่เจมจะได้เจอคือพี่หนึ่ง แม้ต้องเดินตีนเปล่าผ่านทางที่โรยตะปูเรือใบ เจมจะยอมเดิน ยอมเจ็บปวด เพื่อให้ได้รักพี่หนึ่ง”

“............”

“แม้ว่าจะต้องทะเลาะกับพี่โป๊ะไปจนตาย โดนพี่เหน็บแนมจนชีวิตโคตรอับเฉา เจมก็จะทนให้ได้ เพื่อพี่หนึ่ง”
“รักเจมมันเล็กน้อย ไม่ใหญ่เท่ารักของพี่โป๊ะหรอกครับ คุณลูกแพรเธอโชคดีที่พี่โป๊ะรักเธอขนาดนี้ รักจนยอมกดดันให้เพื่อนตัวเองไม่กล้ามีความสุขหรือมีความรัก แต่ถ้าพี่โป๊ะมีความรักเยอะนัก ใหญ่นัก ก็รักพี่หนึ่งให้มากกว่านี้เถอะครับ รักคนที่ยังหายใจอยู่ข้างๆ พี่ รักคนที่ยังรับรู้ได้เวลาที่พี่ทำอะไรดีๆ ให้เขา มันจะได้ไม่เสียเปล่า”

“............”

“เจมมีเรื่องพูดกับพี่เท่านี้”
“ส่วนปากที่พี่เริ่มตุ่ย ให้พี่นำดูให้ก็แล้วกัน เจมไม่ถนัด”

3 หน่ออึ้งไปเมื่อผมพูดจบ พวกเขามองหน้ากันแล้วก็หันไปมองกันคนละทาง ผมเห็นรอยยิ้มจากนายรชต ส่วนนายคฤณยืนปัดจมูกไปมาแล้วก็เดินมายืนใกล้ๆ ผมที่ยังนั่งอยู่บนเก้าอี้สูง

นายมือโปรใช้เวลานั่งก้มหน้าอยู่ราว 10 นาที จากนั้นก็เดินไปเปิดตู้เย็นคุ้ยน้ำแข็งก้อนมาประกบมุมปากตัวเองแล้วก็เดินกลับมาทิ้งตัวลงนอนบนโซฟาที่ผมชอบ

“กูขอโทษนะหนึ่ง”
“ขอโทษ”




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-03-2013 19:29:57 โดย kajidrid »

ออฟไลน์ kajidrid

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 188
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +242/-3
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #327 เมื่อ26-03-2013 00:00:22 »




เช้าวันศุกร์ แต่ผมไม่ได้ตื่นมาอย่างมีความสุขหรอกครับ
เมื่อคืนนี้ 3 หน่อ 3 หล่อเขาเคลียร์กันตามประสาเพื่อนด้วยเบียร์อีกหลายโหล ส่วนผมก็ฉีกตัวเข้าห้องมาอาบน้ำนอนตอนตี 3 กว่าๆ มีพี่หนึ่งมากอดแน่นๆ ร่วมนาทีแล้วก็จูบหน้าผากหนักๆ ก่อนหลับตา

นายคฤณนอนกับเพื่อนเขานอกห้องนอนครับ คงนอนกองกันหน้าโซฟาหน้าทีวีนั่นแหล่ะ
ไม่รู้เหมือนกันว่าเปิดประตูออกจากห้องไปแล้วจะเจอพวกเขาในสภาพไหน

ผมดูแลสภาพตัวเองไม่ให้ทรุดโทรมเกินไป แต่ก็โมดิฟายด์อะไรได้ไม่มาก เพราะตาโหลสุดๆ หน้าซีด แก้มก็แห้ง นั่งแช่ไม่นานก็รู้ตัวเสียที

กูเป็นหวัดเลยไอ้เหี้ยผู้ชาย 3 ตัว!

ผมเดินมึนหัวออกมานอกห้องหลังจากฝืนใจกดการเจ็บเนื้อเจ็บตัวไว้แล้วอาบน้ำลวกๆ จนแล้วเสร็จ
สภาพผู้ชาย 3 คนนี้ดีกว่าผมมาก ห้องรับแขกก็สะอาดเรียบร้อยดี แต่ทั้ง 3 ยังอยู่ในชุดเดียวกับเมื่อคืน

“ตื่นแล้วหรอครับ พี่ขอหยิบเสื้อกับกางเกงให้นำกับโป๊ะก่อนนะ” น้ำเสียงนายคฤณเกรงใจผมมาก อืมมม นี่ห้องคุณมึงนะ จะทำอะไรก็ทำเถอะ ผมพยักหน้ารับรู้แล้วเดินมาดูที่โซฟา ไอ้พี่โป๊ะตื่นแล้ว เขานอนเอามือก่ายหน้าผาก สายตามองทีวีที่เปิดช่องข่าวดาวเทียม

“อ้าว โงหัวขึ้นแล้วหรอซีด”

“ครับ”

“ทำไมหน้าแดงๆ”

“เป็นหวัด” ผมตอบสั้นๆ แปลกใจนิดนึงที่มันทักผมก่อน และไม่เสียดสีอะไรอีก ดูเหมือนหน้าผมจะแสดงออกทางความคิดชัดเจนมาก ไอ้พี่โป๊ะเลยยันตัวขึ้นนั่งแล้วเงยหน้ามองผม

“กูขอโทษ”

“ดีๆ ดิโป๊ะ!” เสียงจากหลังเคาน์เตอร์ครับ นายรชตนั่นเอง หัวยุ่งแล้วหล่อผิดหูผิดตาเลยว่ะ

“เออเออ!”
“เจม พี่ขอโทษว่ะ” ไอ้พี่โป๊ะบอกพลางยักไหล่ เขายกขาไขว้ห้าง โอยยย แล้วแม่งก็น่าอิจฉาที่ขายาวโคตรๆ
“ถ้าเป็นผู้หญิงธรรมดา พี่คงไม่พูดใส่แบบนั้น แต่เจม..เข้าใจหน่อยว่ามันผิดคาด ก็แม่งเอาผู้หญิงมาตลอด ถ้ามันหลงจิมมี่นางงามก็ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่เสือกหลงเด็กซีดๆ พี่ก็งง”
“แต่พี่งี่เง่าเองแหล่ะ ที่ตัดสินเอาว่าเจมไม่ดีพอ พี่พาลเอง พี่ขอโทษ”

“ช่างมันเถอะครับ เจมไม่ได้เสียเลือดเสียเนื้ออะไร อาจไม่สบายใจ ไม่ชอบใจไปบ้าง แต่ถ้าพี่เปลี่ยนสันดานพี่ไม่ได้จริงๆ เจมก็จะทนเอา ไม่ไหวก็แอบขอให้พี่หนึ่งเตะ ไม่ก็ฟ้องไอ้จิว”

“หึ หมาจิวมันไม่ระคายตีนพี่หรอก ส่งมาก็ตายเท่านั้น” อืม กูเชื่อ จิว เหนือมึงพาลยังมีจอมมารที่พาลกว่าอีกว่ะ กูว่าตรรกะมึงเบี้ยวๆ แล้ว ไอ้เหี้ยพี่โป๊ะแม่งถึงขั้นตรรกะหักมุมเลยอ่ะ

ผมทำใจกล้าหย่อนตูดนั่งลงใกล้ๆ ไอ้พี่โป๊ะ รายนี้ขยับเพิ่มที่ให้แล้วก็ส่งหมอนอิงมาให้กอดไว้ ส่วนเขาก็หันดูข่าวในทีวีไปเรื่อยๆ

“ดีกันแล้วน่ะ” นายรชตบอกนายคฤณที่เดินออกจากห้องนอนพร้อมเสื้อผ้าตัวเขาเองแล้วมายืนมองผมกับไอ้พี่โป๊ะงงๆ ผมยิ้มย้ำคำพูดนายรชต เท่านั้นนายคฤณก็ยิ้มออก ยิ้มกว้างมากด้วยครับ ยิ้มนี้น่ารักมาก

“จริงหรอโป๊ะ”

“อะไร?”

“มึงกับเจม ดีกันแล้วหรอ?”

“คงงั้น แต่กูไม่เกี่ยวก้อยหวานแหววให้มึงดูหรอกนะหนึ่ง”

“จ้างเจมก็ไม่ทำครับ” ผมรีบเสริมเพื่อลบภาพการดีกันที่แสนคิขุออกจากหัวนายคฤณ รายนี้หัวเราะนิดนึงแล้วทิ้งตัวนั่งแทรกระหว่างผมกับไอ้พี่โป๊ะ แล้วก็คุยขวาทีซ้ายที

บรรยากาศระหว่างผมกับ 3 หล่อดีขึ้นเรื่อยๆ และดีขึ้นมากกกก เมื่อนายพิชญะโผล่หน้ามาในห้อง พี่นำเป็นคนโทรตามครับ เขาให้เหตุผลว่าไม่มีใครพร้อมไปทำงานสักคน งั้นก็อยู่ในห้องคุยกับเงียบๆ เถอะ ซึ่งทุกคนก็เห็นด้วย โดยไม่หันมองเลยว่าผมยกมือขอออกเสียงใช้สิทธินึดนึงว่า กูต้องปั่นคอลัมน์!


ปาร์ตี้ไม่จบแค่เพื่อนซี้ 4 คนและผมที่เป็นเนื้องอกนอกหัวใจนายคฤณหรอกครับ
พอนายพีชมา เขาก็ไอเดียบรรเจิด จัดปาร์ตี้ที่ห้องนายคฤณนี่แหล่ะ แขกก็ไม่ใช่ใคร พวกเพื่อนๆ เขาที่ผมก็รู้จักอยู่แล้ว แล้วก็แกงค์ไอ้จิวเหมือนเดิม

ชื่อไอ้โปนโหนตัวเป็นทาร์ซานมาสะกิดก้อนสมองผมทันที ผมยังจำได้ว่ามันลากผมไปเล่นเกมส์บนเวทีเตี้ยๆ แล้วอุตริจะจับผมแก้ผ้า แต่รอบนี้มันมาอย่างสงบขึ้น คงเพราะหมอเนหน้าเป็นตูดล่ะมั้ง

ยิ่งค่ำคนก็เริ่มครบจำนวนกับที่โทรตามกันมา นายคฤณทำหน้าที่เจ้าของห้องที่ดีด้วยการเดินไปบอกห้องตรงกันข้ามว่าเราจะเสียงดังกันแบบไม่นิดหน่อย ส่วนห้องข้างหายห่วงครับ ห้องว่างชุดแสนแพงเหล่านี้ยังไม่มีผู้ใดจับจอง

อาหารนี้ก็สั่งเอา อยากกินไรก็สั่ง นึกได้ก็สั่ง ไม่พอก็ทำเอง ตู้เย็นยักษ์ในห้องน่าสงสารมากเพราะถูกเปิดทุกๆ 3 วินาที

“กะแล้วว่ามึงต้องนอนห้องเฮียกู” แฟนกูเถอะต้อม เดี๋ยวนี้แม่งชักเอาใหญ่ ชอบมาพูดจาเหมือนผมแย่งผู้ชายของมัน เขามาจีบกู! ช่วยจำไว้หน่อยสิมึง

“กูก็นอนเป็นปกติ”

“ขี้อวด มึงก็รู้ว่ากูขี้อิจฉา”

“นี่มึงอยากเป็นเมียพี่หนึ่งหรอ กูให้ยืมเอาป่ะ คืนนี้ มึงหยอดเหรียญเรียกใช้งานตามสบาย”

“ไอ้เจม! มึงไม่ให้เกียรติเฮียกู กูจะฟ้องให้เฮียเลิกกับมึง”

เอาเลยยยยยยยยยยยยย
ขู่แค่นี้กูไม่กลัวหรอก กูโดนขู่มามากกว่านี้อีก คนที่ขู่กูเขาด่ากูจนพรุนแล้ว ปากหมาฟันน้ำนมอย่างมึงกูจัดการได้
ผมแบะไหล่ใส่แล้วก็ตักรินไวน์แสนแพงของนายพีชดื่ม ลาภคอจริงๆ แต่ก็กินมากไม่ได้เพราะโดนนายคฤณห้ามไว้ ด้วยเหตุผลว่า “เจมเป็นหวัดนะ จริงๆ ควรนอนแล้ว นี่กินยาหลังอาหารรึยังครับ?”

“ยังครับ ก็เจมยังไม่อยากหยุดอาหาร”

“พอเลย ข้าวกินรึยัง”
“ลาซานญ่าที่จิวสั่งมาให้ล่ะ กินซะแล้วกินยา”
“ไปนอนในห้อง เดี๋ยวพวกมันไปต่อที่ผับ พี่ไม่ไปหรอก จะอยู่กับเจม”

“เฮ้ย! ไม่เป็นไร พี่หนึ่งไปเถอะ เจมนอนพันตัวไว้ใหเหงื่อออกเดี๋ยวก็หาย”

“ไม่เอา พี่อยากดูแล”
“ไปพักในห้องก่อนนะ อ่ะ นี่น้ำเปล่า เจมดื่มเท่านี้พอ” พ่อหนึ่งครับบบบบ โตขึ้นผมอยากเป็นคนที่มีร่างกายเป็นของตัวเองครับบบบ ผมขี้เกียจเถียงก็เลยรับแก้วน้ำเปล่าแล้วเดินเข้าห้อง ไอ้ต้อมจะตามมาก็ถูกนายคฤณเอาสีหน้าสะกัดไว้อยู่ดี


ราวสี่ท่มกว่าๆ นายคฤณก็เข้ามาในห้อง ผู้คนที่เคยมารวมกันเท่าที่เวลาจะมีหายไปต่อที่ผับกันในวันสุขแห่งชาติกันแล้ว ทั้งห้องก็เหลือแค่ผมกับเขาเหมือนเดิม

“กลับไปหมดแล้วหรอครับ พี่หนึ่งไปต่อกับเพื่อนก็ได้นะครับ”

“ไม่เอาครับ ไม่อยากดื่มแล้ว มึนแล้วดูแลเจมไม่ค่อยได้”
“เสียฟอร์ม”

“เสียๆ มั่งเถอะครับ เก็บไว้ไม่เกิดประโยชน์” ผมต่อคำพลางขยับตัวให้เขานอนข้างๆ ผมถนัดขึ้น นายคฤณมุดเข้ามาในผ้าห่มแล้วก็กอดผมเสียแน่น

“ตัวร้อนนะเราเนี่ย”

“คนมันฮอท”

“เดี๋ยวโดนน้ำสาดจะรู้สึก” ลามกแอบแฝงอีกแล้วคนเรา ผมหัวเราะเบาๆ แล้วก็ถดตัวลงเพื่อนนอนบนอกเขาที่กระเพื่อมขึ้นลงช้าๆ

“เจมเก่งมาเลยนะพี่พูดกับโป๊ะตรงๆ”
“พี่ขอบคุณมาก”
“พี่หนึ่งรักหมาเจมกับกว่าเดิมอีกนะครับ”

“ก็พี่ต้องรักเจมไปเรื่อยๆ มันไม่มีจุดพอหรอกครับ เจมก็รักพี่หนึ่งไปเรื่อยๆ”
“เรื่องพี่โป๊ะ เจมก็ทำเพื่อตัวเอง”
“นี่ถ้าเขายังไม่ยอมเข้าใจ เจมก็จะให้พี่หนึ่งเลือกแล้วนะว่าจะเอาเพื่อนหรือเอาเจม”

“เอาเจมครับ เอาเพื่อนไม่ลง” กวนเตนนนนนนน!
“ขอโทษๆ พี่ล้อเล่น” เขาว่าปาวๆ เพราะถูกผมหยิกนม เป็นไง รู้แล้วใช่มั้ยว่ามันเจ็บ ทีนี้ก็เลือกขบเลือกดูดนมกูเถอะ!
“แล้วเจมโกรธพี่มากมั้งที่ไม่ทำอะไรให้ชัดเจน”

“ไม่ครับ เจมรู้ว่ามันละเอียดอ่อน เจมไม่ได้ชินกับความโชคดีที่แม่กับจิวเข้าใจจนลืมไปหรอกว่าโลกมันโหดร้าย แล้วรักเราก็ไม่ได้ปกติ”
“เขาก็เพื่อนพี่ เพื่อนเจมเจมก็รัก พี่หนึ่งก็ต้องรักเพื่อนอยู่แล้ว แต่ถ้าให้เลือก พี่ต้องเลือกเจมนะ” ฮ่าๆ กันเหนียวครับ กันเหนียว นายคฤณหัวเราะเบาๆ แล้วก้มดมหน้าผากผมดังฟอด เขาวัดไข้ทั่วตัว พอแน่ใจว่าตัวไม่ร้อนจี๋น่าเป็นห่วงแล้ว เขาก็จัดเต็มเม็ด หมดแม็กซ์! แม่งรู้งี้กูบังคับให้ตัวเองเป็นไข้หวัดใหญ่แบบต้องหยุดสืบพันธ์เลยดีกว่า รักมากไปคนมันก็เหนื่อยไงครับนายคฤณ!


ผมเหงื่อออกจนต้องอาบน้ำอีกครับตอนสี 2 อาบกับนายคฤณนั่นแหล่ะ กำลังจะต้องเสียเหงื่อผสมกับน้ำในอ่างอีกที แต่มีระฆังมาช่วยเสียก่อน

เสียงโทรศัพท์นายคฤณดัง ดับไปแล้วก็ยังหน้าด้านดังขึ้นมาอีก เขาเลยจำใจปล่อยชีเปลือยตัวขาวอย่างผมไว้ในอ่างแล้วเดินหน้าไม่อายมารับโทรศัพท์

“อือ ว่าไงโป๊ะ”
“ห๊ะ! ค้างด้วย เอ้า! ห้องมึงล่ะ? ไฟไหม้กะทันหันหรอ?”
“สัดโป๊ะ! มึงกวนตีน เหตุผลควายๆ ไม่ชอบกลิ่นน้ำหอมมึงก็ฉีดกลิ่นใหม่ มาดมกลิ่นอะไรห้องกู”
“ไม่เอา ไม่ต้องมายุ่งกับน้องมัน เจมหลับไปแล้ว”
“เหี้ยโป๊ะ! นี่มึงคิดไรกับเจม ไอ้เหี้ย ห้ามแม้แต่คิดถึงหน้าเจมนะ”
“สัดโป๊ะ! ไอ้โป๊ะ ไอ้ควาย”
“มึงอยู่ไหน มึงรอตีนกูตรงนั้นเลย!!”

“เจมครับ”

“ครับ”

“เดี๋ยวพี่มานะ ไปธุระแป๊บ” ธุระที่ว่านั่น เรื่องหึงหวงควายๆ แน่เลย ผมหัวเราะเบาๆ แล้วก็แช่น้ำต่อให้สบายตัว แต่เสียงโทรศัพท์ง้องแง้งของผมก็ดังบ้าง ผมห่อผ้าเช็ดตัวแล้วเดินมาดูหน้าจอ เบอร์ไม่คุ้นแต่ก็กดรับ เพราะยามวิกาลขนาดนี้ไม่โรคจิตขอเล่นเสียวก็ต้องเรื่องจำเป็นจริงๆ

“ครับ”

“ซีดหรอ กูเองนะ พี่โป๊ะของมึงไง นี่กกเพื่อนกูอยู่รึเปล่า ฮ่าๆ กูหลอกมันว่าอยากได้มึง แม่งเลือดขึ้นหน้าเลย ฮาชิบหายว่ะ ไอ้เหี้ยหนึ่งโดนแกล้งแม่งน่าเอ็นดูโคตรอ่ะ ชอบป่าว ชอบป่าว นี่ปกติพวกมึงปี๊บๆ กันตอนไหน กูได้โทรไปกวนถูกเวลา ฮ่าๆๆๆๆ กูสะใจ ถ้ากูยังหาเมียไม่ได้ มึงก็อย่าหวังว่าไอ้หนึ่งมันจะปี๊บมึงได้ถึงใจเลย ไอ้ลูกเป็ด!”


อ่ะ....ไอ้เหี้ยพี่โป๊ะ!




จบ...



โอยยย ปาดเหงื่อนกันเลยทีเดียว
อากาศมันร้อน เลยนเขียนพลอตเย็นๆ ไม่ได้ T^T ถ้าตอนพิเศษมันจะเครียดไปก็ขอโทษด้วยค่ะ แต่เราว่ามันแอบขำนิดๆ นะ อิอิ

หวังว่าจะได้เขียนพลอตใหม่เร็วๆ นี้ค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-03-2013 19:32:51 โดย kajidrid »

Tassanee

  • บุคคลทั่วไป
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (เพิ่มตอนพิเศษ 23-03)
«ตอบ #328 เมื่อ26-03-2013 00:33:33 »

แอ๊กกกกกกกกกกกกกกก




ฮ่าๆๆๆ  ตลกดีค่ะ

lovely1714

  • บุคคลทั่วไป
Re: (ตอนจบ) Hear, Me (พิเศษตอนจบ 25-03))
«ตอบ #329 เมื่อ26-03-2013 00:38:51 »

ไอ้พี่โป๊ะปัญญาอ่อน

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด