☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ☂เหตุเกิดเพราะชอบคุณ☂ Sp3. [31-10-17]  (อ่าน 68122 ครั้ง)

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

-----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------

เรื่องนี้เกิดจากความมโนของผู้เขียนล้วนๆ
ตัวละครและสถานที่ในเรื่องไม่มีอยู่จริง
โปรดใช้จินตนาการในการอ่า


#เหตุเกิดเพราะชอบคุณ

ฝากแฮชแท็กด้วยนะคะ

ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ

เพราะชอบเขามาก ผมจึงต้องสร้าง 'เหตุการณ์' เพื่อให้ 'ใกล้' กว่าที่เคย

ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ❤ⓎⓄⓊ
สารบัญ
บทที่ 1 ก่อนชอบเขา
บทที่ 2 เหตุเกิดเพราะ...เฟซบุ๊ก
บทที่ 3 เหตุเกิดเพราะ...หนาว
บทที่ 4 เหตุเกิดเพราะ...หิว
บทที่ 5 เหตุเกิดเพราะ...หนังสือชีวะ
บทที่ 6 เหตุเกิดเพราะ...ที่นั่ง
บทที่ 7 เหตุเกิดเพราะ...อดีต
บทที่ 8 เหตุเกิดเพราะ...ข่าวลือ
บทที่ 9 เหตุเกิดเพราะ...เพื่อนเก่า
บทที่ 10 เหตุเกิดเพราะ...ไม่มา
บทที่ 11 เหตุเกิดเพราะ...รอยแผล
บทที่ 12 เหตุเกิดเพราะ...ฝน
บทที่ 13 เหตุเกิดเพราะ...ไม่สบาย
บทที่ 14 เหตุเกิดเพราะ...ข้อความ
บทที่ 15 เหตุเกิดเพราะ...คุณพ่อ
บทที่ 16 เหตุเกิดเพราะ...พี่ข้างบ้าน
บทที่ 17 เหตุเกิดเพราะ...จีบ
บทที่ 18 เหตุเกิดเพราะ...สารภาพ
บทที่ 19 เหตุเกิดเพราะ...พี่รหัส
บทที่ 20 เหตุเกิดเพราะ...ของต่างหน้า
บทที่ 21 เหตุเกิดเพราะ...หมวก
บทที่ 22 เหตุเกิดเพราะ...ไปค่าย (1)
บทที่ 22 เหตุเกิดเพราะ...ไปค่าย (2)
บทที่ 22 เหตุเกิดเพราะ...ไปค่าย (3)
บทที่ 23 เหตุเกิดเพราะ...พี่หิว
บทที่ 24 เหตุเกิดเพราะ...คำขอ
บทที่ 25 เหตุเกิดเพราะ...หายไป
บทที่ 26.1 เหตุเกิดเพราะ...ความลับ 1
บทที่ 26.2 เหตุเกิดเพราะ...ความลับ 2
บทที่ 27 เหตุเกิดเพราะ...พบกัน
บทที่ 28 เหตุเกิดเพราะ...ความทรงจำ
บทที่ 29 เหตุเกิดเพราะ...ลักพาตัว
บทที่ 30 เหตุเกิดเพราะ...ชิงตัว
บทที่ 31 เหตุเกิดเพราะ...แผนลับ
บทที่ 32 เหตุเกิดเพราะ...จดหมาย
บทที่ 33 เหตุเกิดเพราะ...ชอบคุณ END
.................................
Special 1
Special 2
Special 3



ติดตามการอัพนิยายได้ที่    Janeta
⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
 :mc4: เปิดเรื่องใหม่จ้า


ผลงานที่จบแล้ว
❤Inside love: เปลี่ยนยังไงสุดท้ายก็มึง❤
◮เซ็ตผิดแผน◮  (เรื่องสั้น)
║.♪.เสียงของคุณ.♪.║ (เรื่องสั้น)
At Night in the Rain (เรื่องสั้นตอนเดียวจบ)

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 31-10-2017 16:47:17 โดย janeta »

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
เข้ามาเพราะชื่อเรื่อง แต่พอเห็นว่าเป็นคนแต่งเรื่อง "เปลี่ยนยังไงสุดท้ายก็มึง" โอ๊ย ดีใจค่ะ ชอบตั้งแต่เรื่องที่แล้ว แต่เราขอย้ำอีกรอบนะ ขอตอนพิเศษเรื่อง "เปลี่ยนยังไงสุดท้ายก็มึง"  สักหลายตอนนะ คือพระเอก นายเอกเค้ายังไม่ได้กันเลยอ่ะ ยังไม่หวาน ไม่หึง ไม่ไรเลย เรื่องนั้นมันสั้นปายยย  :ling1:

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
บทนำ



“มึงแน่ใจนะว่าเขาจะผ่านมาทางนี้”


“สายกูบอกว่ามาแน่ มั่นใจร้อยเปอร์เซ็นต์” ผมตบไหล่มันปุๆ ต้องขอบใจเพื่อนรักอย่างแบงค์ที่หาข้อมูลมาให้


ผมแอบชอบผู้ชายคนหนึ่งครับ เมื่อก่อนผมก็เหล่หญิงกับแบงค์มาตลอดไม่เคยคิดเลยว่าจะชอบไม้ป่าเดียวกัน เพิ่งมาเริ่มสนใจผู้ชายตัวเล็กตะมุตะมิที่ชอบนั่งกินอมยิ้มอยู่ใต้ต้นไม้ ใบหน้าขาวใส จมูกโด่งเชิดรั้นและริมฝีปากสีแดงสดดึงดูดให้ผมอยากเข้าไปทำความรู้จัก แต่จะเดินดุ่มๆเข้าไปหาก็คงถูกมองเมินเหมือนที่ใครหลายคนโดน


ผมจึงต้องหาวิธีใหม่เพื่อเข้าใกล้เขา


“มาซ้อมกับกูอีกรอบ” ผมนัดแนะจังหวะกับไอ้แบงค์เพื่อเข้าไปเป็นฮีโร่ของคนตัวเล็ก


“มากับกู!” เสียงแบงค์เข้มมากจนผมต้องปรมมือให้ แสดงสมบทบาทมากเพื่อน เดี๋ยวกูจะพาไปเลี้ยงบิงซูของโปรดมึง


“ดีๆ พอมึงจับแขนเขาปุ๊บก็เป็นสัญญาณให้กูออกไปบู้กับมึง กูจะถีบมึงเบาๆ แบบนี้” ผมยกเท้าขึ้นแตะเสื้อแบงค์แล้วให้มันเล่นใหญ่ล้มลงไปเอง


“เสื้อกูห้าร้อย” ถึงจะเป็นเพื่อนที่ดีแค่ไหนแต่กับเรื่องเสื้อนี่เรื่องใหญ่ของแบงค์เลยครับ มันหวงเสื้อตัวเองยิ่งกว่าอะไร เรียกง่ายๆว่ายอมถอดเสื้อดีกว่าให้เสื้อเปื้อน สาวๆก็ชอบครับ ซิกแพ็คหกลูกเน้นๆ


“เออ เดี๋ยวกูซื้อให้ใหม่” เมื่อตกลงเรียบร้อยเราก็หลบเข้าซอยกันครับ


นั่งซุ่มอยู่ไม่นานคนตัวเล็กน่ารักก็เดินอมลูกอมจนแก้มป่องเข้ามา เห็นแล้วอยากจับมาฟัดสักฟอดสองฟอดแต่แบงค์เบรกไว้ มันบอกให้ผมทำตัวนิ่งๆ คูลๆ ถ้าอยากพิชิตใจหนุ่มน้อยหน้าใสคนนั้น


ผมสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อเรียกกำลังใจแล้วไล่ไอ้แบงค์ให้ออกไปแสดงละครสักที


“ฮะฮ้า ว่าไงจ้ะหนุ่มน้อย มาเป็นเมียพี่ไหมเดี๋ยวพี่เลี้ยงอมยิ้มเต็มที่เลย” ผมตบหน้าผากตัวเองดังป้าบ ไม่รู้คิดถูกหรือคิดผิดที่ให้มันแสร้งเป็นโจร คำพูดคำจาหลอกเด็กมาก เขาคงจะเชื่อมึงหรอกนะ


“จริงเหรอ” เสียงใสถามอย่างใสซื่อ เอียงคอเล็กน้อยดูน่ารัก


อย่าไปเชื่อมันครับตัวเล็ก มันเป็นคนเลวววววววววว


ผมอยากวิ่งออกไปพาเขาออกมาเดี๋ยวนี้ แต่ต้องรอให้แบงค์ทำตัวโฉดก่อน


“จะ...จริงสิ” แบงค์พูดเสียงสั่น โดนแอทแทคความน่ารักโจมตีแล้วสิมึง โจรโฉดที่ซ้อมกับกูเมื่อกี้มันหายไปไหน


“งั้นไป” คนตัวเล็กจับแขนแบงค์ให้พาเดินไป แบงค์พยักหน้ารับอย่างเพ้อๆ ก่อนจะหันมาสบตาผม


‘ไอ้สัด’ ผมด่ามันอย่างไม่มีเสียง มันก็เลยได้สติแล้วสะบัดแขนออกอย่างแรง


“กูใช่เพื่อนเล่นมึงไหม!” ดีมากเพื่อนแบงค์ กลับมาสวมบทโหดสักที


“...” คนตัวเล็กนิ่งไปแล้วครับ ผมจึงต้องรีบวิ่งออกไปเพื่อแสดงบทฮีโร่


ผลัวะ


เสียงหมัดกระทบเนื้ออย่างแรงทำให้แบงค์เซไปหลายก้าว มันคงเจ็บน่าดูถึงได้กุมหน้าวิ่งหนีไป


“เป็นอะไรไหมแอล” เสียงทุ้มถามคนตัวเล็ก แอลส่ายหน้าก่อนทั้งคู่จะพากันเดินจากไป


ทิ้งผมไว้อยู่คนเดียว


ครับ คนที่ต่อยแบงค์ไม่ใช่ผม คนที่กอดแอลอยู่ก็ไม่ใช่ผม แต่เป็นผู้ชายอีกคนที่เข้ามาผิดจังหวะมาก


“ฮึ่ย ฝากไว้ก่อนเถอะไอ้พี่เจต” ผมกัดเล็บตัวเองอย่างหงุดหงิดก่อนจะหยิบโทรศัพท์ที่สั่นอยู่ในกระเป๋ากางเกง


(เชี่ยเอ้ย! หน้ากูหมดหล่อแล้วเนี่ย มึงชดใช้เลยไอ้ถั่ว!) เสียงโวยวายจากปลายสายทำให้ผมต้องรีบเอาโทรศัพท์ออกห่างหู


“กูชื่อพูไม่ใช่ถั่ว เดี๊ยๆ”


(ถั่วพูมันก็คือถั่ว อย่าเรื่องมาก หาน้ำแข็งมาประคบให้กูด่วนเลยอยู่หน้าซอยเนี่ย) พูดจบแบงค์ก็กดตัดสายผมไปเลย ปล่อยผมยืนเคว้งอยู่ในซอยที่ไม่คุ้นเคย


ได้แต่คิดแล้วก็สงสัย ว่าแต่ทางออกมันอยู่ไหนวะเนี่ย








 :bye2:
⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
บทนำมาแล้วอิอิ น้องถั่วเอ้ยน้องพูจะพิชิตใจหนุ่มน้อยได้ไหมต้องติดตามค่ะ รับรองว่างัดสารพัดวิธีมาใช้อย่างแน่นอนจ้า
ติดแท็ก #เหตุเกิดเพราะชอบคุณ ด้วยนะ ^^


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 03-03-2017 14:08:48 โดย janeta »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ใครจะเป็นคู่ของถั่วพูกันแน่นะ
น้องแอลใสมาก หลอกล่อด้วยอมยิ้มแล้วไปด้วยง่ายขนาดนี้ ถั่วพูหันมาใช้อมยิ้มเป็นพร็อบหลักเถอะ อย่าไปคิดแผนให้ซับซ้อนนักเลย ฮา

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
บทที่ 1
ก่อนชอบเขา



       “เฮ้ย! ไอ้พู กูได้ข่าวว่าสมรโดนรถชนว่ะ” ผมใจหายวาบ หันขวับไปหาคนพูดที่วิ่งเหงื่อแตกพลั่กเข้ามาในห้อง แล้วรีบเขียนคำตอบข้อสุดท้ายลงในกระดาษ


       “แบงค์ กูฝากส่งงานด้วยนะ จะรีบไปหาสมร” ผมวางใบงานที่อาจารย์ให้ทำส่งท้ายคาบบนโต๊ะแบงค์แล้วรีบวิ่งไปหลังโรงเรียนทันที


       สมรเป็นหมาที่อยู่คู่โรงเรียนผมมานานครับ ทุกพักกลางวันสมรจะเดินเข้ามาในโรงอาหารแล้วส่งสายตาอ้อนเพื่อขอของกินจากนักเรียนที่นั่งกินข้าวกันอยู่ และเมื่อสมรเดินมาถึงโต๊ะผม ผมก็อดไม่ได้ต้องเสียสละลูกชิ้นที่เพิ่งซื้อมาทุกที ไอ้แบงค์ชอบด่าผมครับว่าให้หมาไปทำไม เพราะสุดท้ายผมก็แย่งแบงค์กินตลอด


       ก็ให้หมาไปแล้วแต่คนยังหิวนี่หว่า ทำไมเพื่อนไม่มีน้ำใจเลย


       ปกติก็ไม่มีใครชอบสมรหรอกครับเพราะมันเป็นขี้เรื้อนแถมมีกลิ่นสาบ ขนก็แหว่งเป็นหย่อมๆ ไม่ได้สวยเหมือนหมาทั่วไป ผมเคยเก็บตังพามันไปให้หมอฉีดยาด้วยครับแต่ก็ไม่ดีขึ้น พอแม่รู้ก็ว่าผมว่าใช้เงินสิ้นเปลือง


       ก็ผมรักสมรนี่ครับ เห็นมันมาตั้งแต่เข้าเรียนแล้วก็อยากดูแลมันไปเรื่อยๆ ตอนเช้าก่อนเข้าเรียนก็แอบคลุกข้าวมาใส่ถุงให้มันกิน ก็ช่วยเท่าที่ช่วยได้นั่นแหละครับ


       ผมวิ่งมาจนถึงหลังโรงเรียนก็เห็นลุงภารโรงยืนอยู่ ลุงแกก็เป็นอีกคนที่คอยให้ข้าวให้น้ำสมร แม้ผอ.จะสั่งให้เอามันไปทิ้งไว้ที่อื่นเพราะกลัวภาพลักษณ์โรงเรียนเสีย แต่ลุงภารโรงก็ขอไว้สักตัวเพราะสมรก็อายุมากแล้ว อยู่มาก่อนผอ.คนใหม่จะเข้ามารับตำแหน่งเสียอีก ผอ.ท่านก็เลยให้ลุงจัดการเอาเอง หากมีคณะกรรมการเข้ามาตรวจเมื่อไหร่จะต้องไม่มีหมาขี้เรื้อนเพ่นพ่านเด็ดขาด


       “สมรล่ะลุง” ผมถามพลางกวาดตาไปรอบๆ เผื่อจะเห็นสมรอยู่แถวนี้


       “มันไปแล้ว” ลุงภารโรงตบบ่าผมเบาๆ ก่อนจะเดินออกไป


       ปะ..ไปแล้ว


       สมรไปไหน


       อย่าทิ้งพูไป


       ผมร้องไห้อย่างหนัก ร้องอย่างที่ไม่เคยเป็น แม้ไอ้แบงค์จะโทรเข้ามาให้ไปเรียนคาบถัดไปผมก็ไร้เรี่ยวแรงเกินกว่าจะขึ้นไปเรียน เพิ่งเห็นกันอยู่หลัดๆเมื่อกลางวันนี้เอง ทำไมมันจากผมไปแล้วล่ะ แล้วต่อไปนี้ผมจะคลุกข้าวให้ใครกิน ผมจะซื้อลูกชิ้นให้ใครกิน ก่อนกลับบ้านผมจะไปบอกลาใครในเมื่อมันไม่อยู่แล้ว


       “ฮือ”





       “มานี่มา” เสียงเล็กๆ เรียกให้ผมหันไปมองทั้งน้ำตา


       เด็กผู้ชายคนหนึ่งนั่งยองๆ กับพื้นแล้ววางถุงพลาสติกที่มีข้าวคลุกเรียบร้อยให้สมรกิน


       สมร!


       ผมรีบวิ่งไปยืนอยู่ใกล้ๆ ไม่กล้าเข้าไปเพราะเห็นว่าขาหลังของสมรมีผ้าพันอยู่ ระหว่างนั้นก็ลอบสังเกตใบหน้าน่ารักพูดเจื้อยแจ้วกับสมร


       “กินเยอะๆ จะได้หายไวๆ” เขาหยิบอมยิ้มจากกระเป๋ากางเกงแล้วคาบไว้ในปากก่อนลุกขึ้นเดินจากไป ใจหนึ่งก็ห่วงสมรแต่อีกใจก็อยากรู้ว่าร่างเล็กคนนั้นเป็นใคร อยู่โรงเรียนมาตั้งห้าปียังไม่เคยเห็นใครน่ารักแบบนั้นเลย


       สุดท้ายผมตัดสินใจเดินตามเด็กผู้ชายคนนั้นไปเรื่อยๆ เพราะสมรยังอยู่ดีเดี๋ยวค่อยไปเยี่ยมก่อนกลับบ้านก็ได้ เด็กน้อยนั่งลงใต้ต้นไม้ ไม่นานก็มีคนสนใจเขาเหมือนกับผมและเข้าไปทำความรู้จัก แต่เด็กน้อยคนนั้นก็มองเมินไปทางอื่นไม่ได้ต่อบทสนทนาอะไรทั้งสิ้น


       ผมเองก็อยากรู้ว่าเขาเป็นใคร แต่ถ้าเข้าไปแบบนั้นผลลัพธ์ก็คงไม่ต่างกัน ก็เลยนั่งอยู่ที่ม้าหินอ่อนห่างไกลจากเขา แต่พอสังเกตเห็นทุกอย่างที่เขาแสดงออก


       ชุดไปรเวทที่เขาสวมใส่ทำให้ผมคิดว่าคงไม่ใช่เด็กโรงเรียนนี้แต่เขาเข้ามาได้ยังไง หรือจะเป็นนักเรียนใหม่


       “มาทำอะไรแถวนี้” เสียงเย็นๆดังขึ้นจากด้านหลัง ผมหันกลับไปก็เห็นสารวัตรนักเรียนสุดโหดยืนหน้านิ่งอยู่


       พี่เจต


       เขาสูงกว่าผมสิบกว่าเซ็น เงาของเขาจึงบังแดดให้ผมมิดเลย ก็ขอบคุณนะที่มายืนบังแดดให้ แต่ไม่เห็นจำเป็นต้องทำหน้านิ่งขนาดนั้นก็ได้พี่ แค่นี้ก็กลัวแล้ว


       “ไม่มีเรียนหรือไง” เมื่อเห็นผมไม่ตอบพี่เจตก็ถามใหม่ ผมยังคงอ้ำอึ้งอยู่เพราะรู้ตัวดีว่าผิดเต็มๆ ที่โดดเรียนในเวลานี้


       “คะ..คือ” ยังไม่ทันพูดจบเสียงฝีเท้าก็เข้ามาใกล้ ตอนแรกผมคิดว่าเป็นอาจารย์คนใดคนหนึ่งจะเข้ามาตำหนิผม แต่เสียงเล็กๆ ก็ทำให้ผมลืมพี่เจตแล้วหันไปสนใจคนข้างหลังทันที


       “เจต” ดวงตากลมโตจ้องผมอย่างสนใจแล้วหันไปหาพี่เจตที่ถอนหายใจเฮือกใหญ่


       โอ้ย ตอนมองไกลๆ ก็ว่าน่ารักแล้วนะ เห็นใกล้ๆ นี่น่ารักกว่าอีก ผิวขาวเนียนละเอียด หน้าใสไร้สิว ปากนิดจมูกหน่อย งื้อ


       คาวาอี้เน้!


       “แอล ไปกันได้แล้ว” พี่เจตคว้าแขนแอลแล้วหันมาสบตาผม


       “คนนี้ห้ามยุ่ง” พูดจบพี่เจตก็พาแอลเดินจากไป ผมประมวลผลในหัวก่อนจะแย้มยิ้มร้าย


       ห้ามยุ่งอะไรพี่ นี่เนื้อคู่ชัดๆ ไม่ได้เขาไม่ใช่ไอ้พูครับหึหึ คนดีศีลเสมอกันแถมรักสัตว์โลกสุดๆ ไม่มีใครเหมาะกับแอลนอกจากผมอีกแล้ว


       “ไอ้ถั่ว!” เสียงน่ารำคาญของเพื่อนซี้เรียกให้ผมหันกลับไป แบงค์วิ่งเข้ามาหาผมแล้วถามถึงสมร


       ถึงแบงค์จะไม่ได้รักสมรเท่าผมแต่อย่างน้อยผมก็แย่งลูกชิ้นมันกินเพราะสมร มันเองก็คงรักสมรเหมือนกัน


       “เออดีแล้ว ยังอยู่ให้กูเล่นไข่ได้อีกหลายวัน” สรุปมึงรักหมาไหมไอ้แบงค์ทำไมต้องเล่นไข่มันด้วย ผมมองแบงค์อย่างเคืองๆ ก่อนที่เราทั้งคู่จะขึ้นห้องเพื่อเรียนคาบสุดท้าย


       “สืบให้กูทีว่าคนนี้เป็นใคร อยู่ที่ไหน ชอบอะไร” ผมส่งรูปเข้าไลน์แบงค์ มันเปิดหน้าจอแล้วดูรูปที่ผมแอบถ่ายแอลมา


       “ไม่เคยเห็นแฮะ แต่เดี๋ยวสืบให้ เลี้ยงบิงซูกูด้วย” มีสักครั้งไหมที่จะช่วยเหลือเพื่อนแบบไม่เรียกค่าตอบแทนน่ะห้ะ


       แต่เอาเถอะครับ สายไอ้แบงค์มีอยู่ทั่วโรงเรียน อยากรู้อะไรไอ้แบงค์จัดให้หมดไม่มีพลาด


       “เออๆ” ผมตอบตัดรำคาญแล้วกลับมาตั้งใจเรียนเมื่ออาจารย์เข้าห้อง แต่ถึงแม้อาจารย์จะสอนดีแค่ไหน สมองและหัวใจผมก็ลอยตามคนตัวเล็กไปแล้ว ผมประทับใจในความมีน้ำใจต่อสัตว์โลกของเขา เขาดูสะอาดจนไม่น่าเข้าใกล้สมร แต่เขาก็ไม่รังเกียจมัน จะมีสักกี่คนในโลกที่เหมือนกับแอล


       “กูว่ากูเจอเนื้อคู่แล้ว” ผมพูดเบาๆ ให้แบงค์ฟัง มันหันมามองผมแล้วทำหน้าเหม็นเบื่อ


       “คนที่แล้วมึงก็พูดแบบนี้ สุดท้ายเป็นไง ไอ้พี่เจตคาบไปแดก เหอะ” ผมกลอกตาไปมา ลืมไปเลยว่าศัตรูตัวฉกาจคือใคร


       ไอ้พี่เจต


       
       สี่ปีก่อน

       "เราชอบเธออะ”



       ผมในวัยสิบสามปีบอกชอบผู้หญิงคนแรกและหวังว่าเธอจะมีใจให้เหมือนกัน เวลาอาจารย์สั่งให้จับคู่ชายหญิงเราก็คู่กันตลอดยิ่งทำให้เราสนิทกันมากกว่าใครในห้อง ไม่นับไอ้แบงค์นะครับ


       เพื่อนๆ ในห้องก็จิ้นเราคู่กัน เธอก็มักจะเขินอายแต่ไม่เคยปฏิเสธสถานะนั้น ผมก็คิดว่าเราต่างคนต่างชอบกันจึงสารภาพรักเธอในวันวาเลนไทน์ท่ามกลางสักขีพยานอย่างเพื่อนร่วมห้อง วันนั้นตรงกับวันธรรมดาพอดี หวังว่าเธอเองก็คงจะชอบผม


       กุหลาบดอกเล็กที่ผมฟูมฟักดูแลอย่างดีเพื่อรอวันมอบให้เธอกลับถูกปัดทิ้งลงพื้นพร้อมกับคำพูดสั้นๆ


       “เราไม่ได้คิดกับนายแบบนั้น” สิ้นคำนั้นเธอก็วิ่งเริงร่าไปหารุ่นพี่คนหนึ่งที่เดินผ่านมาแล้วมอบช็อกโกแลตกล่องเล็กให้เขา แต่เขาปฏิเสธแล้วเดินเลี่ยงไปอีกทาง เธอเดินกลับมาหาผมครับแล้วบอกว่าขอดอกไม้นะ


       เหอะ ผมคงจะให้เธอหรอกนะ


       ผมเก็บดอกกุหลาบขึ้นมาแนบอกแล้วเดินออกไปจากห้อง วันนั้นทั้งวันผมไม่ได้กลับขึ้นห้องเรียน ใครจะกล้าสู้หน้าผู้หญิงที่ปฏิเสธเราได้ล่ะครับ ปฏิเสธอย่างเดียวไม่พอยังกลับมาขอความรักคืนอีก ยังไงผมก็ไม่ให้หรอกแม้ว่าจะชอบเธอมากแค่ไหน


       ผมมองกุหลาบดอกเล็กที่เริ่มช้ำ ซึ่งคงไม่ต่างจากใจผมที่กำลังเจ็บ ผมวางไว้ใต้ต้นไทรปล่อยให้มันสลายเป็นปุ๋ยดินไปก็แล้วกัน ดูมีประโยชน์ขึ้นเยอะเลย


       พอขึ้นม.4 ผมก็แอบชอบผู้หญิงคนหนึ่งในชมรมวาดภาพ เธออัธยาศัยดีมากเข้ากับทุกคนในชมรมได้เป็นอย่างดี อีกทั้งยังเพิ่งเข้ามาใหม่จึงมีหลายเรื่องที่เธอไม่รู้ ผมคุยไลน์กับเธอทุกวันจนกระทั่งวันหนึ่งเธอส่งข้อความมาถามว่า


       พูรู้ไหมว่าพี่เจตมีแฟนหรือยัง ถามให้เราหน่อยได้ไหมอะ ผมได้แต่ส่ายหน้าอย่างเซ็งๆ แล้วพิมพ์ตอบเธอ


       น่าจะยังนะ ลองสารภาพรักดูสิ เท่านั้นผมก็รู้แล้วครับว่าคงไม่ได้ใจเธอ


       พี่เจตอยู่ชมรมปั้นห้องข้างๆ สาวๆ เข้าชมรมวาดภาพก็เพราะอยากเห็นหน้าพี่เจต คนที่ตั้งใจเรียนกับอาจารย์มีไม่กี่คนหรอกครับ


       เหอะ ไอ้หล่อเลือกได้เอ้ย!


       ผมพยายามเลี่ยงเมื่อต้องเจอพี่เจต เพราะทุกครั้งที่เจอเขาชอบเขม่นใส่เหมือนผมไปทำผิดอะไรมา ใบหน้านิ่งๆ แบบนั้นเห็นแล้วอยากเอาดินสอสีวาดให้ดูตลก คนมองจะได้ไม่รู้สึกแย่แบบผม เคยเข้าไปถามเหมือนกันว่าเขามีปัญหาอะไรนักหนา แต่น้ำเสียงเย็นและรอยยิ้มแสยะก็ทำให้ผมตกใจกลัว


       ยิ่งพอพี่เจตขึ้นแท่นสารวัตรนักเรียน กวาดล้างพวกเด็กเกเรและเด็กต่างสถาบันที่มาหาเรื่องนักเรียนโรงเรียนเรา กิติศัพท์ของเขาก็ยิ่งโด่งดังไปทั่ว เรียกง่ายๆ ว่าอย่าทำผิดให้เขาเห็นเพราะคงได้เข้าห้องปกครองไม่เว้นแต่ละวันแน่


       พอเถอะ กลับมาเรื่องความรักครั้งใหม่ของผมดีกว่า


       แอลคร้าบเราชอบนาย
       .
       .
       .
       นั่นคือเหตุการณ์ก่อนที่ผมจะวางแผนโจรขึ้นมา ตอนนี้ได้เดินหลงอยู่ในซอย จะโทรถามแบงค์แบตก็หมดแล้ว ได้แต่เกาหัวแกรกๆ พยายามหาทางออกเพราะไม่เคยมาแถวนี้เลย ตอนเข้ามาก็เดินตามหลังแบงค์ มัวแต่คิดแผนจึงไม่ได้สังเกตที่ทาง


       “เอ๋ นายคนนั้น” เสียงเล็กๆ เรียกให้ผมหันไปมอง แอลยืนอยู่หน้าบ้านพร้อมกับถุงขยะเต็มสองมือ ผมรีบช่วยถือแล้วเอาไปทิ้งถังขยะฝั่งตรงข้าม


       “มาหาเราเหรอ” แอลกระพริบตาปริบๆ อย่างน่ารัก ผมส่ายหัวไปมาไม่อยากให้เขารู้ว่าผมจงใจมาหา


       “ละ...หลงทางน่ะ จะออกไปหน้าปากซอยยังไงเหรอ” ผมถาม ใจจริงก็อยากอยู่คุยกับเขามากกว่านี้ แต่ใกล้ค่ำแล้วไงเดี๋ยวพ่อกับแม่ด่า


       “เดี๋ยวเราไปส่ง” คนตัวเล็กเดินนำผมไป ผมรีบเดินตามไปอยู่ข้างๆ แอลฮัมเพลงเบาๆ แล้วหันมายิ้มให้ผม


       “ชื่ออะไรเหรอ วันก่อนโน้นไม่ทันได้ถาม”

 
       “อะ...เอ่อ พู ชื่อพูครับ” ทำไมรู้สึกตื่นเต้นอย่างนี้กะอีแค่ชื่อตัวเองทำไมต้องเสียงสั่น


       “เราแอลน้า เป็นลูกพี่ลูกน้องกับเจต”


       ห้ะ


       ทำไมคนที่ผมชอบต้องเกี่ยวข้องกับพี่เจตด้วย!






       Tbc.




       ⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
       น่าจะเดาได้นะว่าใครคู่ใคร 555 เรื่องนี้เบาๆ สไตล์เด็กมัธยมค่ะ ฝากคอมเม้นต์ติชมด้วยนะคะ o18
       ปล.แอลอยู่ม.5อายุเท่าพูจ้า แต่เรียกเจตว่าเจตตั้งแต่เด็กจนชินเลยไม่ได้เรียกพี่เจต ไม่ได้พิมพ์ตกน้า


ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ดูท่าถั่วพูจะได้คู่กับพี่เจตนะนี่

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
แอลเขามีบอดี้การ์ดคุม 555
 รออ่านตอนต่อไปคับ สนุกดี

ออฟไลน์ Babelilong

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 307
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-0
    • Facebook  เข้ามาขอเป็นเพือนได้เลย
ดูๆแล้วแอลน่าจะเป็นกามเทพแบบลับๆ
ให้พี่เจตกับพูได้รักกัน(มั้ยวะ)
 :katai5: :katai5: :katai5:
 :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
มารอค่า

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
บทที่ 2
เหตุเกิดเพราะ...เฟซบุ๊ก




ผมจะลบความกากเมื่อวานทิ้งไปซะแล้วเริ่มใหม่ในวันนี้


“กูสืบมาแล้วมึง แอลชอบอ่านการ์ตูนเรื่องนี้เลย” แบงค์เอาโทรศัพท์ผมไปเปิดรูปถ่ายที่แอลถือการ์ตูนเรื่องหนึ่งขึ้นอ่านแล้วหัวเราะคิดคักอยู่ในห้องอย่างน่ารัก สายไอ้แบงค์ในห้องสี่แอบถ่ายมาให้ อันที่จริงต้องบอกว่ามันโพสเฟซให้โลกรู้ถึงความน่ารักของแอลมากกว่า


ผมเห็นยอดไลค์สี่พัน เรียกได้ว่าทั้งเพื่อนในโรงเรียนและเพื่อนต่างโรงเรียนได้เห็นกันหมดแล้ว คอมเมนต์จากทั่วสารทิศเข้ามาถามกันว่าผู้ชายน่ารักในรูปเป็นใคร ซึ่งเจ้าของเฟซก็ไม่ได้ตอบเม้นใดทั้งสิ้น


โอ้ย ทำไมเราต้องอยู่คนละห้องอะ ไม่แฟร์เลย


“แอลไม่มีเฟซว่ะ ขอเบอร์ก็บอกไม่มีโทรศัพท์ กูว่านะ แห้วแดกแล้วล่ะเพื่อน” แบงค์ตบไหล่ผมเบาๆ แล้วหันกลับไปสนใจครูที่เพิ่งเข้ามาพอดี


ผมเลื่อนหาเฟซแอลตลอดคาบแต่ก็ไม่เจอเลยจริงๆ ขณะที่กำลังจะดูเพื่อนที่แนะนำ ก็เจอเฟซพี่เจตที่ใช้รูปโปรเป็นกล่องป็อกกี้ ในหัวก็ปิ๊งขึ้นทันทีว่าในเมื่อเขาเป็นญาติกันก็ต้องมีเฟซของอีกฝ่ายสิ


แต่โชคร้ายที่ผมดูเพื่อนของพี่เจตไม่ได้ เหมือนว่าผมต้องแอดเขาเป็นเพื่อนก่อนถึงจะเห็นเพื่อนของเขาได้


เอาไงดีวะ


ผมไม่อยากเป็นเพื่อนกับพี่เจตอะ ด่ามันในเฟซไว้ตั้งเยอะ ถึงไม่ได้เอ่ยชื่อแต่ถ้าเจ้าตัวมาอ่านก็รู้อยู่ดี ผมเหลือบไปมองไอ้แบงค์ที่เลิกสนใจเรียนแล้วก้มหน้ากดมือถือยิกๆ (นักเรียนที่ดีไม่ควรทำตามนะครับ)


“แบงค์ ยืมมือถือมึงหน่อยดิ” ไม่จำเป็นต้องแอดเองก็ได้นี่ เฟซแบงค์น่าจะเป็นเพื่อนกับพี่เจตอยู่แล้ว ยืมของมันมาส่องหาก็ได้


“กูเล่นเกมอยู่อย่ากวน ถ้าตานี้กูแพ้กูจะด่ามึงให้ยับ”


“แป๊บเดียวเอง แพ้ก็เล่นใหม่ไง” ผมพยายามหลอกล่อแม้จะรู้ว่าต่อให้ตายแบงค์ก็ไม่ละมือจากเกมแน่ตราบใดที่มันไม่ชนะ


“ไม่” ผมถอนหายใจแล้วหันหน้ากระดานจังหวะเดียวกับที่ครูชิตกำลังมองพวกเราพอดี ผมรีบเก็บโทรศัพท์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วใช้ศอกกระทุ้งแขนแบงค์


มันยังคงเล่นเกมต่อไปทั้งที่อาจารย์เดินเข้ามาใกล้ด้วยสีหน้านิ่งเรียบ ผมเดาว่าอาจารย์รู้ว่าแบงค์กำลังเล่นมือถืออยู่


“บดินทร!” เจ้าของชื่อสะดุ้งสุดตัวเผลอทำมือถือตกพื้นเป็นหลักฐานให้อาจารย์หักคะแนน แบงค์สบตากับครูชิตแล้วรู้ว่าวันนี้คงไม่ได้มือถือคืน


“พรุ่งนี้ค่อยมาเอาที่ห้องพักครู” ครูชิตเก็บมือถือแบงค์ใส่กระเป๋ากางเกงแล้วเดินกลับไปอยู่หน้าห้องเพื่อสอนต่อ


“เพราะมึงเลยไอ้ถั่ว” แบงค์พูดเสียงลอดไรฟันแล้วจ้องผมเขม็ง


“ให้โทรศัพท์กูมาตั้งแต่แรกก็สิ้นเรื่อง แล้วอีกอย่างกูอุตส่าห์ช่วยสะกิดเตือนมึงยังจะมาว่ากูอีก”


“เกือบชนะแล้วเชียว ฮึ่ย” หลังจากนั้นมันก็บ่นกรอกหูผมจนน่ารำคาญ ผมหยิบโทรศัพท์ออกมาอีกครั้ง


เอาวะ แค่เป็นเพื่อนแป๊บเดียวเอง พอเจอเฟซแอลแล้วค่อยอันเฟรนด์ก็ยังไม่สาย


ผมกดแอดเฟซพี่เจตไป นั่งกัดเล็บรอต่อไปเรื่อยๆ รอจนหมดคาบก็ไม่มีท่าทีว่าพี่เจตจะรับแอด


“ไปแดกข้าวกัน” ผมพยักหน้าแล้วเก็บของแล้วเดินตามแบงค์ไป พอได้ยินเสียงสั่นจากกระเป๋าเสื้อก็รีบหยิบมาดู เป็นแจ้งเตือนทั่วไปว่ามีคนมากดไลค์ ผมถอนหายใจเฮือกใหญ่ ไม่เคยคิดว่าจะต้องมานั่งรออะไรแบบนี้เลย


ผมจับกระเป๋าแบงค์แล้วให้มันเป็นตาพาผมเดินไปโรงอาหารโดยที่สายตาผมยังไม่ละจากมือถือ เลื่อนรีเฟรชรัวๆ จนกว่าจะเห็นข้อความตอบรับเป็นเพื่อน


“ไปไหนครับพี่แจ้”


เสียงทักทายตามประสาคนอัธยาศัยดีของแบงค์ทำให้ผมเงยหน้าขึ้นมามองผู้ชายผิวแทนส่งรอยยิ้มเจิดจ้ามาให้


 “บะ ไอ้นี่ มาโรงอาหารคงมาฉี่มั้ง” พี่แจ้ตอบกลั้วหัวเราะ เขาเป็นหัวหน้าห้องม.6/3 นิสัยดีตีซี้ไปทั่วพอๆ กับไอ้แบงค์เลย ผมมองถุงผ้าที่บรรจุขนมจนแทบล้นก็รู้ทันทีว่าหนึ่งในนั้นต้องมีของเราทั้งคู่


“ไม่ต้องมาทำตาวาวเลย ช่วยกูถือหน่อยหนักชิบหาย” ผมแย่งถือถุงที่ดูน่าจะเบาแล้วให้แบงค์ถือถุงหนักมาวางไว้ที่โต๊ะว่าง ซึ่งเดี๋ยวผมก็นั่งกินข้าวตรงนี้แหละครับ


“มีของผมใช่ปะ” ผมมองพี่แจ้อย่างคาดหวัง ซึ่งก็ไม่เคยผิดหวังเมื่อรุ่นพี่พยักหน้า ผมรีบค้นแล้วหยิบซองขนมหลายห่อมัดรวมกันด้วยริบบิ้นที่มีชื่อผมออกมา ดึงจดหมายน้อยๆ ที่สอดไว้ก่อนจะเปิดอ่านข้อความในนั้น


ถึงน้องพู


จะมีสักครั้งไหมที่ตอบจดหมายพี่โดยไม่ทวงขนม อิอิ ก็รู้อยู่ว่าพี่ไม่เคยพลาด อ้อ แล้วที่เราถามพี่เรื่องสอบของอาจารย์สมใจ พี่อยากให้เราเน้นอ่านเพื่อทำความเข้าใจมากกว่าท่องจำนะ ข้อสอบไม่ยากหรอกอยู่ที่ว่าเราตอบตรงประเด็นหรือเปล่า เขียนแต่เนื้อๆ ไม่ต้องใส่น้ำรับรองได้เต็ม การันตีโดยพี่เอง ฮ่าๆ


จากพี่รหัสของน้องเอง



ผมอมยิ้มแก้มปริจนแบงค์หมันไส้


“ให้มันน้อยๆ หน่อย เบื่อพวกที่พี่เขียนจดหมายมาหาจริงๆ มึงดูของกูดิ ลูกอมห่อละห้าบาท เขียนชื่อไว้อย่างเดียวเอง จดเหมิงจดหมายไม่เคยมีอะ”


“ได้ก็ดีแล้วไอ้แบงค์ พี่มึงไม่ได้ร่ำรวยเหมือนพี่ไอ้พูนี่หว่า มึงยังโชคดีกว่าเพื่อนมึงบางคนอีกนะ กูไม่เคยเห็นได้อะไรจากพี่รหัสมันเลย” ผมพยักหน้าตามคำพูดพี่แจ้ ไอ้โอมเพื่อนในห้องผมไม่เคยได้ของจากพี่เลยสักครั้งแม้ว่ามันจะเพียรส่งจดหมายไปบ่อยๆ ก็ตาม เห็นหน้ามันตอนแจกของเพื่อนก็ส่งสาร


อ้อ แบงค์เป็นไปรษณีย์ห้องครับ อยากส่งอะไรถึงรุ่นพี่ให้ฝากที่แบงค์เพราะมันเป็นหัวหน้าห้องแล้วแบงค์ก็จะเอาไปให้พี่แจ้เพื่อแจกจ่ายให้พี่ๆ เช่นเดียวกับที่รุ่นพี่จะฝากของมาให้น้อง แบงค์ก็จะรับไปแจกให้เพื่อนนั่นเอง


ส่วนผมก็แค่ตัวแถมเพราะเป็นเพื่อนสนิทมัน บางครั้งก็ต้องรับของจากพี่แทนแบงค์ที่ไม่ค่อยอยู่เพราะมีประชุมหัวหน้าห้องบ่อยๆ


“เออๆ ก็ยังดีพี่ แต่ฝากบอกให้เขาเขียนจดหมายมาหน่อยเถอะครับ เดือนหน้าเฉลยสายนี่ผมยังไม่มีเบาะแสอะไรเลยนะ” แบงค์บ่นเป็นหมีกินผึ้งใส่พี่แจ้ ผมก้มมองโทรศัพท์ที่สั่นเพราะมีแจ้งเตือนเข้ามา


Jet Jetrin ตอบรับคำขอเป็นเพื่อนของคุณ เขียนบนไทม์ไลน์ของ Jet Jetrin


เยส


ผมรีบกดเข้าเฟซพี่เจตแล้วหาเฟซแอลโดยด่วนจะได้รีบอันเฟรนด์ก่อนพี่เจตจะเห็นข้อความเหล่านั้น


อยู่ไหนน้า


เลื่อนดูไม่ทันเปลี่ยนหน้าแชทก็เด้งขึ้นมาพร้อมข้อความจากรุ่นพี่คนดัง


Jet Jetrin แอดมาทำไม


เอาไงดีวะ ร้อยวันพันปีไม่เคยคิดจะเป็นเพื่อนในเฟซ จะให้หาเหตุผลอะไรมาตอบเล่าพี่


เรียกพูอย่าเรียกถั่ว อ่าว ไม่อยากรับก็ไม่ต้องรับดิพี่ (ยังไม่กดส่ง)


ไอ้พู มึงจะไปกวนตีนพี่เขาทำไม เดี๋ยวเขาบล็อกเฟซ มึงหนทางการตามหาแอลก็ไม่เหลือพอดี


ผมกดลบแล้วพิมพ์ใหม่


เรียกพูอย่าเรียกถั่ว เอ่อ ผมตามหาเฟซแอลอยู่ (ยังไม่กดส่ง)


เขาประกาศสงครามกับมึงเมื่อวันก่อน คงจะให้มึงหาแอลหรอกนะ


ผมกดลบแล้วปิดหน้าจอ


ไม่ตอบนี่แหละดีแล้ว


“อ่าว พี่แจ้ล่ะมึง” ผมเงยหน้าขึ้นก็เห็นเพียงเพื่อนแบงค์ที่ยืนมองผมนิ่งๆ


“ไปนานล่ะ กูยืนกดดันมึงอยู่เนี่ย จะแดกไหมข้าวอะ” ผมพยักหน้ารับก่อนที่เราทั้งคู่จะเดินไปต่อแถวซื้อข้าวแกง


ผมยืนมองถาดกับข้าวนานาชนิด ทั้งต้มจืด คั่วไก่ คะน้ำหมูกรอบ กะเพราหมู ผัดฟักทอง พะแนงหมู ยำสามกรอบ ฯลฯ


เย่ วันนี้มีของโปรด กินผักฟักทองกับพะแนงแล้วกัน น่าจะเหลือพอราดข้าวจานหนึ่งพอดี ผมคิดในใจอย่างหมายมั่นว่าวันนี้จะได้กินของโปรด


“เอาฟักทองกับพะแนงครับ” คนก่อนหน้าผมพูดเสียงเรียบ เสียงคุ้นหูจนหมดต้องชะเง้อมองว่าใครบังอาจมาแย่งเมนูเดียวกับผม


พี่เจต


“เหลือพอดีเลยจ้ะพ่อหนุ่ม เดี๋ยวป้าตักให้หมดเลยนะ” ป้าบอกอย่างใจดี แต่ผมไม่ดีใจเลยโว้ย


ป้าเหลือเศษให้ผมเถอะ น้ำพะแนงก็ยังดี นะป้านะ


แต่ป้าไม่ได้ยินความคิดผม ป้าตักให้พี่เจตเสร็จก็ส่งถาดให้หลานไปเก็บล้าง


ม่ายยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย


“อ้าวน้องพู โถ่ มาช้าไปแป๊บเดียวเอง ผัดฟักทองกับพะแนงหมดแล้วจ้า ให้พ่อหนุ่มคนนี้ไปแล้ว” ป้าที่หันมาเห็นผมพอดีเอ่ยขึ้นอย่างขอโทษ ก็ผมเป็นลูกค้าประจำร้านนี่นามาทีไรก็สั่งเมนูเดิมตลอด


พี่เจตหันมามองผมแล้วยิ้มเยาะเหมือนว่าตัวเองชนะ รับเงินทอนจากป้าแล้วเดินออกไปทันที


นี่มันจงใจชัดๆ


“ใจเย็นๆ มึง กับข้าวมีตั้งหลายอย่าง วันนี้แดกอย่างอื่นไปก่อน” แบงค์ที่ยืนต่อหลังพูดปลอบใจเพราะรู้ว่าผมชอบกับข้าวสองอย่างนั้นมากแค่ไหน แล้วยิ่งศัตรูคนเดิมแย่งของชอบไปใครจะไปทนได้


ฝากไว้ก่อนเถอะพี่เจต ผมจะหาของที่พี่ชอบให้เจอแล้วแย่งมาให้หมด


สรุปว่าสุดท้ายผมก็ไม่ได้สั่งข้าว เดินคอตกกลับมากินขนมของพี่รหัสที่รักพลางมองแบงค์ที่รีบสวาปามข้าวอย่างหิวโหย ระหว่างนั้นก็เจอเพื่อนร่วมห้องเดินผ่านมาผมก็กวักมือเรียกมาหยิบขนมไป


สาวๆ ดีใจกันครับที่ได้ทั้งขนมและจดหมาย พวกผู้ชายที่รู้ว่าได้พี่ผู้หญิงแบบผมก็ยิ้มน้อยยิ้มใหญ่ที่ได้ของดีๆ ส่วนผู้ชายที่รู้ว่าได้รุ่นพี่เป็นผู้ชายเลิกหวังไปนานแล้วครับว่าจะได้ของจากพี่รหัส


ตัวผู้เหมือนกันจะมาให้ขนมกันมันก็ไม่ใช่ไง


“เชี่ย กูได้ตัง” เพื่อนคนหนึ่งตะโกนลั่นเมื่อเปิดซองมาได้แบงค์ร้อยหนึ่งใบ ถึงพี่รหัสมันจะไม่เคยให้ขนม แต่เปย์เงินไม่ขาดสายจริงๆ ครับ ผมเองก็ว่าจะบอกพี่ตัวเองเหมือนกันว่าขอเงิน แต่ก็เกรงใจอะ เขาอุตส่าห์ซื้อขนมที่ผมชอบแถมผูกโบว์มาให้ ดูก็รู้ว่าไปเลือกซื้อมาจัด เห็นแล้วก็ไม่กล้าเขียนไปขอเงินเลย


ระหว่างที่แบงค์กับบรรดาเพื่อนร่วมห้องเมาส์มอยกันเรื่องวิชาถัดไปผมก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเปิดหาเฟซแอลต่อ จงใจเมินแชทแจ้งเตือนของคนที่กล้าตัดหน้าสั่งของโปรดผมไป


“อยู่ไหนน้า”


ผมเพ่งหาเท่าไหร่ก็ไม่เจอเปิดจนครบทุกคนแล้ววนมาดูใหม่ก็ยังไม่เจอ หรือว่าแอลจะไม่มีเฟซจริงๆ


ติ้งๆ


เสียงแจ้งเตือนดังถี่จนผมรำคาญ ผมเปิดแชทพี่เจตดูเพราะอยากรู้ว่าเขาจะส่งอะไรมานักหนา


Jet Jetrin แอดมาทำไม


Jet Jetrin เห็นขึ้นพิมพ์หลายรอบ ทำไมไม่ส่งมาสักที


Jet Jetrin กวนตีนไม่ตอบอีก


Jet Jetrin เออ เรื่องของนาย


Jet Jetrin กับข้าวอร่อยดีจัง


Jet Jetrin หึหึ ไม่ตอบ


Jet Jetrin งั้นเฟซแอลก็คงไม่อยากรู้


ข้อความสุดท้ายทำให้ผมลุกพรวดทันที มองซ้ายมองขวาหาเจ้าของเฟซ


พี่มันรู้ได้ไงวะ


Jet Jetrin ช้าไปละ ไม่บอก :p


ม่ายยยยย พี่จะทำแบบนี้กับผมไม่ได้


เรียกพูอย่าเรียกถั่ว ตอบแล้วพี่ตอบแล้ว


ผมรีบพิมพ์รัวๆ หวังว่าพี่เจตจะอ่านข้อความแล้วบอกผมมาว่าเฟซแอลชื่ออะไร


Jet Jetrin เห็นเมื่อ พ.12:45


ผมรออยู่นานแต่ไม่เห็นข้อความใดๆ ตอบกลับมาเลย กะให้ผมรู้ซึ้งถึงการรอคอยรึไงพี่!





ดิ๊งด่อง


เสียงสัญญาณเข้าเรียนทำให้ผมจำต้องละสายตาจากโทรศัพท์ รู้ทั้งรู้ว่าอีกฝ่ายคงไม่ตอบง่ายๆ ก็ได้แต่ถอนหายใจอย่างเซ็งๆ แล้วเดินตามแบงค์กับเพื่อนอีกกลุ่มไปยังห้องเรียน


“สาด นี่ห้องแอร์หรือขั้วโลกเหนือวะ”


“ห้องคอมฯ มันก็ต้องเย็นๆ สิวะ”ผมถอดรองเท้าแล้วเอากระเป๋าไปวางหน้าคอมพิวเตอร์เครื่องประจำ จริงๆ ต้องบอกว่านั่งตามลำดับชื่อครับ แต่พอกดเปิดเครื่องกลับเปิดไม่ติดเสียอย่างนั้น


“เล่นกูแล้วไง” เมื่อพยายามเปิดทั้งหน้าจอและซีพียูแล้วก็ยังไม่ติดผมจึงย้ายไปนั่งหน้าคอมเครื่องสุดท้ายแล้วกดเปิดรอครูมาสอน ระหว่างนั้นก็เข้าเฟซ เปิดฟังเพลงในยูทูปไปพลางๆ

“ทำไมมานั่งนี่ล่ะ” เสียงใสพูดขึ้น ผมหันไปมองอดีตคนรัก ไม่สิ คนที่เคยชอบ ลืมไปเลยว่าเธออยู่ลำดับสุดท้ายในใบรายชื่อ โอ้ย ขออยู่แบบไม่ต้องหน่วงหัวใจได้ไหม เห็นหน้าทีไรก็นึกถึงวันที่ถูกปฏิเสธรักทุกที


เธอเองก็ไม่ได้คุยกับผมอีกเลยตั้งแต่นั้น เหมือนอยู่กันคนละโลกทั้งที่อยู่ห้องเดียวกัน ทำไมความซวยต้องเหวี่ยงเรามาอยู่ใกล้กันอีกก็ไม่รู้ แม้ผมจะไม่ได้ชอบเธอแล้วแต่ยังจำความรู้สึกนั้นได้ดี


“คอมเสีย” ผมตอบแค่นั้นแล้วเสียบหูฟัง เร่งเพลงให้ดังขึ้นเพื่อตัดบทสนทนา เธอกระชากหูฟังผมออกข้างหนึ่งแล้วพูดเสียงดัง แต่ก็ไม่ดังเท่าเหล่าเพื่อนๆ ที่วิ่งไล่จับกันในห้องหรอกครับ


“แอดเฟซพี่เจตไปทำไม” คำถามเธอทำให้ผมขมวดคิ้ว เธอรู้ได้ยังไงว่าผมแอดพี่เจตไป


“ไม่ต้องมาทำหน้างง นายแอดเขาใครๆ ก็เห็น” ห้ะ เห็นได้ไงอะ ไม่ใช่ว่าแอดและรับแบบทั่วๆไปเหรอ


ผมไม่ได้แอดใครนานแล้วครับเพราะเพื่อนที่มีอยู่ในเฟซก็เยอะแยะมากมาย และคิดว่าคงต้องหาเวลาลบเพื่อนบ้างแล้ว ส่วนใหญ่ก็เข้ามาขายครีมกับถามว่าคุณมีเวลาว่างสัก 2-3 ชั่วโมงต่อวันไหมเต็มเฟซไปหมด


“แล้วไง แอดรุ่นพี่ในโรงเรียนมันผิดตรงไหน”


“ก็เพราะเป็นรุ่นพี่ที่เราชอบไง!” เสียงไม่เบานักของเธอเรียกให้เพื่อนที่กำลังวิ่งไล่จับกันอยู่หันมามองเราทั้งคู่ บ้างก็หันไปกระซิบกระซาบกัน ไอ้แบงค์ทำหน้าตื่นแล้วเดินเข้ามาถามผม


“มีอะไรกันวะ”


“ไม่รู้เหมือนกัน แล้วมันเกี่ยวอะไรกับเราล่ะ” ผมตอบแบงค์แล้วหันไปถามเธอ เธอเม้มปากนิดๆ ก่อนจะเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ผมไม่เข้าใจว่าการแอดเฟซคนที่เธอชอบเป็นเรื่องผิดขนาดไหนกัน


ตัวปัญหาจริงๆ นะพี่เจต อันเฟรนด์ไปเลยดีไหม


ไม่ได้สิ


ผมต้องได้เฟซแอลก่อน





Tbc.






⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
เอาน้องพูมาเสิร์ฟค่า ยังคงตามหาเฟซน้องแอลต่อไปโดยไม่รู้ว่าน้องแอลเขายังไม่สมัครเฟซจ้า 555
เจอคำผิดบอกได้นะ พอดีรีบปั่นรีบลง ขอบคุณสำหรับคอมเมนต์จ้า
:hao7:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 12-03-2017 05:12:42 โดย janeta »

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
เจตทำไมดูกวนๆน้อง กร๊าวมาก55555555

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
พี่เจตชอบแกล้งน้อง

ออฟไลน์ kun

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3601
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +122/-10
ติดตามจ้า

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 353
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ผู้หญิงที่น้องพูเคยชอบนี่เป็นไรอะ หรือรู้มาว่าพี่เจตชอบน้องเลยมาพาลใส่งี้

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ต้องเป็น เจตพู แน่เลย

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
 ทำไมรู้สึกเหมือนเจตชอบพู

ออฟไลน์ Roman chibi

  • Death is not the end. Death can never be the end. Death is the road. Life is the traveller. The soul is the guide.
  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1234
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +58/-3
สนุกดีค่ะ รอติดตามตอนต่อไปอยู่นะคะ :katai4:

ออฟไลน์ papapajimin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1
ชอบอ่าาาาา ติดตามๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
บทที่ 3
เหตุเกิดเพราะ...หนาว




“สรุปมึงหาได้ยังว่าเฟซแอลชื่ออะไร” ผมเงยหน้าถามแบงค์ เผื่อมันรู้ผมจะได้อันเฟรนด์พี่เจตไปให้สิ้นเรื่องสิ้นราว


“ยังเลยว่ะ” แบงค์ตบไหล่ผมก่อนจะเดินไปวิ่งไล่จับกับเพื่อนต่อ จ้า พ่อคนสนุกสนานตลอดเวลา เล่นกันเป็นเด็กๆ


“นายนี่ไม่รู้อะไรจริงๆ เลยนะ” เพื่อนที่นั่งตรงข้ามผมพูดขึ้น ผมไม่ได้สนิทกับชัยมากนัก แต่ก็เรียนด้วยกันมาตั้งแต่มัธยมต้น เห็นหน้าค่าตากันมานาน รู้นิสัยกันดีพอว่าอีกฝ่ายไม่ใช่คนคิดร้ายอะไร


“อะไรอีกล่ะ” ผมกลอกตา


“พี่เจตไม่รับแอดใครนอกจากเพื่อนในห้องของตัวเอง จะว่าไปเพื่อนผู้หญิงในห้องก็ใช่ว่าจะเป็นเพื่อนในเฟซพี่เจตทุกคน” ผมคิดตามคำพูดเขา ก็จริงนะ ตอนผมหาเฟซแอลเห็นเพื่อนพี่เจตมีแค่  57 คน น้อยมากจนผมสงสัยว่าเขาเป็นพวกไม่มีเพื่อนคบรึเปล่า


“แล้วนายลองคิดดูนะว่าถ้านายชอบคนคนหนึ่ง นายแอดไปกี่ครั้งเขาก็ไม่รับแต่รับแอดเพื่อนของนาย คิดสิว่านายจะรู้สึกยังไง”



เสียใจ



“นั่นแหละที่เธอกำลังรู้สึก นายช่วยเข้าใจเธอหน่อยนะ” ผมมองหน้าชัยแล้วพยักหน้ารับ ถ้าแอลรับแบงค์เป็นเพื่อนแต่ไม่รับผมเป็นเพื่อนผมก็คงเสียใจเหมือนกัน
.
.
.
“พัก 10 นาทีค่ะ” เมื่อครูพูดจบเหล่านักเรียนหัวเกรียนก็รีบวิ่งออกจากห้องทันที ผมเองก็เป็นหนึ่งในนั้นเพราะกลั้นปัสสาวะต่อไปไม่ไหวแล้ว แม้อาจารย์จะอนุญาตให้ไปเข้าห้องน้ำขณะเรียนก็เถอะ แต่เพราะต้องเรียนโปรแกรมทีละขั้นตอน หลุดเหม่อไปแป๊บเดียวก็ไปต่อไม่ถูกแล้ว


จะถามเพื่อนที่อยู่ข้างกันเธอก็ทำหน้าบอกบุญไม่รับ ส่วนไอ้คนตรงข้ามอย่าหวังเลยครับ มันนั่นแหละที่คอยถามผมตลอดว่าไปยังไงต่อนะ กดคำสั่งอะไรนะ โอย สรุปอั้นต่อไปจนครบชั่วโมงครับ


โชคดีที่ผมมีเสื้อกันหนาวจึงไม่ต้องทนทรมานเหมือนแบงค์ ผมเห็นมันวิ่งพรวดออกไปทันทีที่อาจารย์พูดคำว่าค่ะ


เมื่อสบายตัวผมก็เดินไปซื้อน้ำที่ร้านค้า เห็นแอลเดินมากับเพื่อนตัวเล็กก็เกิดป๊อดรีบหลบหลังเสา แอบฟังแอลพูดกับเพื่อนอย่างน่ารัก


“เนี่ยคาบต่อไปต้องเรียนห้องคอมนะแอล แล้วนายไม่เอาเสื้อกันหนาวมาต้องหนาวตายแน่ๆ”


“จริงเหรอ แล้วเราจะทำยังไงล่ะ”


“ยืมเสื้อพี่เจตก่อนไหม” เพื่อนแอลลอบยิ้มแปลกๆ ผมกลัวว่าถ้าแอลยืมเสื้อพี่เจตมาได้จริงๆ พี่เจตอาจถูกเพื่อนแอลคนนี้ทำคุณไสยใส่


“ไม่เอาหรอก เจตเรียนอยู่ไม่อยากกวน เราทนได้ไม่เป็นไร” แอลบอกเพื่อนแล้วชวนกันขึ้นอาคารไป


ผมเริ่มคิดแผนในหัวอย่างช้าๆ หึหึ แบบนี้หนทางเนียนขอเฟซแอลจะไปยากอะไร


ผมกลับขึ้นห้องไปเรียนอย่างแจ่มใสเพราะไม่ต้องง้อไอ้พี่เจตแล้ว  แต่ก็ยังไม่อยากอันเฟรนด์ตอนนี้เพราะถ้าชวดเฟซแอล ยังไงก็คงต้องอ้อนวอนขอพี่เจต ในเมื่อเขารู้แล้วว่าผมอยากได้อะไร


นอกจากนั้นผมก็เขียนจดหมายหาพี่รหัสตัวเองให้ช่วยเนียนขอเฟซแอลอีกทาง ไม่ได้ขอเฟซพี่แต่ขอเฟซน้องคงไม่ถูกปฏิเสธหรอก พี่ผมเป็นผู้หญิงน่ารักยังไงพี่เจตคงให้แต่โดยดี


พอหมดคาบ ผมรอให้เพื่อนๆ ทยอยออกจากห้องไปก่อนแล้วถอดเสื้อกันหนาวพาดเก้าอี้ไว้


หากถามว่ารู้ได้ไงว่าแอลจะนั่งโต๊ะเดียวกับผม ก็คงเพราะเด็กที่ย้ายมาจะมีรายชื่ออยู่คนสุดท้ายของห้องเพื่อให้ง่ายต่อการเช็คชื่อ ผมสอดบัตรนักเรียนไว้ในกระเป๋าเพื่อให้แอลรู้ว่าเสื้อเป็นของผมพร้อมทั้งแปะเบอร์โทรไว้ด้วย


เรียกแผนนี้ว่าได้ทั้งไลน์ได้ทั้งเบอร์
.
.
.
“เลิกเรียนแล้วมึงจะไปไหนต่อ ดักคุยกับแอลเลยไหมง่ายดี” แบงค์ถามพลางเก็บของใส่กระเป๋า


“ก็กลับบ้าน กูมีแผนแล้วไม่ต้องห่วง”


“เออดีแล้ว อย่าเพิ่งผลีผลามทำอะไรตอนนี้ กูได้ข่าวจากเพื่อนมาว่าเมื่อตอนบ่ายมีคนไปสารภาพรักแอล โคตรไวไฟอะ มึงรู้ไหมว่าเกิดอะไรขึ้น”


“อะไรวะ” ผมถามด้วยความอยากรู้ ใครมันกล้าตัดหน้าผมวะ


“พี่เจตตามไปถึงห้องเลยครับ ถามไอ้หน้าจืดนั่นว่า ‘นายกล้าดียังไงมายุ่งกับน้องฉัน’ คือแบบ ทุกคนตกใจมากเพราะไม่มีใครรู้ว่าแอลเป็นน้องพี่เจต”


“แล้วไงต่อ”


“แหม หวานหมูสิครับมึง สาวๆ เข้าหาแอลอย่างไม่มีปิดบังเลยว่าต้องการอะไร เพื่อนกูไลน์มาโอดครวญกันใหญ่เลยว่าแววอกหักมาแต่ไกล มึงเองก็เหมือนกัน นั่นน้องพี่เจตเลยนะโว้ย เนื้อคู่กลายเป็นเนื้อร้ายแน่ถ้ามึงยังดึงดันจะจีบเขา” แบงค์เตือนผมด้วยความหวังดี


“เออ กูรู้มาตั้งแต่แรกแล้วว่าเขาเป็นพี่น้องกันอะ นึกว่าทุกคนรู้กันแล้วซะอีก”


“ไม่มีใครรู้ทั้งนั้นแหละจนพี่แกมาประกาศศักดา หึ ท่าทางแอลจะรับศึกหนักว่ะ” แบงค์เพยิดหน้าไปทางทางเดินหน้าตึก แอลถูกล้อมรอบไปด้วยสาวๆ คนตัวเล็กมองหน้าคนโน้นคนนี้เลิ่กลั่ก แอลตัวเล็กอย่างกับเด็กม.ต้นจะไปสู้อะไรกับสาวๆ ม.ปลายได้ล่ะครับ เห็นแบบนั้นผมก็สงสารจนอดไม่ได้ต้องเข้าไปช่วยพาคนตัวเล็กออกมา


“ถอยหน่อยครับ” ผมเบียดตัวเข้าไปในวงล้อมแล้วถือวิสาสะโอบแอลเข้ามาในอ้อมแขนก่อนจะฝ่าพวกเธอออกมา


“เดี๋ยวสิ เรายังคุยกับแอลไม่รู้เรื่องเลยนะ นายมายุ่งอะไรด้วย” ผู้หญิงคนหนึ่งพูดขึ้นตามด้วยเสียงสนับสนุนของคนที่เหลือ ผมหันกลับไปมองพวกเธอด้วยรอยยิ้มกะล่อน


“เอาไว้คุยวันอื่นนะ วันนี้แอลมีนัดกับพี่เจต ถ้าแอลไปสายเพราะพวกเธอพี่เจตก็คงโกรธน่าดู” ผมด้นสด มองปฏิกิริยาของพวกเธอก็เห็นว่าต่างรีบแยกย้ายกันไปทันที


อะไรจะกลัวพี่เจตไม่ชอบขนาดนั้น แต่ก็อย่างว่า ใครๆ ก็อยากดูดีในสายตาของคนที่ชอบอยู่แล้ว ไม่เว้นแม้แต่ผม ไม่อย่างนั้นผมกราดไปแล้ว นี่คีพลุคแฟนหนุ่มที่ดีอยู่ครับเผื่อแอลจะฝากใจให้ดูแล


ผมก้มหน้ามองคนตัวเล็กที่ซุกอกผมอย่างตื่นกลัว แอลเงยหน้าขึ้นสบตาผมก่อนจะรีบผละออกด้วยใบหน้าขึ้นสี


“ขอบใจนะ...พู” แอลพูดเสียงเบาจนผมต้องยื่นหน้าเข้าไปฟังใกล้จนได้กลิ่นแป้งเด็กบนผิวกาย


“ไม่เป็นไรครับ แล้ว...แอลกลับยังไงอะ” ผมถาม เผื่อว่าจะได้มีโอกาสไปส่งถึงบ้าน


“กลับรถเมล์กับเจต โอ๊ะ” แอลทำหน้าตกใจแล้วก้มมองนาฬิกา “สายแล้ว! ไปก่อนนะพู” แอลส่งยิ้มน่ารักก่อนจะวิ่งจากไป ทิ้งให้ผมโบกมือบ้ายบายและยิ้มอยู่คนเดียว


“แหม มีความทำคะแนนนะมึง หุบยิ้มได้แล้วก่อนจะโดนรุมสกรัม”


“ทำไมวะ” ผมยังทำท่าเดิมอยู่แม้ว่าแอลจะหายไปจากสายตาแล้วก็ตาม


“สามนาฬิกา” ผมเบนสายตาไปตามทิศทางที่แบงค์พูด เห็นเพื่อนต่างห้องส่งสายตาอาฆาตมาให้อย่างไม่ปิดบัง ไม่ใช่คนเดียวแต่เป็นสิบเลยครับ


ผมฉีกยิ้มกว้างให้พวกมันอย่างไม่หวั่นใดๆ ผมสุขใจที่ได้โอบกอดแอลด้วยสองแขนของผม ก้มมองแขนตัวเองแล้วคิดในใจ


กูจะไม่อาบน้ำเลย


“ทำหน้าอย่างนี้ซกมกแน่นอน กูบอกไว้ก่อนเลยนะว่าถ้าพรุ่งนี้มึงไม่อาบน้ำมาโรงเรียนไม่ต้องมานั่งข้างกู” แบงค์ชี้หน้าผมก่อนจะเดินไปอีกทางเพราะมีประชุมหัวหน้าห้องต่อ


ผมเดินยิ้มไปตลอดทาง ขึ้นรถเมล์ก็ยิ้มจนกระเป๋ารถเมล์ถามว่าผมไม่สบายหรือเปล่า ผมสบายดีครับ ดีจนไม่อยากหุบยิ้มเลย มองอะไรก็สวยงามไปหมด หมาตัวโตหน้าซอยที่ปกติผมจะกลัวจนไม่กล้าเข้าใกล้ แต่วันนี้ผมส่งยิ้มให้มันอย่างเป็นมิตรแม้ว่ามันจะเห่ากรรโชกใส่ก็ตาม


“โฮ่ง!” ยิ้มอ่อน


“เป็นเด็กดีนะไอ้ดำ แล้วพรุ่งนี้กูจะคลุกข้าวมาแบ่งให้มึงกิน” ผมบอกมันแล้วเดินฮัมเพลงไปจนถึงบ้าน


“อารมณ์ดีอะไรมาล่ะตัวแสบ” แม่ผมถามเมื่อเห็นผมเข้ามา กลิ่นเครื่องแกงฉุนจมูกทำให้ผมจามติดกันหลายรอบ


“พ่อ! ผมบอกแล้วไงว่าให้ซื้อเครื่องดูดควันมาติดกลิ่นจะได้ไม่คลุ้งไปทั่วบ้าน” ผมบ่นนิดๆ แล้วหันไปจูงมือแม่ออกมาที่สนามหญ้าหน้าบ้าน


“บอกแม่ได้หรือยังว่าอารมณ์ดีอะไรมา” แม่ซักผมทันทีที่เรานั่งลงบนเก้าอี้ม้าหินอ่อน


“ก็...แม่จำที่พูบอกว่าเจอคนที่ชอบแล้วได้ปะ”


“ก็เห็นโม้ตลอด ไหนล่ะลูกสะใภ้แม่” แม่ทำทีมองซ้ายมองขวาหาคนที่ผมชอบ


“สักวันจะพามาเปิดตัว แต่วันนี้อะได้แตะตัวเขาด้วย” ผมยิ้มกว้างอย่างมีความสุข แม่มองผมแล้วส่ายหน้า


“ไม่ได้เรื่อง อย่าไปบอกใครนะว่าลูกเจ้สมศรี”


“แม่อะ”


“ชักช้าสมเป็นลูกพ่อแกเลย ถ้าเป็นลูกแม่ที่แท้จริงต้องบุกแล้วรู้ไหม นี่อะไร แตะตัว แกอยู่ในยุคไหนแล้วฮะ ลูกชายบ้านโน้นเขามีแฟนไปเป็นร้อยคนแล้วนะ”


“ลูกแม่รักเดียวใจเดียวไง ขืนหลายใจแบบลูกชายบ้านโน้นเกิดทำสาวท้องป่องหรือติดเชื้อทางเพศสัมพันธ์ขึ้นมาแล้วจะยุ่งนะ แม่อยากให้ผมเป็นแบบเขาเหรอ”


“ก็เปรียบเปรยไหมล่ะ แกน่ะมัวชักช้าจนถูกแย่งคนที่ชอบไปตั้งหลายรอบแล้วไม่ใช่เหรอ”


อุปส์ ความจริงหญิงเขาไม่เอาผมครับแม่ แต่ใครจะกล้าบอกความจริงว่าลูกแม่นกตลอดล่ะ


“รีบๆ ทำคะแนนเข้ารู้ไหม ผู้หญิงน่ะชอบผู้ชายเอาใจ เอาใจใส่เขามากๆ ทำตัวเป็นสุภาพบุรุษอย่างพ่อแกก็ก็ดีพิชิตใจสาวได้นักต่อนักล่ะ”


“รวมถึงแม่ด้วยใช่ไหมล่ะ” ผมยิ้มแซว


“แม่หมายถึงบรรดาผู้หญิงที่มาชอบพ่อแก ส่วนแม่น่ะ เป็นผู้พิชิตใจพ่อแกต่างหาก กว่าจะได้มาก็เสียไปหลายอย่างเลย”


“อะไรบ้างอะแม่”


“เพื่อนดีๆ แกรู้ไหมว่าการชอบคนเดียวกับเพื่อนเป็นเรื่องที่ทำให้แม่เสียใจมาก” แววตาแม่เศร้าลง “แต่ถ้าแม่ยอมเสียพ่อแกไปแม่จะเสียใจยิ่งกว่า” แม่ส่งยิ้มให้ผมแล้วลูบหัวผมเบาๆ


“ชิงมาก่อนที่จะถูกแย่งไปนะลูก เพราะรักแท้คือการแย่งชิง รักไม่จริงคือการเสียสละ” ผมรู้สึกคุ้นกับประโยคหลังอย่างบอกไม่ถูก แม่เสริมต่อว่า “แม่จำมาจากละครเมื่อตอนบ่ายนี่เอง โอ้ย นางเอกแซ่บมาก แย่งพระเอกมาจากนางร้ายที่เคยเป็นเพื่อนตัวเอง ต้องปรบมือให้จริงๆ นี่แหละถึงจะเรียกว่าผู้พิชิตรักแท้”


“แม่...” ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน


“อะไรยะ”


“ไอ้ที่ดราม่าเรื่องพ่อนี่ก็เอาพล็อตมาจากละครเหรอ”


“ก็เออน่ะสิ อย่ามัวรอช้าเหมือนนางร้ายล่ะ พอโดนแย่งจะมาวีดว้ายไม่ได้นะ” แม่ยื่นหน้าเข้ามาจ้องตาให้ผมรีบๆ ตอบรับ


“ครับ”


“ดี” แม่หันไปหาพ่อที่เดินถือจานกับข้าวเข้ามา พ่อผมเป็นพ่อศรีเรือนครับ กลับจากบริษัทก็รีบมาทำอาหารให้คุณนายสมศรีรับประทานเพราะคุณนายท่านไม่ชอบกินอาหารนอกบ้าน ส่วนแม่ผมเป็นครูพละโรงเรียนอนุบาลครับ เห็นร่างบางๆ แบบนี้เคยเตะก้านคอผู้ชายมาแล้ว เพราะเรียนศิลปะการต่อสู้มาครบทุกแขนง


แต่ไม่รู้ทำไมผมไม่ได้เชื้อความเก่งกาจจากแม่มาเลย มีดีแค่ฝีมือทำอาหารที่ฝึกกับพ่อเป็นประจำ เนื่องจากพ่อต้องเดินทางไปติดต่องานต่างประเทศบ่อยๆ หน้าที่ทำอาหารจึงตกเป็นของลูกคนเล็กอย่างผม


“แล้วนี่ลันเตาติดต่อมาบ้างหรือเปล่าพู” พ่อถามถึงพี่ชายคนโตที่ไปเรียนมหาวิทยาลัยต่างจังหวัด นานๆ ทีจะกลับมาบ้าน และชอบมาไม่บอกกล่าวใครเลย


หลายเดือนก่อนพี่ลันเตากลับมาบ้านกลางดึกแล้วไม่ยอมไขกุญแจเข้ามาแบบชาวบ้าน พี่แกเล่นปีนขึ้นชั้นสอง ยามที่เดินตรวจตราก็คิดว่าเป็นโจรจึงเป่านกหวีดลั่น พ่อ แม่ และผมต้องตื่นกลางดึกเพราะเขาคนเดียว


พวกเราสรุปได้ว่าพี่ลันเตาเป็นคนติสท์ขั้นเทพ นึกจะมาก็มานึกจะไปก็ไป พ่อกับแม่เป็นห่วงว่าพี่ผมจะโดนทำร้ายเพราะความไม่สนโลกของเขา ผมเองกลัวจริงๆ ว่าเขาจะไปเหยียบหางเสือแล้วจะเอาชีวิตไม่รอด


“ไม่เคยอ่านข้อความที่ผมส่งให้เลยพ่อ” ผมตักข้าวใส่จานให้พ่อกับแม่ก่อนจะตักของตัวเอง


“ยังดีที่เข้าเรียนทุกคาบนะพ่อ” ผมพยักหน้าเห็นด้วยกับแม่ ถึงพี่ผมจะติสท์ไปนิดแต่ก็ไม่เคยขาดเรียน ผลการเรียนก็อยู่ในอันดับต้นๆ พ่อกับแม่จึงไม่กังวลมากนัก


“เพื่อนพ่อเพิ่งกลับมาต่างจังหวัด มันเห็นพี่ชายเราเดินอยู่กับนักเลงกลุ่มหนึ่งน่ะสิ พ่อก็กลัวว่าจะถูกอุ้มฆ่า” ผมโบกมือปัดๆ


“ไม่มีทาง พ่อก็รู้ว่าพี่ลันเตาศิษย์ใคร” ผมเหล่ไปทางแม่ที่ยิ้มกว้างอย่างภูมิใจ เพราะพี่ชายผมเจริญรอยตามแม่ได้ดีจริงๆ ฝีมือแทบจะถอดแบบกันมาเลยก็ว่าได้ เผลอๆ เก่งกว่าแม่อีกเพราะเป็นผู้ชาย


“พี่แกไม่ได้เหยาะแหยะเหมือนแก ฝึกนิดฝึกหน่อยก็บ่น” ผมเบะปากก่อนจะตักข้าวเข้าปาก ขณะนั้นเสียงริงโทนโทรศัพท์ผมก็ดังขึ้น เบอร์ไม่คุ้นตาปรากฏขึ้นก่อนผมจะกดรับสาย


“สวัสดีครับ พูครับ”


(ฮัลโหล เราแอลน้า) เสียงหวานปลายสายทำให้ผมรีบลุกขึ้นแล้วเดินเข้าบ้านทันที ปล่อยให้พ่อกับแม่มองมาอย่างงงๆ


กรี๊ดดดดดดดดด แอลโทรมา ว่าที่แฟนโทรมาหา อร้ายยยยยยยย


ผมเดินพล่านไปทั่วห้องอย่างอยู่ไม่สุข ในใจก็คิดเพียง แอลโทรมา แอลโทรมา ก่อนจะหยุดกึกเมื่อแอลพูดประโยคถัดไป


(คือเราลืมคืนเสื้อกันหนาวให้พูอะ เมื่อเย็นตั้งใจจะเอาไปให้ที่ห้องแต่ว่า...) ผมนึกถึงเสื้อกันหนาวที่แอลใส่เมื่อเย็นก็เข้าใจว่าทำไมแอลถึงอยู่แถวหน้าตึกที่ผมเรียนให้สาวๆ รุมทึ้ง ทั้งที่คาบสุดท้ายแอลเรียนอีกตึกซึ่งอยู่ใกล้ประตูโรงเรียนมากกว่า


“ไม่เป็นไร” ผมตอบเสียงนิ่งทั้งที่ในใจเต้นโครมคราม ผมยกมือแตะหน้าอกตัวเองเพื่อควบคุมจังหวะหัวใจ


ใจเย็นๆ นะหัวใจ


(เราโทรมาบอกพูก่อนว่าเสื้ออยู่ที่เรา เดี๋ยวพรุ่งนี้เอาไปให้น้า...เลิกคุยได้แล้ว) เสียงเข้มขัดขึ้นก่อนสายจะถูกตัดไป แม้จำได้ดีว่านั่นเสียงใครแต่ผมไม่สนใจครับ รีบเมมเบอร์แอลแล้วเข้าไปดูเพื่อนใหม่ในไลน์


รูปอมยิ้มบอกได้อย่างดีว่าเป็นไลน์ของใคร ผมรีบพิมพ์ข้อความส่งไปหาแอลและหวังว่าคนตัวเล็กจะตอบกลับมา


Purin : สวัสดีครับ


Omyim: ใครอะ


Purin : พูไง แอลลืมแล้วเหรอ *ส่งรูปหมีบราวนั่งกอดเข่า


Omyim: ไม่ลืมๆ ใครจะลืมพูล่ะ


พอได้อ่านก็ใจชื้น อย่างน้อยแอลก็คงไม่บล็อกไลน์ผม ผมคิดหาเรื่องคุยต่อ กดพิมพ์ๆ ลบๆ อยู่นาน แต่สุดท้ายก็ไม่พ้นประโยคเดิมๆ


Purin : เอ่อ แอลทำอะไรอยู่เหรอ


นั่งมองประโยคสิ้นคิดที่เพิ่งพิมพ์ถามแอลไป ขึ้นอ่านไม่นานคนตัวเล็กก็พิมพ์ตอบกลับมา


Omyim: ทำการบ้านเลขของอาจารย์สุพัสศรี


Purin : อ่อ ทำได้ไหม


ถ้าไม่ได้เราจะเป็นติวเตอร์ส่วนตัวให้นะ อร้ายยยยยย


Omyim: ไม่ยากแล้ว เจตช่วยสอนให้น่ะ


เหอะ พี่เจตนี่ตามติดคนของผมจังเลยนะ


Purin : พี่เจตสอนรู้เรื่องเหรอ ให้เราสอนดีกว่าไหมเราเก่งเลขนะ


ผมจินตนาการถึงตอนที่แอลถามผมว่าข้อนี้ทำอย่างไร ผมโน้มตัวเข้าไปสวมกอดคนตัวเล็กจากด้านหลังแบบเนียนๆ แนบใบหน้าชิดแก้มนิ่มของแอลแล้วค่อยๆ อธิบายวิธีการทำโจทย์ พอแอลทำได้ก็ยืดตัวขึ้นหอมแก้มผมเป็นรางวัล


อ่า แค่คิดก็ฟินแล้ว


Omyim: เจตสอนเข้าใจน้า ได้ที่หนึ่งของห้องด้วย ให้พี่เจตสอนพูด้วยไหม เราบอกให้ได้นะ


 Purin : ไม่เป็นไรแอล เกรงใจพี่เขา


Omyim: เจตบอกว่าสอนได้นะ


Purin : ไม่ดีกว่า เออ ว่าแต่...แอลมีเฟซปะ


ผมรีบถาม ถ้ามีจะได้เพิ่มเป็นเพื่อนโดยไม่ต้องผ่านนายหน้าอย่างไอ้พี่เจต


Omyim: เคยมีนะแต่ปิดเฟซนั้นไปแล้ว  ยังไม่ได้สมัครเฟซใหม่เลย


Purin : อ่า ถ้าสมัครอย่าลืมบอกเราน้า


Omyim: โอเค! *รูปกระต่ายโคนี่ถือป้ายโอเค


ผมคุยไลน์กับแอลไปเรื่อยๆ จนกระทั่งแม่เรียกให้ผมเก็บจานไปล้าง พอเช็ดจานเสร็จก็รีบขึ้นห้องคุยไลน์กับแอลต่อ ก่อนที่คนตัวเล็กจะขอตัวไปอาบน้ำและเข้านอนตามประสาคนน่ารัก


ฮ้า คืนนี้ผมคงหลับฝันดีกว่าที่เคย


ความรักของผมคืบหน้าไปอีกขั้นแล้วนะ...คุณว่าที่แฟน




Tbc.






⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
น้องพูกำลังทำคะแนนอยู่จ้า แต่จะสมหวังหรือไม่นั้น โปรดติดตามตอนต่อไป 5555

คนเขียนเบลอมาก ขอไปนอนก่อนน้า ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่ะ
  :pig4:


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 13-03-2017 02:12:15 โดย janeta »

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4162
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
ที่ผู้หญิงเขาไม่เอาน้องพูนี่เพราะน้องน่ารักกว่าหรือเปล่า ฮา

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ Zetnezz

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 225
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ติดตามจ้า

ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
  รีบๆจีบแอลสิ แอลเขาก็ชอบพูด้วยนะ

ออฟไลน์ papapajimin

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 301
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +4/-1

ออฟไลน์ ป่ามป๊ามป่ามปาม

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 511
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +12/-0
พูรีบทำคะแนนนะ เดี๋ยวพี่เจตรุกบ้างจะไม่มีโอกาสแล้ว  :laugh:

ออฟไลน์ mild-dy

  • ☆ ทาสแมว ☆
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 9082
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +389/-80

ออฟไลน์ เจเจจัง

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 185
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
พี่เจตชอบพูเหรอ

ออฟไลน์ Pe_no

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 375
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
เรื่องน่ารักดีค่ะน่าติดตาม :mew2:

ออฟไลน์ Sky

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 974
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +34/-2
เดี๋ยวโดนพี่เจตสกัดดาวรุ่ง :laugh:

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 211
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +70/-2
บทที่ 4
เหตุเกิดเพราะ...หิว




ประเทศไทย รวมเลือดเนื้อ ชาติเชื้อไทย...


เสียงเพลงชาติดังขึ้นในจังหวะที่ผมลงจากรถเมล์พอดี ตั้งใจว่าจะนั่งอยู่นอกรั้วจนกว่าจะเลิกแถวแล้วค่อยเข้าโรงเรียนจะได้ไม่ถูกทำโทษ แต่ดันสบตากับครูเวรเช้าพอดีนี่สิ ครั้นจะประจบสอพลอขอแค่หักคะแนนก็คงไม่ได้เพราะเราไม่สนิทกัน


“มานี่เลย ไม่ต้องหลบ ใส่เสื้อเข้ากางเกงด้วย รองเท้าด้วย ใส่ใหม่อย่าเหยียบส้น” ผมทำตามที่ครูบอกแล้วยืนเข้าแถวรวมกับเด็กคนอื่นๆ


เฮ้อ เห็นเพื่อนร่วมชะตากรรมแล้วรู้เลยว่าวันนี้เดินเก็บขยะแน่นอน หน้าประจำทั้งนั้น


“พี่พู ทำไมวันนี้มาสายวะ” รุ่นน้องม.4ผมคนหนึ่งทักขึ้น จะเรียกว่าเพื่อนร่วมชะตากรรมก็ได้เพราะนอกจากวันที่มาสายแล้ว เราไม่เคยพบกันเลยสักครั้ง


“ฝันดีไปหน่อย” ผมตอบพลางนึกถึงฝันที่ทำให้ผมตื่นสาย
.
.
.
“แอล” ผมเรียกคนตัวเล็กที่ส่งยิ้มหวานมาให้


“อะไรเหรอพู”


“เราชอบนาย!” ผมตะโกนแล้วหลับตาปี๋ กลัวจะเห็นสายตาและรอยยิ้มของแอลเปลี่ยนไป แต่คำพูดของแอลทำให้ผมต้องลืมตาขึ้นทันที


“ระ...เราก็ชอบพู” แอลที่ก้มหน้างุดอย่างขวยเขิน ใบหน้าขึ้นสีทำให้ผมหัวเราะนิดๆ ก่อนจะรวบตัวคนตัวเล็กมากอดไว้แน่น


"เป็นแฟนกันนะ” ผมพูดข้างหูแอล แอลซุกอกผมแล้วตอบว่า




“เหม่ออะไรของนาย” เสียงเข้มดับฝันหวานในพริบตา ผมเงยหน้ามองพี่เจตที่ยืนหลังตรงทำหน้านิ่งใส่


“เปล่าครับ” ผมตอบเสียงค่อย


นอบน้อมไว้ก่อน ได้น้องเขาแล้วค่อยว่ากัน


“วันนี้พวกนายมาสาย ต้องจดชื่อไว้หักคะแนนและทำกิจกรรมจิตอาสาเป็นการลงโทษ กิจกรรมที่เราทำนั้น...” ผมและเพื่อนๆ ยืนฟังอาจารย์พูดเรื่องข้อดีของการบำเพ็ญประโยชน์ต่อไปจนครบห้านาทีก็ได้ฤกษ์ทำกิจกรรมรอบโรงเรียน


พี่เจตส่งถุงดำให้แถวละหนึ่งใบแล้วให้เราแยกย้ายกันไปเก็บขยะที่มักจะซุกซ่อนอยู่ตามเก้าอี้ม้าหินอ่อน ใต้ต้นไม้ หรือแม้กระทั่งข้างถังขยะ


ถังอยู่ข้างๆ ทำไมไม่ทิ้งให้มันลงถังวะ ผมคิดแล้วหยิบเปลือกลูกอมใส่ถุงดำ


เหลือบมองไม้เสียบลูกชิ้นปลายแหลมบนสนามหญ้า นึกถึงเหล่าเพื่อนร่วมห้องที่ชอบมาเตะฟุตบอลก็กลัวว่าพวกมันจะนั่งทับไม้จนเสียบทะลุก้น คือไอ้คนทิ้งไม่ได้ทิ้งแบบวางในแนวนอน แต่เล่นปักบนดิน คนที่นั่งไม่ระวังคงบาดเจ็บได้เลือดแน่


ผมก้มลงจะดึงไม้ขึ้นแต่มีอีกมือคว้าไปได้ก่อน


“เดี๋ยวพี่เก็บเอง นายไปเก็บหลอดพลาสติกกับถุงขนมตรงนั้นไป” พี่เจตดึงไม้ออกแล้วไล่ผมไปอีกทาง


“เก็บด้วยกันก็ได้พี่เดี๋ยวก็เสร็จแล้ว” ผมมองไม้ที่ปักอยู่สี่ห้าอันแล้วช่วยพี่เจตดึงออกมาจนหมด ใส่ถุงดำไว้แล้วลุกขึ้นเดินไปเก็บหลอดพลาสติกที่ทิ้งเกลื่อนไปทั่ว


“พู ครูเรียกแล้ว” ผมเหลียวไปมองพี่เจตที่ยืนหันหลังคุยโทรศัพท์ก่อนจะเดินตามเพื่อนไปหาครู


“ครูครับ ครูฟางฝากเอกสารมาให้ครูเซ็น” เสียงน่ารักพูดขึ้นก่อนที่เหล่าเพื่อนร่วมชะตากรรมจะโห่ร้องอย่างยินดี


“แอลมาหาเราเหรอ คิดอะไรกับเราปะ” เพื่อนคนหนึ่งพูดแซวแอล คนตัวเล็กเอียงคอมองมันอย่างงงๆ ก่อนจะเบนสายตามาหาผมแล้วยิ้มร่า


“พู!” สิ้นเสียงแอล สายตาคมกริบนับสิบก็พุ่งมาทางผม


“หวัดดีแอล” ผมยกมือทักทายแอลอย่างไม่สนเพื่อนคนไหนจะรุมตื๊บหลังจากนี้


ไม่ต้องมาอิจฉากูครับ หน้าตาดีก็อย่างนี้แหละ


แอลจะรับเอกสารคืนจากครูก่อนจะชี้ไปยังต้นไม้ใกล้ๆ เพื่อบอกเป็นนัยว่าจะรอตรงนั้น ผมพยักหน้ารับ มองหลังคนตัวเล็กที่เดินออกไปแล้วอมยิ้มนิดๆ


น่ารักอะ


ยืนรอไม่นานครูก็ปล่อยพวกเราไปเรียน ผมเดินไปหาคนตัวเล็กที่เริ่มมีเหงื่อชื้นบนใบหน้า รีบส่งผ้าเช็ดหน้าให้แอลเช็ดเหงื่อ


“อะ เราเอาเสื้อมาคืน” แอลเปิดกระเป๋าสะพายแล้วหยิบเสื้อของผมออกมา “เราซักให้แล้วนะ รับรองหอมฉุย”


ผมรับเสื้อตัวเองมาแล้วสูดดมกลิ่นน้ำยาปรับผ้านุ่ม อืม รู้สึกเหมือนตัวเองเป็นโรคจิตอย่างไรไม่รู้


โครกคราก


ผมปิดหน้าหนีอย่างอับอาย แอลหัวเราะคิกคักเมื่อได้ยินเสียงท้องของผมร้อง เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าแล้วยื่นนมจืดกล่องหนึ่งให้ผม


“อะ...ถือว่าตอบแทนเรื่องเสื้อนะ คิคิ ลืมกินข้าวเช้าเหรอ”


“ตื่นสายต่างหาก” ผมรับนมกล่องมาถือไว้


“กินสิ” คนตัวเล็กคะยั้นคะยอ ผมเจาะหลอดแล้วดูดเอื้อกๆ จนหมดกล่อง


“อร่อยไหม” แอลถามยิ้มๆ ผมพยักหน้ารับแล้วยิ้มตาม


“ขอบใจนะ เติมพลังให้เราแต่เช้าเลย” แล้วส่ายหน้าบอกไม่เป็นไร ก่อนจะขอตัวไปส่งเอกสารใครครูประจำชั้นของเขา
.
.
.

“ยิ้มหน้าบานเลยนะมึง กูได้ข่าวจากไอ้เอ๊ะห้องห้า มีทักทงทักทายกันด้วยเหรอ” แบงค์ถามผมทันทีที่เดินเข้ามา


“ก็เป็นคนที่อยู่ในสายตาเขาไง” ผมพูดอวดๆ แบงค์ทำหน้าแหวะก่อนจะยื่นกระดาษโพสต์อิทส่งให้ผมอย่างมีลับลมคมใน


“กูเพิ่งได้มาจากเพื่อนห้องสี่ เบอร์แอลๆ” แบงค์มองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง


คือแบงค์...มึงส่งเบอร์หนุ่มให้กูไม่ใช่รหัสโลกาวินาศจะกลัวอะไรขนาดนั้น


“กูได้มาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว” ผมพูดพลางส่งไลน์ที่คุยกับแอลเมื่อคืนให้แบงค์ดู มันมองผมอย่างอึ้งๆ แล้วขว้างโพสต์อิททิ้งลงพื้นอย่างแรง


“กูอุตส่าห์หามาอย่างยากลำบาก” แบงค์ตัดพ้ออย่างน้อยใจ ก้มลงฟุบหน้าลงบนโต๊ะหันหัวไปอีกทาง


“เอ้า นี่กูผิด?” ผมยกนิ้วชี้เข้าหาตัว แต่เพื่อนซี้ยังคงนอนนิ่งไม่สนใจ ตอนแรกก็คิดว่ามันงอนครับ ปรากฏหลับเฉยเลย รอจนอาจารย์เข้าห้องนั่นแหละถึงยอมตื่นมาเรียนแต่ก็ยังคงทำหน้าบึ้งใส่ผมอยู่


โครกคราก โครกคราก


อาการบิดมวนท้องเริ่มทำให้ผมอยู่ไม่สุข ผมเลียริมฝีปากแห้งผากรู้ดีเชียวล่ะว่าเกิดจากอะไร


นมจืด


กินนมตอนท้องว่างทีไรไม่พ้นท้องเสียครับ แต่ก็ยอมกินเพื่อคนที่รัก แม้จะต้องปวดท้องเจียนตายผมก็โอเค


โอเคกับผีน่ะสิ


โอย


ผมนั่งกุมท้องจนตัวงอ เพื่อนซี้ของผมจับอาการผิดปกติได้ดีจึงเลิกทำหน้าบึ้งแล้วถามผมทันที


“มึงเป็นอะไร!” ความโอเวอร์แอคติ้งของเพื่อนผมทำให้ทุกคนในห้องหันมามองเราเป็นตาเดียว


“ปวดท้อง” ผมตอบเสียงแผ่ว รู้สึกอยากเข้าห้องน้ำมากๆ อึก ข้าศึกบุกแล้ว


“ครูครับ ผมขอพาภูรินทร์ไปห้องพยาบาลนะ” ครูพยักหน้ารับแล้วเร่งให้แบงค์พาผมไปเพราะหน้าผมซีดลงเรื่อยๆ


แบงค์ประคองผมเดินมาเรื่อย พอเห็นป้ายห้องน้ำผมก็บอกให้แบงค์หยุดก่อน


“เดี๋ยวมึง”


“ทำไมวะ อีกนิดเดียวก็ถึงแล้วนะ” ใช้ อีกนิดเดียวจะถึงห้องพยาบาล แต่ข้าศึกที่รูทวารไม่อาจรั้งไว้ได้นานกว่านี้อีกแล้ว


“มันจะออกแล้ว!” ผมพุ่งเข้าไปในห้องน้ำห้องหนึ่งแล้วปิดประตูทันที


“นี่มึงปวดขี้เหรอไอ้ถั่ว! สัด กูนึกว่ามึงเป็นโรคร้ายใกล้ตายซะอีก” แบงค์ตะโกนลั่น ผมไม่สนชื่อเสียงใดๆ แล้วครับ ขอระบายความทุกข์ทั้งหมดลงในโถส้วม อึก อัก เอื้อก ฮ้า...
.
.
.
“พาเพื่อนไปนอนที่เตียงแล้วกรอกชื่อให้เพื่อนด้วย” ครูห้องพยาบาลพูดขึ้นก่อนจะเดินเข้ามาหาผมเพื่อถามอาการ ซึ่งกว่าผมจะออกจากห้องน้ำได้ก็เกือบสิบนาที ถ่ายจนไม่เหลืออะไรอยู่ในท้องเลย


“นอนพักนะ ครูจะไปชงเกลือแร่มาให้ดื่ม” พูดจบครูก็เดินออกไปสวนทางกับแบงค์ที่เดินเข้ามาพอดี


“เป็นไงบ้างมึง กูโทรบอกที่บ้านให้ไหม”


“ไม่เป็นไร รอโรงเรียนเลิกแล้วมาเรียกกูกลับละกัน ไม่อยากให้ที่บ้านห่วง เดี๋ยวเขาลางานมาเฝ้ากันหมดพอดี”


“เออๆ เดี๋ยวเรียนเผื่อ ไปนะ” แบงค์เดินออกจากห้องไป ไม่นานผมก็ได้ยินเสียงเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับเสียงร้องโอดโอยอย่างเจ็บปวด ก็อยากรู้นะว่าเกิดอะไรขึ้น แต่แค่ขยับตัวผมยังไม่มีแรงเลย


“ต๊าย ไปโดนอะไรกันมาแผลถึงเต็มตัวแบบนี้” ครูถามเสียงเขียว


“มีเรื่องกับคู่อริต่างโรงเรียนครับ ดีนะครับที่เข้าไปช่วยได้ทันไม่อย่างนั้นคงต้องจองศาลา”


“เฮ้อ มาๆ เดี๋ยวครูทำแผลให้ อ้อ อย่าเพิ่งไปจ้ะ ครูวานเอาเกลือแร่ไปให้นักเรียนหน่อย อยู่เตียงข้างในน่ะ”


“ครับ”


ผมนอนฟังเสียงฝีเท้าที่เข้ามาใกล้ ก่อนผ้าม่านกั้นจะถูกเปิดออกพร้อมกับร่างสูงที่เลิกคิ้วมอง


“นายนี่เอง” พี่เจตวางแก้วไว้บนโต๊ะข้างเตียงก่อนจะเข้ามาประคองผมขึ้นนั่งดีๆ แล้วส่งเกลือแร่ให้ ผมรับมาดื่มอย่างหิวกระหายแต่ถูกเบรกด้วยเสียงทุ้ม


“เขาให้จิบไม่ใช่ดื่มพรวดๆ แบบนั้น” ผมนั่งหน้าหงิก ก็คนมันหิวน้ำนี่หว่า แต่ถึงใจจะต่อต้านผมก็ยอมจิบน้ำตามที่พี่เจตบอก พอเห็นผมเชื่อฟังพี่เจตก็ยิ้มมุมปากนิดๆ ก่อนจะลูบหัวผมเบาๆ “ดีมาก”


ผมนิ่งอึ้ง ไม่กล้าขยับตัวทำอะไร


พี่มันมาไม้ไหนวะ หรือสวมบทอ่อนโยนเพื่อตีสนิทให้เราเกรงใจจนไม่กล้าจีบแอล


“พี่ป่วยปะ” ผมวางแก้วแล้วแตะหลับมือบนหน้าผากพี่เจต “ตัวก็ไม่ร้อนนี่หว่า”


“พี่ปกติดี ทำไมถึงคิดว่าพี่ป่วย” ร่างสูงถามยิ้มๆ รอฟังคำตอบจากผม


“ก็มาทำดีด้วยมันแปลกๆ นะพี่” ผมมองพี่เจตอย่างระแวง ยังไงก็ไม่ปกติอะ


“แล้วปกตินายเห็นพี่เป็นคนยังไง”


“กวนตีนหน้านิ่ง” ผมตอบอย่างจริงใจ แม้จะกลัวพี่เจตโกรธแต่นั่นคือตัวตนของเขาที่ผมรู้จัก แต่ที่เป็นอยู่ตอนนี้ไม่ใช่เลยสักอย่าง มาอ่อนโยนเป็นสุภาพบุรุษ ไม่ใช่อย่างแรง


พี่เจตสบตาผมนิ่งๆ ก่อนจะหลุดหัวเราะออกมาเสียงดัง กลับมาเป็นพี่เจตคนเดิมที่ผมรู้จัก


“ว้า แผนแตกซะแล้ว ช่างสังเกตดีนี่” พี่เจตยื่นหน้าเข้ามาใกล้จนผมต้องเบี่ยงหน้าหนี พูดไกลๆ ก็ได้ไหมยื่นหน้าเข้ามาใกล้ทำไมก็ไม่รู้


“แหงอยู่แล้ว ร้อยวันพันปีไม่เคยมาทำดีด้วย ใครไม่ระแวงก็แปลกล่ะ” ผมโล่งอกเมื่อพี่เจตกลับไปยืนข้างเตียงดีๆ


“จริงๆ พี่จะเอาเกลือแร่ไปเททิ้งแล้วปล่อยให้ผมทรมานก็ได้นะ เผื่อว่าผมจะเลิกยุ่งกับแอลเพราะกลัวพี่” ผมชี้โพรงให้กระรอก ตอนนี้พี่เจตเป็นต่อ วิธีกำจัดผมน่ะง่ายนิดเดียว แค่ขู่ให้ผมกลัวก็คงเข็ดหลาบไม่กล้ายุ่งกับแอลแล้ว


หลอกๆ ครับ คนนี้รักจริงหวังแต่ง ถูกไอ้พี่เจตทรมานเท่าไรก็ไม่หวั่นไหวครับ


“หึ ไม่ล่ะ แกล้งคนป่วยจะไปสนุกอะไร ไว้รอนายหายดีจะมาเล่นด้วยใหม่นะ” พี่เจตยิ้มร้าย ก่อนจะเดินออกไป


เออ ไว้หายดีผมจะตามจีบแอลให้พี่หัวเสียทั้งวันเลยคอยดู


โครกคราก


อูย ท้องข้า อดทนไว้ก่อนนะ ห้องน้ำ! ห้องน้ำอยู่ไหน




Tbc.






⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀⇀
แหน่ะ พี่เจตคิดอะไรกับน้องหรือเปล่า ขอบคุณสำหรับทุกคอมเมนต์ค่ะ
  :pig4:



ออฟไลน์ GuoJeng

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1288
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +44/-1
พี่เจตวางยาถ่ายแน่ๆ 555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด