@@รักเกิดในแผนกขนส่งby aoikyosuke ภาคพิเศษวิโรจน์ผู้กอบกู้โลก p.98
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: @@รักเกิดในแผนกขนส่งby aoikyosuke ภาคพิเศษวิโรจน์ผู้กอบกู้โลก p.98  (อ่าน 667808 ครั้ง)

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
 
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2016 01:09:18 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

รักเกิดในแผนกขนส่ง....by aoikyosuke ภาค บุ้ง -มีน
             หน้าที่ 1.....ตอน พี่บุ้ง//งานเข้าแล้วนะ// หรืองานจะเข้ากูจริงๆ//อย่าคิดมาก// ไม่อยากซวย
           หน้าที่ 2.....ตอน กินไปงั้นๆ//งอนๆง้อๆ //การพนัน //อคติ// อากาศ// แฟนเก่าบุ้งแต่แฟนใหม่มีน
           หน้าที่ 3.....ตอน ลูกน้องควาย //เหตุการณ์ซ้ำ ๆ ที่มีนรับไม่ไหว// ปวดใจ// กำลังใจ
           หน้าที่ 4.....ตอน ต้องทำใจ
           หน้าที่ 5.....ตอน ผู้จัดการ// มีนคอแป๊บ// สิ่งที่ไม่คิดว่าจะได้เห็น
           หน้าที่ 6.....ตอน เรื่องของมีน// เรื่องที่บุ้งไม่เคยรู้// อาการของโรคซึมเศร้า
           หน้าที่ 7.....ตอน เด็กป่วย// แซว
           หน้าที่ 8.....ตอน ประโยชน์ของวิทยุสื่อสาร //คลิป
           หน้าที่ 10...ตอน เพลง // อยากได้ซีดีหนังเป็นเหตุ
           หน้าที่ 17...ตอน งานเลี้ยงส่ง
           หน้าที่ 18...ตอน ก่อนจะเช้า
           หน้าที่ 20...ตอน วิธีการหลีกเลี่ยงการดักฟัง// แนะนำพนักงานใหม่ จบภาคบุ้งกับเมืองมีน
           หน้าที่ 42...ตอน ภาคพิเศษ พี่บุ้งใจดี

-----------------------------------------------------------------------------------------


รักเกิดในแผนกขนส่ง.....by aoikyosuke ภาค วิเชียร-เฮีย
                             หน้าที่ 9.......ตอน เรื่องลับ ๆ ของหนุ่มนักพนัน//เมื่อวิเชียรมุ้งมิ้ง
                        หน้าที่ 12.....ตอน เมื่อวิเชียรหิว
                        หน้าที่ 13.....ตอน อย่าทำให้วิเชียรโกรธ
                        หน้าที่ 22.....ตอน ก่อนท้องฟ้าจะสดใส
                        หน้าที่ 23.....ตอน เรียนรู้กันและกัน
                        หน้าที่ 28.....ตอน ของเล่นใหม่ของวิเชียร
                        หน้าที่ 44.....ตอน ภาคพิเศษเมื่อวิเชียรเศร้า 

-------------------------------------------------------------------------------------------


รักเกิดในแผนกขนส่ง....by aoikyosuke ภาค วิโรจน์-คุณกฤษดา
                         หน้าที่ 13.....ตอน ทำไมต้องเกลียดพวกผมวะ
                     หน้าที่ 14.....ตอน อย่าเรื่องมากน่าคบกับผมซะเถอะ
                     หน้าที่ 15.....ตอน ปฏิกิริยาแรก//คนชอบบังคับ
                     หน้าที่ 16.....ตอน อ้นของพีท พีทของอ้น
                     หน้าที่ 36.....ตอน ภาคพิเศษไปซื้อของกัน
                     หน้าที่ 48.....ตอน ภาคพิเศษไม่ธรรมดา

-----------------------------------------------------------------------------------------


รักเกิดในแผนกขนส่ง....by aoikyosuke ภาค อำนาจ-น้องพู่
                         หน้าที่ 19.....ตอน แล้วกูจะไปรู้ได้ไงวะ//เห็นว่างอยู่ขอจีบได้ป่ะ
                     หน้าที่ 26.....ตอน เข้าใจไม่ตรงกัน//โลกใบนี้สีชมพู
                     หน้าที่ 27.....ตอน อินเลิฟ
                     หน้าที่ 29.....ตอน ไม่แน่จริง//บ่อยครั้งที่เราทะเลาะกัน
                     หน้าที่ 30.....ตอน หุงข้าว (จบภาคอำนาจ-พู่)

-------------------------------------------------------------------------------------------


รักเกิดในแผนกขนส่ง....by aoikyosuke ภาค สุรชาติ-ยูกิ
                         หน้าที่ 21.....ตอน ประวัติส่วนตัว//พื้นที่อันตราย
                     หน้าที่ 22.....ตอน ลูกจ้างคนใหม่//ตกลงยังไง
                     หน้าที่ 23.....ตอน ไม่ได้เร่งแต่ก็อยากให้ไว//ขาเสือกมากันครบ
                     หน้าที่ 24.....ตอน มาถ่ายรูปกัน
                     หน้าที่ 27.....ตอน วางมัดจำ
                     หน้าที่ 28.....ตอน ก่อนเข้าบ้าน
                     หน้าที่ 30.....ตอน อยากเป็นอะไร//ยูกิผู้ไม่ยอมแพ้//ก่อนกลับ (จบภาค)

-------------------------------------------------------------------------------------------


รักเกิดในแผนกขนส่ง....by aoikyosuke ภาค โยธิน-บัวลอย
                          หน้าที่ 31.....ตอน เด็กเกรียน//ขอโทษ//เรื่องของโยธิน
                      หน้าที่ 32.....ตอน เพราะรักออกแบบไม่ได้//ระวังรถของมึงให้ดี//เลือนลาง//เรื่องมันเพิ่งจะเริ่ม
                      หน้าที่ 33.....ตอน แมวกับปลาย่าง
                      หน้าที่ 34.....ตอน ความรู้สึกของโยธิน
                      หน้าที่ 35.....ตอน เฮ ๆ ฮา ๆ//ฝากเลี้ยง//ใกล้กันมากขึ้นพูดกันมากขึ้น
                      หน้าที่ 36.....ตอน เรื่องงานกับเรื่องส่วนตัวต้องแยกกัน
                      หน้าที่ 37.....ตอน จริงจังจริงใจ//ถ้าแบกไว้แล้วหนักก็วางลงซะบ้าง//ปิ่นโตเถานั้น
                      หน้าที่ 38.....ตอน ข้าวเช้าวันนี้
                      หน้าที่ 39.....ตอน ข้าวเช้าแห่งความเงียบ
                      หน้าที่ 40.....ตอน การเจรจาเป็นผล//อะไรกันวะเนี่ย//เหตุผลในการลาออก
                      หน้าที่ 41.....ตอน ตำแหน่งของวิเชียร
                      หน้าที่ 42.....ตอน ผู้ดูแล//เราเป็นรูมเมทกัน
                      หน้าที่ 43.....ตอน เด็กอนุบาล//จุดเริ่มต้นของความสัมพันธ์//งอน
                      หน้าที่ 44.....ตอน กลับมาแล้ว//  กรุณาอย่าไปนอนที่โซฟา
                      หน้าที่ 45.....ตอน ง่วงนอน                       
                      หน้าที่ 46.....ตอน เช้าแล้วครับ
                      หน้าที่ 47.....ตอน เบื่อจะพูด// งอนอะไร (จบ) 
-------------------------------------------------------------------------------------------


รักเกิดในแผนกขนส่ง ภาคพิเศษ เรื่องเล่าในแผนกขนส่ง
                           หน้าที่ 25.....ตอน ปัญหาทุกข์ใจของสมาคมแม่บ้านแผนกขนส่ง//ไม่ใช่เรื่องบนเตียง
                       หน้าที่ 31.....ตอน ทั้งแค้นทั้งเห็นใจตกลงมันยังไงกันวะ

-------------------------------------------------------------------------------------------

❤❤ ❤❤❤ ❤❤ ❤❤❤ ❤❤❤❤❤ ❤❤❤  ❤❤ ❤❤❤ ❤❤❤❤❤ ❤❤❤ 



สารบัญนิยายเรื่องอื่น ๆ





พูดคุยกัน ❤❤ Aoikyosuke Fanpage❤❤
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-02-2018 22:59:30 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

เรื่องของหัวหน้าแผนกจัดซื้อ by aoikyosuke ไอศูรย์-จุมพล
                            หน้าที่ 48.....ตอน เมื่อของหมด
                       หน้าที่ 49.....ตอน จุมพลก็คือจุมพล//มนุษย์ที่ชื่อจุมพล//เหนื่อยเกินไป
                       หน้าที่ 50.....ตอน คุณเห็นผมเป็นอะไร// เมื่อจุมพลเสียศูนย์// สิ่งที่อยู่ในใจจุมพล
                                               ก่อนจะเป็นเด็กติดเกมส์//กรุณาอธิบาย
                       หน้าที่ 51.....ตอน อยากจะนอนก็นอนไม่หลับ//เอาคืน//หนีเสือปะพญาจระเข้
                       หน้าที่ 52.....ตอน เริ่มคุ้นเคย//ทีใครทีมัน//รอ
                       หน้าที่ 53.....ตอน ศึกชิมคุกกี้//ไม่เข้าใจ
                       หน้าที่ 54.....ตอน สับสน//ภาคพิเศษ ของขวัญวันเด็ก//ไม่ให้อภัยตลอดชีวิต
                       หน้าที่ 55.....ตอน รักกันตลอดไป//จาก//คิดถึง
                       หน้าที่ 56.....ตอน ภาคพิเศษ เมื่อครั้งเรายังเป็นเด็ก//วิธีปรับความเข้าใจ
                       หน้าที่ 57.....ตอน 365 วันมุ้งมิ้ง//ความหึงหวง (จบภาค)
                       หน้าที่ 95.....ตอน ภาคพิเศษ คุณไอศุรย์เป็นคนเย็นชา
                       หน้าที่ 96.....ตอน ภาคพิเศษ ไม่พูดแล้วจะรู้มั้ย//ภาคพิเศษจุมพลเป็นคนเพ้อเจ้อ

-------------------------------------------------------------------------------------------



เรื่องของนายกับคุณเลขา by aoikyosuke คุณนัทกับคุณรัชชานนท์
                          หน้าที่ 58.....ตอน เรื่องของฟ้า//มัดจำ//เมื่อยหน้า//ไม่ประทับใจตั้งแต่แรกพบ
                       หน้าที่ 59.....ตอน ชีวิตเจ้าของโรงงาน//งานของเลขา//อาหารยามดึก//เป็ดน้อยนัท
                       หน้าที่ 60.....ตอน อุบัติเหตุป้องกันได้ถ้าไม่ประมาท//หน้าที่
                       หน้าที่ 61.....ตอน ของฝากจากคุณรัชชานนท//เบื้องหลังสิ่งที่เห็น//กลับมาทำไม//อาหารมื้อดึก
                       หน้าที่ 62.....ตอน เมื่อย//เรื่องที่เราเกลียดกัน//เมื่อคุณนัทโกรธ//แล้วจะหลับยังไง
                       หน้าที่ 63.....ตอน เพราะคุณนัทเคยขอเอาไว้//อยากได้แต่ไม่อยากได้//คุณรัชชานนท์ก็งอนเป็น
                       หน้าที่ 64.....ตอน ฝึกให้ชิน//ไม่เก็กก็ได้
                       หน้าที่ 65.....ตอน หาเพื่อน//ไม่เข้าใจ
                       หน้าที่ 66.....ตอน เตือนแล้วต้องฟัง//รันเพื่อนรัก
                       หน้าที่ 67.....ตอน หยั่งเชิง//ทำแบบนี้เท่ากับฆ่ากันทางอ้อม
                       หน้าที่ 68.....ตอน แผนของนัทคือเขียนจดหมายลาตาย
                       หน้าที่ 69.....ตอน ทำอะไรไว้ต้องรับผิดชอบ//ตกลงสัญญา
                       หน้าที่ 71.....ตอน นัทของพี่ฟ้า//
                       หน้าที่ 72.....ตอน ความกังวล//ขี้เกียจอาบน้ำ
                       หน้าที่ 73.....ตอน สมัครงาน
                       หน้าที่ 74.....ตอน ไม่เชื่อ
                       หน้าที่ 75.....ตอน ยิ้ม ๆ//ฝึก//ก่อนวันหยุดยาว
------------------------------------------------------------------------------------------

ปล.ด้วยรักและคิดถึง
                       หน้าที่ 76.....ตอน รอ//ศัตรู//ความทรงจำ//ความรู้สึกของหยก//ลูกชายของน้าขจร//ข่าว//เด็กฝาก//ใคร
                    หน้าที่ 77.....ตอน การเอาคืนของโจ้//ฉายาโจ้หน้าโง่//แค่แวะมาหาเฉยๆ//เรื่องเก่าในความทรงจำ//โลกของเรา
                                             อย่าทอดทิ้งคนที่รอ//เรื่องของโจ้กับนิว//ปราม
                    หน้าที่ 78.....ตอน เตือน//ห้าม//ตัวช่วยในการอ่านหนังสือ//วิธีรักษาอาการตาแดง//หนุ่มสก๊อยซ้อนท้าย
                    หน้าที่ 79.....ตอน ข้อผิดพลาดในชีวิต//เรื่องของหยกกับเธอคนนั้น//ไม่ใช่คนเรื่องมาก//คนในความทรงจำ//
                                             เพราะไม่รู้ว่ารัก//สเปคของหยก//ไม่รู้
                    หน้าที่ 80.....ตอน พูดไม่คิด//(นิว-โจ้)ทะเลาะ//(นิว-โจ้)น่าจะบอกตั้งแต่แรก//(นิว-โจ้)อยากรู้เหมือนกัน
                    หน้าที่ 81.....ตอน (นิว-โจ้)ให้ด่าฟรี//(นิว-โจ้)เบื่อแห้ว//หยุด//(นิว-โจ้)โจ้งอน(นิว-โจ้)นิวงอน
                    หน้าที่ 82.....ตอน ฝัน//ใช่//เรื่องธรรมดา//(นิว-โจ้)มือใหม่หัดง้อ//
                    หน้าที่ 83.....ตอน (นิว-โจ้) หลง//(นิว-โจ้) หวั่นไหว//(นิว-โจ้)สบายใจ//(นิว-โจ้)ตกลงนอนกี่โมง
                    หน้าที่ 84.....ตอน (นิว-โจ้) นิวชอบพูดจาบ้า ๆ//ถ้าหยกต้องรอ//สอนไม่รู้จักจำ
                    หน้าที่ 85.....ตอน (นิว-โจ้)ข้ามผ่านวันเวลา//(นิว-โจ้)ชม//(นิว-โจ้)อีกไกลแค่ไหน//(นิว-โจ้)คนแพ้
                    หน้าที่ 8ุ6.....ตอน (นิว-โจ้)ตั้งใจอ่านหนังสือ//(นิว-โจ้)โปรดอ่านฉลากก่อนกินยา//(นิว-โจ้)มึงไม่ใช่นิว
                    หน้าที่ 8ุ7.....ตอน (นิว-โจ้)เพิ่งเข้าใจ//(นิว-โจ้)ควันหลง
                    หน้าที่ 8ุ8.....ตอน (นิว-โจ้)คุยกันมากขึ้นเข้าใจกันมากขึ้น//(นิว-โจ้)จบภาคนิวกับโจ้//หยกคือทุกสิ่ง
                    หน้าที่ 8ุ9.....ตอน เขียน//ก่อนจะไม่ได้เจอกันอีก
                    หน้าที่ 90.....ตอน รักคงยังไม่พอ//พอแล้วการรอคอย (จบ)
                    หน้าที่ 91.....ตอน ภาคพิเศษนิว-โจ้ บ่น บ่น บ่น//ภาคพิเศษนิว-โจ้ ง้อ ง้อ ง้อ (จบภาคพิเศษนิวโจ้)
                                            ภาคพิเศษ เรื่องที่ทำให้น้าขจรครุ่นคิด//ภาคพิเศษ ครอบครัวเล็ก ๆ
                                            ภาคพิเศษ เรื่องของตองคนที่ไม่มีบทในเรื่องนี้//ภาคพิเศษสิ้นสุดการรอคอย (จบบริบูรณ์)

------------------------------------------------------------------------------------------
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 02-01-2015 08:42:53 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
พรุ่งนี้ก็เช้า  :katai2-1:

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 5419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +194/-19

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
 :mc4:   ว้ายเรื่องใหม่ขิองคุณเท็น

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน พี่บุ้ง

คนอย่างพี่บุ้งนะ ถ้าคนชอบคือชอบเลย แต่ถ้าเกลียดนะแม่งเกลียดเอาตายเลยเหมือนกัน

มันเป็นความจริง
คนอย่างพี่บุ้ง ถ้าใครจะชอบก็คือชอบเลย แต่ถ้าเกลียดแม่งก็คือเกลียดไปเลย

พี่บุ้งไม่เคยปฏิเสธ ไม่เคยอธิบาย ยืนยันมุ่งมั่นที่จะเป็นอย่างที่เป็น

“คนเราจะให้ใครเขามาเข้าใจเราทั้งโลกวะ สนใจคนอื่นมากไปแล้วได้อะไร คนอยากให้เราเป็นอย่างที่เขาต้องการ แล้วเป็นเหี้ยอะไรเราต้องทำตาม พวกมันเป็นพ่อแม่เราหรือไง”

ใช่
คนอย่างพี่บุ้ง ถ้าใครชอบ ก็คือชอบไปเลย แต่ถ้าใครเกลียดก็คงจะเกลียดไปเลย

มันก็จริง
พี่บุ้งไม่เคยโลกสวย ด่าคือด่า ด่าก็ด่าให้เละตายกันไปข้าง กูไม่ปราณี แต่กูก็ไม่ซ้ำใคร

เหมือนจะไร้คุณธรรม แต่ก็โคตรมีคุณธรรม

“มึงบ้าหรือไงไอ้สัด ถ้าของส่งไม่ทันขึ้นมาหมาที่ไหนจะรับผิดชอบ แดกเหล้ากูไม่ว่า แต่แดกแล้วไม่มีปัญญามาทำงาน แล้วมาสร้างปัญหาให้กู มึงก็พักงานไปนอนอยู่บ้านแล้วกัน”

พี่บุ้งไม่ปราณี

ยืนด่าลูกน้องที่เมาค้างจนมาส่งของตอนเช้าไม่ได้ และก็เป็นหน้าที่ของพี่แกที่ต้องไปส่งเอง

ส่วนคนมาส่งไม่ได้ พี่บุ้งให้ไปนอนพักผ่อนอยู่ที่บ้าน

เป็นที่รู้กันคำว่าพักงานมันก็ไม่ต่างอะไรจากไล่ออก


ใบเตือนสามครั้งก็เกินพอแล้ว

ใบที่สี่คงไม่มีอีกต่อไป

“โหดสัส”

สิ่งที่นักศึกษาฝึกงานอย่างเมืองมีนได้ยิน มันฟังดูน่าตกใจ
แต่ตั้งแต่เข้ามาฝึกงาน สิ่งที่จำได้ นอกจากเรื่องงานแล้วก็คงเป็นเรื่องกิตติศัพท์ความโหดของพี่บุ้ง หัวหน้าแผนกส่งของ

คำพูดลอยลมที่ได้ยินมันกระทบหูคนฟัง
และคนฟังก็ไม่มีคำพูดอะไรออกมา นอกจากรู้สึกหลอนอยู่เหมือนกัน

แม่ง โคตรดุเลยว่ะ ทั้งดุทั้งโหดยิ่งกว่าหมา พี่ว้ากที่มหาลัยไม่ได้ครึ่งเลยจริง ๆ

“อยากฝึกงานต่อจนจบน้องก็แค่อย่าไปข้องเกี่ยวกับพี่บุ้งเขาก็พอ”



มันก็คงจริง อย่าไปข้องเกี่ยวด้วยคงจะดีกว่า

พี่บุ้ง เป็นหัวหน้างานแผนกขนส่ง คุมคนงานส่วนขนส่งทั้งหมด สายงานขนส่งที่หนักหนาสาหัส ไม่ว่าเรื่องอะไรก็ต้องรับทั้งหมด มีแต่ผู้ชายในแผนก สารพัดคน สารพัดปัญหาไม่เว้นแต่ละวัน

เรื่องเดิม ๆ
กินเหล้า การพนัน ตบเมีย ทิ้งลูก หนี้สิน
ปัญหาของคนที่พี่บุ้งต้องคอยไกล่เกลี่ย ทั้งเรื่องส่วนตัวของลูกน้องและเรื่องทั้งหมดไม่เคยจบ มันลามมาที่โรงงานเสมอ

กินเหล้าไม่จ่าย มาทวงถึงโรงงาน
เป็นหนี้โต๊ะบอล โดนตามฆ่า และมาตามเอาจากที่โรงงาน
ตบเมีย เมียมายืนร้องไห้หน้าโรงงาน
ทิ้งลูก ปัญหาเดิม ที่ได้ฟังมาแต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากมองและทำใจ

หนี้สิน ที่หยิบยืมกันแล้วไม่เคยคืน จนมีเรื่องให้ทะเลาะเบาะแว้งกันตลอดเวลาระหว่างลูกน้องด้วยกัน

ร้อยแปดปัญหา
กว่าจะจบแต่ละวัน

เหนื่อยมาทั้งวัน
เหนื่อยทุกวัน ทุกวัน ทุกวัน

แต่ก็ยังทำ

เหนื่อยกับคนทั้งวัน

“บุ้ง”

คนที่ซบหน้าอยู่บนโต๊ะทำงานเงยหน้าขึ้นมา และใครบางคนก็เดินมาตบไหล่เบา ๆ

“บุ้งเป็นคนดีนะ ช่วยทุกคนไปซะทุกเรื่อง”

ไม่ได้ยิ้มตอบรับไม่ได้ปฏิเสธ แต่แค่พยักหน้า

“คนเรามีความสงสารได้ แต่ต้องมีอุเบกขา บุ้งช่วยได้เท่าที่บุ้งมีแรงช่วย ผมคิดว่าไม่ค่อยดีถ้าบุ้งช่วยคนอื่นแล้วต้องมานั่งเป็นทุกข์อยู่ตลอด ว่าทำไมพวกเขายังต้องมาเจอเรื่องซ้ำ ๆ บุ้งควรประมาณตัวเองว่าบุ้งช่วยได้แค่นี้ และปล่อยวางมันบ้าง บุ้งไม่ใช่พระเจ้า บุ้งบันดาลความสุขให้ใครไม่ได้”

ฟัง
และพยักหน้าตาม
พยักหน้าอย่างหงอยเหงา

“กรณีของวันนี้ ผมคิดว่าบุ้งทำถูกแล้ว ผมไม่เห็นเหตุผลที่บุ้งจะต้องเป็นคนรับปัญหาทั้งหมดไว้คนเดียว ผมรู้บุ้งไม่อยากทำ แต่บุ้งเป็นหัวหน้าคน ถ้าบุ้งไม่แสดงอะไรให้รู้บ้าง บุ้งก็คุมคนลำบาก”

ใช่
ลำบาก

ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าอยู่ทุกวันนี้เพื่ออะไร
ทำงานจริง ๆ หรือคอยช่วยเหลือคนอื่นเงียบๆ
ช่วยแบบที่ไม่คิดว่าจะมีใครเห็นค่า ในสายตาของลูกน้องคงไม่ใช่คนดีเท่าไหร่ และโหดร้ายไปหมดทุกเรื่อง

แต่มันก็เท่านั้นจะให้อธิบายอะไรกับเรื่องทุกอย่าง

“ทำงานมาเจ็ดปี คุณเคยพักร้อนบ้างหรือเปล่า”

ไม่เคยหรอก
พักร้อน ไม่เคยพักและไม่คิดว่าจะพักด้วยในเมื่อปัญหามันมีมาทุกวัน.

“ผมไม่มีเวลา”

ไม่มีเวลาหรือไม่คิดจะให้เวลากับตัวเอง

“คุณเก่งมากนะ กลางคืนเก็บศพ กลางวันทำงาน ถ้าลูกน้องคุณทำได้แบบคุณบ้างก็คงดี”

เป็นคำชมที่บุ้งหัวเราะออกมาเสียงเบา

“จนบางทีผมคิดว่าคุณเก็บศพเป็นงานประจำ และมาทำงานที่โรงงานฆ่าเวลาก่อนรอไปเก็บศพหรือเปล่า”

เป็นคำแซวที่ทำให้บุ้งหัวเราะออกมาเสียงดังลั่น

“คุณเลขาก็พูดเกินไป เดี๋ยวยังไงผมขอนอนซักตื่นค่อยไปเข้าเวร”

เป็นอันรู้กัน และคุณเลขารัชชานนท์ก็พยักหน้ารับและลุกขึ้นเดินออกจากห้องพักพนักงานส่งของ

ก้าวขาเดินเรื่อย ๆ และยิ้มออกมาเมื่อเห็นหน้าของคนที่ยืนทำหน้ามุ่ยอยู่ข้างรถ

“พี่ฟ้า บุ้งเขาเป็นไงมั่ง”

ก็ไม่เป็นไง

“พี่ว่าเขาก็ทำใจได้ในระดับหนึ่ง”

รอบตัวของคุณนัทมีลูกน้อง ลูกน้องที่ฟ้าอยากมั่นใจว่าแต่ละคนที่อยู่รอบๆ ตัวคุณนัทจะไม่สร้างปัญหาให้ในเวลาที่ฟ้าไม่ได้ทำหน้าที่เลขาอีกต่อไปแล้ว

“บุ้งเขามีปัญหาอยู่หนึ่งอย่าง คือเขาไม่ค่อยอธิบายเหตุผลอะไรกับใคร หลาย ๆ ครั้งเขาก็ปล่อยให้คนตีความสิ่งที่เขาเป็นโดยไม่คิดจะแก้ต่างให้ตัวเอง”

เรื่องนั้นนัทก็พอรู้บ้างพี่ฟ้า

เขามาทำงานกับเรา เขาไม่ได้เพิ่งมา เขาอยู่มาถึงขนาดนี้มันไม่ใช่เรื่องธรรมดาเลย

และบางทีในข้อเสียก็คงเป็นข้อดีก็ได้

“แต่เพราะเขาเป็นแบบนี้ มันเป็นผลดีในเรื่องงาน เพราะถ้าเขาสั่ง นั่นแปลว่าจะมีคนทำตาม”

มันก็มีทั้งดีและไม่ดี
ในความไม่ดีก็มีดีอยู่ในนั้น

“....นัทสบายใจได้ เรื่องสายงานขนส่ง นัทไม่ต้องกลัวใคร บุ้งเขาทำงานให้ได้สบายใจหายห่วง”

อืม
มันก็ดี

“ดีที่เขาอยู่กับเรา”

นัทยิ้มรับกับคุณเลขารัชชานนท์
การทำงานไม่ใช่ทำแต่งาน ต้องรู้จักบริหารคนให้เป็น ใช้คนให้เป็น ใช้อย่างรู้ค่า ไม่ปล่อยทิ้งปล่อยขว้าง และให้มูลค่ากับเขา ให้ความสำคัญกับเขาอย่างสม่ำเสมอ

นัทพยายามเรียนรู้ โดยมีคุณเลขารัชชานนท์คอยช่วยเหลือ
ช่วยเหลือจนนัทใกล้จะยืนได้ด้วยขาของตัวเองแล้ว

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++

“นี่พวกผมยังคิดกันอยู่เลยว่า ระหว่างให้เลือกระหว่างอยู่กับสาวกับเลือกอยู่กับศพ สงสัยพี่บุ้งจะเลือกอยู่กับศพมากกว่า”

มันเป็นคำแซวของลูกน้องที่ทำให้บุ้งยิ้มออกมาอย่างขำ ๆ

“ก็ศพไม่เคยตามจิก ตามหึงหวง แล้วก็ไม่ต้องเอาใจนี่หว่า ขนาดปักเข็มฉีดฟอร์มาลีนเข้าไปหนัก ๆ ยังไม่งี่เง่าโวยวายร้องออกมาซักแอะ”

ร้องออกมาซักแอะก็คงไม่ใช่แล้วแหละ

พูดไปยิ้มไประหว่างเปลี่ยนจากชุดพนักงานเป็นชุดมูลนิธิเพื่อเข้าเวรในเวลากลางคืน

“ผมก็อยากจะไปทำแบบพี่ทำบ้างเหมือนกัน แต่ไม่ไหว บอกตรงๆ ว่าใจไม่แข็งพอพี่ กลัวมีคนตามกลับบ้าน”

นิวกำลังยัดเสื้อลงในกระเป๋าและเตรียมตัวกลับบ้าน
เพราะวันนี้เป็นวันหยุด นัดกับ…..ใครบางคนไว้…
ไม่ได้นัดกับมันโดยตรง แต่บอกแล้วว่าจะกลับไปอาบน้ำให้ไอ้กุปปี้ ลูกชายไอ้โจ้มัน ขืนผิดสัญญาไปถึงช้า แม่งก็มางอนไม่พูดกับกูอีก

“มันเป็นความใฝ่ฝันตั้งแต่สมัยเรียนของพี่แล้ว ยังไงโตขึ้นต้องเป็นอาสาสมัครให้ได้ ตอนแรก ๆ เข้าไปก็กลัว แต่อยู่ไปอยู่มา มันก็ชิน”

ชินกับการเก็บศพเนี่ยนะ
ไม่ใช่มั้ง

“ผมคงทำใจให้ชินยากพี่…ยังไงผมกลับก่อนพี่”

นิวเก็บของเสร็จเรียบร้อยแล้ว และหันกลับมายกมือไหว้หัวหน้างาน

ที่ใครหลายคนอาจมองว่าดุ โหด และพูดจาไม่ค่อยเข้าหูคนเท่าไหร่

แต่ถ้าได้ลองรู้จักกันจริงๆ พี่บุ้งจัดว่าเป็นคนที่คบได้คนหนึ่งเลยทีเดียว

“เออ กลับดี ๆ เว้ย โชคดี”

โบกไม้โบกมือให้และบุ้งก็ก้าวขาออกจากห้องพักพนักงานเมื่อเลยเวลาเลิกงานมาพักใหญ่

เดินไปสตาร์ทมอร์เตอร์ไซด์ที่จอดไว้ที่โรงจอดรถ และก็เห็นว่ามีพนักงานของโรงงานคนหนึ่งนั่งอยู่ในมุมมืด

“ดึกป่านนี้ไม่กลับบ้านวะ”

ไม่มีเสียงตอบรับกลับมา
นอกจากอาการสะดุ้งของคนที่นั่งอยู่

“เฮ้ย มึงเป็นผีเปล่าเนี่ย คงไม่ใช่ว่าตามกูอยู่หรอกนะ”

แกล้งพูดไป และคนที่นั่งอยู่ก็หันกลับมามองอย่างช้า ๆ

“หันมาดี ๆ นะไม่ต้องเสือกทำหัวหลุดใส่กูด้วย กูกลัว”
แกล้งพูด และคนที่หันกลับมาก็ไม่ได้ทำหัวหลุดใส่

แต่..........

เป็น.....

“อ้าวไอ้เหี้ย สันดาน”

โดนด่า และคนที่หันมาก็นิ่วหน้าใส่และยกหลังมือขึ้นปาดน้ำตา

“มาแนวรันทดเลยเชียวมึง”

บุ้งถึงกับส่ายหน้า และเสียบกุญแจรถ สตาร์ทมอร์เตอร์ไซด์และเตรียมจะขับออกไป

“........พี่ผ่านถนนใหญ่ ไปลงหน้าถนนด้วยกันมั้ยน้อง...”

เอ่ยถามและไอ้น้องคนนั้น
จำได้ว่าพอเห็นหน้าแว่บ ๆ

อ๋อ
เด็กฝึกงาน ที่มากับเพื่อนที่ขี่มอร์เตอร์ไซด์มาทุกวัน
แล้ววันนี้ไม่เห็นเพื่อนมันมา สงสัยจะหยุด

“...ไปพี่ ผมไปด้วย”

ไม่ต้องให้ถามซ้ำ
และคนที่กำลังนั่งร้องไห้ก็เดินมาซ้อนท้ายบุ้งทันที

แค่อาศัยรถไปลงหน้าถนนใหญ่

และบุ้งก็บิดคันเร่งขับออกมาตามทาง ขับมาเรื่อย ๆ
และเมื่อมองที่กระจกข้างก็เห็นว่าเด็กฝึกงานที่ติดรถออกมาด้วยกำลังใช้มือขยี้ตาไปมาไม่ยอมหยุด

สภาพอย่างนี้คงไม่มีอะไรมาก
เรื่องรัก ๆ ใคร่ๆ ของวัยรุ่น

พอผ่านไปซักพัก เดี๋ยวมันก็รู้ว่าไอ้เรื่องพวกนั้น บางทีมันก็ไม่ได้จำเป็นอะไรเลย ถ้าชีวิตมีอะไรให้ทำมากกว่ามานั่งคิดเรื่องปวดหัว รัก ๆ ใคร่ ๆ กับใครซักคน

ต่อไปพอมันเห็นความเป็นจริงบนโลกนี้มากขึ้น

มันก็จะเริ่มรู้ .....บางทีความรักอาจไม่ใช่สิ่งจำเป็นอะไรเลย....

รถมอร์เตอร์ไซด์มาจอดที่ป้ายรถเมล์หน้าถนนใหญ่

และคนซ้อนก็ลงมายืนเรียบร้อย
ยกมือไหว้รุ่นพี่ที่เป็นหัวหน้าแผนกขนส่งในโรงงานที่เข้าไปฝึกงานและฝ่ายนั้นก็พยักหน้าให้ก่อนจะตบที่ไหล่ของเมืองมีนเบาๆ สองสามครั้งและพูดบางอย่างให้ฟัง

“เออ กลับบ้านดี ๆ น้อง ชีวิตคนเรามันก็แบบนี้แหละมีทุกข์มีสุข ปน ๆ กันไปอย่าคิดอะไรมาก พรุ่งนี้ก็เช้า”

พรุ่งนี้ก็เช้าเหรอ
พรุ่งนี้ก็เช้า

รถมอร์เตอร์ไซด์แล่นผ่านไปแล้วและนักศึกษาฝึกงานอย่างเมืองมีนก็มองตาม

มองตาม
และก็ขมวดคิ้วมุ่น ก่อนจะเริ่มมีรอยยิ้มเล็ก ๆ จุดขึ้นที่มุมปาก
ทั้งที่เพิ่งจะมีเรื่องให้ต้องทุกข์ใจ
เรื่อง............การจากไปอย่างไม่มีวันกลับ...ของเพื่อนคนสำคัญ

การพลัดพราก
ที่ไม่อยากจะพบเจอ
..........แต่ต้องยอมรับมัน..........

พรุ่งนี้ก็เช้า
ใช่ พรุ่งนี้ก็เช้า
เมืองมีนก้มหน้ากลับลงมา เช็ดน้ำตาอีกครั้ง

และหันไปมองถนนใหญ่ที่คนขับมอร์เตอร์ไซด์มาส่งขับจากไปแล้ว

……..ไม่รู้ว่ายังไงหรอกนะ......... แต่ที่ใคร ๆ บอกว่าพี่บุ้งร้าย โหด และดุ จนไม่มีใครกล้าอะไรด้วย

เมืองมีนคงต้องคิดใหม่

......ไม่เคยคิดจะข้องเกี่ยวด้วยหรอกนะ......
แต่ฝ่ามือที่แตะเบาๆ ที่ไหล่และยิ้มเหมือนให้กำลังใจนั้นมันก็ทำให้รู้สึกดีได้ไม่น้อย

“พี่บุ้งเหรอ.....”

พูดชื่อของคนที่มาส่งออกมาเบา ๆ
และเมืองมีนก็รู้สึกว่าตัวเองเริ่มยิ้มได้อีกครั้ง
ยิ้มได้.........หลังจากที่จมอยู่กับความทุกข์มานานพักใหญ่

ยิ้มได้
เพียงเพราะคำพูดเรียบง่ายของคน ๆ นั้น

“เออมันก็จริงวะ.....พรุ่งนี้ก็เช้าแล้วโว้ย เล้ง....กูจะอยู่ดูพรุ่งนี้เช้าแทนมึงนะเล้ง....กูจะอยู่ดูพรุ่งนี้เช้าแทนมึงทุก ๆ วัน”


TBC.



++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++



รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน งานเข้าแล้วนะมึง

“เอ้ย....ไปกินข้าวได้แล้วมึงเหี้ยมีน”

พากเพียรเดินเรื่อยมาถึงเครื่องถ่ายเอกสารและก็เห็นเพื่อนกำลังถ่ายเอกสารอย่างขะมักเขม้น

“เออ เดี๋ยวกูตามไป”

คนที่กำลังถ่ายเอกสารตอบกลับและพากเพียรก็พยักหน้าให้

“เอาเหมือนเดิมป่าวมึง”

เออ เหมือนเดิมแหละ

“ไม่เอาข้าวเยอะแล้วนะ กูแสบ ๆ ท้องว่ะ สงสัยโรคเก่าจะมาเยือน”

บอกเพื่อนและพากเพียรก็พยักหน้าให้

ที่จริงอยู่กันคนละคณะ แต่มาเจอกันที่นี่
ไอ้มีนมันตามมาทีหลัง จำหน้ากันไม่ได้ แต่เห็นเข็มกับหัวเข็มขัด มันก็ไม่ยากที่จะรู้ว่ามาจากสถาบันเดียวกัน

ไม่ได้สนิทกัน ไม่ได้รู้จักกันมาก่อน
เพิ่งจะมารู้จักกันที่นี่

แต่ก็ดี ยังไงก็ยังถือว่ามีเพื่อน แม้จะทำกันคนละแผนก แต่ยังไงก็เด็กฝึกงานเหมือนกัน สถาบันเดียวกัน

เลยกลายเป็นเพื่อนกันไปโดยปริยาย

“เออมีน วันนี้พี่กูมาส่ง ขากลับมึงกลับพร้อมกูป่าว”

หันไปถามเพื่อนที่กำลังถ่ายเอกสารอยู่แล้วก็เห็นว่าไอ้มีนยืนเหม่ออีกแล้ว

เหี้ยนี่ก็เหม่อจัง
แม่งคิดอะไรอยู่วะ
อะไรก็ดีหรอก เสียอย่างเดียว แม่งชอบเหม่อ ยืนเอ๋อเรื่อย

“ไอ้มีนนนนนนนน”

เอ้อ
ถึงกับสะดุ้งและเมืองมีนก็หันไปมองเพื่อนที่เอ่ยถามบางอย่าง

“ห๊ะ”

เออ เรียกจนคอกูจะแตกแล้วมั้ง เพิ่งได้ยินว่ากูเรียกเหรอวะ

“มึงถ่ายเอกสารมึงไปเห้อะ”

อ่อ
อืม
ก็เร่งอยู่ เรียกแค่นี้เหรอวะ อะไรของแม่งวะ ไม่เห็นเข้าใจเลย

ส่ายหน้าและหยิบกระดาษแผ่นถัดไปขึ้นมาเปิดหน้าถัดไปและวางใส่เครื่องถ่ายเอกสาร

ที่จริงไม่ได้ตั้งใจจะมาฝึกที่นี่
ตั้งใจจะไปฝึกที่ที่เล้งแนะนำเอาไว้ วางแผนเอาไว้ว่าจะไปด้วยกัน

แต่ก็ไม่ได้ไป
เพราะคนที่จะไปด้วยกัน ไม่อยู่แล้ว

เล้งมัน..........ไม่.......อยู่แล้ว

ก้มหน้าลงอีกครั้ง
และเรื่องราวเก่า ๆ ในหัวก็ไหลเรื่อยเข้ามา
มันไม่น่าอายุสั้นขนาดนั้น ไม่น่า..........

แต่มันก็เท่านั้น คนเรามีใครจะอยู่ค้ำฟ้า แต่สิ่งที่ไม่เข้าใจทำไมต้องเป็นไอ้เล้งด้วยวะ

ทำไมต้องเป็นมึงด้วยวะเล้ง

ทำไมต้องเป็น........มึง..........ด้วย

เสียใจ เป็นใครก็ต้องเสียใจ สิ่งสำคัญ เพื่อนคนสำคัญ
มันเร็วเกินไป

แบบนี้มันเร็วเกินไป
กูจะทำใจได้ยังไง
กูไม่มีทางทำใจได้หรอกวะ

ก้มหน้านิ่ง และในหัวก็ยังคิดวนเวียนแต่เรื่องเดิม ๆ ซ้ำไปซ้ำมา

ความเจ็บปวดของการสูญเสีย
เสียคนสำคัญไป

“.........................”

ได้แต่ยืนนิ่งอยู่หน้าเครื่องถ่ายเอกสาร และถอนหายใจเฮือกใหญ่

มาฝึกงาน
มาทำงาน
แม้อยากจะเศร้าเท่าไหร่ แต่ชีวิตก็ต้องไปต่ออยู่ดี

อีกครั้งที่เมืองมีนพยายามสลัดความคิดในหัวออกไปให้หมด และก็เงยหน้าขึ้นเมื่อมีคนมายืนอยู่ข้าง ๆ

“เฮ้ย น้อง ไปไหนกันหมด พี่เอาบิลค่าน้ำมันกับค่าทางด่วนมาเบิก”

อ่า...........
พี่บุ้ง

“อ๋อ พักพี่ เขาพักกลางวันกันหมดแล้ว”

อ้าวเหรอ
พักกลางวันกันหมดแล้ว

แล้วนี่ใคร อะไรยังไง

“พักหมดแล้วอะไรน้อง ยังเหลือน้องยืนอยู่นี่อีกคน”

มันก็ใช่พี่ แต่ว่า.......

“ผมยังทำงานไม่เสร็จ”

งานอะไรวะ
ถ่ายเอกสารกองเท่าภูเขาเนี่ยนะ มึงถ่ายทั้งวันจนถึงปีหน้าก็ไม่เสร็จหรอกไอ้น้องเอ้ย

“ไปกินข้าวก่อนไม่ดีกว่าเหรอน้อง เร่งเหรอ”

เร่งหรือเปล่าก็ไม่รู้
เขาให้มาถ่ายผมก็มา เห็นบอกว่าด่วนทุกอัน ผมก็ไม่ได้ถามว่าด่วนขนาดไหน

“พี่เขาจะเอาด่วน”

ด่วนอะไรวะ

บุ้งหยิบเอกสารมาดูและก็ขมวดคิ้วมุ่น นี่ด่วนเหรอ นี่เรียกด่วนแล้วเหรอ

“ไปกินข้าวเหอะ เชื่อพี่”

ไปกินข้าว
แต่ว่ามัน..........ด่วน...ไม่ใช่เหรอครับ กองนี้
“แต่ว่า...........”

เอ้าไอ้นี่
มึงนึกว่ากูโกหกหรือไงวะ ด่วนเหี้ยอะไร แม่งก็พูดว่าด่วนทุกอันแหละ มันเอกสารเก่าเก็บ เขาก็ให้มึงมาถ่ายไปงั้นแหละ สงสัยกลัวมึงว่างงานมั้ง

“เฮ้ยน้องนี่ยังไงเนี่ยะ ไม่เชื่อพี่เหรอ”

เอ่อ

ไม่
ไม่ใช่ไม่เชื่อพี่ แต่.........พี่ยังไงอ่ะ คือแบบว่า อยู่ดีๆ พี่ก็โผล่มา บอกว่าจะเอาบิลมาเบิก เสร็จแล้วพี่ก็มาบอกว่าให้ผมเลิกถ่ายเอกสารก่อน

“แต่ว่า........”

กำลังจะอ้าปากพูด แล้วเมืองมีนก็ถึงกับเอ๋อหนักกว่าเดิม เมื่อพี่บุ้งหัวหน้าแผนกขนส่ง กำลังทำหน้าเหมือนโกรธคนทั้งโลกแล้วมาลงที่กูซะงั้น

แถมยังออกอาการกระฟัดกระเฟียดใส่อีก

เฮ้ยยยยยยยยยย กูยังไงล่ะ กูทำอะไรผิดวะเนี่ย กูตั้งใจทำงานอยู่นะเฮ้ย

“บอกให้ไปกินข้าว”

เอ้ออออออออ

ก็
ก็ได้ครับพี่ ผมก็ไม่ใช่ว่าจะดื้อไม่ยอมไป

แต่พี่เล่นตะคอกซะผมไปไม่เป็นเลย ผม........ยังไม่ได้ทำอะไรไม่ดีเลยนะเฮ้ย

“เอ้า ยังไม่ไปอีก เหี้ย พูดยากจังวะน้อง”
อ้าวเฮ้ย แล้วมาเหี้ยอะไรใส่กูเนี่ยะ
เต็มหน้ากูเลย

กู........ไม่....

เมืองมีนยังงง แต่บุ้งจัดการดึงเอกสารจากเครื่องถ่ายเอกสารออกมาเรียบร้อยและวางเอกสารทั้งปึกใส่ตะกร้าเอาไว้

เท่านั้นไม่พอ ยังดึงแขนให้เด็กฝึกงานอย่างเมืองมีนเดินตามมาด้วย

“พอ ๆ เลิก ๆ ไม่ต้องถ่ายแล้ว เวลากินข้าวก็ต้องกินข้าว”

มันก็ใช่อยู่
แต่.........

ไม่รู้ยังไง
ไม่รู้อะไรเลย
เมืองมีนเดินออกมาจากออฟฟิศอย่างมึนงง
เดินตามหลังหัวหน้าแผนกขนส่งที่มีกิตติศัพท์เรื่องความ ดุ โหด และพูดจาไม่ค่อยเข้าหูใครเท่าไหร่นัก

เดินตามมาด้วยความไม่เข้าใจ

และก็ยิ่งงงหนัก มากขึ้นเมื่อพี่บุ้งหันมามองและขมวดคิ้วใส่

“นี่เรียกว่าโรงอาหาร รู้จักใช่มั้ย โรงอาหารเขาเอาไว้กินอาหารตอนพักกลางวัน ช่วงนี้คนเยอะ ถ้าหิวจนตาลายวันหลังก็ห่อข้าวมากินเอง จะได้ไม่ต้องแย่งกับใคร”

ครับพี่

คือพี่ครับ ผมรู้จักโรงอาหารและมากินข้าวที่โรงอาหารเป็นปกติครับพี่ ไม่ใช่ว่าผมไม่รู้จักโรงอาหาร แล้วนี่พี่พาผมมาเพื่อจะบอกว่าให้ผมมากินข้าวที่โรงอาหารใช่มั้ย

“กินเสร็จแล้วค่อยไปถ่ายเอกสารต่อ”

ครับพี่

พี่บุ้งเดินจากไปแล้ว

แต่เมืองมีนยังงง
เดินเอื่อย ๆ เข้าไปหาเพื่อนที่เงยหน้ามาเห็นพอดี และพากเพียรก็ยกมือเรียกเพื่อนที่เดินให้เข้ามานั่งด้วยกัน

“นี่ข้าวมึง”

ดึงจานข้าวของตัวเองมา และเมืองมีนก็เงยหน้ามองเพื่อนก่อนจะเอ่ยปากถามอะไรบางอย่าง

“มึงรู้จักพี่บุ้งเปล่าวะ พี่บุ้งหัวหน้าแผนกขนส่ง”

พี่บุ้งเหรอ
รู้ดิ

“เหี้ย พี่แม่งโหดเกิ๊น”

เออ กูก็ว่างั้น

“แม่งพากูมาส่งโรงอาหารเฉยเลยว่ะ”

อ่า
พากเพียรกำลังตักข้าวเข้าปาก แต่ก็ชะงักค้างเพราะสิ่งที่เพื่อนพูด

พามึงมาส่งถึงโรงอาหารเลยเหรอวะ
มึง........
คือกูก็ไม่ได้อยากจะอะไรมากหรอกนะ
แต่กูได้ยินเรื่องพี่แกมาเยอะมาก คือมันก็ไม่ใช่เรื่องอะไรของกูหรอก แล้วพี่แกก็ไม่ได้มีผลอะไรกับการประเมินผ่านงานของกูด้วย

แต่ยังไงดีวะ
กูก็ไม่อยากพูดให้มึงเสียกำลังใจเท่าไหร่หรอกนะ

“ยินดีด้วยวะมีน........กูว่า.....ท่าทางงานจะเข้ามึงแล้วแบบเต็ม ๆ เลยว่ะ”


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-02-2015 23:43:15 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ไม่ได้เรื่องของคุณ aoikyosuke มานานมากแล้วน่ะเนี่ย ดีใจที่มีเรืองใหม่มาให้ได้อ่านกัน

ออฟไลน์ Teddysdeath

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 445
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
 :mc4:ชื่อนี้รับประกันความสนุก

ออฟไลน์ poppycake

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2681
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2466
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
เป็นแฟนนิยายอีกคนที่ติดตามผลงานมานาน ชอบในความเรียบง่ายแต่น่าจดจำ  :mew1:

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3

ออฟไลน์ Yarkrak

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1627
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +47/-3

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7
งานเข้ามีน เข้ายังไง มาบอกด้วยนะ

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-8
aoikyosuke ไม่ได้อ่านผลงานจากชื่อนี้นานมากแล้วววว ชื่อคนเขียนการันตีความสนุกไปเกินครึ่ง
ติดตามๆ แบบนี้ต้องติดตามเลยฮะ

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน หรืองานจะเข้ากูจริง ๆ


“ทำไมดรอปเรียนไปวะ”

ทำไมถึงดรอปเหรอ

“ไปบวชมา”

ไปบวชเนี่ยนะ
เอาใหม่อีกทีดิ๊ คือกูฟังผิด หรือกูฟังผิด หรือกูฟังผิด
หรือกู เอ้อ ก็ถูกแล้วนี่หว่า

“พูดเป็นเล่น”

เหมือนพูดเล่นเหรอ
ไม่ได้พูดเล่น

“ไม่อยากสึกหรอก แต่อยู่ต่อไม่ไหว แม่ไปขอให้สึกทุกวัน”

โห
อะไรยังไงทำไมขนาดนั้นวะนั่น
“เอาจริงดิ”

ก็จริงดิ

“แล้วไปบวชทำไมวะ ตั้งสองปี”

ก็.........

“.......เผื่ออะไรมันจะดีขึ้นมั้ง...”

เป็นคำตอบที่แบบว่า กูเกือบจะเข้าใจแล้วเชียว แต่ก็ยังไม่เข้าใจอยู่ดีว่ะ

“ไม่ห่วงเรียน ไม่ห่วงอะไรเลยเหรอ”

ตอนนั้นเหรอ
ไม่ห่วงอะไรทั้งนั้นแหละ

“...ไม่อ่ะ....ช่วงนั้นบวชหนีสงสาร....”

เป็นไงวะ บวชหนีสงสาร
“สงสารใครวะ”

สงสารใครล่ะ

“ก็สงสารตัวเองนี่แหละ”

ซ้าธุเถิดหลวงพี่เอ้ยยยย

“...แล้วสงสารตัวเองทำไมวะ มีอะไรให้สงสาร ชีวิตแม่งรันทดขนาดนั้นเลยเรอะ”

ก็........

“อือ”

ตอบกลับง่าย ๆ และเมืองมีนก็เขี่ยข้าวไปมา
กินไม่ลง
เบื่อ
ไม่อยากกิน แสบท้องด้วย สงสัยจะเป็นเพราะโรคเครียดกำเริบ
ไม่ได้อยากเครียดหรอก
แต่มันห้ามได้ที่ไหนกัน ใครมันจะอยากเป็นแบบนี้

“ไม่กินไข่ดาวเหรอวะ ไม่อร่อยเหรอ”

ไม่รู้
มันดูไม่ค่อยน่ากิน กินหรือไม่กิน มันก็เท่านั้น กินเสร็จก็ไปกองรวมกันในท้องหมด รสชาติอะไรมันก็ไม่ได้หลงเหลืออยู่หรอก มันก็แค่อาหาร กิน ๆ ไปให้อิ่มก็พอแล้วมั้ง

“เอาป่ะ”

เงยหน้าขึ้นถามเพื่อน ที่ความจริงเป็นรุ่นน้องมากกว่า
ที่จริงก็ควรจะเรียนจบไปได้ตั้งนานแล้ว แต่ที่ไม่จบก็เพราะ
ไม่อยากกลับมาเรียน ไม่อยากกลับมา........เพราะไม่อยากเห็นภาพเก่าๆ ของคนที่ไม่อยู่แล้ว

“เออ ไม่กินก็มา”

พากเพียรยื่นจานข้าวให้กับคนที่นั่งหน้าหงอยซึมเศร้าทั้งวันและมีนก็ใช้ช้อนตักไข่ดาวจากในจานส่งให้เพื่อนทันที

“ไม่กินแล้วจะสั่งไข่ดาวมาทำไมวะ วันหลังก็บอกสิว่าไม่เอาไข่ดาว”

ก็........

“อือ”

พากเพียรเคี้ยวข้าวไปเรื่อย ๆ มองหน้าเพื่อนที่ยังเขี่ยข้าวไปมาแล้วก็ได้แต่ส่ายหน้า

“เคยมีใครบอกเปล่าวะ หน้ามึงนี่ยิ่งกว่าคนไม่มีความสุขอีกว่ะ”

มีคนบอกแบบนี้เยอะแยะ
แต่ก็เฉย ๆ อยากจะพูดอะไรก็พูดไปเถอะ เวลามีความทุกข์ก็ใช่ว่าคนที่พูดแบบนั้นจะมาใส่ใจหรือช่วยบรรเทาให้ซะหน่อย
“หน้าเหมือนคนแบกโลกไว้ตลอดเวลาใช่ป่ะ”

ใช่เลย

“เออ เออ แบบนั้นเลยว่ะ”

มีนไม่ได้ทำอะไรมากก็แค่ส่ายหน้า และก็อมยิ้มน้อย ๆ ที่มุมปาก และยังเขี่ยข้าวต่อไปเรื่อย ๆ ไม่ตักกินซะที

“เอาจริง ๆ นี่ไม่หิวเหรอวะ”

ก็ไม่ใช่ว่าหิวอะไรหรอก
กินไปงั้นๆ ตามหน้าที่ให้ท้องมีอะไรย่อย ดีกว่าปล่อยให้น้ำย่อยออกมากัดกระเพาะซะเปล่า ๆ

“สมัยบวชอยู่ ฉันท์วันละมื้อเอง เฉย ๆ ว่ะ ชินแล้วมั้ง”

แต่ตอนนี้มึงไม่ได้บวชอยู่ป่าววะ

“อามิตตาพุทธครับหลวงพี่”

เป็นคำแซวที่ได้ฟังแล้วทำให้มีนหัวเราะออกมาเสียงเบาและก็ส่ายหน้าให้กับเพื่อนรวมฝึกงานที่อายุห่างกันเกือบสองปี

“เออ วันนี้เดี๋ยวพี่ชายมารับ กลับด้วยกันป่าว”

ไม่ดีกว่าว่ะ
ไม่อยากรบกวน

“มิน่าเมื่อเช้าไม่เห็นมึงเอามอร์ไซด์มา”

ของแบบนี้มันก็ต้องมีกันบ้าง
พากเพียรแอบลอบยิ้มน้อย ๆ ยิ้มอย่างคนมีความสุข และมีนก็ได้แต่มองตาม มองแล้วก็ยิ้มให้กับคนที่ดูท่าทางมีความสุขดี

ก็ดีแล้ว
ทำอะไรมีความสุขก็ทำไปเถอะ
ไม่เดือดร้อนใครก็ทำ

“แล้วไม่กลับพร้อมกันแล้วกลับไงวะ ถนนใหญ่แม่งอย่างไกล”

ก็....

“เดินเรื่อย ๆ เดี๋ยวก็ถึง”

โห้
ดูว่างเนอะ ไม่ไปไหนบ้างหรือไงวะ

“จะรีบกลับไปทำวัตรเย็นเหรอครับ”

ไม่ใช่แล้ว

“เอาพระเอาเจ้ามาล้อ บาปนะเฮ้ย”

ก็ไม่ได้เอามาล้อ แต่ดูมึงปลงเหลือเกิน ไม่กลับไปบวชอีกรอบล่ะว่ะ

“ไม่ได้รีบกลับไปทำวัตรเย็น แต่จะรีบกลับไปสวดมนต์เย็นต่างหากล่ะ”
ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยย

มุกนี่แม่งฮาจริงว่ะ

พากเพียรถึงกับหัวเราะดังลั่น เมื่อเงยหน้ามามองเพื่อนที่ตบมุกฝังเข้าให้

“จะบ้าเรอะ ไม่ได้เป็นพระโว้ย เล่นไม่เลิก จะกลับบ้านไปเล่นเกมส์มั่งดิ”

เล่นได้ด้วยเร้อ

“ปลูกผัก หรือแคนดี้ครัชล่ะหลวงพี่”

ตลกมากไปแล้วมึง

“เอาจริง ๆ ป่ะ”

กล้าถามก็กล้าตอบล่ะวะ

พากเพียรพยักหน้าเป็นคำตอบว่าอยากรู้จริง ๆ
คนที่อยากจะตอบก็เลยรีบตอบ

“ยิงเพชรว่ะ....โคตรติด”

เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย

ไม่ใช่แค่หัวเราะลั่น คราวนี้พากเพียรถึงกับขำแบบไม่หยุดจริงๆ กับคำตอบที่ได้รับ

“ปัญญาอ่อนชิบหาย”

เออ ปัญญาอ่อนจริง
เล่นไปงั้นๆ ไม่มีอะไรทำ เลยเล่นแก้เซ็ง

“คอมไม่ได้ใช้มาชาติกว่า เปิดมาซอฟแวร์ก็ตกรุ่น ไม่รู้จะไปอัพเดทอะไรทำไม ทำมาก็ไม่ได้ใช้อยู่ดี”

ลักษณะโคตรน่าไปอยู่ในป่าในเขาจริง ๆ เลยว่ะคนอย่างมึงนี่

“ถ้าไม่ไปเป็นพระก็ไปเป็นทาซานก็ได้นะเฮ้ย”

ก็แค่คำแซวเรื่อยเปื่อย แต่คนที่นั่งทำหน้าเซ็งโลกและยังใช้ช้อนเขี่ยข้าวไปมาก็เงยหน้ามาตอบคำถามทันที

“เอาจริง ๆ ทาซานไม่ใช่ไอดอลว่ะ ขอเลือกเป็นเมาคลีล่าสัตว์ เมาคลีล่าสัตว์ ดูจะเข้าท่ากว่า”

หน้าแม่งเบื่อโลกมาก สภาพเหมือนคนปลงแล้วและสละสิ้นทุกสิ่งทุกอย่างของชีวิต

แต่ขออย่าให้ชงเหอะ ตบกูทุกมุกขำจนแทบอยากกระอักเลือดตาย

“มึงนี่ฮาเหี้ย ๆ แบบไม่ธรรมดาเลยเหมือนกันนะเนี่ย”

“......เกือบดีใจแล้วนะ แต่คล้ายๆ เหมือนโดนด่าเลยว่ะ”

ตอบกลับโคตรทันใจเลย

พากเพียรหัวเราะกับสิ่งที่เพื่อนตอบ และก้มหน้าก้มตาตักไข่ดาวที่เพื่อนยกให้เข้าปาก

เคี้ยวข้าว และก็เงยหน้ามองหน้าเพื่อนที่ยังเขี่ยข้าวไปเรื่อย ๆ
ไม่ยอมกินซะที

“กินซะทีเหอะวะ เขี่ยขนาดนั้นคนขายเขาก็คงคิดว่าไม่อร่อยเลยกินไม่หมดกันพอดี”

ฟังที่เพื่อนบอก และมีนก็ตักข้าวเข้าปาก เคี้ยวข้าว
และนึกถึงสิ่งที่เพื่อนบอกเอาไว้ก่อนหน้านี้

“ตกลงงานจะเข้ากูจริง ๆ เหรอวะ”

เข้าหรือเปล่ากูไม่รู้หรอก แต่ที่แน่ ๆ เดี๋ยวต้องรีบเข้างานรอบบ่ายแล้ว รีบ ๆ กินให้เร็วก็คงดี

“ถ้ามีอะไรเกิดขึ้น มึงก็สวดมนต์สิวะ แล้วก็แผ่เมตตา”

นั่นมันคำแนะนำเหรอวะ แต่แนะนำแบบนี้ก็ดีนะจะได้ไม่ต้องคิดอะไรมากจริง ๆ

“...แผ่เมตตาให้พี่บุ้งอ่ะนะ”

“เปล่า...แผ่เมตตาให้มึง”

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-02-2015 23:43:42 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
“นี่ไม่ใช้บิลค้างเก่านะครับ บิลเคลียร์วันต่อวัน แล้วเบิกบัตรเติมน้ำมันด้วย เบอร์13 วิ่งต่างจังหวัดโซนเหนือ ผมสำรองจ่ายไปก่อน ใช้บิลนี้”

นั่นพี่บุ้ง
พี่บุ้งหัวหน้าแผนกขนส่ง
เมื่อก่อนไม่ได้สนใจอะไรมากเวลาที่พี่บุ้งมาเบิกค่าใช้จ่ายต่าง ๆ ของแผนก

เรียกว่าไม่มีในสารบบความคิดเลยก็ว่าได้
แต่ตั้งแต่ผ่านไปได้ยินพี่แกยืนด่าลูกน้องเมื่อวาน เมืองมีนก็เลยจำหน้าพี่บุ้งได้ทันที

มันผิดกันราวฟ้ากับเหว
สำหรับแผนกขนส่ง พี่บุ้งโหดสัส ด่าแบบเอาตาย
แต่พอมาแผนกการเงิน ที่นาน ๆ จะมีคนจากแผนกอื่นหลุดเข้ามาซักที ดูเหมือนจะมีแต่คนยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ และชอบใจที่พี่บุ้งแวะเวียนมา

“บุ้ง วันนี้ไปเก็บศพป่ะ”

“ใจคอจะให้ผมเก็บแต่ศพเนอะ ให้ผมไปจับงูเหลือม ทุบกำแพงช่วยหมาช่วยแมวบ้างก็ได้ม้างงงง”

พี่บุ้งพูดเรื่อย ๆ แต่เรียกเสียงหัวเราะให้กับสาว ๆ ในแผนกได้ไม่น้อย

เออว่ะ
แม่ง พอเข้ามาในแผนกที่มีแต่สาวน้อยสาวใหญ่ หว่านเสน่ห์ใส่ให้หมดทุกคนเลยมั้งนั่น

“บุ้งว่าง ๆ แวะมาอีกนะ คนแถวนี้เขาคิดถึง”

“มาคิดถึงอะไรพ้มมมมม พอมีดาราเกาหลีมาอยู่ในแผนกเข้าหน่อยก็ลืมผมกันหมดแล้ว”

ไม่รู้ว่าพูดถึงใคร
เหม่อลอย และไม่ได้ใส่ใจ

แต่เมื่อเสียงแซวของพี่ๆ แผนกการเงินพูดชื่อตัวเองขึ้นมา มีนก็เลยถึงได้รู้ว่าคนที่ถูกพูดถึงหมายถึงใคร

“น้องมีน เดี๋ยวอีกหน่อยก็ไปแล้ว แวะมาให้อยากแล้วก็จากไป”

อ่า
ดาราเกาหลีที่ว่า หมายถึงกูเนี่ยนะ
ไม่ใช่แล้วม้าง

“พี่ผมไม่ได้เกาหลีพี่”

รีบชิงพูดออกมาด้วยความเก้อเขิน และถึงกับไปต่อไม่เป็น ถ่ายเอกสารอยู่ดี ๆ ก็มีอันถูกดึงเข้าไปร่วมด้วย
ไม่รู้จะทำหน้ายังไง แค่รู้สึกว่าขัดเขินกับการถูกแซวถูกล้อ และเมืองมีนก็ได้แต่หัวเราะและยิ้มอย่างอาย ๆ อยู่หน้าเครื่องถ่ายเอกสารคนเดียว

“มีนมันหล่ออ่ะ นี่ดีนะมีนมาแผนกพี่ ถ้าส่งไปอยู่กับบุ้งนี่สงสัยโดนบุ้งด่าทั้งวัน”

จะไปด่าอะไรม้านนนนนนนน

“เห็นผมเป็นคนยังไงเนี่ยะ เสียหายหมด….ไม่อยู่แล้วไปก่อนครับ อู้นานแล้ว”

บุ้งจัดการเรียงเอกสารการเบิกเข้าแฟ้มและลุกขึ้นเดินมาที่เครื่องถ่ายเอกสารที่มีนกำลังถ่ายเอกสารอยู่ และมีนก็หลีกทางให้บุ้งถ่ายเอกสารที่ต้องการ

“รบกวนหน่อยน้อง ย่ออันนี้ให้อยู่ใบเดียวกันได้ป่ะ”

ย่อเหรอ

“ทำไงอ่ะพี่ ผมทำไม่เป็น”

ทำไม่เป็นเหรอ

“ก็........กดอันนี้น้อง แล้วก็เลือกเปอร์เซ็นต์ว่าเท่าไหร่ แล้วก็กดปุ่มสีเขียวได้เลย เลือกก่อนก็ดีว่าจะใช้กระดาษจากตรงไหน”

มองตาม
และก็พยักหน้ารับกับสิ่งที่บุ้งสอน ตั้งอกตั้งใจฟังเป็นอย่างดี
และ...........

“จำได้ป่าวน้อง”

มันก็ไม่ได้ยากอะไรเท่าไหร่หรอก ให้ทำก็พอทำได้อยู่

“จำได้ครับพี่”

รับคำ และบุ้งก็หยิบเอกสารการเบิกที่ย่อแล้วใส่เข้าแฟ้ม

ก่อนจะเอ่ยขอบใจคนที่ไม่ได้ช่วยอะไรแค่ยืนอยู่นิ่ง ๆ และฟังสิ่งที่บุ้งสอนเท่านั้น

“ขอบใจมากน้อง....”

อ่า

ขอบใจกูทำไมวะ กูยังไม่ได้ช่วยอะไรเลย
แค่ยืนฟังสิ่งที่พี่แกสอนเท่านั้น แล้วจะขอบใจกูทำไมวะเนี่ย
กูสิต้องขอบใจพี่แกมากกว่า

“.....ครับ”

รับคำและมีนก็หยิบเอกสารขึ้นมาเพื่อจะถ่ายเอกสารใบถัดไป
แต่ก็มาชะงักกับคำพูดบางอย่างของบุ้งที่ปิดแฟ้มและเงยหน้าขึ้นมาพูดอะไรบางอย่าง

“ทำงานให้สนุกจะเป็นสุขเมื่อทำงานนะน้อง แต่หน้าน้องดูเบื่องานมาก ถ้าพี่เป็นนายจ้างนะ พี่คงไม่พิจารณาให้น้องผ่านว่ะ ฝึกงานไม่ใช่คิดว่ามาฝึกเล่น ๆ เอาแค่ผ่านนะน้อง ถ้าคิดได้แค่นั้น น้องกลับบ้านนอนเหอะ ดีแล้วแหละที่น้องไม่ได้ฝึกแผนกพี่ เพราะถ้าน้องฝึก บอกตรง ๆ นะพี่คงประเมินให้น้องผ่านไม่ได้จริง ๆ”



TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-09-2015 21:43:00 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ Rafael

  • เพราะคนเราเกิดมาเพื่อแตกต่าง
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +685/-7
แผนกขนส่งบุกเล้าแล้ว 5555555
ชอบทุกคนในแผนกจริงๆ

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน อย่าคิดมาก


งานเข้าอย่างที่ไอ้เพียรมันเคยบอกไว้จริง ๆ นั่นแหละ
ดูท่าทางแล้วพี่บุ้งหัวหน้าแผนกขนส่งคงไม่ถูกชะตากูซักเท่าไหร่หรอก

ไม่งั้นคงไม่มาพูดอะไรแบบนั้นใส่หน้าแล้วก็เดินจากไปปล่อยให้กูยืนหน้าชาอยู่หน้าเครื่องถ่ายเอกสารอยู่ตั้งเป็นชั่วโมง

นี่กะมาเล่น และตั้งใจให้กูอยู่ยากเลยว่างั้น
มันก็คงจะจริงอย่างที่พนักงานขับรถหลายๆ คนพูดนั่นแหละ
อย่าไปยุ่งด้วยดีที่สุด อยู่ให้ห่าง ๆ เข้าไว้ดีที่สุด

แต่กูมันซวยเอง
ที่อยู่ดีๆ พี่บุ้งแม่งก็ให้ความสนใจจนมายืนด่าถึงที่

สงสัยจะอยู่ยากแล้วโรงงานนี้

เมืองมีนกำลังจัดเอกสารให้เป็นชุด เลือกและจัดเรียงเข้าแฟ้มตามวันที่ในแต่ละเดือน

ไม่อยากจะคิด
แต่มันก็อดคิดไม่ได้

คนเรานี่พอบทมันจะซวยก็ซวยได้ง่าย ๆ เหมือนกันนะ
อยู่ดี ๆ กูก็ไม่รู้เลยว่าไปเหยียบตาปลาพี่บุ้งตอนไหน

อยู่ลำบากแน่กูงานนี้

“น้องมีน เอาการ์ดเติมน้ำมันกับการ์ดทางด่วนไปให้พี่บุ้งหน่อย พี่บุ้งคนที่เพิ่งมาเมื่อกี้ ที่ตัวสูง ๆ หน้าดุ ๆ น่ะ”

อ่า
นี่สินะงานเข้าของจริง
กูไม่ยุ่งกับแม่ง แต่แม่งก็มีเหตุให้ต้องไปยุ่งไปข้องเกี่ยวกันได้อีก

เจริญจริงๆ ชีวิตกู

มีนรับซองสีน้ำตาลที่ภายในบรรจุบัตรเติมน้ำมันและบัตรทางด่วนเอาไว้ มองแล้วก็นึกเห็นใจในโชคชะตาตัวเอง

“ไปที่แผนกขนส่งเลยใช่มั้ยครับ”

เอ่ยถามด้วยความสงสัย และพี่สาวที่ฝากของก็พยักหน้าและส่งยิ้มให้ทันที

“อ่อ...ครับ งั้นเดี๋ยวผมมา เอกสารชุดนี้ผมเรียงแล้วนะครับพี่ อย่าเพิ่งรวมนะครับเดี๋ยวมันจะปนกัน”

วางมือจากงานที่ไม่มีความสำคัญของตัวเอง และมีนก็เดินออกไปจากแผนก ท่ามกลางสายตาของพี่สาวในออฟฟิศหลายคนที่มองตามและยิ้มน้อยยิ้มใหญ่

“น้องมีนคะ ถ้าพี่บุ้งเขาพูดอะไรน้องมีนไม่ต้องไปสนใจนะ พี่บุ้งเขาเป็นแบบนั้นแหละ จริง ๆ เขาไม่มีอะไร”

นั่นคือสิ่งที่ผมต้องเรียนรู้ไว้ใช่มั้ยครับ
บางครั้งผมก็คงต้องเรียนรู้มันเอาไว้จริง ๆนั่นแหละวะ

........ก็ได้ ผมจะพยายามไม่คิดอะไรก็ได้.......ถ้าผมทำได้นะ
ผมจะเอาตัวรอดจากคำพูดโหดสัสของพี่บุ้งมาให้ได้แล้วกันครับ

“งั้นเดี๋ยวผมมานะครับ”

“จ้า......น้องเกาหลีของพี่ สู้เขานะน้องมีน อย่าไปสนใจพี่บุ้งมัน”

พี่ครับ ตอนแรกผมก็ไม่ได้คิดอะไรแล้วนะ แล้วถ้าพวกพี่จะพากันพูดย้ำหลายรอบให้ผมหลอนขนาดนั้น
ทำไมพวกพี่ไม่ไปส่งบัตรเองวะ ทำแบบนี้เหมือนแกล้งกูเลยโว้ย แม่งลักษณะนี้ แกล้งส่งกูไปให้ไอ้พี่บุ้งฆ่าทิ้งชัด ๆ

เศร้าซะให้พอชีวิตเด็กฝึกงานอย่างกู

++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++++
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-02-2015 23:44:12 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
“เอ่อ พี่ครับคือว่า....”

อยู่ในระยะห่าง รักษามารยาทสุดฤทธิ์ พูดด้วยน้ำเสียงเป็นมิตรสุด ๆ แต่ไม่ทันได้พูดอะไรต่อ คนที่กำลังยืนจดเอกสารอะไรบางอย่างอยู่บริเวณทางเข้าก็ไล่ให้มีนไปยืนตรงอื่นทันที

“เฮ้ยน้อง หลบไป อย่ายืนเกะกะ รถจะเข้าแล้ว ไอ้เชียร วิเชียรโว้ยยยยยยยยยย วอ. เรียกให้เบอร์ 14 เข้าก่อน ไอ้เชียรรรรรรรร กูเรียกไม่ได้ยินไงวะ มัวแต่คุยห่าอะไรกันนักหนา เรียกเบอร์ 14 เข้าก่อนโว้ย”

แล้วนี่........คือแบบว่า....บิลน้ำมัน...เขาฝากมา

“พี่...พี่ครับ”

เรียกไปก็ไม่มีทางที่อีกฝ่ายจะได้ยินหรือสนใจ
เพราะเสียงบริเวณลานจอดรถดังเกินไป และเสียงพูดของเมืองมีนเบาเกินไปจนคนที่กำลังยุ่งยังไม่มีโอกาสได้ถามเมืองมีนว่ามาที่แผนกขนส่งทำไม

แล้วคราวนี้ก็เลยต้องถอยห่างออกมาจากบริเวณลานจอดรถ ยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าออฟฟิศของแผนกขนส่งเพราะไม่รู้จะทำยังไงต่อ

จะเข้าไปนั่งรอในออฟฟิศแผนกขนส่งก็ไม่ได้เพราะไม่มีใครอยู่ในนั้น

มีนก็เลยได้แต่ยืนมองการทำงานของแผนกขนส่งด้วยท่าทางเก้อเขินเต็มที

“14 เข้า แล้วเวียนหมุนไปออกซ้าย 13 เข้าต่อขึ้นของแล้วออกเลยเวลาโหลดแล้ว เร็ว ๆ สิวะ”

เสียงการพูดคุยกันผ่านวิทยุสื่อสารดังเป็นระยะ พร้อมกับการประสานงานที่รวดเร็วระหว่างรถของแผนกขนส่งกับเช็คเกอร์ที่เตรียมขึ้นสินค้าจำพวกเคมีทางการเกษตร

ศูนย์กลางการควบคุมอยู่ที่ใครบางคนที่กำลังวิ่งไปโบกให้รถเข้าเทียบ และตะโกนสั่งงานเสียงดังฟังชัด

จนเมืองมีนรู้สึกว่าเสียงพูดของตัวเองมันช่างเบาแสนเบาซะเหลือเกิน ถ้าอีกฝ่ายได้ยินก็คงแปลก

แล้วนี่ยังไง
จะเอายังไงต่อ

มองซองสีน้ำตาลในมือและก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่ จะตัดสินใจเดินกลับ หรือจะยืนรอดีวะ เอาไงดี

ยืนครุ่นคิดอยู่นาน นานจนผิดสังเกต และบุ้งที่สั่งรถเข้าเทียบที่ลานรับสินค้าได้แล้วก็เลยวิ่งมาหาเด็กฝึกงานที่กำลังยืนเก้ ๆ กัง ๆ อยู่หน้าออฟฟิศแผนกขนส่ง

“ว่าไงน้อง มาเดินโต๋เต๋อะไรแถวนี้ ไม่ทำงานทำการหรือไง”

เซ็งเหอะงานนี้
นี่ผมก็กำลังทำงานอยู่แหละครับพี่ แล้วนี่พี่ด่าผมอีกแล้วใช่มั้ยครับ ไม่ชอบหน้าผมขนาดนั้นเลยเหรอ ไม่คิดจะถามบ้างเหรอว่าผมถ่อมาทำอะไรถึงแผนกพี่
พี่ครับ ผมกำลังทำงานอยู่

งานที่ไม่สำคัญอะไรเลย ก็แค่พี่ฝ่ายการเงินเขาฝากซองบัตรเติมน้ำมันกับบัตรทางด่วนมาให้พี่แค่นั้น

ยื่นซองสีน้ำตาลให้กับคนที่ใช้กระดานจดตารางการเดินรถพัดไปมาเพื่อคลายความร้อน และเอียงหน้าไปเช็ดเหงื่อที่แขนเสื้อแล้วมีนก็เริ่มรู้สึกเห็นใจอีกฝ่ายขึ้นมาลาง ๆ

ก็ไม่แปลกหรอกที่พี่บุ้งจะเป็นคนพูดจาเสียงดัง
ดูลานขึ้นของสิ ถ้าพูดแบบที่มีนพูดคงไม่มีใครได้ยิน

ทางเดียวที่จะคุยกันรู้เรื่องก็ต้องตะโกนเท่านั้น

ซึ่งผมตะโกนไม่เป็นครับ

“เออ...เฮ้ยน้องเทออกมาดิ๊ แล้วนับให้พี่หน่อยต้องมีอย่างละ 22 อันนะ ไอ้เชียรโว้ยยยยยยย มึงอย่าให้รถตีวงกว้างสิวะ”

เอ่อ

ดูวุ่นวายสับสนอลหม่านกันน่าดู
และมีนก็ได้แต่ยืนงง ก่อนจะค่อยๆ นับบัตรที่ถูกเทออกมากองอยู่บนเคาร์เตอร์ที่บุ้งเทเอาไว้ให้

ส่วนตัวคนสั่ง ไปจัดการเคลียร์รถหมายเลขถัดไปให้เข้ามารับของที่ลานจอดรถแล้ว

ทำไมมันดูยุ่งวุ่นวายได้ขนาดนี้วะแผนกนี้
นับไปมองไป นับไปคิดไป

ครบอย่างที่พี่บุ้งบอก และคนที่บอกให้นับบัตรให้ก็กำลังวิ่งกลับมาแล้ว

“ครบมั้ยน้อง”

เอ่ยถามและมีนก็รีบตอบรับเพื่อจะได้รีบขึ้นไปถ่ายเอกสารที่แผนกการเงินไว ๆ

“ได้ 22 ใบครับ อย่างละ 11 ใบ”

“ขอบใจมากน้อง เดี๋ยวพรุ่งนี้แปดโมงตรงน้องเข้าออฟฟิศข้างล่างเลยนะ”

ห๊ะ

เข้าออฟฟิศข้างล่าง....หมายถึง…….

ยืนงงและอ้าปากค้าง หมายความว่ายังไงวะ หมายความว่าอะไรยังไง

“บิลน้ำมันแผนกพี่ค้างหลายใบแล้ว คนทำแผนกพี่มันติดทหารไปแล้วด้วย ใช้คอมเป็นไม่ใช่เหรอมาคีย์ให้หน่อย พี่บอกหัวหน้าน้องให้แล้ว”

นั่นไม่ใช่ประเด็นครับพี่
ประเด็นมีแค่ว่า........

“วันละ 300 บาท พี่เห็นน้องว่าง ๆ ไม่มีอะไรทำ”

สรุปว่ากูดูว่างเหมือนไม่มีอะไรทำเลยให้กูมาคีย์บิลน้ำมันให้ว่างั้น........กูคงดูว่างงานมากจนพี่บุ้งทนไม่ไหวเลยสินะ

“แต่น้องไม่ต้องมาก็ได้นะ พี่ก็ไม่ได้ว่าอะไร สมัยนี้เรื่องงานหนักไม่เอางานเบาไม่สู้มันเรื่องธรรมดา น้องมันเด็กยุคไอแพด ไม่แปลกหรอกถ้าจะอยากอยู่บนออฟฟิศเย็น ๆ สบาย ๆ เดินไปเดินมาพี่เข้าใจใคร ๆ เขาก็เป็นกัน”

ไม่ใช่กูแล้วแหละที่ด่ามาน่ะ
ไอแพดใช้ยังไงผมยังไม่รู้เลย อยากบอกมากว่าผมโลว์เทคโนโลยีสุด ๆ แต่บอกแบบนี้กับใครไปทีไรก็ไม่เห็นมีใครเชื่อ

ผมไม่ใช่เด็กยุคไอแพดแล้วผมก็ไม่ได้คิดจะมาเดินสบาย ๆ หรอกนะพี่

ปากอยากจะพูดไปแบบนี้ใจแทบขาด แต่ก็ทำได้แค่ยืนนิ่ง
ทำหน้านิ่ง ๆ เข้าไว้ เพราะไม่อยากมีปัญหา

“ตกลงน้องจะมาหรือไม่มา ถ้าไม่มาพี่จะได้ไปบอกให้เขาเอาน้องอีกคนที่อยู่จัดซื้อลงมาแทน ไอ้นั่นมองจะสู้งานมากกว่า”

หมายถึงไอ้เพียรสินะ
ผมดูไม่สู้งานเท่าไอ้เพียรใช่มั้ยพี่

ยืนก้มหน้านิ่ง และกำลังรู้สึกหน้าชาสุด ๆ กับคำพูดของพี่บุ้งที่ยกกระติกน้ำดื่มขึ้นมาและเปิดฝาออกหยิบหลอดมาดูดน้ำเพราะความกระหาย และยังใช้กระดานจดตารางเวลาเข้าออกของรถพัดไปมาเพื่อคลายความร้อน

ไม่ใช่ว่าอยากข้องเกี่ยวด้วยหรอกนะ
แต่แบบที่พี่พูดผมว่ามันก็ทำร้ายจิตใจกันเกินไป

พี่เล่นไม่ฟังอะไรเลย ตะโกนอะไรก็ไม่รู้ใส่หน้าผมตลอดเวลา พี่ไม่ชอบหน้าผมหรือเปล่า พูดกันตรง ๆ ก็ได้ ทำแบบนี้เหมือนแกล้งกันชัด ๆ

“พรุ่งนี้แปดโมงผมเข้าออฟฟิศขนส่งได้เลยใช่มั้ยครับ”

ถามออกไปเสียงเบา และบุ้งก็ขมวดคิ้วมุ่นเพราะแทบจะไม่ได้ยินเสียงอีกฝ่ายพูดเลย

“น้องเป็นอะไรเนี่ย ป่วยเหรอ พูดเบาขนาดนั้นใครจะไปได้ยิน พูดดัง ๆ ซิ บ่นอะไรงุ้งงิ้งอยู่คนเดียว”

พี่ก็ไม่เห็นจะต้องพูดแบบนี้เลย พี่พูดกับผมดี ๆ ก็ได้
หนังสือผมก็เรียนมา ใช่ว่าจะฟังภาษาคนไม่รู้เรื่อง

ได้แต่คิด และเมืองมีนก็สูดหายใจลึก ๆ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองคนตัวสูง ที่ยืนขมวดคิ้วมุ่นอยู่ตรงหน้า

“ผมบอกว่า พรุ่งนี้แปดโมงผมเข้าออฟฟิศขนส่งเลยใช่มั้ยครับ”

อ่อ
จะพูดแบบนั้นเหรอวะ

“เออ น้องมาได้เลย”

เออเนี่ยนะ

ผมก็ไม่ใช่คนที่จะโลกสวยงามอะไรหรอกนะ แต่จะตอบกลับดี ๆ หน่อยไม่ได้เลยหรือไง

เออเนี่ยนะ
โห
ตอบมาได้

“ผมไปได้ยังครับ”

ไม่มีอะไรจะพูดต่อ ได้แต่ครุ่นคิดบางอย่างอยู่ในใจเงียบ ๆ
อึดอัดใจที่จะพูด ก็เลยได้แต่ยืนนิ่ง

“พี่ก็ไม่ได้เอาเชือกผูกน้องไว้ไม่ใช่เหรอ ก็ไปสิ”

คำพูดง่าย ๆ
ถ้าเป็นคนอื่นที่ทำงานกันมานาน คงพอรู้ว่าเป็นการหยอกล้อของบุ้ง ซึ่งแม้จะแรงไปหน่อย แต่ถ้าทำงานด้วยกันจะรู้ว่านี่เป็นการแซวกันเล่นแบบไม่ได้หนักหนาอะไร

แต่มุกแซวกันเล่นแบบนี้ไม่ได้มีไว้ใช้กับมีน

และมีนก็ไม่เข้าใจ

ไม่เข้าใจจนต้องก้มหน้านิ่งอีกครั้ง และรู้สึกเหมือนร่างกายตัวเองเริ่มลีบเล็กลงเรื่อย ๆ เรื่อยๆ ในเวลาไม่ถึงสิบนาทีตั้งแต่ยืนฟังสิ่งที่พี่บุ้งพูด

ผมไปทำอะไรให้พี่วะ
พี่ถึงได้ด่าผมขนาดนี้ แล้วพี่จะให้ผมทำยังไง พี่ถึงจะไม่ต้องหาเรื่องด่าผม

“น้อง”

เงยหน้าขึ้นอีกครั้งตามเสียงเรียก และบุ้งที่เริ่มขมวดคิ้วมุ่นก็เริ่มไม่รู้ว่าจะทำตัวยังไงกับเด็กฝึกงานตรงหน้าดี

สุดท้ายถอนหายใจเฮือกใหญ่แล้วล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบหมากฝรั่งซองเล็ก ๆ ออกมาส่งให้เด็กฝึกงานที่ยืนหน้าซีดแล้วซีดอีก

“น้อง....เครียดก็เคี้ยวๆ ไป อย่าไปคิดอะไรมาก พี่ไม่ได้อยากจะแดกหัวน้องหรอก อยู่ที่นี่อย่าคิดเยอะ ไม่งั้นมันจะอยู่ยาก”

อะไรวะ
อะไร.....ของพี่บุ้งวะ กูงงแล้วนะ ผมงงแล้วนะพี่ พี่คืออะไรยังไง พี่เป็นอะไรกับผมมากเปล่าวะ

“รีบไปเหอะ....น้องถ่ายเอกสารค้างไว้ไม่ใช่เหรอต้องถ่ายอีกเป็นชาติกว่าจะเสร็จ มานานแล้วเดี๋ยวข้างบนเขาจะด่าเอา”

พูดแค่นั้น แล้วพี่บุ้งก็ยัดเยียดหมากฝรั่งใส่มือมาให้ ก่อนจะวิ่งไปเรียกรถเข้าโดยมีสายตาของเมืองมีนมองตาม

มองแล้วก็นึกแปลกใจ

......................

มันน่าแปลกใจกับอะไรบางอย่างที่เกิดขึ้น

มองซองหมากฝรั่งในมืออีกครั้ง และก็เงยหน้ามองไปที่พี่บุ้งที่ยืนจดข้อมูลบางอย่างในกระดาน โดยไม่ได้หันมาสนใจกันอีก

อยู่ที่นี่ถ้าคิดมากจะอยู่ยากเหรอ
ถ้าคิดมากจะอยู่ยาก

แล้ว.........ถ้าไม่ให้คิดมาก
พี่มาทำให้ผมต้องคิดมากเพราะพี่ทำไมวะ........ผมไม่เข้าใจ


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 16-05-2014 23:24:48 โดย aa_mm »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Infinity 888

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2044
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +157/-7
ชอบอ่านผลงานของนักเขียนมานานแล้ว

ขอบคุณนะคะ ที่เอาเรื่องใหม่มาลงให้ได้อ่านกัน :pig4:

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3

ออฟไลน์ snowboxs

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +124/-7

ออฟไลน์ ceylon

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
พี่บุ้งหนอพี่บุ้ง
รอตอนต่อไปข่า...

ออฟไลน์ Nus@nT@R@

  • Life is Investment
  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +456/-11
เออ.....มีนดูทุกข์จัดขนาดนั้นเลยเหรอในสายตาบุ้ง อิอิ

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26

ออฟไลน์ warin

  • รถไฟขบวนนั้น ได้แล่นผ่านไปแล้ว
  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1949
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +60/-1
    • -
พี่บุ้งกับน้องมีน  หุหุ  พรุ่งนี้จะร่วมกันแล้ว
คิดแล้วคงจะสนุกนะน้องมีน

ออฟไลน์ Pumpkin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1210
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +162/-8
เอาล่่ะ! ในที่สุดก็ได้เข้าไปเหยียบในแผนกขนส่งจนได้
บางที....พี่บุ้งก็พูดมากไป และบางที...มีนก็พูดน้อยไป
อดสงสัยไม่ได้ว่าหน้ามีนมันเบื่อโลกขนาดนั้นเลย?  เหมือนบุ้งจะเป็นห่วงสุขภาพจิตของมีนอยู่ไม่น้อย ฮ่ะๆๆ

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2


รักเกิดในแผนกขนส่ง.....ตอน ไม่อยากซวย


มันเป็นเช้าที่อากาศขมุกขมัว ท้องฟ้ามืดครึ้ม สายฝนเทกระหน่ำลงมาจนถึงเช้า และตอนนี้ฝนก็ยังไม่หยุดตก

บรรยากาศมันดูย่ำแย่มาก

มากซะจนบุ้งที่กำลังประชุมพนักงานแผนกส่งของในตอนเช้าต้องถอนหายใจ

“มาแค่นี้เหรอ ยังไงวะ แบบนี้มันจะเวียนไม่ทัน ต้องสลับกันแล้วทำเวลา”

จะไปทำอะไรได้ ในเมื่อมันเป็นเช้าที่ฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตา ตั้งแต่กลางดึกจนถึงป่านนี้
ไม่ว่าใครก็ต้องห่วงบ้าน ห่วงทรัพย์สิน กลัวน้ำจะท่วมกันทั้งนั้น จะไปว่าใครก็ไม่ได้ มันเป็นสิทธิ์ที่พนักงานจะลากิจ

กิจจำเป็นที่ทุกคนพร้อมใจกันลา
ส่วนคนที่อยู่ก็ทำงานกันต่อไป

ที่สำคัญไปกว่านั้น ขนาดพนักงานประจำยังลาหยุดไม่ยอมมาเพราะฝนตกหนักจนถึงป่านนี้ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะหยุด

แล้วจะไปคาดหวังอะไรกับเด็กฝึกงาน

และบุ้งก็มองเข้าไปในบริเวณออฟฟิศที่แม้จะเป็นเวลาเก้าโมงแล้วแต่ก็ว่างเปล่า เพราะคนที่บอกให้มาคีย์บิลให้ จนถึงป่านนี้ก็ยังไม่มา

ซึ่งมันก็คงไม่แปลกอะไร ที่ไอ้น้องเกาหลีหน้าขาวมันจะไม่มา

ใครก็ต้องชอบความสบายอยู่แล้ว ฝนตกขนาดนี้นอนอยู่บ้านสบายกว่ากันเยอะ

“เดี๋ยวคิวไหนมีออกต่างจังหวัด ให้เลทหน่อยแล้วเดี๋ยวจะเช็คเวลาให้ว่าลงของแต่ละที่ได้ตอนไหน เอาคนวิ่งต่างจังหวัดไปวิ่งโซนในเมืองก่อน เดี๋ยวเรื่องเวลาจะโทรไปล็อคกับทางที่ลงของให้ เอาตามนี้ไปก่อน”

สั่งงานกับลูกน้องในแผนกเรียบร้อยและบุ้งก็วางกุญแจแต่ละดอกที่ระบุหมายเลขเอาไว้ เรียกชื่อพนักงานแต่ละคนมารับกุญแจรถและระบุหมายที่จะไปให้

“เบอร์ 7 ออกเส้นนอกเลย เส้นในเห็นว่าทำถนนอยู่ เลี่ยงเส้นทางเอา”

บอกเส้นทางลัดที่จะให้แต่ละคนไป และเมื่อกุญแจรถถูกส่งให้เรียบร้อย พนักงานแต่ละคนก็ทยอยไปเตรียมขึ้นของทันที

บุ้งเดินผละเข้าไปในออฟฟิศเพื่อเช็คเวลาที่ต้องลงสินค้าในแต่ละรอบในที่ต่าง ๆ

กดหมายเลขโทรศัพท์โทรออกไปในแต่ละที่ พูดคุยด้วยเนื้อหาสำคัญที่ต้องแจ้งกับปลายสาย และจัดการเคลียร์เส้นทางแต่ละรอบก่อน เพื่อจะแจ้งให้พนักงานขับรถทำเวลาไปส่งของให้ทัน

พูดโทรศัพท์ด้วยเนื้อหาซ้ำ ๆ เดิม ๆ บางสายเมื่อโทรออกยังไม่มีการรับ บุ้งก็ได้แต่หมุนปากกาในมือระหว่างรอเวลาไปด้วย

รอเสียงตอบรับจากลูกค้า และสายตาก็มองเหม่อไปที่บิลน้ำมันและทางด่วนปึกใหญ่ที่ยังอยู่ในตะกร้าและจนถึงป่านนี้ก็ยังไม่ได้คีย์

คงต้องเคลียร์เองแล้วแหละวะ
ขืนรอเด็กฝึกงานมาคีย์ให้ มันคงเป็นเรื่องบ้าและโง่เง่าสิ้นดี

ถอนหายใจออกมาเบาๆ และปลายนิ้วก็ยังหมุนปากการะหว่างรอสายไปเรื่อยๆ

สุดท้ายคุยได้เกือบหมดในระยะเวลาไม่ถึงครึ่งชั่วโมง
และยังติดสายสุดท้ายที่โทรยังไงก็ยังไม่มีใครรับสาย

แม่ง ป่านนี้แล้วยังไม่มาทำงานกันอีกเหรอวะ ก็รู้แหละว่าฝนตก งั้นก็ควรจัดใครมารับโทรศัพท์หน่อยไม่ใช่ปล่อยให้ดังแบบนี้ไปเรื่อย ๆ เสียชื่อบริษัทหมด
บ่นคนเดียวในใจ ไม่ได้พูดอะไรออกมา หัวคิ้วยังขมวดมุ่นเมื่อมองเวลาที่ปรากฏ

มีเวลาอีกสี่สิบห้านาที น่าจะพอทันอยู่

บุ้งหยุดควงปากกาเล่นแล้ว และในเวลานี้กำลังเพ่งมองไปที่บิลน้ำมันปึกใหญ่

มองแล้วก็กำลังจะถอนหายใจ

และมันก็เป็นจังหวะที่ใครบางคนเปิดประตูเข้ามาในส่วนออฟฟิศของแผนกขนส่ง

ไม่ใช่ใครที่ไหน แต่เป็น.........ไอ้น้องเด็กฝึกงานมาดเกาหลีคนนั้นนั่นเอง

บุ้งกำลังมอง มองและอดจะแปลกใจนิด ๆ ไม่ได้
มันไม่แปลกถ้าเด็กฝึกงานจะหยุดงาน

แต่มันแปลกก็ตรงที่ นอกจากมันจะไม่หยุดแล้ว เด็กฝึกงานที่ว่ามันยังมาในสภาพที่เปียกโชกไปหมดทั้งตัว

และมายืนกดอกตัวสั่นหน้าซีดอยู่ตรงหน้าของบุ้ง

“พี่......ขอโทษทีที่สาย”

ไม่มีคำแก้ตัวใด ๆ ทั้งสิ้นมีเพียงคำขอโทษเท่านั้น

คำขอโทษจากริมฝีปากที่แทบไม่มีสีเลือด ทั้งซีดทั้งขาวแถมด้วยเนื้อตัวที่เปียกปอนมอมแมมไปหมด

“.....เฮ้ย แล้วทำไมไม่เอาร่มมาวะ รู้ว่าฝนตกทำไมไม่เอาร่มมา”

ผมเอามาครับ ไม่ใช่ไม่เอามา แต่พอดีว่า.....

“ผมลืมร่มไว้บนรถครับ”

ให้มันได้อย่างนี้สิวะ
แล้วน้องก็เลยเดินตากฝนจากถนนใหญ่เข้ามาเหรอ มันใช่เรื่องที่ไหนกันวะเนี่ย

“ฝนตกหนักขนาดนี้แล้วจะเดินเข้ามาทำไมวะ ร่มก็ลืมไว้บนรถไม่ใช่หรือไง”

เริ่มหงุดหงิด
บุ้งรู้สึกหงุดหงิดกับสิ่งที่ไอ้เด็กตรงหน้าทำ
ถ้ามาไม่ได้ก็ไม่ใช่ว่าจะอะไรมาก จะให้ด่าก็คงไม่ทำ เพราะก็เห็นเหตุผลอยู่ชัด ๆ ว่าเป็นเพราะอะไร

“ตอนผมเดินออกมา ฝนมันซาแล้ว ผมไม่นึกว่าพอเดินมาครึ่งทางฝนมันจะตกหนักลงมาอีก”

ก็เลยเดินฝ่าฝนเข้ามาสินะ

บุ้งได้แต่ส่ายหน้า เพราะไม่รู้ว่าจะพูดอะไรต่อไปดี
ส่ายหน้าเพราะเห็นว่าไม่ถูกกับเรื่อง

แต่มีนกลับตีความไปได้อีกอย่าง

..........ส่ายหน้าขนาดนี้....คงเป็นเพราะกูดูน่าสมเพชมากเลยใช่มั้ยวะ.....

คงใช่

ตากฝนเดินเข้ามา มันคงจะเป็นเรื่องงี่เง่ามากในสายตาและความคิดของพี่บุ้งสินะ

ก็ใช่
มันดูน่าสมเพชไปหน่อย แต่เดินมาถึงกลางทางแล้วจะให้ผมวิ่งกลับไปมันทำได้ที่ไหน ก็เลยต้องดื้อแล้วก็เดินมาจนถึงนี่

และพี่ก็คงคิดว่ามันทั้งบ้าทั้งโง่เง่ามากเลยใช่มั้ยความพยายามในการมาทำงานของผม

“คราวหลังถ้ามาไม่ได้ก็โทรมาบอก เข้ามาทั้งอย่างนี้เนี่ยนะ คิดได้ไง”

คิดได้ไง
คิดได้ไงงั้นเหรอ

คิดได้ไงล่ะ ก็ไม่ได้คิดอะไร คิดแค่ว่าต้องรีบมาทำงาน และที่ต้องรีบมา เพราะไม่อยากเป็นคนไม่มีความรับผิดชอบ

บอกว่าจะมา แต่ก็ไม่ยอมมาโดยใช้ข้ออ้างว่าฝนตก แบบนั้นมันก็ฟังไม่ขึ้นอยู่ดี

ผมมีความรับผิดชอบมากพอ ถึงจะเป็นแค่เด็กฝึกงานแต่ถ้าบอกว่าจะทำ ก็คือจะทำ ผมไม่บ่ายเบี่ยงและผิดคำพูดหรอก

พี่ไม่ต้องทำเสียงเยาะเย้ยผมขนาดนี้ก็ได้
ผมไม่ชอบ

แต่.........เมืองมีนก็ไม่ได้พูดตอบอะไรไป นอกจากยืนกอดอกด้วยความหนาวและนิ่งเฉย

เพราะรู้ตัวดีว่า พูดไปก็ไม่มีประโยชน์

“แล้วจะยืนสั่นอยู่ตรงนั้นอีกนานมั้ยเนี่ย”

เงยหน้าขึ้นตามเสียงเรียก และมีนก็ได้แต่ขบริมฝีปากแน่น
แล้วพี่คิดว่าผมควรนั่งหรือไง ตรงไหนที่นั่งได้ เก้าอี้คงได้เปียกหมดแน่งานนี้

แล้วมีอะไรดีไปกว่ายืนกอดอกด้วยความหนาวอยู่อย่างนี้หรือไง

“พี่จะให้ผมคีย์อะไร พี่สอนผมได้เลย”

ไม่ใช่เรื่องนั้น
ไอ้เรื่องคีย์บิลน้ำมันอะไรนั่น มันไม่ใช่ประเด็นในตอนนี้
แต่สิ่งที่สำคัญที่สุดคือ น้องจะเป็นหวัดตายถ้าขืนยังยืนกอดอกตัวสั่นงันงกอยู่แบบนี้

“เอาเสื้อไปเปลี่ยนก่อนไป”

บุ้งลุกขึ้นและเดินไปเปิดประตูตู้ล็อคเกอร์ของตัวเอง
ในนั้นมีเสื้อมูลนิธิหนึ่งตัวและกางเกงขาสั้นที่พอจะเอาไว้ใส่ได้

มันอาจเป็นสิ่งที่ดูแย่มาก แต่มันก็ยังดีกว่าปล่อยให้ไอ้น้องนี่ยืนหนาวตายก่อนได้ทำงาน

“เอาเปลี่ยนไปก่อน”

ยื่นเสื้อและกางเกงส่งให้และมีนก็รับมาถือไว้อย่าง งง ๆ

งง

เงยหน้าขึ้นมองหน้าพี่บุ้งสลับกับเสื้อผ้าที่พี่บุ้งส่งให้แล้วก็ยัง งงต่อไป

“ชุดนี้เหรอพี่”

เออสิ น้องคิดว่าชุดไหนกันล่ะ

“แล้วน้องจะเอาชุดไหน มีอยู่แค่นี้ก็ใส่ ๆ ไปก่อนไม่ได้หรือไง”

อ่อ ตกลงให้ผมใส่สินะ ใส่มันก็ได้อยู่ แต่จะให้ใส่ตรงไหนวะ

“เปลี่ยน.......ตรงนี้เหรอพี่”

แล้วน้องจะไปเปลี่ยนที่ไหนล่ะ

“หรือน้องจะวิ่งเอาเสื้อผ้าไปเปลี่ยนที่ห้องน้ำเพื่อความเป็นส่วนตัวก็ได้พี่ไม่ว่า”

ประชดกันใช่มั้ยวะ

จะให้เปลี่ยนตรงนี้ก็บอกมา พี่พูดกับผมดี ๆ ไม่ได้เลยหรือไง
แค่บอกว่าให้เปลี่ยนตรงนี้ ผมก็ไม่ใช่ว่าจะมีปัญหาอะไรหรอกแค่บอกมาผมก็ทำตามแล้ว

ผมไม่ใช่พวกงี่เง่าปัญหาเยอะ บางทีพี่อาจไม่รู้

เมืองมีนไม่อยากจะพูดอะไรต่อให้มากความ ปลดกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด โดยมีคนอีกคนอยู่ในห้องด้วยกัน

พี่บุ้งสนใจกับการคุยเรื่องตารางเวลากับเจ้าหน้าที่ส่วนลูกค้าในสถานการณ์ที่ดูเหมือนจะวุ่นวายไปหมดเพราะคนไม่พอ

พี่บุ้งไม่ได้สนใจว่ามีนกำลังทำอะไรอยู่ มีนก็ไม่มีอะไรจะสนใจเหมือนกัน

ถอดเสื้อออกจากตัว และหยิบเสื้อของมูลนิธิมาใส่
ติดกระดุมแต่ละเม็ดเรียบร้อย ก่อนจะหยิบกางเกงขาสั้นออกมาและครุ่นคิดว่าจะใส่ยังไง ในเมื่อกางเกงในก็ชุ่มโชกไปหมดแล้ว

“พี่....คือผมถอดกางเกงในตรงนี้ได้มั้ย”

แค่เพียงคำพูด และพี่บุ้งก็ใช้ปลายนิ้วชี้แตะไปที่ริมฝีปากเบาๆ เหมือนเป็นการห้ามให้หยุดพูดก่อน

และเมืองมีนก็เข้าใจไปอีกอย่าง

แปลว่า อย่าถามหรือเซ้าซี้ให้มากมายวุ่นวายใช่มั้ย
ก็ได้ อย่างนั้นก็ได้

ก้มลงมองสภาพร่างกายตัวเองแล้วมีนก็เลยค่อย ๆ ดึงกางเกงแสล็คที่ใส่อยู่ออกจากขา

ดึงออกจนพ้นปลายเท้า และกำลังจะดึงกางเกงในลง

แต่ก็ต้องหยุดซะก่อน เพราะเสียงโวยวายของพี่บุ้งที่เงยหน้าขึ้นมามองแล้วก็ด่ามีนซะเสียงดังลั่น

“เฮ้ยน้อง มาแก้ผ้าล่อนจ้อนหมดตัวอะไรตรงนี้วะ ไปถอดข้างตู้ก็ได้ จะมาถอดโชว์ทำไม นี่น้องไม่รู้จักคำว่าอะไรควรไม่ควรหรือไงวะ”

ก็พี่ทำมือบอกให้ผมถอดไปอย่าส่งเสียงดังไม่ใช่หรือไง
แล้วพอผมจะถอด พี่ก็มาด่าผมซะงั้น

สรุปนี่มันความผิดของผมใช่มั้ย

“จะถอดก็ถอดได้พี่ไม่ว่า แต่น้องไปถอดข้างตู้เหอะ ขืนมาแก้ผ้าแก้ผ่อนตรงนี้ คนซวยจะกลายเป็นพี่”

ซวย
พี่เนี่ยนะจะซวย
จะไปซวยได้ยังไง
ไม่มีเหตุผลอะไรให้ซวยไม่ใช่หรือไงวะ

แล้วพี่จะบอกว่าพี่ซวยได้ยังไง

“...............”

มีนก้มหน้าลงแล้วและหยิบกางเกงขาสั้นคล้องเอาไว้ที่แขนกำลังเดินเพื่อไปเปลี่ยนที่ข้างตู้

เสียงพี่บุ้งก็ดังทักขึ้นมา

“พี่ซวยมันก็ไม่เท่าไหร่ แต่น้องจะพาลซวยไปด้วย พี่ไม่อยากให้มันเป็นอย่างนั้น”

พาลซวยอะไรวะ
ผมจะพาลซวยไปด้วยได้ยังไง ผมยังไม่เห็นเรื่องอะไรที่จะทำให้ผมซวยได้เลยนอกจากการโดนเด้งให้มาช่วยงานพี่ที่นี่
พี่คิดว่าผมจะมีเรื่องให้ซวยมากกว่านี้อีกหรือไงวะ

เมืองมีนแอบลอบถอนหายใจ และรู้สึกว่าตัวเองมันซวยยิ่งกว่าซวยที่ถูกย้ายให้ลงมาช่วยงานแผนกขนส่ง

ไม่ต้องคิดอะไรมาก
แค่เรื่องประเมินงานให้ผ่าน พี่บุ้งยังบอกเลยว่าถ้าเป็นพี่บุ้งประเมินคงไม่ให้ผ่านแน่ ๆ
แล้วแบบนี้จะให้หวังอะไรวะ

แล้วนี่ผมมาทำอะไรที่แผนกพี่ครับพี่
มาให้พี่โขกสับใช้งานด่าว่า แบบนี้เหรอ
เหอะ เอาเลยพี่ เอาซะให้พอใจพี่เลยแล้วกัน

มีนกำลังจะถอดกางเกงในออก ถอดเสื้อพันเอวเอาไว้ให้มันไม่ดูน่าเกลียดจนเกินไป

อย่างน้อยก็ไม่ใช่เรื่องดีที่จะมาแก้ผ้าต่อหน้าใคร
แต่จะให้ทำยังไงในเมื่อเปียกไปทั้งตัวขนาดนี้
ขืนไม่ถอดคงได้หนาวตาย

ไม่อยากจะคิดอะไรมาก แต่หูก็ได้ยินเสียงพี่บุ้งกำลังบ่นอะไรบางอย่าง

พูดอะไรที่ฟังไม่ค่อยรู้เรื่อง แต่ก็ทำให้มีนที่กำลังเปลี่ยนกางเกงต้องยืนนิ่งชะงักค้าง และฟังด้วยความสนใจ

“แม่ง........ใครมาเห็นเข้าพี่จะอธิบายยังไงวะ อยู่มาตั้งนาน จะถูกลือเสีย ๆ หาย ๆ ยังไงก็ไม่ว่าหรอกนะน้อง.........แต่ถ้าลือกันรอบนี้ว่าพี่จะเคลมเด็กฝึกงานผู้ชาย อันนี้พี่บอกเลย รับไม่ได้จริงๆ”


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-02-2015 23:45:24 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ความเข้าใจไปคนละทิศคนละทางกันเลย
*รูปที่ลง มันเข้ามากอะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด