☁เมื่อผมเป็นข่าว‘ฉาว’กับซุปเปอร์สตาร์☁ ตอนพิเศษ3-4-59 P.64
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

โพลล์

คิดเห็นอย่างไรหากมีการรวมเล่ม

ซื้อแน่นอน
71 (42.8%)
ไม่ซื้อ
9 (5.4%)
ขอคิดดูก่อน
86 (51.8%)

จำนวนผู้โหวตทั้งหมด: 166

ผู้เขียน หัวข้อ: ☁เมื่อผมเป็นข่าว‘ฉาว’กับซุปเปอร์สตาร์☁ ตอนพิเศษ3-4-59 P.64  (อ่าน 554353 ครั้ง)

ออฟไลน์ SiHong

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 499
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-2

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2899
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
กล่องอะไรน้ออออออออ
แหวนรึเปล่าๆ รอตอนต่อไปเนาะะะะ

ออฟไลน์ brookzaa

  • Chill out
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1421
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-6
 :z1: อุ๊ย กล่องอะไยเหยอ  :hao6:

ออฟไลน์ inspirer_bear

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2038
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +206/-5
คินเจ้าเล่ห์อ่ะ คึคึ แมวเสร็จแน่ๆเลย

ออฟไลน์ DuenTwinBII

  • ♥ “If you can't explain it simply, you don't understand it well enough.”♡
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +624/-4




ตอนที่๑๒







ผมยัดกล่องยี่ห้อDurex กลับไว้ที่เดิม ก็ว่าอยู่ก่อนกลับมาไอ้ภาคินแวะเซเว่นบอกจะซื้อหมากฝรั่ง คืนนี้ก็คงไม่พ้นต้องนอนห้อง
เดียวกับมันแน่ๆ เพราะบ้านผมไม่ได้มีหลายห้อง ผมจัดห้องลวก ๆ ยัดเสื้อผ้าที่ใส่แล้วลงตะกร้าให้เรียบร้อย ก่อนจะหยิบผ้าขนหนูผืนเล็กมาเช็ดผมแล้วลงไปข้างล่าง เสียงหัวเราะของแม่กับภาคินดังมาแว่วๆ ทำไมมันเข้ากับแม่ผมไวจัง แม่กับไอ้ภาคินอยู่ในครัวกำลังเอาของที่ซื้อมาใส่ตู้เย็น   

“อาบน้ำเสร็จแล้วเหรอ”ภาคินหันมาถามพร้อมรอยยิ้มที่อาจจะดูธรรมดา แต่สำหรับผมแล้ว มันดูไม่น่าไว้ใจเอาซะเลย

“ไม่มีตารึไง”ผมตอบเสียงกวน แม่หันมามองผมด้วยสายตาปรามๆ ผมเลยส่งยิ้มหวานประจบ

“มา เดี๋ยวเมฆช่วยเอง นายไปดูหนังไป เปิดทีวีไว้ไม่ใช่เหรอ”ผมโบกมือไล่ภาคินที่ทำทีเหมือนจะเข้ามาช่วย

“ก็ฉันอยากช่วยนี่”

 “ออกไปทั้งคู่นั่นล่ะ จะเข้ามาเบียดกันทำไม เดี๋ยวแม่ทำเองได้”หลังจากโดนไล่ออกมาผมกับภาคินก็ย้ายทัพมานั่งดูหนังแทน ผมนั่งลงที่โซฟาคนละตัวกับภาคิน มันมองหน้าผมงงๆ ก่อนจะตบที่ข้างๆมัน

“มานั่งตรงนี้สิ”

“อยากนั่งตรงนี้อ่ะ”ผมเปลี่ยนช่องเพราะเปิดเจอหนังที่พี่เพชรเล่นพอดี เบื่อหน้าแปลกๆ ภาคินหัวเราะเบาๆก่อนจะพูด

“ทำไม กลัวเหรอ”ผมเลิกคิ้ว

“จะกลัวอะไร ไม่อยากไปนั่งเบียด”ผมเปลี่ยนช่องไปเรื่อยๆ ที่นั่งข้างตัวของผมยุบลง ภาคินจัดการย้ายตัวเองมานั่งข้างๆผมเรียบร้อยแล้ว

“ครีมอาบน้ำบ้านนี้หอมดีเนอะ”ไม่พูดเปล่า ภาคินยื่นหน้ามาใกล้ๆเพื่อพิสูจน์ ผมผลักหน้ามันออกไปอย่างว่องไว กลัวแม่จะเอ๋ออกมาเจอเข้า ผมหันไปถลึงตาใส่มัน

“ทำอะไร เดี๋ยวแม่ก็เห็นหรอก”ผมกลัวแม่จะช็อค

“แค่หยอกเล่นเองน่า ทำเป็นดุไปได้”มันกลับไปนั่งที่เดิมรอยยิ้มกวนยังคงประดับอยู่บนใบหน้า สนุกมากล่ะสินะ

“คินนอนห้องเดียวกับเมฆได้ไหม บ้านเรามีแค่สองห้อง เดี๋ยวจะให้เมฆเอาฟูกกับผ้าห่มมาปูให้”

“ไม่ต้องลำบากหรอกครับ แค่คืนเดียวเอง ผมนอนเตียงเดียวกับเมฆก็ได้”ภาคินเอ่ยเสียงนุ่มก่อนจะหันมาทางผม แม่ก็หันมามองผมด้วย

“เมฆล่ะว่าไง”

“เตียงเล็กนะ นอนก็เบียดกันเปล่าๆ”

“ไม่เห็นเป็นไร เบียดกันอบอุ่นดีออก”ผมเห็นแม่ทำหน้าแปลกๆ 

“ถ้ายังไงพวกหนูก็ตัดสินใจกันเอาเองแล้วกันนะ แม่ว่าจะขึ้นไปนอนแล้ว”แล้วแม่ก็ปลีกตัวออกไปปล่อยให้ผมอยู่กับภาคินสองคนอีกครั้ง ผมกลับมาสนใจทีวีตรงหน้า รู้สึกว่าคนที่นั่งอยู่ที่โซฟาอีกตัวกำลังจ้องตัวเองอยู่ ผมล่ะเสียวหลังคอแปลกๆ รู้สึกวางตัวไม่ถูก มือไม้มันเกะกะไปหมด รู้สึกเหมือนตัวเองกำลังโดนสะแกนอย่างละเอียด ผมขยับตัวอยู่บนโซฟาก่อนจะหันกลับไปสู้หน้าภาคินอีกครั้ง

“มองอะไร”ผมถลึงตาใส่มันอีกรอบ ลองให้มีคนมานั่งจ้องด้วยสายตาเชื่อมๆที่เหมือนจะโดนกินไปทั้งตัวแบบนี้บ้างสิ

“เปล่านี่”มันทำหน้าไม่รู้ไม่ชี้ได้กวนอวัยวะเบื้องล่างมากๆ ผมเบนสายตากลับมามองจอทีวีอีกรอบ พร้อมกดเร่งเสียงทีวี เสียงหัวเราะของตัวร้ายแผดเสียงออกมา ราวกับกำลังหัวเราะเยาะผม

“คืนนี้รบกวนด้วยนะ”มันเปลี่ยนเรื่อง ผมเหลือบสายตามองภาคินที่ดูเหมือนกำลังสนุกที่ได้แกล้งผมแบบนี้ สมองของผมกำลังประมวลผลอย่างหนักเพื่อคิดหาคำตอบ แต่ก็ทำได้แค่ส่งเสียงอึกอักกลับไป อยากจะหนีขึ้นไปบนห้องแต่ก็คงเข้าทางภาคินมันอีก   

“ไม่ง่วงเหรอ”นั่นไง

“ยัง จะดูหนัง”

“จบแล้ว”มันชี้ไปที่จอทีวีที่มีเครดิตชื่อขึ้น ผมกดเปลี่ยนช่อง

“ท่าทางนายดูแปลกๆนะ”มันทำเสียงเป็นห่วง แต่ยังคงยิ้มกว้าง

“ก็ เปล่านี่”ผมยักไหล่

“กลัวฉันเหรอ”มันถามเสียงนุ่มๆ

“เปล่า”สงสัยผมรีบตอบมากไปหน่อย มันก็เลยยกยิ้มขึ้นมาอีก

“ถ้าไม่กลัว ทำไมไม่ขึ้นไปบนห้องซักทีล่ะ แมว“

“ก็…”

“ฉันไม่กินนายหรอก ถ้านายไม่เต็มใจ”อยู่ๆมันก็พูดขึ้นมา ฉันก็ว่างั้น แต่คนอย่างภาคินคงมีวิธีทำให้ผมเคลิ้มได้แน่ๆอยู่แล้ว

“ฉันขึ้นไปก่อนนะ ถ้าง่วงก็ตามมา”มันตบบ่าผมเบาๆ ก่อนจะลุกขึ้นบิดตัวสองสามที ก่อนจะเดินขึ้นไปบนห้อง ทิ้งให้ผมนั่งอยู่คนเดียว เอาจริงๆ ผมก็กลัวมันนะ ผมบอกไม่ถูกว่ากลัวอะไรกันแน่ ที่ผ่านมาผมไม่เคยมีแฟนที่คบเป็นตัวเป็นตนเลยสักครั้ง เพราะผมกลัวเพื่อนหรือคนอื่นๆจะรู้ เลยได้แต่หลบๆซ่อนๆ และก็มักจะถอยตัวเองออกมาก่อนทุกครั้ง แต่ผมก็ไม่ได้ใสซื่อขนาดนั้น ผมเคยมีความสัมพันธ์แบบ One night stand มาก่อนเพราะความคึกคะนอง แต่นั่นมันก็เกิดขึ้นมานานแล้ว หรือผมกลัวตัวเองจะถลำลึกไปกับมันมากกว่านี้ หรือกลัวโดนหลอกฟัน มาขนาดนี้แล้วยังจะต้องกลัวอะไรอีก คิดมากแบบนี้ไม่สมกับเป็นตัวเองเลยนะ ผมเลิกคิดฟุ้งซ่าน ปิดทีวี ก่อนจะขึ้นไปบนห้อง

ได้ยินเสียงสายน้ำไหลอยู่ในห้องน้ำ ผมนั่งลงที่เก้าอี้พลางหยิบหนังสือการ์ตูนมาอ่านเพื่อหาอะไรทำ เสื้อคลุมของมันยังวางพาดอยู่ที่เดิม ภาคินอาบน้ำนานมากๆ ไม่รู้ว่ามันทำอะไร รึมัวแต่ขัดผิว ทาครีมหน้าใสแบบที่มันชอบทำ เสียงประตูเปิดออก ก่อนที่ร่างสูงจะโผล่ออกมามีเพียงแค่ผ้าขนหนูผืนเดียวปกปิดร่างกายท่อนล่างไว้ หยดน้ำเกาะพราวทั่วผิวขาว

“นึกว่าจะอยู่ด้านล่างนานกว่านี้ซะอีก”ภาคินเดินมาคว้าผ้าขนหนูผืนเล็กที่พาดลำคอผมไป กลิ่นครีมอาบน้ำที่ผมใช้ประจำลอยอวลอยู่ใกล้ ๆ ผมก็ใช้กลิ่นเดิมมาตั้งนาน ไม่ยักรู้ว่ากลิ่นมันหอมขนาดนี้

“ก็ไม่มีอะไรดู”ผมเบนสายตามาที่หนังสือแทนผิวขาวๆของมัน

“ขอยืมเสื้อใส่หน่อยนะ”มันเดินวนกลับไปที่ตู้เสื้อผ้า พร้อมกับค้นๆเสื้อกับกางเกงที่มันน่าจะใส่ได้

“หมอนอยู่ในตู้ล่าง”ผมบอกก่อนจะกระโดดมานอนบนเตียง ดึงผ้าห่มมาคลุมตัว

“อากาศออกจะร้อน”ภาคินพึมพำหยิบหมอนมาวางข้างๆ ผม เตียงยวบลง มันเอนหลังพิงหัวเตียงก่อนจะหยิบตุ๊กตาแมวมาบีบเล่น

“ยังไม่นอนเหรอ”ผมถามทั้งๆที่ยังหลับตาอยู่ ผมไม่น่าไปเห็นกล่องนั่นเลย ไม่รู้มาก่อนจะยังดีกว่า   

“น่าจะเอาไปไว้ที่คอนโดฉันนะ มันจะได้อยู่ด้วยกัน”เสียงมันยังคงดังอยู่ข้างตัว ผมต้องลืมตาขึ้นมาอีกครั้ง เห็นมันเอาหน้าแนบกับเจ้าตุ๊กตานั่นอยู่

“หือ ฉันก็อยากเก็บไว้เหมือนกันนี่”ผมกับมันมองหน้ากันอยู่ครู่นึง บรรยากาศดูขัดเขินแปลกๆ ผมรู้ว่ามันคิดอะไรอยู่ ก็หน้าตามันฟ้องซะขนาดนั้น

“ก็เอาไว้ไปดูที่ห้องฉันไง อีกหน่อยนายก็ต้องแวะไปบ่อยๆ”ผมมองหน้ามัน ภาคินยักคิ้วให้

“ไม่นอนเหรอ?”ผมถามอีกครั้งนึงพยายามจะกลั้นยิ้ม  ภาคินกวาดสายตาสำรวจไปรอบๆห้องเหมือนกำลังหาเรื่องหยิบยกขึ้นมา

“เมฆ”มันก้มตัวมาใกล้ๆผม จนได้กลิ่นครีมอาบน้ำลอยแตะจมูก

“ว่าไง”

“ฉันเห็นนายทำท่าทางแปลกๆตั้งแต่ลงมาจากห้อง ก็เลยคิดว่า…นายคงรู้แล้วว่าฉันซื้ออะไรมา”ภาคินยังคงจ้องตาผมไม่ห่าง

“ก็…ใช่”ผมแย่งตุ๊กตามาจากมันเพื่อเอามาเล่นแก้อาการเขินที่ต้องเกิดขึ้นแน่ๆ

“นายกลัวที่จะผูกมัดกับฉันเหรอ”มันถามตรงๆ จนผมแปลกใจ

“ก็…เปล่า มาถึงขนาดนี้แล้ว จะกลัวทำไม”ผมไม่ได้กลัวเรื่องผูกมัด ไม่งั้นคงถอยตัวเองออกมาจากมันตั้งนานแล้ว

“แล้วนายกังวลอะไร”มันขยับตัวมานั่งพร้อมกับกอดอกมองผมเหมือนกำลังสอบสวนผู้ต้องสงสัย ผมบีบหน้าตุ๊กตาในมือเล่น

“ไม่รู้เหมือนกัน… อืมมม บางทีฉันอาจจะกลัวโดนนายทิ้งก็ได้”ผมพูดทีเล่นทีจริงก่อนจะชูสองนิ้วแล้วทำมือฉับๆ มันหัวเราะเบาๆ

“ฉันไม่ทิ้งนายหรอก ถึงฉันจะดูเหมือนเป็นคนแบบนั้นก็เถอะ แต่คำพูดลอยๆของฉันก็คงดูไม่น่าเชื่อถือสักเท่าไหร่”มันไหวไหล่

“ขอถามอะไรหน่อยสิ”มันเกลี่ยหลังมือผมอย่างเบามือ ว่าแต่มือมันมาอยู่ตรงนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่

 “ว่ามา”ผมรอฟัง

“นาย เอ่อ เคยมีแฟนมาแล้วใช่ไหม แล้วนาย…”มันดูเหมือนลำบากใจจะพูด คราวนี้ผมหัวเราะออกมาบ้าง ทำตัวไม่สมกับเป็นภาคินเลย

“เคย  แต่ก็คบไม่ยืดหรอก ฉันมักจะเป็นคนที่ถอยออกมาก่อนเอง”

“แล้วตอนนี้ล่ะ นายจะถอยออกมาก่อนไหม”

“ถ้าถอยก็คงถอยออกมานานแล้ว”แล้วตัวผมยังไม่มั่นใจอะไรล่ะ… คำตอบมันก็ชัดเจนอยู่แล้วนี่นา…ผมยังไม่มั่นใจในตัวภาคิน
เต็มร้อย

“ฉันก็พอจะเข้าใจ”ภาคินพูดเบาๆ มันดึงตุ๊กตาออกไปจากมือผม

“นายยังไม่มั่นใจในตัวฉันสินะ  ฉันไม่โทษนายหรอก แต่เดี๋ยวนายก็จะเห็นเอง”ใช่ หลังจากนี้ มันจะยังเหมือนเดิมไหม ก็คงต้องให้เวลาเป็นเครื่องพิสูจน์

“นอนเถอะ”ร่างสูงจะลุกไปปิดไฟ ห้องตกอยู่ในความมืด เตียงยวบลงอีกครั้งเมื่อภาคินขยับเข้ามานอนใกล้ๆ ผม

“บอกแล้วว่าเตียงแคบ”ผมพึมพำกับตัวเอง

“ฉันก็บอกแล้วว่าไม่เป็นไร”เสียงมันดังอยู่ข้างใบหูนี่เอง ผมอยากพลิกตัวนอนหันหลังให้มัน แต่ก็รู้สึกแปลกๆ เลยพลิกตัวหันกลับมาอีกข้าง พบกับใบหน้าหล่อๆของภาคินในระยะประชิด จะเปลี่ยนมานอนหงายก็ไม่ทันแล้ว เพราะขายาวๆของภาคินยกมาก่ายทับขาผมไว้เรียบร้อย

“ไม่ให้หนีหรอก คืนนี้ฉันจะยังไม่กินนายหรอก  ถึงจะอยากก็เถอะนะ แต่ฉันจะรอให้นายสบายใจมากกว่านี้ดีกว่า ไว้กินทีหลังก็ไม่เสียหาย”ถึงแม้ห้องจะมืด ผมก็ยังเห็นนัยน์ตามีเสน่ห์คู่นั้นพราวระยับ ภาคินเอื้อมมาลูบเส้นผมอย่างแผ่วเบาจนผมเริ่มจะเคลิ้มหลับ 

“ขอบคุณ”ผมกระซิบบอกเบาๆ สำหรับเรื่องอะไรนั้นคงไม่ต้องบอก

“เมฆ…”

“หือ…?”ผมปรือตามามอง

“แค่บอกไว้ก่อนกันนายคิดมาก ฉันไม่ติดใจเรื่องซิงหรือไม่ซิงหรอกนะ”ผมหลุดหัวเราะออกมา

“อืม…ฝันดีนะ ภาคิน”

“ฝันดี เมฆ”

ปรากฏว่าผมตื่นสายแบบที่ไม่เคยเป็นมาก่อน สงสัยจะมีคนกล่อมให้นอนล่ะมั้ง   ผมแสงแดดลอดผ่านลอยแยกของผ้าม่านเข้ามา  ผมพลิกตัวไปอีกข้างเผื่อดูนาฬิกา

เก้าโมงกว่า

แม่คงออกไปเปิดร้านแล้วชัวร์ แล้วภาคินล่ะ…มันกลับไปแล้วเหรอ แล้วผมก็ได้คำตอบเมื่อได้ยินเสียงคุยโฉ่งเฉ่งมาจากด้านล่าง แล้วนั่น…เสียงไอ้เชษ? ไม่ผิดแน่ เสียงหัวเราะบ้าๆแบบนั้นต้องเป็นไอ้บอร์ท พวกมันมาบ้านผมทำไม  ผมรีบเด้งตัวออกจากเตียง กระโดดไปเปิดม่านเพื่อส่องดูว่ามีรถของพวกมันรึเปล่า แล้วก็เดาไม่ผิด  พวกมันมาหาผมทำไมวะ

ผมรีบอาบน้ำ แต่ก็ต้องหยุดชะงักกึกเมื่อเห็นลอยคิสมาร์คที่เด่นชัดอยู่ตรงต้นคอ เฮ้ย ไอ้ภาคินมันมาแอบกัดไว้ตั้งแต่เมื่อไหร่เนี่ย ผมไม่มีเวลามาคิดมาก รีบแต่งตัวแล้วลงไปข้างล่างเจอเพื่อนซี้นั่งหน้าสลอนอยู่กับไอ้ภาคิน มันกำลังคุยอยู่กับไอ้เจน   

“มอนิ่ง เมฆ”แต่พอเห็นผมมันก็ส่งเสียงทักอย่างอารมณ์ดี ไอ้เชษกับไอ้เจนทำสีหน้าเหยเกแบบไม่ทราบสาเหตุ ผมกลอกตาไปที่ไอ้บอร์ทและสีหน้าของมันก็ตรงกับที่ผมคิดภาพไว้พอดี

“ตื่นสายจังนะ คุณชาย”ไอ้บอร์ทส่งเสียงทักทันทีที่เห็นหน้าผม มันดูลั้นลา ชื่นมื่น ดูล้นๆแบบที่มันชอบทำเวลามีเรื่องให้ล้อผม ผมแปลกใจไม่น้อยที่เห็นไอ้เจน มันยักคิ้วมาให้ผม

 “พวกกูกะว่าจะแวะมาหามึงน่ะ ไม่คิดว่ามึงจะอยู่กับ…แฟน”ไอ้เชษพูดก่อนจะยิ้ม

“อ้อ…แล้วแวะมาทำไมวะ”

“แหม เดี๋ยวนี้ต้องมีเหตุผลด้วยเหรอวะ ใช่ซี้ กูมันก็แค่เพื่อนนี่”ไอ้บอร์ทเอ่ยด้วยน้ำเสียงน้อยใจแบบเสแสร้งสุดๆ

“ฉันทำข้าวผัดอเมริกันไว้ อยู่ในกระทะ”ภาคินพยักเพยิดไปทางห้องครัว มันจะพูดให้ผมโดนล้อทำไมเนี่ย ผมรีบหลบฉากเข้าไปในห้องครัว เพราะไม่อยากเจอสายตาที่เต็มไปด้วยคำถามของพวกมัน แต่ก็หลบมาได้ไม่นานเพราะไอ้เชษมันโผล่เข้ามาแล้ว

“หลบหน้าหลบตาเหมือนคนทำความผิดเลยนะ”ผมเห็นสายตามันเหลือบมามองที่ต้นคอของผมที่แสร้งทำเป็นเกาคอ

“จะว่าไปมันก็ดูแลมึงดีเหมือนกัน ใช้ได้ๆ กูให้ผ่าน”มันนั่งลงตรงข้ามผมแล้วมองอย่างพิจารณา

“แล้วนี่มึง…เสร็จมันแล้วใช่ไหมวะ”ข้าวผัดแทบติดคอผมแหน่ะ

“อะไร อย่างกูไม่โดนงาบง่ายๆหรอกเว้ย”

“จ้าๆ เชื่อก็ได้”

“เออ แล้วไอ้ปอยไปไหนวะ ไม่เห็นมาด้วยเลย”

“มันป่วย พวกกูเพิ่งไปหามันกลับมาเนี่ยแหละ”ไอ้ปอยเนี่ยนะ มันเป็นพวกเจ็บป่วยยากจะตาย

“ไม่ชวนกู”ผมทำหน้าบึ้ง

“โธ่ ไอ้เมฆ มึงเปิดโทรศัพท์รึเปล่าเหอะ กูโทรหามึงตั้งแต่เมื่อวานล่ะ มัวแต่สุงสิงจู๋จี๋กับไอ้ภาคินล่ะสิ”

“เอ้าเหรอ…แล้วมันเป็นอะไรมากไหมวะ”

“แค่หัวแตกแล้วก็หน้าช้ำนิดหน่อย”หืม หัวแตก มันป่วยแบบไหนวะ ไอ้เชษหัวเราะเมื่อเห็นสีหน้าแมวงงของผม

“มันทะเลาะกับแบร์ เลิกกันไปแล้ว”แค่อยู่กับไอ้ภาคินทั้งวัน ผมตกข่าวขนาดนี้เลยเหรอเนี่ย

“กูว่าแล้ว อย่างไอ้ปอยมันจะคบใครได้นาน”

“แต่กูว่าแปลกๆว่ะ”ไอ้เชษย่นหน้าเอามือลูคางเหมือนกำลังคิดอะไรบางอย่าง

“แปลกไงวะ”หวังว่ามันคงไม่ได้ระแคะระคายอะไรหรอกนะ

“ก็ไอ้เจนอ่ะดิ มันอยู่ในเหตุการณ์ด้วย แถมมันสองคนก็ยังทำท่าทางแปลกๆใส่กัน กูว่าต้องมีเงื่อนงำ”

“มึงคิดมากไปเองรึเปล่า ไอ้เชษ มันจะมีเงื่อนงำอะไรได้”ผมเขี่ยข้าวในจานไปมา เอาแล้วไง ไอ้เชษเริ่มจับสังเกตได้แล้ว

“ไม่รู้ แต่เฮียจอร์นเขากระซิบมาบอกกูเว้ยว่าไอ้เจนเนี่ย…”มันกระดิกนิ้วให้ผมเข้าไปใกล้ๆมัน ผมยื่นหูไปใกล้ๆ อย่างลุ้นระทึก

“ทำไมวะ”

“ไอ้เจนมันชอบไอ้ปอย”

“ฮะ!?”ผมทั้งงงทั้งตกใจ เฮียจอร์นมันรู้ได้ไง แต่ก็นะ เป็นพี่ไอ้เจนนี่นา

“เป็นไปไม่ได้หรอกใช่ไหมวะ ถึงมันสองคนจะเคยซี้กันก็เถอะ แต่มันคงไม่กินกันเองหรอกว่ะ ไม่น่าเป็นไปได้ เฮียจอร์นนี่ก็…เดาไปมั่ว”ไอ้เชษหัวเราะเหมือนขำกับความคิดของเฮียจอร์น

“กูก็ว่างั้น”ผมหัวเราะแหะๆตามน้ำไปเรื่องของมันสองคนก็จัดการกันเองก็แล้วกัน

“เมฆ”น้ำเสียงหงุดหงิดบวกกับหน้าบึ้งตึงของภาคินโผล่มาที่กรอบประตู

“ว่าไง ไอ้พวกนั้นจะกลับแล้วเหรอ”ผมหันไปถามมัน แปลกใจเล็กน้อยกับสีหน้าบูดๆ ไอ้เชษมองผมสลับกับภาคิน

“อืม เห็นบอกว่างั้น”ภาคินมองไอ้เชษเหมือนจะไล่ด้วยด้วยสายตา

“เออ ไงเดี๋ยวเจอกัน กูก็จะกลับล่ะ แถวนี้เจ้าที่ดุ”มันโน้มตัวมากระซิบประโยคสุดท้ายเบาๆ ผมย่นคิ้วกับคำพูดของมัน แต่ก็เหลือบไปเห็นสายตาของภาคินพอดีเข้า ทำไมมันต้องมองผมด้วยสายตาแบบนั้นด้วยวะ นั่นมันเพื่อนผมนะเฮ้ย

หลังจากที่ไอ้พวกนั้นกลับไปแล้ว ไอ้ภาคินก็ยังไม่มีแพลนว่าจะกลับไปคอนโดมันแต่อย่างใด

“ไม่ต้องเข้าบริษัทเหรอ”ผมถามเมื่อเห็นมันนอนเอกเขนกอยู่บนโซฟาแคบๆ ขายาวๆของมันพาดอยู่บนพนักโซฟา ผมยืนพิงมองมันใกล้ๆ มันเงยหน้าจากนิตยสารซุบซิบมามองผม

“ไล่?”

“ไม่ได้ไล่ แค่ถาม จะตอบไม่ตอบ”

“ช่วงนี้เป็นช่วงพักผ่อนของฉันน่ะ มะรืนนี้ก็ต้องไปร่วมงาน Sport starsแล้ว อย่างนายคงไม่อยากไปออกงานหรอก ใช่ไหม”

“อืม…ฉันขี้เกียจฟังคำนินทาแล้ว”

“เหนื่อยแล้วเหรอ”ภาคินดันตัวขึ้นมานั่งขัดสมาธิ ก่อนจะเอาคางเกยกับโซฟา

“ก็มีบ้าง ฉันไม่ใช่พ่อพระนี่”

“ยังไม่เบื่อใช่ไหม”ผมเลิกคิ้วมองภาคิน ไม่รู้มันถามถึงเรื่องที่โดนนินทาหรือถามถึงตัวมัน

“ยังหรอกน่า แล้วนี่ไม่ฟิตร่างกายเหรอ แข่งกีฬาทั้งที เดี๋ยวก็หอบแฮ่กต่อหน้าแฟนคลับหรอก”ภาคินยกยิ้มเจ้าเล่ห์

“ไว้ค่อยออกทีหลัง”ผมพลานนึกไปถึงกล่องส้มๆในเสื้อคลุมของภาคิน

“นั่นแน่… ทำหน้าแบบนี้ คิดอะไรหื่นๆอยู่ล่ะสิ”

“เปล่าสักหน่อย เอ้อ มีเพื่อนฉันอยากได้ลายเซ็นนายด้วยนะ”ผมหยิบเอาอัลบั้มเพลงของภาคินออกมาจากกระเป๋าเป้ที่วางทิ้งอยู่
บนโต๊ะส่งให้ภาคิน มันเซ็นให้แบบอลังการงานสร้าง 

“เพื่อนนายคนไหน ใช่ที่มาวันนี้หรือเปล่า”ผมพ่นลมหายใจออกมา

“นี่พูดให้ขำใช่ไหม หนังหน้าแบบพวกนั้นเนี่ยนะจะเป็นแฟนคลับนาย”ภาคินหัวเราะในลำคอ

“แล้วเพื่อนคนไหน”

“พูดไปนายก็ไม่รู้จักหรอก”ขนาดผมยังไม่ค่อยได้คุยด้วยสักเท่าไหร่เลย วันนี้ทั้งวันไอ้ภาคินมันก็เอาแต่ขลุกอยู่กับผมด้วยเหตุผลที่ว่ามันอยากมีวันพักผ่อนแบบสบายๆ มันไม่ค่อยจะอยู่นิ่งสักเท่าไหร่ ผมหายเข้าไปในครัวพักเดียว ออกมาอีกทีมันก็ออกไปยืนรดน้ำต้นไม้อยู่หน้าบ้านซะแล้วแถมยังใส่แว่นดำอีก ป้าข้างบ้านมองตาแทบถลนแหน่ะ




งานSport stars เรียกได้ว่าเป็นงานที่รวบรวมคนหล่อคนสวย เหล่าคนดังที่บางคนผมก็ไม่เคยแม้แต่เห็นหน้า ไอ้พวกเพื่อนตัวดีทั้งหลายต่างก็อ้างว่าติดงาน ติดนัดพร้อมเพรียงกัน ผมนั่งตัวลีบอยู่ที่สะแตนเชียร์ที่เห็นสนามชัดที่สุด ตรงข้ามกับบสะแตนที่ผมนั่งเป็นฝั่งของแฟนคลับภาคิน ผมไม่อยากไปนั่งร่วมวงด้วยให้รำคาญหูเปล่า ๆเลยแอบมานั่งตรงนี้ ใส่หมวกสีน้ำเงิน เสื้อสีเหลืองที่ภาคิมันบอกให้ผมใส่

มันจะได้สังเกตผมได้ แต่คนก็ตั้งเยอะแยะ มันคงมองไม่เห็นผมหรอกมั้ง ยกเว้นแต่มันจะกินผักบุ้งมาตั้งแต่เกิด ข้างๆกันนั้นมีเหล่าแฟนคลับสาวๆ รวมตัวกันอย่างเนืองแน่นพร้อมกับป้ายเชียร์ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองหลุดมาอยู่ในงานคอนเสิร์ต เหมือนมานั่งอยู่ผิดงาน มาแบบตัวคนเดียว

ผมสอดส่องสายตามองไปรอบๆ ดารานักร้องบางคนเดินออกมาทักทายแฟนคลับอย่างเป็นกันเอง ผมเห็นน้ำเพชรแวบๆด้วย มันเดินผ่านไปผ่านมาแจกลายเซ็นถ่ายรูปกับแฟนๆก่อนเริ่มงานเหมือนกัน และดูเหมือนมันจะจำผมได้เพราะมันโบกมือมาให้ เรียกเสียงกรี๊ดจากแฟนๆกระหึ่ม ส่วนไอ้ภาคินผมยังไม่เห็นแม่แต่เงาหัวมันเลย ทั้งๆที่เป็นคนสั่งให้ผมมาแท้ๆ จนเริ่มงานนั่นล่ะ ภาคินถึงเพิ่งโผล่หน้าหล่อๆมา

ผมเริ่มรู้สึกเหมือนลางร้ายเมื่อเห็นพิธีกรภาคสนามหน้าใสเดินมาแถวๆนี้ แถมจอภาพขนาดใหญ่ก็จับภาพมายังบริเวณที่ผมนั่งอยู่อีก ผมก้มหน้าก้มตาสนใจกับโทรศัพท์ตกรุ่นของตัวเองต่อไป ซื้อหวยไม่ยักจะถูก พิธีกรนั่นเห็นผมแล้วจริงๆด้วย เพราะเจ้าตัวกำลังเดินแหวกแฟนคลับที่ปิดปากอย่างตกใจระคนตื่นเต้น ขึ้นมาบนสะแตนเชียร์

“โอ้โห นึกว่าใคร ที่แท้ก็น้องเมฆแฟนภาคินนี่เอง”มีเสียงโห่ฮิ้วจากกลุ่มแฟนคลับใกล้ๆ และกล้องก็จับภาพมายังหน้าผมชนิดที่ว่าเห็นสิวบนหน้าผากผมแน่นอน ผมได้แค่ยิ้มแห้ง ๆ ตอนนี้ไอ้ภาคินคงจะเห็นผมแล้วล่ะมั้ง 

“ได้ข่าวแว่วมาว่าน้องเมฆเองก็มีรายชื่อเข้าร่วมงานนี่นา ทำไมน้องไม่ร่วมงานล่ะครับ รึว่าไม่ถนัดเล่นกีฬาพวกนี้”พิธีกรจ่อไมค์มาที่ผม

“คือผมถนัดดูมากกว่าน่ะครับ”เลิกถามแล้วปล่อยให้ผมอยู่เงียบๆเถอะ ที่ฝั่งตรงข้ามเป็นสะแตนเชียร์ของแฟนคลับภาคินที่ส่งเสียงเชียร์ผมอยู่

“ช่วยฝากข้อความอะไรถึงภาคินหน่อยสิครับ เผื่อว่าพี่เขาจะมีกำลังใจขึ้นแน่นอน!”

“ผมขอพูดสั้นๆก็แล้วกันนะครับ สู้ๆนะ”ผมตอบสั้นๆ กล้องกับไปจับที่ภาคินมันกำลังยิ้มอยู่ พอรู้ตัวว่ากล้องจับอยู่มันก็ชูสองนิ้ว
เรียกคะแนนจากแฟนๆได้มากโข รวมถึงผมด้วย ภาพตอนนั้นมันดูน่ารักจริงๆ

“ผมมั่นใจว่าวันนี้ภาคินต้องสู้เต็มที่แน่นอน เราไปที่สะแตนข้างๆบ้างดีกว่าครับ”แล้วพิธีกรนั่นก็ไปสัมภาษณ์คู่รักคู่อื่นต่อไป ผมนั่งตัวลีบอยู่ท่ามกลางกลุ่มแฟนคลับ จนผมรู้สึกว่าเริ่มจะโดนรุกรานก็เลยลี้ภัยหนีลงมาดีกว่า





ออฟไลน์ DuenTwinBII

  • ♥ “If you can't explain it simply, you don't understand it well enough.”♡
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 454
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +624/-4



“น้องเมฆคะ!”เจ้าของเสียงเรียกคือพี่แต้วช่างแต่งหน้าประจำตัวภาคินนั่นเอง ผมถอนหายใจอย่างโล่งอกเมื่อได้เจอคนที่รู้จัก ถึงจะเคยเจอแค่ไม่กี่ครั้งก็เถอะ แต่ตอนนี้ผมไม่อยากอยู่กลางดงนี่แล้ว ผมเพ่งสายตาไปกลางสนามเห็นเริ่มเตะบอลกันแล้ว

“สวัสดีครับพี่แต้ว”ผมรีบเดินไปหาอีกฝ่ายที่กวักมือเรียกผมอย่างกระตือรือร้น

“หวัดดีจ้ะ มาเชียร์ภาคินล่ะสิ มานั่งกับพี่ดีกว่า”พี่แต้วรีบพาผมไปยังเต้นท์ที่ติดป้ายว่าสต๊าฟ ผมเดินไปแบบกล้าๆกลัวๆ

“ผมเข้าไปได้แน่นะครับ”

“ไม่ต้องห่วงหรอกค่ะ มีแต่พวกทีมงาน”พี่แต้วกระตุกชายเสื้อให้ผมเข้ามา มีเหล่าบรรดาทีมงานจริงๆด้วย บางคนผมก็เคยเห็น
หน้าค่าตามาบ้างแล้ว

“ทางนี้ค่ะ”พี่แต้วชี้ไปที่เก้าอี้ที่ว่างอยู่สองตัว ผมนั่งลงพร้อมกวาดสายตามองไปรอบ ๆ พี่แต้วกำลังจะนั่งลงข้างๆผม แต่ก็ต้องเบรกเอี๊ยดเมื่อใครบางคนมานั่งแทน ผมชะงักกึกเมื่ออีกฝ่ายหันมายิ้มให้ผม พี่มิวนั่นเอง พี่แต้วทำหน้าไม่ถูก

“อ้าว เมฆ ไม่เจอกันตั้งนาน สบายดีสินะ”พี่แต้วจึงจำต้องหลบฉากออกไปเพราะเห็นเจ๊แกถูกสายตาจ้องมองของผู้จัดการกดดัน

“ผมก็เรื่อยๆแหละครับ”

“พี่ก็กะว่าจะหาเมฆตั้งนานแล้ว แต่ไม่มีเวลาสักที ช่วงนี้งานพี่ยุ่งๆ คินก็เหมือนกัน แต่รายนั้นชอบดื้อทำตัวเหมือนว่าง พี่ล่ะเป็นห่วง เรื่องภาพลักษณ์ของภาคิน”ผมได้แต่คิดอยู่ในใจ ภาพลักษณ์ของภาคินมันยังเหลืออยู่เหรอ

“เหนื่อยหน่อยนะครับ”

“วันก่อนก็ไม่เข้าบริษัท ทั้งๆที่ผู้ใหญ่จะเรียกคุยเรื่องงาน เมฆรู้ไหมว่าภาคินมันไปไหน”ผมเลิกคิ้วน้อยๆ ไม่มีทางที่พี่มิวจะไม่รู้ว่าภาคินอยู่กับผม นี่พี่เขาตั้งใจจะกระแหนะกระแหนผมใช่ไหม

“ผมก็ไม่รู้เหมือนกันครับ”ในเมื่อพี่เขาตีมึนทำไม่รู้ ผมก็จะทำเหมือนกัน พี่มิวมองหน้าผมครู่หนึ่งก่อนจะยิ้ม

 “เอาเถอะ พี่ไม่ได้ต่อต้านเรื่องนี้นะ ไม่ว่าคินจะคบกับใคร พี่ก็ไม่ได้ห้าม …”พี่มิวยังคงดูมีท่าทีสงสัยอยู่ อาจจะยังไม่เชื่อว่าภาคินมันคบกับผมจริง ๆ

“พี่แค่อยากเตือน อย่าเข้าใจผิดล่ะ ตอนแรกพี่แค่คิดว่าคินทำไปเพราะประชด หรือเล่นสนุกไปตามประสา แต่มาถึงตอนนี้ …ก็คบกันยืดดี แต่คินเป็นดาราไม่เหมือนเมฆ เพราะฉะนั้นทำอะไรก็ต้องระวัง พี่อยากให้เมฆช่วยดึงๆคินมันบ้าง พักนี้โชคดีแค่ไหนที่ไม่มีข่าวแย่ๆเกี่ยวกับคินอีก พี่หวังว่าเมฆจะเข้าใจนะ เพราะเมฆเองก็เป็นคนฉลาดน่าจะรู้ว่าอะไรควรทำ อะไรไม่ควร”

“ขอบคุณที่เตือนนะครับ ผมจะจำไว้ก็แล้วกัน”ผมยิ้ม มีเสียงเฮลั่นเมื่อน้ำเพชรยิงประตูได้

“แล้วก็พี่มีเรื่องจะคุยด้วย”คุยด้วยงั้นเหรอ คงไม่พ้นเรื่องแสดงหนัง หรือไม่ก็เรื่องสัญญาของภาคินแน่ๆ ผมมั่นใจว่ามันยังไม่ได้
เข้าไปคุยเรื่องนี้ ผมได้แต่นั่งฟังเงียบๆ

“พี่รู้ว่าเมฆไม่สนใจเข้าวงการ แต่ลองไปคิดดูหน่อยนะ ทางค่ายสนใจอยากดึงเมฆมาร่วมงานด้วย พี่เองก็ลำบากใจ ขัดผู้ใหญ่ไม่
ได้--”

“อ้าว เมฆ เจอกันอีกแล้ว มาเชียร์คินใช่ไหม!”พี่มิวพูดยังไม่ทันจบดี ก็มีคนแทรกพูดเข้ามาก่อน น้ำหอมกลิ่นแอปเปิ้ลลอยฟุ้งเข้ามา เจ้าของน้ำเสียงกระตือรือร้นไม่ใช่ใคร พี่ลูกน้ำนั่นเอง นักร้องสาวอยู่ในชุดกีฬากางเกงขายาว

“พี่คุยกับเมฆอยู่นะ น้ำ อย่าทำตัวเสียมารยาทสิ”น้ำเสียงของอีกฝ่ายแข็งและเจือความไม่พอใจและพูดด้วยเสียงที่ดังขึ้นทำให้ได้ยินไปทั่วเต้นท์ พี่ลูกน้ำยืดตัวขึ้น ผมสังเกตคนรอบข้างสีหน้าไม่ค่อยดีนัก พี่แต้วที่ยืนอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกลทำสีหน้าไม่ถูก 

“งั้นก็ขอโทษด้วยค่ะ พอดีน้ำไม่ทันได้สังเกต เห็นเมฆก็เลยรีบพุ่งเข้ามา แต่ตอนนี้น้ำขอยืมตัวเมฆก่อนนะ สีหน้าเมฆดูไม่ดีเลย เดี๋ยวคนอื่นจะเข้าใจผิด คิดว่าพี่พูดไม่ดีกับเมฆ”อีกฝ่ายโต้กลับด้วยเสียงที่ดังไม่แพ้กัน ผมมองนักร้องสลับกับผู้จัดการไปมา สองคนนี้ไม่กินเส้นกันเหรอเนี่ย

“เมฆมาเถอะ ออกไปสูดอากาศกัน แถวนี้อึดอัด”พี่ลูกน้ำคว้าหมับเข้าที่แขนผมก่อนจะกึ่งดึงกึ่งลากให้ผมเดินออกมา ผมเหลือบมองสีหน้าของพี่มิวที่ดูโกรธเคืองแต่ก็พยายามจะสงวนท่าทีไว้เพราะมีหลายคนมองอยู่ พี่แต้วส่งสายตาขอโทษขอโพยมาให้เมื่อผมเดินผ่าน พี่ลูกน้ำพาผมไปที่อีกเต้นท์ ดูเป็นส่วนตัวมากกว่า อาจจะเพราะเป็นเต้นท์ของดาราชายที่ตอนนี้ลงไปเตะบอลกันหมด ผมนี่เหมือนตุ๊กตาผ้าเลย ถูกลากไปนู่นมานี่ แต่มางานครั้งนี้ก็ถือว่าไม่เสียเปล่า

“เชอะ ยัยป้าอสรพิษ”ผมได้ยินพี่ลูกน้ำพึมพำก่อนจะถอนหายใจเฮือกใหญ่

“ทำแบบนี้ไม่กลัวคนมองไม่ดีเหรอครับ”มีคนอยู่ในเหตุการณ์เยอะเหมือนกัน และอีกฝ่ายก็เป็นผู้ใหญ่กว่าด้วย พี่ลูกน้ำไหวไหล่

“ช่างเถอะ พี่ก็ลืมคิดไป แต่เมฆต้องระวังตัวไว้ล่ะ ยัยป้านี้ร้ายจะตาย อย่าเผลอเชียว ใครๆเขาก็รู้กันทั้งนั้นล่ะ”พี่ลูกน้ำส่ายหัวไปมา แล้วเบ้ปากด้วยท่าทางเหมือนตัวร้ายในละคร 

“ขนาดนั้นเลยเหรอครับ”ผมทำเสียงแปลกใจ ก็คิดอยู่แหละว่าพี่มิวต้องไม่ธรรมดา แต่ดูท่าทีของพี่เขาแล้วผมคงต้องคิดใหม่

“ไม่อยากจะพูด ยัยป้านี่นะได้เป็นผจก.ได้ก็เพราะเฮียเปรมหรอก”อีกฝ่ายพูดใส่อารมณ์ …อืม…ผมครุ่นคิดอยู่เงียบๆ ไม่รู้ว่าจริงเท็จแค่ไหนแต่พี่ลูกน้ำเองก็สนิทกับภาคินมาก่อน ก็น่าจะรู้เรื่องของภาคินแน่ๆ

“อย่าหาว่าพี่พูดแรงเลยนะ แต่ป้าเขาเนี่ยเสแสร้งทำเป็นคบกับคินก็เพื่อผลประโยชน์ เมฆคงเคยได้ยินข่าวเมาท์ใช่ไหมว่าสองคนนี้เคยคบกัน แต่ใครจะรู้ว่าป้ามิวน่ะ แค่อยากให้คินมาเป็นเด็กในสังกัดเฮียเปรม ไม่รู้เข้าหน้าคินติดได้ไง หลังจากทำเรื่องไป
แล้ว”ผมมองไปรอบๆเพราะกลัวใครมาได้ยินเข้า จะเป็นเรื่องจริงหรือไม่ก็ตามแต่ถ้าแพร่ออกไปคงไม่ดีแน่

“เบาๆหน่อยครับ เดี๋ยวใครมาได้ยินเข้า มันจะดูไม่ดีเอานะ”

“โทษทีสงสัยพี่ลืมตัว เจอหน้าทีไรต้องปรี๊ดแตกทุกที ถือว่าไม่ได้ยินที่พี่พูดก็แล้วกันเนอะ”

“จะพยายามครับ”ผมความจำดีด้วยสิ

“โอ๊ย คุณน้อง ไปทำเรื่องอีกแล้วเหรอคะ พี่ไม่อยู่แป๊บเดียวก็สร้างเรื่องเลยนะ”คนที่คาดว่าเป็น ผจกส่วนตัวของพี่ลูกน้ำกระวีกระวาดเข้ามาด้วยสีหน้ายุ่งๆ

“ช่วยไม่ได้ พี่นิ่มอยากหนีน้ำไปเมาท์เองนี่”

“แล้วนี่มาอยู่เต้นท์ผู้ชายได้ไงคะ เดี๋ยวก็โดนซุบซิบเสียๆหายๆหรอกค่ะ”คุณพี่นิ่มเหลือบมองมาทางผมแบบไม่สนใจแวบนึง แต่ก็สะบัดหน้ามามองผมอีกครั้งเมื่อพอจะจำหน้าผมได้

“อุ้ย นี่น้องเมฆแฟนภาคินรึเปล่า ไหนๆ ก็เจอกันแล้วไปนั่งเมาท์กับพวกพี่ดีไหมคะ แอบกระซิบนะคะเต้นท์พี่หนุ่มๆแซ่บๆทั้งนั้น”พี่นิ่มกระซิบกับผมด้วยเสียงที่ไม่เบานัก

“อย่าหาเรื่องสิพี่ เดี๋ยวก็โดนภาคินมาเช็คบิลหรอก มันหวงของมันจะตาย มานั่งกับพวกเราก็ได้นะเมฆ หรือว่าจะกลับก่อน”

“ผมกลับก่อนดีกว่าครับ เดี๋ยวจะมีเรื่องยุ่งตามมาอีก ถ้าเจอภาคินฝากบอกมันด้วยนะครับ”

“บอกเองเถอะ มันเดินมานู่นแล้วเห็นไหม”พี่ลูกน้ำพยักเพยิดไปทางสนาม ภาคินโดนเปลี่ยนตัวออก มันมีท่าทีหงุดหงิดไม่รู้เพราะแดดร้อนหรือว่ายิงไม่เข้าสักลูกกันแน่ พี่ลูกน้ำกับผู้จัดการโบกมือลาผมแล้วควงแขนกันออกไป ภาคินเดินเหงื่อไหล หอบแฮ่ก ๆเป็นลูกหมามายังเต้นท์ที่ผมยืนเก้ๆ กังๆอยู่

“จะกลับแล้วเหรอ”มันกระดิกนิ้วให้ผมเดินตามไปตรงที่นั่งมัน มีป้ายชื่อแปะไว้ตรงเก้าอี้ ภาคินดึงชายเสื้อมาเช็ดหน้า

“อืม ก็ว่าจะไปแล้ว ไหนๆนายก็โดนเปลี่ยนตัวแล้วนี่”

“อือ แล้ว…พี่มิวเขาคุยอะไรกับนาย ฉันเห็นตอนอยู่ในสนาม”มันถามด้วยน้ำเสียงเรื่อยๆ แต่ดูสนใจมากกว่าปกติ

“ไม่มีอะไรหรอก ก็บ่นเรื่องนายแล้วก็คุยเรื่องที่อยากดึงตัวฉันไปเล่นหนัง”ภาคินพยักหน้าก่อนจะถอดเสื้อที่เปียกเหงื่อออก เอ้า มาถอดตรงนี้เลยเหรอ ผมมองไปรอบๆอย่างตกใจ ไอ้ภาคินรื้อเอาเสื้ออีกตัวออกมาจากกระเป๋า

“อยากได้เป็นที่ระลึกไหม”มันโยนเสื้อเปียกเหงื่อมาให้ผมที่เบ้หน้าแล้วเบี่ยงตัวหลบแทบไม่ทัน

“สกปรกว่ะ”ผมทำหน้าขยะแขยง ไอ้ภาคินทำตาโตมองผม

“อย่าเวอร์ได้ป่ะ แค่เหงื่อเอง”มันดูจะโกรธแต่ก็ขำก่อนจะพูดต่อ

“ฉันก็ว่าจะกลับแล้วเหมือนกัน รายการต่อไปมีแข่งชักเย่อ”

“ก็อยู่ให้จบงานสิ ออกไปพร้อมฉันมันดูไม่ดี”ผมเริ่มจะนึกถึงคำพูดของพี่มิวแล้วสิ

“ขี้เกียจ เหนื่อยด้วย”มันพิงเก้าอี้เหมือนคนหมดแรง ไม่รู้ว่าเหนื่อยจริงหรือแกล้งสำออยกันแน่

“ก็บอกแล้ว ให้ออกกำลังกาย อยู่ให้จบงานด้วยนะ”ผมทำเสียงเด็ดขาด

“โอเค๊”

“เดี๋ยวจะเชียร์อยู่หน้าจอแล้วกัน บ๊ายบาย”ผมโบกมือลามันที่ทำหน้ายุ่งๆใส่ผมเหมือนมันจะอยากให้ผมอยู่ต่อ แต่ตามใจมากไปก็ไม่ดี แต่ที่รู้ๆวันนี้ผมเก็บข้อมูลอะไรได้เยอะเลยล่ะ



                                     




                                      =======================================




“ปวดหลังชิบ”ไอ้ภาคินบ่นประโยคเดิมมาสองสามรอบแล้ว ผมเงยหน้าจากหนังสือการ์ตูนมามองมันที่นั่งทุบเอวตัวเองด้วยท่าทางที่ไม่ถนัดนัก สายตามันจับจ้องอยู่ที่ผม ผมเขวี้ยงสายตาดุๆไปให้มัน

เหตุผลที่ทำให้ผมรีบบึ่งมาหามันที่คอนโดเพราะมันโทรมาหาผมพร้อมทำเสียงเจ็บปวดบอกว่า ‘ฉันปวดหลังมากเลยเมฆ ไม่รู้ว่าเป็นอะไร สงสัยจะล้มตอนที่แข่งชักเย่อแพ้…’มันทำเสียงโอดครวญได้เหมือนจริงมาก ไอ้ผมก็ลืมไปว่ามันแสดงละครออกจะเก่งนี่นา และพอผมมาถึงมันก็ส่งยิ้มร้ายกาจมาให้ผม ที่หลอกผมได้สำเร็จ

“เมฆ ทายาให้หน่อย”มันเดินหน้ามึนมาหาผมที่นอนอ่านหนังสืออยู่บนพรมข้างๆโซฟา มันถือยานวดหลังกลิ่นแรงมาด้วยจนผมต้องย่นจมูก

“นี่ปวดหลังจริงๆนะ ทาไม่ถึงไง เลยให้ช่วย”มันยื่นหลอดยาให้ก่อนจะหันหลังเปลือยเปล่าขาววิ้งมาให้ผม จะว่าไปมันเป็นคนผิวดีมากๆ ผมบีบยาใส่หลังมัน

“จะให้ทาตรงไหน”

“ตรงนี้”มันชี้มาตรงบริเวณเอว ผมป้ายยาไปจนทั่ว กลิ่นยาฟุ้งไปทั่วห้อง ผมทุบๆตรงที่มันปวด

“เออ ตรงนั้นแหละ”มันทำเสียงพอใจ

“แล้วไปทำอีท่าไหนถึงได้ล้ม”ผมเพิ่งสังเกตว่าหลังมันมีรอยข่วนด้วย เดี๋ยวนะ…มันไปทำอะไรมา ผมตบหลังมันดังเพี๊ยะ จนมันสะดุ้ง

“อะไร แมว”มันทำเสียงหงุดหงิด

“รอยข่วนนี่มาจากไหนอ่ะ”

“อ้อ แฟนคลับทำ”ห้ะ แฟนคลับทำ…อย่าบอกนะว่ามันนอนกับแฟนคลับตัวเอง

“เฮ้ยๆ อย่าคิดอะไรแปลกๆนะ”มันรีบพูดเมื่อเห็นผมเงียบไปนาน

“ก็ตอนเลิกงาน เสื้อเปียกเหงื่อ ฉันเลยถอดเสื้อแล้วทีนี้แฟนคลับที่อยู่ใกล้ ๆก็มารุมไง เลยโดนข่วนมานิดหน่อย”

“อ้อ”ก็พูดไม่เคลียร์

“เห็นแล้วหวั่นไหวไหม ขนาดแฟนคลับฉันยังทนไม่ไหวเลย นายเห็นแล้วเป็นไง”มันหันมาหาผม

“ก็เฉยๆ”

“จริงอ่ะ งั้นถ้าถอดด้านล่างด้วย…”มันหรี่ตาทำท่าเหมือนจะถอดกางเกง

“เฮ้ย พอเลย เลอะเทอะ”ผมถลึงตาใส่มัน ภาคินหัวเราะเสียงดัง

“มีคำถาม คิดให้ดีก่อนตอบ คราวนี้จริงจังนะ อย่าตอบแบบไม่คิดเหมือนคราวที่แล้ว”ภาคินจ้องตาผมตรงๆ สีหน้าขึงขัง

“คืนนี้ค้างกับฉันไหม คิดดีๆนะ คราวนี้ฉันไม่ปล่อยนายไปเหมือนคราวนั้นแน่”อืม…ผมเม้มปาก ความจริงผมก็ไม่ได้กังวลอะไรมากหรอก แต่ภาคินมันก็พิสูจน์แล้วว่ามันรักษาคำพูดที่ว่ามันจะไม่กินผมถ้าผมไม่เต็มใจ

“นับหนึ่งถึงสาม…”

“ก็ได้ ฉันตกลง”ขอเวลาไปเก็บนอก่อนนะครับ






TBC.



========================
เมฆไม่ได้เล่นตัวนะ เเค่คิดมากไปหน่อย
เจอกันตอนหน้านะคะ (หลบรองเท้า) :z6:



ออฟไลน์ yymomo

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 929
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-3
เอาตรงๆคือ ไม่รู้ว่าคินมันหื่น หรือเมฆ เล่นตัว

เพราะเอาตรงๆ คินเหมือนเร่งๆยังไงก็ไม่รู้อ่ะ

จะบอกว่าไม่ชัดเจนก็ไม่เชิงนะ แต่มันรู้สึกไม่น่าเชื่อเท่าที่ควร

 :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1769
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
คินหื่นนะ5555

ถ้าทางไม่น่ารอดนะเมฆ

ออฟไลน์ Eangoey

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 161
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
อราย รอตอนต่อไปคะ :hao6: :hao6:

ออฟไลน์ Newnew

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
รออ่านตอนหน้า หึหึ  :katai3: :katai3:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4607
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3648
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
ค้างคืนด้วยการคราวนี้ภาคินจะสมหวัง
ไหมน้อ~ :hao7:

ออฟไลน์ sosi

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 246
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
คินอย่าทำให้เมฆคิดมากดิ

ออฟไลน์ liza sarin

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2660
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +91/-14
มาต่อด่วนจ้า ค้างมากมาย

ออฟไลน์ -west-

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1501
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1875/-12
    • FACEBOOK PAGE
ภาคินรู้งานน
มีแมวน่ารักๆแบบนี้ไว้ฟัดแล้วใครจะรอไหว ฮบ ๆ รอหน่อยแล้วกันนะ เดี๋ยวแมวก็ยอมแล้ว ฮี่

ออฟไลน์ becrazie

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 744
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1

ออฟไลน์ ice.sp0211

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0

ออฟไลน์ VentoSTAG

  • ไม่รักอย่าทำให้มโนฯ GO AWAY!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 610
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-9
 :laugh: :hao7: เหมียวเมฆหึงแล้ว รอยข่วนไหนที่ตัวเองไม่ได้ทำ ยอมไม่ได้ใช่ไหม  :-[ :hao6:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4523
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
อิป้ามิว น่าตบ ชะมัด

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2564
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
น่ารักเรื่อยๆนะคู่นี้
พี่มิวช่วยไปไกลๆได้ป่ะ อย่ามายุ่งวุ่นวาย ชิ!!!

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ nemesis

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2295
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +181/-3
แอร๊ยอยากอ่านตอนต่อไป

ออฟไลน์ Peung002

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 875
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
 :ling1:   :ling3:  ค้างอย่างแรง 55555
สนุกค่ะ ชวนติดตามชีวิตรักซุปตาร์จริงๆ

ออฟไลน์ mooping-7

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +88/-4
ตอนหน้าเมฆจะยินยอมพร้อมใจแล้วใช่ป่ะ ปูเสื่อรอเลยจ้า

ออฟไลน์ me12inzy

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 463
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-2
อะไรคือเก็บนออออ น้องเมฆคะ5555  :hao7: :hao7:

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย
รอตอนต่อไปจ้าาาาา

รีบๆ มานะ

เราไม่ได้เร่ง รีบมาเด้อ  :katai4: :katai4:

 :katai5: :katai5:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13458
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
ตอนนี้พลาด ตอนหน้าจะรอดไหม

ออฟไลน์ tiew93

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 659
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ kdds

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1510
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
ชอบเมฆนะ ดูเหมือนจะใส แต่ก็กล้าได้กล้าเสีย ไม่คิดมากมโนไปเองด้วย
ต้องแบบนี้ล่ะนะ ถึงจะคบกับซุปตาร์ได้

ออฟไลน์ nicksrisat

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +28/-0
โดนแน่ๆไม่รอดคืนนี้ :hao6:

ออฟไลน์ mukmaoY

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3957
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +142/-7

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด