Brothers : ตะวันเคียงเดือน
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Brothers : ตะวันเคียงเดือน  (อ่าน 374691 ครั้ง)

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4
Brothers : ตะวันเคียงเดือน
« เมื่อ05-08-2014 21:35:29 »

อ้างถึง
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0
 
ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ...
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม


คู่ตัวละครเอกในเรื่อง ตะวัน x ไอย์ทัค

เนื่องจากพระเอกและนายเอกเป็นลูกครึ่งนะคะ เพราะงั้นจะมีชื่อฝรั่งๆ เข้ามาปนสักนิดค่ะ แฮ่


สารบัญ

Prologue Part 1 Part 2
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22


 :mew1: ฝากติดตามเพจนิยายของฮัสกี้ด้วยนะค้า >.< -->Facebook


อ้างถึง
นิยายทั้งหมดของฮัสกี้ค่ะ  :กอด1:

Ganymede
Nisreen, the white rose of the desert
เงาจันทร์ในม่านหมอก
เบลอ
เหนือเมฆ
แต่กาลก่อน
ภูสอยเดือน



Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-10-2017 20:14:09 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4


**นิยายทุกเรื่องของฮัสกี้ ไม่อนุญาตให้นำออกจากเล้า และไม่อนุญาตให้นำไปโพสต์ที่บอร์ดอื่นๆ เด็ดขาดค่ะ



Prologue


บนเตียงนอนสีขาวสะอาดของโรงพยาบาลแห่งหนึ่งในสหรัฐอเมริกา ชายหนุ่มวัยยี่สิบปีค่อยๆ ลืมตาขึ้น หลังจากที่ได้ยินเสียงผู้คนคุยกัน สลับกับเสียงฝีเท้าของผู้คนที่เดินผ่านไปมา กลิ่นของยาลอยกรุ่นในอากาศชวนให้แสบจมูก เขาพยายามขยับกาย หากรู้สึกหนักไปเสียหมดทุกส่วน ราวกับมีหินก้อนใหญ่กดทับไว้ ชายหนุ่มพยายามออกแรงเพิ่มมากขึ้น ทว่าก็ยังไม่เป็นผล ราวกับร่างกายถูกยึดตรึงไว้แน่น

“ฮื่อ...”

“มิสเตอร์เรย์... มิสเตอร์เรย์?”

...เสียงของใครกัน...

“มิสเตอร์เรย์ฟื้นแล้ว กดเรียกหมอเร็วเข้า”

มองไม่เห็น... ขยับไม่ได้...

“ฮื่อ...”

“ใจเย็นก่อนนะ มิสเตอร์เรย์ คุณหมอกำลังมา”

...หมอ? เกิดอะไรขึ้นกับตัวเขา ทำไมถึง...

ชายหนุ่มพยายามขยับแขนขา แต่แม้เพียงปลายนิ้วก็ขยับไม่ได้ สภาพเช่นนั้นทำให้เขาหวั่นใจ กลัว... กังวล สับสนปนเปไปหมด เขาหอบหายใจหนัก หัวใจเต้นระรัว

เสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาจนใกล้กับเตียง “มิสเตอร์เรย์! ใจเย็นๆ ก่อนครับ ค่อยๆ หายใจ ค่อยๆ ...ตอนนี้คุณอยู่ที่โรงพยาบาลแล้วนะครับ คุณปลอดภัยแล้ว”

ปลอดภัย? ภาพของเหตุการณ์ก่อนหน้าแล่นเข้ามาในศีรษะเป็นฉากๆ ตัวเขา... ขับรถยนต์หรูคันใหม่ที่บิดาซื้อให้เป็นของขวัญสำหรับการเรียนจบพร้อมเกียรตินิยมสูงสุดจากมหาวิทยาลัยชื่อดังแห่งหนึ่งในกลุ่ม Ivy League และได้รับเชิญเข้าทำงานในบริษัทใหญ่โตตั้งแต่อายุยังน้อย ไปเที่ยวด้วยกันกับบิดาตามลำพัง... แต่แล้ว กลางดึกคืนนั้น... รถบรรทุกที่ขนสินค้ามาจนเต็มวิ่งตรงเข้ามา... นั่นคือภาพสุดท้ายในความทรงจำของเขา

...แล้วพ่อล่ะ... พ่อเป็นยังไงบ้าง

“ฮื่ออออ” เขาพยายามอ้าปาก แต่ก็ไม่เป็นผล การหายใจติดขัดมากขึ้นไปทุกที ร่างกายชาไปทุกส่วน จะกระดิกแม้ปลายนิ้วก็ยังไม่ได้

“เตรียมยาระงับประสาทหน่อย”

...ไม่... พ่อ... พ่อล่ะ... เกิดอะไรขึ้นกับฉัน

ใบหน้าคมสันในเวลานี้ถูกพันไว้ด้วยผ้าพันแผลสีขาว มีรอยเลือดซึมออกมาจางๆ ลำตัว แขนและขาถูกดามไว้ด้วยเฝือก มีสายไฟโยงระยางต่อเชื่อมจากทุกส่วนของร่างกายไปยังเครื่องคอมพิวเตอร์ ซึ่งคอยตรวจสอบและบันทึกผลอยู่ตลอดเวลา

...พ่อ... คริสทีน...

หัวใจที่เต้นระรัวค่อยๆ แผ่วลงจนเป็นปกติ ก่อนสติสตังของชายหนุ่มจะดับวูบลงไปอีกครั้ง


ไอย์ทัค เรย์ เป็นชายหนุ่มลูกครึ่งไทยอเมริกันผู้ซึ่งเพียบพร้อมไปด้วยทุกสิ่ง ไม่ว่าภาพลักษณ์ สติปัญญาหรือฐานะ เขามีรูปร่างสูงใหญ่เหมือนบิดา สีผิวเป็นสีแทนเพราะการเป็นนักกีฬามาตั้งแต่สมัยอยู่พรีไฮสคูลจนถึงชั้นมหาวิทยาลัย ใบหน้าคมสันหล่อเหลา แก้มตอบเล็กน้อย ผมสีดำขลับ ซึ่งคงจะได้มาจากมารดาผู้ให้กำเนิด มารดาที่เขาไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำ

หลังจากหลับไปนาน ไอย์ทัคตื่นขึ้นอีกครั้งในอีกสองวันถัดมา ขณะที่กำลังสะลึมสะลือ เขาได้ยินเสียงฝีเท้าของกลุ่มคน ฟังจากน้ำเสียงน่าจะเป็นเพื่อนจาก Fraternity เดียวกันเมื่อตอนอยู่มหาวิทยาลัย หนึ่งในนั้น... มีเสียงของหญิงสาวที่เขาจำได้เป็นอย่างดี... คริสทีน แฟนสาวและคู่หมั้นที่คบกันมาสองปีแล้ว พวกเขาวางแผนว่าจะแต่งงานกันในอีกสามเดือนหลังจากจบการศึกษา

...ทว่า... ร่างกายของเขายังคงไม่ยอมขยับตามใจต้องการ ริมฝีปากหยักได้รูปแห้งกร้าน เขาพยายามจะส่งเสียง หากก็ไม่มีเสียงใดๆ เล็ดลอดออกมาเลยแม้แต่น้อย

“ทัค... ทัคจะเข้าใจคริสมั้ยนะ... ทัคอยู่ในโคม่ามาถึงสี่เดือนเต็มแบบนี้”

ไอย์ทัคฝืนลืมตาขึ้นเมื่อได้ยินเสียงของหญิงสาวคนรัก ทว่าเบื้องหน้ามืดสนิท... เขามองไม่เห็นอะไรเลย ไม่รู้วัน ไม่รู้เวลา... ไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับตน

แต่แล้ว... ภายในห้องก็สงบลง เขาตกอยู่ในสภาพเช่นนั้นไปอีกหลายสัปดาห์ นานเสียจนชายหนุ่มนับไม่ได้ จนกระทั่งเฝือกที่แขนและขาถูกถอดออกไปแล้ว ทว่าก็ยังมีเฝือกอ่อนพันอยู่ เขารู้สึกว่าร่างกายเบาขึ้น หากก็ยังขยับไม่ได้อยู่เช่นเคย

...เขาจะต้องเป็นแบบนี้ไปจนชั่วชีวิตรึเปล่า... ไอย์ทัคได้แต่ถามตัวเองอยู่อย่างนั้น

เสียงพูดคุยกันของผู้คนที่มาเยี่ยมเยียนจางหายไปทีละน้อย หรือว่าการรอคอยทำให้เขารู้สึกว่านานมากเหลือเกินก็ไม่อาจทราบได้ ยิ่งเวลาผ่านเลยไป เพื่อนที่แวะมาก็เว้นระยะห่างขึ้น ญาติห่างๆ ที่มีก็ไม่มีใครสนใจ หญิงสาวคนรักที่เคยได้ยินเสียงของเธอแทบทุกครั้งที่รู้สึกตัว ก็ไม่ได้มาหาบ่อยเช่นเคย และบิดา... ก็ไม่เคยแวะเวียนผ่านมาเลยสักครั้ง

ไอย์ทัคพรูลมหายใจออกยาว หลังจากที่ตื่นขึ้นมาแล้วไม่ได้ยินเสียงใครๆ นอกจากแพทย์ที่แวะมาตรวจอาการกับพยาบาลสี่ห้าคนที่เขาได้ยินเสียงจนชิน เขาเริ่มพยายามนับเอาจากการมาเยี่ยมของแพทย์ คงจะเป็นหนึ่งครั้งต่อวัน... ถ้าเช่นนั้น คริสทีน... ก็ไม่ได้มาเยี่ยมเขาเลยเป็นเดือนแล้ว

จนกระทั่งวันหนึ่ง เขาก็รู้แจ้งว่าเป็นเพราะเหตุใด... คริสทีนแวะมาเยี่ยมพร้อมกับเพื่อนของเขาคนหนึ่งจาก Fraternity เดียวกัน เขาแกล้งทำเป็นหลับ... แต่ถึงไม่แกล้ง ตัวเขาก็ไม่ต่างจากหลับอยู่ดี

เธอมาเพื่อบอกกับเขาว่า... เธอกำลังคบกับเบอร์นาร์ดเพื่อนของเขา พร้อมกับคำร่ำลา...

“แหวนหมั้นของทัค คริสวางไว้ในลิ้นชักนะคะ... ถ้าหากวันหนึ่งคุณลุกขึ้นมาได้...”

“หมอบอกว่าคงยากไม่ใช่เหรอ อย่ากังวลเลยน่ะ ไอ้ทัคมันคงดีใจที่เรารักกัน... ไอ้ทัค ฉันจะดูแลคริสทีนให้นายเอง”

...เขาไม่เหลือใครอีกแล้ว... แม้แต่บิดาก็ยังไม่เหลียวมอง ก้อนเนื้อในอกแทบจะหยุดเต้นเพราะทนรับความเป็นจริงที่เจ็บปวดไม่ไหว อยากจะร้องไห้ออกมาเสียงดัง แต่ก็ทำไม่ได้

“แต่... ทัคไม่เหลือใครอีกแล้ว... แล้วต่อจากนี้ไปใครจะดูแลทัคกัน”

“เธอก็มีชีวิตที่ต้องดำเนินต่อไป ไอ้ทัคก็คงต้องอยู่ที่โรงพยาบาลนี่ไปเรื่อยๆ ไม่รู้ว่ามันจะกลับเป็นเหมือนเดิมได้รึเปล่าเลย อาจจะเป็นปี พ่อมันก็ตายไปแล้ว ญาติมันก็ไม่มีใครเอา แต่มันยังมีประกันชั้นดี ยังไงก็ต้องจ่ายค่ารักษามันไปเรื่อยๆ แหละ... หรือว่า เสียดายเงินมรดกของไอ้ทัคมันล่ะ” เขาพูดกลั้วหัวเราะ

“บ้า...”

แต่น้ำเสียงและคำตอบของเธอ... ก็อดทำให้คิดไม่ได้ว่า เธอคงจะเสียดายอยู่ไม่น้อยเช่นกัน

“...ฉันคงทนเห็นทัคในสภาพแบบนี้ต่อไปไม่ได้ มันทำให้ฉันเครียด แล้วถ้าทัคมองไม่เห็นอีก... ฉัน...”

...นี่หรือผู้หญิงที่บอกว่ารักเขามากที่สุด ผู้หญิงที่เคยสัญญาว่าจะอยู่เคียงข้างกันเสมอ ไม่ว่าเขาจะเป็นเช่นไร... แต่แล้วเมื่อถึงวันที่เขาล้มลง คำพูดและคำสัญญาของเธอก็กลายเป็นเพียงลมปากเท่านั้น หากนั่นยังไม่เลวร้ายเท่า ...พ่อ....

...การที่พ่อไม่มาเยี่ยม... เขาน่าจะเอะใจแต่แรก

น้ำตาเอ่อขึ้นมาคลอบนดวงตาสีเข้ม... ดวงตาที่มองเห็นเพียงแค่ความมืดมิดเท่านั้น แม้กระทั่งความเจ็บปวด เขายังไม่สามารถแสดงอาการออกไปได้ ทำไมเขาไม่ตายไปเสียให้รู้แล้วรู้รอด โชคชะตาเล่นตลกอะไรกัน ปล่อยให้เขาทรมานอยู่ทำไม

ชายหนุ่มปิดตานิ่งเงียบอยู่เช่นนั้น จนกระทั่งเสียงฝีเท้าของเพื่อนและอดีตคนรักห่างออกไป...

“ฮือ...” ร่างกายที่พยายามขยับเขยื้อนกลับหยุดนิ่ง เขาหมดแรง... หมดแรงที่จะสู้ต่อ เขาไม่เหลืออะไรอีกแล้ว และอาจจะต้องอยู่ในสภาพเช่นนี้ไปตลอดชีวิต

..

........

..


สามสัปดาห์ผ่านไป

“อาการของมิสเตอร์เรย์ดีขึ้นนะครับ เราทำการผ่าตัดเชื่อมเส้นประสาทสำเร็จ อีกไม่นานเขาน่าจะขยับได้ ส่วนเรื่องการมองเห็น คงจะอีกสักระยะ ผมยังไม่รับปาก”

“ขอบคุณคุณหมอมากนะคะ”

“แต่เรื่องพูด... เขาควรจะพูดตอบโต้พอได้แล้ว เพราะหลังจากผ่าตัด เราตรวจเช็กระบบประสาทบนใบหน้าเรียบร้อย ซึ่งทุกส่วนก็ตอบรับเป็นอย่างดี... แต่อาจจะเป็นเพราะสภาพทางจิตใจ ที่ทำให้เขาไม่ยอมเปิดปากพูดกับใครเลย หมอเองก็อ่อนใจ”

“ค่ะ” หญิงวัยกลางคนทำหน้าเครียด เธอมองผ่านบานกระจกของประตูห้องเข้าไปอย่างเป็นกังวล แล้วหันมาทางแพทย์เจ้าของอาการอีกครั้ง “ดิฉันอยากจะพาเขากลับไปอยู่ที่บ้านของเรา... ดิฉันส่งเอกสารเดินเรื่องกับทางทนายไว้เรียบร้อยแล้ว เหลือเพียงแค่ศาลให้อนุญาตเท่านั้น”

“คงต้องรออีกสักพักนะครับ คนไข้ยังไม่แข็งแรงดี อีกอย่าง เขาจะต้องมาพบแพทย์อยู่เรื่อยๆ”

“ค่ะ เมื่อคุณหมออนุญาตให้ย้ายออกจากโรงพยาบาลที่นี่ได้ ดิฉันจะพาเขาไปที่โรงพยาบาลในบอร์กโดซ์ (Bordeaux) ที่ดิฉันติดต่อไว้ โรงพยาบาลที่นั่นก็มีฝีมือไม่ใช่น้อยนะคะ คุณหมอไม่ต้องเป็นห่วง แต่ดิฉันคงต้องขอความกรุณาคุณหมอให้เตรียมเอกสารให้ตามที่ทางนู้นต้องการด้วยค่ะ ส่วนเรื่องกายภาพบำบัด ดิฉันกับลูกเฝ้าดูคุณพยาบาลมาทั้งอาทิตย์แล้ว และดิฉันก็ขอให้คุณพยาบาลช่วยสอนให้กับดิฉันเป็นพิเศษด้วย พวกเราจะทำให้ไอย์ทัคกลับมาเป็นปกติได้อีกครั้ง”

นายแพทย์ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ระยะหลังมิสเตอร์เรย์ดูสลดไปมาก ส่วนการทำกายภาพบำบัดนั้นใช้เวลา และก็ต้องใจเย็นมากด้วย ผมหวังว่ามิสซิสเลอรัวจะอดทน ผมดีใจ ที่มิสเตอร์เรย์ ยังมีครอบครัวที่จะคอยดูแลและคอยให้กำลังใจกับเขา”

ราวินทรายิ้มบาง พลางค้อมศีรษะ “ถ้างั้น ดิฉันขอตัวเข้าไปเยี่ยมเขาก่อนนะคะ”

“เชิญครับ มิสซิสเลอรัว”

หญิงวัยกลางคนก้มลงแตะลงบนไหล่ของเด็กตัวน้อยเบาๆ “ไปจ้ะ ตะวัน ไปหาพี่ทัคกันนะ”

“คุณแม่... วันนี้ตะวันยังห้ามพูดอะไรอีกรึเปล่า... ตะวันจะคุยกับพี่ทัคได้รึยัง” เด็กชายเงยหน้าถามมารดาของตนอย่างซื่อๆ เขากับมารดามาที่โรงพยาบาลแห่งนี้เป็นสัปดาห์แล้ว หากก็ได้แต่นั่งเฝ้ามองคนที่นอนอยู่บนเตียง โดยไม่พูดคุยอะไรกันเลย พวกเขาคอยสังเกตพยาบาลที่มาช่วยทำกายภาพบำบัดในแต่ละวัน ราวินทราพยายามฝึก และลองทำกายภาพบำบัดให้กับไอย์ทัคด้วยตนเองอยู่หลายครั้ง


(มีต่อนะคะ) :L2:

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-03-2015 02:11:04 โดย huskyhund »

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
โชตะหราาาาาา
ของโปรด บอกเลย  ♡.♡

ขอให้ทัคหายไวๆนะ น่าสงสารจัง T_T

รอตอนต่อไปนะค๊าาาา ^^

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4


เธอไม่กล้า... ที่จะพูดคุยกับชายหนุ่มที่นอนป่วยอยู่ตรงหน้า ใจนึกกลัวว่าเขาจะไม่ยอมรับ... เธอไม่เคยทอดทิ้งลูก หากครอบครัวของอดีตสามีนั้นไม่ยอมรับในตัวเธอ ซ้ำคุณแม่ของสามีที่มีอำนาจมากที่สุดในครอบครัวยังประกาศตัดทั้งสามีและลูกของเธอออกจากกองมรดก ส่วนตัวเธอ... ในตอนนั้นไม่มีอะไรต้องเสียหายอยู่แล้ว เธอจึงจำใจขอแยกทางกับสามีอย่างเงียบๆ

หากในวันนี้... ลูกชายของเธอไม่เหลือใครอีกแล้ว แม้แต่ญาติๆ ห่างๆ ที่ยังพอเหลืออยู่ของอดีตสามีก็ไม่มีใครแยแส ตัวอดีตสามีที่จากไปพร้อมกับอุบัติเหตุ ทิ้งเงินมรดกและค่าประกันชีวิตไว้ให้ลูกชายอย่างมหาศาล ซึ่งเงินส่วนนั้น เธอไม่คิดอยากได้ ไม่อยากแตะต้องเลยแม้แต่น้อย สิ่งที่เธอต้องการมีเพียงสิ่งเดียว คือการได้ลูกชายของเธอกลับคืนมา

ไอย์ทัคในตอนนี้ ไม่ต่างจากคนที่มีสถานะทุพลภาพ เธอซึ่งเป็นมารดา จึงมีสิทธิที่จะยื่นมือเข้ามาดูแลเขา

“คุณแม่... ตะวันอยากคุยกับพี่ทัค”

ราวินทราสบประสานสายตากับดวงตากลมใสแจ๋วของเด็กชายไร้เดียงสา เด็กชายที่เธอเล่าเรื่องของพี่ชายซึ่งไม่เคยได้พบหน้ากันให้ฟังตลอดมา ตะวันเป็นลูกของเธอกับสามีใหม่ชาวฝรั่งเศส ซึ่งเขาจากเธอกับลูกไปอย่างไม่มีวันกลับเมื่อหลายปีที่แล้ว หลังจากสามีจากไป เธอก็ใช้ชีวิตอยู่ในไร่องุ่นของสามีอย่างเงียบๆ กับลูกชายตามลำพัง

“พี่ทัคไม่สบายมาก ตะวันเห็นใช่มั้ยคะ... เราไม่ควรรบกวนพี่ทัค ต้องให้พี่ทัคพักผ่อนมากๆ”

เด็กชายพยักหน้า หากก็ยังเถียง “แต่ถ้าไม่คุย พี่ทัคก็จะไม่รู้ว่าตะวันมาเยี่ยม คุณแม่มาเยี่ยม... พี่ทัคก็เหงาน่ะซี”

เธอชะงัก... จริงอย่างที่ลูกชายว่า... เธอไม่ควรจะปล่อยให้ไอย์ทัคคิดว่าตนเองอยู่ตามลำพัง เขาควรจะได้รับรู้ว่ายังมีครอบครัวที่ยังรักและเป็นห่วงเขา

“นั่นสินะ... ถ้างั้น...” ราวินทราบีบมือของลูกชายแน่น พร้อมกับจ้องมองรอยยิ้มที่สดใสราวกับดวงตะวันของเขา

“เราเข้าไปหาพี่ทัคกันนะครับ คุณแม่”


ภายในห้องพักผู้ป่วย ไอย์ทัคนอนนิ่งอยู่บนเตียงราวกับร่างที่ปราศจากวิญญาณ นัยน์ตาสีเข้มลืมขึ้น ใบหน้าหล่อเหลาหันออกไปทางหน้าต่าง ซึ่งเปิดออกรับลมสดชื่นในยามเช้าของฤดูร้อน เขาปล่อยให้สายลมโลมไล้ใบหน้าคมสัน ซึ่งในตอนนี้มีเพียงผ้าพันศีรษะไว้บางๆ เท่านั้น

เธอก้าวเข้าไปหยุดข้างเตียงคนป่วย จากนั้นจึงวางมือที่เย็นเฉียบ และค่อนข้างจะหยาบกร้านจากการทำงานดูแลไร่ลงบนแขนที่เคยเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อ “คุณไอย์ทัค... ดิฉัน ราวินทราค่ะ... คุณไอย์ทัคคงจะจำดิฉันไม่ได้...”

“คุณแม่ครับ” มือเล็กกระตุกแขนของมารดาเบาๆ

“ตะวันรอเดี๋ยวนะคะ ให้คุณแม่คุยกับพี่เขาก่อนนะ” ราวินทราหันไปตอบลูกชาย ก่อนจะหันไปทางไอย์ทัคอีกครั้ง “...เมื่อครั้งที่ริชาร์ดพาตัวคุณไอย์ทัคมาที่อเมริกานี่... คุณเพิ่งสองขวบเท่านั้น”

ชายหนุ่มยังคงนิ่งเฉย นึกขันโชคชะตา ที่จู่ๆ ผู้หญิงที่เขาไม่เคยมีอยู่ในความทรงจำก็โผล่มาในเวลาที่เขาไม่เหลือใคร... ไม่เหลืออะไร นอกจากมรดกที่คงจะมีอยู่ไม่น้อย นั่นคงเป็นสิ่งเดียวที่ยังพอจะดึงดูดให้ใครๆ เข้ามาหาคนที่อยู่ในโลกอันมืดมนอย่างเขา “....”

“ดิฉันแต่งงานใหม่ ตอนนี้อยู่ที่ฝรั่งเศสค่ะ แล้วนี่ ลูกชายของดิฉัน... น้องชายของคุณไอย์ทัคค่ะ” เธอคุยกับชายที่ไม่ได้กระดุกกระดิกตัวแม้แต่น้อยอย่างตื่นเต้น “นูรีเอล... นูรีเอล เคนท์ เลอรัว ชื่อของเขาแปลว่าแสงสว่าง เราจึงตั้งชื่อเรียกภาษาไทยให้เขาว่า ตะวันน่ะค่ะ... ชื่อคล้องกับคุณไอย์ทัคยังไงคะ ชื่อของคุณ... ดิฉันเป็นคนตั้งเอง ไอย์ทัค แปลว่ามงกุฏแห่งดวงจันทร์...”

แวบหนึ่งหัวใจของชายหนุ่มเต้นผิดจังหวะ แต่แล้วก็กลับนิ่งเฉยต่อความรู้สึกนั้น การที่ถูกทอดทิ้งให้อยู่ตามลำพังเป็นเวลานาน ทำให้เขาไม่อยากจะไว้ใจใครง่ายๆ อีก เพราะคนอย่างเขา ยังมีอะไรเหลือให้ผู้หญิงคนที่อ้างตัวว่าเป็นแม่นี้อีกกัน นอกจากเงินทองที่บิดาเหลือทิ้งไว้ให้

“ดิฉันได้ให้ทนายของดิฉันยื่นเรื่อง เป็นผู้ดูแลคุณแล้วนะคะ แล้วก็ได้เอกสารมาทุกอย่างแล้ว ขอให้คุณไอย์ทัคพักผ่อน อย่าเป็นกังวล ดิฉันจะจัดการเรื่องทุกอย่างให้”

...หึ... ไม่มีผิดจากที่คิดไว้สักนิด

เสียงเคาะประตูห้องดังขึ้น ก่อนจะเปิดออกช้าๆ นางพยาบาลคนหนึ่งก้าวเข้ามา “มิสซิสเลอรัวคะ ขอรบกวนเวลาของคุณสักนิดค่ะ”

“ได้ค่ะ” ราวินทราพยักหน้า แล้วหันไปบอกกับลูกชายตัวน้อย “ตะวัน อยู่กับพี่ก่อนนะ คุณแม่จะไปจัดการธุระข้างนอกสักหน่อย” ก่อนจะก้าวออกจากห้องไป

เคนท์เป็นเด็กชายวัยสิบเอ็ดขวบ บิดาเป็นชาวฝรั่งเศส หากเสียชีวิตไปตั้งแต่เมื่อครั้งลูกชายอายุได้เพียงห้าขวบเท่านั้น เด็กชายเป็นลูกผสมสองสัญชาติที่เก็บรวบรวมความสวยงามของชายชาวยุโรปและหญิงชาวเอเชียไว้ เขาถูกสร้างขึ้นมาให้มีใบหน้าและรูปร่างงดงามราวกับตุ๊กตาพอร์ซเลน ใบหน้าเรียวรูปไข่ พวงแก้มสีชมพูอิ่มเอิบ ดวงตากลมใสแจ๋วเป็นประกาย ริมฝีปากสีแดงราวกับลูกสตรวอร์เบอรี เขาอยู่อาศัยกับมารดาตามลำพังที่ชานเมืองบอร์กโดซ์ทางตอนใต้ของฝรั่งเศส

เด็กชายเดินวนไปยืนตรงหน้าของชายหนุ่ม เขาเงยหน้ามองใบหน้าที่นิ่งเฉย “พี่ทัค...” ก่อนจะแตะมือบนหลังมือสีเข้ม “พี่ทัค ตะวันจะมาอยู่ที่นี่กับพี่ทัคนะ... พี่ทัคจะไม่เหงาอีกต่อไปแล้ว”

“.....”

“ตะวันเอาดอกไม้มาให้พี่ทัคด้วย... จริงๆ ตะวันอยากเอาขนมมา แต่คุณหมอบอกว่าพี่ทัคยังกินไม่ได้ ตะวันมาหาพี่ทัคหลายวันแล้วนะ... แล้วต่อไปนี้ ตะวันจะรักษาพี่ทัคแทนคุณหมอกับพี่พยาบาลเอง” เคนท์พูดเจื้อยแจ้ว โดยไม่สนใจว่าคนที่นั่งอยู่บนเตียงจะโต้ตอบ ขยับเขยื้อนหรือไม่ ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนช้อนขึ้นมอง “ตะวันเอาดอก Achillea มาให้พี่ทัคด้วยล่ะ เพราะว่าดอกนี้แปลว่าแสงจันทร์ เหมือนชื่อพี่ทัคยังไงล่ะ... ตะวันจะไปขอแจกันใส่ให้พี่ทัคทีหลังนะ รอคุณแม่มาก่อน”

...น่ารำคาญชะมัด... เขาไม่เคยมีน้อง จู่ๆ เด็กบ้านี่ก็มาทึกทักเอา แล้วก็พูดไม่หยุดราวกับถูกผีเจาะปากมายังไงยังงั้น

“พี่ทัค... ตะวันขึ้นไปนั่งบนเตียงได้มั้ย แหงนหน้าคุยกับพี่ทัคแบบนี้ ตะวันเมื่อยคอจัง” เคนท์ไม่รอคำตอบ เขาปีนรั้วเหล็กกั้นขอบเตียงขึ้นไปนั่งบนเตียงเรียบร้อย

ไอย์ทัคกระตุกคิ้วเข้าหากันเมื่อรู้สึกถึงน้ำหนักที่กดลงบนเตียง เขาค่อยๆ เบือนหน้าหนีไปอีกทาง... ไม่! ไอ้เด็กบ้า ลงไปเดี๋ยวนี้นะ! 

มือเล็กๆ แตะลงบนใบหน้าคมเข้ม แล้วจับหันมาทางตน แต่เพราะอีกฝ่ายพยายามฝืน เขาจึงเอ่ยปากดุพี่ชาย “พี่ทัคอย่าดื้อ หันมาหาตะวันหน่อย”

เด็กเปรต! ไอย์ทัคต่อว่าอยู่ในใจ เขากัดฟันแน่น พยายามขยับริมฝีปากหลังจากที่ไม่ได้ใช้งานมานานนับเดือน

“พี่ทัคหน้าเหมือนในรูปเป๊ะเลย” เคนท์ใช้สองมือตบเบาๆ บนใบหน้าพี่ชาย “ตะวันอยากเจอพี่ทัคมาตลอดเลยนะ”

คนที่กำลังต่อว่าและสาปแช่งอยู่ในใจชะงักกึก... เหมือนในรูป? อยากเจอมาตลอด? หมายความว่า... เด็กคนนี้ รู้จักเขามาก่อนอย่างนั้นเหรอ

“ฮื่อ!!!” ...ไอ้เด็กเวร! แต่แล้ว ไอย์ทัคก็ต้องสบถ ก็เพราะมือขาวๆ ของเคนท์น่ะ จับแก้มเขายืดออกครั้งแล้วครั้งเล่า

“ตะวันจะนวดแขนให้พี่ทัคนะ พี่พยาบาลบอกว่าต้องนวดบ่อยๆ”

ปลายนิ้วเล็กๆ กับแรงกดของเด็กชาย ราวกับมีปูไต่ไปตามท่อนแขน ทำให้ไอย์ทัครู้สึกรำคาญมากกว่ารู้สึกดี เขาพ่นลมหายใจออกหนักๆ แต่ก็ไม่อาจขยับเขยื้อนกายหนีได้ จึงได้แต่ปล่อยให้อีกฝ่ายนวดแขนต่อไปเรื่อยๆ

“พี่ทัคเหงามั้ย ตะวันจะเล่านิทานให้พี่ทัคฟังนะ... อืม... กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว...”

เสียงใสๆ ยังคงเจื้อยแจ้วอยู่ใกล้หู จนไอย์ทัคนึกสงสัยว่าเด็กนี่ไม่เหนื่อยบ้างหรืออย่างไร แล้วเล่านิทานอะไรนั่น เห็นว่าเขาอายุเท่าไหร่กัน

ชายหนุ่มพยายามขยับริมฝีปาก แต่เพราะไม่ได้พูดมานานมากเหลือเกิน ในคราวแรกก็ยากที่จะควบคุม พอเขาเผยอริมฝีปาก น้ำเหนียวใสภายในก็เอ่อล้นออกมาช้าๆ

มือขาวนุ่มนิ่มขยับเข้าไปเช็ดน้ำลายออกจากมุมปากของพี่ชายให้อย่างไม่รังเกียจ “อ๊ะ... มือของตะวันจะสกปรกรึเปล่านะ! เดี๋ยวพี่ทัคจะยิ่งไม่สบาย...” เด็กชายหันซ้ายขวา ก่อนจะกระโดดตุ๊บลงมาจากเตียง “พี่ทัครออยู่ตรงนี้เดี๋ยวนะ ตะวันจะเอาผ้าชุบน้ำมาเช็ดให้”

ไอย์ทัคถอนหายใจเมื่อเด็กชายที่เขาคิดว่าน่ารำคาญมากเหลือเกินลงจากเตียงไป แต่แล้วก็โล่งใจไปได้ไม่นานสักเท่าไหร่ เคนท์กลับมาอีกครั้งพร้อมกับผ้าเช็ดตัวที่เปียกชุ่ม

หยดน้ำลากเป็นทางยาวจากห้องอาบน้ำไปจนถึงบนเตียง ชายหนุ่มสะดุ้งเฮือกเมื่อหยดน้ำเย็นเฉียบหล่นลงบนท่อนแขน ก่อนผ้าขนหนูชุ่มน้ำนั่นจะถูกม้วนแล้วกดลงบนใบหน้าตน “ฮื่ออ...” เขาเบือนหน้าหนี แต่เคนท์ก็จับไว้ กดทั้งจมูกและปากของเขาจนหายใจไม่ออก

...พระเจ้า... ส่งไอ้เด็กนี่มาฆ่าเขารึยังไงกัน!

“ตายจริง! ตะวัน! ทำอะไรคะ!” ราวินทราที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามาในห้อง ถลาเข้าไปดึงมือลูกชายคนเล็กออก “ปิดจมูกพี่ทัค แล้วพี่ทัคจะหายใจยังไงคะ!”

“ตะวันจะเช็ดหน้าให้พี่ทัคเฉยๆ” เด็กชายเถียงตาใส

“อือ... ฮื่อออ...” ไอย์ทัคทำเสียงฮึดฮัด

...ไม่จริง! ไอ้เด็กนี่มันจะฆ่าเขา! ช่วยเอามันออกไปที เอาไปไกลๆ เลย!

แต่พอยิ่งพยายามขยับริมฝีปาก น้ำเหนียวใสก็รินไหลออกมาอีก จนเหนอะลำคอไปหมด

“คุณแม่ดูสิ! พี่ทัคอยากคุยกับตะวันแน่ๆ พี่ทัคทำแบบนี้หลายครั้งแล้ว!”

พยาบาลสาวที่เดินตามราวินทราเข้ามาพูดแทรก “จริงด้วยค่ะ! มิสเตอร์เรย์ไม่ได้พยายามขยับแบบนี้มาเป็นเดือนแล้ว อุ๊ย! ดูสิคะ ริมฝีปากขยับใหญ่เลย!” เธอคว้าผ้าแห้งเข้าไปช่วยเช็ดใบหน้าของชายหนุ่มให้ “หนุ่มน้อย ผ้านี่เปียกมากไป จะทำให้พี่ชายหนาวได้นะ ต่อไปผ้าเปียกแบบนี้ เอาไว้ใช้เวลาเช็ดตัวให้พี่ชายดีกว่านะคะ”

เคนท์ตอบรับทันควัน “ครับ! พี่พยาบาลจะเช็ดตัวให้พี่ทัคแล้วใช่มั้ย” เขาเหลือบมองรถเข็นที่มีทั้งกะละมังและสบู่อ่อนๆ ที่พยาบาลสาวเข็นเข้ามาจอดไว้ข้างเตียง

“ใช่แล้วค่ะ แล้ววันนี้ก็จะสระผมให้พี่ชายด้วยนะคะ”

...ไม่... ไม่นะ! ไอย์ทัคได้แต่ห้ามอยู่ในใจ แต่ก็สายไปเสียแล้ว มือเล็กๆ ที่ชื้นน้ำกำลังแกะเชือกบนเสื้อผ้าของเขาอยู่

“เฮ! ให้ตะวันช่วยนะ ต่อไปตะวันจะทำให้พี่ทัคเอง!”

สิ้นคำพูดของเด็กชาย ชายหนุ่มก็พยายามส่ายหน้าช้าๆ “อื้อ...”

“ดูสิ! พี่ทัคดีใจที่ตะวันมาอยู่ใกล้ๆ พี่ทัคแบบนี้ใช่มั้ย” เคนท์ยืดตัวขึ้นจูบแก้มตอบของพี่ชาย “ถ้างั้น... ตะวันจะมาหาพี่ทัคทุกวันเลย ตะวันจะอยู่กับพี่ทัค จนกว่าพี่ทัคจะหายดี”

ราวินทรายิ้มบาง พลางเอื้อมมือไปลูบศีรษะเล็กเบาๆ “อย่ากวนพี่เขามากนะลูกนะ พี่เขาต้องพักผ่อนมากๆ”

“ตะวันอยากพาพี่ทัคกลับบ้านเราแล้ว”

พยาบาลสาวหัวเราะคิกคัก เพราะท่าทางการพูดและใบหน้าที่แสนจะน่ารักน่าเอ็นดูของเคนท์ “อิจฉามิสเตอร์เรย์จังเลยค่ะ ที่มีน้องชายน่ารักถึงขนาดนี้”

...ฉันไม่มีน้องชาย! ไม่ต้องมาอิจฉา!

ไอย์ทัคพ่นลมหายใจออกหนักๆ อย่างอ่อนใจ... โชคชะตากำลังเล่นตลกอะไรกับเขาอีกกันนี่


To be continued~*


เรื่องเก่ายังมิจบ ฮัสกี้ก็เอาเรื่องใหม่มาลงอีกแล้วววว  :ling1: ยังไงก็ขอฝากทั้ง แกนีมีด และ brothers ไว้ในอ้อมอกอ้อมใจทุกคนด้วยนะคะ

การเรียกชื่อหรือแทนตัวเองในเรื่องนี้อาจจะประหลาดๆ อยู่สักหน่อย ฮัสกี้เองก็งงๆ 55555 เพราะเป็นบทสนทนาที่ควรจะแปลจากภาษาต่างชาติเป็นไทยละมั้ง ยังไงก็ขอให้มองข้ามๆ ตรงจุดนี้ไปละกันนะคะ  :mew5:

น้องตะวันกับพี่ทัคมีแม่คนเดียวกันค่ะ แต่คนละพ่อ >.< ทั้งนี้ทั้งนั้น สายเลือดเป็นเพียงตัวกลางที่พาทั้งสองคนมาพบกัน ส่วนเรื่องของความรักนั้นไม่มีอะไรมาเป็นอุปสรรคได้หรอกค่ะ กร๊ากกก เรื่องนี้ไม่ดราม่านะคะ ไม่ต้องตกใจ

ขอบคุณนักอ่านทุกคนที่หลงมาอ่านมากค่ะ ชอบหรือไม่ชอบยังไงบอกกันได้ค่ะ
ฮัสกี้ขอกำลังใจจากทุกคนด้วยน้า *กราบไปรอบๆ*



ออฟไลน์ spy_dummy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 70
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ถถถถถถ พี่ทัคผู้น่าสงสารต้องมาเจ็บหนัก แต่ไม่ต้องห่วงมากแล้วเนอะ มีน้องตะวันคอยดูแลเอใจใส่อย่างดี(?)แบบนี้อีกไม่นานต้องหายดีแน่ๆ  :hao7: :hao5:

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3883
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
โถ่ๆๆๆๆแสงจันทร์ผู้น่าสงสาร

จะโดนเด็กตะวันฆาตกรรมสะแล้ว55555

ออฟไลน์ MK

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1249
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-4
ตะวันน่ารักกกกกกก   :hao7: 

ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 268
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
 :mc4: มาเป็นกองเชียร์เปิดเรื่องใหม่ค่าาา  :mew1:

นุ้งตะวันน่ารัก..คอนเฟิร์มค่ะ  o13

ออฟไลน์ ormn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +324/-8
    • http:///uc.exteenblog.com/riko-tomo/images/23213506_1208714389_3598161_Okane_ga_Nai_v01_ch01_pg002__Cover.jpg
 :mew3: :mew3: :mew3: :mew3:น้องตะวันน่ารักมากกกกกกกกก :กอด1: :กอด1: :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ FollowingTK

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 109
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
 :-[ ฮี่ๆๆๆๆ
นุ้งตะวันน่าร้ากกกกกกกกก น่าลักกลับบ้านซะจริงๆ ฮรือออออออ :ling1:
อยากฟัดแก้มที่สวดดดดดด  >///// <

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






lightbua

  • บุคคลทั่วไป
ตามมาให้กำลังใจน้องตะวัน นับวันรอโต กร๊ากกกกก ใกล้แล้วสินะ ลุ้นใจจดจ่อค่า 5555555  :hao6:
จะโชตะไหมน๊า  :mew2:

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14

ออฟไลน์ bun

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2545
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +260/-4
น้องตะวันน่ารัก รักพี่ชายมากขนาดนี้
พยายามต่อไปนะ

ออฟไลน์ supermyrainbow

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 144
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ชอบเรื่องแบบนี้  น่ารักมาก ^▽^

ติดตามเรื่องนี้คะ  น้องตะวันน่ารักมากเลย :hao3:

ออฟไลน์ blanchet

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 587
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-2
สนุกมากเลย ชอบแนวนี้มากๆเลยค่ะ อยากอ่านต่อแล้วนะเนี่ยอิอิ
น้องตะวันน่ารักมากๆๆๆๆเลย ติดตามค่ะะ

ออฟไลน์ nunda

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3054
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
น่ารักมากกกกก ตะวันเอาชนะใจพี่ทัคให้ได้นะ  ^^

รอตอนต่อไปจ้าาา

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2346
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
ตะวันน่ารัก  รอตอนต่อไปค่ะ  :กอด1:

เบนโตะอร่อยดีㅋㅋ♥

  • บุคคลทั่วไป
ตะวันน่ารักจัง
น่ารัก น่ารัก น่ารัก น่ารัก

ทัครักตะวันสิ ตะวันรักทัคขนาดนี้เลยน้าาาาาา

ออฟไลน์ Lemon_Tea

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1695
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +71/-2
น้องตะวันน่ารักขนาดนี้ พี่ทัคพ่ายแพ้แน่นอน

ออฟไลน์ Fullmoon34

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 45
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
 :-[ ตะวันน่ารักกกก พูดเองเออเองหมดเลย 5555555555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 14223
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ติดหนึบเลยตอนนี้ สนุกมาก

ออฟไลน์ แมวดำ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 799
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
อยากอ่านตอนต่อไปจัง :hao5:

ออฟไลน์ Memindbucker

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 136
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
น้องตะวันน่ารักที่สุดดดดดดดดด พี่ทัคขี้บ่น อย่ามาหลงรักทีหลังนะ

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +141/-7
ตะวันน่ารักอ่ะ โง้ยยยยย   ไม่ไหวแล้ววว :ling1:

ออฟไลน์ pagg

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 156
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
น่าสงสารทัคจัง ตื่นมาก็เจอกับสภาพตัวเองที่แทบจะทำอะไรเองไม่ได้ เสียพ่อแถมคู่หมั้นยังมาทิ้งไปอีก ชีวิตช่างน่าเศร้าจริงๆ
แต่ต่อไปทัคคงไม่เหงาแล้วเพราะน้องตะวันจะคอยดูแลพี่ทัค น้องตะวันน่ารักมากค่ะแถมยังดูซนๆต่อไปทัคคงปวดหัวแน่ๆ

สู้ๆคุณดาว เป็นกำลังใจให้ค่ะ

ออฟไลน์ NOoTuNE

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3538
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +317/-15
สนุกมากสนุกโคตร รอเลยค่ะตะวันน่ารักมาก


มาต่อไวๆนะคะ

panthip

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ Poppy29

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ในที่สุดก็ได้อ่านแล้ววววว น้องตะวันนี้ที่รอคอย555  :-[  :- :impress2: พี่ทัคดูรันทดมากตั้งแต่ตอนแรกเลย น่าเห็นใจกับโชคชะตาของนางมาก คุณแม่ดูใจดีจังค่ะ ส่วนนุ้งตะวันน่ารักสุดอะไรสุด นึกออกเลยว่าเพราะความซน+ความใสซื่อของหนูนี่แหล่ะที่จะทำให้พี่ทัคใจอ่อนและหลงรักไปแบบไม่รู้ตัว อยากอ่านต่อแล้วค่ะ ปูลู: เป็นกำลังใจให้คุณดาวนะคะ :impress3: :L2:

ออฟไลน์ subbeau

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชีวิตทัคเริ่มมาช่างรันทดยิ่งนัก น่าสงสารจังเลยค่ะ แต่น้องตะวันท่าทางจะน่ารักมากเลยนะคะ ดูจะรักพี่ชายคนนี้เอามากๆ ฮ่าๆ รออ่านตอนต่อไปนะคะ  :man1:

ออฟไลน์ huskyhund

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 468
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1093/-4


Chapter 1


(ย้อนอดีต)

“ตะวัน มานั่งนี่สิคะ” ราวินทรากวักมือเรียกลูกชายคนเล็กที่เพิ่งกลับมาถึงบ้านหลังจากสอบวันสุดท้ายเสร็จไปเรียบร้อย เธอตบลงบนเบาะที่ว่างข้างๆ ตัวเธอ

“ครับ คุณแม่”

“วันนี้สอบเป็นยังไงบ้างคะ” เธอถามพลางลูบศีรษะเล็กอย่างอ่อนโยน

“ตะวันว่าตะวันทำได้หมดทุกวิชาเลยนะครับ” เด็กชายยิ้มกว้าง “เดี๋ยวเย็นนี้ตะวันจะเขียนจดหมายไปบอกพี่ทัค”

ราวินทราหัวเราะ หากนัยน์ตาของเธอแฝงไว้ด้วยความเศร้าสลด “ตะวัน อยากเจอพี่ทัคมั้ยคะ” ...ทัค จาก ไอย์ทัค ชื่อของลูกชายคนโตที่เธอสอนให้เคนท์เรียก ด้วยความหวังที่มีมาตลอดว่าสักวัน เด็กชายคงมีโอกาสได้เรียกพี่ชายเช่นนี้จริงๆ

ดวงตากลมเบิกกว้าง “อยากสิครับ!”

“แต่ว่า...” มารดาหลุบตาต่ำ พร้อมกับถอนหายใจหนักๆ “...ตอนนี้พี่ทัคของตะวัน ไม่สบายมาก...”

“พี่ทัคเป็นอะไรครับ” เสียงของเด็กชายพลอยสลดตามมารดาไปด้วย

“พี่ทัคเกิดอุบัติเหตุนะคะ พี่ทัคมองไม่เห็น ขยับไม่ได้... พี่ทัคอยู่ตัวคนเดียว ไม่มีใครอีกแล้ว”

“แล้วคุณพ่อของพี่ทัคไปไหนครับคุณแม่”

“คุณพ่อของพี่ทัคไปอยู่กับคุณพ่อของตะวันแล้วค่ะ... แต่ตะวันยังมีคุณแม่ ส่วนพี่ทัค... ไม่มีใครอีกแล้ว”

“พี่ทัคก็ยังมีคุณแม่กับตะวันไงครับ” เคนท์ตอบไปอย่างซื่อๆ ตามประสาเด็ก

มารดายิ้มบาง เธอสั่งสอนลูกชายคนเล็กให้รักพี่ชาย ให้เติบโตขึ้นมาโดยมีอีกฝ่ายเป็นส่วนหนึ่งของชีวิตอยู่เสมอ แต่ว่า... ในความเป็นจริงนั้น พวกเขายังไม่เคยพบกันเลย ส่วนตัวเธอเองก็คงไม่อยู่ในความทรงจำของลูกชายคนโตอีกแล้ว เธอจึงอดเป็นกังวลไม่ได้ “...ตะวัน... ถ้าพบพี่ทัคแล้ว ลูกจะทำยังไงคะ พี่ทัคคุยกับตะวันไม่ได้ มองตะวันไม่เห็น แล้วตะวันจะกลัวพี่ทัครึเปล่า”

“ถ้าพี่ทัคยังพูดไม่ได้ งั้นตะวันจะพูดกับพี่ทัคเอง ตะวันมีเรื่องอยากเล่าให้พี่ทัคฟังเย้ออออออ ไปหมดเลย”

“ดีแล้วค่ะ...” เธอลูบเส้นผมสีน้ำตาลอย่างแผ่วเบา “ตะวันต้องคุยกับพี่ทัคเยอะๆ พี่ทัคจะได้รู้ว่าตะวันรักพี่ทัคนะคะ”

ริมฝีปากสีแดงคลี่ยิ้มอย่างน่ารัก “ครับ พี่ทัคจะได้รักตะวันเหมือนที่ตะวันรักพี่ทัค” มือขาวกุมแขนของมารดาแล้วกระตุกเบาๆ “ตะวันอยากเจอพี่ทัคแล้วครับ”

แม้ในใจจะกลัวการผิดหวัง แต่ในความมืดมิดก็ยังมีแสงจากดวงตะวันดวงน้อยๆ ของเธออยู่เสมอ ราวินทราโน้มใบหน้าลงไปแต้มจูบลูกชายแล้วโอบกอดเขาไว้ เธอภาวนาอยู่ในใจ

...ขอให้แสงสว่างน้อยๆ นี้ ช่วยนำทางให้เธอ และสาดส่องเข้าไปถึงภายในใจของไอย์ทัคด้วยเถิด


..

.....

..

ชายหนุ่มที่นอนนิ่งอยู่บนเตียงคนไข้ภายในห้องพักผู้ป่วยพิเศษผวาตัวสะดุ้งเป็นพักๆ ทุกครั้งที่ได้ยินเสียงประตูเปิดเข้าออก หลังจากวันที่เคนท์มาแนะนำตัวกับเขา เด็กชายก็มาเยี่ยมทุกวัน แล้วยังมาใช้เวลาอยู่กับเขาอีกเป็นชั่วโมงๆ พูดจาราวกับเป็นนกแก้วนกขุนทองได้ไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย และก็เป็นเช่นนี้ติดต่อกันมาหลายวันแล้ว

เด็กชายเคาะประตูห้อง แล้วก้าวเข้ามาตามลำพัง ในอ้อมแขนของเขามีดอกไม้ช่อเล็กๆ สีเหลืองติดมือมาอย่างสม่ำเสมอ ส่วนมารดานั้น เธอวิ่งวุ่นจัดการกับพิธีฝังศพให้กับสามีเก่า เพราะอย่างน้อย เขาก็เป็นบิดาของบุตรชายของเธอ เป็นคนที่เธอเคยรักและใช้ชีวิตร่วมกันมา นอกจากนั้นก็ยังต้องจัดการเรื่องทนาย เรื่องการโยกย้ายไอย์ทัคไปดูแลรักษาต่อที่ฝรั่งเศส ทำให้ไม่มีเวลาเข้ามาเฝ้าลูกชายคนโตมากนัก แต่ถึงอย่างนั้น เธอก็ยังแวะมาที่โรงพยาบาลทุกวันพร้อมกับเคนท์

“อ้าว น้องตะวัน วันนี้มาคนเดียวเหรอคะ” พยาบาลสองคนที่กำลังให้ยาและเปลี่ยนเสื้อผ้าให้กับชายหนุ่มเอ่ยทัก พวกเธอได้พูดคุยกับเคนท์อยู่หลายครั้งหลายหนจนรู้สึกสนิทสนมและเอ็นดูเด็กชายอยู่ไม่น้อย

“คุณแม่ไปกับลุงทนายครับ วันนี้ตะวันจะอยู่กับพี่ทัคจนเย็นเลย”

...แค่ได้ยินก็เสียวสันหลังวาบ ไอย์ทัคเริ่มคิดจะขยับตัว เขากระตุกแขนขวาซ้ายหลายๆ ครั้ง ใจหวังว่าถ้าขยับได้เมื่อไหร่ เขาจะได้หนีไปให้พ้นๆ จากเด็กนี่เสียที

“อุ๊ยตาย! มิสเตอร์กระดิกนิ้วด้วย” หนึ่งในพยาบาลอุทานขึ้น “สงสัยคงดีใจแน่ๆ ที่น้องตะวันมาเยี่ยม”

...แล้วถ้าเขาพูดได้เมื่อไหร่ จะไล่พยาบาลพวกนี้ออกไปให้หมด! แทนที่จะให้คนป่วยได้พักอย่างสงบๆ กลับหาเรื่องปวดหัวให้เขาเพิ่มเสียอีก

“มิสเตอร์เรย์ขยับริมฝีปากได้มากแล้ว ลองป้อนอาหารเหลวดูบ้างดีมั้ยนะ”

“อืม... เดี๋ยวไปตามคุณหมอมาดูก่อน ถ้าคุณหมออนุญาต มื้อต่อไปนี่จะได้ลองเปลี่ยนบ้าง” พยาบาลทั้งสองปรึกษากันเบาๆ

รอยยิ้มน่ารักปรากฏบนใบหน้าหวาน เคนท์หยิบดอกไม้สีเหลืองสองช่อเล็กๆ ส่งให้กับนางพยาบาลทั้งสอง “ให้พี่พยาบาลครับ ขอบคุณที่ช่วยดูแลพี่ทัค”

“อร๊ายย! น่ารักจังเลยน้องตะวัน” พวกเธอส่งเสียงกรี๊ดกร๊าดกันเบาๆ พลางเอื้อมมือไปแตะแก้มใส แล้วหันไปบอกกับชายหนุ่ม “อยากให้มิสเตอร์เรย์มองเห็นได้ไวๆ จังค่ะ ถ้าได้เห็นน้องตะวันละก็ มิสเตอร์จะต้องทั้งรักทั้งหลงน้องชายคนนี้จนโงหัวไม่ขึ้นเลยแน่ๆ”

“ตะวันก็อยากให้พี่ทัครักตะวันมากๆ” มือเล็กวางลงบนท่อนแขนของพี่ชาย “เหมือนที่ตะวันรักพี่ทัค”

ไอย์ทัคกระตุกแขนหลายๆ ครั้ง เขานึกอยากจะสะบัดแขนให้หลุดจากมือเล็กๆ ที่น่ารำคาญนี่... หึ... รักเหรอ! เด็กที่เพิ่งเคยเจอหน้ากันมาไม่กี่วัน จะมาบอกว่ารักกัน เขาไม่เชื่อหรอก... ก็ขนาดคนรักที่เคยบอกว่ารักชนิดตายแทนกันได้ ยังทอดทิ้งเขาไปง่ายๆ แบบนั้น

“ดอกไม้นี่เป็นของพี่ทัค ตะวันซื้อมาจากร้านข้างๆ โรงแรมนะ พี่ทัคดมสิ หอมใช่มั้ย” เด็กชายนำดอกไม้ในมือไปจ่อตรงปลายจมูกโด่ง แล้วจิ้มลงไปเบาๆ “หอมมั้ย หอมมั้ย”

...ไอย์ทัคคิดว่า ถ้าเขานิ่งซะ เด็กอย่างเคนท์น่ะ อีกสักพักก็คงจะเบื่อแล้วเลิกยุ่งกับเขาไปเอง ชายหนุ่มจึงนอนนิ่ง

เมื่อพี่ชายไม่สนใจ เด็กชายก็เบ้ปาก แต่ก็เอาดอกไม้ในมือนั้นไปปักลงในแจกันตรงหัวเตียง ซึ่งมีดอกไม้ชนิดเดียวกันของเมื่อวานและวันก่อนๆ ปักไว้ “เมื่อไหร่พี่ทัคจะกินขนมได้ซะทีน้อ ตะวันจะซื้อขนมอร่อยๆ มาให้พี่ทัคทุกวันเลย”

...ถ้าฉันกินขนมได้ ยังไงก็ไม่กินจากมือนายแน่ๆ ชายหนุ่มบ่นพึมพำ

“พี่ทัคไม่อยากกินขนมบ้างเหรอ... พี่ทัคผอมกว่าในรูปเยอะเลย ตะวันจะทำยังไงดีนะ” เคนท์เอียงคอ แล้วพ่นลมหายใจออกมาแรงๆ

โครกกก... เสียงท้องร้องดังลั่น

“อ๋า!” เด็กชายดึงมือกลับมากุมที่ท้อง

“อ้าว น้องตะวัน ยังไม่ได้ทานอะไรมาเหรอคะ” พยาบาลสาวถามขึ้นพร้อมเหลือบมองนาฬิกา ซึ่งบอกเวลาสิบโมงตรง

เด็กชายส่ายหน้ายิก “ตะวันยังไม่ได้กินอะไรเลยตั้งแต่เช้า แต่คุณแม่ก็ให้ตังค์ไว้แล้ว บอกให้ไปทานที่โรงอาหารของโรงพยาบาล... แต่ตะวันอยากเจอพี่ทัค เลยมาที่นี่ก่อน”

“น้องตะวันเก่งจังเลย งั้น... ไปทานอาหารพร้อมกับพี่มั้ยคะ”

“ไม่ครับ ตะวันจะอยู่กับพี่ทัค วันนี้ตะวันมาช้า พี่ทัคคงจะเหงาอยู่นานแล้ว”

ไอย์ทัคเบือนหน้าหนีไปคนละทิศกับเด็กชายผู้เป็นต้นเสียงใสนั้น... เคนท์มักจะพูดจาราวกับว่ารู้จักตัวเขาเป็นอย่างดี รู้จักมาเนิ่นนาน แถมยังรู้ว่าควรจะพูดยังไงให้คนฟังดีใจ ผู้หญิงคนนั้นคงจะสอนเด็กนี่ไว้สินะ ว่าควรจะพูดกับเขาอย่างไร 

...แต่เขาไม่หลงคารมเด็กง่ายๆ หรอก

ชายหนุ่มผู้ตกอยู่ในโลกมืดมิด ประสบการณ์เลวร้ายที่ผ่านมาทำให้เขาไม่อาจมองโลกในแง่ดีได้ง่ายๆ และเพราะเขาไม่รู้ว่าเคนท์อายุเท่าไหร่ เขาเลยมองข้ามไปว่าที่จริงแล้วเคนท์นั้น เป็นเด็กไร้เดียงสา อายุเพียงแค่สิบเอ็ดขวบ ผ้าขาวเช่นนั้นจะเอามารยาที่ไหนมาหลอกลวงคนที่โตกว่าเยอะอย่างไอย์ทัคได้

พยาบาลสาวจ้องมองเด็กชายอย่างเอ็นดู ดวงตาสีน้ำตาลอ่อนใสซื่อราวกับลูกสุนัขตัวน้อยๆ “ถ้างั้น เดี๋ยวพี่พยาบาลจะเอาอาหารมาให้น้องตะวัน อยากทานอะไรคะ”

ริมฝีปากสีแดงคลี่ยิ้ม พลางค้อมศีรษะลงต่ำ “อะไรก็ได้ครับ ขอบคุณพี่พยาบาลครับ พี่พยาบาลสวยแล้วก็ใจดีที่สุดเลย”

เธอวางมือลงบนศีรษะเล็กแล้วลูบเบาๆ พยาบาลที่นี่ ต่างก็รู้ดีว่ามีอะไรเกิดขึ้นกับคนไข้คนนี้บ้าง ทั้งเพื่อนพ้องที่ห่างหายและคนรักที่ลาจาก พวกเธอก็ได้แต่สงสาร... แต่แม้จะพยายามพูดคุยกับชายหนุ่มสักเท่าไร ก็ไม่เป็นผล สภาพจิตใจของไอย์ทัคบอบช้ำมากเหลือเกิน ทั้งตกอยู่ในสภาพที่ไม่ต่างจากคนพิการแบบนี้

ทว่าวันหนึ่ง หญิงวัยกลางคนชาวเอเชียกับเด็กชายคนนี้ก็ก้าวเข้ามาพร้อมกับทนายสองคน วินาทีแรกที่เธอบอกกับทุกคนว่าเธอคือมารดาของชายหนุ่ม ไม่มีใคร... ไม่มีเลยสักคนที่มองเธอในแง่ดี ทว่าการกระทำและการพูดจาของเธอในตลอดกว่าสองสัปดาห์ที่ผ่านมา พิสูจน์ความหวังดีและความดีในตัวของเธอกับลูกชายคนเล็กได้เป็นอย่างดี

ราวินทรา... หญิงวัยกลางคนคนนั้น มักจะมาที่โรงพยาบาลแต่เช้าตรู่ ส่วนเคนท์นั้น ดูยังไม่ค่อยตื่นนอนดีเลยด้วยซ้ำ พวกเขายืนมองชายหนุ่มจากทางด้านหน้าห้อง เธอร้องไห้ด้วยความสงสารลูก ร้องไห้จนตาบวมทุกวัน เธอก้าวเข้าไปภายในห้องอย่างเงียบเชียบ แล้วนั่งอยู่กับลูกชายเช่นนั้น

เคนท์ช่างเป็นเด็กที่แปลก เขาน่ารักราวกับตุ๊กตา สดใส เรียบร้อย พูดจาสุภาพ บ่งบอกว่าได้รับการอบรมสั่งสอน เลี้ยงดูมาเป็นอย่างดี ในช่วงแรกๆ ราวินทราสั่งให้เด็กชายปิดปากเงียบ ห้ามพูดอะไรรบกวนพี่ชาย ซึ่งเขาก็นั่งนิ่งอ่านหนังสือการ์ตูนในมือไปอย่างเงียบเชียบเป็นชั่วโมงๆ ช่างน่าแปลกและผิดวิสัยของเด็กมากเหลือเกิน


“ตะวันปิดเทอมอยู่ครับ”

“น้องตะวันมาจากฝรั่งเศส แต่พูดอังกฤษคล่องปร๋อ เก่งจังเลยนะคะ” หนึ่งในกลุ่มพยาบาลถามด้วยความสงสัย เพราะปกติแล้ว ชาวฝรั่งเศส ยากนักที่จะมีใครพูดภาษาต่างชาติได้

“คุณแม่สอนให้ตะวันพูด คุณแม่บอกว่า เมื่อตะวันได้พบพี่ชาย จะได้คุยกันรู้เรื่อง” เด็กชายส่งรูปในโทรศัพท์มือถือให้กับเหล่าพยาบาลดู “นี่คือพี่ไอย์ทัค พี่ชายของตะวันครับ”

จากการพูดคุยประกอบการคาดเดา ราวินทราคงจะสอนลูกคนเล็กให้ได้รู้จักและรักพี่ชายจากรูปภาพ พี่ชาย... ที่เด็กชายไม่เคยพบมาก่อนเลยในชีวิต จนกระทั่งเกิดอุบัติเหตุน่าสลดนี้ขึ้น


“แถวโรงแรม มีรถเข็นขายฮ็อตด็อกเต็มไปหมดเลย!”

“ที่ฝรั่งเศสไม่มีเหรอคะ” พยาบาลถามอย่างสนใจ ขณะที่พวกเธอกำลังทำกายภาพบำบัดให้กับชายหนุ่ม ก็ฟังเคนท์เล่าเรื่องของเขาไปพลาง

เด็กชายส่ายหน้า “ไม่มีครับ แถวบ้านตะวันน่ะนะ มีแต่ต้นองุ่น องุ่น แล้วก็องุ่น ไกลลิบเลยล่ะ” พร้อมกับอ้าแขนกว้างประกอบ

ริมฝีปากสีแดงเล่าถึงชีวิตประจำวันของเขาในประเทศสหรัฐอเมริกา ประเทศที่เคยได้มาเป็นครั้งแรก และผู้คนต่างพูดจาด้วยภาษาอังกฤษเท่านั้น ไม่เหมือนที่ฝรั่งเศสเลยแม้แต่น้อย บนฟุตบาทมีคนเดินมากมายเต็มไปหมด แต่ละคนไม่พูดจา ไม่ทักทาย ไม่มองหน้ากันเลยด้วยซ้ำ “แปล๊กกก แปลก ล่ะพี่ทัค” เด็กชายขึ้นเสียงสูง “แถวบ้านตะวันน่ะนะ รู้จักกันหมดเลย ตะวันอยู่กับคุณแม่สองคนที่บ้าน แต่โจเซฟ กับวูวาร์ดจะมาช่วยงานคุณแม่ทุกวัน แล้วก็ไปรับส่งตะวันจากโรงเรียนด้วยล่ะ”

พยาบาลอมยิ้มขณะที่ฟังเด็กชายเล่าเรื่อง แต่เด็กชายไม่พูดถึงบิดาเลย ซึ่งเธอก็คิดว่าแปลกอยู่ แต่จะถามออกไปก็คงไม่ดีนัก
มือเล็กวางลงบนท่อนแขนของพี่ชาย แล้วนวดเบาๆ ริมฝีปากสีแดงยังคงมีรอยยิ้มน่ารัก “ต่อไปพี่ทัคก็จะมาอยู่กับตะวันกับคุณแม่แล้ว พี่ทัคจะมาดูแลพวกเราแทนคุณพ่อ”

...ดูแล? สภาพของฉันเป็นแบบนี้ ยังคิดว่าฉันจะดูแลใครได้อีกเหรอ? ไอย์ทัคหัวเราะอย่างขื่นๆ

“คุณพ่อของน้องตะวัน... เอ้อ...” หนึ่งในกลุ่มพยาบาลสาวหลุดปากถามออกไป ทว่าคำถามก็ไม่ได้ทำให้เคนท์เศร้าสลดไป เขายังคงยิ้มเช่นเคย ก่อนจะตอบคำถามนั้น

“คุณพ่อของตะวันอยู่บนฟ้า คอยดูแลคุณแม่กับตะวันจากข้างบนนู้น”

หัวใจของไอย์ทัคไหววูบ น้องชายของเขา... ก็เคยผ่านประสบการณ์ที่ต้องสูญเสียคนที่รักมากไปเช่นกัน เด็กชายดูเข้มแข็งมากเมื่อเทียบกับตัวเขา ชายหนุ่มนิ่งฟังเรื่องเล่าของน้องชายต่อไปเรื่อย เขาเริ่มจะชอบน้ำเสียงใสแจ๋วไปโดยไม่รู้ตัว


หลังจากยืนพูดเจื้อยแจ้วอยู่สักพักใหญ่ เคนท์ก็รู้สึกเมื่อย เขาจึงปีนขึ้นไปนั่งบนเตียงกับชายหนุ่ม “ตะวันเมื่อยละ”

ไอย์ทัคคิ้วกระตุก เขารู้สึกดีได้ไม่เท่าไหร่ เจ้าตัวป่วนก็เริ่มก่อกวนเขาอีกแล้ว ชายหนุ่มบ่นอยู่ในใจ... โซฟามีทำไมไม่นั่งล่ะ! จะมานั่งเบียดกับฉันทำไมกัน!

ดวงตากลมใสจับจ้องพี่ชายที่นอนนิ่ง “เสียงของพี่ทัคจะเป็นยังไงน้า... เหมือนสปอนจ์บ็อบ หรือเหมือนกัปตันอเมริกา”

ชายหนุ่มพ่นลมหายใจออกหนักๆ อย่างอ่อนใจ “.....”

บานประตูห้องพักเปิดออกอีกครั้ง ตามมาด้วยพยาบาลสาวที่ถืออาหารใส่ถาดมาวางบนโต๊ะข้างเตียงให้กับเด็กชาย “น้องตะวัน ทานอาหารก่อน เดี๋ยวค่อยไปเล่นกับพี่ชายต่อนะคะ”

...เล่น? ฉันไปเล่นอะไรกับเจ้าเด็กนี่ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน... แต่เมื่อเคนท์ปีนลงจากเตียงไป ไอย์ทัคก็ถอนหายใจเฮือกใหญ่

“น่าเสียดาย ที่พี่ทัคกินไม่ได้... แต่ตะวันจะกินเผื่อพี่ทัคเองนะ” เด็กชายหันไปกระซิบบอกกับพี่ชาย

...เออๆ ขอบใจ ไปเถอะๆ แล้วไม่ต้องขึ้นมาอีก

...หือ!? กลิ่น?


“น้องตะวัน อย่าเอาอาหารไปจ่อจมูกพี่ชายอย่างนั้นสิคะ” เสียงพยาบาลสาวปรามเด็กชาย

“ก็เผื่อพี่ทัคจะอยากกิน จะได้หายไวๆ”

“พี่ชายยังทานไม่ได้หรอกค่ะ ถึงจะทานได้ ก็ต้องเริ่มจากอาหารเหลวก่อน น้องตะวันจะเอาหมูเป็นชิ้นๆ แบบนี้มาให้พี่ชายทานไม่ได้หรอกนะคะ”

“อือ...” ...ไอย์ทัคเพลียจนไม่รู้จะต่อว่าเด็กชายยังไงแล้ว หนอย... เอาหมูเป็นชิ้นมาจ่อปลายจมูกเขา ให้มันได้อย่างนี้ซิ!

เมื่อได้ยินเสียงครางอือจากพี่ชาย เคนท์ก็ยิ้มกว้าง “พี่ทัคอยากกินเหมือนกันแล้วใช่มั้ย งั้นพี่ทัคต้องหายไวๆ นะครับ”

...ถ้าฉันหายเมื่อไหร่ อย่างแรกที่ฉันจะทำคือหนีไปจากนายให้ไกลที่สุด! ชายหนุ่มปิดตาลง พลางผ่อนลมหายใจออกยาว


หลังจากที่รับประทานอาหารไปพูดคุยกับพี่ชายไปสักพัก เคนท์ก็นิ่งไป แม้ระหว่างนั้นมีพยาบาลเดินผ่านเข้าออกอยู่ตลอด แต่เด็กชายก็ผล็อยหลับไปบนโซฟาที่ตั้งอยู่ภายในห้อง

...หลับไปแล้วมั้ง... ในที่สุดก็เงียบได้สักที ค่อยสบายหูหน่อย... ไอย์ทัคลืมตาที่ยังมองไม่เห็นขึ้น แล้วแหงนหน้าขึ้นมองเพดานห้อง เขาขยับคอช้าๆ พลางลองขยับริมฝีปากอีกครั้ง

“อือ...” คราวนี้อ้าปากได้มากขึ้นกว่าเคย ถ้าอย่างนั้น แล้วมือล่ะ

ชายหนุ่มกระตุกท่อนแขนอีกหลายๆ ครั้ง เขายังคงรู้สึกหนักและตึงไปหมด ทว่าตรงปลายนิ้วขยับเขยื้อนได้ทีละน้อย “อา... ฮะ... ฮะๆ” เขาหัวเราะเบาๆ เป็นครั้งแรกที่ได้ยินเสียงหัวเราะของตัวเองในช่วงหลายเดือนมานี่ แม้เขาจะคิดว่าริมฝีปากคงจะบิดเบี้ยวจนดูไม่ได้ก็ตามที

...ดีนะที่เจ้าตัวยุ่งหลับไปแล้ว ไม่อย่างนั้น คงได้เหมาเอาว่าเขาหัวเราะไปกับเรื่องที่เด็กชายเล่าด้วยแน่ๆ

แต่ไอย์ทัคไม่รู้ตัว ว่าภายในห้องยังมีหญิงวัยกลางคนอีกคนยืนอยู่ข้างเตียง เธอยิ้มบาง น้ำตาไหลเปื้อนแก้ม สองมือพนมไว้แนบหน้าอก... ขอบคุณพระผู้เป็นเจ้าที่ช่วยให้ไอย์ทัคมีชีวิตอยู่ต่อไป ขอบคุณที่เขายิ้มและหัวเราะได้อีกครั้ง


To be continued~*

สุขสันต์วันแม่ล่วงหน้ากับทุกคนนะคะ^^ อย่าลืมรักคุณแม่ให้มากๆ เหมือนน้องตะวันกับพี่ทัคน้าาา

ขอบคุณทุกคนมากๆ ที่เป็นกำลังใจให้ฮัสกี้นะคะ  :mew1: ดีใจมากๆ เลยค่ะที่ทุกคนชอบเรื่องนี้ ขอบคุณที่ตามไปให้กำลังใจในเพจด้วยค่ะ  :hao5: ฮัสกี้อาจจะเดินเรื่องในช่วงแรกช้าไปสักหน่อย แต่เพราะอยากให้พี่ทัคกับน้องตะวันผูกพันกันมากๆ ฮี่ๆๆ จะได้รักกันมากๆ นะคะ ขอเวลาให้น้องตะวันง้างหัวใจพี่ทัคออกสักนิดน้า

ปล. ถ้าหากเนื้อเรื่องในส่วนของทางการแพทย์ การรักษาและการหายเป็นปกติของไอย์ทัคขัดกับความเป็นจริง ฮัสกี้ขอโทษมาไว้ตรงนี้ก่อนเลยนะคะ ฮือออ


แล้วก็ (ไหนๆ ก็ไหนๆ) ขอโฆษณานิยายอีกเรื่องในเล้าแห่งนี้ของฮัสกี้สักนิดนุงนะคะ Ganymede (แกนีมีด) เรื่องนี้ฟิลตรงข้ามกับตะวันเคียงเดือนฝุดๆ 555 แต่ก็โชตะเบาๆ เหมือนกันนะคะ #ผิด สำหรับแกนีมีดนี่ จบภาคหนึ่งไปเรียบร้อยแล้ว ส่วนภาคสองฮัสกี้กำลังเข็นเอามาลงค่ะ ยังไงฮัสกี้ก็ขอฝากคุณดิอนและหนูริวไว้ในอ้อมอกหน้าใจของเพื่อนๆ ด้วยนะคะ  :monkeysad:


 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด