■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - Special p.2 - 26.1.2018
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - Special p.2 - 26.1.2018  (อ่าน 20891 ครั้ง)

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■ ■






M y N o v e l ::

▆ ▇ █ Maybe….I’ll try?-เล่นของสูง █ ▇ ▆    [F i n i s h e d ]
  ☀ ☼ Dear Sunshine : วาดตะวัน ☼ ☀    [ F i n i s h e d ]
  ※ MR.GREY ※     [ F i n i s h e d ]
  ♦ Wake me up #รีบตื่น ♦     [F i n i s h e d ]
  ❄ Once upon a lie #บันทึกเด็กเลี้ยงแกะ ❄     [I n P r o c e s s . . .]





[เรื่องสั้น] ✡ ส ม ห ม า ย ✎    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] :: ◤| Summer Wine |⊿ ::     [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ♪ ♫ :: SENSORY SERIES :: HEAR ♪ ♫      [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]░【 GROWTH 】#รีบโต      [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] 。• ✈ Page 49 ✈ •。    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]♡ ☽ Lucky Cat ☾ ♡    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ✖ Soon We'll be found ✖    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] #อย่าปล่อยให้ความตายหลงรักคุณ    [ F i n i s h e d ]







■ ■ ■ ■ ■ ■




Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 26-01-2018 22:46:40 โดย Raccool »

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■
«ตอบ #1 เมื่อ30-12-2017 00:44:39 »

■ Have a ghost day ■





1





เป็นวันที่ห้าแล้วที่มันย้ายเข้ามาในหอพักใหม่ เพราะได้งานใหม่เงินเดือนดีกว่าที่เดิม มันจึงตอบตกลงพร้อมรีบขนของจองหอพักแทบจะในวันเดียวกันกับที่ทำงานประกาศรับมันเข้า หอพักแถวนี้หาง่ายแต่มันไม่ใช่คนมีเงิน เพราะฉะนั้นการเลือกหอพักรังหนูที่เก่ากึกและโสโครกนี้จึงไม่ใช่ปัญหา



ปัญหาคือมันเป็นคนกลัวผี



สองสิ่งที่มันกลัวที่สุดในชีวิตคือกลัวตายกับกลัวผี ทว่าความตายเป็นสิ่งที่มนุษย์ทุกคนหลีกเลี่ยงไม่ได้ ไม่ช้าก็เร็วทุกคนย่อมได้พบกับความตาย เพียงแต่มันไม่อยากตายในวัยหนุ่ม กระเสือกกระสนเท่าไหร่ย่อมได้ ขอแค่ไม่ตาย มันมีแรงเยอะ มันสู้กับอะไรก็ได้ที่จับต้องได้ มันจน เคยไม่มีเงินถึงขั้นบางวันต้องไปขอเศษอาหารจากชาวบ้านกิน แต่มันก็กัดฟันสู้ฝ่าความหิวจนยืนหยัดได้อีกครั้งเพราะไม่อยากตาย



ความตายที่มันกลัวหนักหนาถูกฟันฝ่าจนเวลาผ่านล่วงเลยมากว่า 28 ปีในชีวิตมันและคิดว่าน่าจะยังไม่ตายเร็วๆ นี้ เพราะฉะนั้นมันจึงเลือกกลัวอย่างหลังมากกว่า



เพราะผีจับต้องไม่ได้ มันจับผีต่อยไม่ได้ ผีอยู่เหนือกฎเกณฑ์ทุกอย่างบนโลก ตายแล้วก็ยังอยู่ อยู่แล้วก็ยังหลอก หลอกแล้วก็ยังโต้ตอบไม่ได้ มันถึงได้กลัวนักหนา



เพราะมันสู้ไม่ได้!



แม้ว่าตลอดมามันจะไม่เคยเจอผีตัวเป็นๆ เลยก็ตาม แต่เพราะไม่เคยเจอถึงได้กลัวไม่ใช่หรือ ความตายก็เช่นกัน



สองสิ่งที่มันกลัวที่สุดในโลกทำให้มันย้ายมาอยู่ไกลจากเขตเดิมที่เคยอยู่นัก เพราะไม่อยากจน ถ้าจนแล้วก็จะไม่มีแดก พอไม่มีแดกแล้วก็จะตาย ที่ทำงานใหม่ให้เงินเดือนดีมากถึงสองเท่าทำให้มันไม่กลัวหิวตายแล้ว แต่ปัญหาคือมันไม่มีปัญญานอนคนเดียว ถึงได้ต้องหาหอพักที่เปิดให้พักสองคน และมีคนประกาศหารูมเมทอย่างที่นี่



แม้ว่าจะค่อนข้างแปลกที่ให้คนไม่รู้จักกันมาอยู่ร่วมห้อง แต่ทั้งนี้เพราะหอพักที่นี่เคยเป็นหอพักนักศึกษาของมหาลัยมาก่อน ก่อนที่หอพักจะไม่ค่อยมีคนเข้ามาอยู่ จึงได้เปิดให้คนนอกเข้ามาร่วมพักด้วย หอพักอยู่ในเขตมหาลัยแม้ว่าจะอยู่ห่างไกลกับตึกเรียน แต่ก็ค่อนข้างแสกนผู้เข้าอาศัยพอสมควร ส่วนใหญ่คนพักก็ยังเป็นเด็กในมหาลัยนี้ ถ้าคนนอกจะเข้ามาก็ผ่านเตรียมเอกสารยืนยันตัวตนมากมาย แต่เขายอมรับได้ เพื่อให้ได้ห้องที่มีเพื่อนร่วมห้อง และไม่ไกลจากที่ทำงาน



ที่ผ่านมามันอาศัยอยู่กับซี้สหายคนนึงมาโดยตลอด ด้วยความไว้วางใจว่ามีคนอยู่ร่วมห้องกันสองคนก็ยังดีกว่าอยู่คนเดียว ถ้าจู่ๆ มีผีโผล่มาอย่างน้อยก็เห็นด้วยกัน กลัวไปด้วยกัน สู้ไม่ได้ไปเหมือนกัน และมันเชื่อว่าอย่างน้อยไออุ่นจากคนด้วยกันก็ทำให้อุ่นใจว่าผีจะไม่เข้าใกล้



มันได้ยินเรื่องผีผ่านหูมาเยอะ เคยอ่านเจอเองก็บ่อย แม้จะไม่ดูหนังผีแต่ผีในจินตนาการของมันน่ากลัวกว่าผีตัวเป็นๆ ในโรงภาพยนตร์ มันเชื่ออย่างนั้น และจากการรับรู้เรื่องราวผีๆ นั้นทำให้มันไม่ไว้วางใจหอพักสภาพซอมซ่อเช่นนี้เลยสักนิด สภาพที่ดูเหมือนจะมีสิ่งลี้ลับคอยจู่โจมมันอยู่ตลอดเวลา



ห้องพักที่นี่เป็นห้องสี่เหลี่ยมขนาด 3x4 เมตร ห้องหับแคบๆ มีเตียงอยู่สองเตียงวางไว้ชิดกำแพงห้อง ผนังสีขาวซีด สีหลุดลอกเป็นแผ่นๆ บางช่วง เชื้อราขึ้นตามมุมซอกของห้องเล็กน้อย พื้นกระเบื้องเย็นๆ ที่มีรอยแตกของกระเบื้องซ้ำยังมีคราบสกปรกฝังอยู่ตามเส้นยาแนวที่หลุดลอกออกไป ฝุ่นเกาะเกรอะกรัง คราบสกปรกอีกไม่รู้กี่อย่างที่ฝังอยู่ตามผนัง เพดานและพื้นอย่างไล่ออกไปไม่พ้น ช่วยส่งเสริมให้ห้องนี้ดูไม่น่าไว้วางใจมากกว่าเดิม



หน้าต่างบานเกล็ดบานที่ฝุ่นเปรอะบานเดียวติดอยู่กับประตูทางออกไประเบียง ที่มีต้นไม้ทึบบังแสงทำให้ห้องมืดและอับชื้นเช่นนี้ ยังดีที่มีห้องน้ำในตัว ถึงแม้ว่ามันจะอยู่ข้างระเบียงที่ต้องออกไประเบียงก่อนถึงจะเข้าห้องน้ำได้ก็ตาม มันสอดส่องต้นไม้ทึบที่ปลูกอยู่ข้างหออย่างระแวงระวังทุกครั้ง กลัวจะตาดีไปเจอใครห้อยโหนอยู่เหมือนในจินตนาการ แต่มันก็ไม่เจอ หรือยังไม่เคยเจอ...





ถ้าเผื่อจะลืมไปว่าห้องนี้อยู่ได้สองคน และใช่ เป็นความต้องการของมัน ห้องหับเก่าซอมซ่อ ขนาดพื้นที่ที่อยู่คนเดียวก็แทบจะอึดอัดแล้วแต่ยังต้องอยู่กันถึงสองคน ทั้งนี้เพราะมันเป็นคนกลัวผี การอยู่คนเดียวเป็นเรื่องเป็นไปไม่ได้สำหรับมัน แต่ถึงอย่างนั้น มันนอนคนเดียวในห้องนี้มาสี่คืนแล้ว





และกำลังก้าวเข้าสู่คืนที่ห้า...



มันรู้ว่าห้องนี้มีคนอยู่แน่ๆ จากข้าวของที่วางกระจัดกระจายไม่เป็นที่ สบู่แชมพูในห้องน้ำที่ไม่ใช่ของมัน รวมถึงแปรงสีฟันสองอันที่บ่งบอกถึงผู้ใช้งานสองคน…



พระอาทิตย์กำลังจะตกดินแล้ว มันกลับมาจากที่ทำงาน วันนี้ก็ยังไม่เจอรูมเมทของมันเหมือนเคย มันรีบอาบน้ำก่อนจะมืดแล้วจินตนาการจะเตลิด ห้องน้ำไม่ปลอดภัยสำหรับมันเพราะสภาพน่ากลัวกว่าห้องนอน แสงไฟอ่อนๆ คล้ายจะหมดแรงส่องแสงของหลอดไฟเองก็ทำให้บรรยากาศดูสลัว ไหนจะฝ้าเพดานของห้องน้ำที่มีรูผุขนาดหนึ่งฝ่ามือ เผยให้เห็นความมืดข้างในนั้น อดคิดไม่ได้ว่าถ้ามองนานๆ แล้วอาจจะมีลูกตาของใครสักจ้องกลับมาก็ได้ แค่คิดก็สยอง คงต้องมีบางวันที่มันจะไม่ยอมอาบน้ำเพราะกลัวสภาพห้องน้ำเนี่ยแหละ



มันอาบน้ำเสร็จก็มานั่งบนเตียงอย่างเหม่อลอย มันไม่มีแล็ปท็อป เวลาจะทำงานก็ใช้ของที่ทำงาน ส่วนมือถือก็ยังเป็นแบบกดราคาไม่กี่ร้อย ใช้เพียงโทรเข้าโทรออก เพราะงั้นพวกโซเชี่ยลมีเดียต่างๆ ย่อมไร้ค่าสำหรับมัน



วันนี้มันกินข้าวจากข้างนอกมาแล้วทำให้กิจกรรมภายในห้องไม่เหลืออะไรให้ทำ ข้าวของที่ย้ายมาก็เพิ่งจัดเสร็จไปเมื่อวันก่อน ของมันไม่เยอะ ไม่ต้องใช้เวลามากก็จัดเสร็จ แต่นั่นทำให้มันเกิดความว่างที่ไม่รู้จะทำอะไรต่อดี



จะให้หลับตอนนี้ก็เกรงว่าจะนอนไม่หลับ นาฬิกาเพิ่งบอกเวลาหนึ่งทุ่มตรง แม้แสงจากข้างนอกจะเลือนหายไปแล้ว ในห้องเขาก็มืดมากพอที่จะนอนได้ราวกับเป็นช่วงเวลาดึก แต่มันไม่ง่วง จึงได้แต่มานั่งบนเตียงจ้องหน้าต่างอย่างไร้ความหมาย



เรื่องน่าแปลกก็คือ ทั้งๆ ที่มันไม่เจอรูมเมทเลยสักครั้งตั้งแต่ย้ายมา แต่กลับรู้สึกถึงการมีอยู่ของคนไม่เคยเห็นหน้า บางทีตื่นมาข้าวของในห้องก็เปลี่ยนที่ ขยับไปนู่นไปนี่อย่างละนิดละหน่อย ผ้าปูเตียงและผ้าห่มของเตียงข้างๆ เองก็มีร่องรอยของการใช้งาน



มันคิดว่าสงสัยรูมเมทมันคงกลับห้องตอนมันหลับ และออกไปตอนมันตื่น ต้องเป็นอย่างนั้นแน่ๆ ไม่ใช่เพราะผีหรอก แม้ว่ามันจะพยายามอย่างยิ่งที่จะไม่สนใจเส้นผมยาวๆ ในห้อง รวมถึงเส้นผมแปลกปลอมในห้องน้ำ...



เส้นผมยาวที่จนเหมือนผมผู้หญิง ไม่ใช่ของมันแน่นอนเพราะมันตัดสั้น และมันหลอกตัวเองทุกครั้งว่าเส้นผมพวกนี้คงติดมาจากที่ทำงาน ผมสาวๆ อาจจะหลุดมาติดเสื้อผ้าและกลับมาถึงบ้านด้วย เหตุผลโง่ๆ แต่ช่วยดับความกลัวได้มากพอควร



และเพราะอย่างนั้น มึงก็รีบออกมาให้กูเจอหน้าเพื่อยืนยันได้แล้วโว้ย



คนมันกลัวเข้าใจมั้ย!



สุดท้ายมันก็ได้แต่ข่มตานอน อย่างน้อยวันพรุ่งนี้ก็เป็นวันเสาร์ มันไม่ต้องเข้าทำงาน จะได้มีเวลานอนตอนกลางวันให้เต็มอิ่มเสียที เพราะที่ผ่านมามันหลับๆ ตื่นๆ นอนอย่างเป็นกังวลเพราะไม่มีคนอยู่ร่วมห้องด้วย อดตาหลับเพื่อให้ช่วงเวลากลางคืนผ่านพ้นไปเร็วๆ ก่อนจะไปง่วงในที่ทำงาน



ดังนั้น วันพรุ่งนี้ที่เป็นวันหยุด มันจะนอนกลางวันให้เต็มคราบ ให้สมกับช่วงเวลาที่นอนไม่หลับมาหลายคืน



แต่มันคงลืมไปว่าคืนนี้ก็คงไม่ต่างจากที่ผ่านมา เมื่อยังไม่เจอรูมเมทที่อาศัยอยู่ก่อนแล้วมาก่อนเสียที มันย่อมกระสับกระส่ายนอนไม่หลับ หลับๆ ตื่นๆ อยู่หลายที เผลอตื่นมาก็รีบข่มตาหลับ กลัวภูติผีวิญญาณที่อยู่ในห้องจะรู้สึกตัวว่ามันตื่นแล้วจะมาหลอกหลอนเอา



มันนอนพลิกตัวออกจากกำแพง หันหน้าไปยังเตียงที่ว่างเปล่าข้างๆ ก่อนรีบข่มตาหลับอีกครั้ง พยายามไม่มองใต้เตียงที่เป็นสถานที่ลึกลับยอดฮิตของเหล่าภูติผีที่ชอบไปซ่อนตัว และไม่นานมันก็ผล็อยหลับไป



...ก่อนจะได้ยินดังครืดคราดปลุกมันให้ตื่น



มันสลึมสะลือ งัวเงียเพราะเสียงแปลกๆ ในห้อง ทว่าความมืดที่ฉายเต็มจอตาทำให้มันรู้ว่าตอนนี้ยังเป็นเวลากลางคืน มันขยับตัว พยายามเปิดเปลือกตาให้จับจ้องไปหาต้นเสียงที่ก่อความรำคาญแก่มัน



ก่อนที่จะสะดุ้งสุดตัว ขนหัวลุกชัน เมื่อภาพตรงหน้าปรากฏเป็นร่างของผู้หญิงผมยาวกลางหลัง นั่งอยู่ปลายเตียงที่เป็นของรูมเมทมัน เพราะความมืดทำให้มันมองไม่เห็นหน้า หรือไม่ก็ผีตนนี้ไม่มีหน้า ทำให้เห็นใบหน้ามืดดำสนิท จากที่ตื่นไม่เต็มที่ตอนนี้กลับตื่นเต็มตา มันกลั้นหายใจให้กับความสยองที่ได้เจอ คนที่ไม่เคยเจอผีตัวเป็นๆ อย่างมันมาก่อน เห็นแค่นี้ก็เล่นเอาแทบหัวใจวายตาย



ผีสาวผมยาวยังคงนั่งก้มหน้านิ่งอยู่อย่างนั้น มันพยายามแล้วที่จะไม่มอง แต่สัญชาตญาณภายในตัวกลัวไม่ยอมให้เคลื่อนตาหนี จับจ้องความกลัวตรงหน้าเผื่อว่าผีห่านี่ทำอะไรขึ้นมาจะได้ตั้งตัวรับทัน เสียงดังแกร่กๆ ยังคงดังอยู่อย่างต่อเนื่อง



จนกระทั่งผีสาวกระตุกตัวทีนึง มันถึงได้รีบสูดหายใจเข้าเฮือกใหญ่ก่อนตัดสินใจช่างแม่งกับทุกอย่าง หลับตาปี๋ก่อนพลิกตัวหันหลังให้ มันหลับตา ยกมือมาพนมมือสวดมนต์ทุกบทเท่าที่มันจะนึกได้ งึมงำพึมพำคิดถึงพระรัตนตรัย พระพุทธพระธรรมพระสงฆ์ พระพุทธเจ้าพระเยซูพระอัลเลาะห์ มาหมดแม่งจะทุกศาสนาแล้วโว้ย ช่วยหายไปทีเถอะ



ทว่าดูเหมือนมันไม่เป็นที่รักของพระเจ้าเท่าไหร่ เมื่อได้ยินเสียงเอี๊ยดอ๊าดดังขึ้นมาจากข้างหลัง ราวกับผีตนนั้นกำลังลุกขึ้นจากเตียง พร้อมกับความรู้สึกที่เหมือนมีคนค่อยๆ เดินเข้ามาใกล้ๆ ตัวมัน มากขึ้น...มากขึ้น...





จนกระทั่งฝ่ามือเย็นเยือกสัมผัสเข้ากับที่ไหล่เปลือยเปล่าของมัน





ราวกับโดนไฟฟ้าช็อต ในหัวของมันขาวโพลน เป็นตายร้ายดียังไงก็ช่างแม่มันแล้ว ไอ้ผีร้ายในห้องวันนี้จะต้องโดนมันสู้สุดใจสักครา มันเปล่งเสียงตะโกนคำรามขึ้นมาเพื่อเรียกกำลังใจตัวเองพร้อมกับสะบัดความเย็นเยียบที่หัวไหล่ทิ้ง ปัดมือผีร้ายออกไปพร้อมหันหน้าเข้าสู้!





“ว้ากกกก!!!”



“เชี่ยอะไรวะ!!”



“...”











.



“ผมขอโทษ ทำคุณกลัวเหรอ ฮ่าๆๆๆ”



บัดนี้ผีร้ายกับมันหันหน้าเข้าคุยกันพร้อมกับไฟในห้องที่เปิดสว่าง หลังจากที่พวกมันทั้งสองได้เผชิญหน้ากันแล้ว ไอ้คนกลัวผีถึงรับรู้ว่าคนตรงหน้าเป็นคน และเป็น...ผู้ชายผมยาวหน้าตาละอ่อนคนหนึ่ง



“ก็จู่ๆ คุณก็พลิกตัวไปร้องงึมงำอะไรไม่รู้ ผมก็นึกว่าคุณเป็นอะไรน่ะสิ”



กูสวดไล่มึงอยู่ไงล่ะโว้ย



“แล้วใครใช้ให้มึงไปนั่งเอาผมคลุมหน้าอย่างนั้นล่ะวะ”



“ผมนั่งเป่าผมอ่ะ...” ไอ้เพื่อนร่วมห้องว่าพร้อมบุ้ยหน้าไปยังพัดลมตัวเก่าที่ส่งเสียงแกร่กๆๆ หลอนหูมันเมื่อไม่กี่นาทีก่อน เป็นซาวเอ็กเฟ็กซ์ที่ทำให้มันกลัวมากกว่าเดิม ไอ้พัดลมเส็งเคร็ง!



“โอเค ผมผิดเองแหละที่เข้ามาดึกๆ ดื่นๆ รบกวนตอนคุณนอน แต่ก่อนหน้านี้ไม่ได้สระผมเลยอ่ะ แถมถ้าไม่เป่าให้แห้งก็นอนไม่ได้ด้วย”



ไอ้หนุ่มหน้ามนพูดอธิบาย



“แล้วเป็นเหี้ยไรวะต้องเข้ามาดึกๆ ดื่นๆ”



“ผมเรียน’ถาปัตย์อ่ะพี่ ทำงานปั่นโปรเจคจนดึก ละยังต้องตื่นเช้าไปเรียนอีก เลยไม่ได้เจอกันเลย”



“อ้อ...”



มันเอ่ยแค่นั้น จับจ้องหนุ่ม’ถาปัตย์ที่เอ่ยอธิบายถึงสาเหตุที่เขาไม่เคยเจอมันตลอดห้าวัน รูมเมทผมยาวตอบทุกความกลัวของมันจนหมดจด ทั้งเส้นผมในห้องและในห้องน้ำล้วนมาจากคนผมยาว ข้าวของที่ขยับไปมาก็เป็นฝีมือไอ้เด็กนี่ อย่างน้อยก็ยังเป็นคนล่ะวะ...



ส่วนเด็กหนุ่มเองก็จับจ้องรูมเมทคนใหม่อย่างนึกขำ พี่รูมเมทคนนี้แม้หน้าตาจะเถื่อนดุ ผมสั้นดกดำ จมูกเป็นสัน คิ้วเข้มตาคม ผิวหยาบคล้ำกร้านแดด ร่างกายกำยำท่าทางคล้ายไม่เคยกลัวอะไรมาก่อน ทว่ากลับขี้กลัวเกินคาด เมื่อคิดว่าพี่คนนี้เห็นตัวเองเป็นผีสาวผมยาวมาหลอกหลอนก็ได้แต่กลั้นขำ กลัวขำออกนอกหน้าเกินไปแล้วจะโดนแขนล่ำๆ นั่นฟาดเอาจนกลายเป็นผีจริงๆ



“เอาเถอะ กูเซน มึงล่ะ”



“ผมเดีย ไอเดีย”



มันตัดสินใจไม่เอาความและไม่พูดถึงเรื่องหน้าอายก่อนหน้าที่มันกลัวผีจนขี้ขึ้นสมอง เปลี่ยนประเด็นไปถามเรื่องชื่อเสียงเรียงนามคนร่วมห้องเสียดีกว่า อย่างไรเสียก็คงได้เจอมันอีกบ่อยๆ ตอนนี้ผีเริ่มไม่น่ากลัวแล้วหลังจากที่มันรู้ว่าผีก่อนหน้านี้ที่แท้เป็นคน



และในที่สุดหนึ่งคนหนึ่งผีปลอมก็ได้รู้จักกันเสียที









■ ■ ■ ■ ■ ■



มีเรื่องสั้นมาฝากส่งท้ายปีค่ะ

ฝาก #ผีของผม ไว้ด้วยนะคะ 55555

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-12-2017 23:49:10 โดย Raccool »

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 1 - 30.12.2017
«ตอบ #2 เมื่อ30-12-2017 08:11:53 »

ตกลงนั้นคนจริงๆใช่ม่ะ ไม่ใช่ผีปลอมตัว(?)แน่นะ 555555

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 1 - 30.12.2017
«ตอบ #3 เมื่อ30-12-2017 08:50:21 »

น้องมีความเป็นผีสูงมาก..ตกใจแทน 555   :laugh3: :laugh3: :laugh3:

ออฟไลน์ makok_num

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 272
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +189/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 1 - 30.12.2017
«ตอบ #4 เมื่อ30-12-2017 09:44:28 »

มันดูกลัวจริงๆ ดูหมกมุ่นกับเรื่องผีมากจนกลัวตาม  :z3:
ตอนแรกคิดว่าจะพลิกล็อกว่าจริงๆ แล้ว 'มัน' นั่นแหละเป็นผี เพราะสรรพนามดูไม่น่าเป็นคน 5555

ออฟไลน์ คุณบี๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 1 - 30.12.2017
«ตอบ #5 เมื่อ30-12-2017 11:20:20 »

ลุ้นมากจะเป็นผีจริงๆหรือเปล่า โล่งใจ 5555

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 2 - 31.12.2017
«ตอบ #6 เมื่อ30-12-2017 23:58:27 »

2







จากวันนั้นเซนก็ใช้ชีวิตตามปกติ มีบ้างบางวันที่ไอ้เด็กร่วมห้องนี่กลับห้องตอนดึกๆ ดื่นๆ แต่เพราะเด็กมันยังกลับห้องทุกวันทำให้เขาลดความกลัวลงไปได้เยอะ อย่างน้อยก็คิดว่าตอนเขาหลับยังมีมันที่คอยระวังผีให้



ความกลัวมันฝังใจ



แม้ว่าหลังจากวันนั้นมันจะไม่เจออะไรสยองแบบนั้นอีกเลยก็ตาม



วันเวลาล่วงเลยผ่านไปจนครบเดือน มันกับไอ้เด็กนั่นยังคงพูดคุยกันปกติตามประสาคนร่วมห้อง มันรู้ว่าไอ้หนุ่มถาปัตย์คนนี้เรียนอยู่ปีสาม งานโปรเจคที่คณะแสนหนักหน่วงจนต้องทำงานอยู่ที่คณะจนดึกดื่น บางวันไอ้เด็กนี่กลับมาตอนบ่ายๆ ด้วยซ้ำ เสียแต่ไอ้คนกลัวผีกลับไม่รู้เรื่อง คิดว่าเด็กมันเข้ามาตอนกลางคืนแล้วออกไปตอนเช้าเหมือนที่เคยบอก



มันไม่เคยรู้ตัวเลยว่าบางคืนมันนอนคนเดียว



ส่วนไอเดียหลังจากทำความรู้จักพี่ชายร่วมห้องแล้ว ก็ได้รู้ว่าเขาทำงานเป็นวิศวกรที่บริษัทเอกชนใกล้ๆ นี้ และขี้กลัวผีถึงขั้นเด็กประถมยังอาย เสียแต่ข้อมูลนี้ไอ้คนขี้กลัวไม่ได้เอ่ยปากบอกเองหรอก เขาสังเกตเอาเองหลังจากที่พี่เซนตกใจกลัวเขาวันนั้นแล้ว ยังชอบมีท่าทางแปลกๆ เช่นแอบเหล่อออกไปทางระเบียง สำรวจต้นไม้ว่าไม่มีใครขึ้นไปอยู่แล้วถึงค่อยออกไปเข้าห้องน้ำ เวลาในการอาบน้ำก็เร็วผิดปกติ ตอนนอนก็ชอบนอนกอดหมอนคลุมโปง ไม่ยอมให้อวัยวะส่วนใดของร่างกายออกจากผ้าห่ม



ทั้งที่ตัวโตขัดกับบุคลิกแบบนี้มันออกจะน่าขัน เสียแต่เขามองว่ามันน่ารักดี



วันนี้เขาเลิกเรียนเร็ว แถมเพิ่งส่งงานไป วันนี้จึงมีเวลาให้พักหายใจก่อนเริ่มโปรเจคใหม่ เขาจึงเลือกเดินกลับหอเพื่อพักผ่อนให้สมใจ...



ส่วนมันเลิกงานค่ำกว่าปกติ แต่เพราะได้ค่าโอทีจึงไม่ปริปากบ่น หลังจากกินข้าวใต้หอเสร็จมันก็ขึ้นห้องมาพบกับสภาพนักศึกษาสถาปัตย์หรือเพื่อนร่วมห้องมันนอนคว่ำหน้านิ่งอยู่บนเตียง ในใจคนโตกว่าคิดว่าไอ้เด็กนี่คงเหนื่อยจนหลับไปทั้งชุด แต่ก็ไม่ได้อยากปลุกให้มันไปอาบน้ำ ขี้กลากจะขึ้นยังไงก็ขึ้นบนตัวมัน เขาไม่เกี่ยวอยู่แล้ว



แต่เพราะวันนี้มันทำงานออกไซต์ ตากแดดสู้แสงอาทิตย์จนเหงื่อออก จะให้หลับทั้งชุดทำงานเหมือนไอ้เด็กนี้คงไม่ดีแน่ มันจึงเลือกอาบน้ำ เพื่อชำระความโสโครกที่หมักหมมมาทั้งวันแทน



พอเสร็จธุระมันก็นั่งเคลียร์เอกสารจากที่ทำงานจนได้เวลาเข้านอน ก่อนเพิ่งนึกได้ว่าซื้อเอ็นไก่ทอดขึ้นมากินเล่นด้วย จะทิ้งไว้ข้ามคืนก็กลัวเสีย แม้จะขี้เกียจแปรงฟันอีกรอบแต่จะไม่ยอมให้เอ็นไก่ที่ซื้อต้องสูญเปล่า มันเลยหยิบชิ้นเอ็นทอดกัดกินกร้วมๆ เหลือบมองไปยังเพื่อนร่วมห้องที่ยังคงนอนหน้าคว่ำท่าเดิม เส้นผมกระจายเต็มหมอนอยู่อย่างนั้น



แม่งตายหรือยังวะ...



คิดได้อย่างนั้นจึงสังเกตคนนอนดีๆ ก่อนโล่งใจเมื่อพบว่าไอ้เด็กนี่ยังมีลมหายใจเข้าออกอยู่ หลับเหมือนตายจริงๆ แถมหลับท่านั้นยังจะหายใจออกอีกเหรอ



มันหันกลับมาสนใจเอ็นไก่ทอดราคายี่สิบบาทในมือต่อ พลันได้ยินเสียงสวบสาบจากเตียงข้างๆ เป้นไอ้หนุ่มผมยาวที่กำลังสะลึมสะลือตื่นขึ้นมา งัวเงียมองหน้าเพื่อนร่วมห้อง



“หลับยังกะตายเลยนะมึง”



“กี่โมงแล้ว...” คนหลับเหมือนตายเอ่ยตอบด้วยคำถาม เขานอนตั้งแต่บ่ายสอง เมื่อมองนาฬิกาก็พบว่าตอนนี้สี่ทุ่มแล้ว ให้ตาย เขาหิวข้าวชะมัด พลันเห็นของกินในมือรูมเมทคนใหม่



“...พี่”



“อะไร”



“ขอกินด้วยดิ”



“อยากกินก็ซื้อเองดิวะ”



“ร้านข้าวคงปิดหมดแล้วอ่ะ ผมนอนตั้งแต่บ่ายสอง ยังไม่ได้กินอะไรเลยเนี่ย”



มันไม่ใช่คนใจดี แต่ไม่ได้ใจทรามถึงขนาดแบ่งเอ็นไก่ไมกี่ชิ้นให้เด็กหิวโหยนี่ไม่ได้ ทว่าพอมันยื่นถุงไก่ให้ไอ้เด็กนี่กลับกำลังปลดกระดุมเสื้อลายดอกไม้กรุยกรายตัวเองอยู่



“พี่ป้อนหน่อย”



“มากไปละๆ”



บ่น แต่ก็ยอมหยิบเอ็นไก่ทอดชิ้นนึงมาส่งเข้าปากไอ้เด็กผมยาวนี่ มันลอบมองนิ้วขาวๆ นั่นปลดกระดุมตัวเองทีละเม็ด ส่วนปากบางๆ นั่นก็อ้ารับอาหารจากเขา จากชิ้นที่หนึ่งเริ่มก็เริ่มส่งชิ้นที่สองเข้าปาก สาม สี่ ไปเรื่อยๆ จนหมดถุงไปแบบไม่รู้ตัว มันมองผิวเนื้อคนขาวที่ปลดกระดุมออกหมดแล้วอย่างเหม่อลอย เมื่อหยิบชิ้นสุดท้ายจะส่งให้เด็กเพิ่งตื่นนี่ มันก็เพิ่งได้สติคิดว่าตัวเองกินไปแค่สามชิ้น แถมยังคอยป้อนให้ไอ้เด็กนี่จนหมด แต่เอาเถอะ ไม่ได้หิวมากอะไรขนาดนั้น



เมื่อคิดจบก็ส่งชิ้นสุดท้ายเข้าปากคนเด็กกว่า พลันบอก



“หมดแล้วนะ”



“...”



เขาอ้าปากค้าง งับชิ้นไก่ในมืออีกฝ่ายแช่ไว้อย่างนั้นราวกับเสียดาย พอส่งชิ้นเอ็นไก่เข้าปากแล้วเจ้าตัวก็ลอบแลบลิ้นเลียปลายนิ้วอีกคน ลิ้มเลียรสชาติสุดท้ายให้ราวกับเป็นความไม่ได้ตั้งใจ



เพียงแต่คนถูกเลียนิ้วเบาๆ กลับใจเต้นผิดจังหวะไปโดยไม่ทราบสาเหตุ...



.



หลายวันต่อมาไอเดียเริ่มกลับมาใช้ชีวิตเหมือนช่วงแรกๆ กลับห้องดึกๆ ดื่นๆ จนมันใจสั่นขวัญหายที่ต้องนอนในห้องมืดๆ คนเดียว แต่ก็ไม่สามารถไปร้องขอให้อีกฝ่ายปรับตารางชีวิตได้ หรือว่ามันควรหาเมทที่มีตารางชีวิตปกติดู... เด็กในหอพักนี้มีเยอะก็จริง เพียงแต่มีไม่กี่คนหรอกที่เปิดหารูมเมทเพื่อหารค่าห้องที่ปกติก็ถูกแสนถูกนี่ ดูท่ามันคงเลือกไม่ได้มากเท่าไหร่



จึงได้แต่ยอมจำใจนอนขดอยู่คนเดียวเพราะรูมเมทผมยาวไม่ยอมกลับห้อง



จนกระทั่งวันนี้ไอเดียเปิดประตูเข้าห้อง กลับมาเร็วกว่าปกติจนคนเป็นพี่ถึงกับเลิกคิ้วฉงน แม้จะดีใจที่คืนนี้ไม่ต้องนอนกลัวเกร็งแล้ว แต่ก็สงสัยที่คนผมยาวกลับห้องเร็วกว่าปกติ



“เพิ่งส่งงานอ่ะพี่” เขาเฉลย มันพยักหน้ารับ ก่อนจะปล่อยให้อีกฝ่ายทำตัวกุกกักๆ ไป เพียงแต่ในใจคนขี้กลัวอย่างมันอุ่นวาบขึ้นมาทันทีเมื่อมีคนอยู่ในห้องเพิ่มขึ้น แม้มันจะอยู่คนเดียวมาหลายอาทิตย์ แต่การที่มันเคยมีคนอยู่ร่วมห้องตลอดชีวิตทำให้มันไม่คุ้นชินกับการนอนคนเดียวเลยสักครั้ง ถึงแม้ว่าจะไม่เคยเจอผีอะไรอีกก็ตามที



พอถึงเวลาเข้านอน แม้จะปิดไฟจนมืดแต่มันก็ยังอุ่นใจ ถ้าไอเดียยอมเข้านอนพร้อมเขาแบบนี้ทุกวันก็คงดีไม่น้อย มันขบตาคิดพลางหันไปมองเตียงข้างๆ



ที่ตอนนี้มีเพียงแสงสลัวๆ จากไฟถนนเล็ดลอดผ่านเข้ามาในห้อง เป็นผลให้เห็นข้าวของเป็นเพียงเงาดำตะคุ่มๆ และในขณะที่กำลังกวาดตามองรอบห้องก็หันไปมองคนเด็กกว่าบนเตียง ที่จู่ๆ ก็ยกมือขึ้นมา...รำ



สองมือยกขึ้นมาปัดป่ายร่ายรำทั้งๆ ที่ตัวยังคงนอนขนานกับแผ่นเตียง มือซ้ายจีบ มือขวาตั้งวง สลับกันวาดว่ายไปมาในอากาศ ผิวเนื้อที่กลายเป็นสีดำย้อนแสงกับแสงสว่างข้างนอกทำให้ยิ่งดูลึกลับ...และสยดสยอง



ไอ้เด็กเหี้ยนั่นทำอะไร!



มันมองไม่เห็นหน้าอีกฝ่าย รู้แค่เดียกำลังนอนหงาย แต่ยกมือขึ้นร่ายรำ เป็นท่าอะไรบ้างมันไม่รู้จักหรอก เพียงแต่คนเด็กกว่ายังไม่เลิกวาดแขนชดช้อยไปมา



หรือว่ามันจะโดนผีเข้าวะ



คิดได้อย่างนั้นเซนกลับขนลุกมากกว่าเดิม ตัวแข็งทื่อนอนมองอีกฝ่ายที่ร่ายรำไปมาแค่ช่วงแขน กูควรจะทำยังไงดี ถ้าไปช่วยแล้วผีมันจะเข้าสิงกูแทนรึเปล่าวะ



สารพัดความคิดของคนขี้กลัวผุดขึ้นมาอย่างห้ามไม่อยู่ เพียงแต่มันก็ไม่อยากปล่อยให้เด้กนี่รำไปเรื่อยๆ แบบนี้ทั้งคืนเหมือนกัน จนสุดท้ายก็ได้แต่ทำใจกล้า แม้หัวใจจะเต้นแรง สมองจะสั่งการให้นอนเฉยๆ ก็ตามแต่สุดท้ายมันก็เลือกเอ่ยเสียงออกไป



“ไอเดีย...”



“...”



“ไอ้เดีย!”



“หือ...มีไรพี่ ยังไม่หลับอีกเหรอ”



“...เมื่อกี้กูเห็นมึงรำ”



“...อ๋อ...ผมแค่นึกถึงตอนเรียนนาฏศิลป์สมัยมัธยมอ่ะ”



“...”



“ทำไมหรอพี่”



“เปล่า”



ไอ้สัด แล้วจู่ๆ แม่งมานึกห่าอะไรตอนนี้วะ กูก็นึกว่าโดนผีรำสิง มีใครที่ไหนนอนๆ อยูก็รำบ้างมั้ยวะ!



“ผมทำพี่กลัวเหรอ?”



“เปล่า!!”



เอ่ยปฏิเสธเสียงดัง แต่คนทำให้กลัวกลับหัวเราะคิกคักได้น่าต่อยมาก



.



หลังจากที่เวลาผ่านมาเรื่อยๆ ความสนิทสนมของมันกับไอ้เด็กผมยาวนี่ก็เริ่มมากขึ้นทุกวัน ด้วยเพราะนิสัยที่เข้ากันได้ดี ทั้งยังเคารพซึ่งกันและกัน ไม่ก้าวก่ายพื้นที่ส่วนตัวของอีกคนมากจนเกินไป ทำให้รู้สึกเหมือนมันได้น้องชายเพิ่มมาหนึ่งคน ซึ่งก็ดี จะได้ไม่เหงา ทว่าไอ้เด็กเปรตนี่กลับชอบใจเวลาเขารู้สึกกลัวผีขึ้นมาเสียอย่างนั้น เดียเอาแต่แกล้งผีมันอยู่บ่อยๆ จนคนพี่ชักจะรำคาญ



แต่ก็ยังกลัวไปตามน้ำกับไอ้เด็กเวรนี่อยู่ดี



“พี่ๆ ได้ยินเสียงอะไรป่ะ เหมือนเสียงร้องไห้เลยอ่ะ”



“ไม่ได้ยินโว้ย”



“จริงๆ นะพี่ ได้ยินจากข้างนอกอ่ะ เสียงเหมือนผู้หญิงร้องไห้ พี่ว่าเขาจะเป็นอะไรมั้ย”



“กูไม่ได้ยินอะไรทั้งนั้น!”



มันว่า ตะคอกพร้อมมุดหัวเข้าหมอน จนคนน้องหัวเราะลั่น เป็นอันรู้ว่าเซนโดนแกล้งอีกแล้ว



.



“พี่ๆ”



“อะไร”



“เมื่อกี้ผมเดินขึ้นบันไดมาเจอผู้หญิงคนนึงด้วย”



“...”



“แต่หอเรามีเป็นหอชายป่ะ”



“...กูไม่รู้ด้วยโว้ย”



อีกแต้ม



.



“พี่ๆ รู้มั้ยทุกวันพระเขาว่ากันว่า...”



“ไม่ฟังโว้ย”



“เห้ย อันนี้สำคัญนะพี่ เขาบอกว่าถ้ามีคนเคาะประตูวันพระตอนกลางคืน ห้ามเปิดเด็ดขาดนะพี่”



“...”



“เพราะคนเคาะจะไม่ใช่คน เขาจะมาเอาวิญญาณพี่ไป”



“หุบปากแล้วนอนไป!”



.



มันปวดหัวกับมุกกลั่นแกล้งของคนเด็กกว่าอยู่บ่อยครั้ง แม้จะยินดีที่ไอ้เด็กนี่ยอมกลับมานอนเร็วขึ้นกว่าทุกที แต่ในใจมันก็ภาวนาให้ไอเดียเลิกกุเรื่องบ้าๆ แบบนั้นมาหลอกเขาสักที คนมันกลัว!



จนมาวันนี้ที่เด็กเปรตยังไม่กลับห้อง แม้เวลาจะล่วงเลยไปจนเที่ยงคืนแล้ว และมันก็กำลังเข้านอน คิดว่าไอเดียคงมีโปรเจค ทำงานที่คณะอะไรของมันเช่นเดิม มันจึงเข้านอนคนเดียว แม้อาการหวั่นๆ หวาดกลัวความมืดที่มองไม่เห็นจะเริ่มกลับมาสร้างจินตนาการสยองขวัญในหัวมันก็ตามที



มันหลับไปไม่นานก็ได้ยินเสียงก่อกแก่กดังขึ้นที่หน้าต่างบานเกล็ด มันพลิกตัวคลุมโปง หดขาเข้ากับตัว ทุกสัดส่วนของร่างกายอยู่ในผ้าห่มอุ่น มันเชื่อว่าอยู่ในนี้แล้วจะปลอดภัย เสียงก่อกแก่กยังคงดังผ่านเข้าหู แต่มันหันหน้าหนีไม่รับรู้อะไรทั้งนั้น คงเป็นหนู แมลงสาบ งู จิ้งจก ตุ๊กแกมาปีนป่ายหน้าต่างเล่นอะไรก็ว่าไป แม้เสียงแม่งจะเหมือนมีคนกำลังเคาะหน้าต่างอยู่ก็ตาม



ก่อกแก่กๆ



มันเริ่มหัวหด คิดในใจว่าเอาอีกแล้ว พลันเหลือบไปหาเตียงข้างๆ ที่ว่างเปล่า... ไอเดียยังไม่กลับเข้าห้อง ข้อนี้มันมั่นใจแน่ๆ แล้วเสียงก่อกแก่กที่ดังขึ้นมาจากใคร...หัวใจเต้นระส่ำขึ้นมาอีกครั้ง มากขึ้น มากขึ้น เหงื่อกายผุดพราย มันหอบหายใจถี่ หวาดกลัวถึงภูตผีในจินตนาการ ทว่าไม่อาจหยุดความสงสัยที่เป็นสัญชาตญาณในตัวได้



มันค่อยๆ หันหน้าไปทางต้นเสียง หน้าต่างบานเกล็ดที่แต่เดิมมีหน้าที่นำแสงจากภายนอกเข้ามา บัดนี้ปรากฏเงาคนหนึ่งขึ้น! เซนหอบหายใจถี่เมื่อคิดว่าอาจจะเจอให้เข้าแล้ว ต้องเป็นเพราะเด็กเวรเล่นพิเรนทร์ เอาแต่หลอกผี ไม่เชื่อแต่ดันไปลบหลู่ ครานี้มันต้องโดนหมายหัวจากพวกผีแน่ๆ



เซนที่ตอนนี้คลุมผ้าห่มโปง พยายามแหวกช่องผ้าห่มให้พอลูกตาสามารถเหลือบไปมองเงาคนอีกครั้ง เงาสลัวดำมืดเพราะย้อนแสงจากไฟถนนข้างนอกทำให้มองไม่เห็นหน้าอีกครา หรือไม่ก็เส้นผมยาวรกรุงรังทำให้ปิดหน้าผีตัวนี้มิดชิด และทันใดนั้น จากที่เงาตรงหน้าแค่ขยับตัวส่งเสียงกุกกัก หน้าต่างมุ้งลวดที่ปิดไว้ก็เปิดออก พร้อมกับยื่นมือผอมซีดลอดเข้ามายังหน้าต่างบานเกล็ด นิ้วขาวยาวกวาดหาอะไรบางอย่างภายในห้อง เป็นภาพที่ขนหัวลุกสำหรับเซนยิ่งกว่าครั้งไหนๆ



แขนขาวขยับลอดเข้ามาผ่านบานเกล็ดได้ถึงข้อศอกแล้ว... ซ้ำยังขยับแขนกวาดไปมาให้น่าขนลุกขนพองยิ่งกว่าเดิม เซนไม่รู้ว่าผีตัวนี้ต้องการอะไร แต่ตอนนี้เขากลัวจับใจ ขนหัวลุกชันมากขึ้นเมื่อแขนยาวยังคงสาวเข้ามาข้างในมากกว่าเดิม



จนกระทั่งแขนผีควาญเจอกลอนประตู ข้อนิ้วยาวเรียวขยับเกี่ยวตัวล็อกจนประตูระเบียงเปิดออกมา



แอ๊ด...



บัดนี้ เงาผีได้ย่างกรายเข้ามาในห้องมันแล้ว!



ภายในหัวเซนส่งสัญญาณอันตราย ชิบหาย ชิบหาย ผีมันจะมาฆ่ากูแล้ว มันเดินเข้ามาแล้ว กูต้องแกล้งหลับ ไม่ กูต้องสวดมนต์ คาถาไหนดี สารพัดความคิดแข่งกันวิ่งอยู่ในหัวจนกระทั่งมีความคิดนึงวาบขึ้นมา...ถ้าเป็นผี ทำไมไม่ทะลุกำแพงมาวะ...



มันขบคิด ตั้งสติ ควบคุมลมหายใจที่หอบถี่ให้เป็นปกติ ก่อนส่งเสียง



“ไอเดีย”



“...ครับ?”



“ไอ้เหี้ยยยยย!”



จากนั้นเจ้าของชื่อไอเดียก็หัวเราะแทบตายเมื่อคนพี่คิดว่าเขาเป็นผีรอบที่สอง



“ก็แล้วทำไมไม่เข้าทางประตูห้องดีๆ ล่ะวะ”



“ผมลืมเอากุญแจห้องมาอ่ะพี่ ประตูหอก็เข้าไม่ได้เลยต้องปีนเข้ามา ปกติก็ทำอยู่บ่อยๆ นะ”



เพราะห้องของพวกเขาอยู่ชั้นสอง แถมติดต้นไม้ ไอเดียจึงใช้วิธีนี้ในการแหกเข้าห้องตัวเองทุกครั้งเวลาลืมเอากุญแจออกมาด้วย เขามักจะปีนระเบียงห้องเข้ามา ปกติประตูระเบียงมักจะไม่ได้ล็อก แต่บางวันเขาก็ดันล็อกไว้เหมือนกัน ถึงอย่างนั้นก็ไม่ใช่ปัญหาเพราะหน้าต่างบานเกล็ดที่อยู่ข้างประตู ขอแค่สอดแขนเข้าไปหากลอนประตูเจอได้ก็เปิดประตูจากข้างในได้แล้ว เสียแต่เขาคงลืมไปว่ามีคนขี้กลัวผีระดับสุดยอดอยู่ในห้อง



“เอาเบอร์กูไป วันไหนลืมกุญแจก็บอก กูจะลงไปเปิดให้!”



มันว่าอย่างอารมณ์เสีย หงุดหงิดที่ผีตัวที่สองเป็นตัวเดียวกันกับตัวแรก



“แล้วทำไมต้องไว้ไอ้ผมยาวๆ นี่ด้วยวะ”



ยังคงต่อว่าอย่างหงุดหงิด ที่สรรพส่วนที่ปรากฏอยู่บนร่างไอ้เด็กนี่เพียบพร้อมเหมาะกับการเป็นผีตนนึง ทั้งเส้นผมที่ยาวถึงกลางหลัง ผิวขาวซีด ตัวผอมโปร่ง แถมชอบเข้ามาตอนดึกๆ ดื่นๆ จะไม่ทำให้มันกลัวได้ไงล่ะวะ!



ทว่าได้เด็กผีกลับไม่สนใจคนพี่ เขาก้มมองเส้นผมตัวเองก่อนจับมันขึ้นมาหนึ่งปอย



“ทำไมอ่ะพี่ น่ารักดีออก นี่ไง”



ไม่ว่าเปล่า เด็กเวรพยายามเอาปอยผมตัวเองเข้ามาแหย่มัน



“ไปไกลๆ โว้ย!”



                                                                               
■ ■ ■ ■ ■ ■

 

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 2 - 31.12.2017
«ตอบ #7 เมื่อ31-12-2017 06:27:04 »

555 หลอกซ้ำหลอกซ้อน ไอ้เราก้อนึกว่าน้องเดียเป็นผีจริงๆแล้วนะ  :ruready

ออฟไลน์ คุณบี๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 2 - 31.12.2017
«ตอบ #8 เมื่อ31-12-2017 09:30:27 »

ขำตอนไอเดียนอนอยู่ก็ตั้งท่ารำนี่แหละ แกล้งพี่ใช่มั๊ยคนพี่ก็กลัวมาก ถ้าเป็นเราก็กลัวเหมือนกัน 555555

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 2 - 31.12.2017
«ตอบ #9 เมื่อ31-12-2017 09:49:16 »

หลอกเขาทำไม 55555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 2 - 31.12.2017
« ตอบ #9 เมื่อ: 31-12-2017 09:49:16 »
ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ baibuabuaz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 2 - 31.12.2017
«ตอบ #10 เมื่อ03-01-2018 19:06:42 »

ไอเดียโว้ยยยยยยย 555555555 แกล้งเขาทำไม

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #11 เมื่อ03-01-2018 21:28:30 »

3



ไอเดียยังคงเข้าออกห้องไม่เป็นเวลาอยู่ระยะใหญ่ๆ เป็นมันที่ต้องทำใจให้ชินกับตารางเวลาของคนตัวเล็กนี่ แรกๆ ก็อยากให้ได้เด็กนี่มานอนตรงเวลาด้วยกัน แต่หลังๆ เริ่มคิดว่ามันจะนอน จะเข้าจะออกตอนไหนก็ช่าง อย่ามาแกล้งหลอกผีเขาอีกก็พอ



ทว่าช่วงนี้ไอ้เด็กนี่กลับทำตัวเป็นเด็กดีผิดคาด ไม่เกินสองทุ่มมันก็กลับห้อง กลิ้งเล่นไม่ออกไปไหน ไม่ก็นั่งสเก็ตช์อะไรไม่รู้ในกระดาษ พอเช้าก็ออกไปเรียน บางวันก็ออกไปพร้อมกับเวลาที่มันต้องออกไปทำงาน



ซึ่งมันว่าเป็นเรื่องที่ดีที่จะไม่ต้องนอนกังวลกับความมืดคนเดียว เสียแต่ไอ้เด็กนี่ดันทำตัวเงียบๆ ผิดปกติ ทั้งที่เวลาอยู่ด้วยกันมันชอบเอาเรื่องผีมาแหย่คนกลัวผีอย่างเซนให้ปวดประสาทอยู่เสมอ อันที่จริงเรื่องที่มันกลัวผีถือว่าเป็นความลับยิ่งใหญ่ระดับจักรวาล มันไม่เคยบอกใครยกเว้นเพื่อนสนิทคนนึง นอกนั้นเวลามันอยู่ข้างนอกก็จะเป็นเซนคนเก่งกาจ ตัวโต เถื่อนดุ จัดการกับปัญหารอบข้างได้อย่างสบาย



เสียแต่เพราะเด็กผีนี่ทำตัวเป็นผีตั้งแต่วันแรกที่ได้เจอตัว ทำให้มันปิดบังไม่ได้ โดนคนน้องเอามาล้ออยู่บ่อยๆ จนนึกอยากทุบหน้าขาวๆ นั่นสักที



จากการที่ได้อยู่ร่วมกันมาเป็นเดือนๆ ทำให้มันรู้ว่าไอเดียเป็นเด็กร่าเริง แม้จะมีบางช่วงที่ออกจะติสแตก อย่างจู่ๆ ก็นึกรำตอนกลางคืน นอนอยู่ดีๆ ก็ทะลึ่งลุกขึ้นพรวดออกไประเบียงเพื่อสูบบุหรี่...ไอ้มันก็ตกใจนึกว่าเจออะไรในห้อง รีบเดินตามมันออกระเบียงไป จนโดนหัวเราะใส่ หรือไม่ก็นอนท่าประหลาด บิดตัวไปมาคล้ายจะไม่ใช่ท่าทางปกติของมนุษย์ ด้วยเหตุผลที่ว่าก้มหน้านั่งตัดโมเดลนานไปจนปวดหลัง... ไม่นึกถึงใจคนที่เปิดประตูเข้ามาเจอคนผมยาวนอนบิดร่างเป็นท่าทางพิลึกน่ากลัวนี่เลย...



บางทีมันก็คิดว่าไอเดียในบางช่วงเหมือนผียิ่งกว่าผีจริงๆ เสียอีก ทำตัวเหมือนโดนสิงอยู่ตลอดเวลา



แต่จากที่จู่ๆ เด็กร่าเริงก็กลายมาเป็นนั่งเงียบงุด จมอยู่ในความคิดตัวเอง ไม่เอ่ยปากคุยกับมันเหมือนทุกที ถ้าเป็นไม่กี่วันมันคงไม่สนใจอะไรหรอก แต่นี่เล่นเป็นอย่างนี้มาอาทิตย์นึงแล้ว...หรือว่าจะโดนผีสิงจริงๆ วะ



มันมั่นหมายกับตัวเองว่าวันนี้จะต้องเค้นให้รู้ความจริงให้ได้ ภายในห้องอึมครึมนี่จะได้มีสีสัน เสียงหัวเราะของไอเดียจะได้ทำให้ไม่เงียบเหงาเสียที มันเลิกงานและกลับมาก่อนคนเด็กกว่า ทว่ารอจนกระทั่งผล็อยหลับไปกลับไม่เจอตัวคนที่ต้องการเค้นความ เมื่อมันตื่นขึ้นมาไม่พบร่างรูมเมทของตนจึงเกิดความกังวลใจ หวังว่าไอ้เด็กนี่จะแค่ปั่นงานหัวยุ่ง ไม่ได้มีเรื่องอะไรเลวร้าย



จนกระทั่งเย็นต่อมา มันกลับมาถึงห้อง อาบน้ำอาบท่าเรียบร้อยก็มานั่งอ่านเอกสารจากที่ทำงานต่อ ปกติแล้วมันชอบใช้แรงงานมากกว่าถึงจะจบวิศวะมาก็ตาม แต่เพราะได้เงินน้อยสุดท้ายก็ต้องจำใจรีดเค้นสมองที่ไม่ค่อยจะฉลาดเท่าไหร่นี่ให้ทำงานแทนกล้ามเนื้อ



เวลาเลยผ่านจนเข็มสั้นชี้เลขแปด บอกเวลาสองทุ่ม มันได้ยินเสียงเปิดประตู ก่อนที่ร่างผอมบางของรูมเมทจะก้าวเข้ามาพร้อมใบหน้าอิดโรย



“งานหนักเหรอมึง”



“อืม”



ไอ้เด็กนี่ตอบราวกับคำถามเขาไม่ได้สลักสำคัญอะไรจนคนตัวโตชักจะหงุดหงิด ที่ถามเพราะเป็นห่วงหรอก ทำไมมาทำสีหน้าอย่างนี้ใส่กัน เด็กสมัยนี้ไม่ไหวเลยจริงๆ



เสียแต่คนผมยาวกลับไม่แยแสต่อท่าทางหงุดหงิดของอีกฝ่าย เขามีเรื่องให้หนักใจมากจนไม่มีกะจิตกะใจอยากใส่ใจเรื่องรอบข้าง แค่เรื่องตัวเองก็เหนื่อยมากพอแล้ว เขาไม่อยากเหนื่อยปั้นหน้าสดใสไม่เป็นไรสบายดี ทั้งที่อยู่ในพื้นที่ส่วนตัวอย่างนี้อีก



เด็กหนุ่มถอนหายใจ ก่อนลุกไปอาบน้ำอาบท่า ความเย็นของน้ำน่าจะพอช่วยบรรเทาความทุกข์ใจนี้ได้บ้าง



ทุกการกระทำอยู่ในสายตาเซนหมด มันเห็นคนเด็กกว่ามีสีหน้ากลุ้มใจ หน้าขาวซีด ดวงตาลึกโบ๋ ใต้ตาดำคล้ำคล้ายคนไม่ได้นอน แก้มตอบมากกว่าครั้งแรกที่เจอ รวมถึงเนื้อหนังในร่างกายที่คล้ายจะหายไป ไอเดียผอมลงมาก แถมยังดูมีเรื่องให้กังวลใจมากเช่นกัน



มันรู้ว่าตัวเองไม่ได้มีความสามารถขจัดความทุกข์ของคนอื่นได้หรอก แต่ยังไงมันก็อยากให้ไอเดียกลับมาร่าเริงเหมือนคราแรกที่เจอกัน ถึงมันจะช่วยอะไรไม่ได้ อย่างน้อยก็อยากรับฟังเรื่องราว เผื่อว่าได้ระบายความในใจออกมาจะช่วยให้เดียรู้สึกดีขึ้นได้



เพราะฉะนั้นมันจึงเอ่ยถามคนเด็กกว่าทันทีเมื่อคนตรงหน้าเสร็จจากการอาบน้ำ



“มีเรื่องกลุ้มใจเหรอ”



“...อือ เรื่องปกติน่ะพี่”



“เรื่องอะไรล่ะ”



“เรื่องไร้สาระน่ะ”



“เล่ามาดิ”



“...”



ไอเดียหันไปมองรูมเมทที่เคยเป็นคนแปลกหน้ามาก่อน เรื่องราวที่มีในใจคงรู้สึกแหม่งๆ ถ้าจะบอกกับคนแปลกหน้า แต่เพราะจากความใกล้ชิดจนถึงทุกวันนี้ทำให้เขารู้สึกว่าเซนไม่ใช่คนไกลตัว คล้ายจะเป็นเหมือนพี่ชายอีกคนหนึ่งด้วยซ้ำ เสียแต่ความกังวลของเด็กอย่างเขา ไม่รู้ว่าผู้ใหญ่อย่างเซนจะเข้าใจได้หรือเปล่า



เด็กหนุ่มขบกัดริมฝีปากตัวเอง



“นอนกันเถอะ”



พร้อมลุกไปปิดไฟในห้องให้มืดลงก่อนเดินมานั่งลงบนเตียงตัวเองอีกครั้ง แต่ทั้งเขาทั้งพี่ชายในห้องยังคงนั่งนิ่งกันอยู่บนเตียง ความมืดปกคลุมไปทั่วห้อง ไม่มีใครยอมล้มตัวนอนก่อน



“เล่ามาเถอะ เห็นมึงทำหน้าไม่สบายใจมาตั้งหลายวัน”



“...”



“กูไม่เอาไปบอกใครหรอกน่า”



มันยังคงไม่ยอมแพ้ เอ่ยตัดความเงียบถามคนตรงหน้าที่นั่งอยู่ปลายเตียง แม้ว่าเส้นผมยาวจะปรกหน้ารุงรัง รวมถึงแสงไฟจากถนนจะลักลอบส่องเข้ามาในห้องกระทบตัวคนตัวขาว และจากมุมมองของเขาจะเห็นคนตรงหน้าเป็นเพียงเงามือดจากการย้อนแสงจนดูน่าหวาดกลัวก็ตาม



 “...พี่เคยรู้สึกกลัวอะไรนอกจากผีป่ะ”



“...กลัวตาย...”



“...”



“เอ๊า นี่กูพูดจริงๆ”



“แล้วถ้าจริงๆ แล้วผมเป็นผีขึ้นมาพี่จะว่าไง...”



“อะไรของมึง ก็มึงเป็นคน”



“ถ้าไม่ใช่ล่ะ...พี่รู้ได้ไงว่าผมเป็นคน”



“เอ๊าไอ้สัด ก็มึงคุยกับกูอยู่ทุกวัน หยิบโน่นจับนี่ มีชีวิตประจำวันเหมือนมนุษย์ปกติแล้วจู่ๆ อยากจะเป็นผีไปทำไมวะ” มันร้องแย้ง เสียแต่ในใจเริ่มเต้นผิดจังหวะ เพราะได้เด็กนี่พูดอะไรแปลกๆ แถมบรรยากาศมืดสลัวของห้องช่วยเสริมนี่อีก



“ถ้าจริงๆ แล้วผมเพิ่งตายล่ะ...”



“...”



“ผมไม่ได้กลับห้องตั้งหลายวัน พี่ไม่รู้สึกเหรอ...”



“ก็มึงทำงานไม่ใช่หรือไง”



“พี่เห็นผมทำงานเหรอ?”



“...”



“แล้วพี่รู้เหรอว่าผมได้คุยกับคนอื่น...ผมอาจจะคุยกับพี่แค่คนเดียวก็ได้...”



“อย่ามาพูดบ้าๆ หน่อยเลย...มึงมีเงา!” มีขาด้วย! ผีปกติไม่มีเงาหรอกเพราะแสงจะส่องทะลุ แถมไม่เดินไปเดินมาแบบนี้ด้วย มันมั่นใจแม้ในใจจะเริ่มหวั่นๆ



“...พี่ลองสัมผัสตัวผมรึยัง...ตัวผมอาจจะไม่อุ่นเหมือนคนแล้วก็ได้นะ”



“เป็นเหี้ยไรเนี่ย”



“ก็พี่บอกให้เล่าอ่ะ...ผมก็เล่าให้ฟังอยู่นี่ไง”



“...”



มันเงียบปาก พูดอะไรไม่ออก ไม่คิดว่าปัญหาของไอ้เด็กนี่คือเรื่องลี้ลับเช่นนี้ มันเริ่มทำตัวไม่ถูกเมื่อไอเดียหยัดตัวลุกขึ้นยืน พร้อมกับค่อยๆ เดินมาทางเขา แสงไฟจากข้างนอกส่องมาไม่เพียงพอต่อการจะได้เห็นใบหน้าของคนเด็กกว่านี่ มันเห็นร่างผอมเป็นเพียงเงาดำๆ ที่ค่อยๆ คืบคลานเข้ามา



“ล...เล่นเหี้ยไร!”



“ลองจับผมดูหน่อยดิพี่ เผื่อผมตายไปแล้ว หรืออาจจะเป็นผีดิบตัวเย็นๆ”



“กูไม่เล่นโว้ย ไอเดีย ออกไปเลย!”



“พี่...” เขาทำเสียงอ่อนราวกับเสียใจแต่ยังคงก้าวมาหาอีกฝ่ายจนถึงขอบเตียง



“ไอเดีย กูไม่เล่นกับมึงหรอกนะ ไปไกลๆ เลย”



“งั้นพี่ก็กอดผมก่อนดิ”



“ไอ้...! อย่าเข้ามานะโว้ย” บัดนี้ มันกลัวคนตรงหน้าจริงๆ เสียแล้ว แถมจู่ๆ ลมข้างนอกพัดแรงจนใบไม้ขยับตัวเสียดสีเป็นเสียงแปลกๆ เพิ่มบรรยากาศน่าขนลุกให้มากกว่าเดิม ซ้ำร่างโปร่งที่เส้นผมยาวปรกหน้าค่อยๆ เดินมาหาเขาช้าๆ นี่อีก มันถดตัวชิดขอบผนัง ไม่เหลือที่ให้หนีแล้วจึงสูดลมหายใจเข้า ตั้งใจจะร้องโวยวายวายทว่าไม่ทันเงาผีที่โถมทิ้งน้ำหนักตัวมาทับมันเต็มตัว



“!!!”



มันหลับตาปี๋ ตัวเกร็งแข็งค้าง ก่อนจะสัมผัสได้ถึงไออุ่นและลมหายใจจากคนตรงหน้า...



“ไอ้เชี่ยเดีย”



“ฮ่าๆ พี่หลอกง่ายเป็นบ้า”



“เดี๋ยวกูต่อยให้แม่งตายจริงๆ เลย เล่นเหี้ยไรเนี่ย”



“ถ้าผมตายผมจะมาหลอกพี่ เพราะงั้นห้ามต่อยผมนะ”



“ไอ้สัด เล่นเหี้ยๆ ลุกไปเลย”



มันโวยวาย แต่คนขี้แกล้งยังคงซุกอยู่ตรงหน้าอกมันอย่างไม่คิดจะลุกขึ้นตามคำสั่ง แถมยังวาดแขนผอมๆ นั่นมาโอบตัวมันอีกต่างหาก



“...ผมถูกทิ้งอ่ะ ขอกอดหน่อยนะพี่”



เขาว่า เอ่ยเฉลยเรื่องราวที่แท้จริง และอีกความจริงที่ว่า การกุเรื่องผีมาเมื่อครู่นั้นก็เพื่อจะได้เนียนกอดคนตัวโตนี่ง่ายๆ



“ถูกแฟนทิ้งหรือไง”



“อือ”



เรื่องแบบนี้ ใช่ว่ามันจะไม่เคยเจอ หน้าตามันก็ไม่ได้แย่อะไร ผ่านการผสมพันธุ์มาก็มากมาย อกหักรักคุดจนเจ็บเจียนตายก็ผ่านมาแล้ว เพราะฉะนั้นมันจะไม่ว่าอะไรที่เด็กนี่เศร้าซึมเพราะเรื่องรักๆ ใคร่ๆ หรอก ใครๆ ก็เสียใจได้ทั้งนั้น



แต่ที่มันแปลกใจคือคนตรงหน้ามีแฟนกับเขาด้วย อันที่จริงมันไม่ควรแปลกใจ เพราะรูปร่างหน้าตาของไอเดียเองก็ไม่ใช่เล่นๆ หนุ่มตี๋หน้าขาวหวานผมยาวนี่คงจะมีสาวๆ มาชอบไม่น้อย เพียงแต่มันไม่เคยเห็นว่าไอ้เด็กนี่จะกล่าวถึงแฟน หรือทำพฤติกรรมอะไรที่คนมีความรักควรทำเลย...วันๆ ก็เข้ามาสูบบุหรี่ นอน วันไหนมีเวลาก็นอนอยู่ในห้อง ไม่ออกไปไหน ไม่ติดมือถือเหมือนเด็กสมัยนี้



คนถูกทิ้งขยับตัวซุกเข้ากับอ้อมอกมันมากขึ้น ทิ้งตัวนอนบนเตียงมันเต็มคราบ แต่มันก็ไม่ว่าอะไร คงเฮิร์ทหนักมากพอดูถึงได้มากอดเขาราวกับไร้ที่พึ่ง มันคงปลอบใจได้อย่างบริสทุธิ์ใจถ้าหากหัวใจไม่เต้นในจังหวะแปลกๆ แบบนี้



“มีแฟนแล้วไม่ไปอยู่กับแฟนล่ะ เห็นสมัยนี้ใครๆ ก็ชอบอยู่กับแฟนทั้งนั้นนี่” มันถามตัดความเงียบ



“ไปไม่ได้หรอกพี่ ผมจนจะตาย ถ้าไปอยู่กับเขาก็เหมือนจะดูเกาะเขากินอ่ะ มันดูไม่ดี” 



“เอ๊า”



“...แต่ก็เพราะงั้นแหละพี่ วันนี้ผมเลยเห็นเขาพาผู้หญิงขึ้นห้อง”



“...”



“คงเพราะผมไม่ได้ไปอยู่กับเขาห้องเลยว่างงั้นสิ เลยพาสาวขึ้นห้องจะได้ไม่เหงามั้ง”



เด็กหนุ่มยังคงเอ่ยตัดพ้ออย่างต่อเนื่อง ส่วนมันก็ตบบ่าคนเด็กกว่าเบาๆ ไม่สนใจความชื้นที่ปรากฏบนเสื้อและพยายามไม่สงสัยถึงคำเรียกแทนแฟนตัวเองของไอเดียว่าเขารวมถึงพฤติกรรมแปลกๆ ของแฟนเด็กหนุ่ม



“ถ้างั้นก็เลิกไปนั่นแหละดีแล้ว”



“...แต่ผมก็รักเขามากอ่ะพี่ แต่แม่งก็...ไม่อยากเจ็บซ้ำๆ แล้ว”



“เชี่ย มันทำหลายครั้งแล้วเหรอวะ”



“ก็อือ...ผมก็รู้นะ เพื่อนมาเตือนก็เยอะ แต่ไม่เคยเห็นจังๆ แบบนี้อ่ะ เจ็บเป็นบ้าเลยพี่”



“ช่างมันเถอะ หาใหม่ๆ ตอนนี้ก็ทำใจไปก่อน เดี๋ยวก็ลืมได้”



“...พี่นี่พูดง่ายเนอะ”



“แล้วจะทำให้มันยากไปทำไมล่ะวะ”



“ฮะๆ...”



เขาก็เคยประสบเหตุการณ์คล้ายกัน แฟนสาวที่คบกันมาตลอดห้าปีและตั้งใจว่าจะขอแต่งงานในอนาคต เงินทองที่หาได้ก็เอาให้เจ้าหล่อนจนหมด แต่กลับโดนอีสาวบอกเลิกเพราะมันจน หาได้สนใจความรักยิ่งใหญ่มากมายที่มันมีให้ไม่ เลือกเดินจากไปหาคนใหม่ที่ดูมีอนาคตกว่า มันทั้งเจ็บใจทั้งแค้นใจ เสียใจจนแทบจะขาดใจ เพียงแต่มันก็ได้แต่ทำใจ กัดฟันมาเรื่อยๆ จนเวลาผ่านไป ความรักที่มีเริ่มเจือจาง มันยังรักตัวเองอยู่ถึงได้ลุกขึ้นมาจากอดีต เริ่มทำงานหาเงินใหม่อีกครั้ง



เพราะฉะนั้นมันจึงเข้าใจความรู้สึกเศร้าเสียใจของเด็กหนุ่มนี่ดี เพียงแต่คนเคยผ่านมาแล้ว ย่อมรู้ว่าสุดท้ายเสียใจแค่ไหนก็ย้อนกลับไปไม่ได้ สุดท้ายเวลาจะคอยเยียวยาทุกอย่าง



“พี่ไม่รู้สึกอะไรหน่อยเหรอ?”



“รู้สึกอะไรล่ะวะ”



“ที่ผมเล่าอ่ะ”



“กูต้องรู้สึกอะไร คนอกหักมันมึง ไม่ใช่กูนี่”



“ไม่ดิ...ก็...แฟนผมเป็นผู้ชายนะพี่”



“...”



“...”



“แล้ว...?”



“...อ่ะ ก็แบบ...ตอนนี้ผมกอดพี่อยู่นะ แถมอยู่ห้องเดียวกับพี่มาตั้งนานด้วย...ผมเป็นเกย์ พี่ไม่กลัวผมเหรอ”



“มึงไม่ใช่ผีกูก็ไม่กลัวอ่ะ”



“ฮ่าๆๆ พี่แม่ง...”



“กูทำไม...”



“เปล่าพี่...ผมนึกว่าพี่จะรังเกียจพวกเกย์อะไรอย่างนี้เสียอีก”



“รังเกียจทำไม ไม่ใช่ผี”



“บางทีคนก็น่ากลัวกว่าผีนะพี่”



“...”



“ผมโชคดีจังที่มีพี่ อยู่กับพี่แล้วสบายใจอ่ะ”



พลันหัวใจมันก็เต้นผิดจังหวะจนมันรู้สึกได้ มันแทบกลั้นหายใจ กลัวว่าคนในอ้อมกอดจะรับรู้ความผิดปกติที่จู่ๆ ก็ก่อตัวขึ้นนี้ มันรีบกระแอมเบี่ยงเบนความสนใจ ตบหลังคนตัวผอมปุๆ



“นอนเถอะ...”



พลันคิดได้ถึงความกลัวอย่างที่สามที่กำลังเกิดขึ้น...






   
■ ■ ■ ■ ■ ■












ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #12 เมื่อ03-01-2018 22:55:19 »

วุ้ย..ยยย จะมีหักมุมไหม..กลัวใจ   :m17: :m17: :m17:

ออฟไลน์ คุณบี๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #13 เมื่อ04-01-2018 10:01:56 »

เราก็คล้อยตามพี่เซนหรือไอเดียจะเป็นผีจริงๆ...พี่เซนเริ่มหวั่นไหวแล้ว ลุ้นๆ

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #14 เมื่อ04-01-2018 15:25:28 »

กำลังสนุก ติดตามนะคะ  :mew1:

ออฟไลน์ TachibanaRain

  • มาโกโตะเทนชิ
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +76/-3
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #15 เมื่อ04-01-2018 17:21:54 »

นี่อ่านไปลุ้นไปว่าจะมีผีออกมาจริงๆหรือเปล่า แต่ยอมรับเลยว่าบรรยากาศในเรื่องมันหลอนจริงๆ ยิ่งตอนเดียรำบนเตียงอีก โอ้ยยย จะบ้าหัวใจจะวาย หวังว่าจะไม่จบแบบหักมุมนะ

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #16 เมื่อ04-01-2018 18:50:57 »

ไอเดียอย่าแกล้งพี่เขาเรื่องผีๆมาก ไม่ดีๆ 55555

ออฟไลน์ baibuabuaz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - 3 - 3.1.2018
«ตอบ #17 เมื่อ04-01-2018 19:33:22 »

ตอนที่เดียบอกว่าเป็นผีนี่เกือบเชื่อแล้วนะ...

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #18 เมื่อ08-01-2018 23:58:53 »

4





หลังจากวันนั้น ไอเดียก็เอาแต่ขลุกอยู่ในห้อง อ่านหนังสือการ์ตูน วันไหนต้องปั่นงานเขาก็ทำงานอยู่ในห้องแคบๆ ไม่ได้ออกไปทำงานที่คณะเหมือนเดิมแล้ว ไอ้คนขี้กลัวอย่างมันเห็นอย่างนั้นก็มีแต่ความรู้สึกยินดี แม้บางทีจะต้องเข้านอนตอนที่ไฟในห้องยังสว่างโร่พร้อมกับเสียงกุกกักของไอ้เด็กผมยาว เพราะต้องปั่นงานตอนกลางคืนก็ตาม



มันไม่ได้มีปัญหาถ้าต้องนอนเปิดไฟ เสียแต่มันไม่อยากเสียค่าไฟ อะไรที่ควรประหยัดได้มันก็จะทำ แม้ว่าการปิดไฟจะทำให้มันต้องผจญกับความกลัวอยู่หลายครั้งก็เถอะ



และนับจากวันนั้น...ไอ้เด็กผอมแห้งนี้ก็ชอบเอาตัวมานอนเบียดกับเขาทุกทีที่มีโอกาส



“ดีออก ผมอกหักโหยหาไออุ่น ส่วนพี่ก็ขี้กลัว มีผมอยู่ด้วยผีจะได้ไม่เข้ามาทำร้ายไง” และนี่คือข้ออ้างของเด็กขี้ตู่



ถึงอย่างนั้นเซนก็ไม่ได้เรื่องมากอะไร อยากมานอนก็มา ถึงจะต้องเบียดกันนิดหน่อยแต่ก็ใช่ว่าจะนอนไม่ได้ ไอเดียที่พอได้ที่นอนใหม่ก็แปลงโฉมเตียงตัวเองให้กลายเป็นสมรภูมิรบกับโมเดล เพราะเขาเอางานขึ้นไปทำบนเตียง ก่อนที่เศษใบมีด เศษกระดาดษจะเกลื่อนเตียงจนนอนไม่ได้



บางทีข้ออ้างก่อนหน้านั้นอาจจะไม่จริงเท่ากับความจริงที่ว่า เขาไม่มีที่นอน...



ส่วนมันเองก็ยินดีลืมๆ ความจริงที่ว่าเตียงรูมเมทรกเละเทะ ยึดมั่นเอาคำพูดของไอเดียที่บอกว่าอยากนอนกับเขาเพื่อหาไออุ่นเป็นอย่างดี พร้อมกับรับรู้ว่าตัวเองกำลังรู้สึกประหลาดกับเด็กผีนี่เข้าให้แล้ว...



มันยังไม่กล้ายอมรับถึงนิยามของความรู้สึกนี้ เพียงแต่ในระหว่างที่เด็กผีกำลังอกหักนี่ เป็นมันที่คอยดูแลเรื่องการใช้ชีวิตของเขา บางวันไอเดียเอาแต่ทำงานอยู่ในห้อง ลืมกินข้าวเย็น เป็นมันที่อาสาลงไปซื้อมาให้เด็กงานยุ่ง บางวันไอเดียเผลอหลับคาพื้น เป็นมันที่อุ้มให้มานอนบนเตียงเดียวกัน มันพยายามทำทุกอย่างที่มันพอจะช่วยเหลือเด็กคนนี้ได้



แม้กระทั่งตอนที่ไอเดียเป็นไข้ ก็เป็นมันที่คอยเช็ดตัวเปลี่ยนเสื้อ ป้อนน้ำป้อนยาให้ รวมถึงฉกฉวยโอกาสจากพิษไข้ของเด็กน้อย ลอบจุมพิตยามคนตัวขาวนิทรา...



แม้เวลาจะค่อยๆ ผ่านไป ไอเดียเริ่มกลับมาเย้าแหย่มันได้บ้าง แต่ลึกๆ ในใจแล้วมันรู้ดีว่าเด็กคนนี้ยังคงรักฝังใจกับแฟนเก่านิสัยควรโดนตีนนี่อยู่ แต่มันจะไปห้ามอะไรได้ นอกจากแอบแทะโลมเด็กผีอย่างนี้ มันก็ทำอะไรไม่ได้แล้ว มันไม่สามารถไปบังคับจิตใจอีกคนให้หันมาคิดตรงกันได้



“พี่ๆ ฟังเรื่องผีในพันทิปมั้ย โคตรน่ากลัวอ่ะ”



“หุบปาก”



เหนืออื่นใด การที่คนตรงหน้าเริ่มกลับมาร่าเริงสดใสได้ มันก็พอใจแล้ว



วันนี้มันเลิกงานตรงเวลา ระหว่างทางเดินทางกลับหอพัก มันเห็นเด็กน้อยเร่ขายดอกกุหลาบอยู่ข้างทาง ดอกกุหลาบต้นสวยสีสดทำให้มันหยุดชะงัก ทั้งที่ที่ผ่านมามันไม่เคยเสียเงินให้ของไร้สาระพวกนี้เลยสักครั้ง ทว่าครั้งนี้กลับแตกต่างออกไป เมื่อนึกถึงใบหน้าคนที่อยากซื้อเจ้าดอกไม้นี้ให้



ถ้าจู่ๆ ซื้อไปฝากเดีย...มันจะทำหน้ายังไงนะ... คือความคิดชั่ววูบในใจของมัน ก่อนจะซื้อดอกกุหลาบสวยๆ จากเด็กน้อยมาหนึ่งก้านถ้วน ในราคายี่สิบบาท



มันเดินกลับห้องพร้อมดอกกุหลาบที่เป็นเพื่อนร่วมเดินทางตัวใหม่ ในใจคิดอย่างมีความสุขถึงการเป็นผู้ให้ มันไม่เคยทำตัวแบบนี้ต่อหน้าใครมากนัก เสียแต่จากวันนั้นมาจนวันนี้ ความรู้สึกของมันที่มีต่อไอเดียเพิ่มพูนและเข้มข้นมากจนพอที่จะทำให้มันมั่นใจแล้ว... และตัดสินใจว่าจะให้เย็นวันนี้เป็นวันบอกความในใจของตัวเองออกไป



เซนกลับเข้าห้อง เด็กน้อยยังไม่กลับมา มันไม่คิดอะไรมาก วางดอกกุหลาบไว้บนโต๊ะทำงานเล็กๆ ตัวเองก่อนตรงไปอาบน้ำ จัดการธุระตัวเองจนเสร็จสิ้น...ไอเดียก็ยังไม่กลับมา มันนั่งรออีกสักพัก หลายวันมานี้เด็กผีกลับห้องค่อนข้างตรงเวลา ไม่เกินสี่ทุ่มก็จะเห็นร่างผอมโปร่งอยู่ในห้องนี้แล้ว



ทว่าวันนี้เวลาล่วงเลยไปจนห้าทุ่ม...ก็ยังไม่เห็นแม้แต่เงา



ลมข้างนอกพัดเอาใบไม้เสียดสีกันเป็นเสียงซ่าๆ บรรยากาศเงียบเหงาวังเวงไม่ได้ทำให้มันรู้สึกกลัวผีแล้ว เมื่อความรู้สึกกลัวว่าเพื่อนร่วมห้องอีกคนจะเป็นอะไรมากกว่า มันตัดสินใจโทรหาอีกฝ่าย



ไม่นานไอเดียก็รับสาย พร้อมกับเสียงดังวุ่นวายดังอยู่ข้างหลังเสียงใส



“ว่าไงพี่”



“มึงอยู่ไหนวะ ไม่กลับห้องหรือไง”



“ร้านเหล้าอ่ะพี่ วันนี้ผมคงนอนหอเพื่อน พี่นอนคนเดียวได้นะ”



“...”



“คือ...” คนปลายสายส่งเสียงลากยาว ก่อนที่เสียงดังด้านหลังจะเริ่มเบาลง มันถึงได้เดาว่าไอเดียกำลังเดินไปที่ๆ ไม่มีเสียงดังรบกวนพวกเขา



“...คือแฟนผมขอคืนดีอ่ะพี่...”



“...อ้อ”



มันพยายามแล้วที่จะตอบกลับไป พยายามที่จะกดข่มความรู้สึกหนักหน่วงในใจนี่ให้ออกไปพ้นๆ แต่ทว่าสุดท้ายที่มันทำได้คือแค่ส่งเสียงอ้อกลับไป



“แค่นี้ก่อนนะพี่ ถ้าพี่นอนไม่หลับก็เปิดไฟนะ เดี๋ยวค่าไฟเดือนนี้ผมออกให้ก็ได้”



นั่นใช่ประเด็นที่ไหน มันไม่ตอบอะไรปลายสายก็กดตัดไป...ส่วนหัวใจมันดำดิ่งลงเหว ความเจ็บปวดสาหัสกลางหน้าอกทำงานอย่างหนัก มันทรุดนั่งลงปลายเตียงตัวเอง ไม่มีคำพูดหรือความคิดใดปรากฏอยู่ในหัว มันแค่นั่งเหม่อไปเรื่อยๆ เช่นนั้นจนเช้า...



ความกลัวอย่างที่สามปรากฏขึ้นแล้ว



ความกลัวที่จะสูญเสียเดียไป



...มันนอนไม่หลับทั้งคืน สะโหลสะเหลไปทำงาน จิตใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว แค่คิดว่าไอ้เด็กผมยาวนั่นกำลังจะกลับไปคบกับแฟนเก่า ใจมันก็ปวดร้าวจนแทบทนไม่ไหว สภาพซึมกะทือของคนตัวโตทำให้เพื่อนร่วมงานเข้ามาถกถาม เพียงแต่มันก็ได้แต่บอกปัดไป



ถ้าใครรู้ว่ามันกำลังอกหักเพราะเด็กมหาลัยคนหนึ่ง คงถูกเจ้านายสวดยับเอาแน่



เซนคงสภาพนี้ไว้อยู่สองวัน กลับห้องที่ไม่มีไอเดียคอยส่งรอยยิ้มเจิดจ้าหรือส่งเสียงเจื้อยแจ้ว ทว่ากลับหลงเหลือร่องรอยของเจ้าของความรักอยู่ชัดเจน เศษซากกระดาษบนเตียงยังคงเกลื่อนเต็มเตียง แปรงสีฟันด้ามสีส้มยังคงปักอยู่ในแก้วน้ำข้างอ่างล้างหน้า เสื้อผ้ารวมถึงอุปกรณ์อื่นๆ อย่างพัดลมเส็งเคร็งตัวเก่านั่นก็ยังคงอยู่ตามที่ตามทางของมัน ที่หายไป เห็นเพียงจะมีแต่เจ้าของเท่านั้น



มันถอนหายใจ เอาเถอะ แค่อกหัก เดี๋ยวก็ลืม... มันเคยบอกประโยคทำนองนี้ให้คนเด็กกว่าฟัง ไม่คิดว่าบัดนี้คนหักอกมันกลับกลายเป็นคนเดียวกันกับคนที่มันเคยสั่งสอน



ร่างสูงลุกไปสูบบุหรี่ตรงระเบียง ยามค่ำเช่นนี้มีไม่กี่วันนักหรอกที่มันจะทำใจกล้าไปสูบบุหรี่จ้องหน้าต้นไม้พุ่มทึบแบบนี้ ปล่อยให้ควันขุ่นลอยฟุ้งไปตามอากาศ มันสูบมะเร็งเข้าปอดไปเรื่อยๆ



บุหรี่หมดมวนแล้ว...คนตัวโตตั้งใจจะหันหลังกลับเข้าห้อง พลันก็ได้ยินเสียงเปิดประตูห้องดังขึ้นมาในจังหวะเดียวกันกับที่มันหันกลับมา



คนตัวขาวเจ้าของห้องอีกคนเปิดประตูเข้ามาพร้อมกับสภาพที่ดูไม่จืด



“ไอเดีย!?”



มันร้องเรียกชื่ออีกฝ่าย เมื่อเห็นใบหน้าบวมเป่งของคนผมยาว ไอเดียเสื้อผ้ายุ่งเหยิง ผมที่มัดจุกไว้ยุ่งฟู ข้างแก้มปรากฏรอยฟกช้ำสดใหม่ พร้อมกับรอยเลือดเปรอะที่หางคิ้วและมุมปาก ราวกับเพิ่งไปมีเรื่องกับใครมาอย่างนั้น



“มึงเป็นอะไร ใครทำอะไรมึง”



มันรีบสาวเท้าเข้าไปหาคนตัวผอม จับพลิกหน้าพลิกหลังแต่ไม่พบร่องรอยบาดแผลอะไร ไอเดียหัวเราะขำ แต่มันไม่ขำตาม ใครมันกล้าทำร้ายคนของเขา จับรีดรายชื่อมาได้เมื่อไหร่มันจะไปไล่กระทืบรายคน เพียงแต่คนเด็กกว่าเอ่ยขัดขึ้นมาราวกับล่วงรู้ความคิดคนตัวโต



“ไม่มีอะไรหรอกพี่”



“ไม่มีอะไรได้ไงวะ มึงเยินขนาดนี้ ใครทำมึงบอกกูมา”



“...แฟนเก่าผมน่ะพี่”



จบประโยค จบความจริงจากเจ้าของร่องรอยฟกช้ำ เหมือนเป็นเส้นขีดกั้นระหว่างมันกับเด็กนี่อย่างไร้เยื่อใย ราวกับต้องการบอกว่าเป็นปัญหาภายใน มันเป็นคนนอก ไม่อาจสะเออะเข้ามาจัดการแก้ไขปัญหาให้ได้



“...เดี๋ยวกูลงไปซื้อยาให้...”



เมื่อรู้ว่าคนที่ทำร้ายร่างกายเจ้าของหัวใจเป็นคนที่มันไม่อาจไปยุ่งด้วยได้ มันจึงได้แต่แก้ปัญหาที่ปลายเหตุ อาสาลงไปซื้อยาทาแผลให้ เพราะในห้องไม่มีของพวกนี้ ระหว่างนั้นก็กำชับให้เด็กเกเรไปอาบน้ำชำระคราบสกปรกนี่เสีย



ทุกก้าวที่ย่ำออกไปของมันหนักหน่วงเหมือนมีลูกตุ้มมาถ่วงไว้ หัวใจมันเหมือนโดนบีบขยี้ซ้ำแล้วซ้ำเล่า มันไม่อาจเป็นเจ้าของหัวใจเด็กคนนี้ได้ยังไม่พอ มันยังไม่สามารถปกป้องคนที่มันรักได้อีก ความช้ำใจตอนนี้แทบจะทำให้มันอยากลงแรงเตะใครสักคนระบายความอึดอัด ทว่าสิ่งที่มันทำก็มีเพียงแค่ออกไปจ่ายยาก่อนกลับมาทำแผลให้คนตัวผอมเท่านั้นเอง...



“พี่ เบาๆ ดิ” คนน้องร้องโอดโอยเมื่อมือหนักของมันไม่อาจเบาแรงขณะทำแผลได้



“แล้วมึงไปทำตัวให้มีแผลทำไม”



“ฮะๆๆ มีเรื่องนิดหน่อยน่ะพี่...”



“...” มันไม่กล้าถามว่าเรื่องอะไร เพราะกลัวจะไม่เกี่ยวกับตน หรือไม่ก็กลัวว่าตนไม่มีสิทธิ์รับรู้เรื่องราวนั้น



ไอเดียไม่รอให้อีกฝ่ายเอ่ยถาม แต่เป็นฝ่ายเอ่ยเล่าเรื่องราวด้วยตัวเอง



“เรื่องแฟนเก่าน่ะพี่”



“...”



“มันมาขอผมคืนดีอย่างที่พี่รู้”



“อืม”



“แต่ผมไม่อยากกลับไปหามันแล้ว...เลยหาทางปฏิเสธไป”



“...” ความจริงทำให้มันชะงัก



“สุดท้ายก็จบลงที่ผมเจอมันอยู่กับสาวคนใหม่ จับได้คาหนังคาเขาเลยบอกเลิกให้แม่งจบๆ แต่มันไม่จบ มันไม่ยอมเลิกกับผม ผมก็ไม่ยอมกลับไปหา ก็เลยลงมือกันอย่างนี้แหละ”



“...”



“ผมต่อยมันไปเยอะเหมือนกัน พี่ไม่ต้องห่วงหรอก”



ไอ้เด็กหน้าขาวว่าพร้อมขยับยิ้มให้มันทั้งที่หน้าตาบู้บี้ จนมันแอบขำ ขยับยิ้มตามคนเด็กกว่าตรงหน้า ก่อนจะบอกให้เตรียมเข้านอน



เขาทำตามที่มันว่า เมื่อทำแผลเสร็จเรียบร้อยแล้วก็ตั้งใจจะไปปิดไฟนอน ก่อนจะเหลือบไปเห็นดอกกุหลาบเน่าๆ วางอยู่บนโต๊ะคนพี่



“...ดอกไม้พี่เหรอ”



“...”



“หืม ว่าไง”



“เออ เอามาไหว้ผีเด็กแถวนี้”



จบประโยค ผีเด็กหลุดขำ



“ผมว่าจะบอกพี่นานแล้ว...”



“อะไร ไม่ต้องมาหาเรื่องแกล้งกูนะ”



“ฮ่าๆๆๆ ไม่แล้วพี่”



“แล้วมีอะไร”



“คือว่านะ...ผมว่าผมชอบพี่อ่ะ”



“...”



“...ตอบอะไรหน่อยดิ ผมยอมโดนต่อยเพราะจะกลับมาหาพี่เลยนะ”



“กูก็ชอบมึงไง”



จบคำตอบ คนโดนต่อยยิ้มกว้างจนคนพี่เกิดอาการขัดเขิน มันบอกรักคนอื่นบ่อยที่ไหนกัน



“พี่หน้าแดงอ่ะ”



“ยุ่งหน่า ไปปิดไฟนอนไป”



ครานี้คนเอ่ยแซวไม่ว่าอะไรเพิ่มอีก กดสวิตช์ไฟให้ทั้งห้องไร้แสงมืดมิด เขาเดินไปยังเตียงคนพี่ก่อนเอ่ยถาม



“ผมนอดกอดพี่ได้อยู่ใช่มั้ย”



“ไม่ใช่ผีก็มา”



“แล้วถ้าเป็นผีผ้าห่มอ่ะ”



“...กวนตีน”



สุดท้าย ไออุ่นจากเจ้าของหัวใจก็กลับคืนสู่อ้อมอกของมันอีกครั้ง





-end-



■ ■ ■ ■ ■ ■





สำหรับเรื่องนี้ แค่อยากลองเขียนผู้ชายห่ามๆ ที่มีความกลัวผีขัดกับบุคลิกดูค่ะ 55555

ส่วนคนน้องก็ชอบแกล้งคนขี้กลัวเฉยๆ

สรุปคือน้องไม่ได้เป็นผีนะคะ แค่มีความเป็นผีสูง 555

คิดเห็นยังไงคอมเม้นท์ได้น้า





■ ■ ■ ■ ■ ■


ออฟไลน์ คุณบี๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #19 เมื่อ09-01-2018 09:51:52 »

ครั้งแรกนี่เกือบเชื่อไปแล้วว่าไอเดียเป็นผี เป็นเรื้องราวที่น่ารักมากผู้ชายห่ามๆกลัวผีอะไรจะขนาดนั้น 555...แอบเสียดายนิดๆจบแล้วเหรองือ / :pig4: :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
« ตอบ #19 เมื่อ: 09-01-2018 09:51:52 »





ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-9
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #20 เมื่อ09-01-2018 10:25:12 »

ทำไมเรารู้สึกพี่น่ารัก

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #21 เมื่อ09-01-2018 13:28:41 »

น่ารัก..อยากอ่านตอนเค้าเป็นแฟนกัน  :L2:

ออฟไลน์ baibuabuaz

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 198
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #22 เมื่อ09-01-2018 14:50:29 »

น่ารักกกกกกกกก ขอบคุณสำหรับนิยายดีๆค่า

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #23 เมื่อ09-01-2018 21:25:08 »

และแล้วเซนก็ได้อยู่กับผีของเขาอย่างมีความสุข--- 55555
พี่เซนน่ารักนะะ น่าแกล้งง ไอเดียก็น่าเอ็นดู ขี้แกล้งละเกินน
ตอนแรกนึกว่าจะได้เจอผีสักตน แต่ไม่มีเลย เจอแต่เด็กผี--- แค่ก 55555
ขอบคุณที่แต่งน้าาาา
 :mew1: :mc4:

ออฟไลน์ bychr

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 11
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #24 เมื่อ09-01-2018 21:42:23 »

กลัวใจว่าจะหักมุมว่าน้องเป็นผีจริงๆโอ๊ย5555555

ออฟไลน์ oki

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 300
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-0
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #25 เมื่อ10-01-2018 02:22:01 »

 :hao5: น่ารักกกก สงคนพี่มาก โดนน้องหลอกตลอดเลย ฮ่าๆ อยากเห็นพี่งอนเพราะน้องแกล้งบ้างงง

ออฟไลน์ megatef4

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 82
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #26 เมื่อ10-01-2018 03:13:32 »

น่ารักมากเลยค่ะ ขอตอนพิเศษได้ไหม 555 ตอนแรกนึกว่าน้องเป็นผีจริงๆ กลัวแทน  :ling3:

ออฟไลน์ larynx

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 822
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +36/-1
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #27 เมื่อ10-01-2018 08:44:56 »

น่ารักมากกกกก นี่ยังขำฉากที่ไอเดียรำบนเตียงไม่หาย กลัว 555555555 มีตอนพิเศษไหมคะ อยากอ่านอีกกก

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4994
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-7
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #28 เมื่อ10-01-2018 15:56:14 »

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3
Re: ■ Have a ghost day #ผีของผม ■ - End - 9.1.2018
«ตอบ #29 เมื่อ10-01-2018 16:58:48 »

ผีน่ารัก ผู้ชายกลัวผีก็น่ารัก  :katai2-1:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด