(((((++*(เรื่องสั้น)*++)))))) -- 7 วันขอเปลี่ยนใจนายหมาบ้า (แถมตอนพิเศษสุดๆTHXผู้อ่าน) --
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: (((((++*(เรื่องสั้น)*++)))))) -- 7 วันขอเปลี่ยนใจนายหมาบ้า (แถมตอนพิเศษสุดๆTHXผู้อ่าน) --  (อ่าน 33468 ครั้ง)

ออฟไลน์ rije

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้



1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย, ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้งสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกเล้าฯ ในเรื่องการเมือง เชื้อชาติ  เผ่าพันธุ์  ศาสนา และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงการตั้งชื่อเรื่องด้วยคำหยาบ คำไม่สุภาพ  ล่อแหลม และชี้เป้าให้เล้าฯ ถูกเพ่งเล็ง จากทางราชการ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าตัวไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6. การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมฯทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ
การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0
 
=========================


แนะนำ : เรื่องนี้ไม่สั้นเกินไปไม่ยาวมาก (มั้งคะ) เลยขอจั่วหัวข้อว่าเรื่องสั้นละกันนะคะ ^^ (พล็อตเรื่องมันประมาณ 4-5 หน้าน่ะค่ะ)
เป็นเรื่องแรกที่เขียนลงเล้าเป็ด นักเขียนชื่อ ริเจ นะคะ ฝากตัวด้วยค่ะ ^^ ขอให้สนุกกับการอ่านค่ะ









ตอนที่ 1 : ไอ้ฝรั่งหัวแดง!!!


ชะละล่า~~ ชะลา ชะล่า... เสียงโทรศัพท์มือถือที่ดังขึ้นเรื่อยๆ อยู่บนโต๊ะทำงานของผม

'ใครโทรมาตอนนี้วะ คนกำลังยุ่ง' ผมเกาหัวแกกๆ ผมสีดำกระเซิง หนวดเคราก็ยังไม่โกน สภาพผมเซอสุดๆ พอหยิบมือถือขึ้นมากดรับเท่านั้นแหละ เสียงตามสายก็ดังแปดปรอทแทบทะลุแก้วหู

[อาร์ท!!!!! ช่วยฉันด้วย!!!] เสียงผู้หญิงคนเดิม แต่จริงๆ มันไม่ใช่ผู้หญิงแค่เสียงเหมือนผู้หญิงน่ะครับ มันดัดจริต

"อะไรของมึงไอ้เบนซ์?"

[อย่าเรียกชื่อนั้น!! ฉันบอกแกแล้วให้เรียกว่าอะไร?]

"เออๆ เจนนี่ มึงเป็นเหี้ยไร?"

[พูดไม่เพราะอีกแล้ว ฉันบอกแกกี่ครั้งไม่เคยฟังอ่ะ ช่างเถอะ! แกมาช่วยฉันด้วยนะ ฉันถูกหนุ่มหล่อตามตื้อขอเป็นแฟน!]
พรวด! ผมเผลอหลุดหัวเราะก๊ากออกมา

"นึกว่าอะไร มึงไม่ดีใจเหรอ มีหนุ่มหล่อมาขอความรักน่ะ"

[ดีใจกะผีดิ แกก็รู้ว่าฉันมีพี่โก้แล้ว ไม่ได้อยากมีชู้นะโว้ย!]

'ดูมัน บอกว่าผมพูดไม่เพราะ มันพูดเพราะตายล่ะ'


"แล้วไง จะให้กูช่วยไร?" ผมถาม มือนึงเกี่ยวมือถือไว้แนบหู อีกมือสเก็ตภาพต่อ อ่อ ตอนนี้ผมกำลังทำงานด้านออกแบบอยู่ครับ เบนซ์ เอ้ย เจนนี่ก็โทรมาได้จังหวะพอดี

[แกช่วยปลอมเป็นแฟนฉันหน่อยสิ!] พรืด! ด้วยความตกใจ ผมเผลอขีดเส้นพลาดจนทำภาพตัวเองเลอะ ชิบหายละ

"เดี๋ยวๆ กูเป็นผู้ชายนะมึง!"

[เออ ก็เพราะแกเป็นผู้ชาย ฉันถึงขอความช่วยเหลือจากแกไง]


เผื่อหลายๆ คนจะงง คือเพื่อนผมคนนี้มันเป็นผู้ชายครับ ถึงเสียงมันจะหวานปานผู้หญิง แต่จริงๆ มันเป็นผู้ชายนะครับ!! มีไอ้จู๋เหมือนกัน แค่มันชอบแต่งหญิง เอวบาง ร่างน้อย หุ่นผู้หญิงสุดๆ หน้าก็หวานเหมือนผู้หญิงสุดๆ ใครๆ ก็หลงติดกับคิดว่ามันเป็นผู้หญิง แต่มันเป็นได้แค่ของเทียมนะครับ!

"พี่โก้มึงล่ะ กูยังไม่อยากตายศพไม่สวยนะเว้ย" พี่โก้นักบินสุดหล่อแฟนมันครับ นิสัยดีแต่หึงโหดครับ ผมเคยเกือบโดนพี่แกเชือดเพราะคิดว่าผมกิ้กกะเจนนี่ T^T ไม่เคยคิดเลยครับ ไม่อยากคิดด้วยครับ แค่นึกก็กลัวแล้วครับ

[พี่โก้ไม่อยู่ ไปบิน อีก 7 วันถึงจะกลับ ฉันบอกมันว่ามีแฟนแล้วแต่มันไม่เชื่อ บอกให้ยืนยัน แกก็รู้ถ้าพี่โก้รู้เรื่องมันจะบานปลายขนาดไหน แกมาช่วยฉันหน่อยนะ เนี่ยไม่เป็นอันทำงานแล้ว มันเล่นบุกมาถึงที่ทำงาน แกมาเดี๋ยวนี้เลยนะ]

"เฮ้ยๆ แล้วคิดว่าทางนี้ไม่มีงานต้องทำรึไง สั่งเอาจังวะ"

[อย่ามาซึน ฉันถามพี่วิลัยแล้ว แกบอกว่าแกเอางานไปทำที่บ้าน งานไม่ด่วน มาให้ไวเลยนะแก ถ้ามึงไม่มามึงตาย] ตอนท้ายมันเล่นขู่เสียงผู้ชายห้าวๆ นี่มึงจะโหดไปไหนเนี่ย  ผมรีบรับปากก่อนจะวางสาย เดินไปเช็คหน้าตาที่หน้ากระจก

'โอเค โหดใช้ได้' หนวดเคราที่ขี้เกียจโกนช่วยขับให้หน้าผมโหดได้ใจจริงๆ พอจะขู่อีกฝ่ายได้ล่ะเหวย




ผมรีบซิ่งมอเตอร์ไซค์คู่ใจ Aprilia สีดำแดง รุ่นปี 2010 ออกไปอย่างไว ไม่ถึง 15 นาทีก็มาถึงที่ทำงานเจนนี่ เจนนี่ทำงานเป็นไกด์นำเที่ยวต่างประเทศ มันเคยบอกว่าชอบงานที่นี่ เพราะเค้าให้ใส่ชุดผู้หญิงได้ แถมฝีปากมันก็เก่งไม่ว่าลูกค้าชายหรือหญิงก็ล้วนชอบมันทั้งนั้น มีคนขอมันเป็นแฟนตรึมครับ แต่ไม่เคยมีใครครองใจมันได้สักคน ก็เว้นแต่พี่โก้นั่นแหละครับที่มันยอมสยบด้วย นักบินหนุ่มสุดหล่อวัน 28 ปี ไม่รู้ผ่านด่านแอร์สาวสุดสวยกับสจ๊วตหน้ามนไปได้ไง ถึงได้มาคบกับไอ้กระเทยเจนนี่ได้ (ขอโทษครับมันชินปาก)

ผมเดินไปเคาะประตูกระจกหน้าออฟฟิตเจนนี่ชั้น 26 ข้างๆ เจนนี่มีหนุ่มหล่อผมสีแดง ตัวสูงน่าจะสูงกว่าผม ผมสูง 180 แล้วนา นี่สูงชะมัด แถมตาสีฟ้าด้วย ว้าว แต่งตัวก็ดูดี แบรนด์เนมตั้งแต่หัวจรดเท้าจริงๆ ผมผิวปากเมื่อไล่สายตาไปถึงนาฬิกาโรเล็กซ์สีทองทั้งเรือน ท่าทางจะรวยน่าดู อ่ะ! เขาหันมามองทางผมตาเขียวปัดเลย เจนนี่รีบวิ่งมาทางผมทันที

"ไงมึง คนนี้เหรอ? ดูหล่อกว่าพี่โก้ตั้งเยอะเลยว่ะ" ผมแซว

"ไอ้บ้า! พี่โก้หล่อกว่าย่ะ ว่าแต่แกช่วยแสดงให้มันเนียนๆ หน่อยนะ"

"ได้ๆ จัดเต็มตลอดกู" ผมไม่พูดพร่ำทำเพลงยกแขนขึ้นกอดไหล่เจนนี่ พร้อมทั้งกระดิกนิ้วเป็นเชิงเรียกให้ออกมาคุยกันข้างนอก ผมเห็นหัวหน้าเจนนี่ พี่วุทธ ยืนมองมาจากทางออฟฟิต ยกมือชี้บอกให้ไปเคลียข้างนอกตรงบันไดหนีไฟเหมือนเดิม ครับๆ รู้แล้วครับพี่ เจนนี่มันเจอแบบนี้เยอะครับ เหมือนเดิมครับ ทั้งออฟฟิตเอือมมันครับ แต่หัวหน้าก็ไม่ไล่มันออกครับ เพราะมันเป็นตัวทำเงิน ค่าตัวสูงสุด ลูกค้ามันเยอะสุด ยอมทนๆ หน่อยดีกว่าไล่มันออกแล้วยอดตกครับ


ผมเดินควงเจนนี่นำไปทางประตูหนีไฟ เปิดประตูออกไปด้านนอกตัวตึก ตึกนี้ทำบันไดหนีไปไว้นอกตัวอาคารครับ ต้องเอาก้อนอิฐมากันประตูไว้เดี๋ยวจะเข้าไม่ได้ เพราะมันล็อคอัตโนมัติครับ เวลาไฟไหม้คนจะเข้าช่วยยังไงวะเนี่ย ออกได้อย่างเดียวเข้าไม่ได้ แต่อีกล่ะขืนเข้าได้ขโมยก็เข้ากันง่ายตายชัก

"ว่าไง?คุณเป็นใครไม่ทราบถึงกล้ามากระตุกหนวดเสือถึงที่?" ขู่ก่อนเลยผม ไอ้ฝรั่งหัวแดงมองผมตั้งแต่หัวจรดเท้า ไอ้นี่ มองอะไรนักวะ

"ผมชื่อ ชาร์ล คุณล่ะเป็นใคร? ตามมารยาทควรแนะนำตนเองก่อนนะครับ" อ๊ากกก ดูมันพูด! อดทนไว้ไอ้อาร์ท อดทนไว้ ต้องเล่นให้เนียนๆ

"นี่อาร์ทแฟนเจนนี่" เจนนี่รีบแนะนำ ชาร์ลหน้ากระตุก แก้มเริ่มแดงนิดๆ สงสัยจะโกรธ สมน้ำหน้ามัน

"ผมไม่เชื่อ ผู้หญิงดีๆ อย่างคุณไม่น่าจะมีแฟนนักเลงแบบนี้" คราวนี้เป็นทางผมเองที่หน้ากระตุก ผมง้างมือแต่โดนเจนนี้จับเอาไว้เสียก่อน

"พูดให้มันดีนะครับคุณ ให้เกรียติกันด้วย เรื่องความรักมันไม่ได้อยู่ที่หน้าตา ขืนคุณพูดจากวนตีนอีกเราไปเจอกันข้างนอกเลยดีกว่า"

"นี่ก็ข้างนอก จะไปข้างนอกไหนอีก" ไอ้นี้กวนไม่เลิก ผมกำมือแน่น พลางสังเกตรูปร่างของไอ้ฝรั่งชาร์ล ดูดีๆ กล้ามก็มี ตัวก็สูง ท่าทางแรงจะเยอะ เราจะไหวเหรอวะ เผลอท้าไปไม่ดูตัวเองซะแล้ว เห็นๆ กันอยู่ว่าเรามันขี้ก้าง ผอมแห้ง สูงก็จริงแต่มันสูงกว่า กับหน้าที่โฉดเพราะหนวดเครา อย่างอื่นแพ้มันหมด


"ยังไงผมก็ไม่เชื่อว่าคุณเป็นแฟนกัน ไม่มีแววคนรักกันเลยสักนิด" โหย ไอ้นี่เซ้นจะดีไปไหนเนี่ย ช่วยๆ เชื่อกูเถอะ กูจะได้กลับบ้าน แต่ก็ถูกของมันครับ เจนนี่กับผมนี่ไม่เหมือนแฟนกันจริงๆ น่ะแหละ สงสัยจะไม่เนียน รู้งี้โกนหนวดมาก่อนก็ดี มาแนวนี้ไม่รุ่งแฮะ


ผมหันไปหาเจนนี่ส่งสายตาเป็นเชิงรู้กัน 'เอาไงดีมึง' เจนนี่ก็ไม่ต่างกับผม เหงื่อออกเยอะเชียว เดี๋ยวก็โดนจับพิรุธได้พอดี ไอ้ฝรั่งชาร์ลยังจ้องพวกผมใหญ่ ก่อนจะพูดอะไรบ้าๆ ออกมา

"งั้น...จูบกันให้ดูสิ" ห๊า!? ไอ้บ้า ไอ้หมาบ้า โอ้ย ผมละอยากตะโกนด่ามันไปจริงๆ

"ทะ...ทำไม...ต้องจูบกันด้วยวะ!?"

"อ้าว ก็พิสูจน์ไง เป็นแฟนกันแค่จูบจะไปยากอะไร?" กรอดดด ผมกัดฟันแน่น เจนนี่กระตุกชายเสื้อผมเบาๆ

(อะไรมึง? เอาไงล่ะที่นี้ หาเรื่องให้กูชัดๆ) ผมกระซิบถาม เหงื่อเจนนี่ตกมากกว่าเดิมอีกตอนนี้

"ก็ได้"

"ใช่ ก็ได้... เฮ้ย!" ผมหันไปมองเจนนี่ตาขวาง

'ไอ้เพื่อนบ้า! กูไม่ใช่เกย์นะมึง จะให้กูจูบกะมึง กูขอจูบกบดีกว่า' ผมคิด แต่...เอ่อ... กบก็ไม่ดีอ่ะ เจนนี่คว้าคอเสื้อกระชากหัวผมลงไปประทับจูบทันที ผมตกใจช็อคจนตัวแข็ง 'มึงจะทำงี้ไม่ปรึกษากูก๊อนนน~~~~!!!'


จูบอยู่ 3 วินาทีได้ แต่เหมือนนานเป็นชาติ เจนนี่ก็ผละออกจากผม ผมยังยืนแข็งทื่อ

"ไง? ชัดเจนดีไหม? นี่แฟนเจนนี่ เพราะงั้นเลิกยุ่งกับเจนนี่ได้แล้ว" ว่าแล้วเจนนี่ก็ลากผมที่ตัวแข็งกลับเข้าไปในตัวตึก พอพ้นจากไอ้ฝรั่งชาร์ล เจนนี่กับผมก็รีบเช็ดปากทันที

"ไอ้เชี่ยเบนซ์!! มึงจูบกู!!" ผมชี้หน้ามัน เจนนี่มองตาขวาง เหวยๆ กูกลัวน๊าาาา

"คิดว่ากูอยากจูบมึงตายล่ะ! อุ้ย! เผลอหลุดปาก... เอาน่า ถือว่าหมามันมากัดปากฉันละกัน"

"หมา... อ้าว ไอ้นี่ ว่ากูนี่หว่า คนอุตส่าห์ช่วย" ดูสิครับ มันแรงขนาดนี้ไม่รู้ใครๆ ก็ชอบมันไปได้ไง สวยแต่รูปจูบไม่หอมจริงๆ

"มันตามมาไหมวะ?" ผมหันกลับไปมองทางประตูหนีไฟ ไอ้ฝรั่งชาร์ลเพิ่งจะเดินเข้ามา มันเดินตรงมาทางพวกผม หน้ามันซีดขาว สงสัยจะได้ผล มันคงไม่คิดว่าพวกผมจะจูบกันจริงๆ ท่าจะช็อค สมน้ำหน้า กั๊ก กั๊ก

"....ถึ...ถึงคุณเจนนี่...จะเป็นแฟนกับหมอนี่" มันชี้มาที่หน้าผม

"แต่ผมก็ไม่ยอมแพ้แน่! คนแบบนี้มันไม่เหมาะกับคุณเจนนี้สักนิด!! วันนี้ผมจะยอมไปก่อน พรุ่งนี้ผมจะมาใหม่" ว่าแล้วมันก็เดินชนไหล่ผมจากไป เจ็บว่ะ มันเล่นชนซะแรง

"เอาไงล่ะมึง มันไม่ยอมหยุดว่ะ" ผมหันไปถามเจนนี่

"เอาไง...พรุ่งนี้แกก็มาเป็นไม้กันหมาเหมือนเดิม"

"เฮ้ย! งานการกูไม่ต้องทำกันพอดี" เจนนี่หันขวับมาค้อนใส่ผม ทำเอาผมแทบหุบปากไม่ทัน

"เออๆ ก็ได้ๆ ไหนๆ ก็ร่วมหัวจมท้ายมาด้วยขนาดนี้แล้ว มึงจำไว้ค่าจูบกูไม่ถูกนะเว้ย"

"รู้แล้วน่า คราวนี้จะให้พี่โก้เลี้ยงข้าวเย็นสุดหรู แพงๆ เลยเอ้า" ผมยิ้มแก้มปริ

"ดีมากๆ กูยิ่งจนๆ อยู่ พอดีเลยช่วยค่าอาหารกู แต่มื้อเดียวไม่ยอมนะเว้ย อย่างน้อยก็ 3 มื้อละว้า" ผมต่อรอง เจนนี่พยักหน้ายอมหงึกๆ เอาวะ ข้าวเย็นสุดหรู 3 มื้อ กูยอมให้มึงจูบกู 3 รอบเลยเอ้า!


"เดี๋ยว ไอ้อาร์ท" เจนนี่รั้งผมไว้

"อะไรอีก?"

"กว่าพี่โก้จะกลับก็อีก 7 วัน แกต้องเป็นไม้กันหมาให้ฉัน 7 วัน แล้วแกต้องทำให้มันเปลี่ยนใจเลิกยุ่งกับฉันให้ได้ภายใน 7 วันด้วย!"

"ห๊ะ!!! 7 วัน!! มึง... ข้าว 3 มื้อก็ไม่พอเว้ย!" เอ่อ..นี่ผมห่วงเรื่องข้าวมากไปไหมหว่า ช่วยไม่ได้ก็ผมเป็นแค่พนักงานกินเงินเดือน ส่วนไหนประหยัดได้ก็ต้องประหยัดกันหน่อย

"เออๆ ค่าน้ำมันรถ พร้อมข้าวมื้อหนัก 7 มื้อเลยเอ้า แพงๆ ก็ยอมละ แต่ห้ามติดกันหลายวันนะ เดี๋ยวกระเป๋าพี่โก้ฉันได้แฟบพอดี" เออ เงินพี่โก้ตลอดอ่ะ เอาเถอะ ผมยกมือทำท่า OK ก่อนแยกย้ายกัน ผมรีบกลับคอนโดไปปั่นงานให้เหลือน้อยที่สุด เพราะ 7 วันต่อจากนี้สงสัยจะไม่มีเวลาเข้าออฟฟิตและทำงานแหง ดีนะที่อาชีพผมทำงานที่บ้านได้ ถ้างานไม่เดินพี่วิลัยได้หักเงินเดือนผมแน่ อ่อ ลืมบอกไปครับ ผมทำงานออกแบบก็จริง แต่เป็นพนักงานประจำไม่ได้รับฟรีแลนซ์ เงินเดือนตายตัว เพราะผมมันขี้เกียจหางาน เจองานนี้ดีก็รีบคว้าทันที เพราะเจ้านายใจดีให้เอางานมาทำที่บ้านได้ ขอแค่ให้ส่งงานตรงเวลาก็พอ และเข้าออฟฟิตบ้าง ถึงพี่วิลัยจะเอะอะก็จะหักเงินเดือนก็เถอะ แต่นอกนั้นสวัสดิการดีพร้อมทุกอย่าง คนขี้เกียจอย่างผมเลยเกาะติดไม่ลาออกไปไหน ว่าแล้วก็รีบกลับไปปั่นงานที่ค้างดีกว่า...




=================
ติชมได้นะคะ ^^
ผิดตรงไหนบอกด้วยนะคะ ขอบคุณค่ะ :-) จุ๊บๆ
แก้ให้อ่านง่ายขึ้นค่ะ

ขอบคุณ คุณ wi_OoO_wi : แก้แล้วค่ะ ^^ (น่าอายจุงเบย แฮะๆ)
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2013 21:34:10 โดย rije »

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
แบนท์ << what is it???

แบรนด์เนม รึเปล่า

มี ทอทะหารการันต์ซะด้วย  :laugh: :laugh: :laugh:

รอตอนต่อไป :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
น่าสนุกแหะ
รอติดตาม อิอิ

ออฟไลน์ rije

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ตอนที่ 2 : วันที่ 1 ท้องคือเจ้านายของผม


วันนี้เจนนี่เรียกผมให้ไปหาช่วงบ่าย เพราะไอ้ฝรั่งหัวแดงชาร์ลมันมาอีกแล้วครับท่าน ดีที่วันนี้ช่วงเช้าเคลียงานส่งไปให้พี่วิลัยได้เกินครึ่งแล้ว ส่วนงานที่เหลือจะช้าอีกสักสัปดาห์ก็ไม่เป็นไร วันนี้ผมแวะซื้อชานมไข่มุกเจ้าเดิมหน้าปากซอยไปที่ทำงานเจนนี่ ไหนๆ ก็แสดงเป็นแฟนมันแล้ว ต้องเอาให้เนียนๆ หน่อย เจ้านี้เจ้าโปรดมันครับ ผมขึ้นลิฟต์ไปชั้น 26 พอออกจากลิฟต์เจนนี่ก็โทรเข้ามา

"ฮัลโหล"

[คุณอาร์ทค่ะ คุณจะให้ฉันรอคุณอีกนานไหม ถึงไหนแล้ววะคะคุณ?] เรียกคุณเลยวุ้ย สงสัยงานเข้า

"มันมากวนมึงแล้วอ่ะดิ กูถึงหน้าออฟฟิตมึงแล้ว แค่นี้นะ" ผมกดวางสายรีบเดินเข้าไปในออฟฟิตบริษัททัวร์ทันที


ข้างโต๊ะทำงานเจนนี่ ชาร์ลฝรั่งผมแดงเจ้าเก่ายืนคุมไม่ขยับไปไหน อะไรมันจะขนาดนั้น ตื้อเท่านั้นจะครองโลกรึไง? ผมรีบเดินไปเบียดไอ้ฝรั่งชาร์ลให้ถอยไป แต่มันไม่ขยับเลยครับ ตัวหนักเป็นบ้า ผมเลยต้องยอมถอยเดินอ้อมมาอีกฝั่งด้านหนึ่ง วางชานมไข่มุกบนโต๊ะ

"เจ้าเก่าที่เธอชอบไง"

"แหม รู้ใจกันจริงๆ นะคะที่รัก" อ๊ากกก ขนลุกชันทันที ไม่คิดว่าจะเจอเจนนี่โจมตีด้วยคำว่า 'ที่รัก' พลังทำลายล้างช่างรุนแรง แหวะ

"ฮะฮะ ผมจะไปลืมได้ไงครับ" พูดพลางเอานิ้วจิ้มหน้าผากเจนนี่ แต่เผลอจิ้มแรงไปหน่อย เจนนี่ถึงกับหันมาค้อนใส่ผม


"วันนี้คุณก็มาอีกแล้วเหรอครับ? เกะกะครับ กลับๆ ไปได้แล้ว แฟนตัวจริงเค้ามาแล้ว อย่าหน้าด้านทนอยู่เลยครับ" ผมหันไปแขวะไอ้ฝรั่งชาร์ล เมื่อวานเจนนี่โทรมาคุย บอกว่าไอ้ฝรั่งชาร์ลมันเป็นลูกครึ่งอังกฤษ-ไทย บ้านรวยมากกกกกกกกก ยังไงๆ ก็อยากให้เค้าเลิกยุ่งแบบดีๆ ไม่งั้นมีผลกระทบกับบริษัทแหง จะให้ผมทำให้มันเลิกยุ่งแบบดีๆ ยังไงดีวะครับ โอ้ย หงุดหงิด

"คุณเจนนี่ครับ เย็นนี้ผมขอนัดทานมื้อเย็นด้วยนะครับ" มันไม่สนผมเลย หันไปคุยกับเจนนี่เหมือนผมเป็นอากาศธาตุ

"วันนี้ไม่ได้หรอกค่ะ" เจนนี่ปฏิเสธเสียงแข็ง

"งั้นวันพรุ่งนี้ล่ะครับ" ไอ้ฝรั่งชาร์ลไม่ยอมลดละเลยจะนัดให้ได้

"พรุ่งนี้....ถ้าอาร์ทไปเจนนี่ก็ไปค่ะ" เฮ้ย โบ้ยมาทางกูเฉยเลย ไอ้ฝรั่งชาร์ลหันมามองหน้าผมขวับ

"เอาตัวเกะกะไปด้วยทำไมครับ?" ดูมันพูด

"อย่างที่บอกค่ะ เจนนี่ไม่ไปไหนกับคุณชาร์ลหรอกนะคะ หากแฟนเจนนี่ไม่ไปด้วย มันไม่ดีต่อแฟนเจนนี่ค่ะ"

"เฮ้อ~ ก็ได้ครับ คุณจะไปด้วยก็ได้" มันหันมาพูดจาแข็งๆ ใส่ผม ผมทำเป็นไม่สนบ้าง แต่ก็แอบอยากรู้ว่าจะเลี้ยงอะไร ผมแอบลูบท้องเบาๆ ไม่ได้กินอะไรดีๆ มาหลายมื้อแล้ว ท้องจ้าอยากกินของอร่อยๆ บ้าง

"จะดีเหรอครับ? ผมกินเยอะซะด้วย ว่าแต่ที่ไหนล่ะครับ?" ผมรู้สึกได้ถึงรังสีอาฆาตมาจากทางเจนนี่ทันที เอาน่าๆ ก็คนมันอยากอ่ะเจนนี่

"อาหารฝรั่งเศสที่ร้านลา กรองด์ แปร์ล" ผมตาวาว ร้านอาหารฝรั่งเศสสุหรูริมแม่น้ำเจ้าพระยา!!! ผมไม่เคยมีโอกาสได้เหยียบย่ำสถานที่หรูหราอย่างนั้นมาก่อน เคยได้ยินแต่ชื่อ เจนนี่มันไปกินบ่อยครับ ก็คนมันฮอต มีแต่คนอยากเลี้ยงดินเนอร์มัดใจมัน ผมหันไปหาเจนนี่เป็นเชิงอ้อนวอน 'ไปเถอะนะ ไปเถอะนะ' เหมือนสื่อถึงกันได้

"ก็ได้ค่ะ กี่โมงล่ะคะ?"

"1 ทุ่ม ผมจะไปรับนะครับ ที่คอนโดคุณเจนนี่" เจนนี่ส่ายหน้าทันที

"ไม่ค่ะ ไปรับเจนนี่ที่คอนโดอาร์ทนะคะ เจนนี่จะไปพร้อมแฟนเจนนี่ค่ะ"

"ก็ได้ครับ" ชาร์ลหันมาทางผม พยักหน้าบอกให้ออกไปข้างนอกหน่อย ขอเอาคำไอ้ฝรั่งออกนะครับ แหม ก็จะได้กินหรูทั้งที มีคนเลี้ยงจะไปเรียกเค้าเสียๆ หายๆ ก็กะไรอยู่ ผมเดินตามออกไปโดยดี



"คุณนี่ไม่มีศักดิ์ศรีเลยรึไง?" อยู่ๆ มันก็ว่าผมขึ้นมา โอ้ย โกรธๆๆๆ แต่ต้องสงบไว้ ช่วยไม่ได้ท้องผมมีอำนาจเหนือกว่าศักดิ์ศรี

"เฮอะ เรียกออกมาเพื่อจะพูดเรื่องนี้รึไง?" ผมขี้เกียจต่อปาต่อคำครับ ไม่ใช่ยอมมันนะ

"เปล่า… ขอที่อยู่คุณด้วย พรุ่งนี้ผมต้องไปรับ"

"อ้อ คอนโด xxx แถว xxx……" ผมรีบบอกที่อยู่ทันที

"เฮ้อ~ คอนโดราคาถูก ผมถามจริงๆ คุณมีดีอะไร ทำไมคุณเจนนี่ถึงยอมเป็นแฟนกับคุณได้?"

"หนอย... คอนโดถูกๆ แล้วไงวะ" ผมขยำคอเสื้อไอ้ฝรั่งชาร์ลด้วยความโมโห (กลับมาเรียกไอ้อีกละ)


เฮ้อ~ เสียงไอ้ฝรั่งชาร์ลถอนหายใจ จู่ๆ ผมก็ตัวปลิวหน้ากระแทกติดผนัง เมื่อกี้เกิดอะไรขึ้น? มันรวดเร็วมาก เหมือนไอ้ฝรั่งชาร์ลมันสลับมือผม แล้วล็อคคอผมหันไปกระแทกกับกำแพงรึไงเนี่ย ไม่ทันจะได้ตั้งตัวหน้าก็จูบกับกำแพงเต็มรัก

"โอ้ยๆๆๆ ปล่อยกูนะโว้ย เจ็บ!" ผมพยายามดิ้น แต่สู้แรงมันไม่ไหว ไมแรงเยอะงี่ว้าาาา

"ช่วยทำตัวดีๆ ด้วย ผมยังไม่อยากหักแขนใครตอนนี้" อ๊ากกก มันขู่ครับ!!

"เข้าใจแล้วๆ โอ้ยๆๆ ปล่อยซะทีสิ!" ไอ้ฝรั่งบ้า ไอ้โหด ไอ้หมาบ้าชาร์ล ผมอยากตะโกนด่ามันจริงๆ แต่ก็ไม่กล้า เดี๋ยวมันจะเล่นแรงกว่านี้ ผมไม่สู้คนนะคร้าบบบ ผมแค่ปากดีไปอย่างนั้นเองคร้าบบบบบ


ชาร์ลค่อยๆ คลายมือออก ทำให้ผมหายใจได้คล่องคอขึ้นหน่อย สงสัยกลับไปต้องกินยาแก้ปวดกันไว้ดีกว่า

"ทำไมคุณผอมแห้งแรงน้อยแค่นี้ จะปกป้องคุณเจนนี่ได้ไงไหว" ไม่ว่าเปล่ามันเล่นลูบไปตามร่างกายผม ผมรีบสะบัดมือมันออก

"หน้าแดงทำไม?"

"หา?" ผมจับไปที่หน้าตัวเอง

"ก็เพราะมึงเล่นจับไปมั่วน่ะสิ!!!"

"ช่วยอย่าพูดมึงกูด้วยครับ ไม่งั้นผมคงต้องหักแขนคุณสักข้าง"

"แว้กๆๆๆ ไอ้บ้า ไอ้โรคจิต" ผมรีบหดมือทันที มันมองผมตาเขียว

"ก็ได้ๆ" ผมรีบตัดบท กำลังจะชิ่งหนีก็โดนมันคว้ามือไว้

"อะไรอีก?"

"แต่งตัวให้ดี ห้ามเซอแบบวันนี้ หนวดเคราก็โกนซะด้วย สูทน่ะมีไหม?" โว้ย น่ารำคาญ

"เออ รู้แล้ว แค่นี้ใช่ไหม" ผมสะบัดมือรีบเดินกลับไปหาเจนนี่ทันที






ทางฝั่งชาร์ลหนุ่มรูปหล่อ


'ทำไมคนๆ นี้ถึงได้ผอมแห้งแรงน้อยอย่างนี้' ผมมองดูที่มือของผม เมื่อกี้ถ้าออกแรงอีกนิด เหมือนจะหักแขนคนได้จริงๆ แขนเล็กเหมือนผู้หญิง เอวก็บาง จับตัวโยนได้สบายๆ ผู้ชายอะไรรูปร่างเหมือนผู้หญิง แต่หน้าตานี่ไม่ไหวจะเคลีย หนวดเครารกรุงรัง ผมสะบัดมือไปมา พยายามลบภาพผู้ชายคนนั้นออกจากหัว


เล่าเรื่องผมสักนิดนะครับ ว่าทำไมผมถึงได้ตกหลุมรักคุณเจนนี่อย่างหัวปักหัวปำขนาดนี้

ย้อนกลับไปเมื่อ 2 เดือนก่อน ผมมองหาทัวร์ดีๆ สักทัวร์ เพื่อจะพาครอบครัวไปเที่ยวพักผ่อน เอาแบบไพรเวททัวร์ เทคแคร์ดี ไกด์ต้องน่ารัก ก็มีเพื่อนผมคนหนึ่งชื่อว่าจิงโจ้ จิงโจ้เป็นเพื่อนรักผมมาตั้งแต่อนุบาล บ้านเราอยู่ติดกัน จิงโจ้เคยพาภรรยาสาวไปกับทัวร์นี้ ไกด์ทัวร์น่ารักมาก พูดเพราะ เทคแคร์เก่ง ชื่อว่าคุณเจนนี่ แต่ไม่ได้บอกว่าคุณเจนนี่จริงๆ เป็นผู้ชาย ผมก็ตกลงรีบติดต่อทัวร์กับคุณเจนนี่ทันที เราพูดคุยผ่านโทรศัพท์อย่างเดียว ไม่รู้เพราะเพื่อนผมกรอกหูว่าคุณเจนนี่ดีอย่างนู้น ดีอย่างนี้ รึเปล่า เลยกลายเป็นว่าผมตั้งตารอเจอคุณเจนนี่มากกว่าเที่ยวซะแล้ว


พอถึงวันเดินทาง ผมต้องแปลกใจแถมเหมือนโดนศรปักอกดังฉึก! ผมไม่เคยตกหลุมรักใครอีกเลยจากรักแรกที่ไม่สมหวัง คุณเจนนี่เป็นคนที่ 2 ระหว่างการเดินทางท่อนเที่ยวครั้งนั้น เธอทำผมตกหลุมรักเธอจนแทนโงหัวไม่ขึ้น คุณพ่อกับคุณแม่ของผมชมเธอตลอดการเดินทาง คืนสุดท้ายผมตัดสินใจจะจีบคุณเจนนี่ บอกรักมันให้รู้แล้วรู้รอดไปเลย อดทนมาตั้ง 6 วันแล้ว


"คุณเจนนี่ครับ"

"คะ?" คุณเจนนี่หันมามองผมยิ้มๆ โอ้ย รอยยิ้มนางฟ้า

"คือ… ผมชอบคุณเจนนี่ครับ!" คุณเจนนี่นิ่งไม่ตอบ รุกต่อเลยละกัน

"คุณเจนนี่ครับ เป็นแฟนกับผมนะครับ" ผมโค้งขอด้วยความสุภาพ ดูท่าทางคุณเจนนี่จะตกใจมาก

"คือว่า... เจนนี่เป็น...เอ่อ...."

"เป็นอะไรครับ?" ดูคุณเจนนี่ลุกลี้ลุกลนแปลกๆ แถมหน้าแดงนิดๆ น่ารักจริงๆ เชียว คุณเจนนี่บิดไปบิดมาด้วยความอายก่อนจะกั้นใจพูดออกมา

"คือเจนนี่เป็น..ผู้ชายค่ะ"

"ครับ?"

"เจนนี่เป็นผู้ชายค่ะ"

"ฮะฮะฮ่า คุณเจนนี่อย่าโกหกผมแบบนี้สิครับ" จู่ๆ คุณเจนนี่ก็จับมือผมลากเข้าห้องไป เฮ้ย! ผมเป็นสุภาพบุรุษนะครับ ทำอย่างนี้ไม่ดีนะครับ

"เจนนี่เป็นผู้ชายจริงๆ ค่ะ" จากนั้นคุณเจนนี่ก็ถกกระโปรงขึ้น ผมรีบเอามือปิดตา แต่เหลือช่องว่างระหว่างนิ้วแอบดู ผมเลื่อนตาลงมองไปที่หว่างขาคุณเจนนี่..... อ๊อก!!! มะ..มะ..มะ…มี่ไอ้นั่นด้วย!!! คุณเจนนี่เห็นว่าผมช็อคก็รีบปิดกระโปรงลง โค้งขอโทษผมเป็นการใหญ่


"เจนนี่ขอโทษที่ทำให้คุณชาร์ลต้องเข้าใจผิด เจนนี่ไม่ใช่ผู้หญิง และเจนนี่ก็มีแฟนอยู่แล้ว เจนนี่ไม่อยากปิดบังคุณชาร์ล คุณชาร์ลใจดีกับเจนนี่มาก ถ้าเจนนี่โกหกคุณชาร์ลมันก็ไม่ดี เจนนี่รู้สึกผิดค่ะ" คุณเจนนี่พูดเร็วจนผมตามไม่ทัน

"……"

"……."

"……."

"….เอ่อ…. คุณชาร์ลคะ"


ผมคว้าไหล่คุณเจนนี่ คุณเจนนี่ตกใจสะดุ้ง เอาวะ! ผมไม่ได้ตกหลุมรักใครง่ายๆ แค่เรื่องเพศไม่ใช่อุปสรรค

"ถึงคุณเจนนี่จะเป็นผู้ชาย แต่ผมก็รักคุณแล้ว! เรื่องแค่นี้ผมไม่ถือครับ!!" ฮึ เป็นไงล่ะ ความรักของผม

"…..ถึงอย่างนั้น เจนนี่ก็คบกับคุณชาร์ลไม่ได้อยู่ดีค่ะ"

"เอ๊ะ! ทำไมล่ะครับ!?"

"เจนนี่มีแฟนแล้วค่ะ เจนนี่ไม่เคยคิดทรยศเขาเลย คุณชาร์ลตัดใจเถอะนะคะ" เจนนี่โค้งแล้วผลักผมที่ยืนค้างออกไปนอกห้อง ก่อนจะปิดประตูแล้วคล้องกุญแจโซ่ ไม่น๊าาาาาา คุณเจนนี่~~~~~~~~~~~~~~



ก็อย่างที่เล่าไปล่ะครับ ผมไม่ยอมแพ้ต่อโชคชะตาแน่ๆ ยังไงก็อยากจะเห็นหน้าแฟนคุณเจนนี่สักครั้ง ถ้าไม่ดีผมจะแย้งคุณเจนนี่จากเจ้าหมาป่าจอมกระหายนั้นเสีย!! รอก่อนนะครับคุณเจนนี่ ผมคนนี้จะช่วยคุณเจนนี่เอง ผมจะเป็นพระเอกขี่ม้าขาวของคุณเจนนี่ จะปกป้องคุณเจนนี่ไม่ว่าจะต้องพบเจอกับอุปสรรคอะไรข้างกั้นก็ตาม!!!!!!!




จากนั้นก็ย้อนกลับมาปัจจุบันที่เห็นอยู่นี่ล่ะครับ ตอนนี้ผมเห็นแล้วว่าแฟนคุณเจนนี่คนนี้มันไม่ได้เรื่องได้ราวเลย แถมดูยังไงๆ ก็ไม่เหมือนแฟนกัน มันแข็งๆ แปลกๆ เหมือนเล่นละครตบตาผมกันอยู่ เซ้นผมบอกอย่างนั้น และเซ้นผมไม่เคยพลาด.....






----------------------------------------------
ผิดพลาดตรงไหนช่วยบอกด้วยนะคะ ^^
จะพยายามทยอยเขียนมาลงให้ไวค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2013 05:48:47 โดย rije »

ออฟไลน์ rije

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ตอนที่ 3 : วันที่ 2 เผลอจูบ



วันนี้วันเสาร์เจนนี่หยุดไม่ได้ทำงาน มันเลยมาหาผมตั้งแต่บ่าย นัดแนะแผนการกันว่าจะเอายังไงกับชาร์ลมันดี คุยไปคุยมามันดันกลายมาเป็นว่าคุณมึงเจนนึ่จะแต่งชุดไหนดี ทำผมทรงไหนดี แต่งหน้าแบบนี้ดีไหม ว่าไปมันก็เปิดนิตยสารแฟชั่นที่พกติดตัวตลอดเวลาขึ้นมาดู

"ตกลงมึงอยากไปหรือไม่อยากไปดินเนอร์กันแน่วะ?" ผมเกาหัวแกกๆ กับท่าทางสนุกสนานของเจนนี่

"ไอ้อาร์ท... เมื่อวานแกล่ะมามองทำตาแป๋ว ส่งสายตาอ้อนวอนอยากไปๆ ยังกะลูกหมา ทีอย่างนี้มาทำเป็นแขวะ" โอ้ย เหมือนมีมีดมาเสียบฉึกกลางหลัง

"ช่วยไม่ได้ ก็มึงเล่นดี้ด้ากว่ากูอีก จะเอาชุดไหนดี แต่งผมทรงไหนดี แต่งหน้าแบบไหนดี โด่ มึงเอาชุดมากี่ชุดล่ะ กูถามหน่อย"

"เชอะ แกจะไม่ไปใช่ไหมถึงกล้าพูดกับฉันอย่างนี้น่ะห๊ะ!?" อูยยย ผมรีบเข้าไปนวดเฟ้นแขนเจนนี่ ประจบเอาใจทันที

"คุณเจนนี่ครับ ผมล้อเล่นนะครับ อย่างอนน้า โอ่แอ้ๆ"

"ฮึ! เพราะแกเป็นงี้แหละ ฉันเลยเตรียมชุดมาให้แกแล้ว ใส่สูทของพี่โก้ได้ไหม?" เจนนี่พูดพลางคว้าชุดที่พาดไว้บนเก้าอี้ด้านข้างมายื่นให้ผม

"ขอบคุณฮับ" ผมทำตาน้องหมาใส่

"แต่มันไม่หลวมไปเหรอ พี่โก้ตัวอย่างบึก" ผมเอาเสื้อสูทพี่โก้ออกมาลองทาบตัว

"อืมมมม ใส่พอถูไถไปก่อนละกัน ยังไงแกก็ตัวสูง พอจะกลบๆ หลอกๆ ได้อยู่ ฉันเอามาแต่สูทนะแก นอกนั้นแกคงมีนะ"

"อืม มีๆ ของเก่าพี่โก้มึงไง กูเอาไปแก้ไซส์มาแล้ว ใส่แล้วเท่ห์อย่าบอกใคร คุคุ"

"แหวะ ไปๆ ไปลองมาให้ดูเลย" เจนนี่สะบัดมือไล่ผม ผมเดินไปควานหน้าเสื้อเชิ้ตกางเกงที่พี่โก้โล๊ะมาให้ ก็แหม ผมจนอ่ะ ก็มีแต่อานิสงส์ของที่พี่โก้ไม่ใส่แล้วนั่นแหละครับ มีแต่แบรนด์เนมเลยนะเออ แก้นิดแก้หน่อยก็ใส่ได้พอดีแล้วครับ แต่พี่โก้เตี้ยกว่าผมหน่อย กางเกงเลยดูเต่อๆ นิดๆ ผมมันคนไม่คิดมากก็ใส่ๆ ไป แปลกดีคนอื่นคิดว่าเป็นเทรนครับ ฮะฮะฮ่า


ผมถือโอกาสโกนหนวดโกนเคราจนเรียบร้อย เปลี่ยนชุดเดินออกมาจากห้องน้ำ หมุนโชว์เจนนี่รอบนึง

"ไอ้อาร์ท แกก็หน้าตาดี ตัวก็สูง ผอมก็ผอม ทำไมต้องทำตัวเซอๆ ด้วยวะ?" เจนนี่มองผมแล้วถามขึ้น

"กูไม่ได้ทำตัวเซอ มันเป็นของมันเอง กูแค่ขี้เกียจเฉยๆ"

"ทุเรศ กล้าพูดนะยะ ไหนดูสิ ก็โอนะ พอไปวัดไปวากับเขาได้"

"เหอๆ กูหล่ออ่ะดิ" แซวมันหน่อย ยอตัวเองด้วย

"แหวะ หัวแกยังกะรังนกแบบนี้หล่อตรงไหนมิทราบยะ มาๆ เดี๋ยวใส่มูสแต่งผมหน่อย จะได้หล่อกับใครเขาบ้าง คริคริ" ดูมันพูด กัดตลอดอ่ะ ผมเดินไปนั่งให้มันแต่งผมโดยดี


1 ทุ่มตรง เสียงโทรศัพท์เจนนี่ก็ดังขึ้น อะไรจะเป็นคนเที่ยงตรงขนานนั้น นี่ 1 ทุ่มพอดีเป๊ะเลยครับ เจนนี่วางโทรศัพท์แล้วหันมาชวนผมลงไปขึ้นรถชาร์ลมัน

พอลงมาข้างล่าง ชาร์ลรีบวิ่งมาเปิดประตูให้เจนนี่ อ้าว ไม่เปิดให้ผมมั่ง มันทำเหมือนผมเป็นอากาศธาตุอีกละ ไม่มองหน้า ไม่สนใจ ชิชะ เดี๋ยวมึงเจอดี คืนนี้จะมอมเหล้าให้หลับแล้วจัดการเค้นความลับมันซะเลย วะฮะฮะฮ่า!!!


……

….

..


แต่มันไม่เป็นอย่างนั้นสิครับ......(คอตก) ชาร์ลแม่งคอโครตทองแดงป่ะเนี่ย มอมเท่าไหร่ๆ ก็ไม่เมา แต่ผมสิจะไม่หวายแล่วววว โอ้ย มึนครับ ผมหันไปมองเจนนี่ มันนิ่งมากครับ เพราะมันไม่ดื่ม มันเล่นดื่มแต่น้ำเปล่า มันว่ารักสุขภาพ แหวะ สุขภาพตายเหอะมึง ตอแหล ปกตินี้จิบเป็นน้ำ ทีนี้บอกรักสุขภาพ แต่ก็อีกล่ะครับ ถ้ามันเมาผมก็แย่ เดี๋ยวไม่มีใครไปส่ง โอ้ย คิดมากก็มึน

"ไหวไหมคะที่รัก?" อุ๊ก มันเรียกผมว่าที่รักแล้วอยากจะอ๊อกออกมาซะตรงนั้น

"เฮ้อ~ ดื่มไม่ไหวก็ยังจะมาท้าดื่มอีก" หนอย~~ เพราะมึงคอแข็งเกินไปต่างหากเว้ย เจนนี่ลูบหลังผมเบาๆ

"เจนนี่ มึงอย่าเพิ่งมาลูบหลังกู เดี๋ยวกะ..." เจนนี่ตกใจรีบปิดปากผม หันไปมองชาร์ลตาปริบๆ เห็นหน้าชาร์ลมันจ้องเหมือนจะจับผิด

(ชี่! ไอ้อาร์ทแกอย่าเรียกมึงกูสิยะ เดี๋ยวความแตก) เออจริง โทษทีว่ะ

"ผมว่าเรากลับกันเลยดีไหมครับ เค้าเมาขนาดนี้คงไปส่งคุณเจนนี่ที่คอนโดไม่ไหว เดี๋ยวผมไปส่งเค้าแล้วจะไปส่งคุณเจนนี่ต่อเลยนะครับ" ชาร์ลรีบคว้าโอกาสที่ผมเมามากเร่งทำคะแนนทันที

"ได้ค่ะ แต่บ้านเจนนี่อยู่ใกล้กว่า คุณชาร์ลไปส่งเจนนี่ก่อนแล้วค่อยไปส่งอาร์ทนะคะ เห็นแบบนี้เจนนี้ก็กลัวอาร์ทจะไม่ไหว ถ้าได้คุณชาร์ลไปส่งคงจะช่วยได้มากเลยค่ะ ได้ไหมคะ?" เจนนี่ช้อนตาออดอ้อน เรื่องถนัดมันครับท่านี้ ไอ้ชาร์ลสะดุ้ง เหอะ เจอเล่ห์เลี่ยมเจนนี่ถึงกับไปไม่เป็นเลยทีเดียวอ่ะดิ

"ดะ ดะ ได้ครับ" พูดจบแล้วรีบเรียกบริกรมาเช็คบิลทันที จ่ายด้วยบัตรทองซะด้วย โอ้ย ไม่ไหวแล้ว มึนจังเลย ไม่สนแล้ว เจนนี่กูเมา มึงช่วยตัวเองนะ กูหลับก่อนล่ะ....... ครอก







"เฮ้อ~ ไม่ไหวดูเหมือนเค้าจะหลับไปแล้วนะครับ" ผมคว้าแขนอาร์ทขึ้นมาพาดบ่า มื้อนี้หนักจริงๆ โดนไปครึ่งแสนในคืนเดียว จะมาอยากดวนเหล้าอะไรนักถ้าคออ่อนขนาดนี้ ผมขับรถไปส่งคุณเจนนี่ที่คอนโด ก่อนจะรับภาระต้องมาส่งศัตรูหัวใจถึงห้องอีก

"เฮ้ย ห้องคุณชั้นไหน เบอร์อะไร?" ผมตบหน้าเขาเบาๆเรียกสติ ดูเหมือนจะเมามาก

"ช้าน 17 ….. ห้องเบอร์ไรวะ...?"

"ผมจะรู้กับคุณไหมล่ะครับ? เอ้า นึกดีๆ ห้องเบอร์อะไร?" ว่าแล้วก็ลากเขาเข้าไปในลิฟต์ เฮ้อ คอนโดอะไรระบบรักษาความปลอดภัยแย่ชะมัด ถึงชั้น 17 ผมวางเขาลงพิงผนัง ก่อนค้นตัวหากุญแจห้อง อยู่ๆ หมอนี่ก็คว้ามือผมไว้

"เฮ้ย… มึงเป็นครายวะ... จะปล้นกูหราาา?" เมาไม่รู้เรื่องแล้วล่ะสิ

"ผมจะหากุญแจห้องคุณ บอกมาห้องเบอร์อะไร กุญแจอยู่ไหน?" อาร์ทสะอึก เรอออกมาเป็นกลิ่นเหล้า น่ารังเกียจจริงๆ เขาควานหากุญแจที่กระเป่าแต่ก็ไม่เจอซะที โอ้ย ทนไม่ไหวแล้วนะ ผมอยากจะรีบๆ กลับบ้านซักที ผมเลยถือวิสาสะควานหาเอง สุดท้ายก็เจออยู่ที่กระเป๋าหลังกางเกง

"จักกะจี้ว่ะ..." เพ้ออีกละ

"ห้องล่ะเบอร์อะไร?"

"งืมมม 3..0…4….. เอ๊ะ…รึ 4…0…3 หว่า?"

"เฮ้อ 403 สินะ เพราะ 304 มันไม่มี" ผมรีบยกเขาขึ้นลากพาไปยังห้อง ผมไขกุญแจห้องเข้าไป ควานหาสวิทช์ไฟ พอไฟติดก็ต้องตกใจ ห้องอะไรรกเป็นบ้า เสื้อผ้าใส่แล้วก็ถอดกองไว้ที่พื้น แก้วน้ำที่กินแล้วก็วางไว้บนโต๊ะ 4-5 แก้ว นี่กะกินแล้วล้างทีเดียวใช่ไหมเนี่ย แถมอุปกรณ์วาดเขียน ดินสอ กระดาษเกลื่อนพื้น แต่ที่น่าตกใจที่สุด ที่ทำเอาผมอึ้งมากที่สุด ก็เห็นจะเป็นในห้องนอน บนผนังหัวเตียงมีประติมากรรมที่สวยจนผมตกใจ ลวยลายใบไม้พริ้วไหว และกลีบดอกไม้ที่กำลังร่วงโรย ท้องฟ้าสีคราม ลายเส้นสีดำที่ตัดทุกอย่างอย่างลงตัว ทั้งภาพทำจากเศษกระเบื้องหลากสีสรร เป็นผลงานทิวทัศน์ที่ชวนให้หลงใหล ผลงานสวยๆ แบบนี้ นอกจากผลงานของ Kaffe Fassett* ที่สวยงามโดดเด่นเป็นแบบที่ผมชอบแล้ว ก็มีผลงานนี้แหละที่ผมตกหลุมรักแรกพบเข้าอย่างจัง ใครเป็นคนวาดกัน ผมทิ้งตัวอาร์ทลงบนเตียง ขยับเข้าไปหาผลงานบนผนังอย่างเนิบช้า มันทำให้จิตใจผมฟูฟ่อง

"เมื่อซากุระโรย" ผมหันไปหาต้นเสียง คนเมาตอนนี้นั่งมองไปที่ผลงานบนผนังแล้วเอื้อนเอ่ยออกมา

"ใครวาด?" ผมรีบถามด้วยความอยากรู้

"คนนี้แหละ" อาร์ทชี้ที่หน้าตัวเอง

อะไรนะ!? ผลงานสวยๆ แบบนี้ออกมาจากฝีมือชายคนนี้อ่ะนะ ไม่อยากจะเชื่อ แต่ก็สวยจริงๆ จนผมอดใจไม่ไหว

"ผลงานอื่นล่ะ?"

"ไม่มี มีผลงานนี้ชิ้นเดียว"

"ทำไมล่ะ?" ผมเขย่าตัวอาร์ทไปมา อาร์ทนั่งหาวหวอดๆ

"ก็แค่ขี้เกียจ"

"ห๊า!! ทำผลงานดีๆ แบบนี้ออกมาได้ ทำไมไม่ทำต่อ!? น่าเสียดายฝีมือดีๆ จริงๆ"

"โอ้ย พูดมากจริง" อยู่ๆ ที่ปากผมก็มีไออุ่นเข้ามาปะทะ ไม่ใช่สิ จู่ๆ อาร์ทก็ประกบจูบผม เฮ้ย! ผมดึงตัวเขาออกห่าง

"ทำบะ..อุ๊" ระลอกสองตามมาติดๆ คราวนี้มีลิ้นสอดแทรกเข้ามาด้วย หวาๆ จูบเก่งเกินไปแล้ว อาร์ทตวัดลิ้นวนไปมารอบปาก ดูดเลียลิ้นของผมอย่างเมามัน แอบขบริมฝีปากผมเบาๆ ไปหนึ่งที ไม่รู้ด้วยแล้ว! ผมจูบตอบ ก็มันรู้สึกดีจริงๆ จนอยู่ๆ อีกฝ่ายก็หยุดปากเอาดื้อๆ

"ราตรีสวัสดิ์...." ว่าแล้วอาร์ทก็ล้มตัวลงนอน

"เฮ้ย! เล่นมาจูบคนอื่นแบบนี้แล้วหนีไปนอนเนี่ยนะ!?" ผมจับที่ริมฝีปากตัวเอง ก้มลงมองดูที่หว่างขา อ๊าาาาาา ลูกพ่อลุกขึ้นมาทำไม!!!??? ด้วยความตกใจผมรีบวิ่งออกจากห้องไป ไม่ลืมที่จะล็อกประตูให้ก่อน ไม่ไหวแล้ว หัวใจมันแปลกๆ ทำไมมันเต้นโครมครามแบบนี้ เมื่อกี้ก็เผลอรู้สึกจนจูบตอบไปด้วย คุณเจนนี่ผมขอโทษษษษษษษษษษ ผมไม่รู้ว่าเป็นอะไร เพราะผลงานสวยบนผนังนั่นแน่ๆ!!!!







-------------------------------
หมายเหตุ

Kaffe Fassett จิตรกรชาวอเมริกัน เก่งเรื่องใช้สีและออกแบบมัณฑนศิลป์ จุดเด่นของผลงานของเขาคือการเล่นสีสรรสวยงามเป็นลวยลายต่างๆ


------------------------------
วันนี้ขยันลง 3 ตอนเลยค่ะ ขอให้สนุกกับการอ่านนะคะ ^^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2013 05:52:13 โดย rije »

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
คุณชาร์ล เปลี่ยนใจจากเจนนี่ เถอะนะ 5555

เรื่องนี้สนุกดี  :katai2-1:

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1

ออฟไลน์ Minerva

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
อาร์ทน่ารักจัง อาร์ทสมชื่อจริงๆ มีดีทุกอย่างแต่ขี้เกียจ (ฮา)จูบเก่งซะด้วย =w= ฮุๆ
เจนนี่ สาวดุ้น สวยจนชาร์ลไม่รู้ด้วย(ฮา)
คู่เพื่อนสุดฮาเจนนี่กะอาร์ท น่ารักทั้งคู่
ชอบๆ จะติดตามค่ะ สู้ๆนะ

ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • Easy Shop 4289
เปลี่ยนใจเถอะชาร์ล อาร์ทก็น่ารักนะ อิอิ

ออฟไลน์ rije

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ตอนที่ 4 : วันที่ 3 เริ่มสังเกต



โอ้ยยย ผมสะลึมสะลืมตื่น มือนึงกดขมับไว้ ปวดหัวชะมัด สงสัยเมื่อคืนจะหนักไปหน่อย หลังจากดื่มไปแก้วสุดท้ายก็จำอะไรไม่ได้เลย ไม่ไหวไม่น่าทรมารตัวเองแบบนั้นเลย ผมคว้าไปที่หัวเตียงหานาฬิกาปลุก


บ่าย 2 กว่าแล้ว


ว๊ากกกก ผมเด้งลุกขึ้นพรวด ทำเอาต้องกุมขมับอีกรอบ ปวดหัวอ่าาาา ผมกุมขมับลุกขึ้นไปหาน้ำหายากินแก้เมาค้าง อืม... ยังไม่ได้ล้างแก้วเลย
'อยากดื่มชาร้อนๆ จัง น้ำเปล่าก่อนละกัน ไหนยาแก้เมาค้างวะ' ค้นๆ กล่องยา เจอเม็ดสุดท้ายอยู่ลึกเข้าไปในกล่องพอดี

ไหนดูมือถือสิ ผมมองหามือถือแต่ไม่เห็น คว้าไปในกระเป๋ากางเกงก็ไม่เจอ ค้นทั่วห้องจนไปเห็นตกอยู่ข้างเตียง


37 miss call!!!!!!!


แถมมีแต่ชื่อเจนนี่คนเดียว มันเล่นโทรมาทุก 10 นาทีเลยครับ
'เวรแล้วไหมล่ะ งานเข้ากูอีกละ' ผมกล้าๆ กลัวๆ กดเบอร์โทรออกหาเจนนี่ทันที

ตู๊ด~ กึก แค่ตู๊ดเดียวมันรีบรับเลยครับ ไม่ให้เวลาผมทำใจ เสียงตามสายก็บ่นขึ้นทันที

[ไอ้อาร์ท เมื่อวานแกไปทำอะไรเอาไว้!?]

"โอ้ยๆๆ ไอ้เหี้ยเบนซ์... กูเมาค้างมึงอย่าตะโกนสิวะ"

[เออ แกเป็นไงมั่ง อย่าเรียกเบนซ์สิยะ]

"ไม่รู้โว้ย ดื่มเข้าไปหนักจำอะไรไม่ได้เลย กลับมาห้องยังไงก็ยังไม่รู้ตัวเลย"

[เมื่อวานคุณชาร์ลเค้าไปส่งแกไง ว่าก็ว่าเถอะ เมื่อวานแกไปทำอะไรกับเค้าเอาไว้วะ?]

"ทำไรวะ? มีไรเกิดขึ้นรึไง?"

[เออดิ วันนี้คุณชาร์ลมาหาฉันที่บ้านแต่เช้า ตามติดแจ บ่นว่าก็เฉย จะไปไหนมันเล่นขอตามไปส่ง ไปซื้อของมันก็ตามไป ตื้ออยู่ได้ ไม่รู้จะทำไงแล้วแก]

"ก็แล้วไงวะ มันก็ตื้อมึงทุกวัน แปลกตรงไหน?" ผมเกาหัวแก๊กๆ เดินกลับไปนั่งบนเตียง

[แปลกดิ คุณชาร์ลไม่กล้ามองหน้าฉันตรงๆ เหมือนกลัวความผิดยังไงไม่รู้] เฮ้อ~ น่าเบื่อ

"หาววว เออๆ แค่นี้ใช่ไหม?" ผมทำท่าจะวางสาย แต่เจนนี่ก็รั้งไว้ก่อน

[อย่าเพิ่ง วันนี้คุณชาร์ลนัดดินเนอร์อีกแล้วว่ะ เอาไงดีวะ ฉันบอกเค้าเหมือนเดิม เค้าก็ไม่ยอมท่าเดียว โครตลำบากใจเลย โทรหาแกก็ไม่รับ เลยต้องบอกไปว่าถ้าแกไปก็จะไป เค้าก็ไม่ยอม ฉันเลยบอกว่างั้นก็ไปรับที่คอนโดแกเหมือนเดิมไปแล้วอ่ะ] ไอ้นี่ตัดสินใจไม่ปรึกษาอีกละ อ่ะ เพราะปรึกษาไม่ได้นี่เนอะ ผมเล่นเมาหลับเป็นตายอย่างนั้น แฮะๆ

"อีกแล้วเหรอ? ที่ไหนอีก ต้องแต่งตัวดีๆ อีกป่ะเนี่ย แต่กูไปได้นะ" ว่าแล้วลูบท้องเบาๆ

[ไอ้อาร์ท เรื่องกินนี่มึงปฏิเสธบ้างก็ได้]

"ไม่อาววว มึงคุยกะท้องกูละกัน" ว่าแล้วก็เอามือถือจ่อไปที่ท้องตัวเอง ทำเสียงอู้อี้ๆ ใส่

"ไงมึง ท้องกูว่าไง?"

[ไอ้บ้า! อย่างกับคุยรู้เรื่อง] ผมหัวเราะร่วน

"เออๆ วันนี้จะมากี่โมงล่ะ นี่มันก็บ่าย 3 แล้ว" ผมหันไปมองนาฬิกาบนหัวเตียง

[เดี๋ยว 5 โมงไป สูทพี่โก้เมื่อวานนี้ฉันเอากลับมาแล้วนะ] ผมหันไปมองรอบห้อง มิน่าไม่เห็นสูทที่ว่าในห้อง

[คุณชาร์ลบอกอาหารบุฟเฟ่ต์นานาชาติ แต่งธรรมดาก็ได้ แต่อย่าเซอนะแก] โหย สงสัยเมื่อวานไอ้คุณชาร์ลจะจ่ายหนักไปหน่อย วันนี้เลยเล่นบุฟเฟ่ต์เลย จ่ายรายหัวทีเดียวจบ งี้ก็อดสั่งอะไรแพงๆ เว่อร์ๆ อ่ะดิ ตับเป็ด เอ้ย ตับห่านเมื่อคืนอร่อยดีซะด้วย เรียกอะไรฟัวๆ นี่แหละ แฮะๆ ผมไม่เคยกินของดีๆ เรียกไม่ถูกครับ ผมเดินกลับไปที่ส่วนที่เป็นห้องครัวมองหากล่องชาบนหลังตู้

"เออได้ๆ เดี๋ยวกูค้นกรุก่อน เจนนี่ มึงซื้อชาเอิร์ลเกรย์เข้ามาให้กูเหมือนเดิมด้วย ที่มีหมดแล้วว่ะ ออกเงินให้กูก่อนนะ กูติดไว้ก่อน ตอนนี้ไม่มีจ่ายว่ะ" ผมเขย่ากระปุกชา Twinings ไปมา ชาหมดกระปุกอีกแล้ว ผมเป็นคนดื่มชาครับ เวลาหัวไม่แล่น คิดงานไม่ออก ก็มีชากลิ่นเอิร์ลเกรย์นี่แหละครับ ของโปรดเลย

[หมดอีกแล้วเหรอ ถ้าชามันเป็นสารเสพย์ติดแกคงติดยิ่งกว่ายาม้า ยาอี แหง] ผมหัวเราะแห้งๆ จะว่าติดยิ่งกว่ายาบ้าก็ได้มั้ง เพราะขาดชาเหมือนขาดใจ ผมกดวางสายจากเจนนี่ ก่อนจะเข้าไปอาบน้ำอาบท่า

15 นาทีต่อมา ผมเดินออกมาจากห้องน้ำด้วยผ้าขุนหนูปิดข้างล่างผืนเดียว เสียงเคาะประตูดังขึ้น

ก๊อก ก๊อก.....

ใครมาวะ? พี่วิลัยให้คนมาตามงานเปล่าเนี่ย ก็ส่งไปแล้วนี่หว่า ผมเดินเช็ดผมที่เปียกๆ ไปเปิดประตู ก็ต้องตกใจ คนตรงหน้าไอ้คุณชาร์ลของเจนนี่มันครับ!!!

"มีอะไร?" ผมถาม

"......" มันมองผมหัวจรดเท้าอีกแล้ว

"ช่วยไปแต่งตัวให้เสร็จด้วย" เออ กูก็ไม่ได้อยากโชว์มึงหรอก ผมเปิดประตูให้ชาร์ลมันเข้ามารอในห้อง

"มีไรค่อยคุย ขอแต่งตัวแปบ" ว่าแล้วผมก็เดินเข้าห้องไปเปลี่ยนเสื้อผ้า ไม่นานก็เดินออกมา

"ว่าไง มีอะไรครับคุณชาร์ล? ว่าแต่รู้จักบ้านผมได้ไงเนี่ย?" ผมถาม มันยังมองผมตาไม่กระพริบ เป็นไรของมันวะ?

"ก็เมื่อวานผมแบกคุณมาส่ง" เออว่ะ เฮอะ ผมยิ้มๆ

"ขอบคุณ" อ่ะ อยู่ๆ ชาร์ลมันก็หน้าแดงขึ้นมา อายไรวะ กูคนพูดสิต้องอาย

"แล้วไง ตกลงมาหาผมคงมีเรื่องอยากคุยสินะ"

ชาร์ลลุกขึ้นพรวดเดินตรงมาหาผม ผมตกใจยกศอกขึ้นกันโดยอัตโนมัติ

"คุณช่วยเลิกกับคุณเจนนี่ได้ไหม?"

"เฮ้ยๆ บ้าเปล่า เรื่องอะไรอยู่ๆมาขอให้แฟนเค้าเลิกกันวะ?" มันเป็นหมาบ้าจริงๆ เลยครับ ไม่เห็นมันจะแปลกกว่าเดิมอย่างที่เจนนี่ว่าตรงไหน มันก็กวนตีนเหมือนเดิมเป๊ะ

"ผมไม่คิดว่าคนอย่างคุณจะทำให้คุณเจนนี่มีความสุขได้"

"ไม่ใช่เรื่องที่คุณจะมาตัดสิน มันเรื่องของผมกับเจนนี่ ถ้าจะมาหาเรื่องก็กลับไปซะ!" ผมตวาดอย่างหมดความอดทน ชาร์ลจ้องผมเขม็ง ไม่กลัวโว้ย จ้องกลับ มันคว้าข้อมือผมขึ้น

"เฮ้ย! จะทำอะไรวะ!?"

"เฮ้อ~ ไม่ได้จะทำอะไร แขนคุณเล็กขนาดนี้ ผมจับนิดเดียวก็แดงแล้ว ถ้าจับแรงๆ ไม่หักซะก่อนหรือไง แรงก็น้อย หน้าก็...." มันหยุดพูดก่อนจับหน้าผมหันไปซ้ายทีขวามา พินิจอยู่นาน ไอ้นี่ วอนซะแล้ว ผมประเคนหมัดใส่ แต่ชาร์ลแค่ยกมือขึ้นมากันไว้อย่างง่ายๆ เออ! ผมมันไม่แรงจริงๆ อ่ะแหละ สู้ใครเค้าไม่ได้ เพราะงี้แฟนคนก่อนๆ ถึงได้ทิ้งผม พูดแล้วเศร้า ทุกคนต่างบอกว่าผมแลดูปกป้องเธอไม่ได้ อยากได้ผู้ชายแมนๆ ขอโทษ กล้ามผมก็ไม่มี ไม่แมนเลย เลยต้องไว้หนวดไว้เครานี่แหละครับ เผื่อมันจะแมนบ้าง

ผมผลักไอ้คุณชาร์ลออก แต่มันไม่ขยับเลยครับ แงงงง
"ปล่อย!" มันปล่อยมือแต่โดยดีวุ้ย

"พอดูดีๆ ไม่มีหนวดมีเครา ก็หน้ายังกับผู้หญิงเลยนะ" เพี้ยง! ผมชกออกไปด้วยความโมโห คราวนี้ถูกหน้ามันเต็มๆ ชาร์ลหน้าหัน จับไปที่หน้าที่โดนผมต่อย

"แรงก็น้อย ยังกับมดกัด" โอ้ย! ดูถูกกันเข้าไป!!! ผมคว้าคอเสื้อชาร์ลมันทันที

"กูแรงน้อยแล้วไงวะ หน้ากูหวานแล้วไงวะ จะมาหาเรื่องรึไง!!??"

"บอกแล้วว่าอย่าพูดกูมึงกับผม ผมไม่ได้จะมาหาเรื่องคุณ" มันแกะมือผมออก ผมไม่ยอมแต่ก็สู้แรงมันไม่ได้จริงๆ ผมถอนหายใจ ยอมก็ได้วะ แม่งเหนื่อย

"เมื่อวาน....." มันพูดแล้วเงียบไป

"ทำไม? เมื่อวานอะไร?"

"เฮ้อ~ สงสัยคุณจะจำไม่ได้ล่ะสิ"

"เออ จำไม่ได้ ก็เมาหนักนี่หว่า ทำไม ผมไปทำอะไรคุณไว้รึไง?"

"...อึก!" โอ๊ะ ไอ้คุณชาร์ลหน้าแดงเถือกเลยครับ อะเระๆ เมื่อคืนผมไปทำเรื่องไรไว้หว่า จำไม่ได้ พยายามทวนความจำแต่ก็จำไม่ได้ โอ้ย อยากรู้จริงๆ ว่าตัวเองไปทำอะไรไว้ มันเลยมีปฏิกิริยาแบบนี้ เห็นแล้วก็น่าแกล้ง น่าเอาคืนจริงๆ

"ทำไม? ว่าไงล่ะครับ เมื่อคืนมีอะไรเกิดขึ้นเหรอครับ?" ผมได้ใจ ยิ้มหน้าทะเล้นถาม ชาร์ลมันหลบหน้าผม ขยับถอยหนี สนุกโว้ย!!! ในที่สุดก็เจอจุดอ่อนมันครับ!! ฮะฮะฮะฮ่า ตากูบ้างล่ะมึง ผมยื่นมือจะไปจับไหล่ แต่ถูกมันตบมือทิ้ง อู้ย เจ็บง่ะ

"ถ้าจำไม่ได้..... ก็แล้วไป!" ว่าแล้วมันก็หันหลังกลับ โหย ผมเห็นหน้ามันแดงถึงหูเลยครับ ไม่รู้ทำไมผมรีบคว้ามือชาร์ลไว้

"อะไรอีก?" ชาร์ลหันมาถาม ผมสะดุ้ง รีบปล่อยมือ

"ปะ เปล่า อยู่ๆก็มา อยู่ๆก็ไป ก็เลยสงสัย" ผมรีบแก้ตัว

"1 ทุ่ม เวลาเดิม ผมจะมารับ ช่วยแต่งตัวให้ดีด้วย ผมไม่อยากขายหน้า" มันว่าแล้วรีบเดินออกจากห้องผมไป หนอยยยย ผมกัดฟันกรอดๆ มันมาหาเรื่องด่ากูชัดๆ จำไว้เลย แค้นนี้ต้องชำระ!!



5 โมงกว่า เจนนี่ก็มาถึง พร้อมกับชาที่ฝากซื้อ

"ไงมึง กว่าจะมา กูรอชาตั้งนาน" ผมรีบเข้าไปรับถุงกระดาษในมือเจนนี่ ข้างในเป็นชาเอิร์ลเกรย์ของผม ของผมคนเดียว คิกคิก ดีใจแก้มปรี เจนนี่เดินเข้ามาในห้องหยิบแก้วน้ำไปล้างที่ซิงค์น้ำให้

"ขอบใจนะ เจนนี่ฉุดฉวยยย" ยอมันหน่อย

"เออๆ ทุกทีอ่ะแก หัดเก็บกวาดห้องมั่ง ฉันมาห้องแกต้องทำตัวเป็นแม่แกทุกที"

"โอ้ๆ ม่ามี้~" เจนนี้แหวะใส่ผม ผลักหัวผมออก เพราะนิสัยแบบนี้ของผมที่ทำให้พี่โก้เข้าใจผิด จนมาหาเรื่อง ตอนนั้นเฮียแกโครตน่ากลัวเลยครับ กว่าจะเคลียความเข้าใจผิดได้ ผมกับเจนนี่แทบตาย เลยสาบานกับตัวเองว่าจะไม่แสดงท่าทางแบบนี้อีก ถ้าอยู่ต่อหน้าพี่โก้นะ นอกนั้นขออ้อนบ้างอะไรบ้าง เพื่อนกันไม่เห็นเป็นไร

"เออ วันนี้คุณชาร์ลมันมาหากูถึงห้องเลยว่ะ" เจนนี่หันขวับมาหาผม

"ทำไมอ่ะ?"

"มาบอกให้กูเลิกกับมึงอ่ะ"

"เฮ้ย! อย่างคุณชาร์ลเนี่ยนะ"

"เออ เพราะอย่างคุณชาร์ลมึงอ่ะแหละ กวนกูตลอด"

"แปลกอ่ะ คุณชาร์ลไม่น่ากล้ามาหาเรื่องแกถึงบ้านอย่างนี้นะ" เจนนี่ดูครุ่นคิด

"ไม่เห็นแปลก ตั้งแต่วันแรกที่เจอหน้า มันก็หาเรื่องกูตลอดเหอะมึง"

"ก็แกอ่ะไม่คิดมาก ไม่สิ ไม่คิดเลยมากกว่า สมองเท่าเมล็ดถั่ว มีดีแค่งานศิลปะ" มึงกัดกูดีจังเจนนี่ แต่ละเรื่องจุดด้อยกูทั้งนั้น

"ถ้ากูฉลาดคงเป็นหมอไปแล้วล่ะวะ"

"ก็จริง"

"ไอ้เหี้ยเบนซ์ มึงปฏิเสธบ้างก็ได้" เวลาจะด่ามันชอบเผลอพูดชื่อเก่ามันทุกที เจนนี่หันมาค้อนใส่ผมตาเขียวปัด!

"เอาไงดีล่ะ วันนี้ปฏิเสธมื้อค่ำคุณชาร์ลดีไหมแก?"

"แล้วแต่มึงละกัน ถ้ามึงไม่เห็นแก่ท้องน้อยๆ ของกู มึงก็ปฏิเสธก็ได้" ผมทำหน้ามุ่ยพลางลูบท้องตัวเองเบาๆ เจนนี่ยังทำหน้าเครียด ไม่เล่นมุกก็ได้วะ

"มึงจะปฏิเสธทำไมวะ มีคนเลี้ยงข้าวก็ดีแล้ว วันนี้ก็เคลียกันให้จบๆ ไม่ต้องไปให้ความหวังมันอีกนะมึง"

"ฉันไม่เคยให้ความหวังใคร ฉันปฏิเสธเสียงแข็งตลอดอ่ะ"

'แหม ไม่ให้ความหวัง เวลาปฏิเสธไมมึงไม่ทำเสียงแมนเข้มๆ อย่างตอนว่ากูบ้างวะ' ผมคิด ขืนพูดออกไปได้ตายแน่ ผมชงชาเสร็จพอดี ยื่นแก้วนึงให้เจนนี่ อีกแก้วของตัวเอง เรานั่งคุยหาวิธีปฏิเสธความรักชาร์ลอย่างไรดีกันต่อจนถึงเวลานัด


ชาร์ลมาเคาะประตูเรียกอยู่หน้าห้อง มันยกแขนข้างนึงให้เจนนี่เกี่ยวแขน แต่เจนนี่ปฏิเสธแล้วหันมาเกี่ยวแขนผมแทน ชาร์ลมองนิ่งก่อนยิ้มให้เจนนี่ วันนี้ชาร์ลก็เลี้ยงข้าวอีกวัน ด้วยความเกรงใจบ้างเล็กน้อย เลยไม่ค่อยต่อปากต่อคำกับมันมากนัก เหนื่อยครับ คราวหลังไม่ดื่มจัดอีกแล้ว ไม่คิดว่าจะทำเอามึนข้ามวัน เรี่ยวแรงไม่หดหายหมด วันนี้ก็เหมือนเดิม ชาร์ลมันไม่ยอมลดราวาศอก ตื้อเจนนี่ บอกให้เลิกกับผมเสีย เจนนี่โกรธปฏิเสธเสียงดัง แต่มันก็ไม่ยอมแพ้ครับ บอกว่าจะต้องทำให้เจนนี่เปลี่ยนใจให้ได้ เฮ้อ~ สงสัยคติประจำใจมันคือ 'ตื้อเท่านั้นครองโลก' แหงเลย

วันนี้เจนนี่กลับเองครับ มันไม่ยอมให้ชาร์ลไปส่ง ชาร์ลมันต้องมาส่งผมคนเดียว ก่อนกลับมันมองผมแปลกๆ ด้วยอ่ะ มีอะไรติดหน้าเหรอ ก็ไม่มีนี่หว่า ช่างมัน ผมออกจากรถชาร์ลกลับขึ้นห้องทันที เฮ้อ~ หมดไปอีกวัน ผมกลับมาถึงห้องก็หลับเป็นตายด้วยความเหนื่อย....





---------------------------
ผิดตรงไหนบอกด้วยนะคะ ^^

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์ค่ะ ^3^ :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ seaz

  • รักอยู่ไหน...ใจเรียกหา
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5398
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +381/-9
    • Easy Shop 4289
ชาร์ลคงจะเริ่มหลงรักอาร์ทแล้วล่ะสิ อิอิ

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
วันที่ 3แล้วนะ เหลืออีก 4 วันเท่าน้านนนน

ชอบตอนคุณชาร์ลเขินหน้าแดง อิอิ  :o8:

ออฟไลน์ rije

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ตอนที่ 5 : วันที่ 4 ตกใจ



บทของคุณชาร์ล

เมื่อวานไม่เป็นอันจะทำอะไรเลยครับ ทำอะไรก็กังวลตลอด ผมสลัดใบหน้าของศัตรูหัวใจออกจากหัวไม่ได้เลย ถ้าผมลงเอยกับคุณเจนนี่ความรู้สึกประหลาดนี้คงจะหยุดลงใช่ไหม?

วันนี้ผมก็มาหาคุณเจนนี่ที่ทำงาน ไม่ใช่ว่าจะมาตื้อหรืออะไรนะครับ วันนี้ผมมาติดต่อเรื่องทัวร์ครับ คุณพ่อกับคุณแม่ของผมท่านอยากไปทัวร์ยุโรปกัน 2 คน เอาแบบไพรเวททัวร์เหมือนเดิม ถ้าจะไปเที่ยวกันเองก็ไม่น่าจะต้องจ้างไกด์ แต่คุณแม่บอกว่าเค้าจัดการทุกอย่างให้มันสะดวกดี คุณพ่อก็เห็นชอบด้วย ยอมปล่อยบริษัทให้ผมกับน้องชายดูแล แต่ตอนนี้ผมลาพักสัปดาห์นึงเพื่อมาตามหาความรักครับ!! เพราะฉะนั้นหน้าที่ดูแลบริษัทจึงตกไปเป็นของน้องชายผม ชาลี เค้าจบมาทางด้านบริหารธุรกิจจากอ๊อกฟอร์ดได้ 1 ปีแล้ว เรื่องงานด้านบริหารเค้าเก่งมา ไต่เต้าจากตำแหน่งเล็กๆ ในบริษัทจนคุณพ่อเชื่อใจยอมฝากบริษัทให้ดูแล ตอนนี้ได้เป็นหนึ่ง CEO แล้วครับ ดังนั้นผมหยุดพักไปอีกคนก็ไม่ต้องกังวล


"คุณชาร์ลคะ ถ้าทัวร์ไปยุโรปเจนนี่จะจัดไกด์อีกท่านให้แทนนะคะ" คุณเจนนี่เดินมาหาผมที่ส่วนต้อนรับแขกด้านในตัวออฟฟิต พร้อมกับยื่นใบรายการท่องเที่ยวให้

"อ้าว ไม่ใช่คุณเจนนี่คอยดูแลเหรอครับ? ผมอยากได้คุณเจนนี่ช่วยเป็นไกด์ให้มากกว่า ทางคุณแม่ผมท่านก็ขอร้องมาด้วยครับ"

"ต้องขอโทษด้วยค่ะ เจนนี่รับเฉพาะงานทัวร์ในภาคพื้นเอเชีย ถ้าเป็นยุโรปเจนนี่ไม่ถนัดค่ะ จะเป็นการไม่ดีกับทางลูกค้าได้ ถ้าเจนนี่ดูแลได้ไม่ดีพอ ยังไงเจนนี่จะไกด์ทัวร์ยุโรปฝีมือดีที่สุดของบริษัทเราให้นะคะ"

"ก็ได้ครับ ถ้าคุณเจนนี่ว่าอย่างไงผมก็ว่าตามครับ" ผมตอบยิ้มๆ ผมมองไปทั่วออฟฟิตมองหาศัตรูหัวใจ วันนี้ไม่เห็น ได้โอกาสทำคะแนน ผมจับไปที่มือของคุณเจนนี่ คุณเจนนี่สะดุ้งทำท่าจะดึงมือกลับ ผมรั้งเอาไว้เสียก่อน แหม คุณเจนนี่น่ารักจริงๆ

"คุณชาร์ล ทำอะไรคะ ปล่อยมือเจนนี่เถอะค่ะ"

"คุณเจนนี่ครับ ผมพูดตรงๆ เลยละกัน คุณเจนนี่เปลี่ยนใจจากเค้าซะเถอะครับ"

คุณเจนนี่ทำหน้างง "เค้าไหนคะ?"

"ก็คุณอาร์ทไงครับ ผมดีกว่าเค้าหลายเท่า รวยกว่า หล่อกว่า แข็งแรงกว่า ผมสามารถปกป้องคุณเจนนี่ได้ ดูจากสภาพเค้าแล้วคงจะไม่มีปัญญาดูแลคุณเจนนี่ได้หรอกครับ แถมยังเห็นแก่กินมากกว่าคุณเจนนี่ที่เป็นแฟน ผู้ชายแบบนี้คุณเจนนี่อย่าไปยึดติดกับเค้าเลยนะครับ..."

"คุณชาร์ล!!!" ผมสะดุ้ง ผมยังพูดไม่จบ คุณเจนนี่ก็ตะโกนใส่ผม เธอหน้าแดงด้วยความโกรธ สะบัดมือผมออก ผมพูดอะไรผิดไปเหรอ?

"ผมขอโทษครับคุณเจนนี่" รีบขอโทษก่อน อย่าเพิ่งโกรธผมนะ คุณเจนนี่ถอนหายใจ ก่อนลุกขึ้นมองหน้ามองอย่างดูถูก โอ้ยๆ ปวดใจ

"คุณชาร์ล ถึงคุณชาร์ลจะดีกว่าอาร์ทขนาดไหน ก็ไม่มีสิทธิ์ไปว่าไปนินทาอาร์ทอย่างนั้น เจนนี่เกลียดคนที่ชอบดูถูกคนอื่นแบบคุณชาร์ลที่สุด" เกลียด....เกลียดที่สุด...... เหมือนใจสลาย ผมหน้าซีดเผือก ปกติผมไม่ใช่คนช่างนินทานะครับ ผมแค่อยากให้คุณเจนนี่ตัดใจจากเค้าแค่นั้นเอง ทำยังไงดีๆ คุณเจนนี่โกรธมากเลย

"คุณเจนนี่... ผมขอโทษจริงๆ ครับ" ผมคอตก ขอโทษคุณเจนนี่จากใจจริง

"ขอโทษเจนนี่ไปก็เท่านั้น เจนนี่จะฟ้องอาร์ท..."

เฮ้ย! ฟ้องเลยเหรอครับ เรื่องแค่นี้เอง ผมมองคุณเจนนี่หวาดๆ

"คุณเจนนี่....พูดจริง...?" คุณเจนนี่พยักหน้า แล้วหยิบโทรศัพท์กดโทรออกทันที ไม่ทันให้ได้แก้ตัวใดๆ

"ฮัลโหล อาร์ทคะ อาร์ทมาหาเจนนี่ที่ทำงานได้ไหมคะ?" หือ? อ้าวไม่ฟ้องเหรอ

"อะไรนะ!? แขนหัก!?" ห๊ะ!? ผมตกใจ

"เค้าเป็นอะไรครับคุณเจนนี่ เป็นอะไรมากรึเปล่า อยู่ที่ไหน อยู่โรงพยาบาลรึเปล่า?" ไม่รู้ผมเป็นบ้าอะไร พอได้ยินว่าศัตรูหัวใจบาดเจ็บ หัวใจก็กระตุกวูบ เขย่าตัวถามคุณเจนนี่รัว จนคุณเจนนี่ตั้งหลักแทนไม่ทัน

"โอ้ยๆ คุณชาร์ลใจเย็นๆ เดี๋ยวเจนนี่ขอคุยก่อน....... ฮัลโหล...." คุณเจนนี่สลัดตัวออก แล้วเดินออกไปคุยโทรศัพท์ห่างออกไป ผมจึงไม่ได้ยินเรื่องที่คุยกัน ไม่นานคุณเจนนี่ก็วางสายแล้วเดินกลับมาหาผม

"เมื่อเช้าอาร์ทเข้าออฟฟิตไปเคลียงานออกแบบภายใน แล้วพลาดตกลงมาจากนั่งร้าน ตอนนี้แขนหักอยู่ที่โรงพยาบาล ต้องพัก 1 คืนรอดูอาการค่ะ"

"โรงพยาบาลไหนครับ!?" คุณเจนนี่มองหน้าผมแปลกๆ ทำไม? หน้าผมดูซีดเป็นไก่ต้มเพราะความตื่นตนกขนาดไหนกันเนี่ย

"เห~~~ เจนนี่บอกก็ได้ค่ะ โรงพยาบาล xxx ห้อง 706 นะคะ ชื่อ..." ผมไม่ทันได้ฟังทั้งหมด รีบหยิบสูทที่พาดไว้ที่เก้าอี้ออกจากออฟฟิตไปอย่างเร็ว




ณ. โรงพยาบาล ทางด้านอาร์ท


หมอบอกว่าจริงๆ ก็กลับบ้านวันนี้ได้ แต่เห็นเพื่อนๆ ที่ทำงานผมวิตกจริตกันสุดๆ กลัวมือของผมจะกลับมาใช้การไม่ได้ ขอร้องให้อยู่ดูอาการที่โรงพยาบาลก่อนสักคืน แถมพี่วิลัยก็ยังออกค่าห้องให้ แต่ห้องพักผู้ป่วยรวมเต็ม เลยได้อยู่ห้องพิเศษ สบายชะมัด~~~ นอกจากแขนหักข้างขวา ข้างถนัดแล้ว ข้อมือซ้ายเคล็ดนิดหน่อย กินยา ทายาก็น่าจะหาย สรุปไม่เป็นอะไรมาก ไม่เห็นจะต้องอยู่ดูอาการเลย เอาเถอะ ถือว่าได้พัก ไม่ต้องเป็นไม้กันหมาให้เจนนี่มันด้วย ดีจะตายยยย

ก๊อก ก๊อก เสียงเคาะประตูดังขึ้น ก่อนคนที่ผมไม่คาดหมายจะเดินเข้ามา

"เป็นยังไงบ้าง?" ชาร์ลนั่นเองครับ มาได้ไงวะเนี่ย

"คุณมานี่ได้ไง?" ผมแปลกใจ พยายามจะลุกขึ้นนั่งเขาก็เดินเข้ามาช่วยพยุง

"ขอบคุณ"

"ไม่เป็นไร คุณเจนนี่บอกว่าคุณเข้าโรงพยาบาล ผมเลยมาเยี่ยม"

"อะไรกัน วันนี้คุณก็ไปตามตื้อเจนนี่อีกแล้วเหรอ? ไม่เบื่อรึไง? เลิกตื้อซะทีเหอะ ผมขอร้อง" ช่วยเลิกๆ ยุ่งกันมันทีเถอะ ผมจะได้กลับไปใช้ชีวิตอันแสนสงบสุขของผมต่อ รู้ไหมว่าผมลำบากขนาดไหนต้องขับรถไปหาเจนนี่ที่ทำงานทุกวัน ไม่ใช่ใกล้ๆ ค่าน้ำมันก็ยังไม่ได้ ชาร์ลจ้องมาที่แขนข้างที่หักของผม

"แผลแค่นี้ทำไมต้องนอนโรงพยาบาล ผมก็นึกว่าเจ็บหนักกว่านี้ ที่ไหนได้แค่แขนหักข้างเดียว" แหมมม แขนทองของผมนะครับ ไม่มีมันผมทำงานไม่ได้นะครับคุณชาย ผมสะบัดมือข้างที่เคล็ดเป็นเชิงไล่ รำคาญขี้เกียจคุย

"ช่างเถอะ คุณกินอะไรแล้วรึยัง?" เฮ้อ~ ยังไม่ยอมไปอีก

"กินแล้ว" ผมยักหน้าไปทางโต๊ะข้างเตียงที่มีขนมปังในถุงเหลือไว้ครึ่งชิ้น

"ขนมปังครึ่งเดียวเนี่ยนะ แค่นี้จะไปอิ่มอะไร เอ้า! ผมซื้อข้าวมาฝาก" โห~~~ มิน่าล่ะ ถึงได้กินหอมตั้งแต่เมื่อกี้แล้ว อ่ะแฮ่ม! ผมทำเป็นนิ่ง ไม่สนใจ ท้องจ้าผมก็หิวเหมือนกันนะ

"ทำไม? ไม่กิน?" ผมกลืนน้ำลายลงคออึก

"กิน!" สู้ท้องที่แสนหิวโหยของตัวเองไม่ได้ น่าเจ็บใจจริงๆ ผมยื่นมือไปจะคว้าถุงข้าว แต่ชาร์ลกับดึงหลบมือผม

"แขนหักแบบนี้จะกินยังไง?" หืม... ผมอ้าปากกว้าง

"อะ อะไร!?" ชาร์ลดูตกใจ

"ก็ป้อนผมสิ" ฮะฮะฮ่า มันหน้าแดงใหญ่เลยครับ ตลกดี

"เฮ้ย!! แขนอีกข้างก็ดีไม่ใช่เรอะ! เดี๋ยวแกะให้ คุณก็กินเองสิ"

"อีกข้างเคล็ดจับช้อนไม่ไหว" ผมอ้อน จริงๆ ก็แค่อยากแกล้งมันเล่นๆ เฉยๆ เห็นมันหน้าแดงแบบนี้ก็น่ารักดี เอ๊ะ! น่ารัก ไม่ใช่สิ ไม่น่ารักเลย ไม่ ไม่ ไม่ ไม่

"อึก... เข้าใจแล้ว" เห~~~ ว่าง่ายกว่าที่คิดแฮะ แหมๆ ต้องมองใหม่ซะแล้ว ดูๆไปเขาอาจจะเป็นคนดีกว่าที่คิดก็ได้ ถ้าไม่ต้องมาเล่นละครตบตาเราสองคนอาจจะเป็นเพื่อนกันไปแล้วก็ได้

ชาร์ลเปิดกล่องข้าว ว้าว ข้าวหน้าหมูผัดเกาหลีซะด้วย เข้าใจเลือกเหมือนกันนี่ ชาร์ลป้อนข้าวผมไปได้ครึ่งนึงก็หยุดมือ ผมอ้าปากรอก็ไม่ยอมป้อมต่อ

"เป็นอะไร?" ผมถาม

"คุณช่วยเลิกกับคุณเจนนี่ทีเถอะ"

"...เฮ้อ~ พูดแต่เรื่องเดิม คนกำลังอารมณ์ดี มาทำอารมณ์เสียซะได้ อยากให้เจนนี่เลิกกับผม คุณก็แย่งไปให้ได้ดิ" ผมเริ่มรำคาญ

"เพราะทำไม่ได้ ถึงได้ขอร้องคุณอยู่นี่ไง!" ชาร์ลตะโกนหน้าแดงแปร๊ด ผมตกใจ เฮ้ยๆ มันเป็นอะไรของมันวะ ขอขึ้นซะงั้น

'สงสัยต้องใช้ไม้หนัก' ผมเอื้อมไปหยิบกล่องข้าวในมือชาร์ลไปวางบนโต๊ะ

"ไหนว่ามือเคล็ด" ผมขยับตัวไปเผชิญหน้ากับเขาตรงๆ

"ก็แค่เคล็ด" ผมสะบัดข้างที่เคล็ดไปมา เจ็บพอทนได้อยู่ ไม่เป็นไร ผมคว้าท้ายทอยดึงคนตรงหน้าลงมาประกบจูบแนบแน่น ชาร์ลตกใจจะขยับหนีเป็นโอกาสให้ผมได้สอดลิ้นเข้าไปตวัดในปากชาร์ล ดูดลิ้นแลกเปลี่ยนน้ำลายกัน แหวะ เอาวะทนๆ หน่อย ต้องเล่นมันไม้นี้

ผ่านไป 12 วินาทีได้ ผมผละออกก่อนจะเลียริมฝีปากชาร์ลเบาๆ เป็นไงล่ะมึง เจอจูบพิฆาตระทวยทรวงของกูเข้า ชาร์ลตกใจยกมือป้องปากหน้าแดงแปร๊ด

"เลิกยุ่งกับเจนนี่ซะ ไม่งั้นได้เจอมากกว่านี้แน่!!" ผมขู่เสียงเข้ม ชาร์ลหน้าแดงไปจนถึงใบหู รีบลุกขึ้นวิ่งออกไป ดีที่เอาข้าวกล่องหลบไว้ก่อน ไม่งั้นอดกินต่อแหงเลย

'ฮึๆ เท่านี้คงจะเลิกยุ่งกับเจนนี่มันซะที' ผมคิดเองเออเอง ก่อนจะหยิบข้างกล่องมากินต่ออย่างไม่คิดมากอะไร เพราะข้าวอร่อยหรอกนะเลยเซอร์วิสให้ วะฮะฮะฮ่า




ผมมันโง่... หารู้ไม่ว่าได้ไปปล่อยระเบิดลูกใหญ่ทำลายตัวเองไปเสียแล้ว.....






---------------------------------
ผิดตรงไหนช่วยแจ้งด้วยนะคะ :-)

ขอบคุณ คุณ thichanorit  : แก้แล้วค่ะ ^^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-06-2013 14:09:04 โดย rije »

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
ฮ่าาาาา เอะอะๆจับจูบซะงั้น คุณชาร์ลเขินซะน่ารักเชียวนะ 5555

>>>> ข้อมูลซ้ายเคล็ดนิดหน่อย
"...เฮ้อ~ พูดแต่เรื่องเดิม คนกำลังอารมณ์ดี มาทำอารมณ์เสียซะได้ อยากให้เจนนี่เลิกกับผม คุณก็แย้งไปให้ได้ดิ"

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3514
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
ค่อไปคงเลิกยุ่งกับเจนนี่แล้สมายุ่งกับ อาทแทน แต่นอน 5555

ออฟไลน์ dahlia

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4306
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +695/-4
ระเบิดแบบคุณชาร์ลน่าสนใจดีออก อย่างน้อยๆ ก็เลี้ยงข้าวได้ทุกวันนะ  :laugh:

ออฟไลน์ maru

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3611
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-6
ต่อไปชาร์ลคงมายุ่งกับอาตแทน

ออฟไลน์ wi_OoO_wi

  • payaaa payaaa padazz taa
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 912
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-1
เลิกยุ่งแน่นอน

กรี๊ดดดดดดดดดด

ใครรุกใครรรับอ้ะ

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook
มาต่ออีกำลังสนุกเลย

 :ling1:

ออฟไลน์ sukaz

  • I Will Love You Unconditionally
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1461
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ andear

  • ยาราไนก๊ะ ??
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 844
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +63/-1
ขู่อย่างนี้ชาร์ลไม่เลิกแน่ๆ แบบว่าอยากโดนอีก คิคิ  :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Minerva

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
ระวังชาร์ลจะเลิกเกาะติดเจนนี่แล้วมาติดนายแทน (ฮา)

ออฟไลน์ Thyme103

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +35/-0
ชาล์ลยังไม่รู้ตัวอีกนะเนี่ยว่าชอบอาร์ทแล้ว

ออฟไลน์ rije

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 138
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-0
ตอนที่ 6 : วันที่ 5 เป้าหมายเปลี่ยน


'วันนี้มันวันซวยอะไรวะเนี่ย!?' วันนี้ผมได้ออกจากโรงพยาบาลแล้วครับ กำลังเก็บของอยู่ ไอ้คุณชาร์ลมันก็มาหาผมแต่เช้า บอกว่ามาช่วย ไล่ก็แล้ว ขู่ก็แล้ว มันก็ไม่ยอมไป ยุ่งนู้นยุ่งนี้น่ารำคาญเป็นบ้า ทำไงดีละที่นี้ ถ้ารู้อย่างนี้เมื่อวานไม่น่าไปจูบมันเลย ไม่คิดว่ามันจะผิดแผนอย่างนี้!!!!!!!!!!!

เจนนี่ลางานมาเยี่ยมผมช่วงสายๆ พอเข้ามาก็มองผมมองชาร์ลสลับไปมา คงจะแปลกใจที่อยู่ๆชาร์ลที่ตื้อมันตลอดกลายมาคอยตื้อผมแทน แต่พอมันเห็นเจนนี่ก็รีบปรี่เข้าไปทักทายทันที แหม เมื่อกี้ยังอาร์ทอย่างนู้นอาร์ทอย่างนี้อยู่เลย แม่ง หงุดหงิด ... เอ้ย กูจะหงุดหงิดไรแว้~

"เกิดอะไรขึ้นคะอาร์ท" เจนนี่เดินเข้ามาถามผมอย่างหวาดๆ กับพฤติกรรมแปลกๆ ของชาร์ล มันยังสวมบทบาทแฟนสาวแสนดีอยู่

"ไม่รู้ คุณชาร์ลมันมาหาแต่เช้า แล้วก็คอยจู้จี้ ถามนู้นถามนี้ กู เอ้ย ผมก็อยากรู้ว่าเหมือนกันว่าเกิดอะไรขึ้นกันแน่" ผมโบ้ยหน้าไปทางชาร์ล

"คุณชาร์ลมีอะไรถึงได้มาหาอาร์ทแต่เช้าเลยคะ? แถมเมื่อวานคุณชาร์ลก็ดูห่วงอาร์ทแปลกๆ ด้วย" กูเห็นนะมึง แอบยิ้มกรุ้มกริ่มที่มุมปากแวบๆ น่ะ ไอ้คุณเจนนี่~~

"คุณเจนนี่มาก็ดีเลยครับ ผมมีเรื่องอยากพูดด้วย พร้อมกันหมดนี่เลย" ชาร์ลมองเจนนี่กับผมสลับกับก่อนจะขยับตัวเจนนี่ให้มายืนอยู่ใกล้ๆ ผม

"คุณเจนนี่... ผมขอโทษครับ!!!" อยู่ๆ มันก็ขอโทษพร้อมทั้งก้มหัวลงมา 90 องศาพอดีเป๊ะ ทำเอาผมกับเจนนี่อึ้งไปตามๆ กัน

"เดี๋ยวค่ะคุณชาร์ล" เจนนี่ร้อนรน รีบจับไหล่ชาร์ลบอกให้เงยหน้าขึ้น

"เจนนี่งงไปหมดแล้ว ตกลงมันเรื่องอะไรกันคะ?" เออ กูก็งง

"สำหรับผมแล้ว คุณเจนนี่เป็นรักแรกพบ ซึ่งผมรู้สึกอย่างนั้นจริงๆ แต่ว่า....ตอนนี้สำหรับผมแล้ว ผมสลัดใบหน้าคุณอาร์ทออกจากหัวไม่ได้เลย ผมกลับไปคิดทบทวนอย่างดี จนตอนนี้ผมเข้าใจจิตใจตัวเองดีแล้ว …." มันพักหายใจสักครู่

"ผม…ตกหลุมรักคุณอาร์ทเข้าอย่างถอนตัวไม่ขึ้นแล้วครับ!!!" มันหน้าแดงแปร๊ดถึงใบหู เจนนี่ทำหน้าเอ๋อๆ ส่วนผมเหรอ แคะขี้หูอยู่อย่างไม่ค่อยสนใจเท่าไหร่ ก็ดีเลิกยุ่งกับเจนนี่ได้ซะทีมึง แต่เอ๊ะ... อะไรนะ!? ตกหลุมรักผม!!!??? เฮ้ย!!!!

"กูเป็นผู้ชาย!!" ผมตะโกน

"เรื่องนั้นผมรู้อยู่แล้ว"

"ทำไมล่ะคะ? อยู่ๆ ทำไมคุณชาร์ลถึง.... เกิดอะไรขึ้นกันแน่คะ?" เจนนี่ทำท่าสับสนมองผมกับชาร์ลสลับไปมา

"เรื่องมันเกิดตั้งแต่ที่่คุณอาร์ท...จูบผม..." มันเน้นคำหลังสุดๆ เจนนี่ตาโต หันมามองผมขวับ

"อาร์ท!!!" มันตะโกนใส่ผม อยู่ๆ ชาร์ลก็คว้าไปที่ข้อมือเจนนี่

"คุณเจนนี่ครับ ผมขอโทษ แต่อย่าโกรธคุณอาร์ทเลยนะครับ คุณอาร์ทแค่อยากให้ผมเลิกกับคุณเจนนี่ถึงได้ทำแบบนั้น แต่…แต่ไม่คิดว่าผลจะออกมาเป็น...อย่างนี้.... แต่คุณอาร์ทไม่ผิด ถ้าจะโทษก็โทษผมเถอะครับ!!!" ไอ้คุณชาร์ล มึงไม่เห็นหน้าเจนนี่ล่ะสิ คิดว่ามันจะโกรธเหรอ ไม่เลย หน้ามันอมแก้มตุ่ย พยายามกั้นหัวเราะจนหน้าแดงแล้วเนี่ย!!! เจนนี่พยายามทำหน้านิ่ง แต่ปากยังกระตุกเบาๆ หันไปหาชาร์ล

"คุณชาร์ลคะ เจนนี่ขอคุยด้วยหน่อย 2 ต่อ 2 …. ข้างนอกค่ะ" ชาร์ลเดินตามเจนนี่ออกไป สักครู่ใหญ่ก็กลับเข้ามา แต่เป็นแค่เจนนี่นะครับที่กลับเข้ามา ชาร์ลยืนรออยู่ข้างนอก


เจนนี่เดินมาหาผม เก๊กหน้านิ่งสาวเท้าเดินมาอย่างไว

"ไอ้อาร์ท แกรู้ตัวไหมว่าทำอะไรลงไป?"

"ทำไรวะ? กูแค่จูบมันทีเดียวเอง"

"ไม่ใช่ทีเดียว"

"ห๊า? ตอนไหนอีก?" ผมงงกับคำพูดมันจริงๆ

"คุณชาร์ลบอกว่ามึงจูบเค้าตั้งแต่วันที่มึงเมาครั้งล่าสุดนั้นแหละ" ผมตกใจ ไอ้ตอนที่เมาไม่ได้สตินั่นอ่ะนะ ตูทำอารายลงปาายยยยย

"แต่ว่า แค่ครั้งสองครั้งไม่เห็นมันจะต้องมาตกหลุมรักกูเลยนี่หว่า" ผมค้าน

"ไม่ใช่แค่นี้" อะไรไม่ใช่แค่นี้ ยังมีเหตุอะไรอีกเร๊อออ!???

"แต่เรื่องนี้พวกแกคุยกันเองละกัน มันน่าอายเกินกว่าฉันจะกล้าพูดว่ะ" อัยย๊ะมาปล่อยให้อยากแล้วจากไป

"ช่างเหอะแม่ง มึงก็บอกมันละกันว่ามึงไม่ยอมให้มันมารักกูดิวะ"

"ไม่ทันละ ฉันเผลอบอกว่าจริงๆแล้วพวกเราแค่เล่นละครหลอกเรื่องเป็นแฟนกันไปแล้วว่ะ"

'ไอ้เหี้ยเบนซ์~~~~ มึงทำไรไม่ปรึกษากูอีกแล้วนะมึง' ผมได้แต่คิดค้อนในใจ

"แกช่วยตัวเองละกัน ฉันขอโทษจริงๆว่ะ แต่ไงๆ แกก็ว่างอยู่แล้ว ได้แฟนใหม่ก็คราวนี้แหละว้า คริคริ" ดูมัน มันหัวเราะชอบใจ ใครจะไปอยากได้แฟนเป็นผู้ชายวะ

"มึงกลับไปเลยนะมึง" ผมรีบไล่ อยู่แล้วแซวกูจัง อยากให้กูโดยตุ้ยล่ะสิ ฝันไปเถอะ!

"แล้วก็มะรืนพี่โก้กลับไทย ตอนเย็นร้านเดิมนะยะ" ว่าแล้วมันก็รีบชิ่งกลับทันที ผมล่ะอยากจะโกรธแต่ก็โกรธไม่ลง ถ้าแม่งไม่ใช่เพื่อนนะ ต่อยไปแล้ว สักพักชาร์ลก็เดินกลับเข้ามาในห้อง

"ว่าไงครับ จะกลับเลยรึเปล่า?" มันเดินมาแบกกระเป๋าของผมขึ้นบ่า ก็ดีมีคนคอยช่วย ตอนนี้ปล่อยมันไปก่อน เดี๋ยวกลับบ้านแล้วค่อยเช็คบิลมันอีกที







ชาร์ลมาส่งผมที่คอนโด พอวางของเสร็จก็ได้เวลาคิดบัญชีแล้ว ผมเดินเข้าไปใกล้ๆ จับคอเสื้อกระชากขึ้น

"บอกไว้ก่อนนะ ผมชอบผู้หญิง ไม่เอาผู้ชาย เพราะฉะนั้นมาทางไหนช่วยถีบหัวตัวเองส่งกลับไปทางนั้นเลย"

"โห ขอบคุณสักคำก็ไม่มี" ฟังที่พูดบ้างไหมเนี่ย

"เออๆ ขอบคุณ พอใจแล้วก็กลับไปซะ" ผมสะบัดมือไล่ แต่มันไม่ยอมกลับไปสักที ยืนท้าวคางนิ่งมองไปรอบๆ ห้องผม แม่ง ไอ้ดื้อด้าน ไอ้หมาบ้า อยากมองก็มองไป ผมทำทีไม่สนใจมัน เดินเข้าไปห้องน้ำทันที ใช้เวลาพักใหญ่เพราะแขนข้างถนัดหัก กว่าจะปดซิบกางเกงได้ล่อไปหลายนาที พอเดินออกมาจากห้องน้ำก็ต้องตกใจ สภาพห้องจากที่เละๆ กองเสื้อผ้าวางระเกะระกะ แก้วน้ำจานชามที่ดองไว้ อุปกรณ์วาดเขียนที่เคยกลิ้งไปมาบนพื้น ทุกอย่างอันตธานหายไป ไม่ใช่สิ มันเป็นระเบียบขึ้นต่างหาก เสื้อผ้าที่ใส่แล้วอยู่ในตะกร้าเรียบร้อย แก้วชามถูกล้างจนหมด อุปกรณ์เครื่องเขียนถึงจะมั่วๆ กันอยู่แต่ก็เป็นระเบียบอยู่บนโต๊ะ เกิดอะไรขึ้นเนี่ย!!?? มีนางฟ้าใจดีมาช่วยทำความสะอาดบ้านเหรอออออ

"ค่อยดูเป็นห้องขึ้นมาหน่อย" เสียงชาร์ลดังแว่วมาจากทางระเบียงห้อง ไอ้คนช่างตื้อมันยังไม่กลับ แถมทำความสะอาดห้องให้อีกต่างหาก จะทำตัวหล่อไปไหนมึงงงงง

"อุตส่าห์จัดเก็บบ้านให้ แบบนี้น่าจะเลี้ยงชา กาแฟสักแก้วนะครับ" แม่ง ผมไปไม่เป็นเลยทีเดียวคราวนี้ ยกแขนข้างที่หักขึ้นเล็กน้อย ชาร์ลยิ้มน้อยๆ มาให้ รอยยิ้มหล่อๆ อีกแล้ว โอ้ย เหมือนมีอะไรปักฉึกลงกลางอก ใจเต้นแปลกๆ ผมสะบัดความคิดบ้าๆ ทิ้ง

"งั้นผมไม่เกรงใจนะ ถือว่าเจ้าของห้องอนุญาตแล้ว" มันพูดแล้วเดินไปหยิบแก้ว มองหากาแฟ แต่ขอโทษผมไม่ดื่ม เลยไม่เคยซื้อเก็บไว้ในห้อง และไม่คิดด้วยว่าจะต้องชงกาแฟมาเสิร์ฟให้ใครในห้องตัวเอง

"มีแต่ชา" ผมว่าแล้วเดินไปหยิบกล่องชาเอิร์ลเกรย์มาวางไว้บนโต๊ะ

"ชาผมก็ชอบ" มันว่าแล้วหยิบกล่องชาไปชงทันที ไม่วายจู้จี้บอกให้ผมไปนั่งรอ เดี๋ยวจะชงไปเผื่อ เอาวะ มีคนทำให้ก็สบายดีเหมือนกันแฮะ แถมอุตส่าห์เก็บห้องให้ด้วย ดีเหมือนกัน ไม่นานนักชาสองแก้วก็มาวางอยู่ตรงหน้าผม ของผมแก้ว ของชาร์ลแก้ว

"ดื่มให้เสร็จๆ แล้วกลับไปเลยนะ..... อึก!" ผมว่าแต่พอดื่มชาคำแรกก็ต้องแปลกใจ เฮ้ย! ทำไมรสชาติมันกลมกล่อมอย่างนี้ ชาก็ตัวเดิม มันทำได้ไงเนี่ย!?

"ผมชงอร่อยใช่ไหม พรุ่งนี้ผมจะมาชงให้อีก ทำใจไว้เลย" มันดื่มเสร็จพอดี วางแก้วลงก่อนจะเดินเข้ามาใกล้ตัวผม โดยที่ผมไม่ทันตั้งตัวมันเล่นจูบลงบนแก้มผมเบาๆ ผมตกใจเกือบทำแก้วตก มันคว้าไว้ทัน วางบนโต๊ะให้ ก่อนจับมือผมไปจูบ ผมรีบสะบัดแทนไม่ทัน ยี้~~~

"เหี้ยยย ทำบ้าอะไรของแกวะ!!??" ผมรีบลุกขึ้นแต่โดนกดไหล่ไว้ก่อน

"อย่าพูดคำหยาบสิครับ มัดจำไว้ก่อน ถึงคุณจะยังไม่ชอบผม แต่เดี๋ยวก็ชอบ อีกอย่างผมยังไม่บอกเหตุผลที่ผมตกหลุมรักคุณเลย คุณก็รู้ใช่ไหมว่าผมช่างตื้อขนาดไหน ฮะฮะ" มันหัวเราะร่า ก่อนจะรีบหนีไปที่หน้าประตูซะก่อน ผมอยากจะชกมันสักเปรี้ยงจริงๆ แต่แขนไม่อำนวยขยับตัวก็ลำบาก

"พรุ่งนี้ผมจะใหม่" ว่าแล้วมันก็เปิดประตูออกไป

"ไม่ต้องมาอีกเลยไอ้หมาบ้า!!!!!" ผมได้แต่ตะโกนด่าไล่หลังมันไปอย่างร้อนรน มือข้างซ้ายยกขึ้นมาเช็ดที่แก้มแรงๆ ไอ้หัวใจบ้านี่ก็เต้นจัง ยังกับจะหลุดออกมานอกตัวผมซะตอนนี้ เป็นอะไรของผมเนี่ย.... หวั่นไหว? ไม่มั้ง..... โอ้ย ขี้เกียจคิดแล้ว...






----------------------------------
ผิดพลาดตรงไหนบอกด้วยนะคะ ^^

ตอนนี้จบไวนิดนะคะ เจอกันตอนหน้าค่ะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-06-2013 12:33:49 โดย rije »

ออฟไลน์ ♠DekDoy♠

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4600
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +421/-8
เพิ่งเข้ามาอ่าน น่ารักมากอ่ะ ตาอาร์ทที่จะโดนชาร์ลตามติดบ้างแล้วสินะ 555

ออนไลน์ Satang_P

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 863
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3304
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-8
สนุกอ่า น่ารักมากๆเลยอาร์ท ชาร์ลก็ด้วย :-[

รอตอนต่อไปนะ

 :bye2:

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
อ๊ากกกกก และแล้วชาร์ลก็เปลี่ยนเป้าหมาย อิอิ
ชอบอ่ะชาร์ลเป็นคนที่ตรงไปตรงมามาก 55555

เตรียมรับศึกหนักได้เลยนายอาร์ทเพราะคุณชาร์ลจอมตื้ออยู่แล้ว

ออฟไลน์ jimmyFG

  • Ich Liebe dich.
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2277
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +203/-4
    • @Facebook

ออฟไลน์ Minerva

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 299
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-2
เปลี่ยนเป้าหมาย !! น่ารักจริงๆทั้งสองคนนี้
ตรงมากค่ะ กล้ายอมรับตรงๆ แต่ตรงไปหรือเปล่าค่ะ!!!

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด