Which one? รัก||หลอก||เด็ก แจ้งข่าวตีพิมพ์ คห. 697 [28/06/19]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Which one? รัก||หลอก||เด็ก แจ้งข่าวตีพิมพ์ คห. 697 [28/06/19]  (อ่าน 274021 ครั้ง)

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ

เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ3
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์ และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาทของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย

เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม






------


เปิดเรื่องใหม่ซะงั้น555555

ก็แต่งวนๆสลับกันไปนี่แหละ ไม่ทิ้งหรอก5555

เรื่องนี้จริงๆจะแต่งเพื่อเป็นside story ให้เรื่อง รัก||ของ||แว่น แต่สามารถอ่านแยกได้ค่ะ ตัวละครแทบไม่ซ้อนทับการ อ่านรู้เรื่องแน่นอน

คู่นึงก็หลอกเด็ก คู่นึงก็โดนเด็กหลอก เชียร์คู่ไหนก็ตามใจเลยเจ้าค่ะ55555

ฝากคู่แฝดจอมป่วนไว้ด้วยนะคะ :mew1: :mew1: :mew1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:


คลังนิยายของข้าพเจ้า

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=58878.msg3600724#msg3600724 Which one? รัก||หลอก||เด็ก (แนวกินเด็กและโดนเด็กกิน)

http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=58331.0Blind side รัก || ของ || แว่น(แนวแอบรัก) จบแล้วจ้า

ํYour Stranger รัก||ไม่||ลืม (แนวความจำเสื่อม) http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=59401.0

Age is just a number เล่น||ของ||สูง(อายุ) (แนวโดนเด็กกิน) rewrite อยู่ coming soon



ฝากเพจด้วยค่า https://www.facebook.com/LittlePig-246682512474295/
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 28-06-2019 22:29:16 โดย littlepig »

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #1 เมื่อ20-03-2017 17:56:26 »


One night stand



ท่ามกลางแสงไฟวูบวาบของสถานบันเทิงยามค่ำคืนชื่อดังที่อยู่ห่างจากบริเวณของสถานศึกษามาไกลพอสมควร แต่ยังคงเป็นที่นิยมในหมู่นักศึกษามหาวิทยาลัยที่ต้องการมาพักผ่อนหย่อนใจ มีผู้คนมาใช้บริการอย่างอุ่นหนาฝาคั่ง บ้างก็วาดลวดลายอยู่บนฟลอร์ บ้างก็นั่งดื่มอยู่ที่บาร์ พบปะคนใหม่ๆเพื่อคลายความเหงาในค่ำคืนนี้


หรืออาจจะมีบางคน ที่กระดกเหล้าเข้าปากไม่พูดไม่จาตั้งแต่เหยียบเท้าเข้ามา จนน้องชายฝาแฝดที่นั่งข้างๆเริ่มเป็นกังวล


"เทสต์ กินเยอะไปรึเปล่า?" ทีม หรือ ธัชนันท์ ดึงแก้วเหล้าที่ว่างเปล่าออกจากมือพี่ชาย แต่คนเมาเพียงแค่ยกมือสั่งมาอีกแก้ว ไม่สนใจสีหน้าเป็นห่วงของน้องชายฝาแฝดที่เกิดห่างกันเพียงสองนาที ตั้งแต่ลืมตาดูโลก มีน้อยคนที่จะสามารถแยกพวกเขาออก บางครั้งแม้แต่พ่อของพวกเขายังทักผิด แต่เทสต์ หรือ ธัชนนท์ ไม่เห็นความเหมือนของพวกเขาเลยแม้แต่น้อย


จริงอยู่ที่พวกเขามีโครงร่างสูงโปร่งเหมือนกัน แต่เขามีกล้ามเนื้อมากกว่าทีมจากการออกกำลังและแข่งกีฬาสมัยมัธยมปลาย ขณะที่อีกฝ่ายชื่นชอบการทำอาหารเป็นชีวิตจิตใจ เส้นผมสีดำตัดตามสมัยนิยมที่ทั้งที่ไปตัดคนละร้านแต่กลับได้ทรงเดียวกันเป๊ะ เช่นเดียวกับดวงตาสีน้ำตาลเข้มที่ต่างกันแค่เขามีสายตาปกติ แต่น้องชายจำเป็นต้องใส่คอนแทคเลนส์ แต่เทสต์ก็มักจะคิดว่าโครงหน้าของพวกเขาไม่เหมือนกัน


แต่ดูท่าคนอื่นบนโลกจะไม่ได้คิดแบบเขา



สิ่งหนึ่งที่เทสต์ต่างจากน้องชายฝาแฝดของตนอย่างสิ้นเชิง คือความกล้าของเขา


เขากล้าที่จะรัก

เขากล้าที่จะอกหัก

เขากล้าที่จะเจ็บ มานั่งกระดกเหล้าเข้าปาก หาใครซักคนคุย และอาจจะพาไปต่อที่ห้องเพื่อให้ลืมความเจ็บปวดในใจเช่นในค่ำคืนนี้


แต่หลังจากนั้นเขาก็ยังกล้าที่จะรักใหม่



ผิดกับทีม น้องชายของเขาไม่ค่อยชอบเรื่องอะไรแบบนี้ ชายหนุ่มเลือกที่จะอยู่กับพี่ชายมากกว่าจะออกไปเที่ยวเล่นพบปะผู้คน ทีมเกาะเขาแจจนบางครั้งเทสต์ก็รู้สึกอึดอัด ไม่ใช่ว่าเขาไม่รักน้อง แต่บางครั้งเขาก็อยากให้ทีมได้สัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆของชีวิตบ้าง


"ทีม วันนี้กลับไปนอนบ้านนะ" เทสต์ว่าแล้วกระดกเหล้าเข้าปาก เป็นการไล่ทางอ้อมที่ทีมคุ้นเคยดี ถึงแม้ร่างโปร่งจะไม่ชอบใจนักที่พี่ชายหิ้วคนแปลกหน้าเข้าห้องในบางโอกาส แต่เขาไม่ใช่คนที่กล้าหือกับพี่ชายเสียด้วย


"โอเค..."

"ตอนนี้ไปเต้นไปอะไรซะไป มีมึงมายังเฝ้าเป็นเจ้ากรรมนายเวรกูคงหาเหยื่อไม่ได้ซะที" คนเป็นพี่บ่น

“แต่ว่า...” ทีมมองไปรอบๆอย่างตื่นๆ เขาไม่รู้จะไปอยู่ตรงไหนนี่นา

“อย่างมึงแค่เดินเข้าไปก็โดนตะครุบแล้ว ดีไม่ดีคืนนี้มึงอาจจะได้เสียพรหมจารีย์ที่มึงหวงแหนซะที มัวแต่ถือศีลอดระวังจะแก่ตายคนเดียวไม่รู้ด้วยนะ” เทสต์หัวเราะอย่างมึนเมา ถึงจะพูดไปแบบนั้นแต่เขาก็รู้ว่าน้องชายที่อยู่ในกรอบศีลธรรมอันดีงามมาเสมอหากไม่นับเวลาที่พี่ชั่วๆอย่างเขาพาเกเรไม่มีทางทำอะไรแบบนั้นได้


แม้จะไม่อยาก แต่ทีมก็ทำตามคำสั่งอย่างว่าง่าย เดินเข้าไปในฝูงชนที่โยกย้ายส่ายสะโพกกันอย่างเมามันส์ ไม่วายหันกลับมามองพี่ชายอย่างเป็นห่วงเป็นระยะจนลับสายตา



เทสต์เรียกมันว่าความกล้า ทีมเรียกมันว่าการทำร้ายตัวเอง


หลังจากอกหักจากเหนือฟ้า เพื่อนในคณะที่ตอนนี้เป็นแฟนกับรุ่นพี่คณะแพทยศาสตร์ซึ่งเป็นพี่ชายของเพื่อนอีกคนของพวกเขา เทสต์ก็ลากน้องชายมาในสถานที่อโคจรที่ทีมเกลียด เช่นเดียวกับทุกครั้งที่อีกฝ่ายอกหัก


จนเขาไม่แน่ใจแล้วว่าเทสต์แค่ใช้คำว่าอกหักเป็นข้ออ้างในการหาคู่นอนเพียงชั่วคืนรึเปล่า


ทีมเดินแทรกผ่านผู้คนไปเรื่อยๆ มีจุดหมายปลายทางคือห้องน้ำที่อยู่อีกฟากของผับ ระหว่างทางมือไม้ของผู้คนมักจะพยายามทำเรื่องซุกซนกับเรือนร่างของเขาแต่ทีมไม่สนใจ รีบจ้ำอ้าวแหวกฝูงจนบนฟลอร์เต้นรำไปเรื่อยๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเป็นประกายเมื่อเห็นป้ายห้องน้ำ ไม่เคยดีใจขนาดนี้มาก่อนที่เห็นเจ้าสัญลักษณ์ผู้ชายกับผู้หญิงยืนเคียงคู่กันส่องแสงอยู่ตรงหน้า


"จะรีบไปไหนครับ?" ชายหนุ่มที่พยายามจับโน่นแตะนี่เดินตามเขามาตั้งแต่เมื่อกี้ถาม มือหยาบกร้านบีบก้อนเนื้อกลมกลึงใต้กางเกงยีนส์ตัวเก่งจนทีมสะดุ้ง


แต่ก็อย่างที่บอก เขาไม่ชอบการเผชิญหน้า


“ขอโทษนะครับ คือผมจะไปห้องน้ำ...”

“ไปด้าวยสิ” อีกฝ่ายตื๊อ ขยับตัวก้าวเข้ามาประชิด ทีมถอยกรูด พยายามมองหาทางหนีที่ไล่แต่ไม่พบ ชายหนุ่มเตรียมร้องโวยวาย
เรียกร้องความสนใจ แต่ค่อนข้างแน่ใจว่าคนรอบข้างคงไม่ได้ยินผ่านเสียงเพลงที่ดังกระหึ่ม


“ไปกับพี่สิ...เดี๋ยวพี่จะพาไปขึ้นสวรรค์”

“คนเรานี่ก็แปลกนะ เขาทำท่ารังเกียจขนาดนั้นยังจะยัดเยียดตัวเองให้อีก” เสียงทุ้มดังขึ้นจากด้านหลังของชายที่พยายามจะล่วง
เกินเขาพร้อมกับมือที่ยึดไหล่ของอีกฝ่ายไว้แน่น


“อะไรวะ มาทีหลังก็ไปหาเอาเองดิ คนนี้กูจองแล้ว” ชายหนุ่มที่ทีมเพิ่งสังเกตว่าอาจจะกำลังอยู่ภายใต้อิทธิพลของแอลกอฮอล์ไม่มากก็น้อยปัดมือของพลเมืองดีคนนั้นออกจากไหล่ของตนอย่างไม่สบอารมณ์ ทีม ขยับตัวมาด้านข้างเพื่อที่จะได้เห็นใบหน้าของคนที่เข้ามาช่วยตัวเอง


ชายหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อเชิ้ตแขนยาวสีเทาปลดกระดุมเม็ดบนๆเผยให้เห็นแผงอกกว้าง เส้นผมสีดำสนิทตัดสั้นเรียบร้อยและไรหนวดบางๆที่คางขับให้ใบหน้าคมเข้มดูดุดันกว่าเดิม หากกะด้วยสายตาเขาคิดว่าคนตรงหน้าน่าจะอายุประมาณสามสิบปลายๆ


สรุปง่ายๆ...สเป็กเขาเต็มๆ



ทีมไม่เคยเล่าให้ใครฟัง แม้แต่เทสต์ ถึงรสนิยมประหลาดของตนที่มักจะถูกดึงดูดกับคนที่อายุมากกว่า เขาเป็นแบบนี้มาตั้งแต่รู้ว่าความรักคืออะไร ทำให้ร่างโปร่งไม่เคยตอบรับคำสารภาพรักของเพื่อนรุ่นเดียวกัน



เดี๋ยวสิ...นี่ไม่ใช่เวลามารำลึกความหลังนะ


คนเมาพยายามจะต่อยชายหนุ่ม แต่กลับถูกบิดข้อมือไพล่ไปด้านหลังแล้วผลักลงบนพื้นอย่างง่ายดาย เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดถูกเสียงเพลงกลบอย่างที่ทีมคิดไว้ไม่มีผิด เมื่อตั้งตัวลุกขึ้นมาได้อีกฝ่ายก็วิ่งหนีไปพร้อมกับคำสบถด่าที่หายไปกับเสียงเพลง


“เอ่อ ขอบคุณครับ” ทีมกล่าวขอบคุณคนที่มาช่วยเขาไว้

“อะไรนะ?” อีกฝ่ายเลิกคิ้ว ทำหน้าเหมือนไม่ได้ยินสิ่งที่เขากำลังพูด ร่างโปร่งขยับเข้าไปใกล้ เพิ่งสังเกตเห็นว่าตัวเองสูงเพียงคางของชายหนุ่ม


“ผมบอกว่า ขอบคุณครับ!” ทีมตะโกนผ่านเสียงดนตรี แต่อีกฝ่ายยังคงส่ายหน้า ชายหนุ่มโน้มตัวลงเอียงหูให้คนอายุน้อยกว่า ทีมจึงเอามือป้องปากพูดข้างหูร่างสูง


“ขอบคุณครับ!” คนฟังหันมาสบตากับเขา ระยะที่อยู่ห่างกันเพียงแค่คืบทำให้เขาเห็นใบหน้าคมอย่างใกล้ชิด


หล่ออ่ะ....หล่อมากเลยอ่ะ


“ยินดีครับ” ร่างสูงยกยิ้มมุมปาก “ไปหาอะไรดื่มกันหน่อยมั้ยครับ ผมเลี้ยงเอง”

“เอ่อ...” ทีมตั้งท่าจะปฎิเสธ แต่สิ่งที่พี่ชายพูดเมื่อครู่หยุดเขาไว้เสียก่อน


‘....มัวแต่ถือศีลอดระวังจะแก่ตายคนเดียวไม่รู้ด้วยนะ’


ตลอดมาเขาคิดว่าเทสต์จะอยู่กับเขาตลอดไป ถึงเขาจะไม่มีใคร เขาก็จะยังมีพี่ชายคอยอยู่เคียงข้าง


แต่เมื่อโตขึ้น ทีมรู้ ว่าวันนึง พี่ชายฝาแฝดของเขาจะมีใครสักคนที่เป็นคนสำคัญที่สุดในชีวิต คนที่จะเป็นทุกสิ่งทุกอย่างของเทสต์



และคนคนนั้นไม่ใช่เขา



ถ้าเขาจะลองสัมผัสประสบการณ์ใหม่ๆกับชีวิตบ้าง...คงไม่เป็นไรหรอกมั้ง?


“คุณช่วยผมไว้ ให้ผมเลี้ยงดีกว่านะครับ” ร่างโปร่งว่า เดินนำร่างสูงไปยังบาร์ที่อยู่อีกฝั่งของผับ อีกฝ่ายเดินตามเขามาแต่โดยดี ทีมนั่งลงที่มุมนึงของเคาท์เตอร์ ได้แต่หวังว่าอีกฝ่ายจะสั่งอะไรถูกๆ ถึงแม้บ้านของเขาจะมีฐานะพอสมควร แต่ร่างโปร่งก็ไม่ชอบเสียเงินกับเรื่องไร้สาระอยู่ดี


“วอดก้าออนเดอะร็อค” ชายหนุ่มสั่ง หันมาหาเด็กหนุ่มราวกับจะรอดูว่าเขาจะสั่งอะไร


“น้ำเปล่าครับ” ทีมสั่ง รู้สึกถึงอุณหภูมิที่ร้อนฉ่าบนใบหน้าตั้งแต่ออเดอร์หลุดออกจากปาก


ผิดรึไงที่เขาไม่กินเหล้าน่ะ!


ด้วยความอาย คนอายุน้อยกว่ายกแก้วน้ำขึ้นกระดกรวดเดียวหมด ไม่สนใจเสียงท้วงของร่างสูงที่นั่งอยู่ข้างๆ


“เดี๋ยวคุณ! นั่นมัน...”


….ของผม


วีรภัทรพยายามจะห้ามร่างบอบบางที่กระดกวอดก้าเพียวๆรวดเดียวเข้าปากแต่ไม่ทันการณ์ ร่างโปร่งของหนุ่มน้อยตรงหน้าเขาโงนเงนไปมา ก่อนจะยกแก้วให้บาร์เทนเดอร์เพื่อสั่งอีกแก้ว


“คุณ เมาแล้วนะครับ” วีรภัทรดึงแก้วเหล้าออกจากมืออีกฝ่าย


อะไรของเด็กคนนี้เนี่ย วอดก้าแก้วเดียวเมาซะอย่างนั้น


สงสัยคงไม่ค่อยได้เที่ยว


วีรภัทรนึกย้อนไปถึงเหตุการณ์เพิ่งผ่านมาสดๆร้อนๆ ท่าทีตื่นคนของร่างโปร่งกับสีหน้าหวาดกลัวบ่งบอกว่าอีกฝ่ายเป็นคนที่ไม่ชอบมาเที่ยวเล่นในสถานที่แบบนี้ แต่ไม่ว่าจะมาที่นี่ด้วยเหตุผลอะไร สิ่งที่น่ากังวลมากกว่าคือเด็กคนนี้จะอยู่รอดพ้นคืนนี้ได้อย่างไรโดยไม่ตกเป็นเหยื่อของนักล่าแถวนี้เสียก่อน


ถ้าเจ้าลูกชายตัวดีของเขาใสซื่อได้แบบนี้ก็คงจะดี


ชายหนุ่มอยากจะยกมือกุมขมับเมื่อนึกถึงสาเหตุที่ทำให้เขาต้องเข้ามาในสถานที่อโคจรแห่งนี้ ชายหนุ่มล้วงโทรศัพท์มือถือยี่ห้อดังออกมาจากกระเป๋ากางเกง ส่งไลน์หาลูกชายตัวดีด้วยข้อความสั้นๆ








Dad: รอดตัวไปนะไอ้เวย์



เวย์ เด็กหนุ่มอายุสิบแปดปี นักศึกษาคณะวิศกรรมศาสตร์ของมหาวิทยาลัยชื่อดัง ควบตำแหน่งเดือนมหาวิทยาลัยคนปัจจุบัน ยิ้มอย่างพอใจเมื่อเห็นข้อความของบิดา เขาคิดไว้แล้วว่าชายหนุ่มคงจะเจอเหยื่อที่ถูกใจแล้วเลิกล้มความตั้งใจที่ลากคอเขากลับบ้านเอง

ถึงแม้ความสัมพันธ์ของพวกเขาจะดูแปลกประหลาด เหมือนเพื่อนร่วมบ้านมากกว่าพ่อกับลูกในบางครั้ง แต่เขาก็เชื่อว่าลึกๆแล้ววีรภัทรเชื่อใจว่าเขาจะไม่ทำอะไรที่จะนำความเดือดร้อนมาให้ตัวเอง



ร่างสูงเงยหน้าขึ้นมองเป้าหมายของเขาที่นั่งดื่มอยู่คนเดียวบนบาร์ที่อยู่ชั้นสองของผับมาพักใหญ่ ริมฝีปากได้รูปขยับยิ้มมุมปาก


ขอให้พ่อคิดถูกก็แล้วกันนะครับ








วีรภัทรควรจะรู้สึกผิด


“ปวดหัว…”


เด็กหนุ่มหน้ามนที่เขาหิ้วกลับมาที่บ้านครางอือจากฤทธิ์ของแอลกอฮอล์ที่ร่างกายไม่เคยได้พบเจอมาก่อน จริงๆชายหนุ่มอยากจะทิ้งอีกฝ่ายไว้ที่ผับให้เรียนรู้ด้วยประสบการณ์ว่าไม่ควรประมาทกับเรื่องพวกนี้ แต่เมื่อเห็นดวงตาที่ปรือปรอยหว่านเสน่ห์ไปทั่วทั้งที่ดวงหน้าขาวยังคงดูใสซื่อไร้พิษภัย ร่างสูงก็ตัดใจทิ้งเจ้าลูกแมวน้อยตัวนี้ไม่ลง



อีกอย่าง...เจอเนื้อสดๆวางอยู่ตรงหน้า หมาป่าจะไม่ตะครุบก็คงจะเสียชื่อแย่



“ที่นี่...ที่ไหน?”


วีรภัทรวางเด็กหนุ่มลงบนเตียง ทีมที่ยังพอมีสติอยู่บ้างชันตัวขึ้นนั่ง กุมศีรษะอย่างมึนๆ


“บ้านผมเอง”


 ชายหนุ่มปลดกระดุมที่ติดอยู่ไม่กี่เม็ดแล้วถอดเสื้อเชิ้ตของตนออก


“เฮ้ย! คุณ..ทำไรอ่ะ”


ทีมกระถดตัวถอยหลังบนเตียงหลังใหญ่อย่างตกใจ แต่คนที่ถอดเสื้ออวดกล้ามแน่นตามฉบับคนชอบออกกำลังเพียงแต่หัวเราะ


“อาบน้ำ ทำไมครับ หรือว่าอยากอาบด้วย”


ร่างโปร่งส่ายหน้าพรืด รู้สึกเวียนหัวเล็กๆจากการสะบัดหัวไปมาอย่างรุนแรง



“เอ้าๆ เดี๋ยวก็อ้วกหรอก”  วีรภัทรหัวเราะในลำคอ โยนเสื้อแขนยาวของตนลงตะกร้าที่วางอยู่อีกมุมของห้อง “นอนพักซะ เดี๋ยวพรุ่งผมไปส่ง”

“เอ๊ะ? คุณจะไม่..เอ่อ...ไม่ทำอะไรผมเหรอครับ?” แม้จะโล่งใจ แต่ทีมก็อดถามไม่ได้

“นั่นก็แล้วแต่คุณ” ชายหนุ่มไหวไหล่ “ถ้าคุณอยากนอนพักเฉยๆผมก็ไม่ว่า แต่ถ้าคุณอยากทำมากกว่านั้น...”


ดวงตาสีรัติกาลมองสำรวจเรือนร่างของคนบนเตียงอย่างไม่ปิดบัง ทีมยกมือขึ้นปิดร่างของตัวเอง รู้สึกเปลือยเปล่าทั้งที่เสื้อผ้ายังอยู่ครบ


“…ผมจะทำให้คืนนี้เป็นคืนที่ดีที่สุดในชีวิตคุณ”


ร่างสูงทิ้งท้ายแล้วเดินเข้าห้องน้ำไป


ต้องโทรบอกเทสต์


ร่างโปร่งล้วงโทรศัพท์ออกมาจากกระเป๋ากางเกงแล้วรีบกดโทรออก ป่านนี้เทสต์คงจะกังวลแย่แล้วที่ไม่เห็นเขาที่ผับ



เลขหมายที่ท่านเรียก ไม่สามารถติดต่อได้ในขณะนี้...


“….”


ร่างโปร่งได้แต่นั่งจ้องจอโทรศัพท์อย่างไม่รู้จะทำอย่างไร



หรือว่านี่อาจจะเป็นสัญญาณจากเบื้องบน..


ทีมเชื่อว่าถ้าสติเขายังแจ่มชัดเต็มหนึ่งร้อยเปอร์เซ็นต์ เขาจะไม่มีปัญหาในการตัดสินใจเดินออกไปจากที่นี่โดยไม่สนใจข้อเสนอของอีกฝ่าย


เขาโทษการตัดสินใจของตัวเองในวันนี้กับวอดก้าแก้วนั้นเต็มๆ



“ถ้ายังตื่นยู่แบบนี้....แปลว่าผมก็มีหวังสินะ”


ทีมเงยหน้าจากจอโทรศัพท์ ร่างสูงตรงหน้าเช็ดผมด้วยผ้าขนหนู ท่อนล่างถูกปิดบังด้วยผ้าเช็ดตัวผืนไม่เล็กไม่ใหญ่อย่างหมิ่นเหม่ เผยให้เห็นกล้ามเนื้อที่เกาะพราวไปด้วยหยดน้ำ...


ทีมมีความปรารถนาอย่างแรงกล้าที่จะเลียเอาหยดน้ำนั้นออกจากร่างของชายหนุ่ม


ต้องเป็นเพราะเหล้าแน่ๆ


“ว่าไงครับ?” กล้ามท้องเป็นลอนขยับเข้ามาใกล้ใบหน้าของเขาแบบโคลสอัพ ไม่รู้ว่าทำไม แต่ทีมรู้สึกว่า หากครั้งแรกของเขาจะต้องเป็นกับผู้ชายที่เหมือนหลุดออกมาจากคนในความฝันของเขา มันคงจะไม่เลวร้ายเท่าไหร่


“ผม…ต้องทำอะไรบ้าง?”

มุมปากของชายหนุ่มกระตุกยิ้ม เผยให้เห็นเขี้ยวที่แหลมกว่าคนปกติเล็กน้อย วีรภัทรผลักเด็กน้อยตรงหน้าลงไปนอนราบ ใช้แขนทั้งสองข้างคร่อมร่างของคนตรงหน้าไว้ไม่ให้หนีไปไหน


จะเปลี่ยนใจตอนนี้ก็ไม่ทันแล้วสินะ...


“Just sit back, relax, and enjoy the show.”


เสียงทุ้มกระซิบด้วยสำเนียงนุ่มๆที่ร่างโปร่งไม่แน่ใจว่าเป็นของชาติใด ก่อนจะก้มลงครอบครองริมฝีปากเรียวสวยที่หล่อตาหล่อใจเขามาตั้งแต่ในผับ


“ฮืม..” ทีมยกแขนขึ้นคล้องคอร่างสูง ปล่อนใจไปกับลิ้นร้อนที่ทำหน้าของมันอย่างยอดเยี่ยมเสียจนทีมรู้สึกเข่าอ่อนทั้งที่กำลังนอนอยู่อยู่บนเตียง


“เด็กดี...” วีรภัทรกระซิบชิดริมฝีปากนุ่ม ลากลิ้นลงมาตามลำคอระหงส์ที่เอียงเล็กน้อยเพื่อให้เขาฝากรอยไว้ง่ายขึ้น เสียงครางหวานหูหลุดออกมาจากริมฝีปากเป็นระยะทุกครั้งที่เขาฝากรอยรักสีกุหลาบเอาไว้


ร่างกายนี่ช่างซื่อตรงต่อความต้องการของตัวเองเหลือเกิน


ความใสซื่อไม่ประสีประสาของคนตรงหน้าเย้ายวนเสียจนชายหนุ่มที่ผ่านคู่นอนมาไม่รู้กี่คนต่อกี่คนดื่มด่ำกับเรือนร่างหอมหวานอย่างมัวเมา


อยากทำให้แปดเปื้อน...

อยากให้อีกฝ่ายตอบสนองต่อสัมผัสของเขาด้วยความโหยหา...

อยากให้อีกฝ่ายตอบสนองต่อเขา อย่างที่ไม่สามารถตอบสนองต่อใครได้อีก



“อ๊ะ..คุณ..คุณ...”


ทีมกระถดตัวหนีอย่างตกใจเมื่อนิ้วเรียวที่ชโลมไปด้วยเจลหล่อลื่นแทรกเข้ามาในร่าง ดวงหน้าขาวบิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด พวงแก้มนิ่มอาบไปด้วยน้ำตา วีรภัทรยอมถอนนิ้วออกมาแต่โดยดีด้วยกลัวคนตรงหน้าจะเจ็บจนไม่มีอารมณ์ร่วม


“เห็นว่าน่ารักหรอกนะ ผมจะยอมยุ่งยากหน่อยก็แล้วกัน” แขนแกร่งแยกเรียวขายาวของร่างเปลือยเปล่าที่ปาดน้ำตาป้อยๆอยู่ แทรกกายระหว่างเรียวขาแล้วยกขึ้นพาดบ่าอย่างคล่องแคล่ว ริมฝีปากได้รูปจุมพิตลงบนขาอ่อนด้านใน ไรหนวดที่เพิ่งขึ้นมาเล็กน้อยครูดเบาๆที่ผิวเนื้อขาวจนเกิดรอยแดง เรียกเสียงหวานที่เขาชอบออกมาจากริมฝีปากที่บวมเจ่อจากการถูกบดขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่าได้เป็นอย่างดี


“อีกอย่าง...ผมชื่อวี”


“จะทำอะ...อ๊ะ...ฮะ....”


มือเรียวจิกผ้าปูที่นอนแน่นเมื่อรับรู้ถึงลิ้นร้อนๆที่เข้ามาแทนที่นิ้วเรียวเมื่อครู่ ร่างโปร่งบิดเร่าอย่างเสียวซ่านเมื่อรู้สึกถึงลิ้นหยุ่นที่พยายามเตรียมพร้อมช่องทางของเขาอย่างนุ่มนวล ความรู้สึกสุขสมที่ไต่ระดับขึ้นเรื่อยๆทำให้คนถูกกระทำไม่ได้เอะใจถึงนิ้วเรียวที่เข้ามาแทนที่ริมฝีปากของชายหนุ่ม


“คุณ…คุณวี...”

“ครับ? ชอบมั้ย?” นิ้วเรียวหมุนคว้านในช่องทางคับแคบ ร่างโปร่งร่อนสะโพกตามนิ้วของอีกฝ่ายตามสัญชาตญาณ ร่างทั้งร่างของเด็กน้อยใต้ร่างเขากระตุกเฮือก เสียงหวานพูดจาไม่ได้ศัพท์


“ชะ..ชะ..อ๊า...อา...”

“อะไรนะครับ?” วีรภัทรยื่นหน้าเข้าไปใกล้ จดจำภาพของใบหน้าเรียวที่ผสมสผานระหว่างความเจ็บปวดทรมาณ และความสุบสมจนแทบล้นทะลักไว้ในหัว


เพราะคู่นอนส่วนใหญ่ของเขาสูญเสียความสามารถในการแสดงความรู้สึกออกมาแบบนี้ไปแล้ว


นั่นเป็นสาเหตุหลักที่ทำให้เขาเบื่อคนพวกนั้น..


“อย่าเกร็งนะครับคนเก่ง”


“อ๊ะ..เจ็บ..คุณวี..เจ็บ..!“ สะโพกกลมพยายามกระถดหนีบางสิ่งบางอย่างที่ใหญ่กว่านิ้วที่เตรียมพร้อมร่างกายของเขาเมื่อครู่มาก แต่คราวนี้มือใหญ่ทั้งสองข้างยึดไว้อย่างรู้ทัน ร่างสูงกัดฟันกรอด พยายามอย่างเต็มที่ที่จะไม่กระแทกกายเข้าไปจนสุดในครั้งเดียว


“เด็กดี..ไม่ร้องนะครับ...” ชายหนุ่มจุมพิตหน้าผากที่ชื้นไปด้วยเหงื่ออย่างปลอบประโลม ขยับ กายอย่างเชื่องช้า เสียงหวานร้องอย่างเจ็บปวดทุกครั้งที่เข้าแทรกเข้าไปในร่างบอบบางทีละนิด


“เก่งมาก...เข้าไปหมดแล้ว เป็นยังไงบ้างครับ” ถึงแม้จะยังไม่ได้เข้าไปจนสุดอย่างที่ปากว่า แต่วีรภัทรรู้สึกว่าร่างตรงหน้าไม่น่ารับไหวแล้ว คนที่กอดหมอนไว้แน่นเพื่อระบายความเจ็บปวดพยักหน้าน้อยๆ


“แค่พยักหน้า ผมไม่เข้าใจหรอกนะ” ชายหนุ่มเช็ดน้ำตาที่รื้นอยู่ที่ขอบตาของคู่นอนของเขาในค่ำคืนนี้ เชยคงมนขึ้นให้ใบหน้าที่ซุกอยู่กับหมอนเงยขึ้นมามองตาเขา ทีมพยายามหันหน้าหนีแต่ไม่เป็นผล ริมฝีปากนิ่มสั่นระริกราวกับจะร้องไห้อีกครั้ง


อา...


อย่าทำหน้าน่ารักแบบนั้นจะได้มั้ย


เดี๋ยวก็ทำให้ร้องไห้อีกซะหรอก




“ว่าไงครับ?”


“นะ..แน่น..อึก..” เด็กหนุ่มสะดุ้งเมื่อเขาค่อยๆขยับช้าๆ


“แล้วตอนนี้ล่ะ?”


“เจ็บ..ผมเจ็บ...”


“ทนหน่อยนะครับเด็กดี เดี๋ยวก็ไม่เจ็บแล้ว”


ตามที่ร่างสูงพูดไว้ ซักพักความอึดอัดที่ทีมรู้สึกค่อยๆแปรเปลี่ยนเป็นบางอย่างที่เขาไม่เคยรู้สึกมาก่อน วีรภัทรกระตุกยิ้มมุมปากเมื่อรู้สึกถึงสะโพกของอีกฝ่ายที่พยายามขยับสวน ร่างสูงเร่งจังหวะขึ้นอย่างรวดเร็ว ทีมผวาเฮือกกอดอีกฝ่ายไว้แน่น พยายามขยับตามจังหวะเร่าร้อนของบทเพลงรักที่เริ่มบรรเลงอย่างดุเดือด


“คุณวี... คุณวี! อ๊ะ! ช้าๆหน่อย”


“อือ..เด็กดี ไม่งอแงนะครับ” ร่างสูงอุ้มอีกฝ่ายขึ้นมานั่งตัก สะโพกสอบกระแทกกระทั้นจนศีรษะได้รูปโยกคลอนไปตามแรง


“คุณวี ไม่ไหว ฮึก..ไม่ไหว คุณวี คุณวี อ๊าาาา!!!”








“อะไรกันครับพี่เทสต์ ไม่ไหวแล้วเหรอครับ?” เด็กหนุ่มร่างสูงถามร่างที่ฟุบหน้าลงกับเคาท์เตอร์ครัวของห้องในคอนโดของตัวเองกับน้องชายฝาแฝด สะโพกสอบขยับเขาออกเป็นจังหวะ คนถูกกระทำพยายามกลั้นเสียงร้องอย่างสุดความสามารถแต่ไม่เป็นผล ได้แต่ก่นด่าไอ้เด็กเวรที่พรากพรหมจารีย์ประตูหลังเขาไปไม่รู้กี่รอบแล้ว แต่ยังคงอึดถึกทนเยี่ยงวัวควาย ผิดกับชายหนุ่มที่แค่จะยืนยังขาอ่อน ต้องเกาะเคาท์เตอร์ไว้แทนไม้พยุง


“อ๊ะ..ไหวว้อย โอ๊ย! อยะ...อย่างมึงจะอึดได้แค่ไหน อะ..ไอ้เด็กเมื่อวานซืน อื้อ!” ชายหนุ่มรีบตะครุบปากตัวเองไว้เมื่ออีกฝ่ายจงใจกระแทกจุดอ่อนไหวจนร่างโปร่งแทบทรุดลงไปกองกับพื้น


“อ๊ะๆ อย่าปิดปากสิครับ ถ้าผมไร้น้ำยาจริง พี่ก็ไม่เห็นต้องมีตัวช่วย จริงมั้ยครับ” มือใหญ่จับข้อมือเรียวไพล่หลัง ปรับองศาการรุกรานกระตุ้นร่างที่โยกคลอนตามแรงของเขาอยู่ตอนนี้ให้รู้สึกมากขึ้นไปอีก


“ไอ้..อ๊ะ ไม่ ตรงนั้น...”


เสียงครางหวานหูสร้างความพึงพอใจให้แก่เด็กหนุ่มเป็นอย่างมาก ร่างโปร่งที่เริ่มกระตุกเกร็งบ่งบอกให้เวย์รู้ว่าอีกฝ่ายใกล้จะแพ้เขาอีกครั้ง ร่างสูงก้มลงแนบชิดแผ่นหลังขาวเนียนที่เต็มไปด้วยรอยแดงเป็นจ้ำ


“อย่าลืมสัญญานะครับพี่เทสต์”









“นั่งด้วยคนได้มั้ยครับ”


เทสต์เงยหน้าขึ้นจากแก้วเหล้าของตัวเอง เด็กหนุ่มร่างสูงในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สบายๆถือวิสาสะนั่งลงข้างเขาโดยไม่รอคำอนุญาต ถึงแม้จะนั่งลงแล้วเด็กหนุ่มก็ยังคงสูงกว่าเขา ฉีกยิ้มให้อย่างเป็นมิตร ใบหน้าคมคายตามสไตล์หนุ่มไทยหล่อเข้มดูคุ้นตาอย่างหน้าประหลาด


“น้อง...เดือนมหาลัยป่ะ?” เทสต์ทักอย่างไม่แน่ใจ เขาจำได้ว่าเห็นอีกฝ่ายยิ้มแต้ยืนประนมมือต้อนรับคนเข้ามหาวิทยาลัยในโปสเตอร์ทุกเช้า ยังคิดอยู่เลยว่าหน้าตาดีขนาดนี้ทำไมไม่ไปเป็นดาราให้มันรู้แล้วรู้รอด


“พี่จำผมได้ด้วยเหรอ?” เด็กหนุ่มถาม คิ้วเข้มเลิกขึ้นอย่างประหลาดใจ


“อือ..” เทสต์งึมงำตอบ ยกมือขึ้นสั่งเหล้าอีกแก้วให้ตัวเอง “โทษนะน้อง พี่ไม่สนใจ”

เขารู้จุดประสงค์ของอีกฝ่ายที่ทำตีซี้มานั่งข้างเขา จริงๆเทสต์เชื่อว่ามันเป็นจุดประสงค์ของหลายๆคนในสถานบันเทิงแห่งนี้ ไม่เว้นแม้แต่ตัวเขา


แต่ว่าเขาไม่สนใจชนกล้ามกับใครว่ะ


“ว้า…แย่จัง” เด็กหนุ่มเท้าคางกับโต๊ะ สายตาที่มองมาที่เขาราวกับจะปลดเปลื้องเสื้อผ้าร่างโปร่งด้วยพลังจิต ขนาดเทสต์ที่เมาๆอยู่ยังรู้สึกถึงสัญญาาณอันตรายในหัว “แต่ผมสนใจพี่น่ะสิ..”


ไอ้เด็กเปรตนี่


“พี่ไม่ใช่รับ” แม้จะเมาอยู่ แต่ชายหนุ่มก็ยังเห็นแก่ความเป็นพี่น้องร่วมสถาบันพยายามพูดดีๆกับเด็กหนุ่ม ทว่าคนที่นั่งยิ้มไม่รู้ร้อนรู้หนาวหาได้นำพาไม่


“แน่ใจเหรอครับ? พี่เคยลองแล้วเหรอ?”

“เอ๊ะ ไอ้นี่ บอกว่าไม่สนก็ไม่สนดิวะ” เทสต์เริ่มหงุดหงิด นอกจากวันนี้จะไม่เจอคนที่ถูกใจ ยังมาเจอไอ้เด็กงี่เง่าพูดไม่รู้เรื่องอีก



“เอ๊ะ..หรือว่าพี่ไม่กล้า?”


เด็กหนุ่มแสร้งทำสีหน้าสงสัยอย่างออดอ้อนบาทาเป็นที่สุด


“อะไร? มึงว่าใครไม่กล้า”


คนเมากระแทกแก้วลงกับโต๊ะ ลุกขึ้นกระชากคอเสื้อร่างสูงให้ลุกตามอย่างช่วยไม่ได้ เวย์ยังคงมีสีหน้ากวนบาทา ยักไหล่อย่างไม่กลัวกำปั้นของชายหนุ่มรุ่นพี่


“สงสัยจะกลัวติดใจลีลาผมใช่มะ? ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจ”


เข้าใจกับผีน่ะสิ!   

“ใครจะไปติดใครลีลามึง ไอ้เด็กเมื่อวานซืน กลับบ้านไปกินนมนอนไป”

“ถ้าอย่างนั้นมาพนันกันมั้ยครับ?” เวย์กอดอก ยิ้มท้าทายคนเมาที่ของขึ้นอยู่แล้วให้หงุดหงิดขึ้นไปอีก “ถ้าพี่ยอมเป็นเมียผมคืนนี้แล้วพี่ไม่รู้สึกดี ผมให้พี่เลยห้าหมื่น"


หือ?


ถึงจะไม่ใช่คนเห็นแก่เงิน แต่เป็นใครก็ต้องหูผึ่งกับจำนวนเงินที่ถือว่าสูงสำหรับการพนันโง่ๆเกมส์นึง

“เป็นเด็กเป็นเล็ก ไปเอาเงินมาจากไหนเยอะแยะ” คนฟังขมวดคิ้ว ถึงจะจำได้ลางๆว่าบ้านของเดือนมหาวิทยาลัยปีนี้ค่อนข้างมีฐานะ แถมเด็กหนุ่มยังเคยถ่ายแบบลงนิตรยาสารชื่อดังหลายฉบับอีกด้วย


“ถ่ายแบบครับ” นั่นไง ว่าแล้วไม่มีผิด “ไงครับ ถ้าพี่ไม่ยอมรับข้อเสนอ ผมจะถือว่าพี่ยอมรับว่าพี่กลัวติดใจผมเข้าจริงๆนะ”


“แล้วถ้ากูแพ้?” ชายหนุ่มถามกลับอย่างไม่ไว้ใจ


เด็กหนุ่มฉีกยิ้มกว้าง



“พี่ต้องมาเป็นเมียผมสามเดือน”












ก็ไม่คิดหรอกนะว่าจะหลอกง่ายขนาดนี้


เวย์คิดขณะม้วนเส้นผมของคนที่นอนหมดสภาพอยู่ข้างกายเล่น เทสต์ปัดมือของเด็กหนุ่มออกอย่างรำคาญ ขยับซุกใต้ผ้าห่มอย่างเมื่อยขบไปทั้งตัว ร่างสูงจุมพิตลงบนหัวไหล่มนเบาๆ เรียกเสียงงึมงำในลำคออย่างไม่พอใจของชายหนุ่มอีกครั้ง



ไม่เหมือนครั้งแรกที่เขาเห็นอีกฝ่ายซักนิด






หลังจากเรียนคาบเช้าจบ เด็กหนุ่มร่างสูงในเสื้อช็อปสีน้ำเงินเข้มเดินถือหนังสือไปมาแถวคณะเพื่อหาที่สิงสถิตก่อนจะเรียนคาบบ่าย เขาได้ยินว่าสระบัวที่อยู่ด้านหลังคณะวิศวกรรมศาสตร์มมีศาลาริมน้ำให้นอนพักรับลมเย็นๆได้ เวย์เดินตามซอกตึกเพื่อหลบแดดเมืองไทยที่ไม่เคยปราณีใคร ก้าวขายาวขึ้นเมื่อเห็นจุดหมายอยู่รำไร


“ไม่ได้นะ อันนี้ของคนน้อง” เสียงของใครบางคนดังขึ้น ด้วยความอยากรู้อยากเห็น เด็กหนุ่มจึงแอบย่องไปตามที่มาขอองเสียงที่อยู่อีกหลืบของตึก


“เป็นหมาโตแล้วก็ต้องกินข้าวสิ อ๋า ห้ามแย่งนมน้องนะ”


ร่างโปร่งรีบอุ่มเจ้าหมาไทยพันธุ์ทางตัวโตกลับมากินอาหารที่ตนใส่ชามไว้ให้ แล้วใช้มือดันก้นเล็กๆของเจ้าหมาน้อยอีกสามสี่ตัวให้ดื่มนมที่ตนเตรียมมา


“ถ้าอยากกินนมเดี๋ยวรอบหน้าฉันเอามาให้ เข้าใจมั้ย” ชายหนุ่มในชุดนักศึกษานั่งยองลูบหัวเจ้าหมาตัวโตที่ก้มลงกินอาหารอย่างเอร็ดอร่อยราวกับเข้าใจสิ่งที่เขาพูด



ทั้งที่อีกฝ่ายก็ไม่ได้หน้าตาดีอะไรขนาดนั้น แต่เวย์กลับละสายตาไปจากคนตรงหน้าไม่ได้


หลังจากวันนั้นเด็กหนุ่มก็มักจะเดินมาดูอีกฝ่ายให้อาหารสุนัขเงียบๆในซอกหลืบที่ร่างโปร่งมองไม่เห็น ทั้งที่ปกติเป็นคนมีความมั่นใจตัวเองสูงจนน่าหมั่นไส้แท้ๆ แต่เขากลับทำได้แค่มอง


จนกระทั่งวันที่เจ้าหมาที่หลายมีคนรับอุปการะไปเลี้ยง เด็กหนุ่มก็ไม่ได้เจอกับร่างโปร่งที่มักจะมีรอยยิ้มใจเสมออีกเลย



จนกระทั่งวันที่เขาเห็นอีกฝ่ายนั่งดื่มอยู่คนเดียวในค่ำคืนนี้...



“เจอกันซักทีนะครับ...พี่เทสต์”





--------
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 20-03-2017 18:07:25 โดย littlepig »

ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #2 เมื่อ20-03-2017 17:56:49 »

ติดตามค่ะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ sirin_chadada

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4178
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-8
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #3 เมื่อ20-03-2017 20:08:14 »

คงไม่ใช่ว่าคนที่เวย์ประทับใจที่แท้เป็นทีมนะ

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #4 เมื่อ20-03-2017 20:14:20 »

คนที่เวย์ไปแอบมองน่าจะเป็นทีมแน่เลย แต่ว่าเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเทสต์ไรงี้

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #5 เมื่อ20-03-2017 22:29:10 »

หว่ายยยย ทำไมแฝดคู่นี้ได้สามีทั้งคู่เลยเนี่ย 55555 แถมเป็นพ่อกะลูกอี๊กกก [คนพี่โดนเด็กหลอกคนน้องโดนคนแก่หลอก 5555]

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +329/-6
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #6 เมื่อ21-03-2017 18:25:38 »

อ้าว เห้ย ..

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7630
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #7 เมื่อ21-03-2017 19:52:42 »

เป็นรับไปแล้ว แฝดน้องแฝดพี่
แถมรุกเป็นพ่อ เป็นลูกกันซะอีก
วี ดูจะชอบความไร้เดียงสาของทิมนะ
เวย์ เทสต์ เป็นรุกชนรุก  :katai1: :katai1: :katai1:
แต่รุกพี่ เป็นรับซะและ
แต่ที่เวย์เจอเป็นเทสต์ หรือทิม
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ Past-Zeit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #8 เมื่อ21-03-2017 20:19:15 »

อ่า เพิ่งเข้าใจอย่างถ่องเเท้กับประโยค "พ่อลูกมักจะชอบอะไรเหมือนๆกัน"
เหมือนเด๊ะเลยจ้าาาาาาา   เผลอๆอาจเป็นคนเดียวกันด้วยซ้ำถ้าเวย์จำคนผิดน่ะนะ
เดี๋ยวไม่ใช่มีการสลับคู่ เเบบพ่อไปชอบเทสต์ เวย์มาชอบทีม  ไม่หรอกเนอะเหอะๆๆ
ปล.ตอนเเรกว่าจะไม่เข้ามาอ่านเดี๋ยวค้าง รอสักสองสามตอนก่อน เเต่ก็ทนไม่ไหว ตามมาจากน้องเเว่นจ้า

ออฟไลน์ JokerGirl

  • ∀Σ❤∀ΔΣ Forever^^
  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3063
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +128/-3
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #9 เมื่อ22-03-2017 06:22:05 »

ที่เวย์เจอเป็นทีมรึเปล่า มีสามีทั้งคู่เลย55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
« ตอบ #9 เมื่อ: 22-03-2017 06:22:05 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ Bronc

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 374
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #10 เมื่อ22-03-2017 08:18:07 »

ฝาแฝดเจอพ่อลูก มันส์หยดละที่นี้ ว่าแต่เวย์หลงรักใคร ทีม หรือ เทสต์

ออฟไลน์ nevergoodbye

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-2
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #11 เมื่อ22-03-2017 13:28:19 »

โอโหหหห
รู้สึกชอบ side story นี้มากค่ะ
แซ่บบ :hao6:

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
Re: Which one? รัก||หลอก||เด็ก Chapter 1: One night stand
«ตอบ #12 เมื่อ22-03-2017 17:31:40 »

Two is a lonely number





เจ็บ...





นั่นเป็นความรู้สึกแรกที่ถาโถมเข้ามาใส่ทีมหลังจากที่ตื่นขึ้นจากห้วงนิทราที่ลึกที่สุดในรอบหลายปี ร่างโปร่งพยายามชันตัวลุกขึ้น กัดริมฝีปากแน่นเพื่อไม่ให้เสียงร้องด้วยความเจ็บปวดของตัวเองรบกวนชายหนุ่มที่นอนหลับสนิทอยู่ข้างๆ ดวงตาสีน้ำตาลเข้มเหลือบมองนาฬิกาดิจิตัลที่วางอยู่หัวเตียงบ่งบอกเวลาหกโมงเช้า ถึงแม้อยากจะซุกตัวลงนอนได้ผ้าห่มตัวแต่ความปวดร้าวจากต้นขาที่ถูกตรึงไว้บนไหล่หนาเกือบทั้งคืนแล่นผ่านขึ้นมายังช่วงกลางลำตัวที่บอบช้ำกว่าใครเพื่อนขัดขวางเขาจาการล้มตัวกลับลงไป



อีกอย่าง ถ้าเขาไม่รีบกลับแล้วเทสต์โทรกลับไปถามที่บ้าน เขาโดนระเบิดลงแน่ๆ


ร่างโปร่งค่อยๆหย่อนขาลงจากเตียงอย่างระมัดระวัง ก้มลงเก็บเสื้อผ้าของตัวเองที่กระจัดกระจายอยู่บนพื้น แล้วค่อยๆย่องไปยังห้องน้ำอย่างเงียบเชียบ ถึงแม้แต่ละก้าวที่เดินร่างกายของเขาจะกรีดร้องอย่างทรมานแค่ไหนก็ตาม



เมื่อคืนทีมมัวแต่ตกใจกับสิ่งที่เกิดขึ้นจนไม่ได้สังเกตเห็นสภาพแวดล้อมรอบตัว ห้องนอนของคุณวีใหญ่โตกว้างขวางเต็มไปด้วยเฟอร์นิเจอร์ที่มีอยู่เพื่อการใช้งานเท่านั้น ตั้งแต่ชั้นหนังสือ โต๊ะทำงาน โทรทัศน์ ชุดโฮมเธียร์เตอร์ ไปจนถึงตู้เสื้อผ้าบิวท์อินขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่มุมที่ติดกับห้องน้ำไปทั้งแถบ ร่างโปร่งหอบเสื้อผ้าของตัวเองเข้าไปในห้องน้ำ กดปิดล็อคประตูอย่างเบามือ ภายในห้องน้ำกว้างขวางไม่แพ้ห้องนอน มีโซนอ่างอาบน้ำขนาดใหญ่ โซนห้องอาบน้ำ ชั้นวางผ้าขนหนูสีขาวสะอาดที่พับซ้อนกันไว้อย่างเรียบร้อย อ่างล้างหน้าพร้อมกระจกขนาดใหญ่ที่กินพื้นที่ครึ่งหนึ่งของผนัง


ทีมถือวิสาสะหยิบผ้าขนหนูมาจากชั้นวาง ร่างเปลือยเปล่าเดินอย่างเชื่องช้าไปยังห้องอาบน้ำ คิ้วเรียวขมวดมุ่นด้วยความเจ็บ มือเรียวเกาะประตูกระจกใสของห้องอาบน้ำไว้ทันทีที่เดินมาถึง ทีมแขวนผ้าเช็ดตัวกับราวจับประตูอย่างทุลักทุเล แล้วบิดก็อกเปิดฝักบัวขนาดใหญ่ที่ถูกสร้างติดเพดาน


ร่างโปร่งทรุดตัวลงนั่งบนพื้น ขาขาวไร้เรี่ยวแรงที่จะพยุงร่างกายต่อ ปล่อยให้น้ำไหลผ่านร่างกาย ชำระล้างคราบสกปรกต่างๆบนผิวขาวเนียน โชคยังดีที่เจ้าของบ้านรู้ว่าตนกำลังทำอะไร ถึงได้มีเครื่องป้องกันเตรียมพร้อมไว้หลายแพ็คในลิ้นชักหัวเตียง ทำให้ทีมไม่ต้องกังวลเรื่องการทำความสะอาด ’ส่วนนั้น’ มากนัก



ทีมในชุดของเมื่อวานที่ยับยู่ยี่เหมือนผ่านสมรภูมิรบมาหมาดๆเดิน(หรือจะเรียกให้ถูกคงเป็นคลาน)ลงมาชั้นล่าง ร่างโปร่งลังเลว่าตัวเองควรจะออกไปโดยไม่รอให้ชายหนุ่มตื่นดีมั้ย เพราะหากมัวแต่รออีกฝ่ายเขาคงไปเรียนไม่ทันแน่



แต่ตอนนี้ร่างโปร่งรู้สึกคอแห้งชอบกล


ทีมหันไปมองทางที่เขาคิดว่าน่าจะเป็นห้องครัวซึ่งอยู่ลึกเข้าไปในตัวบ้าน



แค่น้ำแก้วเดียว...คุณวีคงไม่ว่าหรอกมั้ง







สภาพของห้องครัวที่เขาเห็นทำให้คนรักการทำอาหารอย่างทีมอยากร้องไห้ ทั้งที่มีอุปกรณ์ทำอาหารอย่างครบครัน มากเกินกว่าที่
เชฟคนไหนจะนึกฝัน แต่สิ่งที่ถูกแตะต้องมีเพียงจานช้อนส้อมที่กองอยู่ในอ่างล้างจาน บนเคาท์เตอร์ที่เป็นเกาะกลางครัวมีกลัวพิซซ่าเปล่า กล่องโฟมร้านอาหาร และกล่องอาหารเวฟจากร้านสะดวกซื้อวางระเกะระกะรกหูรกตา


ทั้งที่รู้ว่าไม่ควรไปยุ่งกับของของคนอื่นโดยพลการ แต่ทีมทนปล่อยให้ห้องครัวที่น่าสงสารทุกรังแกอย่างนี้ไม่ได้จริงๆ แขกของบ้านเริ่มต้นเก็บกวาดขยะในครัวอย่างคล่องแคล่ว ล้างจานที่กองเป็นภูเบาพร้อมกับฮัมเพลงไปด้วย


เขาชอบทำอาหาร ชอบทำครัว ชอบทำความสะอาด มันทำให้จิตใจสงบอย่างบอกไม่ถูก


หลังจากล้างจานเสร็จ ร่างโปร่งที่เริ่มติดลมเปิดประตูตู้เย็นหาของที่สามารถนำมาทำอาหารเช้าให้ชายหนุ่มได้


ถึงแม้จะรู้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืนเป็นแค่ความสุขชั่วข้ามคืน แต่ทีมก็อยากให้ตัวเองดูโดดเด่นขึ้นมาจากคู่นอนคนอื่นในความทรงจำของชายหนุ่มบ้าง




“เรียบร้อย”



มือเรียวคลุมพลาสติกแร็ปลงบนจานข้าวผัดหมูไข่ดาวจากของสดเพียงน้อยนิดในตู้ มองดูผลงานของตัวเองอย่างภูมิใจ



แต่...ถ้าจะออกไปโดยไม่ร่ำลา มันก็ดูจะเสียมารยาทไปหน่อย


ร่างโปร่งดึงกระดาษโน๊ตออกมาจากแท่นสมุดโน๊ตแม่เหล็กที่แปะอยู่บนตู้เย็น เขียนข้อความที่ตัวเองคิดไว้ในหัวด้วยลายมือบรรจง แล้วสอดแนบไว้กับจานอาหารพร้อมรอยยิ้มกว้าง



แค่นี้ก็เรียบร้อย












“หือ? หกโมงกว่าแล้วเหรอ?”



เวย์ขยี้ตาอย่างง่วงงุน พยายามกระพริบตาถี่ๆเพื่อปรับโฟกัสให้มองเห็นนาฬิกาบนหน้าจอโทรศัพท์มือถือ เด็กหนุ่มลุกขึ้นนั่งบิดขี้เกียจยืดเส้นยืดสาย แต่ดูเหมือนการกระทำนั้นจะไปรบกวนการนอนอย่างสงบของคนข้างๆ อีกฝ่ายถึงได้พลิกตัวหนีพร้อมส่งเสียงฮึดฮัดอย่างไม่พอใจ


เหมือนลูกแมวเกเรเวลาถูกขัดใจไม่มีผิด


“พี่เทสต์ ผมกลับแล้วนะครับ”


ร่างสูงก้มลงจุมพิตที่ขมับของคู่นอนเบาๆ แล้วเริ่มก้มเก็บเสื้อผ้าของตัวเองขึ้นมา เมื่อคืนกว่าจะมาถึงที่เตียงได้ก็แวะไปหลายที่ เมื่อเดินออกมาสภาพห้องถึงได้ดูเหมือนสมรภูมิรบขนาดย่อม เวย์ได้แต่นึกขอโทษคนที่มีหน้าที่ทำความสะอาดอยู่ในใจ



อย่างน้อยเขาก็ไม่ทำโต๊ะทานข้าวหักล่ะนะ



…แค่ทรุดนิดหน่อยเอง



 จริงๆเด็กหนุ่มก็ไม่ได้อยากกลับก่อนที่อีกฝ่ายจะตื่นแบบนี้ แต่หากเขาไม่รีบกลับไปรายงานตัวที่บ้าน ท่านพ่อที่แสนจะชิวของเขาอาจจะกลายร่างเป็นระเบิดปรมาณูก็เป็นได้


อีกอย่าง เขาได้เบอร์อีกฝ่ายมาแล้ว แถมรู้ที่อยู่ของอีกฝ่ายขนาดนี้ จะหนีก็หนีไม่พ้นหรอก


“แล้วเจอกันนะครับ พี่เทสต์”




“เฮ้อ..ถึงซักที”


ทีมไม่เคยรู้สึกคิดถึงห้องของตัวเองขนาดนี้ ชายหนุ่มจ่ายเงินให้แท็กซี่แล้วเดินกะเผลกไปยังลิฟต์ของคอนโด นาฬิกาบนหน้าจอโทรศัทพ์บอกเวลาหกโมงกว่าๆ ชายหนุ่มถอนหายใจอย่างโล่งอก ถ้าเขาโชคดีน่าจะพอมีเวลาเปลี่ยนเสื้อผ้าก่อนที่เทสต์จะตื่น


ประตูลิฟต์ของทีมปิดลง จังหวะเดียวกับที่ประตูลิฟต์ตัวข้างๆเปิดออก เวย์รีบพุ่งออกจากลิฟต์ไปยังรถของตัวเองที่จอดอยู่ลานจอด
รถแขกหน้าคอนโด ภาวนาไม่ให้ตัวเองโผล่ไปเจอช่วงเวลารถติดของละแวกนี้


ทีมหยิบคีย์การ์ดออกมาแตะที่ประตูห้องคอนโดของพวกเขา คอนโดนี้เป็นแบบสองห้องนอน หนึ่งห้องครัว หนึ่งห้องน้ำ และหนึ่งห้องนั่งเล่น กว้างขวางพอสำหรับพวกเขาสองที่จะอยู่ได้อย่างไม่อึดอัด แต่ก็ไม่ใหญ่เว่อร์วังอลังกาลเหมือนคฤหาสน์หลังโตที่เขาเพิ่งจากมา


ชายหนุ่มอยากจะเล่าทุกอย่างให้พี่ชายฟัง แต่เขาเป็นคนที่ไม่ค่อยกล้าพูดความลับของตัวเองมาตั้งแต่เด็ก อีกอย่าง หากเทสต์รู้ว่าน้องชายของตัวเองยกความบริสุทธิ์ให้กับผู้ชายแปลกหน้าที่อายุมากกว่าอย่างน้อยสิบกว่าปี ทีมคงโดนพี่ชายขังลืมไม่เห็นเดือนเห็นตะวันแน่


 “หือ?”


ภาพของห้องที่เละเทะเหมือนถูกพายุฤดูร้อนขนาดย่อมพัดถล่ม ถึงแม้เขาจะเคยเห็นสภาพห้องหลังพี่ชายพาคู่นอนมาค้าง แต่เขาไม่เคยเห็นอะไรแบบนี้มาก่อน


โจรขึ้นห้องรึเปล่า?


แต่ข้าวของเครื่องใช้ทุกอย่างยังอยู่ครบ ทีมรีบเข้าไปในห้องของตัวเองเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้า ร่างโปร่งยกมือขยี้ตาด้วยความระคายเคืองขณะปลกระดมเสื้อด้วยมืออีกข้าง


ลืมถอดคอนแทคส์จนได้...


ทีมก่นด่าตัวเองในใจเมื่อเห็นดวงตาที่แดงก่ำ สายตาเขาไม่ได้แย่ถึงขนาดอยู่ไม่ได้โดยไม่มีแว่นหรือคอนแทคเลนส์ แต่มันก็เป็นจุดสำคัญในการเรียนหนังสือของเขาเช่นกัน



ทีมเกลียดการใส่แว่น เขารู้สึกว่าหน้าของตัวเองดูเอ๋อๆทุกครั้ง ทำให้แฝดน้องเลือกที่จะใส่คอนแทคเลนส์แทน



แต่วันนี้คงต้องใส่แล้วสินะ



“ทีม..กลับมาแล้วเหรอ”



ร่างโปร่งที่เพิ่งใส่ชุดนักศึกษาเสร็จสะดุ้งกับเสียงยานคางของพี่ชาย เทสต์ในสภาพเปลือยเปล่ายืนพิงศีรษะประตูห้องของน้องชายฝาแฝดที่ตัวเองเปิดโดยไม่ขออนุญาตอย่างปวดหัวจากการเมาค้าง ถึงแม้ทีมจะขอร้องแค่ไหนแต่พี่ชายตัวแสบก็ไม่เคยคิดจะใส่ใจความเป็นส่วนตัวของน้องน้อยของตนซักนิด


“อือ ห้องเป็นอะไร ทำไมถึงได้เละเทะขนาดนี้?”


ทีมถามกลับ ดันร่างโปร่งที่สูงกว่าตนเพียงเล็กน้อยออกจากห้องนอน เทสต์เดินตามแรงผลักของน้องชาย ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาของห้องนั่งเล่น ก่อนจะร้องออกมาด้วยความเจ็บ


“เฮ้ย! เป็นไรอ่ะ?” ทีมที่เห็นพี่ชายนิ่วหน้าลูบสะโพกด้วยความเจ็บถามด้วยความเป็นห่วง แต่ท่าทางแบบนี้มันคุ้นๆนะ


“ไอ้เด็กเวรเมื่อคืนน่ะสิ...แม่ง อย่าให้เจออีกนะพ่อจะเล่นให้กลับบ้านไม่ถูกเลย” ชายหนุ่มบ่นอุบ ทิ้งตัวนอนลงบนโซฟา ทีมทรุดตัวลงนั่งคุกเข่าลงกับพื้น ใช้มืออังหน้าผากของพี่ชาย โชคดีที่อีกฝ่ายแค่ตุมรุมๆ ไม่ถึงกับร้อนจัด


“ไปเอายามาหน่อยดิ๊ ตอนเช้ากูไม่เข้านะ เดี๋ยวเจอกันตอนเที่ยง” เทสต์ไล่น้อง ตายังคงปิดสนิทเตรียมตัวงีบต่อ


“อื้อ เดี๋ยวทีมทำข้าวต้มให้ละกัน จะได้กินยาได้”


คนเป็นน้องว่า ลุกขึ้นเดินไปยังครัวที่สภาพไม่ต่างจากห้องอื่นๆในบ้าน ตั้งแต่เล็กทีมเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย มารดาของเขามักจะบอกเสมอว่าถึงจะอายุห่างกันเพียงสองนาที แต่เขาก็ต้องเคารพเทสต์เหมือนพี่ชายปกติ ร่างโปร่งจึงแทบจะไม่เคยพูดคำหยาบกับพี่ชาย


ถึงแม้ว่าเมื่อเดินเข้ามาในครัวอันเป็นสถานที่อันศักดิ์สิทธิ์ที่เขารักยิ่ง ร่างโปร่งจะอยากหมุนตัวเดินกลับออกไปเพ่นกบาลพี่ชายที่เคารพรักแค่ไหนก็ตาม


ทีมใช้นิ้วโป้งกับนิ้วชี้คีบกางเกงชั้นในสีดำของพี่ชายออกจากอ่างล้างจาน ขนอ่อนทั่วร่างกายลุกพรึ่บเพียงแค่คิดว่าเมื่อคืนเกิดอะไรขึ้นบนเคาท์เตอร์ที่เขาใช้ทำขนมเป็นประจำ



เขาควรจะเอาอะไรมาล้าง แอลกอฮอล์หรือน้ำมนต์?


“เทสต์ ทีมไปนะ ข้าวกับยาวางไว้นี่นะ”


ทีมวางถาดอาหารลงบนโต๊ะเตี้ยตรงหน้าพี่ชายที่นอนเปลือยอยู่บนโซฟาอย่างไม่แคร์สายตาใคร รอยจ้ำสีแดงและรอยมือที่บีบตรึงสะโพกขาวยังคงเด่นชัดจนหน้าของทีมเห่อร้อนเมื่อนึกถึงรอยที่คล้ายกันบนสะโพกของตัวเองตอนนี้ เทสต์เป็นคนตรงๆ เปิดเผย และไม่เคยอายกับเรือนร่างของตัวเอง แต่บางที่ทีมก็หวังว่าอีกฝ่ายจะมียางอายเหมือนคนปกติบ้าง


ร่างโปร่งเข้าไปหยิบผ้าห่มในห้องพี่ชายมาคลุมร่างคนที่หลับสนิทไปเรียบร้อยไว้ ก่อนจะคว้ากระเป๋าเป้คู่ใจเดินออกจากห้องไป










เวย์กำลังจะไปเรียนสาย

ใช่ว่าเด็กหนุ่มจะเป็นนักศึกษาดีเด่นหรือต้องการเกียรตินิยมอันดับหนึ่งหรืออะไร แต่จะเดินเอ้อระเหยลอยชายทั้งที่อีกไม่กี่นาทีจะเข้าเรียนก็รู้สึกผิดต่อเงินของพ่ออย่างไรบอกไม่ถูก


วันนี้เด็กหนุ่มจอดรถค่อนข้างไกลจากตึกเรียนรวมอันเป็นที่สิงสถิตของนักเรียนปีหนึ่งอย่างเขาพอสมควร เนื่องจากออกมาสาย
ทำให้ที่จอดรถประจำเต็มเรียบร้อยแล้ว แม้จะหงุดหงิด แต่ด้วยจำนวนที่จอดรถที่จำกัดจนดูเหมือนมหาวิทยาลัยต่อต้านการใช้รถของนักศึกษาทำให้เขาต้องปลงตกอย่างช่วยไม่ได้



เวย์เลือกจะใช้ทางลัดที่ตัดกับตึกบริหาร เด็กหนุ่มเดินลัดเลาะไปตามตรอกซอกซอยของคณะบริหาร ถึงแม้จะเป็นตอนเช้า แต่มุมอับสายตาแบบนี้ก็ยังคงดูเปลี่ยวและไม่ปลอดภัยสำหรับคนเดินผ่าน


ทำให้นึกถึงซอกหลืบแถวสระบัวที่เขาชอบมาแอบดูพี่เทสต์ให้อาหารลูกสุนัขพวกนั้น



บ็อก!


"อย่างอนซิ วันนี้มีเรื่องนิดหน่อยเลยรถแท็กซี่มา สายนิดหน่อยเอง"


เสียงหวานคุ้นหูที่ครางชื่อเขาสลับกับคำสบถด่าถึงบุพการีตลอดทั้งคืนดังขึ้นจากมุมหนึ่งในซอย ขายาวที่ก้าวเร็วเมื่อครู่ผ่อนฝีเท้าลง เวย์ค่อยๆคืบคลานเข้าใกล้ซอกหลืบที่เป็นที่มาของต้นเสียงอย่างเชื่องช้า ร่างขาวของคนที่นอนสลบเหมือนอยู่บนเตียงเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อนหน้านั่งยองๆอยู่กับพื้นในชุดนักศึกษาเป็นระเบียบเรียบร้อย ผิดกับเขาที่ใส่เสื้อออกนอกกางเกงแถมยังหาเข็มขัดไม่เจออีกต่างหาก


มือเรียวเอานมอุ่นจากกระติกใส่ชามพลาสติกใช้แล้วทิ้งวางลงตรงหน้าลูกสุนัขคอกหนึ่งที่นอนอยู่บนผ้าขนหนูผืนนุ่มในเพิงที่ทำจากกระดาษลังหลายใบ เจ้าลูกหมาตัวสีขาวลายน้ำตาลงับนิ้วของชายหนุ่มเล่นตามประสาลูกหมาที่เขี้ยวกำลังขึ้น


"ทนหน่อยนะ เดี๋ยวฉันจะหาบ้านดีๆให้พวกแกเอง" มือเรียวลูบหัวเจ้าหมาน้อยอย่างเอ็นดู ลูกสุนัขตัวอื่นเริ่มเล่นซนด้วยการกระโดดปีนป่ายขึ้นมาบนตักของชายหนุ่ม คนที่นั่งยองๆอยู่ไม่ทันตั้งตัวล้มก้นจ้ำเบ้าลงกับพื้น นั่นเป็นตอนที่เขาสังเกตเห็นความผิดปกติบนใบหน้าของร่างโปร่ง


พี่เทสต์ใส่แว่นด้วยเหรอ?


"โอ้ย เจ็บๆๆ" ร่างโปร่งอุทานออกมาเบาๆ ลูบบั้นท้ายของตัวเองหน้ามุ่ย แต่ยังคงเกาหลังคอให้เหล่าลูกหมาอย่างไม่ถือโทษ "คนใจร้าย... ไม่ทะนุถนอมกันบ้างเลย"


คนถูกบ่นฉีกยิ้มกว้าง ให้สัญญากับตัวเองว่าครั้งต่อไปจะทะนุถนอมชายหนุ่มให้มากกว่านี้


ถ้าพี่เทสต์น่ารักแบบนี้ตอนอยู่ต่อหน้าเขา เวย์คงหลงอีกฝ่ายจนโงหัวไม่ขึ้นแน่


แต่แค่ลีลาเร่าร้อนตามประสาคนไม่ยอมแพ้ใครง่ายๆทั้งที่ดูก็รู้ว่าเป็นครั้งแรกของอีกฝ่ายเมื่อคืนก็ทำให้เขาติดใจจนอยากจะขังอีกฝ่ายไว้ใต้ร่างตลอดทั้งวันแล้ว



"อ๊ะ สายแล้ว ไปก่อนนะ กินให้หมดล่ะ จะได้แข็งแรง"



ร่างโปร่งลุกขึ้นปัดฝุ่นออกจากมือของตัวเอง หยิบจากพลาสติกใบเก่าไปทิ้ง แล้วเดินไปทางหน้าตึกคณะบริหารที่ตนเรียนอยู่ ทีแรกเวย์คิดจะเดินเข้าไปทั้ง แต่เขาสายมามากแล้ว เด็กหนุ่มจึงเลือกที่จะเดินไปยังตึกอาคารเรียนรวมซึ่งอยู่ถัดออกไป



เอาเถอะ ยังไงก็ได้เบอร์มาแล้วนี่นะ


เด็กหนุ่มยิ้มมุมปากเมื่อนึกถึงเบอร์โทรที่เขาแอบขโมยมาจากโทรศัพท์อีกฝ่ายตอนเผลอ






"หนีผมไม่พ้นหรอกครับพี่เทสต์"








การเรียนช่วงเช้าผ่านไปได้ด้วยดีถึงแม้สะโพกจะปวดระบมมากขึ้นเรื่อยๆ ทีมขยับแว่นที่นานๆจะถูกขุดออกมาใช้แล้วก้มหน้าจดยิกๆ เขาอยู่ปีสามแล้ว วิชาเรียนจึงลดน้อยลงตามไปด้วย คาบบ่ายจึงโล่งว่างเหมาะแต่การกลับไปนอนหลับพักผ่อนอย่างสบายใจที่ห้อง



"เฮ้ย ทีม ไอ้เทสต์เป็นอะไรวะ ทำไมวันนี้ไม่มาเรียน"


เหนือฟ้าถามขณะที่พวกเขาเดินมาจองที่แถวโต๊ะหินอ่อนหน้าโรงอาหารโดยมีกวินภพ เพื่อนอีกคนในกลุ่มที่อาสาไปซื้ออาหารในวันนี้ หากถามเขา ทีมคิดว่าเพื่อนตัวสูงเพียงแค่หาเรื่องเดินสำรวจระบุพิกัดโต๊ะที่แฟนตัวเองซึ่งเป็นเด็กคณะแพทย์ปีหนึ่งอยู่ แล้วหาเรื่องชิ่งพวกเขาโดยไม่รู้สึดผิดมากกว่า


ส่วนเหนือฟ้า ถึงแม้จะบอกว่าเทสต์อกหักจากอีกฝ่าย แต่ชายหนุ่มเจ้าของรอยยิ้มสดใสและสีผมที่เปลี่ยนไปทุกเดือนยังคงไม่ได้รับรู้ว่าเพื่อนในกลุ่มแอบชอบตัวเองอยู่ น่าแปลกที่ทั้งที่ชายหนุ่มมักจะหายตัวไปขลุกกับแฟนที่เรียนอยู่ปีสี่คณะแพทย์แทบจะทุกเวลาที่มีโอกาส แต่กวินภพซึ่งเป็นน้องชายแท้ๆของแฟนเหนือฟ้ากลับดูเหมือนไม่ได้รู้เรื่องอะไรกับเขาเลย



"มึง กูไปนั่งกับแว่นนะ"


น่าน ว่าแล้วไง


 กวินภพวางจานข้าวสองจานลงตรงหน้าพวกเขาแล้ววาร์ปหายไปกับสายลมโดยไม่รอคำตอบรับของเพื่อน 'แว่น' ที่ชายหนุ่มพูดถึงไม่ใช่ฉายาแต่อย่างใด แต่เป็นชื่อของแฟนที่มันทั้งรักทั้งหลงราวกับโดนของ เห็นว่าแอบมองเขามาตั้งแต่อยู่มัธยมปลาย ถ้าเป็นทีมถูกโรคจิตแอบตามแบบนั้นมาสามปี เขาคงแจ้งตำรวจย้ายสำมะโนครัวหนีไปนานแล้ว


แต่ลงเอยกันด้วยดีก็ดีแล้วล่ะนะ


"หิวๆๆๆ มีอะไรกินบ้างเนี่ย"


เสียงของพี่ชายตัวดีที่ยังคงแหบพร่า ไม่รู้ว่าจากเพราะฤทธิ์เหล้าหรือการบริหารเส้นเสียงที่มากเกินไปเมื่อคืนดังขึ้นก่อนที่น้ำหนักตัวของเทสต์จะโถมลงมาบนตัวเขา ชายหนุ่มกอดนอนชายฝาแฝดไว้จากด้านหลังอย่างเคยชิน วางคางลงบนกลางกระหม่อมของทีมอย่างพอดิบพอดี


"ดีขึ้นแล้วเหรอ" ทีมถาม เอนตัวพิงอกพี่ชายอย่างเคยชิน


"ไม่อ่ะ แต่บ่ายมีเรี...ฮัดชิ่ว!"


เทสต์จามออกมาชุดใหญ่ รีบผละออกมาจากน้องชายฝาแฝดอย่างรวดเร็ว ชายหนุ่มจามเสียจนจมูกแดงเป็นกวางเรนเดียร์


"นี่ไปให้อาหารหมามาอีกแล้วใช่มั้ย? บอกแล้วใช่มั้ยว่าไม่ให้ไปเล่นกับพวกมัน"


ชายหนุ่มถูจมูกอย่างระคายเคือง ส่งสายตาคาดโทษให้น้องชายที่สลดลงอย่างน่าสงสาร เหนือฟ้ารีบดึงทีมให้มานั่งข้างตัวเองอย่าง
ปกป้อง ส่งสายตาดุๆกลับไปให้ชายหนุ่มที่ยืนถูจมูกไม่หยุด


"มึงจะดุทีมทำไมวะ?"


"กูก็ไม่ได้ห้ามให้มึงให้อาหารมันนะทีม แต่มึงคิดบ้างสิว่าถ้ามันกัดขึ้นมา เกิดมึงติดเชื้อเป็นอะไรขึ้นมาจะทำยังไง" เทสต์จามออกมาอีกครั้ง "อีกอย่าง มึงก็รู้ว่ากูแพ้"


ใช่ ทีมรู้ นั่นเป็นสาเหตุหลักที่คนรักสุนัขอย่างเขาไม่เคยเลี้ยงหมาแม้แต่ตัวเดียว ปกติทุกครั้งที่เขาให้อาหาร ชายหนุ่มจะพยายามไม่เล่นกับพวกมันมากนักด้วยกลัวขนจะติดมา แต่วันนี้เขาลุกไม่ไหวจริงๆถึงได้นั่งจุ้มปุ๊กอยู่อย่างนั้น


"อือ ขอโทษนะ" คนเป็นน้องก้มหน้ายอมรับผิด


"เออๆ รีบหาบ้านให้มันเร็วๆ ละกัน แล้วนี่เงินหมดรึยัง" เทสต์นั่งลงตรงข้ามกับเขา ทีมลอบยิ้มเล็กๆ ถึงพี่ชายของเขาจะดูเป็นคนขี้หงุดหงิด แต่เนื้อแท้แล้วเป็นคนขี้ใจอ่อนขี้สงสารไม่แพ้เขาเลย


"ยังไม่หมด อ๊ะ จริงสิ ขอยืมโทรศัพท์หน่อย ทีมลืมอ่ะ จะไปถ่ายรูปพวกมันลงเฟส" ชายหนุ่มแบมือขอ


"เออๆ รีบๆเอามาคืนแล้วกัน เดี๋ยวกูมีเรียนต่อ" เทสต์แย่งจานข้าวขาหมูของน้องชายมากินอย่างสบายใจ แต่คนฟังขมวดคิ้วอย่างงุนงง


"บ่ายมีเรียนด้วยเหรอ?"


"ที่กูไม่ได้ลงเลือกเสรีปีหนึ่งไง เดี๋ยวหน่วยกิตไม่ครบ" เทสต์ตอบ กัมหน้าก้มตากินอย่างไม่สนใจคนรอบข้าง จงใจไม่เงยหน้ามองเหนือฟ้าที่นั่งติดกับน้องชายของตัวเอง


"วิชาอะไรเหรอ?" ทีมถาม ตัวเขาเองเรียนเสรีวิชาคหกรรมเรียบร้อย คว้าเกรดเอมาครองตั้งแต่ปีหนึ่งแล้ว


"อังกฤษเพื่อธุรกิจ" คนเป็นพี่ตอบ "วิชาเดียวที่ตรงตารางเรียน แต่เห็นว่าเอยากอยู่"


"ยากดิ กูเคยเรียนตัวนี้ตอนปีหนึ่ง อาจารย์แม่งโคตรรรรรรรรโหด แต่แตะไม่ได้ด่าไม่ได้นะบอกเลย สาวๆในคลาสจะแดกหัวเอา"
เหนือฟ้าเม้าท์ให้ฟัง "ได้ยินว่าแต่ก่อนเฮียแกเคยเป็นนายแบบ มีแต่สาวๆตามกรี้ด ได้ยินว่าบางคนถึงกับยอมสอบตกเพื่อจะได้ลงเรียนใหม่เลยนะ"


"โห ขนาดนั้นเลยเหรอ?" ทีมถามอย่างรู้สึกกลัวแทนพี่ชาย เทสต์ยิ่งเป็นคนพูดจาโผงผางอยู่ด้วย จะฉะกับอาจารย์ตั้งแต่วันแรกรึเปล่านะ


"อะไร สนใจเหรอ? " เทสต์แซวน้องชาย


"ไม่ใช่ซะหน่อย ทีมกลัวเทสต์จะไปกินหัวอาจารย์ก่อนนะสิ" ทีมรีบแก้ตัว แม้จะแอบอยากรู้หน่อยๆว่าคนแบบนั้นจะหน้าตาเป็นยังไงกันนะ



จะหล่อสู้คุณวีได้รึเปล่า


ใบหน้าขาวขึ้นสีเรื่อเมื่อนึกถึงร่างสูงที่ครอบครองเขาอย่างเอาแต่ใจตลอดทั้งคืน แต่กลับทำให้เขารู้สึกดีจนหมดแรงจะปฏิเสธทุกครั้งไป


"ไม่ใช่อะไร หน้าแดงแล้วเนี่ย" เทสต์จิ้มแก้มน้องชายที่ปกติมักจะนิ่งเป็นพระอิฐพระปูนกับเรื่องแบบนี้ ทีมปัดมือของพี่ชายอย่าง
ร้อนตัว รีบลุกขึ้นจากที่นั่ง ในมือกำโทรศัพท์ของพี่ชายไว้แน่น


"ไม่พูดด้วยแล้ว ไปหาหมาดีกว่า"



ร่างโปร่งจ้ำอ้าวกลับไปทางตึกคณะ ทิ้งให้พี่ชายนั่งกินข้าวกับคนมีเจ้าของที่ตัวเองแอบรักอยู่ตามลำพังเพียงสองคน





แกล้งเขาดีนัก เอาตัวรอดเองเลยไอ้พี่บ้า!









"ห้องสองห้าหนึ่ง..."


เทสต์เงยหน้าขึ้นจากจอโทรศัพท์ที่บอกห้องเรียนไว้ หันซ้ายขวาเดินหาห้องที่ว่าอย่างงุนงงกับความซับซ้อนของอาคารเรียนรวม ทั้งที่ปีหนึ่งก็เรียนที่นี่แทบทุกวิชาแท้ๆ แต่เขาก็ยังคงไม่เข้าใจกลไกของเขาวงกตแห่งนี้เสียที


เมื่อเดินมาถึงก็ใกล้ถึงเวลาเรียนเต็มที ชายหนุ่มเอื้อมมือไปเปิดประตูแต่กลับถูกใครบางคนตัดหน้าเปิดประตูให้เขาเสียก่อน



"เชิญครับ"


ร่างสูงผายมือ ดูจากการการแต่งกายและการคาดคะเนอายุของอีกฝ่าย เดาได้ไม่ยากว่าคนตรงหน้าคืออาจารย์ในตำนานที่เหนือฟ้ากล่าวถึง ร่างสูงกำยำในชุดสูทสั่งตัดประณีตทุกกระเบียดนิ้ว ใบหน้าคมคายเกลี้ยงเกลาจากการโกนหนวดมาใหม่ๆและรอยยิ้มที่น่าจะละลายใจใครหลายๆคนได้อย่างง่ายดายเพียงแค่อีกฝ่ายหันไปทางนั้น


"ขอบคุณครับจารย์"


เทสต์ยกมือไหว้แล้วเดินเข้าไปในห้อง ไม่สนใจคนเปิดประตูให้เขาที่เลิกคิ้วอย่างแปลกใจ ร่างโปร่งนั่งลงบนที่นั่งริมห้องข้างหน้าสุดที่เป็นที่เดียวที่ว่างเนื่องจากที่อื่นถูกผู้คนจับจองหมดแล้ว แถมประชากรส่วนใหญ่ยังเป็นนักศึกษาสาวๆที่นั่งทำตาเป็นรูปหัวใจปิ๊งๆใส่อาจารย์อยู่ตอนนี้


"สวัสดีครับนักศึกษา ผมชื่อวีรภัทร ยินดีต้อนรับสู่วิชาภาษาอังกฤษเพื่อธุรกิจ”


ชายหนุ่มที่เปิดประตูให้เขาเมื่อครู่เดินขึ้นมาประจำที่บนเวที เทสต์ต้องยอมรับว่าอีกฝ่ายดูดีจริงๆไม่ว่าจะมองมุมไหน แต่เขาก็ยังไม่เห็นเหตุผลที่ใครๆจะต้องลวเรียนวิชานี้เพียงเพื่อจะได้พบกับร่างสูง


ร่างโปร่งในชุดนักศึกษาก้มลงเล่นโทรศัพท์อย่างเบื่อหน่าย เขาไม่เหมือนกับน้องชายที่ขยันจนน่าหมั่นไส้ จดแทบทุกตัวอักษร ทุกคำพูด ทุกเสียงไอของอาจารย์ เวลาผ่านไปอย่างช้าๆ ถึงแม้เทสต์จะไม่ได้ตั้งใจเรียนมากนักแต่เขาก็รับรู้ได้ว่าบรรยากาศการสอนของอีกฝ่ายน่าสนใจพอควร ไม่เช่นนั้นคงทำให้นักเรียนมีส่วนร่วมแย่งกันยกมือตอบคำถามมากมายขนาดนี้ไม่ได้


“....คิดยังไงครับ?”


อาจารย์หนุ่มที่เคลื่อนที่จากโต๊ะสอนมาอยู่ตรงหน้าเขาเมื่อไหร่ก็ไม่รู้ถาม ยื่นไมค์มาข่อตรงหน้านักศึกษาที่ยังคงเล่นโทรศัพท์อย่างไม่สนใจ เทสต์รีบเงยหน้าขึ้นอย่างงุนงง พยายามหันซ้ายหันขวาหาตัวช่วย แต่ไม่มีใครที่เขารู้จักลงเรียนวิชานี้เลย ทำให้ชายหนุ่มหัวเดียวกระเทียมลีบอย่างแท้จริง


แล้วเขาถามว่าอะไรวะเนี่ย?


“เอ่อ..."


“ไม่เป็นไรครับ ไว้คำถามต่อไปผมจะวนมาใหม่ แต่โอกาสที่จะได้เกรดดีๆอาจจะไม่ได้วนมาหาคุณบ่อยๆนะครับถ้ายังมัวแต่ก้มหน้าอยู่กับจอแบบนี้” ร่างสูงพูดออกไมค์ สร้างความอับอายให้กับคนไม่ตั้งใจเรียนเป็นอย่างมาก แต่เทสต์ก็เข้าใจว่ามันเป็นความผิดของเขา



แต่ประโยคต่อไปเขาว่าไม่ใช่



“เมื่อคืนคงล้ามากสินะ ไม่เป็นไร ผมยกโทษให้” ชายหนุ่มพูดกับเขาโดยไม่ออกไมค์ โน้มตัวลงมาพร้อมด้วยรอยยิ้มที่ทำให้ร่างโปร่งขนลุกพรึ่บ “เห็นว่าน่ารักหรอกนะ”




นักศึกษาหนุ่มยังคงนิ่งค้างแม้อาจารย์จะเดินไปจัดการกับคนอื่นๆที่เล่นโทรศัพท์ในคาบเช่นเดียวกับเขาต่อแล้ว เทสต์ได้แต่ส่าย
หน้าอย่างไม่เข้าใจ



อาจารย์รู้ได้ยังไง?



ที่สำคัญ...ถึงจะดูออกว่าเขาทำอะไรมาเมื่อคืน ก็ไม่มีสิทธิ์พูดจาแทะโลมนักศึกษาแบบนี้ไม่ใช่รึไง?




และแล้ว เทสต์ก็ได้ความประทับใจแรกของเขาที่มีต่ออาจารย์วีรภัทร







แม่ง...โรคจิต





__________


 :katai4: :katai4: :katai4: :katai4:

เรื่องนี้จะขอยึดสโลแกน ช้าแต่ชัวร์นะคะ55555

ตอนนี้ก็รู้แล้วเนอะว่าเวย์แอบมองใคร หุหุ

ขอบคุณทุกคอมเม้นท์นะจ๊ะ ชะเอิงเอยยยย :bye2: :bye2: :bye2:












ออฟไลน์ janeta

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 202
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-2
นั่นไงว่าแล้วเชียว 5555 แล้วสองพ่อลูกจะรู้เมื่อไหร่คะเนี่ยว่าคนที่ตัวเองกดเป็นใคร  :ling1:

ออฟไลน์ ravyy

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 84
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +3/-1
งื้ออออออ น่าติดตามมากค่ะ 55555555555555
จะมีดราม่าไหมเนี่ยยย ;----;

ออฟไลน์ ♥►MAGNOLIA◄♥

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7630
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +193/-11
เอาละสิ สลับตัวจนได้จริงๆ
แฝดพี่เทสต์ ไปเรียนกับพ่อ อ.วีรภัทร
แฝดน้องทีม เป็นคนที่เวย์ เฝ้ามอง แต่คิดว่าเป็นพี่เทสต์
แล้วความจริงจะเปิดเผยเมื่อไหร่กันนะ
เพิ่งรู้ว่ามีคนมาจากเรื่องแอบรัก Blind side รัก||ของ||แว่น
ถึงว่าชื่อคุ้นๆ กวินภพ เหนือฟ้า ทีม นี่เอง   
       :L1: :L1: :L1:
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:   

ออฟไลน์ ❣☾月亮☽❣

  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7102
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +264/-6
น่าลุ้นจังค่ะ รอนะ

ออฟไลน์ oilzaza001

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 624
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +25/-1
โอ้ยตายยย  :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:

ออฟไลน์ Past-Zeit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ขอย้ำอีกที  จะไม่มีการสลับคู่ใช่ไหมคะ :sad4: :sad4:

ออฟไลน์ singalone

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 389
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-2
วั่ยต๋ายแล้วววววว จะมีดราม่ามั้ยเนี่ย

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 3501
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
โอ๊ยตายแระ อีรุงตุงนังไปหมดเลย

4p หรือเปล่า


ออฟไลน์ saruwatari_guy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 213
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +19/-0
โฮ่ ท่าจะวุ่นวายอยู่นะ

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ท่าางจะวุ่นวายน่าดู กิ๊ด

ออฟไลน์ Dee^daY

  • ไม่เคย ทำให้ใครเดือดร้อน
  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4027
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +329/-6
สลับกันไปมา ..

ออฟไลน์ littlepig

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 429
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +413/-5
Third time’s a charm





วีรภัทรตื่นขึ้นมาพบกับความว่างเปล่าข้างกาย




ชายหนุ่มชันตัวลุกขึ้นนั่งบนเตียงหลังกว้าง สติสัมปชัญญะยังคงขมุกขมัวจากความอ่อนเพลีย ถึงแม้จะไม่นับเรื่องนิสัยขี้เซาแต่กำเนิด เขาก็ต้องยอมรับว่าตัวเองไม่ได้ยังหนุ่มยังแน่นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว อันที่จริงร่างสูงค่อนข้างมั่นใจว่าเมื่อคืนเป็นครั้งแรกในรอบหลายปีที่เขาอึดได้ถึงขนาดที่ว่าตัวเองยังแปลกใจ



แต่พอเห็นเรือนร่างใสซื่อไร้เดียงสาที่บิดเร่าอยู่ใต้ความเมตตาของเขา ปีศาจร้ายที่นอนหลับใหลอยู่ตัวเขาก็ถูกปลุกให้ตื่นขึ้นมาอีกครั้ง



“คุณ”



วีรภัทรลองส่งเสียงเรียก เผื่อว่าอีกฝ่ายจะอยู่ในห้องน้ำ แต่เสียงในห้องน้ำที่เงียบสนิทบ่งบอกว่าไม่มีใครอยู่ในนั้น เจ้าของบ้านเหวี่ยงขาลงจากเตียง คว้ากางเกงของตัวเองที่กองอยู่บนพื้นขึ้นมาสวมแล้วเดินไปยังห้องน้ำอย่างร้อนรน ชายหนุ่มเคาะประตูสองสามครั้งก่อนจะเปิดมันออกเมื่อไม่ได้ได้รับคำตอบ ภายในว่างเปล่าอย่างที่คิดไว้ วีรภัทรวิ่งลงมาชั้นล่าง ความคิดที่ว่าเด็กน้อยคนนั้นจะหายตัวไปราวกับเป็นเพียงภาพลวงตาทำให้ชายหนุ่มรู้สึกกระวนกระวายในอกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน



ทำไมเขาถึงไม่ถามชื่ออีกฝ่ายไว้นะ?



ที่สำคัญกว่านั้น เด็กคนนั้นลุกไหวได้ยังไงกัน?



“รู้อย่างนี้น่าจะเล่นให้ลุกไม่ขึ้นซักสองวัน” ชายหนุ่มพึมพำอย่างหงุดหงิด ตามหาคนที่เขาพาเข้ามาในบ้านเมื่อคืนทั่วคฤหาสน์ ร่างสูงเพิ่งรู้สึกไม่ชอบความกว้างขวางของบ้านตัวเองก็วันนี้ ห้องสุดท้ายที่เขาเดินเข้ามาหาอีกฝ่ายคือห้องครัว ที่แรกวีรภัทรไม่นึกจะเดินเข้ามาดูด้วยซ้ำ แต่กลิ่นหอมของอาหารปรุงสุกใหม่ๆที่ยังคงลอยอยู่ในอากาศทำให้เขาต้องแวะเข้ามาอย่างประหลาดใจ บ้านของเขามีเพียงเขากับลูกชาย ซึ่งทักษะการทำครัวของพวกเขาอยู่ในเกณฑ์ ‘พอประทังชีวิตได้หากติดอยู่บนเกาะร้างและต้องเลือกระหว่างอาหารของพวกเขาหรืออกตาย’ ทั้งคู่ ดังนั้นห้องครัวของบ้านหลังนี้จึงเป็นเพียงสถานที่ไว้เก็บอาหารสำเร็จรูป ไมโครเวฟ และตู้เย็นเท่านั้น ชายหนุ่มคิดว่าหากนักออกแบบภายในที่สั่งซื้ออุปกรณ์ทำครัวมาให้เขาพร้อมกับข้าวของเครื่องใช้ต่างๆมาเห็นสิ่งที่เขาทำในแต่ละวัน อาจจะร้องไห้แล้วขอลาออกจากงานเพื่อแสดงความรับ
ผิดชอบก็ได้



“คุณครั...”



ภายในห้องครัวว่างเปล่า นอกจากจะไม่มีคนอยู่แล้ว เศษซากอารยธรรมที่เขากับลูกชายวางกองไว้ทั่วรอให้แม่บ้านที่จ้างมาทำความสะอาดสัปดาห์ละครั้งเก็บกวาดก็หายไปด้วย  สิ่งเดียวที่วางอยู่บนเคาท์เตอร์ในตอนนี้คือจานอาหารที่ถูกคลุมด้วยพลาสติกห่ออาหารอย่างเรียบร้อย วีรภัทรเดินตรงไปยังเคาท์เตอร์ที่มีวัตถุปริศนาวางอยู่อย่างแปลกใจ


ภายในจานอาหารสีขาวมีข้าวผัดหน้าตาน่าทานที่ยังอุ่นอยู่พูนจาน แต่สิ่งที่น่าสนใจกว่านั้นคือกระดาษโน๊ตที่ถูกจานทับไว้ไม่ให้ปลิวไปไหน ชายหนุ่มหยิบแผ่นกระดาษใบจิ๋วขึ้นมาอ่าน นึกถูกใจในลายมือที่บรรจงสวยงามของคู่นอนคนล่าสุด


ถ้านักศึกษาในคลาสเขาเขียนตัวบรรจงแบบนี้เวลาทำข้อสอบอัตนัยเขาคงให้คะแนนพิศวาสเพิ่มอย่างไม่ต้องสงสัย


‘เรียน คุณวี’


“ใช้คำว่าเรียนเลยเหรอ” คนอ่านหลุดขำ


‘ขอบคุณสำหรับค่ำคืนอันแสนวิเศษ คุณอาจจะคิดว่ามันเป็นเพียงเซ็กส์ที่ไร้ความหมาย แต่สำหรับผม มันคือครั้งแรกที่ผมจะไม่มีวันลืม ผมดีใจนะครับที่ครั้งแรกของผมเป็นคุณวีที่ทั้งอ่อนโยนและใจดี ขอโทษนะครับที่ผมถือวิสาสะใช้ครัวของคุณโดยพลการ ผมทนไม่ได้จริงๆที่เห็นครัวดีๆแบบนั้นต้องเสียเปล่า


หวังว่าเราจะได้พบกันอีกนะครับ


ปล. ขอโทษนะครับที่ผมออกมาก่อนที่คุณจะตื่น ผมมีเรียนตอนเช้า

ปล.2 อาหารกล่องมันไม่ดีต่อสุขภาพนะครับ อย่างน้อยก็ลองหาวิธีทำอาหารง่ายๆในอินเตอร์เน็ตดูก็ได้ ผมเป็นห่วง’



“คนดีๆแบบนี้หลุดมาถึงมือเราได้ยังไงกันนะ”


ชายหนุ่มส่ายหัวอย่างไม่เข้าใจ เก็บกระดาษใบเล็กพับใส่กระเป๋ากางเกงย่างทะนุถนอม รู้สึกเสียดายที่อีกฝ่ายไม่ยอมลงชื่อไว้ ซึ่งผิดวิสัยของเขาเป็นอย่างมาก ปกติวีรภัทรถือคติพอใจแล้วทางใครทางมันมาโดยตลอด คู่นอนของเขาถึงแม้จะได้ไปออกเดทกันบ้าง แต่ชายหนุ่มก็ไม่เคยคิดที่จะทำความรู้จักอีกฝ่ายให้เปลืองพื้นที่ความทรงจำในสมอง แต่กับคนคนนี้ เขากลับรู้สึกว่าเป็นเด็กที่น่าสนใจ


ทั้งที่น่าจะอายุรุ่นราวคราวเดียวกับลูกชายเขา แต่สีหน้าท่าทางและการวางตัวกลับดูเป็นผู้ใหญ่ ถึงแม้จะไม่ได้ทิ้งความใสซื่อแบบเด็กๆไปเมื่ออยู่บนเตียง เป็นการผสมผสานที่ลงตัวอย่างบอกไม่ถูก


เสียดายจริงๆที่จะไม่เจอกันอีกแล้วแล้ว

 





ซะเมื่อไหร่กันล่ะ




“ห้องสองห้าหนึ่ง...”



ศาสตราจารย์หนุ่มวัยสี่สิบปีดีกรีเกียรตินิยมอันดับหนึ่งเหรียญทองของมหาวิทยาลัยชื่อดังของอเมริกายืนนิ่งค้างอยู่หน้าห้องเรียนรวมของวิชาภาษาอังกฤษเพื่อธุรกิจที่ตนรับหน้าที่เป็นอาจารย์ผู้สอน ภาพตรงหน้าหากจะว่าเป็นความฝันก็เหมือนจริงเกินไป แต่หากเป็นความจริง...ก็ยังคงดูราวกับว่าเขายังอยู่ในความฝัน


ร่างโปร่งในชุดนักศึกษายืนก้มๆเงยๆอ่านอะไรบางอย่างจากหน้าจอมือถือสลับกับหันซ้ายขวาห้องห้องเรียนเดินตรงมาทางเขาเรื่อยๆ หนุ่มน้อยนิรนามยังคงไม่สังเกตเห็นเขาที่ยืนอยู่หัวโด่อยู่หน้าประตู ถึงแม้จะรู้ว่าใกล้เวลาเริ่มชั่วโมงเรียนเต็มทีแล้วแต่ชายหนุ่มก็ยังไม่อาจทำใจละสายตาไปจากร่างที่เดินแปลกๆจากร่างกายที่บอบช้ำ ซึ่งไม่บอกก็รู้ว่าเป็นฝีมือของใคร มือขาวเอื้อมไปเปิดประตูห้อง แต่วีรภัทรยืนอยู่ใกล้กว่ารีบชิงเปิดประตูให้นักศึกษาหนุ่ม หวังจะให้อีกฝ่ายสังเกตเห็นการมีตัวตนของเขาเสียที


“ขอบคุณครับอาจารย์”


แต่คนตรงหน้าเพียงแค่ยกมือไหว้แล้วเดินเข้าไปในห้อง ราวกับว่าเมื่อคืนไม่เคยเกิดอะไรขึ้นระหว่างพวกเขา ทิ้งให้วีรภัทรยืนนิ่งค้างอยู่หน้าประตู


หืม...เล่นตัวงั้นเหรอ?


น่าสนใจดีนี่



เด็กคนนี้ชื่อธัชนนท์ เมธาสกุล ปีสาม คณะบริหารธุรกิจ


และยังเป็นเด็กที่กล้าเล่นโทรศัพท์อย่างสบายอุราทั้งที่นั่งอยู่หน้าสุดของห้องอีกด้วย


สาเหตุที่ทำให้เขารู้ชื่อจริงของอีกฝ่ายเนื่องจากธัชนนท์เป็นคนเดียวในคลาสที่ต้องเอาใบขอเข้าเรียนมาให้เขาเซ็นเป็นกรณีพิเศษเนื่องจากลงทะเบียนไม่ทัน แต่จากที่เขาเห็นอีกฝ่ายเมื่อคืน เขารู้สึกว่าร่างโปร่งไม่ใช่คนที่ไร้ความรับผิดชอบ แถมยังเป็นเด็กไร้มารยาทที่ไม่ฟังอาจารย์สอนอย่างเปิดเผยแบบนี้


ถึงแม้วีรภัทรจะไม่ใช่อาจารย์จอมเฮี้ยบที่ต้องให้เด็กนั่งหลังตรง จดทุกคำพูด ตอบทุกคำถามของเขาตลอดเวลา แต่เขาเชื่อว่าเป็นใครก็ต้องรู้สึกไม่พอใจที่เจอเด็กไม่มีสัมมาคารวะแบบนี้


ไม่น่ารักเอาซะเลย...


คนเรานี่ตัดสินกันจากรู้จักกันแค่ไม่กี่ชั่วโมงไม่ได้จริงๆ


ถึงแม้เขาจะรู้สึกว่าตัวเองรู้จักอีกฝ่ายลึกซึ้งแค่ไหนก็ตาม
 

“เห็นว่าน่ารักหรอกนะ”


ชายหนุ่มหยอกอีกฝ่ายด้วยคำพูดที่เขาพูดเมื่อคืน ทว่าแทนที่ใบหน้าขาวจะขึ้นสีเรื่ออย่างน่ารักเหมือนครั้งก่อน ปฎิกิริยาที่เขาได้รับกลับเป็นดวงตาที่เบิกกว้างอย่างตกใจ ก่อนจะแปรเปลี่ยนเป็นสีหน้าไม่พอใจ




เด็กประหลาด....







“แม่งงงงงง อาจารย์บ้าอะไรวะ เล่นหูเล่นตากับนักศึกษา จ้องอย่างกับจะลากกูขึ้นเตียง นี่ถ้าไม่เห็นว่าเป็นครูบาอาจารย์พ่อชกคว่ำไปแล้ว”


ทีมวางน้ำชากับคุกกี้ข้าวโอ๊ตที่ตนเพิ่งอบเสร็จใหม่ๆลงบนโต๊ะเขียนหนังสือของพี่ชาย อีกฝ่ายโวยวายก่นด่าอาจารย์ของตัวเองมาเกือบครึ่งชั่วโมงแล้ว และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดง่ายๆ ปกติเทสต์เป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว คนเป็นน้องจึงทำได้เพียงรอให้อีกฝ่ายบ่นจนพอใจ ให้ความโกรธถูกขับออกไปทางวาจา


“ไม่เรียนแม่งละ ค่อยลงหลังปีสี่ก็ได้วะ”



มือเรียวที่กำลังจัดข้าวของบนโต๊ะชะงักกึก ทีมหันไปมองพี่ชายฝาแฝดของตนด้วยสีหน้าตกใจ ปีสี่เป็นปีที่หน่วยกิตของพวกเขาเต็มโควตาที่มหาวิทยาลัยกำหนด ดังนั้นการจะลงเรียนวิชาเลือกเสรีจึงเป็นไปไม่ได้ ทางเดียวที่ชายหนุ่มจะทำแบบนั้นได้คือการยอมเรียนจบช้าลงอีกปี


แค่คิดถึงความเป็นไปได้ของหนึ่งปีที่ไม่มีเทสต์ ทีมก็รู้สึกเหมือนจะอาเจียน


“แต่เราจะไม่ได้จบพร้อมกันนะ”


“แค่ปีเดียว จะเป็นอะไรไป”



คนเป็นพี่ยักไหล่อย่างไม่ใส่ใจ หยิบคุกกี้ข้าวโอ๊ตของโปรดเข้าปากเคี้ยวตุ้ยๆ


“เทสต์ ไม่เอาสิ อย่าให้คนคนเดียวมาทำให้เทสต์ต้องเสียเวลาชีวิตไปตั้งหนึ่งปีเพราะคนแบบนั้นเลย”


ทีมพยายามเกลี้ยกล่อม แม้จะรู้ว่าการเปลี่ยนใจคนหัวดื้ออย่างเทสต์เป็นอะไรที่แทบจะเป็นไปไม่ได้เลยก็ตาม ถึงแม้จะเป็นคนโกรธง่ายหายเร็ว แต่เทสต์ก็เป็นคนที่หากเกลียดขี้หน้าใครก็จะหมายหัวว่าคนคนนั้นเป็นคนไม่ดีตลอด อย่างที่คิด นอกจากจะไม่สนใจแล้วยังเปิดคอมเล่นเกมส์ราวกับเขาไม่มีตัวตน ท่าทีปกติของอีกฝ่ายเวลาต้องการให้เขารู้ว่าบทสนทนานี้สิ้นสุดลงแล้ว


แต่ทีมไม่คิดจะยอมแพ้ง่ายๆ


“ถ้าอย่างนั้น ให้ทีมไปเรียนแทนมั้ย”


คนเป็นพี่กดปุ่มหยุดเกมส์ หันกลับมามองน้องชายตัวเอง คิ้วเรียวขมวดมุ่น รู้สึกไม่ชอบใจในความคิดนี้ของทีมเอามากๆ


“แล้วถ้ามันมีทำกอร่อกอติกกับมึงอีกคนจะทำยังไง ยิ่งหัวอ่อนๆอยู่ เกิดถูกฉุดลงข้างทางใครจะช่วย”


“ทีมโตแล้วนะเทสต์ ทีมดูแลตัวเองได้” ร่างโปร่งบ่น รู้สึกเหนื่อยใจที่อีกฝ่ายยังคงเห็นเขาเป็นเด็กๆทั้งที่คนส่วนใหญ่เห็นพ้องต้องกันว่าเขามีความเป็นผู้ใหญ่มากกว่าพี่ชายหลายขุมนัก “อีกอย่าง ถ้าเขาเป็นคนแบบนั้นจริง คงโดนไล่ออกไปนานแล้วล่ะ เดี๋ยวนี้กระแสโซเชียลมันดังจะตาย ขนาดไม่ได้ทำยังถูกใส่ร้ายให้ดูเหมือนเป็นคนทำได้เลย”



“นี่หาว่ากูโกหกเหรอทีม?” เทสต์ชักสีหน้า คนเป็นน้องรีบส่ายหน้าปฏิเสธเพื่อไม่ให้พี่ชายหงุดหงิดใจไปมากกว่านี้


“เปล่า แต่ทีมอยากไปเห็นด้วยตาตัวเอง”



ร่างโปร่งนิ่งคิด ก่อนจะยื่นข้อเสนอ



“เอาอย่างนี้มั้ย ถ้าทีมไปเรียนแล้วรู้สึกว่าอาจารย์เขาทำอะไรแบบนั้นจริงๆ ทีมจะยอมให้เทสต์เรียนอย่างอื่นหลังปีสี่” ร่างโปร่งว่า “แต่ถ้าทีมเรียนแล้วไม่มีอะไร ทีมจะเข้าไปจดเลคเชอร์ให้ เทสต์มีหน้าที่อ่านแล้วเข้าไปสอบ เท่านี้เทสต์ก็ไม่ต้องเจออาจารย์คนนั้นแล้ว โอเคมั้ย?”


เขารู้จักพี่ชายดีพอที่จะรู้ว่าถึงพิสูจน์ได้ว่าอาจารย์ประจำวิชาไม่ได้จ้องจะงาบเขาอยู่ อคติที่เทสต์มีต่ออีกฝ่ายก็บังตาจนมองไม่เห็นความจริงไปเรียบร้อยแล้ว ดังนั้นจึงไม่มีทางเลยที่ชายหนุ่มจะยอมกลับไปเรียนแต่โดยดี



เทสต์มีสีหน้าไม่เห็นด้วย แต่เมื่อถูกดวงตาใสแจ๋วของน้องชายออดอ้อน ทีมถูแก้มกับหลังมืออีกฝ่าย คนเป็นพี่จึงต้องยอมแพ้ในที่สุด





ให้ตายสิ ทั้งที่เป็นฝาแฝดแท้ๆ ทำไมเจ้าเด็กนี่ถึงได้อ้อนได้น่ารักนักนะ







-----(ครึ่งแรก)----


ลาสอบนาจา ประมาณสองอาทิตย์ จุ๊บๆ :z3: :z3: :z3:

ออฟไลน์ minkey

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 282
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +5/-0
 :ling1: :ling3:
งื้ออออค้างงงงงงงงง

คนเขียนสู้ๆนะคะ

ออฟไลน์ Past-Zeit

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 57
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ถ้าอย่างนั้นพ่อลูกก็ต้องทะเลาะกันเพราะคิดว่าตัวเองชอบคนเดียวกันน่ะเซ่
นี่ขอร้องจะชอบใครช่วยสืบประวัติหน่อยได้ไหม เขามีแฝดโว้ยยยยยยยย

ออฟไลน์ we.jinkyu

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 124
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-1

ออฟไลน์ ก้อนขี้เกียจ

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 653
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-1
ชอบเนื้อเรื่องแนวๆนี้มัคคึ :กอด1:

ออฟไลน์ kyungploy

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 356
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
ทั้งพ่อทั้งลูกนี่ชอบทีมกันหมดเลยแฮะ แต่ก็คิดว่าเป็นเทสต์กันทั้งคู่ โอ๊ย วุ่นวายแท้555555

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด