『 ปรสิต ☤ บทส่งท้าย 』 | horror thriller (17-03-15) | จบแล้วค่ะ
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: 『 ปรสิต ☤ บทส่งท้าย 』 | horror thriller (17-03-15) | จบแล้วค่ะ  (อ่าน 182188 ครั้ง)

ออฟไลน์ caramely

  • พลัง(จิ้น)ของสาววายยากแท้หยั่งถึง
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #390 เมื่อ16-03-2015 01:53:31 »

อีนังผีนี่ไม่ยอมจบนะ   ตอนแรกๆก็รู้สึกสงสารอยู่หรอก
แต่นี่เล่นตามรังควานไม่เลิกแบบนี้ก็ไม่ไหวนะค่ะ
รีบๆไปผุดไปเกิดซะที  นังผีบ้าผู้ชาย  :z6:

ออฟไลน์ Chocolate1134

  • "Late_Cappuccino"
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Late_Cappuccino
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #391 เมื่อ16-03-2015 09:22:01 »

รออ่านต่อว่าต่อไปจะเกิดอะไรขึ้น ลุ้นมากก ><

ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #392 เมื่อ16-03-2015 12:19:20 »

ไม่ใช่อีผีบ้าแดร็กพี่เสือไปแล้วนะ  :serius2:

ออฟไลน์ ♥MPEGz♥

  • ชอบดูหนุ่มๆ เขาอยู่ด้วยกัน♥
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #393 เมื่อ16-03-2015 13:18:20 »

มาตามด้วยคนค่ะ  :z2:

ออฟไลน์ yamapong

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 199
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #394 เมื่อ16-03-2015 13:47:55 »

ตอนจบนี่ยังกะเปิดเรื่องใหม่เลยยย ลุ้นสุดๆ 5555555555+

ออฟไลน์ papark

  • ..แค่คนนิสัยไม่ดี
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 76
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #395 เมื่อ16-03-2015 13:58:53 »

ผู้หญิงคนนั้นยังต้องการอะไรอีก? น่ากลัวว่าจะเป็นอย่างที่คิดๆ กันจริงๆ

ออฟไลน์ alternative

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +285/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #396 เมื่อ16-03-2015 19:01:40 »

ไม่ปล่อยให้คนอ่านได้ผ่อนคลายเลยสักตอน
อึดอัด หวาดหวั่น ระแวง แคลงใจว่ามีอะไรที่เรายังไม่รู้อยู่หรือเปล่า แม้เรื่องดูจะคลี่คลายไปมากแล้ว

คุณเข่ง สะพานปลาเก่งจริงๆ


ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1227
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #397 เมื่อ16-03-2015 21:11:02 »

ทำไมเรื่องราวยังไม่จบ แพรพลอยต้องการอะไรกันแน่ :katai1:

ออฟไลน์ Chianti

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #398 เมื่อ16-03-2015 21:15:37 »

เรื่องนี้บอกเลยว่าชอบบรรยากาศคู่ของหมออธิศกับชนกันต์มากๆค่ะ ชอบนิสัยคุณหมอกับน้อง น่ารักดี
เนื้อเรื่องก็แต่งดีอ่ะ น่าติดตามต่อมากกกก
แต่พออ่านถึงบทล่าสุดคือ........
....เราเฉยๆกับคู่ของเสือกับเก้านะ แต่พอเรื่องเฉลยแล้วมันแบบ
แพรพลอยคะ หล่อนต้องการอะไร
เรื่องที่มันเกิดทั้งหมดนี่ก็ทำตัวเองปะคะ?
ที่เสือใจดีกับนาง ก็เพราะนางไม่มีเพื่อน เพราะสงสาร แต่นางชอบเขาเลยเสนอตัวให้เขา #แล้วเก้าก็ผิดที่ดันไปมีอะไรกับนาง เพื่อนเก้าก็ผิดที่เสือกยุ
ต่อมาเรื่องที่พยายามแบล็กเมล์เรื่องเก้ากับเสือ ถ้าอ่านไม่ผิดเหมือนจะเห็นอยู่....
ตอนนั้นก็รู้สึกแล้วว่า อะไรนักหนานะผู้หญิงคนนี้ คือหล่อนไม่มีอะไรทำแล้วเหรอ
วันที่นางตายนี่คือ---ก็สงสัยนะ จะบอกว่าเก้าผิดที่ทิ้งนางเอาไว้ แล้วทุกคนก็โทษเก้า
แล้วนางไม่ผิดเหรอ ที่เรียกร้องความสนใจด้วยการยืนเฉยๆไม่ยอมมาขึ้นรถตามเวลา #อันนี้คนเช็คจำนวนบนรถก็ผิดพลาดนะ โทษมันด้วยสิ
ตอนล่าสุดนี่คือต้องการอะไรรรรร
ศพก็เจอแล้ว ดำเนินคดีกับคนร้ายก็แล้ว เก้าก็โดนแบนแล้ว งานศพก็จัดแล้ว ทำไมไม่ยอมจบ?
อ่านท้ายแล้วแบบ---นี่นางสิงเสือแล้วใช่มั๊ยยยยยย
ความรู้สึกที่มีต่อนางในตอนนี้คือ อิผีเยอะจัด อยากได้ผู้ชาย (...)

#เพื่อนเก้าคือเหี้ยมาก ตัวเองก็ผิดเสือกตีเนียน #เกลียดมัน

#ขอร้อง---อย่าแบดเอนด์ให้คู่หมออธิศกับชนกันต์เลย รับไม่ไหวจริงๆ O<---<

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #399 เมื่อ16-03-2015 22:33:04 »

ล่อให้อธิศออกจากห้องแล้วล็อคประตูจากข้างในเพื่อขังชนกันต์ต่อป่ะ..
 :ling1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
« ตอบ #399 เมื่อ: 16-03-2015 22:33:04 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
Re: 『 ปรสิต ☤ 14 』 | horror thriller (15-03-15)
«ตอบ #400 เมื่อ17-03-2015 01:39:08 »

ตามอ่านหลายวันด้วยความระทึกขวัญ ในที่สุดก็อ่านถึงตอนล่าสุด...และค้าง. คงไม่ขอตัดสินการกระทำของใครในเรื่องว่าถูก, ผิด, สมควร, สาสม, ฯลฯ เพราะหลายคนก็ได้พูดไปแล้ว ดิฉันเห็นใจทุกคนที่มีส่วนเกี่ยวข้องมากๆ เลยค่ะ ไม่ว่าจะเป็นชนกันต์ หมออธิศ ศรันย์ รามิล หรือแม้กระทั่งแพรพลอย. ดิฉันว่าชนกันต์ไปอยู่ผิดที่ผิดเวลาก็เลยโดนหางเลขเอี่ยวเข้าไปด้วยแบบไม่รู้ตัว. แต่ก็ชอบที่เรื่องนี้ยังมีความหวานเข้ามาด้วย ไม่ใช่แค่สยองอย่างเดียว แอบกรี๊ดตอนหมออธิศแอบสารภาพรักกลายๆ กับชนกันต์

...ขอคิดในทางโรแมนติกหน่อยว่า ที่แพรพลอยยังมาตามติดหมอเสือ อาจเพราะต้องการให้หมอเสือกลับไปหาเก้า หล่อนอาจโกรธที่เสือทอดทิ้งเก้าในโมงยามที่เก้าต้องการคนอยู่เคียงข้างที่สุด ก็เลยมาหาและบอกให้รู้? ฮ่าๆ เดาสุ่มไปงั้นแหละค่ะ คงต้องรอให้คุณเข่งฯ รีบมาเฉลยโดยเร็ว อย่าให้รอหลายวันเลยนะคะ คนอ่านคิดถึงค่า

ออฟไลน์ เข่งสะพานปลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
    • FACEBOOK
『 ปรสิต ☤ EPILOGUE 』 | horror thriller (17-03-15)
«ตอบ #401 เมื่อ17-03-2015 07:11:41 »

วันรุ่งขึ้นทั้งสามคนต้องกลับแต่เช้า พอถูกถามถึงเรื่องเสียงทุบประตูเมื่อคืน พนักงานที่ล็อบบี้ก็ขอโทษขอโพยเป็นการใหญ่แทนลูกค้าห้องตรงข้าม จึงได้ความว่าเสียงทุบประตูนั้นเกิดจากสามีภรรยาทะเลาะกัน คืนก่อนพวกเขาเข้าพักก็เป็นอย่างนี้จนต้องมีพนักงานไปเตือน ทั้งอธิศและชนกันต์ถึงได้คลายกังวลลงได้


รถออกจากโรงแรมตั้งแต่ตีสามและถึงที่คอนโดมิเนียมของศรัณย์ในตอนเจ็ดโมงเช้า ขากลับใช้เวลาน้อยกว่าขามา เพราะอธิศกะเวลาถูกแล้วว่าถ้าเขาเดินทางตั้งแต่เช้ามืดก็จะหลีกเลี่ยงรถติดได้


จิตแพทย์หนุ่มช่วยศรัณย์ยกกระเป๋าลงจากท้ายรถ พูดคุยกันนิดหน่อยก็ได้ความว่าเดี๋ยวขึ้นไปเก็บของเสร็จ ศรัณย์จะนั่งแท็กซี่ไปโรงพยาบาลเอง แพทย์อย่างพวกเขาไม่มีสิทธิ์ลางานมากนัก ในอีกหนึ่งชั่วโมงเป็นอย่างช้า อธิศกับชนกันต์เองก็ต้องรีบออกจากคอนโดมิเนียมของตัวเองเพื่อไปให้ทันเวลาเข้างานตอนแปดโมงตรง


“หมอ ผมยังกังวลแปลก ๆ” ชนกันต์พูดขึ้นตอนที่ทั้งคู่อยู่บนรถขณะขับตรงไปยังโรงพยาบาล แต่พอชั่งใจได้ว่าเรื่องไฟในห้องพักที่โรงแรมกระพริบไม่ใช่เหตุผลที่ดีนัก ประโยคถัดจากนั้นคือ “ไม่เป็นไร ผมคงคิดไปเอง”


ได้ยินอย่างนั้นคนฟังก็ยิ้ม และอดไม่ได้ที่จะเลื่อนมือไปยีผมทุยเบา ๆ พลางว่า “ทำใจให้สบายเถอะครับ มันไม่มีอะไรแล้ว”


ทุกคนเอาแต่พูดคำว่าไม่มีอะไร เช่นเดียวกับชนกันต์ที่พยายามหลอกตัวเองด้วยคำนั้น









ปรสิต | EPILOGUE







เสียงเปิดประตูเรียกให้คนบนเตียงค่อย ๆ สะลึมสะลือตื่นขึ้นหลังจากหลับคาหนังสือที่แม่เอามาให้ เขาเพ่งสายตามองบานประตูสีเมเปิ้ลแล้วก็ฉีกยิ้มกว้างเมื่อเห็นใครอีกคนเดินเข้ามาภายในห้อง หัวใจดวงเท่ากำปั้นของรามิลเต้นไม่เป็นจังหวะ รีบใช้สองแขนพยุงตัวเองให้ลุกขึ้น แล้วมันก็ตลกเสียด้วยที่เขาดันนั่งหลังตรงยังกับกำลังสอบสัมภาษณ์ ศรัณย์อยู่ในชุดกาวน์และมีสเตทโตสโคปคล้องคอ ไม่แน่ใจนักว่าอีกฝ่ายมาด้วยจุดประสงค์แบบไหน กระทั่งริมฝีปากรูปกระจับนั้นระบายยิ้มตอบขณะค่อย ๆ หย่อนตัวลงนั่งบนเก้าอี้เยี่ยมไข้


“เป็นยังไงบ้าง” คนแก่กว่าถามขึ้นก่อน และเชื่อเถอะว่านี่เป็นคำถามแรกที่รามิลอยากตอบที่สุดในรอบเดือน


“หมอธนพลให้แอดมิทอีกคืนครับ พรุ่งนี้ก็กลับบ้านได้” เขามองริ้วรอยความอ่อนเพลียของคนตรงหน้า เป็นเรื่องเหลือเชื่อที่ศรัณย์ยอมอ่อนลงเร็วกว่าที่คิด หลังจากขอเวลาเขาไว้ทั้งสีหน้าลำบากใจอย่างนั้น “วันนี้ไม่ต้องเข้าเวรต่อเหรอครับ”


รามิลถามหยั่งเชิง อีกฝ่ายเพียงส่ายหน้าตอบแล้วเงียบไปพักใหญ่


“พี่เสือ?”


เขาเรียกซ้ำ ศรัณย์ดูราวกับจมอยู่กับภวังค์ความคิดบางอย่าง ปากก็เม้มจนเป็นเส้นตรง แต่แล้วในนาทีต่อมา แพทย์หนุ่มกลับกุมมือคนรักเอาไว้พลางลูบด้วยนิ้วหัวแม่มืออย่างทะนุถนอม


“เก้า”


“....”


“พี่คิดถึงนาย”


“อ่า...” แปลก นี่มันแปลกแต่ก็ดีเอามาก ๆ หรืออันที่จริงเขาควรรู้อยู่แล้วว่ารอไม่นาน ศรัณย์ก็คงใจอ่อนและพยายามช่วยให้อะไร ๆ ดีขึ้น คนตรงหน้านี้ช่างอ่อนไหวเหลือเกินพอเป็นเรื่องของรามิล “พี่... เปลี่ยนใจแล้วเหรอครับ”


“มาคิด ๆ ดูแล้ว พี่ไม่น่าทำกับนายอย่างนั้น” ศรัณย์ยิ้ม พลางทอดสายตามองมือของทั้งคู่ซึ่งกอบกุมกันเอาไว้ ความคิดหลายอย่างเหมือนผืนน้ำที่ตื้นเขินอยู่ในแววตา และถึงจะดูขลาดเขินที่จะพูดต่อ แต่ศรัณย์ก็พยายามระบายการเสียฟอร์มครั้งนี้ออกทางแรงบีบที่มือซึ่งมากขึ้นจนแนบแน่น “อันที่จริงพี่ได้คุยกับอธิศ แล้วมันก็น่าละอายใจชะมัดเลยที่ต้องเอาเรื่องนายไปปรึกษาคนอื่น”


คนฟังแปลกใจ แต่ก็ยิ้มรับและฟังต่ออย่างตั้งอกตั้งใจ เขาคาดหวังเหลือเกินกับสิ่งที่จะได้ยินจากปากคนรัก
“ทั้งที่นายมีแค่พี่เท่านั้น -- ดูสำคัญตัวเองจัง” ในประโยคหลัง นายแพทย์แซวตัวเองทั้งเสียงกลั้วหัวเราะ “พี่ลองถามตัวเองอีกครั้ง ว่าจะโกรธนายด้วยเรื่องอะไร”


“....”


“แค่เพราะพี่ไม่รู้จักนายดีพออย่างนั้นหรือ? อย่างนั้นก็คงเป็นความผิดของเราทั้งคู่”


“พี่เสือ...”


“แล้วพี่ก็คงต้องขอโทษนายด้วย นายพยายามบอกพี่หลายครั้งว่ารักครั้งนี้มันมีค่ามากแค่ไหน”


“ไม่เป็นไรเลย แค่พี่ยกโทษให้ ผมก็ดีใจมากแล้ว”


รามิลหัวเราะบ้าง ราวกับความขมขื่นที่ผ่านมามลายเป็นปลิดทิ้งเพียงแค่ได้ยิน มือของศรัณย์ยังอบอุ่นเสมอ คล้ายจะปลอบประโลมความรู้สึกซึ่งทั้งคู่สูญเสียไปในช่วงเวลาที่ผ่านมา คนรักของเขายิ้มได้มีความสุขเหลือเกิน ถ้าได้พี่เสือกลับมาอยู่เคียงข้างอย่างนี้ รามิลก็ไม่สนอะไรอีกแล้ว


“เมื่อคืนพี่ฝัน เหมือนจะเป็นฝันร้าย”


“ครับ?”


“เด็กคนนั้น... พลอยมาหาพี่”


ร่างทั้งร่างชาวาบ คิ้วเริ่มขมวดเข้าหากัน และปากก็แข็งทื่อจนไม่รู้ว่าควรพูดอะไรออกไป เขาไม่ได้คิดเล่าเรื่องฝันร้ายเมื่อคืนนี้ ทันทีที่เห็นศรัณย์เปลี่ยนเป็นใครอื่น เด็กหนุ่มก็สะดุ้งตื่นขึ้นเพราะมีนางพยาบาลเข้ามาดูอาการ หล่อนพูดคุยเป็นเพื่อนเขาอยู่ครู่หนึ่ง และถึงจะนอนต่อไม่หลับในทันที แต่รามิลเลือกเปิดรายการวาไรตี้ดูฆ่าเวลา พอรู้สึกตัวอีกทีก็เช้าแล้ว ไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลับคาเสียงโทรทัศน์ไปตอนไหน


เด็กหนุ่มกลืนก้อนน้ำลายเหนียวลงคอ “แล้ว... เกิดอะไรขึ้นครับ”


“พี่คิดว่าเธออาจมาลา” เสียงของศรัณย์สงบนิ่งและราบเรียบ “ในตอนนั้นพี่ได้เห็นหน้าเธอชัด ๆ แต่แทนที่จะรู้สึกกลัวอย่างในทีแรก มันกลับกลายเป็นความรู้สึกที่บอกไม่ถูก”


รามิลหายใจได้ยากขึ้น ไม่ว่าจะด้วยเจตนาแบบไหน เขาก็อยากลบชื่อแพรพลอยออกไปจากสารบบอยู่ดี


“เราทั้งคู่ต่างก็รักนาย เก้า”


คำนี้กรีดใจของคนฟังให้ปวดหนึบขึ้นมาหลังจากความคิดก่อนหน้า


“แต่สิ่งหนึ่งที่ต่างกัน คือพี่ยังอยู่ตรงนี้กับนายได้ แต่เธอไม่แล้ว”


ศรัณย์คลายแรงบีบแล้วจึงประคองขึ้นมาด้วยสองมือ เขาพรมจูบที่มือของรามิลแผ่วเบา ดวงตาเรียวรีสั่นระริก และรามิลไม่รู้ว่าเขาควรต้องรู้สึกอย่างไรในตอนนี้ ศรัณย์ไม่เคยรู้จักแพรพลอยมาก่อน ไม่เคยรู้ว่าตัวเองถูกดึงเข้ามามีส่วนในเรื่องนี้จนกระทั่งวันที่เขาสารภาพ เด็กหนุ่มไม่รู้หรอกว่าแพรพลอยรู้สึกอย่างไร เขาไม่เคยสนใจเธอด้วยซ้ำ ไม่แม้กระทั่งอยากไปเหยียบที่งานศพนั้นเพื่อบอกลา ในการพบเจอครั้งสุดท้ายของคนทั้งคู่ ใจของรามิลมีแต่ทิฐิและความเกลียดชัง


และจากนั้น แพรพลอยจึงส่งศรัณย์มาลงโทษเขา


“พี่ก็แค่เดามั่วซั่วน่ะ พอเห็นอย่างนั้น ก็สะดุ้งตื่นอีกทีตอนเช้าเพราะเสียงนาฬิกาปลุก” แพทย์หนุ่มพูดติดตลก “ที่จริงเด็กคนนั้นอาจจะเกลียดพี่มาก จนอยากมาเข้าฝันก่อนไปก็ได้”


รามิลอยากหัวเราะตาม แต่พอเป็นเรื่องของแพรพลอยแล้ว มันทำให้เขาเกิดอยากสงบปากสงบคำมากกว่าการพูดอะไรออกไป ในหัวมีแต่คำว่าอะไรก็ช่าง จะอะไรที่เป็นเหตุผลให้ศรัณย์และเขาฝันถึงผู้หญิงคนนั้น แต่รามิลเชื่อว่ามันได้จบลงแล้ว เขาอยากให้อีกฝ่ายเลิกคิดเรื่องที่เป็นชนักติดหลังนี้เสียที


“ว่าแต่ --” ยังกับรู้ใจ หลังจากเงียบไปพักหนึ่ง ศรัณย์ก็เปลี่ยนเรื่องในที่สุด “พรุ่งนี้แม่นายจะเป็นคนมารับใช่ไหม”


“ครับ” ถึงตรงนี้เสียงของรามิลแผ่วลง เขาอาจจะโลภมากเกินไปถึงได้กระชับมือของคนรักไว้เสียแน่นขนาดนี้ “ยังมีของผมอีกเยอะเลยที่ห้องพี่”


“แล้ว?” แพทย์หนุ่มยิ้ม ในแบบที่คงนึกอยากจะฟัดนักศึกษาแพทย์ขาเจ็บได้ทุกเมื่อ


“ผมว่าพี่รู้ ว่าผมจะพูดอะไร”


ทั้งคู่เงียบไปชั่วอึดใจ จากนั้นมืออีกข้างของศรัณย์จึงรั้งท้ายทอยของเขาเข้าไปใกล้ ประกบริมฝีปากอย่างโหยหา ออดอ้อน และไร้ซึ่งช่องว่างใด ๆ ของความสัมพันธ์ เรื่องร้ายทุกอย่างผ่านไปแล้ว เราทุกคนล้วนผ่านฝันร้าย อดีต และความรู้เท่าไม่ถึงการณ์


ปลายจมูกของทั้งคู่คลอเคลียกัน ก่อนจูบครั้งต่อไป ศรัณย์จึงให้คำตอบที่รามิลอยากฟังเป็นที่สุด


“โทรบอกที่บ้านสิ ว่าพรุ่งนี้จะมีคนรับกลับไปอยู่หอแทนแล้ว”


และไม่ว่าตอนนี้แพรพลอยจะอยู่ที่ไหน อย่างไร หรือส่วนใดของความทรงจำ รามิลก็คิดว่ามันคงไม่สำคัญอะไรอีก









--------------------------------------------------








เชื่อเถอะว่าอธิศแปลกใจยิ่งกว่าใครทั้งหมด ในตอนที่รู้ว่าศรัณย์จะเป็นคนรับรามิลออกจากโรงพยาบาลและตรงกลับคอนโดมิเนียมเลย ร่างผอมยกแก้วอเมริกาโนขึ้นจิบ ไม่ว่าจะตอนไหน ๆ พวกเขาก็ชอบร้านกาแฟหน้าโรงพยาบาลเสมอ


“ไม่เป็นไรหรอก กว่านายจะได้รถก็ตั้งอาทิตย์หน้า ตอนนี้ก็ให้ฉันไปส่งก่อน”


จิตแพทย์หันไปขอบคุณพนักงานซึ่งยกคาปูชิโนร้อนมาเสิร์ฟ เสียงน้ำตกเล็ก ๆ ตรงมุมร้านคล้ายจะช่วยให้บรรยากาศดีขึ้นกว่าที่เป็นอยู่ และเขาก็ยืนยันเป็นครั้งที่สองแล้วว่าการอาสาพาทั้งสองคนไปส่งไม่ได้ลำบากอะไร


วันนี้เป็นวันเสาร์ ชนกันต์ต้องแวะมาเอาเอกสารรับรองจากทางโรงพยาบาลและคงจะเสร็จในไม่ช้า ซึ่งก็เป็นเรื่องบังเอิญอีกที่อธิศเจอศรัณย์ที่นี่ ได้ความว่าเจ้าตัวกำลังนั่งรอรามิลตรวจเช็กอาการครั้งสุดท้าย อีกไม่เกินครึ่งชั่วโมงก็ขึ้นไปรับกลับบ้านได้


“รับจ็อบเป็นสารถีหรือไง” ศรัณย์แซวทั้งเสียงกลั้วหัวเราะ “ที่จริงแล้ว นั่งแท็กซี่น่ะสบายกว่าขับรถเองเสียอีก ไม่ลำบากอะไรหรอก”


“รับน้ำใจหน่อยเถอะเสือ พอไปถึงที่คอนโด ฯ ฉันกับกันต์จะได้ช่วยนายสองคนถือของขึ้นไปได้”


“ของมีแค่กระเป๋าหนึ่งใบ เว้นแต่นายจะอยากร่อนไปแถวนั้นเพราะติดใจร้านก๋วยจั๊บนั่นแหละ ถึงเป็นเหตุผลที่เข้าท่า” อายุรแพทย์เสนอ ทำเอาอธิศต้องหัวเราะยอมแพ้แล้วยอมให้อีกคนใช้บริการรถแท็กซี่แต่โดยดี


หันไปเห็นนายแพทย์รุ่นพี่ทางด้านนอกร้านกำลังโบกมือหยอย ๆ บวกกับเสียงกระดิ่งตรงประตูดังขึ้น อธิศจึงขอตัวสักห้านาที แล้วฝากให้ชนกันต์ซึ่งเพิ่งมาถึงอยู่คุยเป็นเพื่อนศรัณย์ไปก่อน คนตัวเล็กได้แค่ยิ้มรับ ก่อนจะแวะสั่งม็อคค่าเย็นแล้วเดินไปทิ้งตัวลงตรงข้ามนายแพทย์ที่พูดทักทายเขาขึ้นมา


“อ้าว ว่าไง”


“สวัสดีครับหมอ” ชนกันต์ยิ้มรับ พลางมองเอกสารสองสามแผ่นที่วางอยู่ข้างจานรองกาแฟของอีกฝ่าย อาจจะดูค้างไว้ตั้งแต่ที่นั่งคุยกับหมออธิศเมื่อสักครู่นี้กระมัง ครั้นหันไปมองนอกร้าน ก็เห็นคนในความคิดกำลังยืนพูดคุยอยู่กัยชายวัยกลางคนท่าทางภูมิฐาน ดูจากความอ่อนน้อมของอธิศแล้ว ชนกันต์คิดว่าคงเป็นผู้ใหญ่ที่อีกฝ่ายเคารพ


เด็กหนุ่มหันกลับมาให้ความสนใจกับคนตรงหน้า ศรัณย์ยกกาแฟขึ้นจิบ ระหว่างคนทั้งคู่ไม่ได้มีอะไรให้ต้องพูดคุยกันนัก


“สบายดีนะ”


“ครับ สบายดี” คนถูกถามยิ้มตอบ สมองทำงานหนักเมื่อไม่รู้จะหาเรื่องอะไรมาชวนคุย “วันนี้หมอเข้าเวรเหรอครับ”


“เปล่าหรอก ผมแวะมารับเก้าน่ะ”


ชนกันต์ทำตาโตเหมือนอธิศไม่มีผิด “เอ่อ... หมอคืนดีกับเก้าแล้วเหรอครับ” แล้วเขาก็เพิ่งนึกได้ว่าคำถามนี้อาจเสียมารยาทเกินไป แต่ศรัณย์ไม่ได้มีทีท่าถือสาหาความ


“จะว่าอย่างนั้นก็คงใช่” ริมฝีปากนั้นฉีกยิ้มกว้าง “ไหน ๆ ทุกอย่างก็จบลงด้วยดีแล้ว งานศพแพรพลอยทำให้ผมคิดได้ว่า ไม่อยากให้ตัวเองจมอยู่กับความรู้สึกแบบนั้นอีก”


คนอ่อนวัยกว่ายิ้มตาม พอเห็นความสุขของทุกคนที่เกี่ยวข้องกับเรื่องนี้แล้ว หัวใจเขามันก็คลายกังวลลงได้บ้าง ถึงจะเอาแต่วิตกจริตว่าจะมีอะไรเกิดขึ้นอีก แต่ก็เท่านั้น มันเป็นแค่ความคิดลม ๆ แล้ง ๆ ซึ่งพาลทำให้ชนกันต์โกรธตัวเองขึ้นมาเสียดื้อ ๆ ที่ยังนึกระแวงแพรพลอยอยู่ ถึงแม้ว่าเธอจะจากไปอย่างสงบในอ้อมกอดของบ้านอันเป็นที่รักแล้วก็ตาม


“นั่นสินะครับ ก่อนหน้านี้มีเรื่องมากมาย ผมดีใจที่ทุกอย่างเป็นไปในทางที่ดีขึ้นสักที”


“คุณเองก็สาหัสน่าดู”


สิ้นคำแซวของหมอศรัณย์ ทั้งคู่หัวเราะขึ้นมาพร้อมกัน พอได้คุยด้วยความผ่อนคลายอย่างนี้แล้ว ชนกันต์ก็รู้สึกว่าอธิศไม่ได้อยู่ข้างนอกนานจนเกินไปนัก ทุกคนต่างเกี่ยวโยงกันในเรื่องนี้ด้วยความบังเอิญ เป็นโชคชะตาที่น่ากลัว เหลือเชื่อ ทั้งยังสร้างความเปลี่ยนแปลงให้เกิดขึ้น ไม่ว่าจะเป็นไปในทางใดก็ตาม


หมอศรัณย์กับรามิลอาจจะรักกันมากขึ้น เด็กคนนั้นได้รับบทเรียนที่ลบล้างไม่ได้ไปตลอดชีวิต ชนกันต์คิดว่าหมอเสือคงคิดได้ว่าความแข็งแกร่งที่สุดของความรักก็คือการที่ทั้งสองคนช่วยประคับประคองกันอย่างเห็นใจ


ส่วนเขาและอธิศก็ได้พบเจอความรู้สึกใหม่ หลังต้องเกื้อกูลกันถึงหลายต่อหลายครั้ง ชนกันต์นึกภาพไม่ออกว่าถ้าในวันนั้น อธิศยอมจ่ายยาให้เขาแบบไม่ถูกกฏ หรือไม่สนใจแม้กระทั่งว่าเด็กฝึกงานหัวแข็งคนนี้จะมาตามนัดหรือเปล่า บางทีเขาคงไม่ได้มานั่งดื่มมอคค่าเย็นแก้วนี้ แล้วมองดูสีหน้ามีความสุขของทุกคนที่ยังมองเห็นได้


ส่วนแพรพลอย ความรักและการไม่สมหวังไม่ใช่สิ่งที่ฆ่าเธอให้ตาย แต่เป็นความโชคร้ายต่างหาก ถ้าวันนั้นเธอมีโอกาสได้กลับมา หรือเลือกที่จะไม่ขึ้นรถไปกับคนพวกนั้นแล้วล่ะก็ บางทีถึงตอนนี้ เธออาจยังอยู่เพื่อเจอใครที่มอบความจริงใจให้โดยไร้ข้อแม้ หรืออีกสองปีเธออาจจะเป็นแพทย์หญิงฝีมือดีอีกคนหนึ่ง ไม่ใช่มีตัวตนแค่เพียงในความทรงจำของใครสักคน




“....!”




ทั้งร่างเย็นวาบเมื่อได้ยินบางอย่างในโสตประสาท ชนกันต์มองคนตรงหน้าที่ยังคงนั่งอ่านเอกสารบนโต๊ะ หากแต่ไหล่สองข้างสั่นเทา มันประสานไปกับเสียงหัวเราะพึงพอใจที่เล็กแหลมเกินกว่าจะเป็นเสียงของหมอศรัณย์ ร่างเล็กเหลียวมองรอบตัว นอกจากพนักงานในเคาน์เตอร์และผู้ชายที่อยู่ถัดไปอีกสองโต๊ะแล้ว ในร้านนี้ก็ไม่มีใครนอกจากเขาสองคน


ไหล่ของศรัณย์ยังสั่นไปพร้อม ๆ กับเสียงนั้น บรรยากาศเย็นยะเยือกคล้ายจะโรยตัวลงมา มือของเด็กหนุ่มคว้าเอากระเป๋าซึ่งวางอยู่ข้างตัวเอาไว้ แต่มันก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะพาตัวเขาลุกขึ้นแล้วเดินหนีความแปลกประหลาดนี้ไปเสีย


“ห... หมอ...”


นายแพทย์เงยหน้าขึ้นจากเอกสาร เสียงหัวเราะเงียบไปแล้ว ศรัณย์เลิกคิ้วขึ้นเมื่อเห็นท่าทางของอีกฝ่ายซึ่งถอยไปเสียจนแผ่นหลังแทบจะฝังลงไปในพนัก “ว่าไงกันต์”


ชนกันต์อยากถามเหลือเกินว่า เมื่อกี้หมอหัวเราะเหรอครับ แต่เขาก็ไม่กล้าพูด ศรัณย์ดูต่างไปจากเมื่อครู่นี้เหลือเกิน ไหล่นั้นสงบนิ่ง ทั้งยังสีหน้าแปลกใจ ราวกับว่าเขาน่าเป็นห่วงที่เหงื่อออกได้แม้กระทั่งอยู่ในห้องแอร์และมีมอคค่าเย็นวางอยู่ตรงหน้าแบบนี้


พอเห็นเด็กที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้ามไม่ตอบอะไร ศรัณย์ก็ยกข้อมือขึ้นมองนาฬิกา แล้วจึงรวบเก็บเอกสารบนโต๊ะเพื่อใส่ลงในกระเป๋าทรงแบนข้างตัว อธิศไหว้ลาคู่สนทนาแล้ว จิตแพทย์มองมาทางนี้เพียงครู่หนึ่ง ก่อนจะหมุนตัวเดินกลับมาทางประตูร้าน


“เดี๋ยวผมต้องไปรับเก้าแล้ว เอาไว้เราไปหาร้านนั่งดื่มกันแบบคืนนั้นอีกนะ”


ยิ้มของศรัณย์สดใสเหมือนตอนที่เขาเพิ่งมาถึง มือจับกระเป๋าไว้ข้างตัวเป็นมั่นเหมาะ แล้วก็ก้าวขาออกจากช่องแคบ ๆ ระหว่างโต๊ะกับโซฟาอย่างระมัดระวัง


ก่อนจะเดินสวนออกไป มือนั้นวางบนไหล่ของเขา มันบีบเบา ๆ เมื่อเสียงนั้นพูดทิ้งท้าย ชนกันต์รู้สึกเหมือนแข็งเป็นหิน ขนบนร่างกายลุกซู่ ความรู้สึกเหมือนมีแมลงนับพันตัวไต่ยุบยับ แล้วก็ไม่แม้แต่จะกล้าหันไปเพื่อสบว่านัยน์ตาของหมอศรัณย์เป็นสีดำด้านหรือประกายไปด้วยความสุขสม


ริมฝีปากนั้นฉีกยิ้มกว้างกว่าเดิม




“ชนกันต์”


“....”


“รู้อะไรไหม”


“....”


“เราทุกคน... ไม่มีใครหลุดพ้นจากเรื่องนี้หรอก”




ได้ยินเสียงหมอศรัณย์คุยกับหมออธิศอีกราว ๆ สองสามประโยคแถวประตู จนกระทั่งร่างสูงเดินกลับมาถึง ก็ต้องขมวดคิ้วอย่างแปลกใจที่เห็นว่าชนกันต์เอาแต่จ้องมองรอยน้ำที่อีกฝั่งของโต๊ะไม่ละสายตา


“กันต์”


ร่างเล็กไม่ยอมขยับ ดวงตาเบิกโพลงและแดงก่ำ อธิศต้องเขย่าต้นแขนนั้น  เบา ๆ เพื่อเรียกสติ ซึ่งดูเหมือนว่าชนกันต์คงไม่มีแล้ว เพราะในนาทีต่อมา หยาดน้ำตาก็ค่อย ๆ ล้นและไหลออกมาเป็นสาย มือบนหน้าตักนั้นสั่นเทา แล้วก็ราวกับจะบีบกระเป๋าทั้งใบลงมาเป็นก้อนเล็ก ๆ ภายใต้ฝ่ามือ


“กันต์”


เด็กหนุ่มยกมือขึ้นบีบแขนของอธิศเอาไว้เป็นที่ยึด ริมฝีปากบิดเบี้ยว พยายามพูดอะไรสักอย่าง แต่ก็ใช้เวลาอยู่นานกว่าจะเปล่งเสียงคำแรกออกมาได้


“หมอ...”


“ใจเย็น ๆ ตั้งสติดี ๆครับ”


เสียงหอบหายใจของชนกันต์นั้นน่ากลัว เขาพยายามสูดลมหายใจลึก ปากอ้าออกกว้างเพื่อโกยอากาศและความกล้าเข้าปอด




“มัน...”


“....”


“มันยังไม่จบ”






------------------------------------------------------

( มีต่อ )
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-03-2015 03:15:18 โดย เข่งสะพานปลา »

ออฟไลน์ เข่งสะพานปลา

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 58
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-0
    • FACEBOOK
『 ปรสิต ☤ EPILOGUE 』 | horror thriller (17-03-15)
«ตอบ #402 เมื่อ17-03-2015 07:16:20 »

( ต่อ )





รามิลยัดเอาของชิ้นสุดท้ายลงในกระเป๋าแบบสะพายข้างแล้วจึงรูดซิป หยิบเอาไม้ค้ำมาพยุงตัวแล้วเดินไปมองตัวเองในกระจกห้องน้ำเป็นครั้งสุดท้ายเพื่อให้แน่ใจว่าอยู่ในชุดที่ดูดีพอสำหรับการกลับไปอยู่กับคนรักวันแรก อีกสักพักศรัณย์คงขึ้นมาตามเวลานัด และรามิลอดใจรอแทบไม่ไหว เขามีความสุขยิ่งกว่าครั้งไหน ๆ เมื่อแน่ใจแล้วว่าได้รักครั้งนี้กลับคืนมา


ร่างโปร่งกลับไปที่เตียงแล้วรอจนกระทั่งประตูห้องถูกเปิดออก วันนี้อายุรแพทย์อยู่ในชุดเสื้อเชิ้ตสีเข้มกับกางเกงผ้าอย่างที่มักแต่งเป็นประจำ


“สวัสดี เก้า”


นั่นคือคำทักทายแรกของวัน อีกฝ่ายยื่นมือออกมาเพื่อช่วยรับเอากระเป๋าไปถือไว้ รามิลค่อย ๆ หย่อนตัวลงบนเก้าอี้รถเข็นแล้ววางไม้ค้ำไว้บนตัก “มาช้านะครับ”


“ช้าตรงไหนกัน พี่เคยรอนายนานกว่านี้อีก”


“ตอนไหนครับ” รามิลหัวเราะ “นึกไม่เห็นออกเลย”


คนถูกถามไม่ได้ตอบอะไร ศรัณย์เข็นรามิลไปจนถึงประตู และก่อนที่จะเปิดออกไปจากห้อง นายแพทย์หนุ่มก็โน้มตัวลงมากอดเขาเอาไว้จากข้างหลัง ทั้งแนบแน่น โหยหา อบอวลด้วยความรัก จูบพรมที่สันกราม ก่อนจะเลื่อนขึ้นมากระซิบที่ข้างหู


“ดีใจที่ได้อยู่กับนายอีก”


เด็กหนุ่มเลิกคิ้ว ใจคอศรัณย์จะให้เขาสำลักความสุขตายเลยหรือไงกัน “ผมก็ดีใจ กลับบ้านของเรากันนะครับ”


“นี่เก้า”


“หืม?”


“พี่รักนายเหลือเกิน”


“....”


“รักจนไม่อยากจากไปไหนอีก”


รามิลกอดรัดอ้อมแขนนี้ตอบ เขาคงตายจริง ๆ ถ้าเกิดว่าอีกฝ่ายยังพูดคำหวานออกมาไม่หยุด “ผมรู้ แล้วพี่ก็ต้องรู้ด้วยว่าผมรักพี่มากเหมือนกัน”


ศรัณย์ยิ้ม ผละตัวเองออกจากคนในวงแขน แล้วจึงเอื้อมตัวไปดึงประตูเปิดออกเพื่อพาคนรักกลับบ้าน... บ้านซึ่งเป็นของเขาสองคน และจะไม่มีใครเข้ามาขัดขวางได้อีก


เขาจะพารามิลย้อนกลับไปสู่จุดเริ่มต้น เพื่อเริ่มใหม่ และพาทุกอย่างให้เป็นไปในทิศทางที่ควรเป็น


“นี่เก้า”


เสียงนั้นเรียกอีกครั้ง


“มีอีกอย่างหนึ่งที่นายไม่รู้”


รามิลเอี้ยวหน้าไปมองคนข้างหลัง ศรัณย์ยังคงเข็นเขาไปตามพื้นกระเบื้องสีขาวซึ่งทอดตัวยาวไปสู่ลิฟท์ที่สุดทางเดิน พยาบาลหลายคนเอ่ยทักทายหมอเสือ แต่เจ้าของชื่อนั้นกลับไม่ได้มองตอบ มีเพียงลิฟท์ที่เปิดออกเพื่อรอให้รถเข็นของเขาถูกเลื่อนเข้าไปเท่านั้น


ก่อนลิฟท์จะปิดสนิท รามิลเห็นว่าทางเดินสีขาวที่เขาเพิ่งผ่านมานั้นเต็มไปด้วยรอยรองเท้าของศรัณย์ และถ้าเพ่งมองรอยซึ่งใกล้ที่สุดให้ชัด


น่าแปลกใจที่มันเป็นรอยโคลน




“นี่เก้า”


เสียงนั้นเรียกอีกครั้ง


“พี่มีแค่นายคนเดียว”


มันดังขึ้นข้างหลัง ประตูลิฟท์ปิดสนิทแล้ว




“คนเดียว”








--------------------------------------------------









ปรสิตคืออะไร?

คือกาฝากในร่างกาย คอยสูบเลือดสูบเนื้อ
คือสิ่งกัดกินความรู้สึก และไม่มีวันปล่อยไป
คือเศษก้อนของอะไรบางอย่าง ที่ต้องแบกรับจนวันตาย

มันคือส่วนหนึ่งในชีวิต ของใครก็ตาม









FIN.





----------------------------------------------------

จ... จบแล้วววววววววววววววววววววววววววววว
ต้องขอบอกไว้ก่อนเลยว่า นี่คือตอนจบที่บริบูรณ์สำหรับเรา และเป็นสไตล์เราสุด ๆ เลยค่ะ ._ .
เนื่องจาก เข่งสะพานปลา ไม่เคยได้พูดคุยแบบเป็นเรื่องเป็นราวเลย ฉะนั้นขออนุญาตพล่ามยาวสักทีนะคะ (ฮา)

ตอนเริ่มเขียนเรื่องนี้แรก ๆ มีหลายคนทีเดียวที่แปลกใจกับชื่อเรื่อง ปรสิต ต้องยอมรับว่าครั้งแรกที่คิดชื่อนี้ขึ้นมานั้น เรามีคีย์เวิร์ดในหัวคือคำว่า กาฝาก ค่ะ ซึ่งตรงกับภาษาอังกฤษที่ว่า Parasites พอดี แต่เราก็ใส่คำว่าปรสิตกำกับเข้าไปอีก ด้วยเหตุผลเดียวเลยคือ เพื่อให้สามารถจดจำได้ง่ายและติดปากในภายหลังค่ะ แต่หลังจากเขียนไปได้สักพัก จากคีย์เวิร์ดว่ากาฝาก เราก็เริ่มดื่มด่ำไปกับคำว่าปรสิตแบบไม่รู้ตัวเหมือนกัน มู้ด (Mood) และโทน (Tone) ของเรื่องในหัวก็ค่อย ๆ เปลี่ยนไปตามปรสิตในเรื่อง จากแกนหลักของเรื่องที่วางไว้ เราก็สนุกกับการใส่รายละเอียดเข้าไปมากมาย จนในที่สุด เราก็คิดชื่อเรื่องที่ตรงกับใจเรามากกว่าคำว่าปรสิตไม่ออกซะแล้ว

เราไม่ได้ตั้งใจเขียนให้เรื่องนี้ซับซ้อนมากเท่าไรนัก (ไม่รู้ว่าจะมีคนผิดหวังกับจุดนี้ไหม แต่มันคือสิ่งที่เราไตร่ตรองไว้แล้วค่ะ) และตัวละครในเรื่องสำหรับเรา ก็ไม่อาจเอาคำว่าถูกหรือผิดไปตีตราให้ใครได้ ทุกคนยอมมีเหตุผลที่ถูกต้องสำหรับตัวเอง ถูกต้องสำหรับคนที่เข้าใจ แต่กับคนอื่นที่มีจุดยืนต่างกันแล้ว ความถูกต้องนั้นอาจจะผิด และไม่ว่าเรื่องราวจะเป็นแบบใด ทุกการกระทำล้วนมีคำพิพากษาในแบบของมัน เราเชื่อว่าไม่มีอะไรยุติธรรมบนโลกนี้หรอกค่ะ เพราะความถูกผิดของคนเราไม่เท่ากัน

สิ่งที่ชนกันต์ทำอาจจะไม่ผิด เพราะเขาไม่รู้ แต่สำหรับแพรพลอยแล้ว ชนกันต์นั้นคือความหวังสุดท้ายที่พังทลายไปแล้วของเธอ

เก้าอาจจะไม่ผิดที่โต้ตอบความอึดอัดใจและเลือกกระทำอย่างนั้น ซึ่งการที่เก้าไม่รู้สึกผิดเลย ก็เพราะเขาคิดแล้วว่ามันถูก เก้าจึงไม่ยอมรับและโกรธเคืองต่อทุกคำพิพากษาที่ทุกคนสาดใส่ ตัวละครที่ยึดติดและทนอยู่กับสิ่งแวดล้อมอย่างนี้มีจริง ๆ ไหม เราเชื่อว่ามีค่ะ เพราะเราได้เจอคนแบบนี้มาจริง ๆ ได้เคยอยู่จุดที่คลางแคลงใจจริง ๆ ว่าทำไมเขาถึงยังเลือกทำแบบนั้น คิดแบบนั้น และยืนอยู่ตรงจุดนั้น ส่วนเรื่องเพื่อนของเก้า มันถูกอย่างที่ความเห็นหนึ่งเคยว่าไว้ ว่าบางครั้ง คนเราก็แค่ต้องการหลุมที่โยนขี้ เพื่อไม่ให้ตัวเองต้องรู้สึกแปลกแยกเท่านั้นเองค่ะ

ทำไมเก้ากับหมอเสือถึงไม่เข้าใจกันสักที? หมอเสือเป็นตัวละครที่เราชอบเขียนที่สุดเลยค่ะ (รองไปคือหมออธิศ) เราชอบที่หมอเสือไม่ได้สมบูรณ์แบบทางความคิด มีความอ่อนไหว โลเล ซึ่งไม่แปลกเลยที่จะมีทั้งคนที่เข้าใจหรือไม่เข้าใจตัวละครนี้ เรื่องของแพรพลอยนั้นมันกระทบหมอเสือทั้งในด้านความรักและศีลธรรม มันคือความอ่อนไหวของเขาค่ะ คนที่เราคิดว่าเป็น พอถึงจุดหนึ่งกลับไม่ใช่อย่างที่เราคิด แต่เพราะรักมาก เมื่ออารมณ์เย็นลง หมอเสือจึงยอมให้ตัวเองตกตะกอนความคิดและอ่อนลงเท่าที่ใจจะรับไหว ในแง่ของคนเขียน ตัวละครหมอเสือคือตัวละครที่มีความเป็นคนมากที่สุดสำหรับเราเลยค่ะ

ส่วนหมออธิศ เขาคือคนที่อยู่วงนอกของเรื่องนี้อย่างแท้จริงค่ะ ทุกครั้งที่หมออธิศเจอผีพลอยนั้น หากคุณลองเปรียบเทียบกับสิ่งที่ตัวละครอีกสามตัวพบเจอ มันจะชัดเจนเลยว่าแพรพลอยไม่ได้หลอกหลอนหมออธิศ ทีแรกเธอแค่ต้องการกันเขาออกไปจากเรื่องนี้ และจุดเปลี่ยนนั้นก็คือการที่หมออธิศพบแม่ของเธอ เกิดความคิดที่จะช่วยเหลือ เห็นใจในชะตากรรม ฉะนั้นจุดประสงค์ของเธอจึงเริ่มเปลี่ยนไปนับจากนี้ ตั้งแต่ที่เธอปรากฏตัวให้หมออธิศเห็น และถ้าย้อนกลับไปฉากนั้นดี ๆ มันชัดเจนแล้วว่าตำแหน่งที่แพรพลอยปรากฏตัวก็คือ เก้าอี้คนไข้ : )

และถึงแพรพลอยจะเป็นผีบ้า เป็นผู้หญิงที่โง่เง่ามากแค่ไหน คนเราจะเป็นแบบใด แต่เรากลับคิดว่าบทลงโทษในเรื่องของความเป็นความตายนั้นมันมากเกินไปค่ะ ฉะนั้น เรามีสิทธิ์โกรธชนกันต์ไหม? มีสิทธิ์ที่จะไม่ปล่อยวางในเรื่องของเก้าหรือเปล่า? ในเมื่อตอนนั้นเธอยังไม่ได้อยากตาย

เราสนุกที่จะเห็นฟีดแบ็กของคนอ่านแตกไปในหลาย ๆ ทาง เพราะขึ้นชื่อว่างานสร้างสรรค์ ฉะนั้นเราจึงยิ้มได้กับทุกความคิดเห็นที่แสดงกับเข้ามานะคะ ขอให้เต็มที่ได้เลย ^^

อย่างที่เคยได้แจ้งไว้ว่า ลำพังตัวเรานั้นไม่ได้คิดที่จะมีรวมเล่มเรื่องนี้เพราะกังวลอะไรหลาย ๆ อย่าง แต่ตั้งแต่ช่วงกลาง ๆ เรื่อง เราได้รับการติดต่อจากทางสำนักพิมพ์เพื่อตีพิมพ์เรื่องนี้ค่ะ และด้วยความที่อีกใจก็อยากเห็นปรสิตออกมาเป็นหนังสือนิยายสักเล่ม จึงได้ตอบตกลงไป สำหรับใครที่กังวลเรื่องเนื้อหา ทั้งหมดที่เราลงในเล้านี่คือสุดสำหรับเราแล้วค่ะ มันบริบูรณ์ในแบบของเราที่เขียนเองคนเดียว แต่สำหรับในเล่มนั้นคงจะมีการปรับแก้เพิ่มเติมตามความเหมาะสม (และตอนนี้ก็ยังแก้ต้นฉบับไม่เสร็จเลยค่ะ ฮา) ซึ่งเบื้องต้นถูกแจ้งมาว่าคิวพิมพ์อยู่ที่ปีหน้า ฝากติดตามด้วยนะคะ :D

ปล. เราเองก็ยังใหม่ ไม่มีช่องทางติดต่ออะไรมากนัก เพื่อนเสนอว่าให้ทำเพจเฟสบุ๊คไว้อัพเดทข่าวสาร แต่ไอ้เราก็เขิน T_T เพราะเป็นคนอัพคุยอะไรแบบนี้ไม่เก่งนัก กลัวจะเว่อวังเกินไป 5555555555 เอาเป็นว่าขอฝากเพจไว้ ณ ที่นี้นะคะ ไว้มาพูดคุยกันเล่น ๆ อิอิ
จิ้มตรงนี้เลยค่ะ


ปรสิตแบบที่ลงให้อ่านกันบนเว็บ พอเป็นเล่มแล้วก็จำเป็นต้องมีการปรับปรุงแก้ไขเพื่อให้ดีขึ้น
ดังนั้น เนื้อเรื่องและรายละเอียดต่างๆ จึงมีการเปลี่ยนแปลงตามดุลยพินิจของสนพ.และนักเขียน
แต่พิเศษตรงที่มันรวมถึงตอนจบของเรื่องด้วยค่ะ ^^ (แต่ไม่ใช่การกั๊กตอนจบแต่อย่างใดนะคะ จบคนละแบบจริงๆ)



ขอบคุณที่ติดตามปรสิตเสมอมา
เข่งสะพานปลา

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-10-2016 17:14:03 โดย เข่งสะพานปลา »

ออฟไลน์ ♥MPEGz♥

  • ชอบดูหนุ่มๆ เขาอยู่ด้วยกัน♥
  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 44
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
สมกับชื่อเรื่องปรสิตจริงๆ ขอบคุณที่เขียนนิยายสนุกๆ ให้เราได้อ่านกันค่ะ
 :pig4:

ออฟไลน์ PURE LOVE

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 330
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
แงงงงงง :sad4: ม่ายยยน้าาาาา  ฮือออ พี่เสือ
ยัยแพรพลอย จะยึดร่างพี่หมอเสือเพื่อจะได้อยู่กับเก้าตลอดไปเหรอ
แล้วพี่เสือล่ะ ก็ยังอยู่ในร่างตัวเอง แต่พี่เสือรู้ตัวหรือเปล่าที่มีแพรพลอยมาอยู่ด้วยอ่ะ
สงสารพี่เสือมากเลยอ่ะ ไม่ได้ทำอะไรแพรพลอยเลยสักนิด เห็นใจแพรพลอยด้วยซ้ำ
แต่ผลที่ได้รับ ต้องมาร่วมรับเคราะห์ เหตุเพราะเป็นคนที่เก้ารัก ไม่ยุติธรรมเลยอ่ะ
ยัยแพรพลอย นิสัยอย่างนี้สินะ ตอนมีชีวิต เพื่อน ๆ ถึงไม่อยากยุ่งด้วย
ถ้ารามิล ย้อนเวลากลับไปได้จริง ๆ คงไม่ย้อนไปแค่ตอนที่ จะไม่ทิ้งแพรพลอยไว้หรอก
คงย้อนไปตั้งแต่ ไม่ควรไปเห็นใจ แล้วเข้าไปทำดีด้วยกับคนแบบนี้แล้ว
ตอนแรกที่มาตามอาฆาต ก็เข้าใจความแค้นของแพรพลอยหรอกนะ แต่นี่มันมากไป
ทุกคนได้รับผลจากสิ่งที่ตัวเองทำไปแล้ว แล้วทำไมแพรพลอยยังไม่เลิกจองเวรอีก
เกลียดยัยแพรพลอยจริง ๆ  :katai1: ทำไมไม่ไปเกิดเสียที ฮือออ

เอาแต่ด่าแพรพลอยซะเยอะ ลืมขอบคุณคนเขียนเลย
ขอบคุณมากค่ะ  :pig4: คุณเป็นนักเขียนที่เก่งมาก ๆ เลยนะสำหรับเรา
เรื่องนี้ เป็นเรื่องที่อ่านแล้ว ทำให้ความหลอนติดตามเราไปหลายวันทีเดียว
ปรกติ อ่านนิยาย ไม่ค่อยกลัวเท่าดูหนังผี เพราะภาพมันติดตา แต่นี่
นิยายของคนเขียน สามารถทำให้เราจินตนาการและอินตามจนหลอนได้
จะอาบน้ำ จะเข้านอนที ระแวงไปหมด กลัวเจอแบบน้องกันต์ 555
ขอบคุณ ที่สร้างสรรค์ผลงานดี ๆ อย่างนี้ให้พวกเราได้อ่านกัน ชื่นชมจากใจค่ะ  :L1: :กอด1:


ออฟไลน์ pim_onelove

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 479
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +86/-0
พี่เสือจะรู้ไหมเนี่ยว่ามีผีย้าสิงอยู่ด้วยเนี่ย แต่มันเหมือนผีแพรพลอยจะออกมาครอบงำหมอเป็นระยะๆ ไม่ได้ควบคุมตลอดเวลา
อย่างเวลางานก็ปล่อยให้หมอเป็นตัวของตัวเองไป แต่พออยู่กับเก้าก็จะเป็นหมอที่แพรพลอยควบคุมอยู่ ร้ายจริงๆ ผีตัวนี้  :katai1:

ออฟไลน์ QueenPedGabGab

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 311
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +31/-1
ขอบคุณค่ะ♥
อยากอ่านตอนพิเศษของหมออธิศกับชนกันต์จัง ><

ออฟไลน์ Paparazzi

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1048
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +21/-11
ขอบคุณคนเขียนมากนะคะ เปิดรับจองรวมเล่มแจ้งอีกครั้งนะคะ ชอบค่ะ  o13

ออฟไลน์ ผายลม888

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-1
เฮ่อ อ่านจบแล้วก็เกิดความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก แต่เรื่องนี้จบแบบนี้น่ะแหละเหมาะที่สุดแล้วถ้าจบแฮปปี้เอนด์ก็จะดูแหยงๆเป็นนิยายรักไปซะ เราชอบอะไรแบบนี้อ่ะแค่มีความรักสอดแทรกเล็กน้อยพอให้มีความวาย ผีก็ผีเลย นิยายรักก็รักไปเลยแบบนั้น.
อ่า คืออีกอย่างที่ชอบเรื่องนี้คือการบรรยายบุคลิก ความคิด แล้วก็พฤติกรรมของตัวละครของเรื่องนี้เยี่ยมเลยรู้สึกคล้ายอ่านของผู้เขียนมืออาชีพอ่ะ คือมันให้ความรู้สึกสมจริงอะไรงี้
อืม นอกจากชมก็ไม่รู้จะพิมพ์ไรแล้วล่ะ ขอบคุณที่ลงเรื่องนี้จนจบไม่ดองเค็มเหมือนเรื่องสนุกหลายๆเรื่อง ส่วนมากนิยายแนวนี้มักไม่ค่อยมีคนแต่ง ขอบคุณจริงๆที่ไม่ทิ้งระยะการอัพนานเกินไป อ่า จบแค่นี้ล่ะนะ

ออฟไลน์ .hnk

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 339
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +22/-2
เราชอบค่ะ

เอิ่มม ยังไงน้อ แบบเนื้อเรื่องโอเคมากค่ะ
ตอนจบอาจไม่ได้สวยหรู แต่ก็จัดว่าดีค่ะ
มันเหมือนมุมมอง เรื่องที่เราว่าไม่ผิด แต่ก็มีคนที่คิดต่าง
คิดคำพูดไม่ออกง่า .. แต่นิยายเนื่องนี้ดีมากค่ะ :)

เยี่ยมๆ ถ้ามีเรื่องต่อไป อาจตามอ่านนะคะ อิอิ
สู้ๆค่ะ !

 :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ VentoSTAG

  • ไม่รักอย่าทำให้มโนฯ GO AWAY!!!
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 606
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-9
จบได้สมกับสถานการณ์ที่น่าจะเป็นจริงดีครับ แต่มันก็แอบสงสัยไม่ได้ว่า
ทำไม หมอเสือ(อาจจะเป็นพลอยที่พูด) พูดกับน้องกันต์ว่า

“เราทุกคน... ไม่มีใครหลุดพ้นจากเรื่องนี้หรอก”

แปลว่านอกจากนางเกาะอยู่กับเสือแล้วนางจะตามหลอกหลอนน้องกันต์อีกหรือเปล่า
หรือว่าที่พูด นางอาจจะหมายความว่าไม่พ้นไปจากความรู้สึกผิดที่ติดตัว

ยังไงก็ขอบคุณ คุณเข่งฯ ครับ

ออฟไลน์ whitefang

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-0
ชอบเรื่องนี้ตั้งแต่ต้นจนจบเลย เราชอบเรื่องที่ไม่หลุดธีม ไม่หลุดคาแรคเตอร์ และยิ่งชอบเป็นพิเศษกับเรื่องที่เมื่ออ่านจบแล้วทำให้ย้อนกลับไปคิดถึงชื่อเรื่องอีกครั้ง มันทำให้งานเป็นเอกภาพ และรู้สึกตรึงใจ
จะติดตามผลงานของคุณต่อไปค่ะ ย้ำอีกครั้งว่าชอบมากเลย

ออฟไลน์ เกสรทอง

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 31
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
ยังไม่อยากให้จบเลยอ้ะะะะ  555 อยากให้เขียนภาคต่อ  :hao5: กลับมาเขียนเรื่องใหม่เร็วๆน้าาา เป็นเรื่องต่อก็ดี รักน้องกันต์มาก อยากเห็นความรักของกันต์กับคุณหมออธิศพัฒนาไปเรื่อยๆ เดี๋ยวจะไปติดตามเรื่องอื่นพลางๆละกัน ขอบคุณที่แต่งเรื่องสนุกๆแบบนี้นะ ปกติเราชอบนิยายสยองขวัญมากๆ แต่นี่คือครั้งแรกของนิยายวายสยองขวัญเลย คือฟินมาก หลอนมาก ครบทุกอารมณ์ ที่สำคัญภาษาดีมากๆ ชอบมากครับ   :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
นี่ล่ะค่ะคือที่สุดของความที่สุด

ตั้งแต่อ่านมายังไม่ได้ชมอย่างเป็นชิ้นเป็นอันเลย ก็ต้องขอบอกว่า คุณเข่งฯ ใช้ภาษาดีมาก เขียนได้ราวกับมืออาชีพ (อาจเป็นนักเขียนแนวเมนสตรีมอยู่แล้ว แต่แอบมาเขียนนิยายวาย? อิอิ) การนำเสนอเนื้อเรื่องมีลูกล่อลูกชน ตลบแตลงจนบางครั้งก็ต้องอ่านซ้ำจึงจะเข้าใจจุดประสงค์ ดิฉันชอบมากๆ ค่ะ

สำหรับดิฉันแล้ว ตอนที่น่ากลัวที่สุดคือตอนส่งท้ายนี่แหละค่ะ แม้ว่าก่อนหน้านั้นแพรพลอยจะมาหลอกหลอนอย่างไร ไม่ว่าจะอ้วกออกมาเป็นโคลน ข่วนข้อเท้า ยืนอยู่ข้างหลัง ฯลฯ แต่ก็น่ากลัวได้แค่ความหมายของคำว่าน่ากลัว แต่สำหรับตอนท้ายนี้ ดิฉันอ่านไปแล้วขนลุกเลยค่ะ ไม่อยากให้ลงเอยอย่างนี้ เพราะสงสารเก้า ดีใจที่พี่เสือยอมยกโทษให้ แต่จริงๆ แล้วกลับไม่รู้เลยว่าที่พาตัวเองกลับบ้านน่ะเป็น...

และดิฉันก็รู้สึกเสียและเห็นใจ ที่แพรพลอยยังเลือกจะยึดติด, ไม่ปล่อยวาง, อาฆาตแค้น, แม้เมื่อร่างกายเธอได้ถูกไฟเผาผลาญไปแล้ว แทนที่จะรับส่วนบุญที่บิดามารดาได้กระทำให้ หล่อนกลับเลือกจะไม่ move on ถ้าเป็นคติความเชื่อทางพุทธ ท่านก็ว่าหล่อนยังติดอยู่กับบ่วงแห่งบาปอันเหนียว ความทุกข์อันไหนก็ไม่เท่ากับทุกข์ในใจซึ่งจะกัดกินให้หล่อนทรมานยิ่งกว่าตกนรกเสียอีก

ขอบคุณคุณเข่งฯ มากๆ ค่ะ ที่ต่อจนจบ
ขอตัวติดตามเรื่องอื่นๆ ของคุณเข่งฯ นะคะ (ชอบวรรคมากๆ เลยค่ะ)

ออฟไลน์ darling

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1742
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +96/-7
สงสารเก้าที่สุด อีผีบ้าไม่ปล่อยน้องซะที  :z3:

ออฟไลน์ rinny

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 518
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
อีผีบ้า สิงหมอเสือจริงๆด้วย โง้ยยยย
ใครก็ได้ไปไล่ผีบ้านั่นออกจากหมอเสือที ToT

ออฟไลน์ กฤษณ์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
จบแบบนี้เราชอบนะ เราว่านิยายเรื่องนี้เหมาะที่จะเอาไปสร้างหนัง มันเหมือนเรากำลังดูหนังผีสักเรื่องแล้วเกิดหักมุมตอนจบเหมือนที่หนังไทยบางเรื่องชอบทำดี

ตัวละครของคุณดีแล้วล่ะค่ะมีความสมจริง ไม่ใช่ว่าพระเอกคือต้องดีสุดโต่งทำอะไรเทพๆ ภาพลักษณ์เจ้าชาย มันดูสมจริงดี มีโกรธ มีอ่อนไหว อ่อนแอ แถมทุกอย่างดูเข้ากันไปหมด เนื้อเรื่องไหลไปได้ดีไม่ติดขัด

ยิ่งช่วงโดนสิงหรือมาเป็นกาฝากนี่เราว่าเข้าเค้าดีนะ หมอเสือแกจิตใจกำลังอ่อนแออย่างแรง แบบนี้น่าจะถูกสิงได้เอาง่ายๆเลย

แพรพลอยนี่.. เราไม่ค่อยโกรธนางนะ คือซวยซ้ำซวยซ้อนจริงๆ ไม่มีเพื่อน พอมีก็เหมือนโลกทั้งใบมีแต่เขา แล้วผู้หญิงผู้ชาย น้อยนักที่จะเป็นเพื่อนกันได้แบบสนิทใจ ยิ่งโดนจิ้มไปยิ่งจะเรียกร้องให้ดูแล แล้วมาโดนทิ้งไว้ เคว้งสิ โทรไปไม่รับ จะกลับโดนข่มขืน จะหนีโดนเฉี่ยวร่วง โดนเอาเข็มขัดรัดคอ โดนถ่วงน้ำ โดนทำร้ายร่างกาย แถมไม่มีเพื่อนคนไหนจะไปตามอีก

เรื่องบางเรื่อง การขอโทษใช่ว่ามันจะทำอะไรให้ดีขึ้น สิ่งที่เกิดไปแล้วมันจะเป็นตราฝังไว้กับตัวตลอดไปล่ะเนอะ..

สุดท้าย ขอบคุณคุณคนเขียนที่เขียนเรื่องราวออกมาให้เราได้อ่านกันนะคะ คุณสุดยอดมากเลย
ปกติเราไม่ใช่คนที่อ่านอะไรแนวนี้ อย่างมากก็ผีแบบน่ารักๆไม่แหกพุงโชว์หลอน แต่คุณเขียนได้เย้าให้เรามาอ่านต่อเรื่องๆแม้จะอ่านตอนดึกๆก็ตาม.. #หลอนใช่ย่อย
ขอบคุณมากค่ะ  :กอด1:

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4025
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
ขอบคุณคนเขียนค่ะ แต่งแนวนี้อีกนะคะเราชอบ 55555

รำนังแพรพลอยมาก ชั้นไม่กลัวแกแล้ว !!

ออฟไลน์ yumijung

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 197
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
เมื่อเป็นมนุษย์ไม่สมหวัง..
แพรพลอยรักแรงจริงๆ..
กรรมคือการกระทำ...
จริงๆ

ออฟไลน์ why yyy

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4590
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +309/-8
ขอบคุณ ขอบคุณ ขอบคุณ :)

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด