Moon Catcher ◆ กับดักพระจันทร์ ◆ ตอนพิเศษ 2 หน้า ๒๗ [๑๖/๙/๑๗]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Moon Catcher ◆ กับดักพระจันทร์ ◆ ตอนพิเศษ 2 หน้า ๒๗ [๑๖/๙/๑๗]  (อ่าน 328954 ครั้ง)

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
ฌามาคนร้ายกาจ

ซับน้ำตาให้น้องแตม โถ่ววววลูกกกก :mew1:

ออฟไลน์ rayaiji

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 818
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-1
    • ray's deviantart
ฌามา เจ้าคนขี้แกล้ง เจ้าคนซาดิสม์์์์์์

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ bpyt

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-2
แยบยลและร้ายกาจมาก ฌม

ออฟไลน์ reverofjs

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
ฌามาร้ายนะเนี่ยยยยยยย  :hao6: :hao3:

ออฟไลน์ pwaruntorn

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 29
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
ชอบจังเลยคะ ตามมาจากเชอเบท ชอบความเทาที่อบอุ่นคะ

ออฟไลน์ bambooiihallo

  • ยู้ฮู >w<
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1503/-19
ตอนที่ 12



   ตาเรียวกระพริบแผ่วเบาราวกับผีเสื้อแตะกลีบดอกไม้ ก่อนมือขาวจะยกขี้นขยี้ตาช้าๆ แสงแดดรำไรจากภายนอกฉายผ่านกระจกบานกว้างเข้ามาบอกเวลายามสาย… แดดยังไม่แรงขนาดจะล่วงเลยไปถึงตอนบ่าย เครื่องปรับอากาศเย็นๆกับวิวต้นไม้จากกระจกที่ทอดยาวมาตั้งแต่ชั้นหนึ่งถึงชั้นลอยทำให้รู้สึกเหมือนตื่นขึ้นมากลางรีสอร์ท หลังคาก็ยกสูงไม่สร้างความอึดอัด…



   เฌอแตมดันตัวเองลุกจากเตียงเดินลงบันไดไม่กี่ขั้นไปเข้าห้องน้ำ จัดการล้างหน้าแปรงฟันด้วยแปรงสีฟันที่อีกฝ่ายหามาให้ตั้งแต่เมื่อคืน กลิ่นกาแฟหอมกรุ่นลอยมาจางๆ ถึงได้เห็นว่าชั้นสองที่ตอนแรกว่างเปล่าตอนนี้มีผู้ชายผิวสีแทนนั่งไขว่ห้างอยู่หน้าโต๊ะเขียนแบบ



   ฌามาในเสื้อแขนยาวสีดำกับกางเกงผ้าขายาวสีเทานั่งแผ่นหลังเหยียดตรงบนเก้าอี้ที่ไม่มีพนักพิง มือมีดินสอหนึ่งแท่ง กับโต๊ะเขียนแบบสีเขียวมะนาวที่กำลังวาดอะไรบางอย่าง



   ความเข้ากันที่ไม่เข้ากัน… เรือนมะนาวที่มีแต่สีเขียว มีเจ้าของเป็นผู้ชายที่ไม่เคยมีสีเขียวบนตัว เหมือนจะรู้ว่าถูกมองเพราะฌามาหันหน้ามาส่งยิ้มให้



   ผมบ๊อบที่ทิ้งตัวตามธรรมชาติปรกใบหน้าไปนิดหน่อย บาร์เบลที่หูสะท้อนแสงแดดเล็กน้อยก่อนเจ้าตัวจะหันกลับไปสนใจงาน



   ขายาวพาตัวเองเดินเข้าไปใกล้บริเวณทำงานของฌามา คือบริเวณที่กินพื้นที่ปีกซ้ายของชั้นสองตรงกับห้องครัวชั้นหนึ่ง มีชั้นวางหนังสือเกี่ยวกับการออกแบบมากมายวางอยู่เต็มชั้น มีม้วนกระดาษแผ่นใหญ่หลายม้วนถูกมัดด้วยเชือกวางแน่นอยู่ในกล่องทรงแปลกตาข้างชั้น บานกระจกก็มีเชือกสีน้ำตาลห้อยผ้าสามเหลี่ยมสลับสีห้อยระโยงรยางค์ เป็นมุมทำงานที่เหมือนมุมสำหรับเด็กเล่นของเล่น



   อันที่จริงฌามาก็เหมือนเด็กโข่งนั่นแหละ… ทั้งเอาแต่ใจ ทั้งกวนประสาท



   ลอบยิ้มกับความคิดของตัวเองก่อนะไปยืนซ้อนหลังเพื่อดูว่าอีกฝ่ายทำอะไร ฌามานั่งทำงานด้วยมือข้างหนึ่งจับดินสอ อีกมือถือแก้วมัคสีขาวที่มีควันกาแฟลอยเอื่อยๆ



   แบบร่างที่ถูกวาดบนโต๊ะไม่ใช่ผลงานสถาปัตยกรรมใดๆ แต่เป็นภาพของผู้ชายคนหนึ่ง… ที่มีผมหน้าม้าปรกตาเล็กน้อย ตาเรียวสวย ปลายจมูกโด่ง ที่กำลังทำหน้าเฉยเมยมองตรงมา



   “วาดน่ะขอยัง?”



   ภาพเหมือนของตัวเขาเอง…



   “ขอตอนแตมหลับ…กระซิบข้างหูเลยนะ แล้วแตมก็ตอบว่า อื้อออออ”



   ดึงหูที่มีบาร์เบลเบาๆเป็นการลงโทษกับความมโน อื้อออ ที่ว่าคงจะเป็นเพราะรำคาญที่ถูกกวนตอนนอนหลับมากกว่า



   “ขอวาดนะ… จะเอาไปอเมริกาด้วย”



   “จำขนาดวาดได้ละเอียดแบบนี้เลยหรอ…”



   ถามแผ่วเบาหลีกเลี่ยงการตอบคำถามของอีกฝ่าย…ก็น้ำเสียงติดจะอ้อนแบบนั้นมันทำให้ทำอะไรไม่ถูก ตาสวยแกล้งทำเป็นมองภาพ เพราะไม่อยากสบตาคมที่แหงนหน้าขึ้นมา



   “จะลืมได้ยังไง… จำได้หมดแหละ จำได้แม้กระทั่งมีจุดสีดำเล็กๆตรงนี้ที่ใต้ตา”



   มือสากยกขึ้นมาไล้ผิวแก้มเนียนบริเวณใต้ดวงตาแผ่วเบา ก่อนฌามาจะผละออกเล็กน้อยแล้วหมุนตัวมานั่งหันหน้าชนกับคนที่ยืนอยู่



   “อรุณสวัสดิ์ครับพระจันทร์ เฌอแตม”



   รอยยิ้มจางที่สร้างความหวั่นไหวยังคงทำหน้าที่ของมันได้อย่างดีเยี่ยม มือหนาที่มีดินสอคาดอยู่ระหว่างนิ้ววางทาบลงกับแก้มซีดที่ยอมปล่อยให้ลูบไล้ตามใจ… แต่เจ้านิ้วโป้งก็ชักเหิมเกริมขยับมาไล้ตามเรียวปากสีสวย…



   ก่อนมือที่ถือแก้วกาแฟจะวางแก้วลงบนโต๊ะและยกขึ้นโน้มคออีกฝ่ายลงมา พร้อมกับที่ยืนตัวขึ้นเพื่อประทับจูบรับอรุณ…ในยามสิบโมงกว่า



   “เมื่อคืนฝันดีไหม…”



   กระซิบถามชิดเรียวปาก แต่ไม่ได้คาดหวังจะฟังคำตอบ… เพราะทันทีที่ถามจบก็ประกบจูบลงไปอีกครั้ง จูบของคนเอาแต่ใจมันเลยไม่ใช่แค่จูบเพราะมือที่ไล้แก้มนิ่มมันเลื่อนลงไปที่เอวบางออกแรกรั้งทีเดียว…



   ร่างโปร่งบางก็นั่งลงบนตักแกร่ง…มือซีดยกขึ้นโอบรอบลำคอแกร่งนวดเบาๆไปตามท้ายทอย…และดูเหมือนเจ้าของตักแกร่งจะชอบใจเพราะส่งเสียงครางถูกใจในลำคอ



   นาน…กว่าฌามาจะยอมปล่อยให้เฌอแตมได้หายใจหายคอ…ปากสีสวยเห่อบวมขึ้นมาเล็กน้อยจากการถูกฟันคบขบเม้มอย่างได้ใจ



   ยังไม่นับจุ้บย้ำๆหลายทีกว่าคนผิวแทนจะยอมซุกหน้าลงกับไหล่ขาว แต่สองแขนก็ยังโอบรอบเอวเฌอแตมไม่ยอมปล่อย



   ใบหน้าซีดซับสีเรื่อจางๆ สองมือลูบกลุ่มผมบ๊อบนิ่มเบาๆ ยิ้มจางด้วยความพอใจเมื่อเด็กน้อยครางงุ้งงิ้งเหมือนชอบใจ…อย่างกับเลี้ยงหมา



   ชอบให้ลูบ ชอบให้จับ…



   แต่เจ้าตัวนี้คงเป็นโกลเด้นรีทรีฟเวอร์ตัวใหญ่…เพราะเวลาซนก็ซนเหลือเกิน



   “ปล่อยได้แล้ว”



   “ไม่ปล่อย จะดื้อ”



   หลุดขำกับท่าทางงอแงเป็นเด็ก แถมยังส่ายหัวดุ้กดิ้กกับไหล่เขาอีก….ตัวออกโคร่งมาทำท่าแอ๊บแบ๊วเป็นสาวๆไปได้ เลยดึงหูสีแทนเล่นเบาๆ



   แต่ไม่ใช่ข้างที่มีบาร์เบลนะ…กลัวอีกฝ่ายเจ็บ จริงๆการเจาะหูแล้วใส่บาร์เบลดามไว้แบบนี้มันทำให้ดูน่ากลัวเหมือนกัน แต่พอมันเป็นฌามากลับทำให้ดูน่ามอง ฌามาเหมือนคนที่เหมาะกับการมีเครื่องประดับสีเงินแบบนี้ หูอีกข้างไม่มีบาร์เบลก็จริงแต่มีจิลที่ทำเหมือนปลอกเหล็กหุ้มใบหูอยู่เล็กน้อย ทั้งยังมีลวดลายแปลกตา



   นิ้วก็มีปลอกนิ้วนางกับนิ้วกลาง…ใส่สลับกันไปในแต่ละวัน ขนาดไม่ได้เซ็ตเพราะไม่ได้ออกไปไหนผมแต่เจ้าพวกเครื่องประดับเงินเหล่านี้นี้ก็ยังปรากฏบนตัวฌามา



   “วาดรูปต่อไป จะลงไปหาอะไรกิน”



   “ฝากดูเจ้าแคกตัสหน่อยสิ”



   “ยังไม่ได้รดน้ำ?”



   “เปล่าครับ มันไม่ต้องรดบ่อยๆหรอก แค่ต้องดูพวกแมลงเฉยๆ ผมกลัวแมลงมาเกาะแล้วมันจะตาย”



   เฌอแตมพยักหน้าก่อนจะลุกออกจากตักที่ฌามาก็ยอมปล่อยออกไปโดยดี ร่างโปร่งเดินลงบันไดไปเลยไม่ทันเห็นรอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่โผล่มาชั่วขณะหนึ่งก่อนจะเปลี่ยนไปเป็นยิ้มจางเมื่อหันกลับไปสนใจงานวาดของตัวเอง



   มือยกขึ้นทำท่าบีบแก้มคนในกระดาษ ซึ่งผิวกระดาษก็ไม่เหมือนผิวนุ่มนิ่มของอีกฝ่าย… เฌอแตมน่ะร้ายจะตาย เจอกันไม่นานกลับทำให้เขาจำรายละเอียดได้ชัดเจนทุกอย่าง



   ใบหน้าเฉยเมยนี่คือวันแรกที่ได้เจอกันในร้านกาแฟ… อีกฝ่ายประทับตัวเองอยู่ในความรู้สึกและความทรงจำเขาตั้งแต่วันแรกที่เจอกัน



   “พระจันทร์วายร้าย…”



   เสียงทุ้มต่อว่าระคนพึงพอใจก่อนจะเริ่มลงรายละเอียดในส่วนต่อไป จริงๆไม่ได้ชอบวาดภาพคนแบบนี้ด้วยซ้ำเพราะไม่ชอบการมองหน้า การสบตากับคนที่ไม่สนิท แต่พอเป็นเฌอแตมมันก็เหมือนจะล้นเต็มหัวไปหมดจนต้องหาทางระบายออกมา



   การระบายความรู้สึกที่แค่ถ่ายรูปเก็บไว้มันไม่พอ…เพราะเขาจำได้ทุกรายละเอียด จำได้ทุกรอยยิ้ม ทุกสีหน้า หรือจะการกระทำใดๆ…



   มันอัดแน่นจนเหมือแผ่นฟิล์มที่เล่นซ้ำๆแล้วไม่สามารถสลัดออกไปไหนได้ มันเป็นเขาเองที่ปล่อยตัวเองให้ดิ่งลงไปในโลกของเฌอแตมและไม่ยอมพาตัวเองว่ายออกมาจากเวิ้งความรู้สึกนี่เสียด้วย



   คนอะไร…โคตรร้ายเลย ทุกจูบ ทุกสัมผัสนี่ใส่กัญชาด้วยหรือเปล่า? ถึงติดงอมแงมไม่อยากจะไปไหนไกลๆ



   “พกกลับไปอเมริกาด้วยได้ไหมเนี่ย?”



   ส่ายหัวกับความอยากครอบครองของตัวเอง สลัดความฟุ้งซ่านและเริ่มทำงานต่อ…










   เฌอแตมลงมาทำข้าวผัดง่ายๆ จากข้าวสวยที่อีกฝ่ายหุงไว้ กระทะใบเล็กที่แช่ในซิงค์น้ำกับเศษไข่ก็พอจะรู้ว่าฌามาคงจะทำข้าวไข่ดาวหรือไข่เจียวง่ายๆกินไปแล้ว วัตถุดิบในห้องครัวไม่มีอะไรพิเศษเช่นเดิม พอเริ่มทำกับข้าวก็ชักเพลินมือ ลองเอาเครื่องปรุงของเมืองนอกยี่ห้อแปลกๆมาผสมกันไปมาจนได้รสชาติที่ไม่ค่อยเหมือนข้าวผัดปกติแต่ออกเปรี้ยวหวานเล็กน้อย



   ห้องครัวฌามาเหมือนห้องครัวตัวอย่างในร้านเฟอร์นิเจอร์ สะอาดตลอดเวลาแถมเครื่องปรุงก็ถูกจัดวางบนชั้นราวกับถูกออกแบบ จริงๆก็ถูกออกแบบนั่นล่ะ…ก็เจ้าของบ้านเป็นสถาปนิกจะไม่ลงไม้ลงมือกับบ้านตัวเองเลยก็คงไม่ใช่



   เฌอแตมวางจานข้าวลงบนโต๊ะ เขาเลือกนั่งหัวโต๊ะเพื่อมองวิวหน้าบ้านที่มีต้นไม้มากมายกับทางเดินหินแบบญี่ปุ่น บ้านที่เป็นกระจกสามด้านแบบนี้ยากต่อการดูแลรักษาเหมือนกัน ไม่ขัดทำความสะอดบ่อยๆก็อาจจะเป็นรอย เลอะฝุ่น หรือมีขี้นกมาติด ประตูบ้านก็บานกว้างลากไปถึงชั้นสอง แต่ก็ไม่ได้เปิดออกรับลมเพราะแดดประเทศไทยแรงเหลือเกิน ลมที่พัดเข้ามาก็มีแต่ลมร้อน



   เลยกลายเป็น…เปิดแอร์ทั้งบ้าน



   ก็ไม่แปลกใจเพราะฌามาไม่น่าทนต่อสภาวะร้อนเข้าขั้นไหม้ของประเทศไทยได้ อีกฝ่ายเติบโตในเมืองนอกที่มีหิมะ หรือหน้าร้อนก็ไม่ร้อนเท่าที่นี่



   ขนาดออกไปดูแลแคกตัสตอนเช้ายังเหงื่ออกราวกับร้อนนักหนา… ส่ายหัวที่ตัวเองดันจำได้แม้แต่ตอนฌามาเหงื่อออก…ชักจะเป็นเอามาก



   กินข้าวเสร็จล้างจานที่เจ้าของบ้านทิ้งไว้และของตัวเองเรียบร้อยก็ออกไปดูแปลงแคกตัสตามที่อีกฝ่ายฝากฝังไว้ สงสัยจะชอบเจ้ากระบองเพชรพวกนี้มาก นับดูคล่าวๆก็ประมาณเกินสามสิบต้น แต่พื้นที่แปลงแคกตัสก็ยังเหลืออีกเยอะ สงสัยกะจะทำแปลงใหญ่



   ป้ายชื่อรูปพระจันทร์ถูกปักอยู่ตรงกลาง…รู้สึกเหมือนมีส่วนร่วมกับเจ้าพวกแคกตัสเล็กๆนี้ไปซะอย่างนั้น แต่มองๆไปก็น่ารักดีเหมือนกัน เป็นต้นอวบๆอ้วนๆมีหนามเล็กๆ บางต้นก็ดันมีดอกเล็กๆเหมือนกิ๊ฟติดผมติดอยู่



   เฌอแตมย่อตัวลงนั่งขัดสมาธิบนพื้นไม้ที่ต่อออกจากตัวบ้าน หยิบมือถือขึ้นมาถ่ายรูปแคกตัสแฟมิลี่ของฌามา คิดเพลินๆว่าตอนโตมันจะใหญ่ขึ้นกว่านี้เยอะไหม?



   ถ้าได้เห็นก็คงจะดี



   โตเร็วๆนะเจ้าแคกตัสแฟมิลี่…



   ฌามาเดินลงบันไดมาเพื่อเปลี่ยนจากกาแฟที่เพิ่งหมดแก้วเป็นน้ำเปล่าเย็นๆสักแก้ว จังหวะที่เดินผ่านประตูที่ทอดไปด้านหลังตัวบ้าน ปรากฏร่างเฌอแตมกำลังถ่ายรูปเบบี้แคกตัสก็หลุดยิ้มออกมา



   พึงพอใจที่เห็นอีกฝ่ายกับเจ้าแคกตัสไปกันได้ด้วยดี… ทุกอย่างเป็นไปตามที่คิดไว้ คนอ่อนโยนก็คือคนอ่อนโยน ถึงจะซ่อนมันไว้ด้วยท่าทางเฉยเมยก็ตาม…



   แผนการฝากฝังเบบี้แคกตัสไว้กับเฌอแตมน่าจะไม่มีปัญหา…เจ้าพวกนี้ก็เหมือนลูกของเขากับอีกฝ่าย เขาในฐานะหัวหน้าครอบครัวก็จะออกไปทำงาน ปล่อยลูกๆหลายสิบต้นให้อยู่ในความดูแลของคุณแม่ไป



   “ชอบเจ้าพวกนี้หรอคุณ?”



   มือชะงักจากการถ่ายรูปหันมามองฌามา ใบหน้าซับสีเรื่อเล็กน้อยด้วยความเขิน ไม่คิดว่าอีกฝ่ายจะมาเห็นบุคลิกแปลกๆของตัวเอง



   “ก็น่ารักดี”



   “ผมแบ่งให้ไปไว้ที่ห้องไหมครับ? ยังมีต้นเล็กๆที่ยังไม่ลงแปลงอยู่”



   “ได้หรอ?”



   “อื้อ…แต่ตอนผมไม่อยู่ฝากมาดูเจ้าพวกนี้บ้างได้ไหม? คนสวนจะมาก็จริงแต่ผมก็ยังไม่วางใจ กลัวเขารดน้ำมันเยอะไปแล้วมันจะตาย”



   “ไม่ดีมั้ง เจ้าของบ้านไม่อยู่แต่เข้ามาเองคงไม่ดีหรอก”



   “บ้านผม ผมอยากให้คุณมาทำไมจะมาไม่ได้? นะ…ฝากดูแลแคกตัสแฟมิลี่หน่อยนะครับ”



   ก็ไม่รู้ว่าเพราะแคกตัสมันน่ารักหรือท่าทางอ้อนของผู้ชายตัวโตทำให้รู้สึกลังเลอยู่เหมือนกัน ในความรู้สึกเหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดูจะลงล็อคแปลกๆ แต่ยังหาไม่เจอว่ามันคืออะไร



   “นะ…แตม”



   “ไม่มีกุญแจ…”



   “หึหึ…ผมมีกุญแจสำรองครับ ฝากลูกๆของผมด้วยนะ”



   มือสากยกขึ้นบีบแก้มซีดเบาๆ ทำเหมือนที่อยากทำตอนวาดรูปใบหน้านิ่งๆนี่เหลือเกิน ถึงจะดูออกว่าเขินแต่ก็ยังแสดงท่าทีน้อยแสนน้อยจนถ้าไม่ได้ใกล้ชิดคงแทบดูไม่ออกว่าอีกฝ่ายรู้สึกยังไง



   “นี่ ไม่ใช่เด็กนะ ไม่ตลก”



   มือซีดปัดออกแถมถลึงตาใส่ ส่วนเด็กโข่งโดนขู่กลับไม่ยอมแพ้ ยกมือสองข้างขึ้นมาบีบแก้มนิ่มเบาๆ แถมยังทำเสียงปิ๊บๆๆ กวนโมโห



   “ฌามา!”



   “คร้าบผมมมม”



   “เลิกกวนตีนได้ละ”



   “เสือกไรอ่ะ อยากกวนมีไรป้ะ?”



   คราวนี้คนเขินหายเขินสนิท ดวงตาวาวโรจน์มือซีดยกขึ้นฟาดหัวคนกวนประสาทดังลั่น



   “โห เกินไปปะเนี่ย”



   “เออ แล้วจะทำไม? ก็บอกว่าอย่ากวนตีน”



   “มากไปละ ไหนมาฟาดคืนดิ๊”



   “คิดว่ากูยอมหรอ”



   “พูดคำหยาบด้วยว่ะ ซ่ามากใช่ปะ กูปล้ำแม่งเลยดีไหม? หา!!”



   ตาคมวาวโรจน์ก่อนจะล็อคคอคนแรงน้อยกว่าเข้ามา จับจูบแก้มซ้ายขวาไม่สนใจเสียงโวยวายและมือเท้าที่ปัดป้องมาอย่างรุนแรง



   แต่โดนหนักเข้าก็ทนไม่ไหว เลยคว้าเอวบางอุ้มขึ้นพาดบ่า… ถึงจะตัวสูงเท่าๆกันแต่การออกกำลังกายอย่างต่อเนื่องแม้การมาไทยจะลดน้อยลงไปบ้างก็ไม่ได้ทำให้เรี่ยวแรงหายไปไหน



   “ปล่อยนะไอ้สัส”



   “หยาบคายฉิบหาย เป็นหมออะไรเนี่ย โมโหนิดหน่อยไม่ไล่คนไข้ไปนอนหน้าโรงบาลเลยหรอ”



   มือหนาฟาดป๊าปที่ก้นนิ่มยิ่งสร้างความโมโหเข้าไปใหญ่



   “ไอ้เหี้ย”



   “หึหึ…”



   บรรยากาศสีลูกกวาดกลับกลายเป็นสีคนละโทน แต่กลับตอบโจทย์ความรู้สึกฌามาได้มากกว่า เวลาได้ทะเลาะ ได้เถียง…เขารู้สึกดีมากกว่ามานั่งคุยกันตามปกติ



   เฌอแตมก็อาจจะคล้ายๆกัน เพราะพอจับโยนลงบนเตียงและกระชากเสื้อก็ไม่ยอมแพ้กระชากกลับเหมือนกัน แถมยังเป็นฝ่ายกระชากคอคนแรงเยอะกว่ามาบดจูบก่อน



   “หึ…ชอบให้รุนแรงหรอไง..”



   “ก็ตั้งใจจะเอาอยู่แล้วไม่ใช่รึไง?”



   “ก็รู้นี่… ทำไมยังจะยั่วอีก”



   กระซิบเสียงพร่า ส่วนมือสาละวนกับการถอดเสื้อผ้าทีละชิ้น
เหมือนหนังคนละม้วน เหมือนภาพตัดฉากไปคนละเหตุการณ์ อารมณ์ที่เปลี่ยนไวราวกับกดเปลี่ยนช่อง… จากละครซีรีส์เกาหลีกลายเป็นหนังผู้ใหญ่ติด ฉ ที่เด็กห้ามดู



   “ขอกัดได้ปะ…จะขาวโคตรไปถึงไหน”



   “ไม่ให้กัด โอ้ย…ก็บอกว่าไม่ให้ อื้อ…”



   มือฟาดไปบนแผ่นหลังกว้างที่เพิ่งทิ้งรอยฟันไว้บนลาดไหล่ แต่สุดท้ายมือก็ถูกกำรวบขึ้นไปบนหัวเตียงแล้วถูกปิดปากด้วยจูบเอาแต่ใจ








   “จะเอาให้ตายคาเตียงเลยคอยดู”



   “ฌามา! ไอ้เวรเอ้ย… โอ้ย”



   น้ำตาร่วงลงมาเมื่อความใหญ่โตได้เบียดแทรกเข้าไปในความคับแน่น ไม่มีความอ่อนโยนแถมกระแทกทีเดียวเข้าไปจนสุด



   “ชู่ว…ไม่เอาไม่ร้อง…”


   น้ำเสียงกระด้างที่แผ่วเบาลงราวกับปลอบโยน พร้อมกับจังหวะขยับที่เริ่มต้นขึ้น เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดดังอยู่สักพักก่อนจะกลับกลายเป็นเสียงครางหวาน…



   และสุดท้ายก็เปลี่ยนเป็นร้องขอมากขึ้น… สลับกับเสียงร้องเมื่อโดนฟันคมขบกัด หยาดน้ำตาร่วงหล่นลงมาด้วยแรงอารมณ์ไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง



   “บอกว่าอย่าร้อง…ยิ่งร้องก็ยิ่งอยากอ่ะ…อย่ายั่วกันสิครับ…”



   “อะ ไอ้บ้า… อ้ะ”



   ร่างกายแอ่นสะท้านเพราะฟันคมขบลงที่ยอดอก ทั้งเจ็บทั้งเสียวซ่านจนเผลอขยุ้มกลุ่มผมสีดำไว้แน่น



   “คุณนี่… แม่งน่าตายคาเตียงจริงๆ”



   เสียงครางผสานกันของคนสองคนทอดยาวไปถึงยามบ่ายแก่ๆ… จนเหลือเพียงร่างกายที่เลอะเทอะไปด้วยคราบน้ำ นอนกอดก่ายกันบนเตียงยับยู่ยี่…



   …หนังคนละช่อง…ที่มีนักแสดงนำคนเดิม…
   

===========================================================

ฌามาไบโพล่าจริงๆเลย !  =....=

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ A_Narciso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2
  :m25:  :z1: เก็บสะสมแต้มก่อนไปเมกาเหรอจ๊ะ ฌามา ..

ออฟไลน์ Faii0518

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
สรุปซาดิสต์ทั้งคู่ รักกันรุนแรงกระแทกใจมากกก
แต่ฌาม์แกช่วยถนอมแตมหน่อยได้มั้ยยยช้ำหมดแล้วนั่น
แล้วอะไรเอะอะเอาๆ จะตุนไว้เผื่อ3เดือนเลยเรอะ ร้ายกาจ 555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ nolirin

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2755
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +274/-5
แตมเอ้ยยยยยย แท้ทางณามาชัด :hao5:

ออฟไลน์ shoi_toei

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4365
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +222/-26
ฌามา อิเด็กหื่น !!!

ออฟไลน์ MyLavenderLand

  • ฉันสุขใจ เมื่อได้ Log in เล้า
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +84/-1
คือ.. มันน่าจะไบโพล่าร์ ทั้งคู่แล้วหล่ะเราว่า ณ จุดนี้

ออฟไลน์ lovejinjunno

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 330
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
แหม ชีวิตมีหลากสีสันหลายอารมณ์จริงๆนะ
5555

ออฟไลน์ ยอดมนุษย์ขนมปัง

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 319
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
 :hao7: :hao7:
รุนแรงกันเหลือเกิน
ปรับอารมณ์แทบไม่ทัน

 :hao6:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ awfsp

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
เข้ากันได้ดีนะ คู่นี้ น่ารัก

ออฟไลน์ titansyui

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2386
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-0

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
ฌามานี่มันร้ายจริงๆ  :mew1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ joyey6217

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
แหมมมมมม แตมชอบความรุนแรงก็บอกกกกก

เเซ่บมาก นี่กะตุนไว้ระหว่างสามเดือนที่ไม่เลยใช่ไหมเนี่ย
ว่าแล้วว่าคนที่ร้ายที่สุดคือฌามา วางแผนเป็นขั้นเป็นตอนเนอะ อยากได้ต้องได้ ไม่เลือกวิธีแม้จะร้องไห้ก็จะเอา ขนาดแตมก็พอตัวนะเรื่องเจ้าเล่ห์ มาเจอะตาคนนี้เรียกว่าแพ้ทางหลุดลุ่ย

ออฟไลน์ ammchun

  • Don't Worry,Be Happy
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1394
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +54/-4
จากบทที่ 9 แคกตัส มันควรจะเป็นแคคตัส มากกว่านะคะ

สนุกนะเนี่ยยยยย. คือแม้จะมีแค่ตัวเอก2คน ไม่ค่อยมีคนอื่นเข้ามามีบทบาทเท่าไหร่ อ่านรวดเดียว 12. ตอนที่ผ่านมา. ไม่เบื่อเลย อารมณ์คนอ่านสวิงเพราะฌามานี่แหละ 55555. รอตอนต่อไปนะคะ
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-04-2017 13:09:09 โดย ammchun »

ออฟไลน์ PrimYJ

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3494
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-3

ออฟไลน์ threetanz

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 766
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-1
ฌามานี่วางแผนไว้หมดแล้วซินะ

ออฟไลน์ bambooiihallo

  • ยู้ฮู >w<
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1228
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1503/-19
ตอนที่ 13



   Tr….tr…. rrrr.



   เสียงโทรศัพท์จากข้างเตียงปลุกให้สองร่างที่นอนกอดกันรู้สึกตัว เฌอแตมกระพริบตาช้าๆพยายามดันตัวออกจากอ้อมแขนที่พาดเอวอยู่เพื่อรับโทรศัพท์ จำได้ว่าริงโทนนี้คือโทรศัพท์ตัวเองและฌามาก็ไม่ใช้โทรศัพท์ เขาเห็นมันปิดสนิทวางอยู่บนโต๊ะหน้าทีวี



   “ปล่อยก่อน”



   กระซิบดุคนงัวเงียที่ไม่ยอมคลายอ้อมแขน ฌามาลืมตาขึ้นมา คิ้วเข้มขมวดมุ่นเพราะถูกปลุกขึ้นมาแต่ก็ยอมคลายอ้อมแขนออก ฌามาเงยหน้าจากกลุ่มผมนิ่ม เมื่อเจ้าของเส้นผมขยับตัวลุกออกจากเตียง แดดภายนอกส่องผ่านกระจกเข้ามาบอกเวลาบ่ายคล้อยเต็มที



“ฮัลโหล หือ ?”



   เสียงคุยโทรศัพท์ดังให้ได้ยินจากคนข้างกายที่ลุกขึ้นนั่ง ร่างหนากว่าเลยเขยิบตามไปโอบเอวบางแล้วเนียนซุกหน้าลงกับหน้าท้องแบนราบ แถมยังซุกซนแกล้งขยี้จมูกตัวเองลงกับผิวเนื้อให้เฌอแตมได้จักจี้จนต้องถลึงตาใส่



   “ไปกันหมดเลยหรอวะ? กูไม่ไปไม่ได้หรอ… โห ไรวะ ก็ไม่สะดวก… เฮ้อ เออๆ ร้านไหน? โอเค เจอกัน”



   “ไปไหนหรอ”



   “เพื่อนจะชวนไปกินเหล้า ใกล้เปิดเทอมแล้วมันกลับมากรุงเทพกันแล้ว”



   ปิดเทอมเพื่อนต่างแยกย้ายไปใช้ชีวิตของตัวเอง ตามประสานักศึกษาแพทย์ที่อ่านหนังสือกันอย่างบ้าคลั่ง ปิดเทอมเลยแยกย้ายหายเข้ากลีบเมฆกันไปหมด พักผ่อนให้คุ้มเพราะปีหลังๆมันจะแทบไม่เหลือ ทั้งขึ้นวอร์ด อินเทิร์น เรียกว่าคงไม่เหลือเวลาส่วนตัว



   “อ้อ ปาร์ตี้?”



   “อือ สองสามทุ่ม”



   “ไปด้วยนะ”



   “ไปทำไม ไปก็ไม่รู้จักใคร”



   “ไม่ได้ ย้ายมาอยู่ด้วยกันแล้วจะทิ้งผมหรอ ไม่ได้ครับผมจะไปด้วย”



   “อย่ามางอแง”



   คนงอแงไม่สนใจ กลับเงยหน้ายิ้มเจ้าเล่ห์



   “ไม่งั้นจะกอดให้ลุกไม่ไหวเลยนะ จะได้ไม่ต้องไป”



   “ไอ้บ้า ทั้งบ่ายนั่นยังไม่พอใจรึไงวะ!”



   หงุดหงิดจนต้องขึ้นเสียง แต่คนทำผิดก็ไม่สนใจกลับหัวเราะขำท่าทางไม่พอใจ ก่อนมือหนาจะยกขึ้นแตะผิวแก้มขาวซีด



   “อย่าห่างกันเลยนะ เราจะอยู่ด้วยกันอีกแค่ไม่กี่วันเอง ผมไม่อยากให้คุณหายไปจากสายตา”



   “น้ำเน่า”



   แต่หน้าก็เห่อร้อนผ่าว



   “เกี่ยวอะไรกับน้ำเน่าอ่ะ? มันเป็นสำนวนหรอ? หรือว่าสุภาษิต slang? ทำไมคำพูดของผมถึงเกี่ยวข้องกับน้ำเน่า หรือปากผมเหม็น”



   เอียงคอเล็กน้อยด้วยความสงสัย แถมมีท่าทางยกมือป้องปากเช็คกลิ่นให้ตัวเองอีก… เออช่างมันเถอะ คนตาสวยกลอกตาด้วยความปลง
   








   “นี่จะไปไหน?”



   “ก็คุณบอกปาร์ตี้ ผมก็พร้อมจะปาร์ตี้กับคุณแล้วครับ ติดกระดุมข้อมือให้หน่อย”



   “ไปเปลี่ยนชุดไป”



   เฌอแตมกุมขมับมองสภาพคนไปปาร์ตี้ ความเข้าใจและความต่างวัฒนธรรมคงทำให้เกิดความสับสน เพราะปาร์ตี้ที่ฌามาเข้าใจคือการที่เจ้าตัวใส่เสื้อเชิ้ตปิดคอแบบไม่มีปกสีกรม แถมกระดุมยังเป็นแบบป้ายข้างลงมาคล้ายชุดคนจีน ไหล่กว้างรับกับเสื้อแขนยาวได้พอดี กางเกงแสล็คตัดเข้ารูปสีดำสนิท รองเท้าหนังสีน้ำตาลที่ดูก็รู้ว่าแพงหูดับ แถมยังเซ็ตผมเปิดหน้า มีจิลรูปร่างแปลกตาบนใบหู ขนาดบาร์เบลรูปลูกศรยังเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท นิ้วนางด้านซ้ายมีปลอกนิ้วสีดำ กับแหวนที่นิ้วก้อย… ส่วนมือขวาก็เป็นแหวนสีดำวงเล็กที่นิ้วชี้



   ฌามา…จะไปเดินแบบที่ไหน?



   ตาสวยก้มมองชุดตัวเองที่หยิบมาจากคอนโด มีแค่เสื้อยืนกับกางเกงผ้าขายาวจั๊มข้อเท้าและคิดว่าจะใส่แตะด้วยซ้ำ… เหมือนไปเดินตลาด



   “ทำไมล่ะ ไม่ดีหรอ? หรือมีตีมอะไรหรอคุณ?”



   “ไม่ใช่! คือปาร์ตี้แบบ ร้านเหล้าธรรมดาแถวมหาลัยไม่ใช่ผับ คือเสื้อยืดขาสั้นรองเท้าแตะอ่ะ”



   “หืม? อ่าว นั่นคือปาร์ตี้คนไทยหรอ?”



   ฌามาขมวดคิ้วงง เพราะปาร์ตี้กับเพื่อนวันศุกร์สมัยเรียนคือการถือไวน์ ถือเครื่องดื่มเดินเข้างาน สาวๆแต่งตัวกันเต็มที่ ทำผมแต่งหน้า เหมือนกับที่ผู้ชายใส่เชิ้ต



   หรือจะงานเลี้ยงของแม่ที่เคยร่วมสมัยเด็กๆ ก็มักจะเป็นปาร์ตี้ทางการที่ต้องใส่สูทผูกหูกระต่าย และวางตัวรับแขกดีๆ การแต่งตัวไปปาร์ตี้ของเฌอแตมมันเลยดู…แปลกตาไปจากภาพในหัว



   “ก็นักศึกษาไทยก็แบบนี้ ร้านเหล้าแถวมอจะอะไรมาก เปลี่ยนเสื้อผ้าเหอะ มันทางการไป”



   “ไม่หล่อหรอ?”



   ใบหน้าประดับรอยยิ้มที่ไม่ได้รู้ตัวเลยว่าเป็นรอยยิ้มที่ทำให้หัวใจเต้นแรง



   “เออ ไม่หล่อ ผิดตีม”



   “ว้า…”










   สุดท้ายก็เลยมีคนใส่เสื้อยืดธรรมดาสองคนมายืนอยู่หน้าร้านเหล้าแถวมหาลัย ร้านเล็กๆที่มียกพื้นสำหรับเล่นดนตรีสดง่ายๆ เวลาสามทุ่มร้านเริ่มแน่นไปด้วยคนที่แต่งตัว ’ตีมเสื้อยืด’ แบบเฌอแตมเป๊ะ



   “ถ้าผมใส่ชุดเดิมมานี่เด่นเลยนะเนี่ย”



   เฌอแตมขำคนขยี้ตัวเองเบาๆ แม้ทรงผมและเครื่องประดับทั้งหลายแหล่ยังอยู่เหมือนเดิมแต่การใส่เสื้อยืดก็ได้ลุควัยรุ่นหน้าตาดีเหมือนกัน



   “บอกแล้ว รองเท้าแตะดีที่สุด”



   เฌอแตมเดินนำเข้าร้าน ‘ขอบโลก’ ร้านที่ดังที่สุดของพวกคณะศิลปกรรมและสถาปัตยกรรม แต่นานๆทีเด็กคณะแพทย์อย่างพวกเขาก็อยากจะเปลี่ยนบรรยากาศมานั่งบ้าง…ต้องบอกว่า ‘เพื่อนเขา’ ต่างหาก เพราะถ้าให้มาเองก็คงไม่มา



   “เห้ยไอ้เดือนทางนี้”



   “เลิกเรียกแบบนั้นเหอะ”



   กลอกตาก่อนจะเดินไปที่โต๊ะเพื่อน ผู้ชายสามคนนั่งอยู่แม้จะไม่รู้จักคนที่มากับเฌอแตมแต่ก็หาเก้าอี้มาเพิ่มจนลงตัว



   “นี่ ฌาม์ เพื่อนกู นี่ ทิม เบนซ์ เป้ เพื่อนที่คณะ”



   “สวัสดีๆ ฌาม์ครับ”



   ฌามาดูตื่นเต้นเล็กน้อยเพราะไม่มีเพื่อนคนไทยสักคน การที่ได้มานั่งตรงนี้ทำให้รู้สึกเหมือนตัวเองกลายเป็นส่วนหนึ่งของกลุ่มวัยรุ่นทั่วไป



   “รู้จักกันได้ไงวะ หน้าตาดีนี่หว่า แฟนกันปะเนี่ย ฮ่าๆ”



   “อยากเป็นอยู่ครับ”



   “เพ้อเจ้อละ เอาเหล้าไร? ผสมโค้ก? โซดาน้ำ?”



   “ขอวอดก้ามีไหมอ่ะ?”



   “เล่นมุกปะวะเนี่ย ฮ่าๆ”



   เป้ขำก๊ากประสาคนอารมณ์ดี เฌอแตมส่ายหัวกับความไม่รู้เรื่องของฌามา ก่อนจะอธิบายว่ามีแค่เบลนราคาถูกๆนี่แหละ ส่วนคนไทยเขากินผสมโซดาน้ำ ไม่ก็โค้ก



   “งั้นขอเหล้าอย่างเดียวเลยครับ เทมาเลย ครึ่งแก้วไม่เอาน้ำแข็ง”



   “เห้ย รีบเมาไปไหนมึง”



   “ไม่เป็นไร ไหว ปกติกินแบบนี้แหละ”



   เฌอแตมไม่ได้ห้ามอะไรแต่ก็รินใส่ให้ แล้วฌามาก็ยกขึ้นกระดกทีเดียวหายไปเกือบทั้งแก้ว คิ้วขมวดมุ่นเล็กน้อยแต่ก็ไม่ได้ทำหน้าพะอืดพะอม



   “เป็นไงวะ?”



   เพื่อนพากันลุ้น



   “ไม่อร่อย มีเหล้าดีกว่านี้ไหม?”




   “ดีก็แพง พวกกูจนว่ะ”



   เป้ยกมือตบไหล่ฌามาเบาๆ



   “มา เดี๋ยวเลี้ยง สั่งมาเลยครับ เอาแพงสุดในร้าน”



   “น้องๆ เหล้าแพงสุดเท่าไหร่?”



   เป้ก็บ้าจี้ยกมือเรียกเด็กเสิร์ฟมาสั่งทันที



   “มีแค่บลูอ่ะพี่ บลูเลเบิ้ล เอาเลยปะ?”



   “เอามาเลย”



   คนจ่ายตังยกยิ้มขำ แพงสุดก็เอามาเหอะลูกคอผู้ชายที่ปาร์ตี้มาทุกวันศุกร์ตลอดหลายปีไม่มีเมาอยู่แล้ว หลังจากได้เหล้าก็ส่งให้เฌอแตม แต่กลับได้สายตาตำหนิกลับมา



   “งอนไรหือ”



   เอียงตัวไปถาม



   “มาอวดรวยทำไม?”



   “เปล่า มันกินไม่ได้จริงๆ เอานี่ดีกว่า อร่อยกว่าเยอะนะ”



   แขนแกร่งวางเท้าไปกับเก้าอี้แต่เป็นเก้าอี้ด้านหลังคนผิวซีด ทำให้กลายเป็นโอบแสดงความเป็นเจ้าของกลายๆ ทำไมจะไม่รู้สึกว่าตั้งแต่เฌอแตมก้าวเท้าเข้ามาในร้านก็ถูกมอง ก็ขาวซะยิ่งกว่ากระดาษเอสี่ เด่นจนไม่รู้จะเด่นยังไง



   คนผิวซีดส่ายหน้ากับความดื้อดึงแต่ก็รับบลูเลเบิลมาผสมโค้กจางๆ เพื่อนทั้งโต๊ะก็ดูจะถูกใจแถมยังชวนฌามาคุยจนเหมือนรู้จักกันมานาน



   “มึงมีเฟสบุ๊คปะ จะเชคอิน เดี๋ยวแทกด้วย”



   เป้ส่งมือถือตัวเองให้ฌามา



   “หืม เฟสบุ๊ค?”



   “เออ ตกใจไรวะ แอดตัวเองมาดิ๊”



   “อ๋อไม่ได้เอามือถือมาว่ะ แอดไปก็กดรับไม่ได้อยู่ดี”



   “ยุคนี้มีคนไม่พกมือถือด้วยหรอวะ?”



   “หนีความวุ่นวายไง ฮ่าๆ”



   เรื่องมือถือทำให้มือที่กำลังยกแก้วชะงัก ตาสวยหันไปมองใบหน้าคมที่ยังหัวเราะกับบทสนทนาไร้สาระ ความจำบางอย่างตั้งแต่คุยกันในร้านกาแฟเหมือนฉายภาพวกกลับมา



“ผมเคยมีแฟนแค่คนเดียว แล้วก็อกหัก แผลสดใหม่…พอๆกับกาแฟสดแก้วนี้”



   หัวใจวูบไหวจนมือสั่นต้องวางแก้วลง… ก็เพิ่งอกหักมา แผลยังใหม่…แล้วที่เป็นอยู่นี่มันเหมือนเอาเขามาเป็นตัวแทนใครหรือเปล่า?



   “แตมเป็นไรวะ”



   เบนซ์ทักเมื่อเพื่อนดูกังวลอะไรบางอย่าง ฌามาละสายตาจากเป้มาดูคนข้างกายซึ่งปกติก็ไม่ชอบพูดอะไรเยอะแยะแต่ตอนนี้ใบหน้านิ่งกลับฉายความไม่แน่ใจ



   “แตม… เป็นไรหือ”



   มือที่เท้าบนเก้าอี้เลื่อนขึ้นมาแตะเอวบางแผ่วเบา



   “ฌาม…”



   “เห้ยยยยยยยยยยยยยยยยย แตมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมมม”



   เสียงเรียกดังมาแต่ไกลก่อนคนทั้งร้านจะหันไปเจอผู้ชายหัวฟูฟ่อง เสื้อยืดคอย้วยกางเกงบ๊อกเซอร์และรองเท้าหูคีบเน่าๆเดินเข้ามาหา



   ฌามาแปลกใจกับบุคลิกที่ค่อนข้างจะ ‘ไม่เป็นทางการ’ ของคนมาใหม่ แต่ทั้งโต๊ะกลับหัวเราะลุกขึ้นอ้าแขนกอดต้อนรับเป็นอย่างดี



   “สวัสดีพวกพี่มึง เป็นไงวะ กูนึกว่าตายห่ากันหมดแล้ว หายหน้าหายตาเลยโว้ย พี่กูก็ด้วย เป็นไงบ้างวะแตม ชีวิตบัดซบดีไหม?”



   “หุบปากไปชาร์ล”



   “โอ๋ คิดถึงนะแตม ไม่เจอมึงเลย ไหนๆเหยิบดิไอ้พี่เป้ กูจะนั่งข้างพี่กู”



   “สัส หยาบคายกับกูแบบนี้ไม่ต้องเรียกกูพี่ก็ได้มั้ง”


   “อ้าวเชี่ยเป้ แหม ชอบความกันเองก็ไม่บอก”



   เสียงหัวเราะดังขึ้นรอบโต๊ะ ก่อนชาร์ลจะหันหน้ามาหยุดที่คนที่นั่งข้างพี่ชายตัวเอง และตาก็ไวพอจะเห็นมือสีแทนที่โอบเอวพี่ชายตัวเองหลวมๆอยู่



   “ผัวใหม่มึงหรอแตม?”



   “หุบปากไป”



   ชาร์ลยักคิ้วกวนประสาทก่อนจะเอนตัวไปหาคนข้างพี่ชาย



   “หวัดดีๆ กูชื่อชาร์ล เรียกปุ้นก็ได้ มึงชื่อไรวะ”



   “ฌามา ยินดีที่ได้รู้จัก”



   “เออ ยินดีมากถ้ามึงเอามือออกไปจากเอวแตมด้วย กูหวง”



   ทุกคนเบิกตากว้างเมื่อชาร์ลคนอารมณ์ดีชี้นิ้วใส่หน้าแขกคนใหม่ของโต๊ะ



   “แล้ว…ถ้าไม่เอาออกล่ะ”



   ฌามาก็ชักหงุดหงิด เกิดมาไม่เคยเจอใครมารยาทแย่ชี้นิ้วใส่หน้ามาก่อน แถมยังมาสั่งให้เลิกโอบเอวคนของตัวเอง มากกว่าโอบเฌอแตมยังไม่ว่าแล้วไอ้นี่เป็นใคร หน้าก็ฝรั่งเสือกบอกชื่อปุ้น



   “แตมมึงเลือกมา จะเลือกมันที่เพิ่งเจอ หรือกูที่อยู่กับมึง อาบน้ำด้วยกัน นอนด้วยกัน ขนาดชักว่าวยังทำด้วยกันมาแล้วเลย”



   คราวนี้เป็นฌามาตบโต๊ะดังปัง



   “มึงจะมากไปแล้วนะ เป็นอะไรกับแตมถึงมาทำตัวแบบนี้วะ”



   “โหไอ้สัส พูดไทยไม่ชัดเสือกจะมามีปัญหากับกู มึงเป็นแม้วใช่มะ? ไอ้คนไม่มีสัญชาติ!!!”



   คนมีปมพูดไทยไม่ชัดถลึงตาด้วยความโมโห



   “แล้วมึงล่ะ เป็นฝรั่งภาษาอะไรวะเสือกพูดไทยชัด ไอ้คนไม่มีความแน่นอนทางเชื้อชาติ!!”



   “มึงก็เหมือนกันแหละ ไอ้ต่างด้าวเอ้ย”



   “ต่างด้าวคือไรวะ พูดภาษาไทยให้รู้เรื่องดิ๊”



   “โหไอ้สัส มึงนั่นล่ะไม่รู้เรื่อง ไม่รู้จักต่างด้าวหรือไงวะ”



   การทะเลาะที่ดูจะลงเหวเข้าไปทุกที่ เป้หัวเราะก๊ากตั้งแต่ด่าสองประโยคแรก เบนซ์กับทิมก็หัวเราะขำๆเพราะดูก็รู้ว่าปุ้นมันกะจะกวนตีนเฉยๆ คนโดนแหย่อย่างฌามาก็บ้าจี้เล่นตามเลยยิ่งตลก



   “พอเหอะน่า ฌาม์ นี่ชาร์ล น้องชายแท้ๆ ชาร์ลนี่ฌาม์ เพื่อนกู”



   “หน้าไม่เห็นเหมือน”



   “เออ ก็พวกกูมันลูกครึ่ง กูเหมือนพ่อ แตมเหมือนแม่ไง ไหนเอาเหล้ามาดิ้ อยากแดกของแพง”



   การทะเลาะจบลงอย่างง่ายๆเมื่อส่งเหล้าให้กัน ชาร์ลมาบรรยากาศบนโต๊ะก็ครึกครื้นขึ้นไปอีก สารพัดมุกที่ตบส่งไปมากับเป้เรียกเสียงหัวเราะไม่ขาดสาย คงมีแต่ฌามาที่หัวเราะไม่เต็มเสียงเพราะเฌอแตมยังคงมีสีหน้ากังวลแม้จะหัวเราะแกนๆบ้างในบางที



   “แล้วไอ้เชอกลับห้องยัง”



   คำพูดของชาร์ลเรียกเสียงเงียบจากทั้งโต๊ะ



   “ไม่รู้… ไม่เห็น”



   “เอ่อ มึงยังไม่เลิกทะเลาะกันหรอวะ”



   เพื่อนๆพากันถามแบบกล้าๆกลัวๆเพราะยังจำได้ว่าเพื่อนตัวเองกระทืบฝาแฝดจนอาจารย์สองคณะต้องเรียกเข้าไปอบรมกันมาแล้ว



   “ยังไม่เห็นหน้ามันเลย”



   “เป็นฝาแฝดกันก็รักๆกันหน่อยดิวะ คอนโดมึงก็ตังค์มัน ห้องมันก็เลือกนอนห้องเล็กกว่า ยอมมึงทู้กกกกอย่าง นี่กูจะเปิดแคมเปญ Bring Sorbet home แล้วนะ”



   ทั้งโต๊ะขำก๊ากแต่ฌามาคว้าน้ำแข็งจากถังปาใส่หน้าน้องชายตัวเองทันที



   “ไปไกลๆเลยไอ้สัส”



   “ตกลงคนที่อยู่คอนโดกับแตมคือฝาแฝดหรอครับ?”



   เสียงถามง่ายๆ กับการพยักหน้าของทุกคนเป็นคำตอบที่ชัดเจน แต่สำหรับเฌอแตม…มันเหมือนคำถามที่เหมือนฟ้าผ่าลงมา ยังจำได้ว่าเคยบอกฌามาไว้ว่ารูมเมทคืออดีตคนรักเก่า ยิ่งเสียงแค่นหัวเราะพร้อมกับที่เจ้าของคำถามขอตัวไปเข้าห้องน้ำ



   “กูไปเข้าห้องน้ำแปป”



   “เข้าห้องน้ำแล้วเดินไปหน้าร้านกันทำไมวะ?”



   ชาร์ลพูดขำๆแต่ก็กลับมาสนใจบทสนทนาในโต๊ะกันต่อ








   “ฌาม์ … ฌาม์หยุดเดินก่อน”



   ขายาวก้าวเดินตามถนนห่างจากร้านมาไกลก่อนจะหยุดลง มือหนายกขึ้นเสยผมตัวเองแรงๆก่อนจะหันกลับมาสบตาคนผิวซีด



   “ผม…กำลังเข้าใจอะไรผิดไปหรือเปล่า?”



   “คือ…”



   “คุณเคยรักกับคนที่เป็นรูมเมท แต่รูมเมทคือฝาแฝดใช่ไหม? แล้วคุณก็มีอะไรกัน คบกันแบบ In relationship like a couple? เดท แฟน…. คุณมีอะไรกับพี่น้องตัวเองหรอครับ?”



=======================================

เนื่องจากดราม่ามาปลายๆตอน มันเลยจะกินความไปตอนหน้านิดนึงนะคะ แล้วก็หมดละ นี่ล่ะ มีแค่นี้ T_________T

หายใจเข้าลึ้กลึ้กกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 233
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
มันก็จะหน่วงๆหน่อย
 :mew2:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8900
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ joyey6217

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 106
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
คนขี้หวงสองคนบนความหวาดระแวง
ความรักระยะไกล บนความไม่แน่ใจ รักจริงไหมหรือเป็นตัวแทน ส่วนณามาก็หัวร้อน คนรักเก่าของเเตมคือคนที่ชาตินี้จัดยังไงก็ไม่ขาด...คนฉลาดนี่มันก็ฉลาดจริงๆนะ ฟังแป๊บๆ ก็รู้เลยว่าอะไรยังไง

ออฟไลน์ reverofjs

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 382
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-0
หูยยยยย ค้างมากมายค่ะซิสสสสส  :hao5: :hao5: :hao5:

ออฟไลน์ Faii0518

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 59
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-0
โอ้ววววความดราม่านี้ดูท่าจะหนักจริงๆ
มันเป็นเรื่องที่พี่ฟ้าเองยังไม่รู้เลย (ขอพาดพิงพี่ฟ้าหน่อยนะคะ)
แต่เราเชื่อว่ามันจะผ่านไปด้วยดี.. สาธุ๊

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด