♠When the wind blows back ♠ ตอนพิเศษ I'm yours (13/02/15)
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ♠When the wind blows back ♠ ตอนพิเศษ I'm yours (13/02/15)  (อ่าน 503722 ครั้ง)

ออฟไลน์ lovenadd

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-11
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #900 เมื่อ14-01-2015 18:11:18 »

เปิดมาตามหาน้องวินที่รัก

ออฟไลน์ rotedump

  • รถดั้มพ์ถังซัมจั๋ง
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #901 เมื่อ15-01-2015 03:35:46 »

มาม่าอืดมากกกกกก   ตอนนหน้าขอน้ำหวานนะครับ

ออฟไลน์ windel

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 270
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #902 เมื่อ15-01-2015 10:00:32 »

โอ้ยยยยยยยย
นั่งซดมาม่าทั้งน้ำตา  :katai1:
อิพี่เฟยนี่ความลับเยอะจริงๆ สงสารตี๋ //แปรพักต์

ออฟไลน์ toou

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #903 เมื่อ15-01-2015 11:44:01 »

เข้ามาอ่านคอมเม้นอีกรอบ ยิ่งรู้สึกหดหู่อ่า
ฮืออออออออออออ  กลัวใจคนแต่งจังเลยอ่า อย่าให้น้องวินป่วยเป็นมะเร็งตายน๊าาา ฮืออออ
ขออย่างเดียวคือขอให้ตอนจบแบบแฮปปี้เอนดิ้งน๊าาาาาาาาาาาา  กราบบบบบบบบบ
เห็นน้องวินเศร้าทรมานมานานแล้ว พอได้แล้วน๊าาา อยากให้น้องวินยิ้มบ้างงงงงง
 ขอให้พี่เฟยกลับตัวกลับใจมาดูแลหัวใจของน้องวินอย่างดีตลอดไปน๊า
กราบบบบบบบบบบบบบบบ   อยากให้ถึงวันอาทิตย์ใจจิขาดรอนๆ

ออฟไลน์ kautumn

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #904 เมื่อ16-01-2015 08:41:10 »

อยากให้ถึงวันอาทิตย์เร็วๆค่ะสงสารวินอยากรู้คำอธิบายของเฟยค่ะซุกเด็กหมายความว่าไง

ออฟไลน์ กุหลาบเดียวดาย

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 812
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #905 เมื่อ17-01-2015 17:10:18 »

มารอพี่เฟย ว่าจะดูแลรักที่ได้กลับคืนมาอย่างไร

ออฟไลน์ PHA_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 206
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #906 เมื่อ18-01-2015 06:20:24 »

เจ็บอ่ะ ฮืออออ ทรมานจัง ทำไมเราถึงไม่พูดกันตรงๆบอกทุกอย่างที่ตัวเองทำนะ ปล่อยให้มันทำร้ายเราซ้ำแล้วซ้ำเล่า แต่เราเชื่อในตัวพี่เฟยนะ เชื่อมาตั้งแต่คำประกาศแล้ว สัมผัสถึงสิ่งดีๆในตัวพี่แกได้ อย่าทำให้น้องผิดหวังนะพี่เฟย สู้นะ :sad4:

ออฟไลน์ sine_saki

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 825
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-2
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #907 เมื่อ18-01-2015 13:59:40 »

ตี่ตี๋...ท้องพี่อืดไปด้วยมาม่าหมดแล้ว
พี่มาดันรอเธอนะจ้ะ วันนี้วันอาทิตย์สีแดงแล้ว

ออฟไลน์ IaminLove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +11/-5
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #908 เมื่อ18-01-2015 14:35:29 »

เข้ามารอน้องวินนี่~

ออฟไลน์ kautumn

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 437
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #909 เมื่อ18-01-2015 15:19:07 »

มานั่งรอวินกะเฟยค่ะ ทุกวันอาทิตย์พวกเขาจะมาคุณwestจะพาพวกเขามาครุคริ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
« ตอบ #909 เมื่อ: 18-01-2015 15:19:07 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ boboaje

  • ไม่ชอบหวาน ชอบครบรส
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +101/-4
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #910 เมื่อ18-01-2015 22:28:18 »

สงสาร Mate นะ ถ้าสองคนนี้ลงเอยกัน ถ้าน้องเป็นเด็กดีรักเฟยจริงน่าเศร้าแทนค่ะ

ออฟไลน์ tong_pub

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 357
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +93/-5
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #911 เมื่อ18-01-2015 22:58:08 »

ทำไมู้สึกว่าชอบ...
แต่ตอนที่เฟยบอกว่า กำลังจะเลิกแต่เด็กสอบเลยขอไว้ ว๊ายยยย จะด่าว่าเหี้-ยังสงสารเหี้-เลยค่าาาาา
ชอบที่วินออกมา แต่ก็ไม่โอเท่าไหร่ที่จะกลับไป
คือถ้ากลับไปแล้วให้อภัยง่ายๆนี่มีเงิบนะ
เพราะเฟยบอกเองว่าเคยสัมผัสตอนที่เฟยนอกใจครั้งก่อนอ่ะ วินโหดไม่ใช่อ่อ ตัดคือตัด นี่ถ้าไม่ตัดจริงอย่างครั้งนั้นมีเฮ 5555555

ปล.น้องเมทไรนี่ก็ดูรู้ตัวเองอยู่นะคะ แต่ก็พยายามเหลือเกิน แหม...

รอค่ะ มาอัพไวๆนะคะ ชอบ


 :a9: :a9: :a9:

ออฟไลน์ ่patsaporn

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +227/-6
Re: ♠When the wind blows back ♠ 18 Taking a break or breaking up (11/01/15)
«ตอบ #912 เมื่อ18-01-2015 23:15:31 »

รออยู่น้าาาา เรามีนัดกัน น้องวินของพี่ช้ำใจตายไปแล้วมั้งนิ

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1393
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #913 เมื่อ19-01-2015 00:09:03 »

19 Coming Back Together



ผมถูกบังคับให้กินยาก่อนโจ๊กไก่ ไม่ใส่ขิงอุ่น ๆ จะถูกยกมาเสิร์ฟ มิ่งฟ้าซื้อโต๊ะเลื่อนล้อหมุนเล็ก ๆ สำหรับคนป่วยมาระหว่างทางกลับคอนโด ทุกอย่างที่นี่ยังเหมือนเดิม ไม่มีอะไรเปลี่ยนนอกจากเสื้อผ้าในตะกร้าที่เพิ่มจำนวนขึ้นเท่านั้น

ผมนั่งคนโจ๊กไปเรื่อย ๆ มองมันถอดเสื้อสูทแล้วเหวี่ยงลงตะกร้า อย่างน้อยช่วงนี้มันก็รู้จักเก็บของให้เป็นระเบียบมากขึ้น ถ้วยชามในซิงค์ล้างจานไม่มีเหลือ ขยะถูกแยกเป็นถุงสำหรับใส่ขยะเปียกและแห้ง โต๊ะทำงานรกบ้างแต่ก็นับว่าดีกว่าวันแรกที่ผมเข้ามาอยู่ใหม่ ๆ


“อาบน้ำไหม เดี๋ยวเข้าไปเตรียมน้ำอุ่นให้”

“กินข้าวไปเถอะ ไม่ต้องห่วง กูจัดการเอง” มิ่งฟ้าเอ่ยเสียงเรียบ สักพักก็หยิบผ้าเช็ดตัวหายไปในห้องน้ำ ผมใช้ช้อนคนถ้วยใบเดิมไปมา ถึงกินยาแล้วก็ยังรู้สึกผะอืดผะอม ไม่อยากอาหารอยู่ แต่ถ้าเฟยกลับออกมาเห็นว่าโจ๊กยังเหลืออยู่ครึ่งจานแบบนี้โดนด่าตายแน่

ผมถอนหายใจ ยัดช้อนเข้าปากอย่างเสียไม่ได้ ก่อนโทรศัพท์มือถือในกระเป๋ากางเกงที่มิ่งฟ้าถอดทิ้งไว้ในตะกร้าจะสั่น คลานไปกดดูเป็นชื่อพี่รุ่ง แต่ไม่ใช่เบอร์พี่รุ่งเลขาคนเก่ง

ผมนั่งมองด้วยความรู้สึกหลาย ๆ อย่าง จะว่าไปวันนี้ก็เป็นวันที่มันนัดกับน้องคนนั้นว่าจะไปเจอที่ห้างเดิมแท้ ๆ แต่กลับต้องมาดูแลคนป่วยอย่างผม มันจะคิดว่าผมเรียกร้องความสนใจหรือเปล่า เฟยจะรำคาญที่ผมยื้อมันไว้แบบนี้ไหม

จะเลิก...ก็คงสงสารเลยปล่อยไปเสียทีเดียวไม่ได้

เด็กคนนั้นคงเอาใจดีกว่า คนรักผมถึงได้นอกใจไปตั้งหลายครั้งหลายครา ที่ผมเจอกับตาแค่สาม นอกจากนี้ไม่รู้เท่าไรอีกเท่าไร รู้สึกเกลียดตัวเองเหลือเกินที่ต้องมานั่งหวาดระแวงกับเรื่องไม่เป็นเรื่องอย่างนี้ไม่จบไม่สิ้น


“รับสายสิ”

เสียงของคนที่หายเข้าไปในห้องน้ำเมื่อครู่ดังขึ้นท่ามกลางความสับสน ผมยื่นโทรศัพท์คืนให้มันแต่เจ้าตัวไมรับ มันรู้ที่ผมรู้ว่าคนในสายไม่ใช่พี่รุ่ง แต่เป็นเบอร์ของเด็กคนนั้นที่ใช้ชื่อของเลขาคนเก่งกลบเกลื่อนมาตลอด กระนั้นก็ยังพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา“รับสายแล้วทำเหมือนที่เคยทำ”

มิ่งฟ้าหมายถึงสมัยเรียนที่ผมอาละวาดกับกิ๊กมันเสียทุกคน แต่ตอนนี้อะไร ๆ ก็เปลี่ยนไปแล้ว ผมโตขึ้น คิดมากขึ้นและไม่เห็นว่าวิธีการแบบนั้นจะทำให้เฟยหยุดได้ตลอดชีวิตจริง ๆ
สุดท้ายมันก็มีคนอื่น


“เหนื่อยแล้ว” นึกมาถึงตรงนี้ก็ล้า หมดแรงจะจ้องจับผิด ถ้าอยากจะมีใครก็ผมเองก็หมดแรงจะห้าม คงต้องเรียนรู้ที่จะอยู่โดยใช้คนรักร่วมกับใคร ๆ อยู่จนถึงวันที่ไม่ไหว ยอมรับความพ่ายแพ้เพื่อเดินจากไปเพียงลำพัง

“วิน มึงไม่เคยเป็นแบบนี้”

“เราคุยกันรู้เรื่องนานแล้วเฟย คุยตั้งแต่ตอนที่คบกันเมื่อหกปีที่แล้วแล้วว่าจะไม่ให้เกิดเรื่องแบบนี้อีก หรือเพราะกูนอนกับเฮียอี้มึงเลยคิดว่าตัวเองก็ทำได้”

ผมหลับตาลง ไม่ได้ยินมันเถียงอะไรทั้งนั้น “ถ้าคิดจะใช้เรื่องนั้นมาเป็นข้อต่อรองล่ะก็...กูบอกได้เลยมึงใช้ได้ไม่นานหรอก คิดว่ากูจะทนมึงตลอดไปหรือไง!”

“ทำไมเรื่องของมึงกูให้อภัยได้ แต่พอเป็นเรื่องของกูมึงกลับไม่ยอมลงให้เลย”

“มันไม่เหมือนกัน!”

ผมตอบแล้วผลักอกมันไปด้วย ไอ้เฟยเซถอยหลังเพียงนิดเดียวแต่ก็ยังยืนประจันหน้า “กูรู้สึกผิดที่ทำแบบนั้น กูถูกจองจำด้วยการกระทำของตัวเองตลอด ไม่เคยคิดว่าเป็นเพราะมึง เพราะเฮียอี้ เพราะแม่ หรือเพราะใคร ทุกอย่างเป็นความผิดของกูเอง กูเสียใจที่ทำแบบนั้น”

“มึงคิดว่ามึงเสียใจคนเดียวหรือไง!”

“ถ้าอย่างนั้นมึงมีอะไรก็พูดกับกูตรง ๆ สิ บอกกูมาว่ามึงรับไม่ได้ มึงเกลียดกู อย่าบอกว่าไม่เป็นไร อย่าบอกว่าให้อภัยกูถ้ามึงไม่ได้คิดจะลืมมันจริงๆ”

ดวงตาคู่นั้นเต็มไปด้วยความเจ็บปวด มันเหยียดริมฝีปากเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้ม แววตามันวาวฉ่ำน้ำที่ไม่ไหลหยดลงมาแต่เอ่อคลออยู่ข้างใน

“กูรู้เรื่องมึงนอนกับเฮียตั้งแต่หกปีก่อนแล้ว”

เสียงนั้นเอ่ยสั่นราวกับกะเทาะเปลือกแห่งความจริงที่มันซ่อนไว้ทั้งหมดออกมา ความอ่อนแอ เกลียดชัง ผิดหวังอย่างที่ควรจะเป็น ผมน่าจะรู้ ใครมันจะไปยอมรับข้อผิดพลาดครั้งนั้นไหว “กูเห็นข้อความที่เฮียส่งหามึง ถึงตอนนั้นมึงจะหนีไปแล้ว แต่กูก็เปิดเจอ โทรศัพท์ที่มึงทิ้งไว้ เฮียมันไม่รู้ว่ามึงทิ้งกูไปแล้วถึงได้ส่งรูปตอนที่มึงนอนกับมันมาแบล็คเมล์ มึงตอบกูสิวิน กูควรจะรู้สึกยังไง กูไม่รู้ด้วยซ้ำว่าทำไมมึงถึงนอนกับเฮีย ทำไมมึงถึงได้ไปเอากับญาติกูที่เกลียดกูทุกอณูขนาดนั้น กูถูกทิ้งไว้ที่เดิมด้วยคำถาม ขณะที่มึงหายไปใช้ชีวิตใหม่ มีแค่กูที่จมอยู่กับความผิดหวัง ความพ่ายแพ้ กูไม่รู้ว่าตัวเองทำอะไรพลาดเรื่องมันถึงเป็นแบบนี้ กูอยากเล่นงานทั้งมึง ทั้งเฮีย กูเกลียดพวกมึงสองคนจนอยากจะฆ่าให้ตายเสียเดี๋ยวนั้น เรื่องที่กูพูดวันนั้นกับเฮียอี้โกหกทั้งหมด กูไม่ได้เพิ่งมาค้น กูมีหลักฐานรอวันจะเล่นงานมันมานานแล้ว กูจะหลอกให้มันอยู่ในที่ที่คิดว่าตัวเองสูงที่สุดแล้วถีบมันลงมาเอง”
มือทั้งสองข้างแตะบนหัวไหล่ผม แรงบีบเกิดขึ้นเบา ๆ ก่อนจะทวีความรุนแรงมากขึ้นเรื่อย ๆ


“จนกูมาเจอมึงอีก กูก็อยากจะทำลายมึงไม่ต่างจากมัน ถ้ามึงทำร้ายกูด้วยความรัก กูก็จะฆ่ามึงทั้งเป็นด้วยความรู้สึกนั้นด้วย กูจะทำให้มึงรัก รักจนโงหัวไม่ขึ้นแล้วก็ทิ้งอย่างที่มึงทำ”

“เด็กนั่นกูเจอในผับหลังจากวันที่เราเจอกันที่ออฟฟิศแค่วันเดียว กูยื่นข้อเสนอให้มันว่าจะเลี้ยงดูแล้วค่อยเดินออกมาในวันที่กูเรียก แต่กลายเป็นว่ามันรักกูเข้าจริง ๆ กูดึงมันเข้ามาในเกมนี้เองวิน”

“ที่ต้องปิดมึง ต้องโกหกทั้งหมดเพราะไม่อยากให้มึงคิดมาก กูแคร์มึงมากนะวิน แต่กูก็ต้องรับผิดชอบการกระทำของตัวเองกับเขาเหมือนกัน วิน...อย่าให้กูต้องเป็นคนทำลายเด็กคนนั้นเหมือนที่เฮียอี้เคยทำกับมึงเลยได้ไหม ขอให้น้องมันทำใจหน่อย อีกนิดเดียวกูก็จะทำอย่างที่มึงต้องการ”

“กูไม่ต้องการอะไรทั้งนั้น! เอาชัยชนะของมึงไปเถอะ!” ผมสูดน้ำมูก ยกมือกุมที่ท้องที่เริ่มปวดขึ้นมาอีกครั้ง พยายามขืนตัวออกจากการเกาะกุมแต่เป็นไปได้อย่างยากลำบาก “ถ้ามึงต้องการให้กูเจ็บ กูเจ็บแล้วเฟย พอใจมึงหรือยัง!”

“ไม่...กูไม่ได้ชนะ ไม่เคยชนะ ไม่ได้พอใจเลยสักนิดเดียว”

น้ำตาหยดใสร่วงลงจากกรอบตาแดงก่ำทั้งสองข้างในเวลาไล่เลี่ยกัน เฟยหลับตาลง ซ่อนความรวดร้าวทั้งหมดไว้ใต้เปลือกตาคู่นั้น ปากแดงพูดต่อด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือ “รู้ตัวอีกที กูก็ทำร้ายมึงไม่ลง ยิ่งเห็นมึงเจ็บ ยิ่งเห็นมึงเสียใจกูก็ยิ่งเจ็บมากกว่านั้น ช่วงเวลาที่เราอยู่ด้วยกันมันดีมาก มากจนกูทำลายมันไม่ได้ วิน ถ้ากูจะขอ สักครั้ง...อีกสักครั้ง แค่ครั้งเดียว”

จบประโยคนั้นเราต่างก็นิ่งงันกันไปชั่วขณะ ราวกับว่ารอให้ความคิดที่ขุ่นฟุ้งอยู่ในหัวตกตะกอน ผมเริ่มปวดท้องมากขึ้นเรื่อย ๆ ส่วนหนึ่งเพราะยังไม่ได้กินยาหลังอาหาร อีกส่วนคือโจ๊กเมื่อครู่กินไปแค่พอเคลือบกระเพาะ


“เริ่มต้นกันใหม่นะ ตี๋”

ผมไม่ทันได้ตอบก็งอตัวเข้าหากัน ไอ้เฟยเห็นท่าไม่ดี สีหน้าหน้าซีดเผือด มันช้อนตัวผมขึ้นในท่าเจ้าสาวแล้วรีบพาไปวางลงบนเตียงด้วยความตกใจ


“วิน...วิน เป็นยังไง ไปหาหมออีกไหม”

“ยา...”

ผมร้องขอ ยังไม่อาจให้คำตอบอะไรไปทั้งนั้น อาการที่กำเริบขึ้นมาส่วนหนึ่งน่าจะเป็นเพราะเครียด กลไกทางร่างกายจึงหลั่งกรดเพิ่มในช่องท้องที่เป็นแผลอยู่แล้วมากัดกระเพาะ ผมจิกมือกับหน้าท้อง แต่มิ่งฟ้าก็สอดมือเข้ามาให้ผมบีบแทนเสียก่อน


“วิน ไหวไหม กินอะไรรองท้องเพิ่มไหม”

“ไม่...อยากนอน” ไอ้เฟยทำท่าลังเลแต่ก็ยอมพยักหน้า ขยับจัดผ้าห่มให้เข้าที่ ยกมือข้างที่ว่างขึ้นอังหน้าผากวัดว่าผมมีไข้ร่วมด้วยหรือไม่

“เช็ดตัวไหม”

“ไม่ต้อง” ผมบอกอีกครั้งเสียงแผ่วและติดจะห้วน อาการป่วยทำให้หงุดหงิด มิ่งฟ้าผงกหัวรับรู้ก่อนใช้มือข้างที่อังหน้าผากเมื่อครู่มาลูบหน้าลูบตาผม สักพักเจ้าตัวก็เลื้อยลงไปนั่งข้างเตียง มีเพียงมือที่ยื่นมาสอดคั่นระหว่างเล็บผมกับหน้าท้องเท่านั้นที่สัมผัสกันอยู่

ผมข่มตาลง หวังว่าการหลับใหลจะเป็นช่วงเวลาเดียวที่บรรเทาความเจ็บปวดให้ทุเลา
ถ้าเราเป็นเด็ก ๆ ก็คงดี ผิดก็ขอโทษ ง้อก็หายโกรธ ไม่อยากเจอหน้าก็แค่หนี
แต่ตอนนี้ไม่ใช่แล้ว

มือที่ประสานกันอยู่กระชับเข้าหากันแน่น ผมปล่อยให้น้ำใส ๆ ร่วงจากตา โดยได้แต่ภาวนาว่าสักวัน...สักวันหนึ่งมันจะเหือดแห้งไป
พร้อมกับฝันร้ายที่ทำลายหัวใจดวงนี้ให้ทรมาน



“พี่ตี๋เป็นยังไงบ้างครับ”

ผมลืมตาตื่นขึ้นมาเมื่อประตูห้องนอนถูกผลักออกในวันถัดมา เด็กหนุ่มรุ่นน้องชะโงกหน้าเข้ามาเป็นอันดับแรก ก่อนจะก้าวเข้ามาทั้งตัวเมื่อเห็นผมขยับตัวลุกขึ้นนั่ง


“หลับอยู่หรือเปล่าพี่ ผมมากวนเหรอ”

“เปล่า ๆ ตื่นพอดี ว่าแต่มายังไงน่ะ”

“อ๋อ เจอพี่เฟยที่ห้างแถวมหา’ลัยน่ะครับ พอถามถึงพี่เลยรู้ว่าป่วย ผมเลยชวนอินทรีมาเยี่ยม ซื้อขนมมาฝากด้วย หายป่วยไว ๆ นะพี่ จะได้ลุกขึ้นมากิน”

น้องยู หนึ่งในรุ่นน้องไม่กี่คนที่ยังสนิทสนมกันอยู่พูดพลางยิ้มตาหยี ส่วนอีกคนที่มาด้วยกันเมื่อมองลอดออกไปนอกประตูเห็นหลังอยู่ไว ๆ


“แล้วนั่นทำอะไรล่ะ” เห็นเดินวนไปมาหน้าตาไม่รับแขกหลายรอบแล้วก็อดถามถึงไอ้เด็กเศรษฐศาสตร์คนนั้นไม่ได้

 “เถียงอะไรกับพี่เฟยข้างนอกไม่รู้ครับ ผมขี้เกียจฟังเลยหนีเข้ามาก่อน พี่เฟยบอกพี่เป็นแผลในกระเพาะเหรอครับ เพราะว่ากินข้าวน้อยแน่ ๆ ดูสิ ผอมจะแย่แล้ว”

“แค่ช่วงนี้น่ะ” ผมเงียบไปครู่หนึ่งก่อนพูดต่อ “พอดีเครียดเรื่องงาน”

“เรื่องงานหรือเรื่องคน เอาจริง เห็นสภาพพี่เฟยดูไม่ค่อยสดใสเหมือนกัน"

“งานนี่แหละ”

โกหกแล้วเบือนหน้าหนี แต่ดูเหมือนรุ่นน้องคนดีจะไม่เชื่อ “เรื่องเด็กคนนั้นหรือเปล่าพี่ มีอะไรก็ค่อย ๆ พูดค่อย ๆ จาน่า พี่เฟยรักพี่ตี๋นะครับ”

ผมถอนหายใจ ไม่อยากจะเล่าแต่ยูก็เป็นคนเห็นเหตุการณ์ร่วมตั้งแต่ครั้งนั้น ปิดบังไปรังก็จะอึกอักพูดกันไม่เต็มปากเปล่า ๆ

“ถ้ารักก็คงไม่ทำแบบนี้หรอก”

“โธ่ พี่...ผมก็ไม่รู้จะปลอบยังไงเลย” ยุทธนาเกาหัวแกรก มองผมด้วยความเป็นห่วง “แต่ผมไม่สบายใจนะที่พี่สองคนเป็นแบบนี้”

“ช่างมันเถอะ” พอนึกถึงขึ้นมาผมก็ไม่อาจควบคุมสีหน้าให้เป็นปกติได้ รุ่นน้องยังคงโคลงหัว พยายามช่วยคิดหาวิธีแก้ แต่เรื่องของผมกับเฟยมันไม่สามารถจบได้ด้วยการปรับความเข้าใจธรรมดา ไหนจะเรื่องความเชื่อใจที่เคยมอบให้และถูกทำลายไปนั่นอีก ไม่ใช่ว่าชอบที่ความสัมพันธ์เราสั่นคลอนแบบนี้ แต่ผมก็ยังหาทางลงให้ตัวเองไม่ได้


“แล้วยังไงถึงไปเจอเฟยที่นั่นได้ล่ะ มันไปหาน้องคนนั้นเหรอ”

“ก็...คงงั้นน่ะครับ ผมไปเจอตอนพี่เฟยกำลังเคลียร์กับเด็กนั่นพอดี อีกคนร้องไห้จ้าเลย น่าสงสาร”

“ร้องไห้?”

“เขาพยายามรั้งพี่เฟยไว้น่ะครับ แต่ว่าพี่เฟยบอกว่ายิ่งยืดเวลาให้น้องคนนั้น คนที่เจ็บคือพี่ตี๋ ผมเห็นแล้วก็โมโห ยิ่งเคยเจอก่อนหน้านี้แล้วด้วยเลยเดินเข้าไปคุย เกือบมีเรื่องกันแล้ว สุดท้ายไอ้อินต้องจับแยก ผมไม่เข้าใจนะว่าพี่เฟยจะเริ่มเรื่องนั้นทำไมทั้ง ๆ ที่มีพี่อยู่แล้ว แต่ก็พอเข้าใจว่าเห็นอีกคนอยู่ในสภาพนั้นจะทิ้งเขาง่าย ๆ ก็สงสาร”

“คงเป็นเพราะมันเกลียดกูล่ะมั้ง”

“โธ่ พี่ตี๋” เด็กหนุ่มครางในลำคอ ยื่นมือมาจับมือผม ฝ่ามือของน้องยูอุ่น เช่นเดียวกับแววตา “ถ้าเขาเกลียดก็คงไม่เลือกพี่”

“มันไม่ควรจะมีทางเลือกอื่นนอกจากกูตั้งแต่ต้นนะยู มันควรจะมีแค่กู เหมือนที่กูมีแค่มัน”

แรงบีบเกิดขึ้นแผ่วเบาราวกับพยายามปรามให้ใจเย็นลง ผมหลับตา ข่มหัวใจที่เต้นรัวด้วยโทสะให้ผ่อนจังหวะเนิบช้า “กูไม่เข้าใจว่าทำไมต้องเป็นคนเจอกับเรื่องพวกนี้ซ้ำ ๆ มันเจ็บว่ะ”

“ผมรู้ครับ” รุ่นน้องพูดพลางดึงผมไปซบบนบ่า เมื่อหัวจรดกับไหล่ลาดก็รู้สึกราวกับความเจ็บปวดที่มีถูกถ่ายถอนออกไปบ้าง “ถ้าจะผิดก็คงเป็นเพราะความรักมันห้ามกันไม่ได้ ทุกเรื่องคงง่ายกว่านี้ถ้าน้องเขาไม่ได้รักพี่เฟย และพี่เฟยเย็นชาได้เท่ากับที่พยายามแสดงออกมาจริง ๆ”

“ก็เลยกลายเป็นกู ที่ต้องทำใจยอมรับทุก ๆ อย่าง ยอมแบ่งส่วนหนึ่งของคนรักตัวเองให้คนอื่น ยอมเข้าใจว่าเฟยมันทำดีที่สุดแล้ว...”

ยูเงียบไปอย่างหมดคำพูด ยกมือขึ้นลูบหลังผมเพียงแผ่วเบาราวกับว่าจะปัดเป่าทุกความโชคร้ายให้หมดไป ผมไม่ได้ร้องไห้ ไม่อยากทำให้น้องเห็นว่าอ่อนแอ อาจจะเหนื่อย แต่ผมไม่อยากเป็นคนขี้แพ้ที่จมกับรอยน้ำตาของตัวเองอีก

“พี่เฟยเคยสอนผมว่าคนคบกันถ้าเลิกกัน ก็ไม่อยากให้เลิกทั้งที่ยังรัก ให้เลิกกันเพราะไม่รักกันแล้วดีกว่า ไม่มีทางจะกลับไปดีกันเลยเหรอครับพี่ตี๋”

ผมตอบน้องไม่ได้ ประโยคนั้นเมื่อนานมาแล้วไอ้เฟยก็พูดกับผม และมันใช้ได้ดีเสมอมา เราต่างก็เชื่อแบบนั้น ทุกครั้งที่ทะเลาะกันถึงได้ไม่เคยเลิกกันจริงเสียที ยูถอนหายใจด้วยความรู้สึกหนักอึ้งในอกก่อนพูดต่อ

“พี่เฟยไม่ได้บอกให้ผมมาช่วยพูดหรอกนะครับ แต่ผมเป็นห่วงทั้งพี่ตี๋ทั้งพี่เฟย ที่เป็นอยู่นี่สุขภาพก็ทรุดโทรมลงเรื่อย ๆ พี่เครียดลงกระเพาะ พี่เฟยก็โทรม พี่สองคนรอที่จะกลับมาเจอกันนานมากไม่ใช่เหรอครับ มัวแต่ทะเลาะกันน่าเสียดายที่อุตส่าห์ได้กลับมาเจอกันนะครับ”

จบประโยคนั้นก็เหลือเพียงความเงียบงันในห้องสี่เหลี่ยม ผมทบทวนความรู้สึกของตัวเองบางอย่างที่ลอยตลบราวกับอยู่ในหมอกควัน ยูไม่ได้คาดคั้น ไม่ได้ยุแหย่ ยังคงนั่งนิ่ง ๆ เป็นเพื่อนผมกระทั่งเสียงประตูห้องถูกผลักออก เด็กหนุ่มในชุดนักศึกษาผิดระเบียบก็ยืนกอดอกหน้ามุ่ย


“ทำไมต้องกอด”

“ก็พี่ตี๋น่ารัก” น้องยูเปลี่ยนโหมดทันที หันไปยักคิ้วยวนกวนคนอารมณ์เสียให้อินทรีหน้าตึงกว่าเก่า

“ผมก็น่ารัก” เด็กหนุ่มบอกเสียงทุ้ม อาการที่เห็นห่างไกลจากคำว่าน่ารักไปเป็นปีแสง แต่ก็เรียกรอยยิ้มให้คนรักและผมได้ง่าย ๆ ยุทธนาโคลงหัว ดึงผมเข้าไปกอดแล้วหอมแก้มตอนเผลอ ผมตกใจแต่ดูเหมือนจะมีอีกคนตกใจกว่า อินทรีร้องเรียกเสียงลั่นจนผมเผลอหดคอเข้าหากัน

“ยู! ทำบ้าอะไรวะ”

“ฮ่า ๆ ล้อเล่นน่า ซีเรียสไปได้ ไหน เมื่อกี้ไปช่วยพี่เฟยหั่นเห็ดหอมหรือยัง”

พอเห็นแฟนตัวเองผละออกจากผม อินทรีก็ชูนิ้วที่พันปลาสเตอร์ติดแผลโชว์ น้องยูหัวเราะร่วนลงคอเดินไปหา ดึงมือใหญ่มาจูบเบา ๆ ให้แก้มของคนตัวโตกว่าแดงก่ำ “พอใจยาง”

“ยัง ยูไม่อยู่ไอ้บ้านั่นมันเกือบเอามีดแทงผม ขวัญเสียหมดเลย ปลอบผมอีกดิ”

“อันนี้กวนตีนละว่ะ” ยุทธนาพูดพลางผลักหัวแฟนหนุ่มไปด้วย อินทรีไม่ยอมหยุด สวมกอดจากด้านหลัง เสียงหัวเราะเอิ๊กอ๊ากดัง ทั้งสองคนเล่นกันราวกับโลกนี้เหลืออยู่เพียงความสุขที่เหลืออยู่

นึกถึงตัวเองตอนที่มีมัน ช่วงที่รักกันมันช่างเป็นช่วงเวลาที่แสนดีไม่ต่างจากรุ่นน้องทั้งสองคนเลยสักนิด

ผมเหลือบตามองไอ้เฟยนอกประตูโดยอัตโนมัติ มันสบตาผมครู่เดียวก็หันหลังกลับเข้าครัว ไม่มีคำพูดอะไรระหว่างเรา แต่กลับมีเสียงความสุขของแขกผู้มาเยือนดังลั่นท่ามกลางความอึมครึมที่ปกคลุมรอบกาย

ผมรู้ว่าเฟยเคยไปเรียนที่อังกฤษ รู้ว่ามันทำอาหารแบบง่าย ๆ กินเองเป็นแต่เพิ่งรู้วันนี้ว่ามันทำโจ๊กอร่อย โจ๊กกุ้งใส่เห็ดหอมโรยหน้าด้วยผักชีหั่นฝอยรสชาติกลมกล่อมด้วยน้ำซุปกระดูกหมูที่ผ่านการเคี่ยวมาหลายชั่วโมง ผมไม่ได้ออกจากห้องเลยถึงเพิ่งรู้ว่ามันเปิดไฟอ่อน ๆ ตุ๋นน้ำซุปไว้ตั้งแต่ก่อนออกไปทำงานในตอนเช้า

หลังจากมื้อเย็นสำหรับสี่คนที่น้องยูกับแฟนกินไปทะเลาะกันไปสิ้นสุดลง ผมก็ถูกบังคับให้กินยาและเข้านอนก่อน ไอ้เฟยกลายเป็นคนเก็บถ้วยชามไปล้างทั้ง ๆ ที่เดิมทีเป็นหน้าที่ของผม เห็นได้ชัดว่าอะไรหลาย ๆ อย่างเปลี่ยนไป เฟยไม่ได้พูดเรื่องขอกลับมาดีกันอีกแต่กำลังดูแลผมอย่างสุดความสามารถที่ผู้ชายคนหนึ่งจะทำได้

สิ่งที่ผมรักมันขนาดนี้อาจเป็นเพราะเรื่องการกระทำที่มันทำให้ผมรับรู้ได้ด้วยหัวใจ ตราบใดที่อยู่ในสถานะที่ไม่ได้อยากได้ยินมันพูด มิ่งฟ้ามักจะฉลาดที่จะแสดงออกมาให้ผมรู้สึกเสมอ ๆ

ผมนอนคิดอยู่ในความมืด เฝ้าถามกับตัวเองว่าทำไมความผิดครั้งนั้นเฟยถึงให้อภัยทั้งที่ความจริงแล้วควรเรียกว่าเกลียดเข้ากระดูกดำ ทำไมเฟยถึงใจดีกับเฮียอี้ และเป็นห่วงเด็กคนนั้นโดยยินดีจะแบกรับทุกอย่างไว้เพียงคนเดียว
และทำไมความชั่วร้ายที่เป็นด้านมืดบอดนั้น จึงยอมสารภาพให้ผมเห็นถึงความอ่อนแอของตัวเองออกมาได้แต่โดยดี
คนเรามักจะทำตัวไม่น่ารัก เมื่อไม่ได้เป็นที่รัก คล้ายกับเด็กเกเรจะทำตัวเกเรมากขึ้นเมื่อถูกดุ ตรงกันข้าม เด็กดีมักจะทำตัวให้ดีมากขึ้นเมื่อได้รับคำชม

คนที่ได้รับความรัก ก็จะเผื่อแผ่ความรักให้คนรอบกายไปด้วย ผมไม่รู้ว่าทฤษฎีนี้ใช้ได้จริงหรือไม่ แต่ก็คล้ายจะเป็นคำตอบเดียวของการกระทำทั้งหมดของมิ่งฟ้าในวันนี้

ไฟด้านนอกมืดดับลงในเวลาถัดมา ผมข่มตาให้ปิด เหลือเพียงแสงรำไรจากไฟโคมเหนือหัวเตียงเท่านั้นที่นำพาเจ้าของห้องให้กลับมาบนเตียงกว้าง เสียงกริ๊กดังขึ้นเป็นสิ่งสุดท้าย ก่อนไฟดวงเดียวที่เปิดอยู่จะปิดลง เอวผมถูกดึงรั้งให้ขยับไปชิดอีกฝ่าย อกแกร่งที่แนบมาจากด้านหลังขยับขึ้นลงตามจังหวะหายใจ เฟยกระซิบเสียงแผ่วเบาก่อนจูบที่ต้นคอผมอย่างที่มันชอบทำในทุก ๆ คืน

“วิน กูขอโทษ”




สรุปแล้วตลอดสัปดาห์ที่ผ่านมาผมลายาวตั้งแต่วันจันทร์ แรกเริ่มอาจเป็นด้วยเรื่องส่วนตัวแต่นับจากวันพุธเป็นต้นมาเพราะอาการปวดท้องที่ค่อนข้างรุนแรง ไอ้เฟยมาทำงานเป็นปกติ แต่ทุกเช้าจะทำอาหารอ่อน ๆ ทิ้งไว้ให้ ส่วนตอนเที่ยงก็จะแวะเข้ามาดูอาการแล้วกลับไปทำงานอีกทีในช่วงบ่าย

ผมกับมันยังคงปราศจากคำพูดใด ๆ ต่อกัน หากแต่ความโกรธเคืองกลับบรรเทาลงเพียงแค่เพราะเห็นหน้ากันทุกวัน มองชีวิตประจำวันที่ถูกมันเติมเต็มให้รู้สึกว่าผมไม่ได้ถูกทอดทิ้งให้อยู่เพียงคนเดียว

ดินสอไม้สีครีมถูกหมุนไปมาในมือ ส่วนมืออีกข้างใช้เป็นคานยันสำหรับเท้าคางลงฝ่ามือ ตากลมมองจอคอมพิวเตอร์ที่เปิดงานทิ้งไว้อย่างเหม่อลอย ก่อนเหลือบไปทางประตูทางเข้าที่พี่วิชิตเพิ่งกลับจากไปเยี่ยมชมไซต์ที่หัวหิน งานโรงแรมของคุณนภทีป์เขานั่นแหละ หอบแบบพะรุงพะรังหน้ามุ่ยไม่รับแขก


“ว่างเหรอเอ็ง”

“เปล่าครับ” ผมตอบแล้วหยุดหมุนดินสอ หยิบหมอนอิงขึ้นมากอด “คิดงานไม่ออก”

“มัวแต่คิดเรื่องอะไรล่ะ เป็นไง ดีกันหรือยัง”

“คราวนี้ทำไมเชียร์ให้ดีกันล่ะครับ ไม่เชียร์พี่เชนทร์แล้วเหรอ”

“รายนั้นยุไปก็เสียแรงเปล่า เดี๋ยวนี้ดูเข้ารูปเข้ารอยกับโน้ตดีแล้วด้วย กูว่านะ เมื่อก่อนที่ไอ้เชนทร์มันเจ้าชู้เพราะเรียกร้องความสนใจจากโน้ตแน่เลยว่ะ แต่เสือกไม่เป็นไปตามเกม โน้ตมันนิ่ง ไม่พอใจก็ต่อยลูกเดียวไม่โวยวายให้ความสำคัญไอ้เชนทร์เหมือนมิกกี้ เดี๋ยวนี้คงรักกันดีไม่ค่อยเห็นไอ้เชนทร์แก้มเขียว เห็นแต่คอโน้ตเป็นจ้ำ”

“พี่ชิตก็เมาท์เขา”

“มึงสังเกตดิ ไอ้เชนทร์ไม่วอแวใครโน้ตมันก็ใส่ใจดี ก่อนหน้านี้เดี๋ยวก้อร่อก้อติกมึงที ไอ้มิกที โน้ตไม่เห็นหัวเชนทร์เลย หรือคนเจ้าชู้มันต้องจัดการแบบนี้วะ”

ผมส่ายหน้า มองเข้าไปในห้องกระจก เห็นคนเจ้าชู้อีกคนกำลังนั่งเคร่งเครียดกับงานอยู่ “ไม่รู้สิครับ เกิดมายังไม่เคยเจ้าชู้ คบใครคบทีละคนตลอด”

“แต่เปลี่ยนบ่อย”

“วันไนท์แสตนด์ไม่เรียกว่าคบสิ” ผมหัวเราะในลำคอขณะตอบคำถาม จะว่าไปตัวเองก็มีมลทินเยอะจนไม่น่าให้อภัยเหมือนกัน

“แล้วมีปัญหาอะไรวะ ทำไมถึงยังไม่ดีกันอีก มันยังไม่เลิกกับเด็กนั่นเหรอ”

“ไม่ทราบเหมือนกันครับ ไม่ได้ตามแล้ว แต่มีรุ่นน้องมาบอกเหมือนกันว่าเฟยไปเคลียร์แล้ว แต่เขาไม่ได้บอกผมตรง ๆ” ตอบตามที่ได้ยินมา ส่วนที่เหลือก็ไม่รู้ ผมไม่ได้ตามแล้ว ยังอยู่กับความลังเลสองจิตาสองใจของตัวเอง

ใจหนึ่งก็ไม่อยากให้อภัย
แต่อีกใจ...ก็ไม่อยากให้เรื่องของเรามันจบลงแบบนี้เลย


“แล้วหายโกรธเขาหรือยังล่ะ”

“ก็...หายแล้วมั้งครับ ผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าความรู้สึกนั้นมันหายไปตอนไหน วันแรกที่รู้จะเป็นจะตายเสียให้ได้ แต่ ก็ยังไม่กล้ากลับไปคบกันเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นได้เหมือนกัน” พูดพลางถอนหายใจ ยังคงจับจ้องไปยังห้องกระจก คนที่เป็นหัวข้อสนทนาอยู่ในนั้นยืดแขน เหยียดขาพลางยกมือขึ้นนวดขมับ ผมเผ้าที่รวบไว้เริ่มรวงลงมาระสายตา เห็นแล้วก็อยากเข้าไปรวบให้เรียบร้อยสักที

“แบบนี้แหละ คนเราพอรักกันมาก ๆ มันก็คาดหวังมาก รักแรก ๆ เราก็มองเหมือนตุ๊กตาน่ากอด ไม่ได้รู้หรอกว่าที่จริงมันคือกระบองเพชร รู้ตัวอีกที ไอ้รักที่เต็มไปด้วยความคาดหวังมันเลยทำให้คนที่กอดแน่น ๆ เจ็บปวดไปด้วยแล้ว”

ตั้งใจฟังผู้ประสบความสำเร็จในชีวิตครอบครัวเอ่ยสอนด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ”แต่คนเราก็จะเยียวยาแผลเหล่านั้นได้ด้วยคำว่าให้อภัยนะ วนกลับไปเป็นลูปเมื่อเราให้อภัย เราก็จะรัก”

ผมพยักหน้า ยังคงจับจ้องไปยังคนในห้องกระจก มิ่งฟ้าลืมตาขึ้น ขยับตัวนั่งตรง จังหวะถัดมาที่ผมมองมันด้วยแววตาของความคิดถึงและโหยหา มันก็หันหน้ามาสบตากันพอดิบพอดี

ผมเบนสายตาหลบ จู่ ๆ แก้มก็ร้อนผ่าวเหมือนเด็กที่ประท้วงพ่อแม่ด้วยการอดข้าวแล้วแอบมากินขนมตอนดึก ๆ
แย่ที่สุดก็คือ เด็กคนนั้นโดนจับได้และไม่รู้จะแก้ตัวว่ายังไงดี


“วายุ”

เสียงทุ้มของคนที่ควรอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวเมื่อครู่ดังขึ้นขณะผมเอาแต่ก้มหน้ามองมือที่ประสานกันอยู่ใต้โต๊ะ เหลือบหางตามองพี่ชิตที่แสร้งทำเป็นขยันขันแข็งขึ้นมาทันทีก่อนเงยหน้าขึ้นมองคนเรียกอย่างเลี่ยงเสียไม่ได้ มิ่งฟ้ายืนนิ่งเก้ ๆ กัง ๆ พักใหญ่ก่อนจะยื่นลูกอมมาให้ เบือนสายตาหนี เลียริมฝีปากสีสดของตัวเองไปด้วย


“เผื่อง่วง”

พูดจบก็พลิกตัวกลับ พี่ชิตหัวเราะในลำคออยู่ข้าง ๆ ขณะที่ผมร้อนฉ่าไปทั่วหน้า มองลูกอมบนฝ่ามือแล้วก็แกะกิน เก็บซองที่เหลือพับไว้กับสมุด


“ง้อกันน่ารักดีว่ะ ไม่อยากจะเชื่อว่าวัยทำงานกันแล้ว”

“พูดมากว่ะพี่ชิต” แสร้งทำเสียงแข็ง หยิบกระดาษบนโต๊ะมาขยำแล้วปาใส่หลังกว้าง “ทำงานไปเลย!”



TBC

นี่เราเอานุ้งอินพี่ยูมาเส้นเลยนะ สงสารพี่เฟยเถิดท่าน ฮาาาา เหตุผลของพี่เฟยนี่ไม่รู้จะทำให้คนอ่านเมตตาหรืออยากกระทืบซ้ำ แต่มองว่านางเป็นคน ๆ นึง ที่เจ็บได้ ร้องไห้เป็นเถอะนะ /กรีดร้อง
คืนนี้มาดึกมาก เข้าวันใหม่แล้ว พอดีมีอุบัติเหตุกับชีวิตนิดหน่อย ขอโทษที่ทำให้รอด้วยนะคะ
เจอกันวันอาทิตย์หน้าค่ะ  :bye2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-01-2015 21:02:55 โดย -west- »

ออฟไลน์ Akikojae

  • พี่ยุนรักน้องแจ ★彡
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1137/-17
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #914 เมื่อ19-01-2015 00:25:18 »

พอรู้เหตุผลทั้งหมดแล้วจุกในลำคอ
อย่างที่เขาว่า แค้นตอนที่ยังรักมันทำร้ายกันไม่ลง
ถึงจะทำร้ายไป แต่ตัวเองก็เจ็บด้วยเหมือนใจจะขาด
เอาเป็นว่าถ้าพี่เฟยยอมรับความผิดแล้วเลิกกับอิเด็กนั่นจริงจังเรายอมนะ
แต่ก็อยู่ที่วินน้อยตัดสินใจอีกนั่นแหละ
ไม่เอามาม่าแล้วนะคะ อืดเต็มท้องแล้ว
ปล. ตอนให้ลูกอม โลกเป็นสีชมพูเลย  :mew1:

ออฟไลน์ Viewonohm

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 844
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-5
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #915 เมื่อ19-01-2015 00:34:55 »

เราให้อภัยพี่เฟยเสมอมา ~~~~

ออฟไลน์ BeeRY

  • ❤。◕‿◕。ยิ้มเข้าไว้นะ。◕‿◕。❤
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9405
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +897/-8
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #916 เมื่อ19-01-2015 00:37:16 »

ถ้าเป็นเราก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแหละ ถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกัน :เฮ้อ:
ความรู้สึกเราไม่เคลียร์กับเฟย อาจจะเป็นเพราะอ่านจากมุมมองของวินก็ได้ แต่ถ้าเฟยจะมาพูดอะไรต่อจากนี้ เราก็คิดไปแล้วแหละว่ามันก็แค่คำแก้ตัว อคติไปแล้วเสร็จสรรพค่ะ :z3:
ถึงวินจะกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับเฟยตามคำขอ แต่เราแอบไม่เชื่อ ไม่ไว้ใจเฟยเหมือนเดิมแล้วล่ะ เชียร์ไม่เต็มปาก  :mew2:
ทำไมทุกคนต้องเชียร์ให้วินให้อภัย ทั้งๆที่คนที่ไม่เคยให้อภัยคือเฟย หาความยุติธรรมไม่เจอ แต่ทำไงได้อ่ะ ก็เฟยคือคนที่วินรักนี่นา
รักวินเหมือนเดิม แต่กับเฟย :katai1:

ออฟไลน์ zizits

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 168
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-1
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #917 เมื่อ19-01-2015 00:38:31 »

โอเคยอมให้อภัย สงสารตี๋  :ling3:

ออฟไลน์ ╰Äρρłәßәѓѓÿ╮

  • There can be miracles When you believe
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
    • Twitter
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #918 เมื่อ19-01-2015 00:41:57 »

ถ้าเป็นเราก็แค่ครั้งนี้ครั้งเดียวแหละ ถือว่าเจ๊ากันไปแล้วกัน
ความรู้สึกเราไม่เคลียร์กับเฟย อาจจะเป็นเพราะอ่านจากมุมมองของวินก็ได้ แต่ถ้าเฟยจะมาพูดอะไรต่อจากนี้ เราก็คิดไปแล้วแหละว่ามันก็แค่คำแก้ตัว อคติไปแล้วเสร็จสรรพค่ะ
ถึงวินจะกลับไปเริ่มต้นใหม่อีกครั้งกับเฟยตามคำขอ แต่เราแอบไม่เชื่อ ไม่ไว้ใจเฟยเหมือนเดิมแล้วล่ะ เชียร์ไม่เต็มปาก
ทำไมทุกคนต้องเชียร์ให้วินให้อภัย ทั้งๆที่คนที่ไม่เคยให้อภัยคือเฟย หาความยุติธรรมไม่เจอ แต่ทำไงได้อ่ะ ก็เฟยคือคนที่วินรักนี่นา
รักวินเหมือนเดิม แต่กับเฟย :katai1:



รู้สึกเหมือนเม้นนี้เลยยย   :katai1:  เราคงกลับไปเชื่อใจเฟย เชียร์เฟย เหมือนเดิมคงไม่ได้แล้ว
แล้วนี้ถ้ามีอะไรกับเด็กนั้นแล้ว(โอกาศเป็นไปได้สูง)เราคงต้องขอออกจากตำแหน่งแม่ยกไปอย่างเป็นทางการ  :mew4:  :mew2:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-01-2015 00:56:18 โดย OilSweety »

ออฟไลน์ Mokuchi

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 196
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #919 เมื่อ19-01-2015 00:42:48 »

มาม่าหมดแล้วใช่มั้ยค่ะ เราไม่อยากกินแล้วน้าาาา ผมร่วงจะหมดแล้ว :hao5:
หวังว่าตอนหน้า ทั้งสองคนจะเริ่มค่อยๆกลับมาหวานและรักกันเหมือนเดิมนะคะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
« ตอบ #919 เมื่อ: 19-01-2015 00:42:48 »





ออฟไลน์ DraCo_SLa13

  • I swear that, will love Super Junior forever..........
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +314/-3
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #920 เมื่อ19-01-2015 00:44:50 »

เหมือนๆเรื่องจะเคลียร์นะ แต่ทำไมเราอ่านไป น้ำตาไหลไปอ่ะ มันหน่วงมาก

ออฟไลน์ MIkz_hotaru

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2153
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +106/-4
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #921 เมื่อ19-01-2015 00:48:16 »

ตอนนี้อึมครึมสุดๆ อ่านไปอึดอัดไป ความรู้สึกพี่เฟยเราเข้าใจนะ
แต่ไอ่ที่เก็บเด็กไว้ตั้งกว่าจะเลิกได้เนี่ย เราไม่เข้าใจว่ะ
แต่ช่างมัน สงสารพี่ตี๋ไม่ไหวละ หนักกว่านี้พี่แกคงเกินจะทน

พอท้ายเรื่องบรรยากาศชมพูอ่อนๆเริ่มมาละ
ตอนหน้าขอของหวานๆเลยนะคะ กินมาม่าจนท้องอืดไปหมดแล้ว
 :mew6:

ออฟไลน์ anntonies

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #922 เมื่อ19-01-2015 00:55:04 »

รู้สึกเฟลๆกับพี่เฟยเช่นเดิม ไม่รู้ดิ
พี่ไม่ใช่พระเอกที่เราจะเข้าข้างมั้ง 555555 ในขณะที่วินเรากลับเข้าใจทุกอย่าง
แต่เราเป็นพี่เฟย เราก็จะทำงั้นนะ ความแค้นส่วนตัวด้วยมั้ง
แต่หวังว่าพาร์ทต่อไปคงไม่ดราม่าแล้วโนะ เต็มท้องละ


ปล.เวลาพี่เฟยเรียกวินว่าตี๋ ภาพชอบตัดไปที่ภูมินทร์เรียกใหญ่ตลอดดดด ควรทำไงดีคะ 555555  :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ toou

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +48/-3
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #923 เมื่อ19-01-2015 00:56:16 »

พี่เฟยจบกับเด็กนั่นให้เคลียร์นะเว้ยยยยยยย  :z10:
สงสารตี๋จับใจ  :sad11:
แล้วกลับมารักกันๆดีกันไวๆน๊าาาา   :call:
ดีใจที่มีน้องยูกับอินเข้ามาด้วย  งื้ออออออน่ารัก   :-[
พี่เฟยต้องง้อตี่ตี๋เยอะๆๆๆน๊าาาาาา 

ออฟไลน์ Aumy8059yaoi

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 419
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #924 เมื่อ19-01-2015 00:56:47 »

ชักอยากกระทืบซ้ำจริงๆอ่ะ :z6:
 แหม่!!คิดไปได้!!! อย่าบอกนะคุณ West. ว่าอิพี่เฟยมันมีอะไรกับอิน้องนั่นด้วยอ่ะ!!!
ถ้ามีแค่ครั้งเดียวเราจะไม่ว่าเลย แต่ถ้ามีมากกว่าครั้งเดียวล่ะก้....ตัดให้เป็ดกินเหอะค่อยให้อภัย!!!!! :angry2: :angry2:
 ก้คิดอยากให้อภัยง่ายๆยุหรอกนะ...แต่พอคิดขึ้นมาว่า คนที่ไม่คิดจะอภัยให้ก่อนนี่คืออิเฟยป่ะ?!!  :m16:
แถมกับไอ้เด็กนั่นอ่ะไม่รู้ไปถึงไหนต่อไหนกันบ้างถึงทำให้เค้ารักตัวเองได้ขนาดนี้ เค้าน่าสงสาร??? บางทีก้คิดนะ...ว่านี่มันคือข้ออ้างที่เฟยตัดเค้าไม่ได้รึป่าว??? :m31: (ก้ไม่รู้นะหรือเราอ่านแต่ในมุมของตี๋หรอ???) แต่คิดในอีกแง่หนึ่งตี๋ก้เคยทำผิดกับเฟย(แต่มันก้ไม่ควรทำแบบนี้ป่ะ??) ก้อภัยให้เฟยเหอะถือว่าหายกัน????  แต่อยากให้อิเฟยทำอะไรสักอย่างที่ควรอภัยให้มากกว่านี้นะ!!!!
อ่านตอนนี้ถึงยูจะบอกว่าเฟยไปเคลียร์กับเด็กนั่นแล้ว?แต่จบจริงๆอ่ะป่าว่ละ??? ถ้าจบจริงแร้วไม่คิดไรจิงก้ดีไป :m16: :m16:

 #วินวินอย่าเพิ่งใจอ่อนสิลูกให้นานกว่านี้เหอะอย่ายอมง่ายๆนะเดี๋ยวอิเฟยได้ใจฮึ่มมมมม :fire:
โอ้ยยยยยเครียดดดดดด :katai1: :katai1: :katai1:

แต่คนที่จะเครียดสุดน่าจะเป็นคนเขียนนะเนี้ยยย55555 :laugh: :laugh: :laugh:  o13 o13

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13216
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #925 เมื่อ19-01-2015 00:56:47 »

ไม่มีอะไรจะพูดแล้ว

ออฟไลน์ anchoviiz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 315
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +30/-1
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #926 เมื่อ19-01-2015 00:58:34 »

จริง ๆ ชีวิตคู่มันก็ต้องมีประบวนการนี้ประกอบอยู่
ไม่งั้นคนเราก็คงเลิกกันไปง่าย ๆ กันหมดแล้ว
มันคงเพราะว่ารัก ถึงอภัยได้
ถ้าเป็นเราเจอแบบนี้คงคิดไม่ทัน คงเลิกไปก่อนแล้ว
อยากเป็นได้แบบตี๋(ถ้าตี๋คืนดีกับพี่เฟยอะนะ)

อ่านตอนที่ทะเลาะกันในห้องมือก็บีบบับเบิ้ลเล่น
พอถึงตอนที่ไอพี่เฟยมันพูดว่าอยากทำให้ตี๋เจ็บนี่
บับเบิ้ลในมือแทบแหลก แต่พออ่านถึงช่วงหลัง ๆ
ก็เริ่มใจเย็นได้ เหตุผลมีมารองรับจน(เกือบ)เข้าใจ

อ่านนิยายของคุณ west กี่เรื่องเราเข้าข้าง นายเอกทุกเรื่อง

ออฟไลน์ modisvip

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 142
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #927 เมื่อ19-01-2015 00:59:43 »

งือ ก็เหมือนจะเข้าใจพี่เฟยนะ แต่ไม่รู้สิ เราไม่โอเคกับพี่เฟยเหมือนก่อนแล้ว
เฮ้ออออ ห่างกันสักพักก็คงดี แต่ก็แล้วแต่วินเนาะ  :katai1:

ออฟไลน์ RoseBullet

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-2
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #928 เมื่อ19-01-2015 01:01:43 »

แอร๊กกก สมัยเรื่องอินทรีกับพี่ยู ตอนที่อินคบนัทซ้อนอยู่กับคบพี่ยู เราเคยคิดว่าอินใช้วิธีนี้มาเพื่อแก้แค้นให้พี่ยูรักแล้วค่อยทิ้งนะ
แต่พอความจริงเฉลยมา มันกลายเป็นอีกอย่างไปเลย ไม่นึกเลยว่าสุดท้ายอิ(พี่)เฟยมันจะใช้มุกนี้แทน คิดไม่ถึงง่ะ -o-
วางแผนมาตั้งแต่ต้น เลี้ยงเด็กคนนี้มาตั้งแต่กลับมาเจอกันแรกๆ ขอถามหน่อยว่าเราจะเชื่ออะไรเฟยได้อีกไหม
เรายังคิดเลยนะว่า เมื่อก่อนนี้เราชอบอ่านตอนเก่าๆตอนหวานๆระหว่างเฟยกับตี๋มาก อ่านซ้ำไปอ่านซ้ำมาเป็นห้ารอบสิบรอบ
แต่หลังจากที่เรารู้ความจริงว่าทุกอย่างคือเมคทุกอย่างคือความตอแหล มันเป็นแค่แผนแก้แค้นของเฟย
เราจะกลับไปอ่านตอนเหล่านั้นด้วยความรู้สึกอินเหมือนเดิม โดยไม่มีความกังขาว่านั่นเป็นแค่การแสดงของเฟยได้อีกหรือเปล่าไหมนะ
(คือรู้ว่าเฟยไม่ได้เล่นละครตลอดมาทั้งหมดหรอก แต่มันก็พูดยากนะว่าจุดเปลี่ยนที่มีความจริงใจมันอยู่ตรงไหนกันแน่)

มันก็พอเข้าใจว่าเฟยแค้นเพราะสิ่งที่เห็นเมื่อหลายปีก่อน บวกกับที่ไม่รู้ความจริงทั้งหมด แต่ยังไงก็ทั้งแค้นทั้งเศร้าแทนตี๋อยู่ดี
ตั้งแต่สมัยก่อนเฟยก็เจ้าชู้นอกใจเป็นว่าเล่นให้ตี๋ต้องออกโรงออกอิทธิฤทธิ์ตั้งหลายต่อหลายครั้ง แล้วยังมามีคดีล่าสุดนี่อีก
สันดานคือสิ่งที่แก้ยากมากๆเพราะมันฝังรากติดตัวคนเราไปแล้ว เราเป็นอีกคนที่ไม่เชื่อว่าเฟยจะสลัดสันดานเจ้าชู้ได้อย่างปากว่า

ที่เกลียดมากๆตั้งแต่ตอนที่แล้ว คือพอความแตกเรื่องเลี้ยงเด็กไว้ เฟยพูดคำว่า 'ไม่มีอะไร กำลังจะเลิกแล้ว'
อิห่านนน ไม่มีอะไรพ่อออ... อิกำลังจะเลิกแล้วเนี่ยแหละเรียกว่าโคตรมีอะไรเลย แล้วนี่ไปกันถึงขั้นไหนแล้วห๊ะ
เห็นด้วยกับตี๋ คือมันไม่ควรจะมีทางเลือกอื่นๆ ไม่ใช่มาพูดว่าสุดท้ายแล้วคนที่เฟยเลือกคือตี๋ หรือตี๋เป็นที่หนึ่งของเฟย
แต่มันไม่ควรมีตัวเลือกอื่นมาตั้งแต่แรก ไม่ควรมีอันดับสองสามสี่ เพราะนั่นหมายความว่าคุณไม่ใช่หนึ่งเดียวแล้ว
หลังจากนี้ถ้ากลับไปคบกัน ตี๋จะไม่ระแวงจะไม่รู้สึกอะไรเลยเหรอ กับสิ่งที่มันเกิดขึ้นซ้ำๆครั้งแล้วครั้งเล่าแบบนี้

แต่คือก็เข้าใจคนที่เชียร์เฟยให้อภัยเฟยง่ายๆนะ เพราะสมัยเราอ่านเรื่องพี่ยูกับนังน้องอิน (เรียกด้วยความรักปนหมั่นไส้ล้วนๆ)
ตอนที่อินทำผิด คนอ่านก็ด่านางกระจายวายวอด แต่เราเองด้วยความลำเอียงกระเท่เร่และชอบนางมาก
เลยรู้สึกโกรธน้อยกว่าที่ควรจะเป็นกว่าปกติมากอ่ะ (ปกตินี่ด่ากระจายยย)
ส่วนตัวรู้สึกว่าตอนนี้ก็ยังอึมๆอึนๆไม่เคลียร์อ่ะ ยังหน่วง อะไรๆก็ไม่ชัดเจน
ถ้าคนเขียนจะกรุณาเค้าขอให้ช่วยแก้แค้นให้น้องตี๋ด้วย ให้อิ(พี่)เฟยเจ็บมากๆๆๆอีกซักยกได้ไหม
ไม่งั้นรู้สึกไม่อิ่มเอมเต็มอิ่ม เหมือนขาดอะไรไปเลย แงงงง
 :katai4:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 19-01-2015 01:17:18 โดย RoseBullet »

ออฟไลน์ pp4

  • คนที่ 'ชอบ' ไม่ได้แปลว่าคือคนที่ 'ใช่'
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1447
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +75/-6
Re: ♠When the wind blows back ♠ 19 Coming Back Together (19/01/15)
«ตอบ #929 เมื่อ19-01-2015 01:04:30 »

หมดคำพูด เฮ้อ :เฮ้อ:
ตอนนี้ก็สุดแล้วแต่ตี๋ แต่ดูจากลักษณะคงหมดแล้วความเชื่อใจที่มีให้
งอนนานๆ อย่าให้นางได้ใจนัก อยากอ่านพาร์ทเฟย อยากรู้ว่ามันรู้สึกยังไงบ้างที่ทำวินเจ็บทั้งกายทั้งใจขนาดนี้ หึ!

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด