@@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke ตอน จบ P.30
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke ตอน จบ P.30  (อ่าน 390879 ครั้ง)

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
 
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

*****************************************************************************************
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-05-2017 09:05:57 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #1 เมื่อ17-01-2015 12:10:48 »

@@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke  ภาค บารมี & พิพัฒน์
             หน้าที่ 1.....ตอน เมื่อเราจำใจต้องอยู่ด้วยกัน//ถามเพื่ออะไร//เราไม่ได้เกลียดกัน//อย่าทำให้คนรอบข้างลำบาก//
           หน้าที่ 2.....ตอน งานอดิเรกของพิพัฒน์//เมื่อพิพัฒน์จะไปเที่ยวสถานที่อโคจร//พวกไม่มีความเกรงใจ
                                 ข้างอู่มีกรงกระต่าย//กระต่ายที่หายไป//
           หน้าที่ 3.....ตอน ความห่วงใย//คนรอบข้างของบารมี
           หน้าที่ 4.....ตอน คนที่เข้าใจคนที่ไว้ใจ
           หน้าที่ 5.....ตอน ความทรงจำของบารมี
           หน้าที่ 6.....ตอน อยากอยู่ด้วยกันตลอดไป
           หน้าที่ 7.....ตอน อ้อน
           หน้าที่ 9.....ตอน ไม่เคยลืม
           หน้าที่ 13....ตอน ก่อนจะเข้าใจ//ใกล้ชิดอีกนิด
           หน้าที่ 14....ตอน หิว
           หน้าที่ 15....ตอน ภาคพิเศษ 20 เรื่องของบารมีกับพิพัฒน์//ความสุขเล็ก ๆ
           หน้าที่ 16....ตอน กิน
           หน้าที่ 17....ตอน บารมีก็งอนเป็น
           หน้าที่ 18....ตอน เข้าใจให้ตรงกัน
           หน้าที่ 19....ตอน คำตอบที่ไม่ต้องถาม
           หน้าที่ 20....ตอน ผู้หญิงอย่างปาจรีย์
           หน้าที่ 22....ตอน กลับสู่จุดเริ่มต้น
           หน้าที่ 23....ตอน เหตุการณ์ปกติ
           หน้าที่ 25....ตอน สู้ไม่ได้
           หน้าที่ 26....ตอน วันที่น่ายินดี
           หน้าที่ 29....ตอน ก้าว
           หน้าที่ 30....ตอน จบ
........................................

@@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke  ภาค เต๋อ & ช่างวินัย
           หน้าที่ 6.....ตอน ผมเกลียดช่างนัย//เด็กถูกทิ้ง
         หน้าที่ 7.....ตอน สัญญา
         หน้าที่ 8.....ตอน เข้าใจไม่ตรงกัน//ให้เธอนั้นกลับมาโอบกลับมากอดอีกสักครั้ง//
         หน้าที่ 10....ตอน ไม่ต้องพูดก็เข้าใจ
         หน้าที่ 11....ตอน ตาม
         หน้าที่ 12....ตอน ช่วงเวลาน้อยนิด

❤❤ ❤❤❤ ❤❤ ❤❤❤ ❤❤❤❤❤ ❤❤❤  ❤❤ ❤❤❤ ❤❤❤❤❤ ❤❤❤ 

สารบัญนิยายเรื่องอื่น ๆ






พูดคุยกัน ❤❤ Aoikyosuke Fanpage❤❤
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 27-01-2019 23:26:58 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #2 เมื่อ17-01-2015 12:11:45 »



 @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ (บารมี&พิพัฒน์)  เมื่อ เราจำใจต้องอยู่ด้วยกัน


เสียงถีบประตูบ้านดังปึงปัง  จนพิพัฒน์สะดุ้งตื่นและต้องรีบลุกขึ้นมาจากโซฟาเพื่อเดินไปเปิดประตูบ้านอย่างรวดเร็ว

“อะไรวะ  กดกริ่งก็แล้ว ตะโกนเรียกก็แล้ว โทรมาก็แล้ว มัวทำอะไรอยู่จะนอนกินบ้านกินเมืองหรือไง  นี่ถ้าเป็นโจรมึงโดนปาดคอตายห่าไปแล้วพิพัฒน์”

“ขอโทษครับพอดีผมปิดเสียงโทรศัพท์เอาไว้”

โดนด่าขนาดนี้พิพัฒน์ก็ได้แต่ขอโทษด้วยน้ำเสียงอ่อย ๆ รู้สึกผิดจริง ๆ ที่หลับลึกหลับสนิทจนทำให้คนที่เข้าบ้านไม่ได้ต้องหงุดหงิดโมโหขนาดนี้

และคนที่หิ้วถุงกับข้าวมาสองสามถุงก็สะบัดรองเท้าทิ้งไว้ที่หน้าประตูบ้านก่อนจะเดินเข้ามาและทิ้งกายลงนั่งบนเก้าอี้ในครัว

“เทกับข้าวซิ  หิวจะตายห่าแล้ว”

น้ำเสียงของคนพูดมีแววหงุดหงิดโมโหอย่างเห็นได้ชัด
และพิพัฒน์ก็รีบกระวีกระวาด  หยิบจานชามมาจัดเตรียมและเทอาหารใส่จานให้

“แม่งกว่าจะได้กินรอนานชิบหาย  หลนปูม้านี่ ปามันชอบมาก เสียดายมันไม่อยู่”

“.......................”

พิพัฒน์ถึงกับชะงักมือ  และนิ่งเงียบ ก่อนจะหรุบสายตาลง

“........................”

พิพัฒน์เทกับข้าวใส่จานให้คนที่พูดเรื่องบางอย่างออกไปโดยไม่ทันคิด

และในเวลานี้บารมีเองก็เพิ่งรู้ตัว  ว่าพูดเรื่องที่ไม่ควรพูดเข้าให้แล้ว

ที่จริงเราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน
ไม่ได้เป็นญาติ  ไม่ได้เป็นอะไรกันทั้งนั้น
พิพัฒน์เป็นแค่คนที่เคยอยู่กินกับน้องสาวของบารมี
ไม่ได้แต่งงานกันเป็นเรื่องเป็นราว

แค่เคยอยู่กินด้วยกันจนถึงวันที่ปาจรีย์ได้สามีใหม่เป็นชาวต่างชาติและทิ้งพิพัฒน์ไปในวันที่พิพัฒน์ตกงาน

จะมีเรื่องแย่กว่านี้อีกมั้ย

คนที่เคยอยู่ด้วยกันทิ้งไปมีคนใหม่ที่โคตรดีกว่า  โดยทิ้งภาระคือทาวเฮาส์สามชั้นที่ยังผ่อนไม่หมดเอาไว้ให้

และเป็นพี่ชายของปาจรีย์ที่รับภาระมาช่วยผ่อนต่อให้

ไหน ๆ ก็ผ่อนบ้านแล้ว  จะให้ไปอยู่ที่อื่นมันก็ไม่ใช่เรื่อง
ก็เลยมาอยู่บ้านที่ตัวเองกำลังผ่อนซะเลย

เพราะตกลงกันไม่ได้
พิพัฒน์ก็เลยต้องอยู่ร่วมบ้านกับพี่ชายของคนที่เคยคิดจะใช้ชีวิตด้วยกันไปตลอด  อย่างจำใจ และต้องทำใจให้ได้

“พัฒน์”

“ครับ”

รีโมทในมือถูกกดไปเรื่อยๆและคนที่นั่งกินข้าวอยู่ก็เรียกคนที่เปลี่ยนช่องรายการโทรทัศน์อย่างไร้จุดหมาย

“หางานได้ยัง”

แค่ได้ยินคำพูดนั้น  พิพัฒน์ก็ถึงกับนิ่งอึ้ง และวางรีโมทโทรทัศน์ลง

“ก็เพราะมึงเป็นแบบนี้ไง  ปามันถึงได้ไปมีผัวใหม่  มึงแม่งไม่เคยพยายามอะไรเลยหรือไงชีวิตมึงอ่ะ   มึงไม่ได้อยากอยู่ร่วมบ้านกับกูหรอกพัฒน์  แต่ที่ต้องอยู่ต้องทนก็เพราะมึงเสียดายบ้านเสียดายเงินผ่อนบ้านที่ผ่อนไปแล้ว  นี่กูมาช่วยผ่อนต่อให้ก็ดีขนาดไหนแล้ว”

จะเอาอะไร
บุญคุณเหรอ
หรือว่าอะไร

“ถ้ายังหางานไม่ได้  ไปทำบัญชีที่อู่ให้กูก็จบ”

นั่นไม่ใช่สิ่งที่อยากได้ยินหรอกนะ

“ผมกำลังหางานอยู่  เงินเก็บผมพอมีบ้าง ยังไงก็คงไม่รบกวนพี่ไปตลอด”

อ่อ
หยิ่งว่างั้น
จองหองว่างั้น

“มึงนี่มันงี่เง่ากับเรื่องไม่เป็นเรื่องจริงๆ”

ก็คงอย่างนั้นแหละ ผมยอมรับ

“อิ่มแล้ว”

บอกเพียงแค่นั้น และบารมี ก็ลุกขึ้นเดินมาทิ้งกายลงนั่งข้างๆ คนที่กำลังหยิบหนังสือประกาศรับสมัครงานขึ้นมาและเริ่มใช้ปากกาวงข้อความประกาศรับสมัครงานที่น่าสนใจลงไป

“สมัยนี้เขายังหางานแบบนี้กันอยู่อีกเหรอไม่เปิดอินเตอร์เน็ตหาวะ  จะได้ง่ายขึ้น”

ก็อยากจะทำแบบนั้นอยู่หรอกนะ  แต่มันทำไม่ได้

“คอมพิวเตอร์ผมเสีย”

อ่อ

งั้นเหรอ

“มึงเคยคิดจะเงยหน้ามาพูดกันดี ๆบ้างมั้ยพัฒน์  หรือแค่มองกันแบบผ่าน ๆ ไปๆ มา ๆ แบบนี้ไปเรื่อย ๆ”

แล้วจะให้ทำยังไง
ในเมื่อก็รู้อะไรบางอย่างกันอยู่ในใจลึกๆ แล้วยังจะอยากได้อะไรอีก

“ยังไงก็ขอบใจที่แกะข้าวให้กินทุกวัน  แล้วก็ชงกาแฟให้ตอนเช้า  รวมทั้งรีดผ้าซักผ้าให้ด้วย”

มันก็เป็นหน้าที่ที่ต้องทำไม่ใช่เหรอ
แค่พี่มาช่วยจ่ายค่าผ่อนบ้านให้ มันก็เป็นบุญคุณท่วมหัวผมแล้วมั้ง

“พูดกับมึงนี่ยากเนอะ   ทำไมวะ พูดกับกูสักคำ  ตอบกูมาสักคำ  ดอกพิกุลในปากมึงจะร่วงหรือไง”

บารมีหัวเราะเสียงเบาและพิพัฒน์ก็เงยหน้าขึ้นมามองหน้าของคนที่พูดบางอย่างให้ได้ยิน

“มึงนี่มันเกินไปจริง ๆ   นะพัฒน์  แต่จะว่าไปนะ อยู่ด้วยกันสองต่อสองทุกวันขนาดนี้ ถ้ามึงเป็นผู้หญิงนะ ป่านนี้กูเอาทำเมียไปแล้ว   งานบ้านก็ไม่ขาดตกบกพร่อง  บริการดีชิบหายเสียอย่างเดียวหน้าอย่างกับคนอมทุกข์ เห็นแล้วเซ็ง”

แล้วคนพูดก็ยังหัวเราะไม่หยุด  เหมือนเห็นเป็นเรื่องตลก แต่คนฟังได้แต่นิ่งเงียบและปิดหนังสือประกาศรับสมัครงาน

ลุกขึ้นเดินไปจัดการเก็บกับข้าวและถ้วยจานบนโต๊ะอาหารไปล้างเพราะไม่อยากสนใจฟังคำพูดแย่ ๆ ของคนที่ยังหัวเราะไม่หยุด

เราไม่ได้เป็นอะไรกัน
พิพัฒน์เป็นแค่คนที่เคยใช้ชีวิตอยู่กับน้องสาวของบารมีเท่านั้น

และบารมีก็มารับช่วงภาระค่าผ่อนบ้านที่พิพัฒน์ยังไม่มีปัญญาผ่อนต่อให้

แต่จะช่วยผ่อนเฉย ๆ คงใจดีเกินไป
บารมีเลยมาอยู่บ้านที่ตัวเองช่วยผ่อน   

บารมีไม่ได้รู้จักกับพิพัฒน์มากมาย
รู้แค่ว่า เป็นผู้ชายเงียบ ๆและหน้าตาจืดชืดคนหนึ่ง ก็คงเพราะอย่างนี้ถ้าปาจรีย์จะทิ้งไปก็ไม่ใช่เรื่องแปลก

ตกงานมาครึ่งปีแล้วยังทำเป็นหยิ่งได้อีก

“พรุ่งนี้ไปทำบัญชีที่อู่ให้หน่อย หางานได้เมื่อไหร่ค่อยออก  จะเอาเท่าไหร่ก็ว่ามาแล้วกัน  จ้าง...ไม่ได้ให้ทำฟรี”

สมเพช
สงสาร
เห็นใจ
หรือว่าอะไร

“................”

พิพัฒน์ยังคงไม่ตอบและบารมีก็อาศัยความเงียบนั้นเป็นคำตอบ

“เงียบแสดงว่าได้   ที่อู่คนทำบัญชีคนเก่ามันออกไป  ตอนนี้หาใหม่ไม่ทันหรอก  จะเอาเท่าไหร่ก็ไปนอนคิดแล้วกัน”

บารมีลุกขึ้นและจัดการปิดรายการโทรทัศน์เรียบร้อย
ก้าวขาเดินขึ้นบันไดไปโดยมีสายตาของพิพัฒน์มองตาม

ไม่มีเหตุผลอะไรให้ต้องปฏิเสธอีก
ตกงานมาครึ่งปีและเงินเก็บในบัญชีก็ร่อยหรอจนแทบไม่เหลือ

พิพัฒน์ถอนหายใจออกมายาว ๆอีกครั้งและทำได้แค่ครุ่นคิดกับตัวเองเงียบ ๆ

ชีวิตกู  แม่งทั้งเหี้ย ทั้งดิ่งลงเหว จนแทบไม่เหลือศักดิ์ศรีอะไรอีกแล้ว

ก็คงได้แต่ก้มหน้าก้มตายอมรับ
จนกว่าจะถึงวันที่สามารถยืนด้วยขาของตัวเองได้จริงๆ โดยไม่ต้องพึ่งพา  คนอย่าง “บารมี”


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2015 23:25:34 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #3 เมื่อ17-01-2015 12:13:59 »

 :mc4: โอะโอ เรื่องใหม่ๆ

ออฟไลน์ fangkao

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 664
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-3
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #4 เมื่อ17-01-2015 12:28:51 »

กี๊ดดด  ตาไม่ฝาดใช่ปะ

ออฟไลน์ Themamo

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 40
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #5 เมื่อ17-01-2015 12:31:50 »

เข้ามากรี๊สสสเรื่องใหม่มาต่ออีกนะเอาอีกๆ o13

ออฟไลน์ TanyaPuech

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +530/-23
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #6 เมื่อ17-01-2015 12:39:44 »

ติดตาม

ออฟไลน์ Noostar

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 87
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +9/-0
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #7 เมื่อ17-01-2015 12:44:19 »

สงสารจัง น่าติดตามมากๆ  :katai2-1:

ออฟไลน์ dragon123

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 746
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +105/-2
Re: @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ by aoikyosuke
«ตอบ #8 เมื่อ17-01-2015 12:50:04 »

จะติดตามต่อไปนะคะ  o13 o13

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

 @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ (บารมี&พิพัฒน์)  ตอน ถามเพื่ออะไร

“พี่บัส  ปาก็ไม่ได้อยากจะเลิกกับมันหรอก   ปาก็สงสารมันอยู่  มันเพิ่งตกงาน เงินเก็บก็เหลือไม่เท่าไหร่แล้ว ปาก็รู้ว่ามันหาเงินมาผ่อนบ้านให้ปาอยู่สบาย ๆ   ที่ปามีเงินแต่งตัวสวย ๆ ก็เพราะมัน  ปาก็ยอมรับว่าปาผิด ไอ้พัฒน์มันไม่ได้ผิดอะไร”

บารมีไม่อยากยุ่งวุ่นวายกับชีวิตน้องสาวต่างพ่อมากนัก  แต่ตอนนี้ถึงไม่อยากยุ่งก็ทำไม่ได้  ในเมื่อน้องสาวมาขอความช่วยเหลือถึงที่  ดี ๆ ร้าย ๆ ก็เป็นพี่น้องกัน  แม่สั่งเสียเอาไว้ก่อนตายไม่ว่ายังไงก็ต้องดูแลน้องอย่าปล่อยให้เตลิดไปมากกว่านี้


“แต่คือพี่เข้าใจปาหน่อยเถอะ  ปาไม่ได้รักมันตั้งแต่แรก  ตอนนี้ปาเจอเจอคนที่ปารักจริง ๆ แล้ว  ไอ้พัฒน์มันก็รู้ตั้งนานแล้วแต่มันไม่พูด  พี่คิดดูมันรู้ขนาดนี้ มันก็ยังทำเป็นเฉย  จนปาไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาเลิกกับมันดี  ปาสงสารมัน ปาเลวปายอมรับ  แต่พี่ก็รู้ ถึงทนอยู่กันไปก็ไปกันไม่รอด  นิสัยมันอย่างนั้น แล้วปาเป็นแบบนี้  ปาไม่คิดว่าปาจะอยู่กับมันไปได้ตลอดชีวิต”


ปาจรีย์ยอมรับว่าตัวเองเป็นคนเห็นแก่ตัว แต่ถึงแม้จะเห็นแก่ตัวขนาดไหนก็ไม่สามารทิ้งพิพัฒน์ไปได้โดยไม่รู้สึกอะไร

สงสารพิพัฒน์เกินกว่าจะทำแบบนั้น

“พี่บัสช่วยปาหน่อย  ไอ้พัฒน์มันยอม   ปาบอกมันแล้วว่าพี่บัสจะผ่อนบ้านต่อเอง  ถ้าหมดเมื่อไหร่ปาก็จะให้มัน  ปาสงสารมัน  ดี ๆ ร้าย ๆ มันก็ทำงานส่งปาเรียนจนจบ จะให้ปาถีบหัวส่งตอนที่มันลำบาก ปาก็ทำไม่ลงจริง ๆ”

นี่ขนาดทำไม่ลงนะ

“อีปา  มึงนี่มันเหลือเกินจริง ๆ แล้วไง  มึงบอกไม่ถีบหัวส่ง  แต่ที่ทำอยู่นี่ก็ใช่ทั้งหมดนั่นแหละ  นี่ถ้ามึงไม่ใช่น้องกูนะ  กูด่าเสียคนไปแล้ว”

“พี่บัสก็เลิกด่าปาซะทีเหอะ   ยังไงก็ช่วยปาหน่อยนะพี่  ปาสงสารไอ้พัฒน์มันจริง ๆ ปาเลว ปาก็รู้  แต่จะให้ปาอยู่กับมันไปตลอด ปาก็ทำไม่ได้จริง ๆ”

นี่ไง  เหตุผลของคนเลว ๆ อย่างมึงไงปา

“มึงไม่รักมันแต่มึงก็หลอกให้มันส่งเสียมึงมาได้ตลอด มึงนี่มัน....กูไม่รู้จะพูดอะไรกับมึงแล้วจริงๆ  อีปา”

บารมีรู้สึกหงุดหงิดใจกับสิ่งที่น้องสาวทำ  ถึงไม่อยากยุ่งแต่ก็คงต้องยุ่ง

“นอนที่อู่มันก็ไม่สบายเหมือนนอนที่บ้านหรอกน่าพี่  ไอ้พัฒน์มันไม่มีอะไรหรอก  พี่ช่วยปาหน่อยนะ  นะพี่บัส ปาเป็นน้องพี่นะ พี่จะไม่ช่วยปาเลยเหรอ”

เป็นเรื่องที่กูสมควรช่วยมากเลยนะ

“มึงนี่มัน  อีปา มึงไปไกล ๆ ตีนกูเลยไป”

ไปก็ได้

“ปาไปแน่แหละ  แต่พี่ต้องรับปากก่อนว่าพี่จะช่วยปา นะพี่  ช่วยปาสักครั้งเถอะ”

ก็เพราะโดนขอร้องมาแบบนี้
สุดท้ายชีวิตของบารมีก็เลยต้องมาพัวพันกับอดีตน้องเขยที่แทบจะไม่เคยพูดจากันเลยสักครั้ง และไม่ใช่แค่อาศัยอยู่ร่วมบ้านเดียวกัน
เพราะในเวลานี้  แทบจะเจอหน้ากันตลอด 24 ชั่วโมง

“นี่บัญชีของเดือนก่อน ๆ ดูให้หน่อยเดี๋ยวต้องส่งงบ  แล้วนี่ก็บัญชีเจ้าหนี้กับพวกเช็คลูกค้าที่ค้างของอยู่  เช็คด้วยเลย”

บิลและเอกสารต่าง ๆถูกยกมาวางให้ปึกใหญ่  และพิพัฒน์ที่กำลังคร่ำเคร่งอยู่กับกองเอกสารก็เงยหน้าขึ้นมามองและถอดแว่นสายตาออกวางไว้บนโต๊ะ

“เออพัฒน์  อีปามันติดต่อมามั่งป่ะ”

นั่นไม่ใช่เรื่องที่ควรถามหรอก
แต่คนอย่างบารมีนึกอยากจะถามอะไรก็ถาม ไม่เคยสนใจคนฟังอยู่แล้ว  และพิพัฒน์ก็ได้แต่นิ่งเงียบ

จนป่านนี้แล้วยังจะมาถามอะไรอีก

มันไม่มีอะไรให้ต้องถามอีกแล้วมั้ง

“ไม่ได้ติดต่อ”

ตอบกลับไปด้วยน้ำเสียงราบเรียบและพิพัฒน์ก็หยิบแว่นสายตามาใส่อีกครั้ง เตรียมจัดการกับเอกสารกองใหญ่ที่วางอยู่บนโต๊ะที่ดูแล้วไม่มีทีท่าว่าจะหมดลงง่ายๆ

ได้ฟังแบบนั้นแล้วบารมีก็ได้แต่พยักหน้าตาม  และรีบเปลี่ยนเรื่องคุย

 “กูสั่งผัดกระเพรามากิน  มึงเอาอะไรตอนกลางวันเดี๋ยวสั่งเด็กมันไปซื้อให้”

เรื่องกินน่ะ  มันไม่ใช่ปัญหาหรอก
แต่ปัญหาคือตอนนี้ไม่รู้สึกอยากจะกินอะไรเลยสักนิด

“พี่สั่งเลย ผมไม่เอา”

นี่ไง  ความงี่เง่าของมันเริ่มแล้วไง

“มึงอย่ามาทำเรื่องมากพัฒน์  จะกินอะไรก็รีบ ๆ พูดมา จะได้สั่งเด็กไปซื้อกินทีเดียวเลยจบๆ มึงจะให้มันขี่มอร์เตอร์ไซด์กี่รอบ หัดเกรงใจคนอื่นบ้าง   คนอื่นเขาก็มีงานมีการทำไม่ได้นั่งว่าง ๆ”

แปลว่า ถ้าไม่กินก็คงไม่ได้สินะ

“เหมือนพี่ก็ได้”

เออแค่เนี้ยะ  ก็จบ

“แม่งเรื่องมากชิบหาย  ความเรื่องมากของมึงลด ๆ ลงบ้างพัฒน์  กูเห็นแล้วรำคาญลูกกะตา”

ความอดทนของคนเราอยู่ตรงไหน
แล้ว......ความอดทนของคนเราจะสิ้นสุดที่ตรงไหน

พิพัฒน์ตอบอะไรไม่ได้เลย  ได้แต่นั่งนิ่ง ๆ และถอนหายใจออกมา

บารมีเดินออกไปคุมงานที่อู่แล้วและพิพัฒน์ก็ได้แต่มองผ่านกระจกใสที่มองออกไปข้างนอกก็เห็นว่าในอู่  กำลังยุ่งวุ่นวายกันขนาดไหน

ก้มกลับลงมาจัดการกับกองเอกสารบนโต๊ะแล้วก็ได้แต่ถอนใจ
ทำไมต้องทน
ทำไมต้องอยู่ด้วยกัน
ทำไมต้องทำอะไรที่ไม่อยากทำ

นั่นสิ   ทำไม.........
แต่คิดไปก็เท่านั้น
คนไม่มีความกล้าอย่างพิพัฒน์จะอยู่ในสภาวะจำทนแบบนี้ก็ไม่เห็นแปลก

กลัวการเปลี่ยนแปลง  ก็เลยต้องไหลเรื่อยไปตามกระแส ไม่ชอบแต่ก็ยอมฝืนใจตัวเองได้

รอยยิ้มจาง ๆ ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของพิพัฒน์

ก็สมควร
ไม่เคยมีความมั่นใจในตัวเอง
ไม่เคยมีความกล้าเลยสักนิด  จะโดนคนอื่นโขกสับและใช้งานขนาดไหนมันก็สมควร

ก็เพราะแบบนี้
เป็นคนแบบนี้
ถ้าจะโดนปาจรีย์ทิ้งไปเพราะทนความน่าเบื่อไม่ไหว   มันก็สมควร



TBC.

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3648
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
ดีแระที่ยัยปาทิ้งอ่ะ.ผู้ชายดีดีมีอีกเยอะค่ะ(เกี่ยว?) พัตน์อย่าได้แคร์ค่ะ. :กอด1: :กอด1:

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

 @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ (บารมี&พิพัฒน์)  ตอน เราไม่ได้เกลียดกัน

พิพัฒน์เงยหน้าขึ้นเพราะประตูกระจกถูกเคาะ  เด็กที่ซื้อข้าวให้บ่อย ๆ กำลังชี้ชวนให้เปิดประตูกระจกให้และพิพัฒน์ก็ลุกขึ้นมาเปิดกระจก

“พี่พัฒน์.......เฮียให้เอากล้วยแขกมาให้”

เอามาให้……..??????

รับกล่องกระดาษมาถือเอาไว้  และมองไปที่คนที่กำลังคุมงาน

เอามาให้.......
บารมีบอกให้เอามาให้...........

วางกล่องกระดาษเอาไว้บนโต๊ะ และหยิบกล้วยแขกขึ้นมาหนึ่งชิ้นก่อนจะกัดไปหนึ่งคำและมองไปที่คนที่กำลังสั่งให้เด็กเปิดฝากระโปรงรถขึ้น

พิพัฒน์ทันได้สบตากับบารมีที่มองมาและพยักหน้าให้ก่อนจะหันไปสนใจกับการทำงานของตัวเองต่อ

ทำไมถึงต้องทน
ทำไมถึงยังทำสิ่งที่ตัวเองไม่ชอบมาได้ตั้งนานสองนาน

ก็เพราะว่าไม่มีความกล้าก็เพราะเป็นคนแบบนี้ เลยไม่มีปัญญาจะก้าวไปไหนได้

คิดแล้วก็ได้แต่ถอนหายใจและจัดการกับกองเอกสารไปเงียบๆ โดยมีสายตาของบารมีมองตามและนึกสงสารคนที่ทำหน้าหงอยเหงาได้ทุกวัน

ไอ้พัฒน์มันเฉื่อย  ทำอะไรก็เชื่องช้าไปหมด  คิดอะไรก็คิดนาน  พูดก็ไม่ค่อยพูด  คิดอะไรอยู่ก็ไม่รู้

ที่จริงมันไม่ใช่เรื่องลำบากใจอะไรที่ต้องอยู่ด้วยกัน
ตั้งแต่วันแรกที่ย้ายมาพิพัฒน์ก็เป็นแบบนี้

บางครั้งก็เชื่องช้า
ช้าจนบารมีนึกรำคาญ  แต่ก็ทิ้งเอาไว้ไม่ได้ ไม่ใช่เพราะน้องสาวขอร้อง   แต่เห็นสภาพแล้ว ถึงอยากจะใจดำก็ทำไม่ลง

ปล่อยทิ้งไว้ไม่ได้จริงๆ 
ไม่รู้ว่าทำไม

พิพัฒน์เป็นคนดี  ถึงมันจะเชื่องช้าไปบ้าง  แต่ก็รู้สึกถึงความดีของมัน   อยู่ด้วยกันมาพักใหญ่ทำไมจะไม่รู้

ขนาดหงุดหงิดโมโหใส่ไปวันก่อนมันก็ยังไม่ถือสา  ทั้งที่ก็รู้อยู่ว่าบางทีพัฒน์มันก็คงคิด  แต่มันแค่ไม่พูด

ความเป็นคนดีของมัน  ทำให้มันต้องกลายเป็นแบบนี้

บารมีเดินไปเคาะกระจกออฟฟิศและพิพัฒน์ก็เงยหน้าขึ้นและเดินมาเปิดกระจกให้

“มืด ๆ เดี๋ยวก่อนเข้าบ้าน  เตือนกูหน่อยให้ซื้อขนมถ้วย  เดี๋ยวพรุ่งนี้เช้าจะได้เอาไว้ใส่บาตร  แม่ชอบ“

จะให้เตือนเรื่องเตรียมของใส่บาตรพรุ่งนี้สินะ

“พี่”

“เออ”

“ซื้อไว้ตอนเย็น ใส่บาตรเช้าขนมเป็นกะทิมันจะบูด เอาไว้ไม่ได้”

อ้าวเหรอ

“แล้วจะให้ทำยังไงวะ  ก็แม่กูชอบ เช้า ๆ มันมีขายที่ไหนกันล่ะ  แม่ง”

ทำยังไงเหรอ
ทำยังไง……

“เดี๋ยวพรุ่งนี้ตื่นมาทำให้ตอนเช้าก็ได้  ทำไม่ยากหรอก เคยทำให้ปา”

คนพูด  พูดด้วยความรู้สึกแบบไหนไม่รู้ แต่คนฟังชะงักนิ่งค้างไปชั่วขณะ
บางทีไอ้พัฒน์มันคงทำใจได้แล้ว ไม่งั้นมันคงไม่พูดออกมาได้หน้าตาเฉยขนาดนี้

บารมีไม่อยากจะรื้อฟื้นหรือพูดอะไรให้มากความอีก  พยักหน้ารับ และกลับไปดูงานของตัวเองที่ค้างอยู่
ปล่อยให้พิพัฒน์ทำเอกสารที่ค้างอยู่บนโต๊ะไปคนเดียวเงียบ ๆ

ยิ่งอยู่กับพิพัฒน์นาน ๆ  มันทำให้ชีวิตที่เร่งรีบ และร้อนรนมาตลอดเริ่มช้าลง  ซึ่งมันก็ไม่ใช่เรื่องแย่อะไร
อยู่ด้วยกันมาก ๆ เหมือนชีวิตที่เคยสุดโต่งจนหาความพอดีไม่ได้เริ่มเข้าที่เข้าทางมากขึ้น

ตื่นเช้ามา  มีคนคอยดูแล มันก็ดีไปอย่าง  จะเรื่องชงกาแฟให้  เรื่องซักผ้ารีดผ้าให้  พัฒน์มันก็จัดการให้ทุกอย่าง

มีเมีย  เมียยังไม่ทำให้ขนาดนี้
แต่นี่ไม่ใช่เมีย  ยังทำให้ขนาดนี้ ทำให้หมดทุกอย่างนั่นมันก็ไม่ต่างจากเมียทำให้ผัวหรอกวะ

ขาดก็แค่อย่างเดียว  ที่คนเป็นผัวเมียกันต้องทำ  แต่ไอ้พัฒน์มันยังไม่ได้ทำ………..เรื่อง..........อย่างว่า...........

“.........เหี้ยยยยยยยยยย........ทำไมจังไรขนาดนี้วะ”

บารมีสบถออกมาเสียงดังลั่นและเริ่มรู้สึกว่าไม่ควรคิดเรื่องบ้าๆ แบบนี้  และการสบถแบบนั้นก็ทำให้เด็กที่กำลังเปิดฝากระโปรงรถเพื่อเช็คหม้อน้ำถึงกับสะดุ้งและยกมือไหว้

“ขอโทษครับเฮีย  ผมขอโทษ ผมผิดอะไรเฮียบอกผมเลยครับเฮีย”

อะไรของมึง
มันใช่ที่ไหนล่ะวะ

“ไม่เกี่ยวกับมึง   อมร....มึงทำงานของมึงไปเลยไป  แม่ง จัดการอะไรก็รีบๆ  กูจะออกไปข้างนอกกลับมาไม่เสร็จนะ  กูจัดการมึงแน่  นัดลูกค้าวันนี้นะอย่าให้เสียชื่อกูเด็ดขาด  เข้าใจมั้ย”

ด่าลูกน้องเรียบร้อยและบารมีก็เดินกระฟัดกระเฟียดหัวเสียออกจากอู่ไปแล้วโดยมีสายตาของพิพัฒน์มองตามอย่างไม่เข้าใจ

ไม่เคยรู้อะไรเลย  ไม่เคยรู้ตัวเองสักนิด
พิพัฒน์ไม่เคยรู้ตัว  ว่าตัวเองคือสาเหตุสำคัญของอาการหงุดหงิดโมโหของบารมี


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2015 13:55:46 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ mapreaw

  • เคยคิดว่า "รักแท้มีอยู่จริง"
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 637
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-1
อย่าดูถูกตัวเองสิจ้ะ มีปัญหาปรึกษาพี่บารมีค่ะ เพื่อความสนิทแนบแน่น :haun5:

ออฟไลน์ black sakura

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1701
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +67/-8
กรี๊ดดดดดพี่บัสกะพิพัฒน์อีกคู่จะมาด้วยไหมอ่ะ

ออฟไลน์ MOMAMi_96

  • เรื่อยๆ
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 177
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
พี่บัสแบบ ฟก้้ดาเสวดาเสะะวเเยนิาทด่ไไล มากอ่ะรักเลย :katai2-1:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2015 13:52:21 โดย MOMAMi_96 »

ออฟไลน์ =นีรนาคา=

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2559
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +296/-6
แล่วๆๆ เริ่มคิดแล้วสินะ พี่บัส
จับทำเมียไปเล้ย คึคึ

ออฟไลน์ aa_mm

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1471
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +540/-2

 @@รักเกิดในอู่ซ่อมรถ (บารมี&พิพัฒน์)  ตอน อย่าทำให้คนรอบข้างลำบาก

ก่อนที่พิพัฒน์จะมาทำบัญชีให้ที่อู่ของบารมี  พิพัฒน์ตกงานและดำรงชีวิตด้วยการทำขนมขายพอมีรายได้เป็นเงินเก็บเล็กๆ น้อย ๆแต่ก็ไม่พอจะช่วยผ่อนบ้าน   และบางทีแค่จะใช้จ่ายส่วนตัวยังแทบไม่พอ  สุดท้ายถูกบารมีลากมาทำบัญชีที่อู่ ที่จริงก็คิดว่าแค่มาทำบัญชีที่อู่อย่างเดียว  ช่วยจัดการเอกสารหรืออะไรก็ตามที่พอทำได้  แต่พักหลัง ๆ หน้าที่สำคัญของพิพัฒน์ดูเหมือนจะเพิ่มขึ้นด้วย

เพราะในทุก ๆ วัน พิพัฒน์ต้องเป็นผู้ฟังที่ดีฟังบารมีบ่นทุกเรื่องที่เกิดขึ้นในชีวิต

“มึงคิดดูพัฒน์ นัดแล้วไม่เป็นนัด อะไหล่ก็สั่งมาแล้ว นี่คือยังไงจะต้องให้อู่สำรองจ่ายก่อนเหรอแล้วกูจะเอาเงินที่ไหนมาหมุนมากมาย มันก็จมอยู่แบบนี้ตกลงไม่ต้องให้ลืมตาอ้าปากกันเลยหรือไงวะ..............”

หน้าที่หลักคือพยักหน้าตาม
หน้าที่รองคือ ตั้งแต่เดินเข้าบ้าน ต้องจัดการเตรียมอาหารใส่จานและเตรียมน้ำดื่มให้คนที่เข้าบ้านมาก็บ่นตั้งแต่ออกจากอู่จนถึงบ้าน

“.................”

พิพัฒน์แทบจะไม่ต้องตอบอะไรเลย แค่ทำหน้าที่ของตัวเองให้เสร็จเรียบร้อย   แล้วคนที่ยังบ่นไม่ยอมหยุดจะเดินมากินข้าวเอง

เรากินข้าวพร้อมกันทุกวัน

เมื่อก่อนไม่เคยคิด  แต่เมื่อได้อยู่ด้วยกันนาน ๆ บารมีกลับพบว่าตัวเองเคยชินที่มีพิพัฒน์อยู่ด้วยตลอด
ไม่คิดว่าจะชอบใช้ชีวิตแบบนี้  รู้สึกตัวอีกทีก็ชินแล้วที่มีพิพัฒน์อยู่ใกล้ ๆ

เราอยู่ด้วยกันทุกวัน  ทุกเวลาทุกนาที  ที่พิพัฒน์อยู่ด้วยมันไม่เหมือนเมื่อก่อน ไม่เหมือนเลย

“พัฒน์”

พิพัฒน์เงยหน้าขึ้นมองและบารมีก็ขมวดคิ้วมุ่น

“ปามันโทรมาหาเหรอวันก่อน”

ทำไมมาเรื่องนี้ได้ก็ไม่รู้ แต่พิพัฒน์ก็พยักหน้ารับ

“มึงก็ยังคุยกับอีปาได้เนอะ  ใจกว้างจริงนะมึงเนี่ย  น้องเขยอย่างมึงนี่ไม่ใช่จะหาได้ง่าย ๆ”

พิพัฒน์ไม่ใช่น้องเขยแล้ว   ตอนนี้อยู่ในสถานะอะไรก็ยังไม่รู้
ความเกี่ยวข้องกันก็ไม่มี   แล้วทำไมถึงมาพูดแบบนี้อีก

บางทีพิพัฒน์ก็เสียใจกับสิ่งที่บารมีพูดอยู่บ่อย  ๆ แต่ไม่รู้จะทำยังไง

บารมีมองหน้าพิพัฒน์ที่นิ่งเงียบไป เป็นห่าอะไรอีก พูดแค่นี้ก็ไม่ได้

ก็รู้ว่าเรื่องนี้ที่จริงก็เรื่องส่วนตัว 
แต่ไม่รู้ทำไมถึงได้รู้สึกหงุดหงิดรำคาญที่พิพัฒน์ยังคุยกับน้องสาวตัวเองอยู่  ทั้งที่ก็เลิกกันมาจะเป็นปีแล้ว 

“แล้วมันว่าไง”

ไม่ได้อยากรู้   แต่ก็ถามไปงั้น ๆ แต่พิพัฒน์ถอนหายใจยาวเหยียด  และตอบกลับตามที่คิด

“ช่างมันเหอะ  เรื่องของผม”

เรื่องของมึงเหรอ
นี่มึงหาว่ากูเสือกเรื่องของมึงเหรอไอ้พัฒน์

เพียงเท่านั้นบารมีก็ทิ้งช้อนในมือและลุกขึ้นเดินกระแทกเท้าปึงปังขึ้นห้องไปทันที

โดนโกรธอีกแล้ว มีเรื่องให้บารมีโกรธได้ทุกวัน ซ้ำ ๆ ซาก ๆจนพิพัฒน์ชิน
เมื่อก่อนอาจจะกลัวหรือตกใจ แต่ตอนนี้เริ่มชินกับความเจ้าอารมณ์ของบารมี

ไม่พอใจก็ด่าตรง ๆ  ไม่ชอบก็แสดงให้รู้กันตรงๆ

พิพัฒน์ยังกินข้าวไปเรื่อยๆ   กินคนเดียวในวันที่บารมีโกรธ ชินซะแล้วกับชีวิตแบบนี้ถ้าอยู่ให้ชิน  มันก็จะชินไปเอง

รายการโทรทัศน์ถูกเปิดทิ้งเอาไว้ทั้งที่พิพัฒน์ไม่ได้คิดสนใจจะดูด้วยซ้ำโทรศัพท์ในมือมีหมายเลขโทรเข้าและพิพัฒน์ก็ได้แต่มอง และวางโทรศัพท์ทิ้งเอาไว้ข้างๆ ตัว

ควรดีใจมั้ย
ควรเสียใจมั้ย
ควรทำยังไง

“พัฒน์....” ถึงกับสะดุ้ง   และพิพัฒน์ก็รีบหันหน้าไปมอง

บารมียังทำหน้ายุ่ง และขมวดคิ้วมุ่นไม่เลิก

น้ำเสียงที่เรียก  ยังคงแข็งกร้าว

“ปิดบ้านด้วย วันนี้ไม่กลับจะไปนอนที่อู่”

ทั้งที่เพิ่งกลับมาพร้อมกันแต่บารมีก็จะกลับไปที่อู่อีกแล้ว

ไม่เคยถาม
เพราะไม่กล้าถาม
ไม่เคยมีคำถามใด ๆ ทั้งสิ้นจากปากของพิพัฒน์  ไม่ว่าบารมีจะทำอะไร  จะพูดอะไร จะโกรธ จะโมโห จะทำอะไรแย่ๆ  ขนาดไหน

พิพัฒน์ไม่เคยถาม
ไม่เคยตั้งคำถามใด ๆ เลย

“ครับ”

ตอบรับแค่นั้นและหันกลับมานั่งจ้องรายการโทรทัศน์อย่างตั้งใจทั้งที่ไม่ได้คิดจะดู

อีกแล้ว
แบบนี้อีกแล้ว
ทำให้ยิ่งโมโหอีกแล้ว
บารมีกระแทกเท้าปึงปังและปิดประตูบ้านเสียงดังลั่น

และพิพัฒน์ก็ได้แต่มอง
ทำเหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ถอนหายใจออกมายาว ๆ และเดินไปเปิดลิ้นชักหน้าโทรทัศน์
หยิบสมุดบัญชีเงินฝากขึ้นมาดู และพบว่าจำนวนเงินมีเพิ่มขึ้นจนทำให้พิพัฒน์ยิ้มออกมาได้

แค่เดินออกไปเงียบ ๆ แล้วไม่กลับมาอีก แล้วทุกอย่างก็จะจบ
ชีวิตมันยุ่งเหยิงมากพอแล้ว และพิพัฒน์ไม่คิดว่าตัวเองจะอดทนกับอะไรได้อีก

ที่ผ่านมา  อดทนมาตลอดและความอดทนมันควรจะหมดลงได้แล้ว

พิพัฒน์นั่งมองสมุดบัญชีในมือเปิดพลิกไปพลิกมาหลายครั้ง ครุ่นคิดถึงแต่เรื่องบางอย่างในหัวตลอดเวลา

จะบอกบารมียังไง จะพูดยังไงไม่ให้อีกฝ่ายโมโห บางทีแค่เขียนจดหมายเอาไว้จะแย่เกินไปหรือเปล่า

แต่ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปด้วยสักอย่างบารมีคงไม่ว่า

ยิ่งคิดยิ่งสับสน ยิ่งคิดยิ่งไม่เข้าใจตัวเอง

แค่บอกว่าจะไป มันง่ายนิดเดียว แต่ทำไมเวลาที่ต้องไปจริง ๆกลับรู้สึกใจหายขึ้นมาก็ไม่รู้

พิพัฒน์มองไปรอบ  ๆ บ้าน  บ้านที่เป็นทาวเฮาส์เล็ก ๆที่หามาด้วยน้ำพักน้ำแรงของตัวเองและหวังว่าจะได้ใช้ชีวิตที่มีความสุขกับคนที่ตัวเองรัก

รอยยิ้มเจือจางปรากฏขึ้นที่ใบหน้า

พิพัฒน์ยิ้ม
ยิ้มให้กับอะไรบางอย่างที่อธิบายออกมาเป็นคำพูดไม่ได้

ต่อไปไม่ต้องทนแล้ว  ไม่ต้องอดทนกับความอารมณ์ร้ายของบารมีอีก

ไม่ต้องอดทน  แบบนี้ดีแล้ว  ดีแล้วจริง ๆ หรือเปล่านะ
ใช่สิมันต้องดี

การได้เป็นตัวของตัวเองโดยไม่ต้องทน  มันต้องดีซะยิ่งกว่าดี

+++++++++++++++++++++


“ตื่นเหอะ  ทำไมไม่ขึ้นไปนอนบนห้อง  ลุกขึ้นไปนอนที่ห้องดีกว่าเดี๋ยวก็ไม่สบายหรอกพัฒน์”

ได้ยินเสียงเรียกและพิพัฒน์ก็กระพริบตามอง ยกหลังมือขึ้นขยี้ตาและก็เห็นว่าบารมีมานั่งอยู่ข้าง ๆ และปลุกให้ขึ้นไปนอนบนห้อง

“ดึกขนาดนี้แล้วมึงมานอนอะไรอยู่ตรงนี้ลุกขึ้นไปนอนบนห้องดี ๆ ไป”

พิพัฒน์ยังรู้สึกมึนงง  เผลอหลับไปตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่รู้รู้สึกตัวตื่นขึ้นมาก็เพราะบารมีปลุกให้ตื่น

“เดินให้มันดี ๆ ไอ้พัฒน์ ตกบันไดคอหักตายกูจะไม่ช่วยเลย”

ถ้าช่วยคงแปลก

พิพัฒน์ก้าวขาเดินขึ้นห้องและบารมีก็หยิบสมุดบัญชีเงินฝากของพิพัฒน์ขึ้นมาดูและขมวดคิ้วมุ่น
ไม่ใช่แค่สมุดบัญชี แต่เป็นเอกสารเกี่ยวกับคอนโดห้องเล็ก ๆห้องหนึ่งที่เขียนวันนัดย้ายเข้า

ย้ายเข้า????
ใครย้าย???

“ไอ้พัฒน์ มึงมาคุยก่อนซิ  นี่อะไร”

อะไรเหรอ

พิพัฒน์หันกลับมามองและรีบเดินลงบันไดมาขอเอกสารของตัวเองคืน

“ห้องไง”

“ห้องน่ะกูรู้  ไม่ได้ตาบอดแต่ที่กูอยากรู้คือห้องใคร”

จากน้ำเสียงราบเรียบในเวลานี้ไม่ต้องเดาก็รู้  บารมีเริ่มโมโหขึ้นมาอีกแล้ว

“ห้องผม”

คำตอบที่ได้ยินไม่ต้องให้ฟังซ้ำก็มากเกินพอ

“ไอ้พัฒน์”

บารมีตะคอกใส่คนที่ยืนก้มหน้าและขบริมฝีปากแน่น

“ผมจ่ายเงินค่าจองไว้แล้ว”

แล้วไง
แล้วมึงเคยปรึกษากูสักคำมั้ย  กูเป็นหัวหลักหัวตอใช่มั้ย  ไม่ต้องพูดต้องบอกอะไรก็ได้ใช่มั้ย

“พรุ่งนี้มึงไปเอาเงินค่าจองคืนซะ”

บารมีคิดว่าตัวเองกำลังโกรธ  ทั้งโกรธทั้งโมโหขึ้นมาอีกแล้ว

“ทำอย่างนั้นไม่ได้ จ่ายเงินไปแล้วก็คือจองแล้ว  เขาไม่คืนเงินหรอก”

ถึงจะรู้สึกหวั่นใจ แต่ก็ต้องพูดออกมาให้ชัดเจน

“อย่าให้กูพูดหลายรอบพัฒน์”

บังคับอีกแล้ว ทำไมถึงไม่ยอมฟังกันบ้าง

“ผม......ผม....ผมว่าจะย้ายออกไปอยู่คนเดียว”

ว่าไงนะ

“มึงพูดอีกทีพัฒน์  เอาให้ชัดๆ”

ชัดแล้ว

“ผมจะย้ายออก”

ชัดเจนพอแล้ว

และพิพัฒน์ก็หลับตาแน่น เมื่อเห็นบารมีกำหมัด แบบนี้คงไม่รอด

“...............”

แต่ไม่มีเลย

ทุกอย่างสงบ
เงียบ
และไม่มีอะไรเกิดขึ้น

ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเลย

บารมีกำหมัดค้างไว้แบบนั้น

และดวงตาที่วาวโรจน์ก็หม่นแสงลงเมื่อมองหน้าของพิพัฒน์ตรง ๆ

“..............”

พูดไม่ออก
พูดอะไรไม่ได้

พิพัฒน์ลืมตาขึ้นมองและบารมีก็ได้แต่มองหน้าของพิพัฒน์แบบนั้นนิ่ง ๆ

ไร้คำพูด
ไม่มีคำพูดใด ๆ ออกมาอีก

นอกจากการที่บารมีเดินหนีขึ้นห้องไปดื้อ ๆและปล่อยให้พิพัฒน์ยืนงงและมองตามไปด้วยความไม่เข้าใจ

เกิดอะไรขึ้น
ทำไมถึงได้
ทำไมถึง...........
บารมีเดินขึ้นห้องไปแล้ว และพิพัฒน์ได้แต่ยืนงง

ไม่เข้าใจ
ไม่เข้าใจอะไรทั้งนั้น
ไม่เข้าใจอะไรเลย
ไม่รู้ว่าบารมีเป็นอะไร

สิ่งที่พิพัฒน์อยากรู้ บารมีโกรธอะไร แล้วกำลังคิดอะไรอยู่กันแน่

++++++++++++++++++++

เสียงเคาะทำให้บารมีต้องลุกขึ้นมาเปิดประตูห้อง

พิพัฒน์กำลังทำหน้าไม่ถูกและเหมือนกำลังพยายามจะพูดอะไรบางอย่าง

“มึงมีอะไรพัฒน์  ดึกดื่นป่านนี้คนจะหลับจะนอน  มีอะไรจะพูดก็พูดมาถ้าไม่พูดมึงก็ไม่ต้องพูดแล้ว”

เตรียมปิดประตูห้องและตั้งใจจะตัดเยื่อใยกันแบบเห็น ๆ  และเป็นพิพัฒน์ที่ต้องผลักประตูห้องของบารมีเอาไว้

“ผม......”

อะไรของมึง  อ้ำ ๆ อึ้ง ๆอยู่ได้

“..................”

“ไอ้พัฒน์ กูไม่ได้ว่างขนาดลุกขึ้นมายืนมองหน้ามึงเฉย ๆ หรอกนะ มึงมีอะไรมึงพูดเลยพัฒน์จะเอายังไงอะไรกับชีวิตมึงพูดมาตรง ๆ กูมันเป็นหัวหลักหัวตอ  มีอะไรไม่ต้องถามต้องบอกกูหรอก  กูไม่ได้เกี่ยวข้องอะไรกับมึง  ไม่ได้เป็นอะไรกับมึงนี่”

แสดงว่าอารมณ์ดีแล้ว น่าจะพอคุยได้

“เข้าไปได้มั้ย”

ได้

“เชิญครับ คุณพิพัฒน์”

ทำไมต้องทำเสียงสูงใส่ด้วย
ทำไมต้องประชดด้วย

พิพัฒน์เดินมานั่งลงบนเตียงและเงยหน้ามองบารมีที่ยืนกอดอกมองด้วยท่าทางไม่สบอารมณ์

“พี่บัส....วันก่อน...คือ...”

พิพัฒน์ไม่รู้ควรทำยังไง  อยากจะพูดอะไรต่อแต่ก็เรียบเรียงสติไม่ถูก  สุดท้ายได้แต่นั่งนิ่งๆ  มองหน้าของบารมี

และถูมือไปมา เหมือนไม่รู้จะเริ่มต้นพูดยังไง
และบารมีก็ยืนมองมือของพิพัฒน์อยู่อย่างนั้น ก่อนจะถอนหายใจออกมายาว ๆ

“ผมไม่อยากให้พี่เป็นภาระต้องมาผ่อนบ้าน  ผมว่าผมจะขาย ไปเช่าคอนโดห้องเล็ก ๆ อยู่........”

เออ
เมื่อก่อนมันคงจะเป็นแบบนั้นแหละความคิดของมึงมันถูกทั้งหมดแต่ไม่ใช่ตอนนี้

“กูไม่อยากไปนอนที่อู่นะ  กูอยู่ของกูสบาย ๆ นี่มึงจะให้กูกลับไปลำบากอีกหรือไงหัวคิดน่ะมีซะบ้าง ทำแต่ความลำบากให้กู ก่อนทำให้กูลำบากมึงเคยถามกูสักคำมั้ยว่ากูอยากลำบากหรือเปล่า”

ไม่ใช่แบบนั้น

ไม่ใช่..........

“บ้านพี่.....ที่อู่.....ที่จริงสบายกว่าที่นี่อีก....เพราะปาให้ช่วยผมพี่ก็เลยช่วยมาตลอด........ตอนนี้ไม่ต้องช่วยแล้วก็ได้  ผมไม่น่าทำอะไรเกินตัว”

ไอ้พัฒน์

“มึงไปเลยพัฒน์ กูว่าเราคุยกันไม่รู้เรื่องแล้ว”

บารมีเปิดประตูห้องและไล่ให้คนที่พูดจาไม่เข้าท่าออกไปจากห้อง และพิพัฒน์ก็ถอนหายใจออกมายาวๆ

“ทำไมไม่ฟังผมพูดบ้าง”

ก็มึงพูดจาไม่เข้าหูกูจะฟังทำไม

“มึงไปเลย มึงยิ่งพูดกูยิ่งโมโห”

โมโหทำไม
โมโหเรื่องอะไร

“ก็ไหนพี่บอกว่า....”

บอกว่าอะไร

“กูไม่เคยบอกอะไรทั้งนั้นแหละ ไอ้เรื่องมึงหางานใหม่แล้วค่อยไปทำอะไรนั่นด้วย  กูมีมึงทำบัญชีให้ดี ๆจะให้กูไปรับคนใหม่มาทำ  กูอยู่ของกูดี ๆเสือกจะขายบ้าน  มึงมีหัวคิดมั้ยพัฒน์  ทำกูลำบากมึงนอนหลับมั้ย กูถามจริง ๆ”

นั่นน่ะ........

พิพัฒน์ได้แต่อ้าปากค้าง และไม่เข้าใจเหตุผลที่แสนยอกย้อนวกวนของบารมี

สุดท้ายได้แต่ถอนหายใจออกมาและต้องลุกขึ้นเพื่อเดินกลับห้องของตัวเอง

“เดี๋ยว”

หันกลับมามองและบารมีก็ยังขมวดคิ้วมุ่น

“กูยังไม่ได้กินข้าว ตั้งแต่เย็น ลงไปอุ่นข้าวให้หน่อย”

แต่นี่มัน.....ตีสาม...

“กูหิวมาก  แล้วถ้ามึงยังไม่ไปอุ่นข้าวให้อีกกูยิ่งจะโมโหหิว หิวมาก ๆ เมื่อไหร่กูก็จะแดกหัวมึงเข้าใจมั้ย”

ไม่เข้าใจก็ต้องเข้าใจ
พิพัฒน์เดินลงมาเปิดไฟในครัวโดยมีบารมีเดินตามมาด้วย

กับข้าวกำลังถูกเตรียม
และบารมีก็ทำเพียงแค่นั่งรอและลอบมองกิริยาอาการของคนที่กำลังจัดเตรียมอาหารให้
 
“บ้านน่ะ มันต้องผ่อนอย่างต่ำ ๆ ก็สามสิบปี   นี่เพิ่งจะกี่ปีเองพัฒน์มึงอย่าไปคิดอะไรมาก  แล้วกูก็ไม่ได้คิดจะย้ายไปไหนด้วย   ให้กลับไปนอนที่อู่ กูไม่เอาด้วยหรอก  ยังไงกูก็ต้องอยู่กับมึงอีกยาววววววว”


TBC.
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-04-2015 22:22:14 โดย aa_mm »

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1525
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +40/-5
รอเรื่องใหม่จ้าาา
นางงน่ารัก
ช้าเป็นเต่า ดูนุ่มนิ่ม น่าทะนุถนอม

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4204
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +342/-5
ขาดเค้าไม่ได้แล้วล่ะสิ  :z1:

ออฟไลน์ Mouse2U

  • บังเอิญ'โลกกลม'..
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3648
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +223/-10
พัตน์งงกับชีวิตเหรอคะลูก? พี่บัสช่วยน้องหน่อยค่ะ. :z3: :z2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ PHA_

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 239
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-1
เรื่องนี้สนุกๆๆๆ :impress2:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 13370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +420/-26
เขาหนีเพราะปากเธอนี่แหละอิพี่บััส

ออฟไลน์ bulldog17

  • ❤GOT7
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3719
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +265/-12
เมียในฝันชัดๆ :mew1:

อย่าให้หลุดมือเชียวนะบัส
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2015 16:03:54 โดย bulldog17 »

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11360
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2404/-22

ออฟไลน์ meeoldly

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 165
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0

ออฟไลน์ malula

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7368
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +622/-7
หวาย ๆๆๆ พี่บัสคิดอะไร นี่กะจะให้อยู่กันยันแก่ผ่อนบ้านหมดเลยหรือไง
ขอแต่งงานซะเลยสิถ้าจะติดหนึบขนาดนี้

ออฟไลน์ pizza2011

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 411
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +50/-0
ขาดกันไม่ได้แล้วสินะ พิพัฒน์คงอึดอัดใจ แต่ก็ให้เวลาหัวใจได้คิดเยอะๆบ้าง 
เรื่องบ้างเรื่องมันก็เกิดขึ้นเพราะใจของเราเองที่มองว่ามันเป็นความทุกข์

ปล.ชอบการเขียนเรื่องสไลด์นี้มาก เรียบๆง่ายๆเหมือนชีวิตคนเราที่ไม่ต้องรีบร้อน
ปล.๒. อ่านเรื่องนี้แล้วอยากกลับไปอ่านปรัชญาช่างกลอีกรอบ ๕๕๕๕

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2844
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
โถ สงสารพี่พัฒน์ :hao5: เปิดใจมองโลกกว้างๆ
รอตอนต่อไปเนาะ

ออฟไลน์ Jibbubu

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3410
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-6
เหมือนน้องจะมึนๆงงๆกับชีวิตนะคะ พี่บัสมาช่วยน้องเคลียร์หน่อยซิค่ะ

ออฟไลน์ donutnoi

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2191
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +195/-7
ในเมื่อพัฒน์พูดช้าคิดช้า พี่บัสก็พูดยาวๆ มากๆสิ พัฒน์จะได้เข้าใจ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด