“Someday We'll Know”
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: “Someday We'll Know”  (อ่าน 167029 ครั้ง)

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1883
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3302/-9
“Someday We'll Know”
« เมื่อ01-04-2014 07:00:42 »

ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม
*-*-*

(ต่อ)...
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-04-2015 19:07:14 โดย jivetea »

ออฟไลน์ MyTeaMeJive

  • MyTeaMeJive
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1883
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3302/-9
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #1 เมื่อ01-04-2014 07:02:14 »


“Someday We'll Know”

ตอนที่ 1


เสื้อคลุมตัวหนาเพิ่มน้ำหนักมากขึ้นกว่าเดิม เมื่อต้องอุ้มน้ำจากเม็ดฝนที่ตกพรำลงมาจนเสื้อเปียกชุ่ม
จากจุดหัวมุมของตรอกแคบที่เกียยืนอยู่อาจช่วยพรางตาจากเป้าหมายในร้านอาหารฝั่งตรงข้ามได้ แต่มันไม่ได้ช่วยบรรเทาความเปียกและเย็นแบบลอนดอนได้เลย
เสียงสัญญาณวิทยุในหูดังครืดคราด เมื่อโบรนี่หัวหน้าหน่วยทบทวนตำแหน่งของแต่ละคนเป็นครั้งที่ 10 ของวันนี้ ชายวัยกลางคนอยู่ในรถซักรีด ที่ดัดแปลงเป็นศูนย์บัญชาการย่อย โดยมีจอร์จกับแมรี่อยู่ในรถด้วย แล้วตอนนี้แมรี่ก็กำลังส่งกาแฟอุ่นๆ ให้
ส่วนคนข้างนอกได้แต่รอ.....ท่ามกลางความเปียกชุ่มและเย็นจับจิต!

รถซิตี้คาร์สีเขียวมะนาวคันเล็กแล่นผ่าน

“นั่นคือรถสีเขียวไม่ใช่สีดำ หวังว่าจะไม่มีใครตาบอดสีไล่ตามมันหรอกนะ” เสียงของดอนเพื่อนร่วมทีมในคราบของคนจรจัดหน้าร้านสะดวกซื้อแซวขึ้น ทำให้เพื่อนร่วมทีมคนอื่นพากันอมยิ้มขณะที่เบนสายตากลับมาที่เดิม
“อย่ามาตลกไม่รู้เวลา ดอน” โบรนี่หัวหน้าชุดเตือน พลางจิบกาแฟอุ่น
เสียงซดกาแฟดังโฮกชัดเจน จนบ๊อบนายตำรวจพุงโตอดปากไว้ไม่ได้ “กาแฟรสดีมั้ยหัวหน้า”
   จอร์จหันไปแอบกลั้นหัวเราะทางอื่น เมื่อโบรนี่ทำเสียงแปลกๆ อยู่ในลำคอ
“เออ เสร็จงานนี้จะเลี้ยงกาแฟคนละแก้ว”
“ขอเป็นบาร์โอเวอร์ไทม์ที่เพิ่งเปิดใหม่ได้มั้ย” แจ็กกี้ที่เงียบฟังจากแผงขายดอกไม้รีบเสนอความเห็น
“แพงไป เงินเดือนเท่าขี้ฝุ่น จะให้กูเลี้ยงโอเวอร์ไทม์เนี่ยนะ F**k!”

การพูดเล่นขณะที่เฝ้าระวังเป้าหมายแบบนี้มันผิดกฏระเบียบชัดๆ แต่โบรนี่หัวหน้าทีมก็มักจะทำเป็นไม่รู้ไม่ชี้ นำขบวนลูกน้องพูดเล่นกันเสมอ ด้วยความเห็นแหวกแนวส่วนตัวที่ว่า การวางท่าทางคร่ำเคร่ง ทำเป็นยืนอ่านหนังสือ หรือทำอะไรสักอย่าง ขณะที่คอยหันไปมองเป้าหมายแบบนั้นน่ะ ร้อยทั้งร้อย เป้าหมายจะรู้ตัว
ดังนั้นทีมนอกเครื่องแบบของโบรนี่ จึงมักมีการคุยเล่นกันในระหว่างเฝ้าระวังอยู่เสมอ

...แล้วมันต่างกับคนที่มันคุยกับสมอลทอล์กตรงไหน ...โบรนี่ว่างั้นนะ

รถยุโรปสีดำ 3 คันเข้ามาจอดเทียบที่หน้าร้านฝั่งตรงข้าม เสียงพูดคุยหยุดลง
สายจากในร้านอาหารให้สัญญาณชี้เป้าหมาย ด้วยการยกมือปัดฝุ่นที่ไหล่ แล้วกางร่มเดินออกมาต้อนรับกลุ่มลูกค้ารายใหญ่เข้าไปในร้าน
“แม่ม มากันเป็นร้อย กูมีคนเท่าตูดมด” โบรนี่บ่นพึม

บ๊อบนายตำรวจพุงใหญ่ที่ประตูด้านหลังร้าน ขยับไปหาที่นั่งใหม่ใกล้ถังขยะหลังร้าน พลางอธิษฐานว่าอย่าให้เป้าหมายออกมาทางนี้เลย ให้พวกมันโผล่ออกไปทางไหนก็ได้ อย่าเป็นทางนี้ก็แล้วกัน ทั้งเหม็นเน่า ทั้งสกปรก
แต่คำอธิษฐานของบ๊อบไม่สำเร็จ เมื่อสายในร้านส่งสัญญาณอีกครั้งด้วยการเดินออกมาหน้าร้าน แล้วทำทีเช็ดคราบสกปรกประตู

“S**t มันไปทางบ๊อบ” โบรนี่บอก
“เห็นรถมารอตรงปากซอยแล้ว มันเข้ามาไม่ได้เพราะถังขยะกับทางแคบ” บ๊อบขานตำแหน่งและเตรียมพร้อม
เกียขยับตัวออกจากที่ซ่อน ขยับฮู้ดคลุมศีรษะวิ่งข้ามถนนตรงไปอีกแยก แล้วอ้อมไปทางด้านหลังร้านที่เป้าหมายเข้าไป ส่วนดอนลุกจากตำแหน่งตัวเอง อ้อมไปอีกฝั่งถนน เตรียมพร้อมจากจุดตรงข้ามกับปากซอยที่รถมารออยู่
ที่ด้านหน้าจึงเหลือเพียงรถซักรีดของโบรนี่ จอร์จกับแมรี่ และแจ็กกี้ที่ร้านขายดอกไม้
4 คนด้านหน้าร้าน กับ 3 คนหลังร้าน
นี่มันตรงกันข้ามกับจุดที่พากันไปดักไว้อย่างสิ้นเชิง ได้ยินเสียงโบรนี่ด่าที่มีกำลังคนเพียงหยิบมือในวันที่ต้องตามประกบอันโตนิโอเป้าหมายคนสำคัญในคดีค้ามนุษย์

เห็นรถหรูคันใหญ่มาจอดรออยู่ แต่เกียจะต้องทำเป็นวิ่งผ่านไป เพื่อไม่ให้เป็นที่สงสัย
“มีรถตู้คันเดียวข้างหลัง”
“งั้นแจ็กกี้ระวังด้านหน้าเหมือนเดิม มันไปไหนตามไปด้วย” โบรนี่สั่ง เพราะเป้าหมายอาจแบ่งกลุ่มกันเดินทางกลับ

ห่างจากเกียไปทางด้านหลังประมาณ 10 ก้าว ชายผิวสีหัวเกรียนเดินเนิบๆ ตามมา เกียเห็นความผิดปกติแล้ว แต่เพื่อไม่ให้ตัวเองผิดปกติตามไปด้วย ต้องแจ้งให้กลุ่มเฝ้าระวังรับรู้ไว้ก่อน
“โบรนี่ด้านหลังผมมีช็อกโก้”
“เออ ดูอยู่”

แมรี่เข้าประจำที่ควบคุมอุปกรณ์แทนจอร์จที่อยู่ในชุดพนักงานซักรีด และกำลังเดินตามหนุ่มช็อกโก้ไป
เกียหยิบกระดาษแผ่นเล็กจากกระเป๋าทำทีมองซ้ายมองขวา เหมือนกำลังหาสถานที่ตามที่เขียนไว้ในกระดาษ เห็นจอร์จเลี้ยวมาจากหัวมุมถนนแล้ว
พร้อมๆ กับที่อันโตนิโอ- เป้าหมายในชุดสูทสีเข้ม ผมเรียบแปร้มันวับ เดินออกมาจากหลังร้านรายล้อมด้วยชายฉกรรจ์อีก 3 คน
“ออกมา 4” บ๊อบขานจำนวน

....อีกไม่ถึง 5 ก้าวจะถึงรถที่จอดรอ
เจ้าช็อกโก้ที่เดินผ่านรถไปแล้ว กลับหันมาพร้อมกับปืนแล้วยิงใส่กลุ่มคนที่เดินเข้ามาใกล้ทันที
   เป็นการกราดยิงไปยังกลุ่มเป้าหมายชนิดที่ต้องการสร้างความเสียหายให้มากที่สุด
   จากกระสุนนัดแรกของช็อกโก้ กลายเป็นสัญญาณของการตอบโต้และห่ากระสุนอีกหลายนัดตามมา แสดงให้เห็นว่าเป้าหมายไม่ได้มากันแค่ 4 คนและฝ่ายของช็อคโก้ก็ไม่ได้มีแค่มันเพียงคนเดียว
   เกียเห็นไอ้คนที่กางร่มให้อันโตนิโอคว้าของบางอย่างจากมือของเจ้านาย แล้ววิ่งย้อนกลับเข้าไปในตรอก ซึ่งเป็นทางที่บ๊อบซุ่มอยู่
    “บ๊อบ ไอ้เหลียงเอาของไป กำลังตาม”
   ต้องวิ่งผ่านร้านค้าใกล้เคียงแล้วออกทางด้านหลัง เห็นบ๊อบวิ่งไล่ตามไอ้เหลียงคนสนิทของเป้าหมายไป เกียวิ่งแซงเพื่อนแล้วกระโดดเข้าหา กระเป๋าใบเล็กหลุดจากมือ เหลียงหันมายิงพร้อมกับที่เกียยิงสวนไปในระยะประชิด

....โลกทั้งใบดับวูบ....

   เมื่อลืมตาตื่นที่โรงพยาบาลตั้งแต่ไหล่จนถึงปลายนิ้วด้านซ้ายไร้ความรู้สึก

   และเมื่อการผ่าตัดผ่านพ้น การทำกายภาพบำบัดมีความคืบหน้าไปในทางที่ดี โบรนี่ก็เอาแฟ้มสีขาวมายื่นให้ถึงที่บ้านพัก
   “อยากกลับบ้านไหมไอ้ลูกชาย”
   คนตัวโตผมสกินเฮดถอนหายใจหนักๆ “คิดแล้วเชียว”
   “มันไม่ได้เลวร้ายขนาดนั้นหรอกน่า” ชายวัย 40 เศษชี้ไปที่แฟ้มแล้วนั่งลงข้างๆ “อ่านเสียก่อน”
   เกียจะใช้มือขวาเปิดแฟ้มด้วยความเคยชิน แต่เปลี่ยนใจใช้มือซ้ายที่ยังใช้งานไม่ค่อยถนัด ทำให้ดูเก้งก้างจนหัวหน้าสงสัย
“จะบังคับตัวเองมากไปหรือเปล่า”
“หมอสั่งให้ผมใช้งานมันมากๆ จะได้คล่องขึ้น”
โบรนี่ยักไหล่
   ภาพหนุ่มวัยรุ่นยิ้มสดใส สะดุดตาแต่แรกเห็น
โบรนี่ยังคงใช้แค่หางตาเหลือบมองมือใหญ่ที่จับภาพ ก็ทั้งยิ้มทั้งพยักหน้าด้วยความมั่นใจ “ไม่มีใครรู้ใจมึงเท่ากูอีกแล้วไอ้ลูกชาย”
   เกียส่ายหน้าขำๆ หัวหน้าคนนี้รู้ทุกเรื่องของลูกน้องทุกคน แม้แต่ในเรื่อง “ห้ามถามห้ามบอก” ทำให้บรรดาหัวหน้ากลุ่มอื่น ไปจนถึงผู้อำนวยการหน่วยไม่ค่อยชอบใจนัก เพราะมันทำให้สายการบังคับบัญชาแปรปรวน
   “แล้วมันเกี่ยวอะไร”
   “บอกว่าให้อ่านก่อน” โบรนี่เร่ง แต่ดูท่าเกียจะออกอาการดื้อ ไม่ยอมอ่านรายงาน กลับจ้องมองแต่ภาพเด็กหนุ่มในมือ
   โบรนี่หัวเราะหึหะก่อนเล่า “มลรัฐ หรือข้าวพอง” ชายชาวอังกฤษออกเสียงชื่อภาษาไทยแปลกแปร่ง “ลูกชายคนเล็กของอัคราเจ้าพ่ออสังหาฯ ของเมืองไทย พี่ชายคือมโหธร หรือเพียง รับช่วงงานพ่อ แม่ชื่อพวงเพชร กับพี่สาวคือเพชรแท้ หรือเพชร ทั้งคู่ถูกเก็บเพราะเพชร เหมือนชื่อของพวกเธอ”
   “รู้ภาษาไทยเยอะนะ” เกียแซว พลิกเปิดแฟ้มรายงานการเสียชีวิตของเพชรแท้
   “นิดหน่อย” โบรนี่ยักไหล่แบบหยิ่งๆ “กะว่าจะไว้ใช้เวลาตามมึงกลับไปบ้านที่เมืองไทย”

   เกียกวาดตาอ่านรายงาน คดีของเพชรแท้ ที่สานต่อกิจการร้านเพชรจากพวงเพชรผู้เป็นแม่ ซึ่งตั้งอยู่ในย่านไชน่าทาวน์ของเมืองไทย
   ดูผิวเผินไม่มีอะไร แต่ชนวนเหตุของการสังหารคือการที่เพชรแท้จัดส่งเพชรชุดหนึ่งราคา 5 แสนดอลลาร์สหรัฐให้กับพ่อค้าฮ่องกง แต่ฝ่ายพ่อค้าฮ่องกงเชื่อว่ามันคือของปลอม หลังการพิสูจน์และสู้คดีในทางศาล ย้ำว่าของที่เพชรแท้ส่งไปให้ไม่ใช่ชุดที่พ่อค้าฮ่องกงต้องการ แต่มีมูลค่าเท่ากัน และเพชรแท้ปฏิเสธการเปลี่ยนของ อ้างว่าไม่มี แต่จะคืนเงินให้
   เรื่องทางชั้นศาลยุติลงเมื่อฝ่ายหนึ่งคืนเงิน อีกฝ่ายคืนของ
   แต่ 3 วันหลังจากนั้นเพชรแท้ก็ถูกยิงตาย

   มโหธรผู้เป็นพี่ชายคนโตปิดร้านเพชร ย้ายของทั้งหมดไปฝากธนาคาร แล้วจัดจำหน่ายเหมือนกับเป็นสินค้าขายตรงเท่านั้น ขณะที่ติดต่อแอนดรูว์เพื่อนเก่าจากแวดวงผู้พิทักษ์กฎหมายจากต่างแดน เพื่อว่าจ้าง “ครูสอนพิเศษ” ให้กับน้องชาย โดยมีเงื่อนไขคือ “ครูสอนพิเศษ” จะต้องมีเชื้อสายเอเชีย และทำงานแบบมืออาชีพในการให้ความคุ้มครองน้องชาย....

พูดง่ายๆ ก็คือ มโหธรต้องการคนคุ้มครองน้องชายมากกว่าครูสอนพิเศษ

   “แอนดรูว์ สกอตแลนด์ยาร์ดเป็นเพื่อนกับมโหธร มันรู้ทุกเรื่องของเรื่องนี้ ถ้ามึงรับงานพรุ่งนี้มันจะมาคุยด้วย”
   “น้องชายคนเล็กต้องรู้เรื่องเพชรที่พวกมันต้องการ” เกียดึงรูปออกมา แล้วปิดแฟ้มรายงานคดี
   โบรนี่เห็นด้วย “ข้อความที่มีการแจ้งอย่างเป็นทางการก็คือ นายอัครา และนายมโหธร ไม่ต้องการให้มลรัฐคนนี้ต้องพบเจอกับเหตุร้ายในทุกกรณี” หัวหน้างานโอบไหล่หนาของลูกน้องไว้ “ถือเสียว่าไปทำกายภาพบำบัด แล้วกลับมาลอนดอนใหม่อย่างราชสีห์”
   เกียมองมือข้างซ้ายของตัวเอง แต่โบรนี่รีบพูดขึ้นเสียก่อน
   “มึงอาจไม่มั่นใจ แต่ที่จริงความสามารถของมึงไม่ได้ลดลงเลยสักนิด ไอ้ลูกชาย” หัวหน้าให้กำลังใจ “งานนี้สำคัญมาก ค่าตัวของเด็กคนนี้เท่ากับเพชรเจ้าปัญหาคือ 5 แสนดอลลาร์ยูเอสเชียวนะ จบงานมึงก็กลับมาลอนดอน มาทดสอบร่างกายอีกครั้ง แล้วค่อยมาวิ่งไล่จับคนร้ายด้วยกัน”
   เกียส่ายหน้าให้กับความซับซ้อนของงานที่หัวหน้ามอบให้ และความพยายามที่จะพูดว่า งานนี้สำคัญมากและไม่สำคัญเลยในเวลาเดียวกัน
“กว่าจะแย่งงานมาได้ ต้องเจรจาเหนื่อยสินะ”
“หนักหนาสาหัสเอาการทีเดียวลูกชาย มึงไม่รู้หรอกว่า มีสายสกอตอย่างน้อย 10 คนที่พร้อมจะบินไปเมืองไทยเพื่อทำงานนี้ ตอนกูขอเมียแต่งงานยังไม่ยากเท่านี้เลย”
เกียหัวเราะขำ มองภาพถ่ายของเด็กหนุ่มอีกครั้ง “เพชรนั่นเป็นของลอนดอน และลอนดอนอยากได้คืน”
ชายหนุ่มเดาล้วนๆ
“F**k เกีย กูอุตส่าห์ไม่พูด”

ก็ถ้ามันไม่สำคัญ ไม่อยากให้ลูกน้องมีผลงานโดดเด่น โบรนี่คงไม่พยายามผลักดันลูกน้องที่ยังอยู่ในระหว่างการพักฟื้นจากอาการบาดเจ็บ เข้าไปทำงานนี้หรอก

“งั้นเอาใหม่ ตกลงมีคนที่อยากได้เพชรกี่คน” เกียทำท่าทางตั้งใจมาก
“เท่าที่รู้ 4”
“ฮ่องกง ลอนดอน แล้วใครอีก”
“เจ้าชายในซาฮาร่า แล้วก็ซาอุฯ แต่ยังมีญี่ปุ่นอีกรายที่เคยติดต่อกันครั้ง 2 ครั้งแล้วหายไป”
เกียผิวปากหวือ “ทำไมมโหธรไม่ขายคืนลอนดอน”
“ให้เป็นหน้าที่มึงไปถาม” โบรนี่โยนง่ายๆ “กูเองก็สงสัยอยู่เหมือนกัน เท่าที่ดูเพชรน่าจะอยู่ที่ธนาคาร แต่เรื่องที่ขอคนมาคุ้มกันน้อง มันทำให้คิดได้ว่า น้องชายอาจรู้อะไรบางอย่าง อาจเตรียมส่งของคืนแต่ก็ต้องคุ้มกันน้องด้วย เราคิดได้สารพัดอย่างแตกออกไปได้อีกอย่างน้อย 10 ประเด็น แต่ที่แน่ๆ เด็กคนนี้สำคัญมากตามคำประกาศ”
“และมีค่าตัว 5 แสนดอลลาร์ยูเอส เท่ากับราคาเพชรนั่น”
“เออนั่นแหละ ยังไงก็ติดต่อกันไว้ เพราะมึงอาจต้องเป็นคนถือเพชรนั่นกลับมาลอนดอน”
“ก็แค่นั้น พูดเสียยืดยาว”
“กูก็ไม่รู้ว่าเขาคิดอะไรอยู่” หัวหน้ายอมรับ “ทำไมมโหธรจะไม่รู้ว่าลอนดอนอยากได้คืน เพราะทั้งแม่ทั้งน้องสาวตายเพราะเพชรนั่น มันก็แค่ส่งคืนมาหาเจ้าของโดยตรง โยนของร้อนกลับมาที่นี่ก็จบ แต่ไอ้การจ้างคนไปดูน้องนี่แหละที่มันน่าสงสัย  แล้วบอดี้การ์ดมืออาชีพหาที่ไหนก็ได้ ดังนั้นหน้าที่ของเราก็คือ...”
“รีบไป” เกียต่อให้
“เออ นั่นแหละ” โบรนี่พูดคำเดิม “มึงก็ไปดูน้องชายเขาเป็นงานหลัก ส่วนเรื่องเพชรน่ะ มันแล้วแต่เขา ก็ยังกังวลอยู่ว่า ถ้ามันหายไปในระหว่างที่มึงเฝ้าอยู่ทางนั้น เขาจะโทษเราหรือเปล่า แต่กูน่ะอยากให้มึงได้พิสูจน์ตัวเอง แล้วก็กลับมาอย่างยิ่งใหญ่”
เกียพยักหน้า ขณะที่มองรูปภาพในมือ

   แอนดรูว์ สกอตแลนด์ยาร์ด และเกียอดีตตำรวจอังกฤษ มาถึงเมืองไทยพร้อมกัน ในฐานะที่แอนดรูว์เป็นทั้งเพื่อนกับมโหธร และเป็นผู้แนะนำอดีตตำรวจให้มาทำงานพิเศษ พอมาถึงเมืองไทยก็แวะพักที่คอนโดฯ ที่สำนักงานจองไว้ให้ แล้วพากันไปภูเก็ต เพราะเกียจะไปหาแม่ชาวไทยที่นั่น ส่วนแอนดรูว์ไปเที่ยว จากนั้นจึงกลับมากรุงเทพฯ แล้วไปบ้านของอัครา เพราะมลรัฐยังพักอยู่กับพ่อ ส่วนพี่ชายแยกบ้านแยกครอบครัวไปแล้ว
   บ้านหลังใหญ่ 3 ชั้นตามสมัยนิยม 4 ห้องนอน พร้อมห้องทำงาน และห้องพักผ่อนที่แบ่งสัดส่วนชัดเจน
   เดิมอยู่กัน 5 คนพ่อแม่ลูก แต่เมื่อเวลาผ่านไป มโหธรแต่งงานและแยกครอบครัว พวงเพชรผู้เป็นแม่เสียชีวิต ตามมาด้วยเพชรแท้ลูกสาวคนกลาง อัคราผู้เป็นพ่อได้รับการแนะนำให้รู้จักสตรีอีกคนก็แวะไปหาเป็นระยะ ทำให้ตอนนี้มีเพียงลูกชายคนเล็กที่อยู่บ้านนี้เพียงลำพัง

   มโหธรมารอพบทั้งคู่ตั้งแต่เช้า ทันทีที่เห็นทั้งคู่เดินเข้าบ้านมาก็รีบพยักหน้าเรียกให้ออกไปคุยที่สนามหญ้าด้านนอก แม้จะเคยคุยเรื่องงานผ่านการสนทนาทางไกลกันแล้ว หลังทักทายกับแอนดรูว์อย่างเพื่อนสนิท มโหธรก็หันมาขอโทษเกีย แล้วเข้าเรื่องงานที่ต้องทำอีกครั้ง
“ขอโทษที่เช้านี้ผมมีเวลาไม่มาก นัดประชุม 9 โมงน่ะ เดี๋ยวค่ำนี้ค่อยกลับมาคุยกันอีกที  แต่ไอ้พอง...เอ้อ...ข้าวพองลูกศิษย์คุณน่ะ มันดื้อใช้ได้ ผมเตือนให้มันระวังตัวตั้งแต่เกิดเรื่องกับแม่แล้วก็ไอ้เพชร มันก็ไม่เคยฟัง คุณรู้เรื่องของพวกเขาแล้วเพชรใช่มั้ย”
เกียพยักหน้า สีหน้าท่าทางของมโหธร บอกว่ามีความไว้วางใจอย่างชัดเจน เพราะนอกจากคำรับรองจากเพื่อนแล้ว ยังมีผลงานที่ส่งมาให้ก่อนหน้านี้ด้วย
“ผมไม่ได้อยู่บ้านนี้ แต่งงานแล้วก็แยกออกไป ไอ้เพชรมันอยู่คอนโดฯ พอไม่มีมันผมก็ขาย ไอ้ตัวเล็กโวยวายใหญ่ เพราะมันอยากไปอยู่ที่นั่นตามลำพัง ใครจะไปยอม” มโหธรทำเหมือนกำลังบ่นกับเพื่อนมากกว่าการมอบงาน “พ่อผมเขายังมีบ้านอีกหลัง ที่สร้างให้ผู้หญิงของเขา เอาเข้าบ้านไม่ได้ ไอ้ตัวเล็กมันอาละวาดกระจาย เขาก็เลยต้องไปๆ มาๆ แต่ส่วนใหญ่จะอยู่ที่นี่ บอกกับคุณตามตรง เหมือนกับที่บอกกับแอนดรูว์ไปก่อนหน้านี้ ว่าผมไม่เสี่ยงที่จะต้องเสียมันไปอีกคน คุณสอนการต่อสู้ให้มัน คุ้มครองมันจนกว่า.....” นักธุรกิจหนุ่มเม้มริมฝีปากแน่นเหมือนกำลังตัดสินใจ แล้วพูดช้าๆ “จนกว่าผมจะแน่ใจ”
“ครับ”
“ฝากข้าวพองด้วย จะคิดว่ามันเป็นน้องชายอีกคน เป็นลูกศิษย์ยังไงก็ได้ แต่ช่วยดูแลมันคุ้มครองมัน”
“นั่นเป็นหน้าที่ของผมอยู่แล้ว” เกียให้ความมั่นใจ เพราะรับรู้มาตั้งแต่การคุยกันครั้งแรกผ่านการสื่อสารทางไกลว่ามโหธรรักน้องชายคนนี้มาก “แต่ขั้นแรก เรียกผมว่าเกีย เพราะคุณคือเจ้านายของผม”
มโหธรหัวเราะเสียงดัง “ผมเป็นเจ้านาย แล้วเดี๋ยวเกียกับแอนดรูว์จะได้พบกับเจ้าชายน้อยของเจ้านาย”

หนุ่มน้อยในชุดเครื่องแบบนักเรียนนานาชาติเดินหน้ามุ่ยออกมาจากบ้าน โดยมีแม่บ้านถือกระเป๋าเรียนเดินตามออกมาด้วย
เสื้อสีฟ้าอ่อน กับกางเกงลายสกอตสีเขียวฟ้าขาว
รวบผมหางม้าสั้นๆ ยังดีที่ไม่ได้ผูกโบ แต่ใบหน้าหวานก็ยังเด่นชัดด้วยดวงตากลมโต จมูกโด่ง และริมฝีปากแดง
“ผมชื่อเกีย”
คนตัวโตปรับสีหน้าเรียบเฉยขณะแนะนำตัว
หนุ่มน้อยพยักหน้ารับรู้แล้วหันไปหาพี่ชาย “มาแต่เช้ารอไอ้ฝรั่งเนี่ยนะ”
พี่ชายยิ้มขำ น้องชายก็ถาม “ขำอะไร”
“ขำที่ฝรั่งพูดไทยชัดกว่าแกน่ะสิ” มโหธรบอก แล้วหันมาหาเกีย “ไปส่งข้าวพองที่โรงเรียนแล้วค่อยกลับมาจัดการเรื่องที่พักเรื่องสถานที่เรียน ส่วนแอนดรูว์จะอยู่ที่นี่อาทิตย์หนึ่งใช่มั้ยมีอะไรก็บอกกับอุบลได้”
อุบลที่ยืนอยู่ด้านหลังส่งยิ้มมาให้
“ตกลงคนไหนเนี่ย” คำพูดยังคงมีหางเสียงเหวี่ยงเหมือนเดิม
“คนนี้” พี่ชายชี้มาที่หนุ่มผมเข้มตาสีฟ้าใส “เกีย ส่วนไอ้ผมทองนั่นแอนดรูว์ เพื่อนพี่เอง”
....เคยให้ดูรูปแล้วนี่หว่า มันแกล้งมึนจำไม่ได้หรือไง....
น้องชายยักไหล่ เดินนำไปที่รถที่จอดรออยู่
....จำได้สิ ทำไมจะจำไม่ได้ พี่ชายย้ำอย่างกับจะออกสอบวันนี้ เพียงแต่เห็นหน้านิ่งๆ แบบนั้นแล้วมันทำให้อารมณ์ไม่ดี!.
 
มโหธรหันมาย้ำกับเกียอีกครั้ง “ฝากน้องด้วยนะเกีย”

*-*-*จบตอนที่1*-*-*
  ห่างหายไปนาน พร้อมรับคำแนะนำเช่นเดิม
พบกันวันพฤหัสบดีครับ
jivetea


ตอนที่ 1  ตอนที่ 2  ตอนที่ 3  ตอนที่ 4  ตอนที่ 5  ตอนที่ 6  ตอนที่ 7  ตอนที่ 8  ตอนที่ 9  ตอนที่ 10  ตอนที่ 11  ตอนที่ 12  ตอนที่ 13  ตอนที่ 14  ตอนที่ 15  ตอนที่ 16  ตอนที่ 17  ตอนที่ 18  ตอนที่ 19   ตอนที่ 20  ตอนที่ 21  ตอนที่ 22  ตอนที่ 23  ตอนที่ 24  ตอนที่ 25  ตอนที่ 26  ตอนที่ 27  ตอนที่ 28  ตอนที่ 29  ตอนที่ 30  ตอนที่ 31  ตอนที่ 32  ตอนที่ 33  ตอนที่ 34  ตอนที่ 35  ตอนที่ 36  ตอนที่ 37  ตอนที่ 38  ตอนพิเศษ 1   ตอนพิเศษ 2


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-04-2015 09:03:35 โดย jivetea »

ออฟไลน์ fangkao

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 666
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #2 เมื่อ01-04-2014 07:28:23 »

เหมือนกำลังจะได้ดูหนังฝรั่งเรื่องนึงเลยนะ ชอบมากกกกกกกก คิดถึงตัวหนังสือของไจฟ์กับทีที่สุด ไอ้ข้าวพองนี่ท่าทางแสบใช่ย่อย รอตอนต่อไปจร้า

ออฟไลน์ dekying kukkig

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1485
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +80/-1
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #3 เมื่อ01-04-2014 08:09:54 »

 :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1: :katai2-1:

ออฟไลน์ from_mars

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +136/-0
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #4 เมื่อ01-04-2014 08:22:23 »

ตามมาจองที่ก่อนจะอ่าน คึคึ
======
เรื่องของเพชร ชอบเสียด้วยสิ วิบวับ วับวาว สาวไ แพ้แสง
เจ้าตัวเล็กท่าทางแสบ เอ๊ะ เหมือนใครนะ
ส่วน พ่อฝรั่ง พยายามนิ่ง ยามเห็นหน้าน้อง สินะ

รอ อ่าน ต่อ จ้า
คิดถึงนะหนุ่มๆ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 01-04-2014 21:31:04 โดย from_mars »

ออฟไลน์ aehJTS

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +216/-8
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #5 เมื่อ01-04-2014 09:26:54 »

เห็นพี่ชายหวง และห่วงมากนึกว่าน้องพองจะนิม ๆ เรียบร้อย
คงไม่ใช่ละ คงเป็นตัวป่วนชั่นเริดเลยละเกียเอ้ย o3

ปล.ขอบคุณมากที่แต่งนิยายดี ๆ มาให้อ่านอีกแล้ว

 :pig4: คะ
 

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2483
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1179/-5
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #6 เมื่อ01-04-2014 09:36:37 »

น้ำตาไหลด้วยความดีใจ! ในที่สุดการรอคอยก็ได้สิ้นสุด คิดถึงไจฟ์กับทีมากๆ เลยค่ะ  :mew1:

ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #7 เมื่อ01-04-2014 10:08:05 »

แฮปปี้เอพลิวฟูลเดย์ เย้ว
 :hao7:
ดีใจที่มี jivetea มาให้คิดถึง
ข้าวพองท่าทางจะโดนอาจารย์เกียจัดกี่ยกกันหนอ
ชอบตรงมัดผมข้างหลังกับริมฝีปากแดง
ฮิ้วววววว
 :heaven
บวกและเป็ดขอบคุณ

ออฟไลน์ maemix

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4553
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +299/-3
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #8 เมื่อ01-04-2014 10:12:27 »

คิดถึงทั้งคู่เลย หายไปนานเหมือนกัน
 :ling1: :ling1:

ถ้าทางข้าวพองจะแสบใช้ได้ เจอกันก็หมั่นไส้เกียซะแล้ว

ออฟไลน์ rujaya

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1237
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +377/-1
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #9 เมื่อ01-04-2014 10:22:18 »

puppyluv อ่านจบแล้วไปต่อจิระด้วย มาตามๆๆๆๆๆๆๆๆๆ 55555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
« ตอบ #9 เมื่อ: 01-04-2014 10:22:18 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ puppyluv

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2550
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2000/-20
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #10 เมื่อ01-04-2014 10:36:02 »

เฮ้ยยยยย!
rujaya มาป่วนกระทู้ไจฟ์
เดี๊ยะน้องทีหยิกเลย 555
เค้าชะแว้บมาแอบอ่านนักเขียนที่ชอบอ่ะ
แป๊บนึงนะ
กอดๆๆๆๆๆ

Tasaitatsu

  • บุคคลทั่วไป
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #11 เมื่อ01-04-2014 12:20:48 »

โอ๊ยยยยยยยยยยยยยย
เหมือนกำลังนั่งดูซีรีย์สืบสวนสอบสวนอยู่เลยค่ะ
แค่ตอนแรกก็ลุ้นแล้ววววววววววววววววววววววว

ดีใจที่ได้อ่านนิยายของคุณไจฟ์และน้องทีอีก ^_____^

ออฟไลน์ piggyfree

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 190
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-1
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #12 เมื่อ01-04-2014 13:27:11 »

   :katai2-1: ยังไม่มีเวลาอ่าน แต่แอบมาบอกว่า คิดถึงมากทั้ง คุณ Jive และคุณ Tea นะคะ
 เพิ่งเข้ามาอ่าน  แค่เริ่มก้อสนุกแล้ว เรื่องของคุณ JiveTea เดายาก เหมือนซีรีย์ฝรั่งอย่างเรื่อง
Under lie (สะกดชื่อเรื่องถูกป่ะ...อาจมีเงิบ) เดาผิดหน้าแตก 555

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-04-2014 13:54:25 โดย piggyfree »

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3987
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-7
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #13 เมื่อ01-04-2014 14:39:08 »

เปิดเรื่องมา เหมือนหนังเลย :mew1:

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7481
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #14 เมื่อ01-04-2014 15:28:24 »

เด็กแสบซ่ากับบอดี้การ์ดสุดหล่อ น่าลุ้น ๆ

ออฟไลน์ Nemasis

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-1
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #15 เมื่อ01-04-2014 17:28:30 »

สนุกกกกก

ออฟไลน์ cinquain

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1154
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +247/-0
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #16 เมื่อ01-04-2014 17:32:47 »

ท่าทางจะมัน ที่สำคัญ ...
เจ้าชายน้อยแค่เห็นหน้านิ่งๆของเกียก็เหวี่ยงแล้ว
คงจะช้งเช้งกันน่าดู / รอวันพฤหัสบดีค่ะ  :mc4:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #17 เมื่อ01-04-2014 17:33:24 »

ตื่นเต้น เรื่องใหม่ของคุณไจฟ์ที

ออฟไลน์ nongrak

  • ยังไงก็รักคาเมะจังที่สุด
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +912/-14
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #18 เมื่อ01-04-2014 17:51:31 »

เห็นชื่อคุณไจฟ์ทีรีบเข้ามาอ่านเลย แต่กว่าจะได้อ่าน งานยุ่งทั้งวัน
เกียต้องคอยดูแลเด็กดื้อใช่ไหม อยากรู้จะปราบเด็กให้เชื่อฟังยังไง

 :กอด1: :mew3:

ออฟไลน์ FahFon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 296
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-2
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #19 เมื่อ01-04-2014 17:54:47 »

เข้ามาเพราะชื่อคนแต่ง อิอิ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
« ตอบ #19 เมื่อ: 01-04-2014 17:54:47 »





yayee2

  • บุคคลทั่วไป
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #20 เมื่อ01-04-2014 19:57:32 »

อุ๊ย ! ไจฟ์กับทีมาแล้ว ดีใจจุง :m4:
เราได้อ่านนิยายดีๆสนุกๆกันอีกแล้ว

ออฟไลน์ hobazaki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 303
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #21 เมื่อ01-04-2014 22:41:34 »

ข้าวพองนี่ดูจะแสบใช่เล่นนะเนี่ย จะรอดูพี่เกียกำราบ ว่าแต่ระหว่างชุ่นชุนกับข้าวพอง ใครจะแสบกว่ากันน๊ออออ

ออฟไลน์ beautifuldead

  • wandered lonely as a cloud..
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 537
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-0
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #22 เมื่อ01-04-2014 23:28:41 »

ช่วงนี้กำลังคิดถึงคุณjivetea อยู่เลย ^____^ กำลังไปคุ้ยอ่านเรื่องเก่าเป็นรอบที่แปด

เปิดตัวมาก็สนุกแล้ว โฮกกก (แอบชอบเกียเบาเบา)

ออฟไลน์ Atcharapan

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 9
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #23 เมื่อ02-04-2014 11:37:32 »

ดีใจจังค่ะ ที่คุณไจฟ์คุณทีกลับมาแล้ว
จะได้อ่านนิยายสนุกๆ อีกแล้ว
เป็นกำลังใจให้นะคะ ^^

เห็นแค่ชื่อ ก็กด +เป็ดให้เลยค่ะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2787
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-4
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #24 เมื่อ02-04-2014 12:14:26 »

 :L2: เรื่องใหม่มาแล้วววว
อ่านตอนช่วงแรกๆ ลุ้นๆว่าตัวเอกเปงพี่ชายหรือน้องชาย
ตอนท้ายปุ๊ยรู้ล่ะ นายเอกคือเจ้าชายน้อยข้าวพอง

ลีลาวดี

  • บุคคลทั่วไป
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #25 เมื่อ02-04-2014 17:22:11 »

ในที่สุดก็ได้อ่านเรื่องใหม่ของคุณไจฟ์แล้ว รอลุ้นต่อไป ว่าเพชรจะวิบวับ ล่อตา ล่อใจ ขนาดไหน

ออฟไลน์ THiiCHA

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1937
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +211/-4
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #26 เมื่อ02-04-2014 18:16:34 »

บวกๆ จิ้มๆ เรื่องใหม่มาแล้วววววว เย้ ~
 
ปล. ตอนแรกเห็นชื่อเรื่องนึกว่าชื่อเพลงนะเนี่ยย ( เพลงโปรดเลยด้วย อิอิ )
 
รออ่านนนนนค่าาาา

Gohan

  • บุคคลทั่วไป
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #27 เมื่อ02-04-2014 20:40:39 »

 :mc4: ต้อนรับนิยายเรื่องใหม่ของสองหนุ่ม แนวสืบสวนแบบที่ชอบเลย

ข้าวพองน่าจะแสบสุดๆ พี่เกียคงจะงานหนักกว่า้เป็นตำรวจจับผู้ร้ายแน่ หุหุ

ขอบคุณนะครับ 

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2591
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #28 เมื่อ02-04-2014 20:42:34 »

ต้อนรับเรื่องใหม่ของ jivetea  :katai2-1:
คือเริ่มเรื่องมาก็ตื่นเต้น น่าติดตามแล้วอ่ะ
รอดูว่าน้องข้าวพองจะแสบขนาดไหน แต่ท่าทางคงแสบไม่เบาเลยทีเดียว

ออฟไลน์ Gokusan

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 800
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +269/-1
Re: “Someday We'll Know” ตอนที่ 1 (1เมษายน2557)
«ตอบ #29 เมื่อ02-04-2014 21:34:48 »

โฮ่...พลาดเมื่อวาน
แต่ดีใจที่ได้เห็นเรื่องใหม่ของไจฟ์ที ^^
เข้ามากรี๊ดกร๊าดก่อนอ่าน...เก็บรายละเอียดแล้วจะมานะ

............................

สารภาพว่า...เพิ่งอ่าน!! ^^"
แต่แค่เริ่มก็น่าสนใจแล้ว...ปริศนาเพชร

ที่แน่ๆ...ท่าทางน้องชายเจ้านายใหม่จะแสบป่วนน่าดู
ฝรั่งตัวใหญ่จะจัดการได้อยู่หมัดมั้ยน้อ...ใครจะเป็นฝ่ายกำไว้ในมือก่อนหนอ ^^

นิยายไจฟ์ที...ยังไงก็มีปมให้ตามอ่าน สนุกแน่ ^^
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 04-04-2014 23:03:10 โดย Gokusan »

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด