Dessert ๑ ขนมหวานละลายใจ ๑ พิเศษ1' [7/4/2018]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด colocation,โคโลเคชั่น,ฝากเซิร์ฟเวอร์

ผู้เขียน หัวข้อ: Dessert ๑ ขนมหวานละลายใจ ๑ พิเศษ1' [7/4/2018]  (อ่าน 4877 ครั้ง)

ออฟไลน์ cavalli

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4290
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 136

ถูกใจให้เป็ด +1
 :katai2-1:

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด +1
ติดตามจ้า  :L2:

ออฟไลน์ ปๅงลีลๅ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด +3
ขนมหวานละลายใจ : ถ้วยที่ 5




" โห ....."

“ อู้ว ..... “

"  สวยจัง กินได้หรือเปล่าคะ ??? "

" อันนั้น คืออะไรคะ ??? "

" เอากลับบ้านได้ไหมพี่ปิง ?? "

" อันนั้นละ อันนั้นละ "

" .................................... "

" ไอ้ฟ้า มึงไปเปลี่ยนไอ้ปิงทีดี๊ กูฟังยังปวดหัวแทน "  ไอ้ฟ้าหัวเราะ หึหึ แล้วเดินขึ้นไปแทรกระหว่าง ปิงและยูกิ เพราะคนฟังอย่างไอ้พิง เริ่มสงสารเพื่อนตัวเล็กของตัวเองที่โดนน้องสาวถามตลอดทางที่่เดินเข้าเพลินวาน

" เหนื่อยไหมละมึง กูฟังยังปวดกะโหลก มึงเคยพาน้องมึงไปเที่ยวไหนมั่งไหมวะ เออแต่กูว่าคงไม่ ขี้เหนียวตัวพ่ออย่างมึง แค่โทรศัพท์ยังไม่อยากจะซื้อมีเรื่องที่ไรลำบากกูทุกที "

" แล้วเพื่อนกันเปล่าวะ "

" มันจะเกินเพื่อนแล้วไหม กูนี่อย่างกับแม่มึง อิเดาะ แล้วมึงกับพี่โชนี่ยังไง เล่ามาซะ "

" มโนวะ ไม่เห็นจะมีอะไร คิดเยอะไปไหมละ กูไม่ใช่ผู้หญิง "

" มึงนั้นแหละคิดน้อย ไอ้นั้นพี่เขาจะทิ่มหน้าอยู่ละ สำเหนียกตัวด้วยคะคุณเพื่อน โตมาจนหมายังเลียตูดถึงอยู่เนี่ย เคยมีผู้หญิงมาจีบมึงมั่งไหมค้าา ก็เปล๊า !!! กูเห็นแต่ผู้ผู้ แล้วก็ไม่ต้องริไปจีบสาว ร้อยทั้งร้อยไม่ต้องหวัง หนังหน้าอย่ามึงเป็นได้แค่รับ ถ้ากูแมนแอนด์แฮนด์ซัมนะมึง กูก็จีบเหอะ แม่งคนห่าไรหนังตูดยังเนียนกว่าหน้ากูอีก "

" ทำอย่างเคยเห็น "

" กูเป็นอับดุล กูรู้ก็เห็น ถามไรตอบได้ ได้ ถามอะไรรู้ รู้ "

" ปัญญาอ่อน "   ห่าแม่ง เล่นเองตบเอง

" ปิงครับ หยุดดด "

" อ้าว ทำไมมาคนเดียวแล้วคุณชด ไปไหนแล้วละพี่ " 

" อ้อ คุณย่านั่งดื่มชาอยู่โน้นละ นี่ให้พี่มาตามไปทานข้าวกัน เดี๋ยวพี่เรียกฟ้าก่อน เดี๋ยวตามไป เราสองคนเดินไปนั่งรอในร้านก่อนเลยนะ "

วันนี้มาถึงเพลินวานก็สายจัดแล้วเกือบเที่ยง ไม่ได้รีบร้อนที่จะเร่งมาให้ถึงไวๆ เพราะถึงอย่างไรก็จะค้างกันหนึ่งคืน คุณย่ามีบ้านพักอยู่หลังหนึ่งซึ่งจะมีคนเก่าคนเก่ามาดูแลให้เสมอ ๆ บ้านสองชั้นติดชายหาดเป็นสมบัติของคุณปู่ที่คุณพ่อของคุณปู่ให้ไว้ในวันแต่งงาน เป็นเรือนไทยเก่าแก่แต่ก็ปรับปรุงอยู่เสมอ มี2 ชั้น มีห้องนอนถึง 4 ห้องซึ่งต่อเติมที่หลังเพราะลูกหลานจะได้มาพักได้ไม่ต้องไปพักโรงแรม และเป็นส่วนตัวด้วย

 
“ เหงื่อเต็มเลยลูกยูกิมาหาย่ามานี่มา นมชื่นหยิบผ้าเย็นมาให้สักผืนเถอะ ดูสิตาฟ้าตามใจไม่เข้าเรื่องพากันเหงื่อซก อากาศมันร้อน "

" โถ คุณย่าครับ ก็เห็นว่าน้องสนุกก็เลยตามใจไปหน่อย ไม่ได้วิ่งอย่างนี้ทุกวันหรอกครับ "

" เออ เพลาๆหน่อยไอ้ฟ้า เดี๋ยวน้องเป็นลมเป็นแล้งไปยะ แล้วนี่พี่โช ยังไงคะ แรงบันดาลใจน่ะ หาเจอหรือยังคะ “

“ ก็ดีนะ เป็นรูปเป็นร่างแล้วละ เหลือก็แค่จะหาใครมาขายของให้ทั้งของหวาน ของคาว ไหนจะออกร้านอีก    รูปร่างของงานทั้งหมดนี่คิดออกมาได้เกือบหมดละ แต่จะหาใครที่ไหนมาทำอาหารไทย ร้านขนมอีก อยากได้ที่แปลกๆ แต่เป็นไทยมาก ๆ แต่อยากให้มีไอเดียของโบราณแต่สามารถจับใจคนรุ่นไหมนี่แหละ ที่มันยาก “

“ ขนม ก็จ่ายค่าแรงให้น้องไปช่วยทำสิหลาน ขนมไทยด้วยสบายปิงเขาละ ส่วนอาหารไทยนี่ นมชื่นเขาถนัด แต่ต้องหาคนมาด้วยนะ คงยืนนานไม่ไหวหรอกเอาคนที่เป็นครัวมาจะได้สอนได้บอกให้ทำ ส่วนเรื่องต่างๆก็เป็นเรื่องที่โช ต้องจัดการเอง ของกินเอาคนของเราดีกว่ายืมแรงคนอื่น  ได้ไหม ปิงช่วยพี่เขาหน่อยแล้วให้พี่เขาจ่ายค่าแรงเท่ากับที่หนูขายได้แต่ละวัน “

“ ได้ครับ แต่ค่าแรงไม่ต้องก็ได้ครับเพราะรายได้แต่ละวันของก็เยอะอยู่นะ เดี๋ยวจะโดนที่คณะว่าได้ว่าเอาเงินมาใช้เกินควร “

“ ไม่ได้หรอกปิง พี่เกรงใจ ให้มาช่วยงานแล้วยังไม่ให้ค่าแรงแบบนี้พี่ไม่สบายอยู่ดีนั้นแหละ ถ้าไปจ้างคนอื่นก็คงจะเยอะมากอยู่ดี ปิงไปช่วยพี่นี่แหละครับ เอายูกิไปนั่งเล่นนั่งดูก็ได้ ที่งานสนุกนะปีที่แล้วสนุกกันมากเลย ยกเว้นคณะพี่ ฮ่า ฮ่า “

“ แต่ .... “ 

“ ไอ้ปิงหยุด ๆ พี่โชคะตกลงคะ เดี๋ยวให้ปิงไปช่วย พิงกี้ก็จะไปช่วยด้วย แล้วจะเอาพี่สาวไปด้วย แกว่างจนกลมละ บอกนั่งๆนอนๆ เบื่อจะตาย พี่สาวพิงกี้ทำอาหารอร่อยนะ ให้คุณนมกำกับก็คงเป็นงานไวขึ้น แกอยากจะเปิดร้านอาหารจะตายแต่ผัวไม่ยอดกลัวเมียมาบ่นว่าเหนื่อย ฮ่าฮ่า “

“ หรา ที่บังคับกูเนี่ย คือมึงจะไปส่องผู้ผู้ ใช่ไหม อย่านึกว่าไม่รู้นะ ทำเป็นหวังดีที่แท้ก็แอบแฝงใช่ไหม  “

“ เออ แหมแสนรู้นะมึงเนี่ย ส่องผู้คืองานหลัก ช่วยมึงคืองานลอง จบนะ “

“ ดีแล้วละ เอาคนรู้จักกันนี่แหละไปงานจะได้สนุกไม่ต้องมาเกร็งกันด้วย แล้วฟ้าไปดูยูกิให้ปิงเขาด้วยนะ งานมหา’ลัยคนเยอะมาคอยพะวงหน้าพะวงหลังคงจะไม่ได้ “

“ ได้ครับคุณย่าไม่มีปัญหา ยูกิคะเดี๋ยวพี่ฟ้าพาเที่ยวเนอะ ปล่อยให้พี่ปิงทำงานไป “
 
“ ยูกิ อยากช่วยพี่ปิง คนเยอะพี่ปิงเหนื่อย “

“ เรานะ เดี๋ยวพอมีเพื่อนเล่นก็คงจะลืมแล้วพี่ละ “ ปิงใช้มือลูบหัวที่มีแต่เหงื่อ

“ โชพาน้องๆไปเดินเที่ยวแล้วกันนะ เดี๋ยวย่ากับนมชื่นจะไปร้านให้เขาสปาเท้าเสียหน่อย ไหนๆก็ออกมาเที่ยวแล้ว เดินมากไม่ไหวแล้ว จะกลับตอนไหนก็โทรมาบอกแล้วกัน เพื่อเสร็จไวจะเดินเล่นตามประสาคนแก่แล้วกัน “



[    " โห  แม่อย่างเย็นเลยอ่า.. ให้น้องกินได้ไหม ? "

" นิดเดียวนะ แตะแตะปลายหลอดก็พอลูก "

" พ่อพ่อ ปิงจะป้อนน้อง พ่อนั่งลงหน่อยปิงไม่ถึง "

" เห้อ ปิงแกนี่จะโตไหมเนี่ย 11 ขวบแล้วนะตัวยังเท่าลูกหมาอยู่เลย "

" โหย!!! พ่ออะ ปิงยังเด็กอยู่เลย อีกหน่อยก็โต "

" อีกหน่อยของเอ็งนี่เมื่อไรละ ดูไอ้พิงเพื่อนเอ็งสิ สูงจะเป็นเปรตแล้ว "

" ปิงนี่แหละปกติแล้ว ไอ้พิงมันผิดปกติ พ่อก็ผิดปกติ 11ขวบต้องตัวเท่าปิงนี่แหละ แค่นี่สาวๆ ก็หลงกันจะแย่แล้วนะพ่อ "

" ปิงเอ็งนี่เข้าใจอะไรผิดหรือเปล่า พ่อว่าอย่างแกนี่ไม่น่าจะมีสาวๆมาหลง ถ้ามีคงคิดผิดละ พ่อกลัวจะมีลูกเขยวะ "

" ลูกเขย ?? ไม่เห็นเข้าใจ พ่อดูสิน้องกินหมดแล้ว แม่ แม่ให้น้องอีกได้ไหม "

" อีกนิดเดียวก็พอแล้วนะ เดี๋ยวน้องปวดท้อง  พ่อ แม่ว่าถามเขาดีไหมว่าทำอย่างไร? อร่อยดีแม่ชอบ คิดว่าถ้าทำขายที่ร้านคงจะขายดีนะ "

" จ๊ะ คิดว่าคงไม่หวงสูตรหรอกเราไม่ได้ขายแถวนี้ แต่แม่เข้าไปคุยนะ เขาคิดแม่สวยๆแบบนี้เขาคงจะเอ็นดู ดูยายแกอัธยาศัยดีนะ "

" พ่อนี่เจ้าเล่ห์จริง แบบนั้นให้ปิงไปไม่ดีกว่าเหรอพ่อ ใครเห็นก็ชอบใครเห็นก็เอ็นดู ชอบจนแม่ชักจะกลัว อยากให้ปิงได้หน้าตาคุณมาบ้าง นี่ลูกออกจะน่ารักเกินไปแล้ว "

" แต่มันก็ห้าวได้พ่อไปเยอะนะ "

" โธ่คุณ ลูกตัวเล็กเท่านั้น แม่กลัวจะโดนซ้อมซะมากกว่าละซิ กลุ้มใจจังเลยนะพ่อ "

" น่าไม่ต้องกังวลเดี๋ยวมันก็โต ถ้าใครมาแกล้งเดี๋ยวพ่อจัดการเองดีไหมแม่  แม่ก็เข้าไปถามคุณยายกันดีกว่าจ๊ะแม่  ปิงปิงตามมาลูก " ]



" เอ้ย ปิงเป็นไรเปล่าเนี้ย ร้องไห้ทำไม "

" เปล่า เปล่า มันเคืองตา "

" พี่ไปซื้อน้ำมาให้ปิงล้างตาดีกว่า "

" พี่โช ไม่เป็นไรครับ เดี๋ยวก็หาย ยูกิมานี่ครับ "


มันนานขนาดไหนแล้วที่ไม่ได้ถึงถึงวันเก่าๆ แบบนั้น  คูหาขนาด 1ห้อง  ถ้าจำไม่ผิดมันไม่ค่อยเปลี่ยนแปลงไปเท่าไร โต๊ะเก้าอี้ไม้ เก่าไปตามเวลา แต่ก็เพิ่มเสน่ห์ตามแบบของมันเอง เพลินวาน วันวาน ที่ผ่านไปคล้อยตามกาลเวลา ไม่ย้อนกลับมาคงเหลือไว้เพียงแค่ความทรงจำ ....... ทั้งๆที่แถวนี้เปลี่ยนแปลงไปเกือบหมดแล้วแท้ ๆ

" ร้านไอติม ?  หิวเหรอปิง "

" พี่ ขายอย่างไรครับ "

" ใส่แก้ว 30 บาท ใส่ลูกมะพร้าว 40 จ้า "

" มีใครเอาไหม ยูกิใส่ลูกมะพร้าวนะจะได้ไม่เย็นมือ "

" อิ่มอยู่เลยเนี่ย เอ้ย!!! ปิงหน้าคุ้นๆ วะ รูปเนี่ย ?? " 

บนกำแพงไม้ มีกรอบรูปหลายสิบ แขวงเรียงรายจนสุดฝ้าเพดาน รูปบางรูปเก่าสีซีด บางรูปยังสีสด และเหมือนกับว่ายังมีรูปใหม่ๆมาเพิ่มเสมอ รูปที่พิงชี้ให้ดูเป็นรูปครอบครัว 4คน ผู้ชายผิวขาวตัวโต สูงชะลูด โอบไหล่ผู้หญิงที่ผิวขาวไม่แพ้กัน ที่กำลังอุ้มทารกตัวเล็กเอาไว้ในอ้อมกอด และเด็กผู้ชายอีก1 คนที่ไม่ได้มองกล้องเพราะมัวยุ่งแต่กำลังแกล้งน้อง  ในภาพคนเป็นพ่อและแม่กำลังยิ้มอย่างมีความสุขที่แสดงออกมาให้เห็นได้ในแววตา

“ ยูกิ จำพ่อกับแม่ ได้ไหมคะ “

“ จำได้ค่ะ ไหนคะ พี่ปิงเอารูปพ่อกับแม่มาด้วยเหรอคะ “    ปิงอุ้มยูกิขึ้นมาก่อนจะชี้รูปครอบครัวให้น้องดู

“ นั่น ยูกิตอน 6เดือน  พี่อายุ11 ปี ตอนนั้นหนูยังเล็กมาก แม่ไม่อยากจะมาที่นี่หรอกแต่พ่อมีธุระเลยพากันมาเที่ยวด้วย ไอติมมะพร้าวที่หนูกินอยู่นี่  แม่เป็นคนขอสูตรไปทำขายที่ร้านเรา แม่  แม่ เก่งเนอะ ที่ทำได้เหมือนต้นตำรับขนาดนี้ “

“ ............................... “ 

“ ............................... “

“ อือ  อือ อึก ... ก  หนูคิดถึงแม่ พี่ปิงหนูคิดถึง พ่อ   อือ  อือ  “

“ ไม่ร้อง นะ คนดีของพี่ หนูไม่ร้องนะ อย่าร้อง ....................... พี่ก็คิดถึง  คิดถึงมาก มากเหลือเกิน   แต่ ........ อย่าร้องไห้เลยนะน้องสาวของพี่ พ่อกับแม่จะไม่สบายใจ  ท่านจะเป็นห่วงเรา เราต้องเข้มแข็งเข้าไว้นะ ท่านจะได้ไม่ต้องพะวงคอยเป็นห่วง ยูกิโตแล้ว พี่ก็โตแล้ว เราอยู่กันได้ใช่ไหม ใช่ไหมยูกิ เราสองคนยังมีกันเนอะ เรายังอยู่ด้วยกัน ยูกิจะอยู่กับพี่ตลอดไปใช่ไหมคะ ยูกิจะต้องอยู่กับพี่ พี่จะทำทุกอย่าง  ทุกอย่างเลย ให้ยูกิ   ....... อยู่ อยู่ด้วยกันนะครับ เราจะต้องผ่านไปได้ เนอะ  ........... “   

“ ....................................................... “

“  ปิง   กูอยู่ตรงนี้นะ เพื่อนมึงนะ กูเพื่อนมึง เราต้องผ่านกันไป เราจะต้องผ่านไปได้ เชื่อกู คนดีอย่างมึง เบื้องบนเขาคงไม่ใจร้ายไปกว่านี้แล้ว “

“ มีอะไรเหรอ มีเรื่องอะไร ??   พี่ช่วยได้ไหมปิง ??   พิงส่ายหัว ส่วน 2คนพี่น้องยังร้องไห้เงียบ ๆ   เจ้าของร้านก็ตกใจแต่ก็เพียงยืนดูเงียบ ๆ  เพียงครู่เดียว

“ พี่ครับผมอยากได้รูปนี้ ผมขอซื้อได้ไหมครับ ที่บ้านเราไม่ค่อยมีรูปเท่าไร ผมอยากได้ “

“ เอ่อ ..... “

“ พี่ คนในรูปเป็นพ่อกับแม่ของเพื่อนหนูคะ ท่านทั้งสองเสียแล้ว หนูซื้อต่อได้ไหมคะ “

“ อ่อ ถ้ามันสำคัญขนาดนั้นพี่ให้ได้เลยจ๊ะ พี่เสียใจด้วยนะ  รูปพวกนี้คุณยายท่านขอพวกลูกค้าถ่ายแล้วเอามาอัดใส่กรอบ ท่านบอกว่ามันเป็นความทรงจำ พี่ไม่ค่อยเห็นด้วยเท่าไรหรอกเมื่อก่อนมันราคาแพง แต่คุณยายท่านบอก เอาไว้ประดับร้านก็ได้ แต่วันนี้พี่มีความสุขมากเลยนะ กับสิ่งคุณยายทำ มันทำให้พี่รู้แล้วว่าความทรงจำที่ผ่านไปแล้วนั้น มันมีค่ามากแค่ไหน “

“ ชอบคุณแทนเพื่อนหนูด้วยนะ “

เจ้าของร้านมอง แล้วยิ้มอย่างเศร้าๆ ที่เห็นพี่ชายอุ้มน้องสาว ตีหลังเบาๆเพื่อปลอบประโลมใจ   ใครจะรู้บ้างว่าเด็ก 2 คนนี่ ผ่านเรื่องราวอะไรมาบ้างถึงได้ดูเข้มแข็งได้ขนาดนี้



เที่ยวขากลับไม่ได้มีความคึกครืนเลย เพราะคนที่เอฮาอยู่ตลอดเวลาร้องไห้หนัก จนหลับคาอกปิงไปแล้ว ส่วนตัวปิงเองก็เงียบ ไม่ได้พูดเพียงแค่ถามคำตอบคำ คุณย่าที่มารู้เรื่องทีหลังก็คงเข้าใจดีถึงไม่ได้ถามอะไร เพียงแต่บอกให้คนขับรถแวะซื้ออาหารทะเล กับไปที่บ้านพักเพื่อทำซีฟู๊ดเลี้ยงเด็ก โข่ง  ห้องพัก4 ห้องแบ่งให้พี่กับเตโช  คุณย่ากับนมชื่น  ส่วนพิง ได้พักคนเดียวแต่ก็ขอมานอนรวมกับ ปิงและยูกิ 

ยูกิ หลังจากอาบน้ำก็ดูคงจะลืมไปแล้ว กลับมาเริงร่าเหมือนเดิม ฟ้าเลยพาไปเก็บเปลือกหอยที่ชายหาด ส่วนปิง พิงมาถามหายาแก้ปวด บ่นปวดหัวน่ากลัวจะเป็นไข้ บอกให้เอายาไปให้หน่อยเพราะว่า พิงจะไปช่วยนมชื่อฃนเตรียมอาหาร


" ปิงเป็นอย่างไรบ้างเรา "

" อ้าว พี่โช ไอ้พิงไปไหนละ "

" เข้าไปช่วยในครัวแล้ว พิงบอกปวดหัวเหรอ ไหนตัวก็ไม่ร้อนนี่ "   เตโชเอาหลังมือแตะที่ข้างคอขาว เจ้าตัวตกใจจนสะดุ้งแต่ก็ไม่ได้โวยวาย

" ปวดหัวเฉย ๆไมได้ป็นไข้  แล้วนี่เห็นยูกิไหมพี่ "

" อ่อ ฟ้าพาไปเก็บเปลือกหอยที่ชายหาดแล้วละ ปิงนอนต่อก็ได้เดี๋ยวตอนเย็นพี่มาปลุก "

" ครับ "

" ปิง "

" ครับ ?? "

" ทำไมตอนนั้น ปิงถึงบอกว่าไม่ให้ยูกิไป ? ยูกิจะไปไหนเหรอ  ? "

" ไม่มีอะไรหรอกพี่แค่กลัวเฉยๆ  .................  ผมขอนอนก่อนนะ "   ปิงตัดบทก่อนจะหลับตา แต่มันทำให้เตโชยิ่งสงสัย ถึงแม้ว่าจะเป็นเรื่องส่วนตัว แต่เตโชอดที่จะอยากรู้ไม่ได้ เป็นห่วง กลัวว่าคนตรงหน้าจะมีเรื่องราวอะไรอีก รู้สึกว่านับวันความห่วงหาที่มีให้จะมากขึ้นทุกวัน นับถือในความเข้มแข็งและแข็งแกร่ง อยากจะอยู่ข้างๆช่วยแบ่งเบา อยากเป็นคนคอยรับฟัง และอยากจะให้ปิงรู้ว่ายังมีคนห่วงใยอยากอยู่ใกล้ๆ อีกคน



" ปิง ยูกิแพ้อาหารทะเลอะไรบ้างหรือเปล่า "

" ไม่นะ กินได้หมดนี่แหละ ฟ้ามึงกินเหอะ เดี๋ยวแกะให้น้องเอง "

" ไม่เป็นไรกูกินบ่อยแล้ว มึงนั้นแหละกินไปเลยตัวยิ่ง น้อยๆแคระๆ "  ฟ้าหัวเราะที่โดนปิงเอาหัวกุ้งขว้างใส่

“ พี่ฟ้า พูดไม่เพราะเลย “ 

“ ใช่แล้วคะ ยูกิ หนูอย่าไปจำนะลูกพวกผู้ชายเขาไม่เรียบร้อยเท่าไรหรอก หนูเป็นผู้หญิงต้องพูดจาไพเราะรู้ไหมคะ “  คุณย่าเอ็นดูเด็กน้อย สั่งสอนพลางลูบหัวเบาๆ   เห็นยูกิพยักหน้าตอบรับ และเริ่มกินปูที่ฟ้าแกะมาให้ต่อ

“ โชหลานปิดเครื่องหรือเปล่า แม่เราโทรมาหาย่าหลายรอบแล้ว แต่ย่าก็บอกไปว่าไม่ได้อยู่ด้วยกันนะ “

“ ครับ คุณย่า เรื่องเดิมนั่นแหละครับ เสาร์หน้า คุณแม่จะให้ไปด้วยไปงานที่โรงแรมคุณหญิงอะไรสักคนนี่แหละ ผมว่าคงไม่แคล้วพา ลูก หลาน เหลนสาว ไปให้ดูตัวอีกแล้วละครับ “

“ โห   พี่โชคะ ยุคนี้ยังมีเหลืออีกเหรอคะ พล๊อตน้ำเน่าแบบนี้อะ แล้วเพื่อนหนูมันอกหักเหรอคะ “

“ แค่ก แคก  “  ยูกิเห็นพี่ชายสำลักก็พยายามจะส่งน้ำไปให้แต่เพราะว่าไกล เตโชจึงส่งไปให้แทน 

“ อ้าวปิง ระวังหน่อยเดี๋ยวอาหารมันจะเข้าหลอดลมนะลูก “

“ ปิงแกมันไม่มีมารยาทเลยนะ มูมมาม “  พิงทำไมจะไม่รู้ว่าทำไมเพื่อนตัวเองถึงสำลัก แหม ช้าเป็นเต่าแบบนี้เมื่อไรจะเป็นฝั่งเป็นฝาละยะ

“ พิงกี้ แล้วเพื่อนเราคนไหนเหรอที่สนใจพี่ พี่รู้จักหรือเปล่า “  เดี๋ยวนะคะ ถามอิชั้นแต่ตาหามองอิชั้นไม่

“ ปิง มันก็รู้จัก “    สัดพิง  มึงจะโยนมาทำไมเนี่ย

“ มั่วละ ใครจะไปรู้จักด้วย “    มองไรกันไม่เคยเห็นคนหล่อเหรอ  !!!

“ เออ เออ ไม่รู้ ก็ไม่รู้  พี่โช แล้วเดี๋ยวจะบอกละกันรอ “คนนั้น”เขาอนุญาตก่อนแล้วกันนะคะ “ 

“ ครับ พี่จะรอแล้วกัน “

“ งั้นเดี๋ยวย่า ขึ้นห้องละ อย่าดึกกันนักละ ไม่ต้องรีบตื่นเช้ากันนะ เราไปแบบสบาย ไม่ต้องเรียบละ “

“ ครับ เดี๋ยวโช เดินไปส่งบนห้องครับ “




“ ยูกิ ยังไม่ง่วงเหรอคะ “ 

……………………. ซ่า ซา เสียงคลื่นลูกน้อย แทบจะดังไปทั่วบริเวณเพราะความเงียบของชายชาดยามค่ำ ยูกิซึ่งถือไฟเย็นในมือ พลางวิ่งไปตามแนวชายทราย ทิ้งให้พี่ปิง และ พิงเดินตามดูอยู่เงียบๆ เด็กน้อยวิ่งซนตามประสา ซึ่งสามารถนับได้เลยที่ยูกิดูมีความสุขแบบนี้ ที่บ้าน ยูกิ ไม่ค่อยได้ออกไปไหนเพราะส่วนใหญ่ ปิงไม่มีเวลาพาไป และยูกิก็ชอบที่จะช่วยพี่ชายขายของ ทำให้ความสนุกในชีวิตของเด็ก 6ขวบแทบจะซ้ำซากเดิมๆ เสมอมา

“ หมอ นัดอีกเมื่อไรวะ “

“ อีก 3 เดือน ตรวจครั้งสุดท้ายดูความเข้ากันได้ หลังจากนั้นก็ต้องใช้ยาช่วยตลอด เพราะตอนนั้นร่างกายจะรับภาระมาก สงสารแต่ยูกิกลัวว่าจะทนไม่ไหว “

“ สงสารตัวเองก่อนไหม หลังจากนั้นแหละที่มึงจะลำบาก “

“ กูมีทางเลือกเหรอ ....... ถ้าเป็นมึงละ มึงจะทำอย่างไง “

“ .................................. “

“ พี่ปิง ดูสิ พระจันทร์โตเบิ้มเบิ้มเลย “

“ อ้าว ไปจำใครเขาพูดมาอีกละ โตเบิ้ม เบิ้ม คืออะไรคะยูกิ “    พิงอดจะแซวภาษาแปลกๆที่เด็กหญิงตัวเล็กพูดออกมาไม่ได้

“ ก็คำจันทร์ ชอบบอกว่า พ่อเขาตัวใหญ่เบิ้มเบิ้ม “

“ เด็กแถวตลาดนะพิง ลูกคนงานก่อสร้าง ตอนเย็นชอบมานั่งเล่นที่ร้าน  นี่ดูสิเหงื่อออกอีกแล้ว ขึ้นไปต้องอาบน้ำก่อนนอนอีกนะคะ รู้ไหม แล้ววันนี้เก็บเปลือกหอยไปทำไมเยอะแยะคะ “

“ ยูกิเอาไปฝากเพื่อน บอกว่านี่ของฝากจากทะเล ไม่ต้องเสียเงินด้วยละ ดีไหมคะ “

“ เออ ไอ้ปิง สอนน้องดีจริงๆ ดูสิแววเค็มเริ่มออกละ “

“ เออน่า ประหยัดต่างหาก มึงใช้คำไม่ถูกต้อง เดี๋ยวเรื่องถึงครูอังคณาแน่ “

“ พี่ปิงจะฟ้องครูหนูเหรอคะ หนูไม่มีเงินซื้อของฝากนี่ พี่ปิงอย่าฟ้องครูนะคะ “ 

“ตายตาย มึงไอ้ปิง เล่นมุกไม่ ดูสมน้ำหน้า “ เสียงสั่นมาเลยยูกิเอ้ย  น่าฟัดวะ ถึงว่าไอ้ฟ้ามันหลงจัง  ไอ้โคลิค่อน !!!!!














ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 12434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 355

ถูกใจให้เป็ด +1
 :man1:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27

ถูกใจให้เป็ด +1
 :3123: :pig4: :3123:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2832
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68

ถูกใจให้เป็ด +1
ยูกิ ลูกป่วยเป็นอะไรลูก รักษาตัวให้ดี ๆ นะลูก  :กอด1:

ออฟไลน์ Jadd

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 243
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด +1
 :L2:

ออฟไลน์ ปๅงลีลๅ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด +6
ขนมหวานละลายใจ : ถ้วยที่ 6


" อ้าว พี่ฝนช่วงนี่มาบ่อยนะครับไหนว่ากลัวอ้วนไง "

" ไอติมไงปิงกินไม่อ้วนนี่ น้ำมะพร้าวไม่ใช่เหรอ ไม่ใช่กะทินี่นา  "

" ครับ ครับ อ้วนแล้วจะมาโทษปิงไม่ได้นา "

" จ้า จ้า  แล้ววันนี้อยู่คนเดียวเหรอ "  คนพูดถามแล้วพรางสอดส่ายสายตาไปทั่วร้าน

" ยูกิกลับไปทำการบ้าน "

" ....... "

" อ้อ พี่โช นะเหรอ ยังไม่มาเลยไม่รู้จะมาหรือเปล่า  อ๊ะ นั่นมาแล้ว "

ถึงว่าสิทำไมลูกค้าสาวๆ เยอะขึ้นปกติมาแค่อาทิตย์ละวัน2วัน แต่นี่พากันมาเกือบทุกวัน นั่งก็นาน เหอะ ถึงมันจะดีก็เถอะ แต่ก็เกรงใจคนอื่นเหมือนกันนั่งกันทีเกือบชั่วโมง

" พี่มาทำไมอีกเนี่ย "

" เอ้า!!!  ก็มาช่วย "

" ช่วยทำไม ผมก็ทำคนเดียวอยู่ทุกวันแล้ว ?? "

" ปิงจะได้เอาเวลาไปคิดงานให้พี่ไง "

" อีกตั้งนาน แล้วนี่วิศวะเรียนหนักไม่ใช่เหรอ มาทุกวันไม่เหนื่อยหรือไง ขับรถมาตั้งไกล "

" ห่วงพี่ด้วยเหรอ เห็นพี่รูปหล่ออะดิ๊ "

" บ บ้าแล้ว ใครจะห่วงพี่ หลงตัวเองวะพี่  โน้นลูกค้าสาวๆ ถามถึงเอานี่ไปเสิร์ฟเลย อยากช่วยนัก "

" คร้าบครับ โอนเนอร์ "


" พี่ไม่ต้องมาบ่อยๆ ก็ได้นะ ผมเหนื่อย  ทุกวันนี้ไม่รู้เลยว่าเขามากินขนม หรือมากินพี่กันแน่เนี่ย "

" พูดเหมือนหึง เลยอะ "

" คนบ้าอะไรจะมาหึงขนม "

" หึงพี่สิครับ จะหึงขนมทำไม "

" ผมไม่ใช่แฟนพี่นี่จะหึงทำไม "  โถ โถ หูแดงหมดแล้วปิงเอ้ย 

" พี่ค้างนี่นะ "

" ตามใจ "

ไม่ใช่ครั้งแรกหรอกที่นอนค้างบ้านปิง มันเริ่มมาจากคราวแรก หลังกลับจากเพลินวาน ก็มาช่วยปิงบ้างเป็นครั้งคราวเพราะกลัวว่าปิงจะไม่มีเวลามาคิดงานให้ เพราะหลังจากเอางานไปให้ไอ้บาสมันดู มันก็เห็นด้วยแต่มันอยากได้ ร้านขนมอะไรที่แปลกใหม่ วัยรุ่นชอบ กินง่าย ไม่เลอะ ไม่ต้องใส่ถ้วย อยากได้แบบใช้ใบตองห่อ อนุรักษ์สิ่งแวดล้อม เพราะธีมวันวาร เลยไม่อยากใช้พวกพลาสติก  แม่ง !!! สัดบาสโครตเยอะ เอากูไปคำนวนแคลคูลัสยังง่ายกว่านี่ไหม

     บางวันก็ขายนานกว่าจะหมดเกือบ3ทุ่ม กว่าจะเก็บร้าน กว่าจะล้างของเรียบร้อยก็เกือบ5 ทุ่ม เพิ่งรู้เหมือนกันว่าปิงทำแบบนี้มาทุกวันจนเกือบ2 ปีแล้ว ร่างกายเล็กๆ นั่นไม่รู้มีแรงมากแค่ไหน ไม่เคยเห็นบ่นว่าเหนื่อยสักวัน ขายไปยิ้มไป  ลูกค้าทุกคนชอบปิงนะผมว่าแค่อัธยาศัยเนี่ยปิงกินขาดแล้ว นี่ ผมแค่มาช่วยไม่กี่วันหลังช่วยล้างของเสร็จก็หมดแรงจนแทบจะหลับแล้ว บางครั้งก็นอนบ้านคุณย่าแต่การเข้าออกดึกๆนี่เกรงใจคนเปิดประตูเหมือนกัน การจะกลับไปนอนที่คอนโดนี่ก็ขับช้าเป็นเต่า เพราะว่ากลัวหลับใน ปิงเห็นแล้วคงจะสมเพชมั่ง เลยให้นอนค้าง บางวันก็ไปจ่ายตลาดตอนเช้าเป็นเพื่อน  ตี4 เลยนะ ในชีวิตเนี่ยตื่นตี4 ยังเคยคิดว่าฝันไป ถ้านอนตอนตี4 ก็ว่าไปอย่าง  สามล้อคันเก่าที่ต้องใช้แรงมาก วันไหนมีมะพร้าวด้วยนะ ผมว่าผมได้เหงื่อมากกว่าเข้ายิมอีก ถึงว่าสิปิงถึงผอม ผอมแบบมีกล้ามเนื้อนะไม่ใช่เพราะอดอาหารกล้ามบางๆสมกับตัวไม่มีไขมันส่วนเกินเลย

     บ้านปิงมีห้องนอน2 ห้อง ห้องใหญ่เป็นของพ่อกับแม่ ปิงนอนกับน้อง ห้องใหญ่ไม่มีคนนอนอีกแล้วแต่ก็ยังสะอาดอยู่เสมอ รูป .... แม่ของปิงสวยมาก ตัวเล็กผิวขาวจัด ปิงบอกว่าแม่ปิงเป็นคนญี่ปุ่น คุณพ่อเป็นคนเหนือซึ่งก็ผิวขาวจัดไม่แพ้กัน คุณพ่อปิงดูเฮี้ยวไม่ใช่เล่น เกือบทุกรูปที่แขวนจะมองเห็นมอเตอร์ไซค์คันใหญ่อยู่ในรูปเสมอ ซึ่งผมไม่กล้าจะถามอะไรมากไปกว่านี่ ..... 

     วันไหนหากไม่ได้ไปตลาดก็จะตื่นเพราะเสียงไก่ขัน หรือไม่ก็จะได้ยินเสียงกะทะ เสียงสับหมูบ้าง ซึ่งกับข้าวส่วนใหญ่ปิงเป็นคนทำและจะใส่ปิ่นโตให้น้องเอาไปโรงเรียน กับข้าวพื้นๆ หมุนเวียนเปลี่ยนไปเรื่อยแต่ที่ไม่เปลี่ยนก็คือ " มันอร่อย "

     ปิงจะมีลูกเล่นบางอย่างใส่ไปให้น้องสาว ยูกิทานผักเก่งมาก อย่างปลาหมึกยัดไส้ก็จะต้องสับแครอทผสมหมูสับไปด้วย หรือแม้กับผักทอดกรอบต่างๆ ซึ่งถ้าเทียบกับผมตอนเด็กนี่แทบจะไม่แตะต้องเลย ผักก็อยู่สวนติดกำแพงด้านหลัง มีเล้าไก่ ซึ่งเป็นไก่พันธุ์ไข่เลี้ยงไว้กินไข่ กับไก่แจ้สมบัติส่วนตัวของปิง ปิงร้องอยากจะเลี้ยงไก่แจ้ จนพ่อซื้อมาให้เลี้ยงแล้วตั้งชื่อมันว่า โอบีวัน แล้วก็โอบีทู จากสตาร์วอร์ จนมันแตกเถือกเถาเหล่ากอจนมาถึงโอบีทเวนตี้แล้ว และอย่าถามผมเลยว่าตัวไหนชื่อะไรบ้าง ผมไม่สามารถจริงๆ

     เช้ามืดหลังกลับจากตลาด ปิงจะทำกับข้าวรอน้อง พร้อมกับเตรียมส่วนประกอบของขนมเอาไว้พักเอาไว้แล้วรอกลับจากเลิกเรียนมาทำต่อ หลังจากยูกิอาบน้ำแต่งตัวเสร็จ กินข้าวแล้วก็จะพาน้องไปส่งโรงเรียนพร้อมกับเลยไปเรียน ตอนบ่ายปิงจะกลับมาทำขนมต่อ  มันเป็นวงจรชีวิตที่หมุนเวียนไปแบบเดิมทุกวัน สำหรับบางคนคงคิดว่ามันน่าเบื่อ แต่กับผม ปิงไม่เคยหยุดยิ้มให้น้องเลยสักวัน ถึงจะเหนื่อย อ่อนเพลียแค่ไหน แต่รอยยิ้มของคนเป็นพี่มีให้น้องเสมอ 

     นับวัน ผมเริ่มนับถือปิงมากขึ้นทุกที ปิง ไม่เคยสักครั้งที่จะแสดงความอ่อนแอออกมาให้เห็น ปิงยิ้ม และยิ้มเสมอ  ไม่ว่ากับใคร ผมอิจฉา อยากจะได้รอยยิ้มนั้นไว้คนเดียว

" พี่โช งานมหา'ลัยพี่เนี้ยคนเยอะไหม มะพร้าว 200 ลูกพอปะ "

" นั่นสิ พี่ว่าไม่น่าจะพอนะ ไอติมเกล็ดที่ปิงทำอร่อยนะ กินแล้วชื่นใจหากินยากด้วยละ แต่จะปลอกอย่างไงละไม่ใช่น้อยๆ นะ "

" ก็คงต้องให้ที่สวนปลอกมาให้เลยครับ แต่คงต้องเพิ่มเงินให้เขาไป แล้วราคาค่อยมาคำนวนอีกทีว่าจะขายเท่าไร "

" แล้วขนมละ โจทย์ยากนะ ปิงคิดออกไหม  "

" น่าจะได้ครับ วันอาทิตย์นี่ว่าจะลองทำดูครับหยุดร้านด้วยวันหนึ่ง "

" ครับ แล้วพี่จะมาช่วยครับ "




" โห มึง งานดีทั้งนั้นเลยอะ ปิงมึงดูนั้นสิ กล้ามหรือเปล่าวะแม่ง!! ใหญ่กว่าหัวกูอีก เดี๋ยวนี้เขาเทรนนี้กันแล้วเหรอ ทำไมวิ'ลัยเรามีแต่ก้างๆ แห้งๆอยู่เลยวะ อิปิงงงงง มึงดูโน้นสูงขาวตี๋ ใส่แว่นด้วยมึง กูอยากได้ เอากลับบ้านได้มะ เดี๋ยวกูถอยรถมาแล้วมิงไปฟาดหัวให้ทีนะเอาใส่ท้ายรถไป "

" พี่พริ้ง เมื่อเช้าพี่คลุกข้าวอะไรให้มันกินเหรอ ทำไมมันถึงแรดแบบนี้ละ  "

" ปิง พี่ว่ามันแรดมาแต่เกิดแล้วละ ยิ่งวันนี้สงสัยต้องล่ามไว้ด้วยเดี๋ยวไปกัดคอใครเขาเข้า พี่ไม่มีเงินเสียผีให้หรอกนะ สงสัยวันนี้มันคงกรีดแบบนี้ทั้งวันละ เฮ้อ!!! "

แต่ก็อย่างที่พิงมันคลั่งนั้นแหละ ยิ่งเข้าๆแบบนี้ก็มีแต่พวกพี่ผู้ชายกำลังขนของเข้าซุ้ม เพื่อเตรียมงานแต่ละคณะ ติดกับคณะวิศวะที่ผมทำอยู่ นี่ก็คณะแพทย์นั้นแหละ มีแต่ ตี๋ ขาวๆ กำลังขนของนี่ถ้าไม่ปรามมันไว้มันคงเข้าไปป่วนแน่ คนอย่างพิงมันเคยกลัวอะไรที่ไหน เจอผู้ชายเป็นไม่ได้ขอให้ได้แทะเล็ม จนถึงขั้นเล้าโลมมันก็ทำมาแล้ว

วันนี้มากันตั้งแต่ตี 4 พี่โชไปรับพร้อมกับรถกะบะ ใช้ขนมะพร้าวกับถังไอติม และเตาย่าง ของทุกอย่างเตรียมไว้พร้อมก่อนวันงาน2วันแล้ว กลัวทำไม่ทัน พี่พริ้งตามมากับพิงตอน6 โมง ส่วนยูกิให้ฟ้าไปรับมาทีหลัง เพราะยังเช้ามากอยู่ไม่อยากให้ตื่นมางอแง   ตื่นเต้น เหมือนครั้งแรกที่ต้องทำขนมขายแทนพ่อกับแม่ กลัวไม่มีลูกค้า คราวนั้นใช้เวลาเกือบ 2เดือนถึงจะมีลูกค้าติด แทบหมดแรง เสียกำลังใจไปเยอะกลัวว่าจะไม่มีเงินหาเลี้ยงน้อง ไม่อยากเอาเงินประกันมาใช้ฟุ่มเฟือย


" พี่คิม หวัดดีครับ มาแต่เช้าเลยนะ "
 
" ไม่ได้อยากมาแต่เช้าหรอก แต่ไอ้โชนี่สิโทรมาทุก 5 นาที ไม่พอยังลามปามโทรไปตามคุณเมียพี่ด้วย ไหนๆก็นอนต่อไม่ได้แล้วก็เลยต้องมา แล้วนี่เตรียมของเสร็จหรือยังมีอะไรให้พี่ช่วยยกหรือเปล่า "

" เรียบร้อยตั้งแต่ ตี5 แล้วครับ มาตั้งแต่ตี4 ละ ตื่นเต้นไม่เคยออกมาแบบนี้กลัวไม่มีคนซื้อไม่ใช่ ถิ่นด้วย ฮ่าฮ่า แล้วกลัวโดนตีน "

" โดนตีน ?? "

" โน้น พี่ดู 6 นาฬิกา "

" อ้าว พิงเพื่อนเราไม่ใช่เหรอ รู้จักพวกหมอด้วยเหรอ ???  "

" รู้จักที่ไหนละ มันไปเต๊าะเขาอยู่นะสิ ตัวสั่นตั้งแต่เช้าละ กลัวพี่เขาจะต่อยมันกลับมาอยู่เนี่ย "

" เออ แรงดีหวะ โห !!! มะพร้าว กี่ลูกเนี้ย ? "

" 400 ครับ ถ้ามันเหลือ ก็เอากลับไปขายที่ร้านต่อ "

" ขนมายังไงหมด ? เห็นแล้วปวดแขนแทน "

" โน้นครับ คนปวดนอนพักอยู่ด้านหลังโน้น อะ  บอกว่าไม่ต้องช่วยก็ไม่เชื่อ "

" ใคร ? ไอ้โช เหรอ สมน้ำหน้าโชว์แมนดีนัก แล้วปิงไม่ปวดมั่งเหรอ "

" ผมชินแล้วพี่  เห็นว่ากำลังประกอบชิงช้ากันอยู่เหรอไปหามาได้ยังไงอะ "

" ไอ้บาสมันไปหามา อ้อ มันเป็นประธานปีนี้ปิงยังไม่เคยเห็นหรอก "

" ยูกิคงชอบ สงสัยจะหลายรอบวันนี้ "


     ธีมวันวาร วันนี้ ทีแรกเข้าใจว่าว่ามันเหมือนตลาดนัดแถวบ้าน ใครจะรู้ว่ามันกว้างมาก และนี่ยังแค่คณะเดียว ตั้งแต่ที่นั่งรถเข้ามามองป้ายก็เห็นมีหลายธีมเลย ทั้ง ธีมคาวบอยเดย์  ธีมตลาดน้ำ  ธีมสวนสนุก  แค่วันเดียวคนจะเดินทั่วงานหรือเปล่าก็ไม่รู้  มาพูดถึงคณะวิศวะแล้วกัน ที่เด่นและดึงดูดคิดว่าเป็นชิงช้าสวรรค์นี่คงเด่นน่าดู ตั้งอยู่ตรงกลางมี  ร้านต่างๆ เป็นวงล้อมรอบ แล้วไหนจะยังโครงสังกะสียังไม่พอยังเป็นสนิมอีก โห อย่างลงทุนไม่รู้ไปเที่ยวขุดหรือขโมยวัดไหนมา ? ตามซุ้มที่มุงด้วยสังกะสีเก่ามีร้านปาเป้า โยนห่วง ยิงปืน ร้านขายขนมสายไหมแบบหยอดเหรียญที่อยู่บนรถจักรยานที่เวลาจะเล่นก็เอาเหรียญหยอดลงกล่องแล้วเข็มเหมือนหน้าปัดนาฬิกาก็หมุน หากหยุดลงที่เลขใดก็จะได้ตามจำนวนที่เข็มชี้  ไหนจะร้านน้ำตาลปั้นที่ปั้นเป็นรูปสัตว์ต่างๆ สงสัยจะเช่างานวัดมาทั้งงานหรือเปล่าก็ไม่รู้ มันน่าจะธีมงานวัดไหมเนี้ย ?  และมีซุ้มให้ถ่ายรูปเป็นซุ้มยาวต่อกันถึง3คูหา ผนังใช้ไม้ลังมาตีตามแนวตั้งไม่ได้เรียงให้เรียบแต่ใช้การตีนูนต่ำไล่สี การจัดธีมเน้นเป็นร้านกาแฟโบราณที่ชงโดยใช้ถุงชงไม่ได้ใช้เครื่อง สามารถนำอาหารมานั่งทานได้ โต๊ะเก้าอี้ตีขึ้นมาจากไม้ ภายในร้านมีทั้งโปสเตอร์ หรือแม้กระทั่งสินค้ายี่ห้อโบราณ ทั้งแฟ๊บ เปาปุ้นจิ้น ลูกอมแฮ๊คกระป๋องสังกะสี สบู่ปาล์มโอลีฟ ที่ทำเป็นธีมร้านขายของชำ นี่ได้ข่าวว่าไปขอยืมมาจากพิพิธภัณฑ์ในมหาวิทยาลัย โดยใช้เส้นอธิการบดี
ข้างๆร้านผมเป็นร้านอาหารของคุณนมชื่นที่มีพี่พริ้งเป็นคนปรุง มีไอ้พิงเป็นคนเสิร์ฟ ซึ่งนำเสนอผัดไทโบราณ ใช้น้ำปรุงที่เคี่ยวมาจากน้ำมะขามเปียก พริกแห้งและน้ำตาล ผัดใส่ไข่ให้หอมแล้วโรยด้วยกากหมูเจียวกรอบ ส่วนร้านผม คนเดียวอยู่แล้ว แมนแมน  ส่วนธีมของคณะอื่นไม่รู้ครับ ฮ่าฮ่า ... ยังไม่โอกาสไปดูและไม่รู้ว่าจะมีเวลาไปเดินด้วยหรือเปล่า

8 โมงเช้าคนเริ่มมาแล้ว ร้านกาแฟข้างนี่ได้ใจคนไปเต็มๆ คนยังไม่แน่นสามารถเซลฟี่ได้เต็มที่ ไหนจะกาแฟคั่วเองที่เอามาชงด้วยมือ กลิ่นหอมไปหมดขนาดผมเองที่ไม่กินกาแฟยังคิดว่ามันหอมมาก ส่วนที่ร้านพี่พริ้งก็เริ่มมีคนมานั่งแล้ว จานที่ร้านใช้เป็นกระดาษชานอ้อยที่เคลือบมัน ถึงแม้นว่าต้นทุนจะสูงขึ้นแต่มันย่อยสลายได้เอง ทางคณะเลยมีงบช่วยในเรื่องจานกระดาษให้ เพราะว่ามันกำจัดง่ายย่อยสลายเอง ส่วนร้านผมนะเหรอ โครตยุ่ง...... ยุ่งมากจะทำทันไหมเนี่ย

" น้อง ๆ ไอ้นี่คืออะไรเหรอ สีสวยจัง ห๊อมหอม "
 
" พิงมาช่วยหน่อย " ตอบจนเมื่อยแหละ รู้งี้ทำขาตั้งมาบอกแล้วเนี๊ยสาวๆ นี่ขี้สงสัยจังหว้า

" มันทิพย์ครับ สีม่วงนี้บดมาจากมันม่วงครับ ปั้นเป็นก้อนกลมแล้วเอามาย่างให้สุกหอม เห็นว่าตอนนี้คนรักษ์สุขภาพเยอะขึ้นเลยมาให้มันม่วงแทนมันแบบเก่า ที่ร้านทำไว้ 3 แบบนะครับ มันม่วงอย่างเดียว มันม่วงผสมข้าวโพด กับ มันม่วงไส้ชีส ครับ เวลาทานชีสก็จะเป็นลาวา ครับ "

" ไส้ชีสด้วยเหรอ น่ากินเนอะ นี่ทำเองเลยหรือเปล่าคะ "

" ครับ ทำเองทุกขั้นตอนครับ รับรองสะอาด "

“ อ้วนไหมคะ ?? “

นั่นไงกูว่าแหละ

“ ถ้าเป็นมันม่วงกับข้าวโพดนี่ไม่เท่าไรครับ มันม่วงนี่หวานธรรมชาติครับไม่ได้เพิ่มน้ำตาลเลยครับ “

“ อุ้ย อันนี้คืออะไรคะ ?  “

“ ร้านเราใช้ใบตองแห้งครับเอามากลัดเป็นกระทง สำหรับทานเลยแต่ถ้านำกลับบ้านด้วยก็จะใช้กล่องครับ “

“ แล้วลูกมะพร้าวละนี่ไว้ใส่อะไรเหรอคะ “

“ ก็จะเป็นไอติมน้ำมะพร้าวครับ แบบโบราณเอาน้ำมาพร้าวจากลูกมาแช่จนขึ้นเกล็ดน้ำแข็งมีเนื้อมะพร้าวอ่อน ใช้หลอดดูทานได้เลยครับ “

“ โห น่ากินทั้งนั้นเลยคะ คนขายก็น่ารัก เดี๋ยวจะเฟสบอกเพื่อนมาทานนะคะ ขอถ่ายรูปพ่อค้ากับขนมหน่อยนะคะ จะแท๊กเพื่อนให้เพื่อนมา “

“ ได้ครับ ยินดีครับ ช้านิดหนึ่งนะครับ “  กลุ่มนี่ก็ 7-8 คนละมั้งเนี่ยคงจะช้าหน่อย

“ โห !!! คนเยอะนะเนี่ย ปิงไม่เรียกพี่ละครับ คนเยอะแบบนี้ทำคนเดียวทันเหรอ “   พูดเฉยๆก็ได้ ถึงเนื้อถึงตัวตลอด เป็นอะไรกับคางไหมเนี้ย ชอบเกาจริง 

“ ว๊าย แกร้านพี่โช ละ “  เออ ชัดเต็มสองหูเลย ร้านผมต่างหากนั้นอะของแถม

“พี่โช น้องชายเหรอคะ น่ารักทั้งพี่ทั้งน้องเลย คะ ขอรูปคู่ได้ไหมคะ เดี๋ยวหนูช่วยโปรโมทในเฟสให้ “ 

“ จะดีเหรอครับ แต่ถ้าลงแล้วได้ยอดเพิ่มขึ้น พี่ก็ยินดีครับ “

 “ โห พี่อะถ้าสาวๆ รู้ว่าพี่มาเปิดร้านขายแบบนี้นะคงมาทั้งคณะละคะ มีแต่คนปลื้มจะแย่แล้วคะ “

“ อยากถ่ายรูปกับพี่โช ด้วยคะ ได้ไหมคะ “

“ ได้สิครับ แต่ขอช่วยน้องสักครู่นะครับ  กลัวจะทำไม่ทัน “  ดูสิ ท่าทางจะงอนหรือเปล่า หน้ายิ้มแต่ไม่มองเลยเนี่ย   

ยิ่งสายคนยิ่งเยอะ เดินกันให้ขวักไขว่ดุแล้วตาลาย ยิ่งนอนน้อยๆอยู่ด้วย  สองเดือนนี่ก็ยังไม่ชินสักทีแต่ถ้านานกว่านี่คงจะชินได้แล้วละ ปกติช่วงสอบก็โหมอ่านโหมงาน แต่ก็ได้นอนแบบข้ามวันแทน แต่งานที่ช่วยปิงนี่เป็นเวลามาก มันเป็นวงจร หมุนครบรอบทับวัน  หมุนครบรอบทับอาทิตย์ เป็นนาฬิกาทีเดียว

“ ปิง พี่ว่ามะพร้าวไม่พอแน่เลย เสียดายเนอะยังไม่เย็นเลยจะหมดแล้ว “

“ อากาศมันร้อนด้วยแหละพี่ มีแค่ไหนก็แค่นั้นละ วันเดียวนี่เหมือนขายมาทั้งอาทิตย์เลยพี่ ปกติอาทิตย์หนึ่ง 200 ลูกนี่ก็เยอะแล้วนะ วันนี้จะ400 ลูกแล้ว กำไรแล้วละ “

“ ขนมนี่พี่ชอบจังเลยปิง คราวหลังทำไส้ช็อกโกแลตเอาไปขายที่ร้านเราดีปะ “

“ เดี๋ยวนะ ร้านผมหรือเปล่า ผมจำได้นะว่าผมเป็นคนโตมีน้องสาว1 คน จะมีพี่ชายมาจากไหนอีกละ หรือพ่อกับแม่ผมไปแอบซุกไว้ตรงไหน  “

“ อยากมีปะละ “

“ อะไรละ พี่ชายอะเหรอ “

“ พี่ชาย ก็ได้ หรืออยากจะให้เป็นอย่างอื่นปะล่ะ “ 
 
“ ....... “

“ สัด โช กูมาช่วยมึงนะเนี้ยไม่ได้มาดูมึงจีบน้องมัน ทีแรกละกันกูจริง นี่มึงมันสมภารชัดชัด “

“ พอเลยไม่มีใครเป็นอะไรทั้งนั้นแหละ  ร้อนเนอะหาน้ำกินหน่อยดีกว่า พี่โชมาปิ้งต่อเลย “  แถ เข้าไปแถจนแดงหมดแล้วหน้านั่นอะ

“ สัดโช อะไรวะของจะหมดร้านแล้วเหรอ ทำไมมึงเอามาน้อยจัง นี่ยังไม่บ่าย3 เลย ??  “

“ น้อยห่าอะไร ขนมนี่นะก็ประมาณ 800-900 ลูก โน้นมะพร้าว400 ลูกกูแบกมาจะแขนจะหลุดมึงจะว่าน้อยอีกเหรอ “

“ แล้วทำไมไม่ทำมาเยอะๆ ??? “

“ คนทำเขาทำไม่ไหวหรอกแค่นี่ก็แทบไม่ได้นอนแล้ว “

“ ไหนวะคนทำ ??? “

“ นี่ไง ปิงหลานคุณย่ากู เขาทำเองหมดนี่แหละกูแค่ช่วยขน “

“ สวัสดีครับ ปิงครับ “ 

“ น่ารักนี่หว่า นี่ปะที่มึงทิ้งงานกลุ่มแล้วรีบกลับเนี้ย สาดดดด แม่งซุ่มนี่หว่า   เออเป็นกูก็รีบกลับวะ โคตรน่ารัก น้องครับถ้ามันนอกใจบอกพี่นะครับเดี๋ยวพี่จัดการให้ “ กลุ่มชายโฉดเลวทรามต่ำช้า เพื่อนของผมเองละครับ ยกกันมาจะครึ่งภาคละมั่งนี่ คงเดินมาดูความเรียบร้อยด้วย กับมาหาแซวหญิง

“ จัดการอะไรอะพี่ ผมอะผู้ชายเหอะไม่ได้เป็นแบบนั้นนะ “ งานเข้าละไอ้โชมึง ไก่กูตื่นหมดละเดี๋ยวพวกมึงเดี๋ยว!!เจอกันวันหลัง วันนี้ท่าทางจะเคลียร์ยาวอีกละ

“ เพื่อนพี่มันก็ไม่ได้เป็นนะ ยังเห็น จีบหญิงอยู่เลยอาทิตย์ก่อน “ มาอีกดอก พวกมึงจะฝังกูใช่ไหม

“ อ้าวไอ้เพื่อนเลวมาเผาเรือนกูละ  ไปทำงานเลยพวกมึง กูคิดให้แล้วนะหมดหน้าที่กู ตอนนี้กูอิสระเข้าใจปะ “

“ เดี๋ยวดิ ยังไม่ได้ชิมขนมเลย อันนี้อะไรครับน้องปิง หอมจัง “

“ ไอ้นี้มัน นี่ก็มัน ฝั่งนี้ก็มัน พวกมึงจะกินอะไร “ 

“ ไอ้โช บอกแบบนี้มึงเขวี่ยงดินมาให้กูกินเลยดีกว่า “

“ พี่โช ของขายอย่าทำเป็นเล่นดิ  อันนี้เรียก มันทิพย์ครับ มีมันเทศม่วง ข้าวโพด กับ ที่มีไส้เป็นชีสลาวาครับ หยิบชิมได้เลยครับ“

“ ไม่ได้หรอกครับ ของขายยิ่งน้องปิงทำคนเดียวด้วย ยิ่งต้องอุดหนุน แต่ขนมไทยไส้ชีสนี่แปลกเนอะ คิดมาได้ไงเหรอ “

“ ก็ไม่เห็นยากนี่ครับ แค่คิดว่ามันน่าจะอร่อยเท่านั้นเอง ฝั่งนี้ครับ ไส้ชีสกำลังร้อนเลย “

“ โห อร่อยอ่ะ ไม่หวานมาก ไส้ออกเค็มของชีส แล้วที่มันหอมนมแบบนี้อะ อร่อย อร่อย !!!  เอาให้พี่กลับบ้านด้วยสิ คุณแม่พี่คงชอบ เอ่อ   พี่ชื่อ เสาร์นะครับ ชื่อจริงพระเสาร์ ภาคเดียวกันกับไอ้โช นี่แหละ ไอ้พวกนี่ตัวประกอบอย่าสนใจ ไม่ต้องจำ“
 
“ สัด !!! พี่บอส พี่บาส พี่บอล ตระกูล บอ หรือจะเรียกรวมว่าบ้าบอก็ได้ครับ พวกพี่รับได้ ฮ่า ฮ่า “
 
“ กรีดดดดดดด ผู้ผู้ทั้งนั้นเลย โอ้ ... ผิวไทยแท้ นี่ขาวตี๋ สูงล่ำกันทั้งนั้นเลย อิแคระ มึงทำไมขายดีจังหวะ ทำไมกูมีชะนีเต็มร้าน ไปช่วยพี่พริ้งแทนกูดิ๊ เดี๋ยวผู้ผู้กลุ่มนี้กูจัดการเอง   พี่ขา พี่ขาจะห่อหนูกลับบ้านไหมคะ “

“ เฮ่อ พี่พริ้งเอาน้องพี่ไปเก็บหน่อย “   เสียงปิงร้องโวยวาย คงจะอายแทนเพื่อน ปิงหน้าบางมากถ้ารู้จักแล้ว ปิงจะขี้อาย

“ เอาไว้นั่นก่อนรอรถเทศบาลมา จะได้เก็บไปทิ้งทีเดียว “

“ พี่พริ้งนี่น้องนะ พูดซะหมดราคา นี่ถ้าไม่เห็นว่าที่ร้านคนเยอะจะหนีออกไปส่องผู้ผู้ละ พี่ขา อยากได้ของแปลก เป็นงาน สั่งจองได้เลยนะคะ ดีลิเวอรี่ 24ชม.คะ ไปก่อนนะคะเดี๋ยวโดนตะหลิวพี่ “

“ ไม่ต้องง หรอกพี่ เพื่อนผมเองมาด้วยกันแต่ช่วยอยู่ร้านโน้น ไม่มีอะไรหรอกปากมันดีแบบนี้แหละ พวกพี่ไม่โกธรนะ “

“ ไม่ ๆ หรอก น่ารักดี น่ารักแปลก ๆ เฮฮาดีพี่ชอบ “ พวกตระกูลบอ. ตอบ  หืม น่ารักเหรอ ไอ้พิงมันน่ารักตรงไหนอะ ???

“ เออ แล้วเก็บใส่กล่องให้พี่ด้วยนะ อย่างละกล่องนะครับจะเอาไปฝากคนที่บ้าน เดี๋ยวเดินมาอีกรอบจะมารับเอาไปนะครับ พวกมึงเอาไหม “  พี่เสาร์สั่งแล้วก็หันไปถามพวกเพื่อน ๆ

“ คนละ 2 กล่องก็ได้ เอาไปฝากเด็กแถวบ้าน ช่วงนี้ไม่ค่อยกลับบ้านสงสัยรอบนี้มีง้อยาว “

“ นี่แม่มึงเลิกตามแล้วเหรอ “ เตโชถามเพื่อน “

“ เปล่า โทรศัพท์พังยังไม่ได้ซื้อใหม่ อะดิเลยปล่อยเลยตามเลย “

“ เออ กลับบ้านพวกมึงหัวแตกแน่ “

“ ไม่ต้องแช่งเลย ไอ้สัดโช เอาเรื่องมึงให้รอดก่อนเถอะแสรด !!!  เย็นวันก่อน คุณหนิงอะไรของมึงนะมาหาถึงคณะ แต่ดีนะไม่ได้วีนอะไรดูเป็นคนเรียบร้อยนะ คงถูกใจหญิงแม่มึง “

“ เออ เออ ไปได้แล้ว “  ไอ้เสาร์ มึงนี่เริ่มแปลกๆ ละกูชักตงิด เสือกหางานให้กูก่อนไปอีก นั่นหน้าเป็นม้าน้ำอีกละ กูสงสัยจะได้กลับไปนอนบ้านแหง




« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-01-2018 20:52:09 โดย ปๅงลีลๅ »

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27

ถูกใจให้เป็ด +1
 :z1: o13 :z1:

 :L2: :pig4: :L2:

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 12434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 355

ถูกใจให้เป็ด +1
 :pig4:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด +1
 :L2: :pig4: :pig4: :pig4: :L2:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2832
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68

ถูกใจให้เป็ด +1
อ่านแล้วหิวววววว ปิง เอามัน 3 กล่อง น้ำมะพร้าว 3 ลูก เก็บตังที่โชนะ  :m26:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 34

ถูกใจให้เป็ด +1
 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ปๅงลีลๅ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด +5
“ ขายหมดแล้วเหรอ “

“ เออ จะมาช่วยเนี่ย “

“ ไม่ต้องหรอก ปิงไปเดินเล่นเถอะจ๊ะ นี่ก็ใกล้จะหมดแล้ว ไม่กี่จานเองพี่ทำ2 คนกับพิงแป๊บเดียว ไหนๆ ก็มาแล้วไปเดินเถอะ แล้วนี่ยูกิไปถึงไหนแล้วก็ไม่รู้เนอะ  “

“ นั้นสิครับ ไม่รู้ฟ้ามันพาไปเล่นถึงไหน เด็กพอกันเลย “

“ ปิง พี่เก็บของหมดละไปกันครับ พี่พาไปเดินเที่ยวในงาน พิงถ้าเสร็จแล้วโทรมานะครับ เดี๋ยวมารับ “

“ อะเคจ้า แต่ไม่อยากไปเป็นก้างอะสิ เผื่อพี่โชอยากจะไปจูจี๋ที่ไหนต่อ “

“ พิงนี่ไปล้อเพื่อน  เดี๋ยวจะโดน  นี่คงอีกนานละไปกันเลยจ้า กว่าจะเก็บของก็คงจะค่ำแล้ว “  พี่พริ้งก็ยังคงเป็นพี่สาวใจดีเสมอ ไม่เข้าใจจริงๆว่าทำไมถึงมองว่าผมกับพี่โช เป็นแฟนกัน ?  ผมไม่ได้จีบพี่โชนะถึงแม้พี่โชจะดูดีมากกก ก็เถอะ แต่ผมคงไม่หาเรื่องใส่ตัวขนาดนั้นเหมือนกัน คุณหญิงแม่พี่โชน่ากลัวมากที่สุด ถ้าเกิดผมรักขึ้นมาจริงๆละก็นะผมก็เลิก ผมไม่สู้หรอกคนแบบนั้น ผมมีอะไรที่จะเทียบหน้าชูตาครอบครัวเขาได้ แค่คิดก็เป็นไปไม่ได้อยู่แล้ว



ไม่ชอบสายตาที่ใครๆมองเลย มันอึดอัด ถึงแม้ว่าตามซุ้มจะน่าสนใจก็ตามแต่ว่ามันไม่ชิน เพิ่งรู้เหมือนกันว่าพี่โชเป็นคนดังขนาดนี้ ถึงแม้จะรู้ว่าเวลาที่พี่เขาไปช่วยที่ร้านคนจะเยอะขึ้นก็ตาม แต่ที่นี่ไปทางไหนก็มีแต่คนเข้ามาคุยเข้ามาทัก ไม่ชิน ไม่ชอบ ไม่ชอบเป็นจุดสนใจ ไม่ชอบที่คนเข้ามาวุ่นวาย  และไม่ชอบที่พี่โชไม่สนใจ

" เอ้ย โช คุณหนิงมาหามึง โทรศัพท์ก็ไม่รับ รออยู่ใต้ตึกคณะแหนะ "

" ......... "

" พี่โช ไม่ไปเหรอมีคนมาหานี่ "

" แล้วปิงละ ยังเดินไม่ทั่วงานเลยนานๆจะมีโอกาสได้เดินเล่นสักที "

" เดี๋ยวผมจะไปหาน้อง พี่ไปเถอะครับ ให้ผู้หญิงรอไม่ดีหรอกครับ " คนนี้สินะ ที่มาหาบ่อยๆ ดีแล้วละ ไม่อยากอึดอัดแบบนี้อยู่แล้ว

" ปิงไปเดินเที่ยวกับพี่ก็ได้นะ เดี๋ยวพี่พาทัวร์เอง "

" ไม่ดีกว่าครับพี่เสาร์ ผมว่าจะเดินตามหาน้อง ไม่เจอแต่เช้าแล้วไม่รู้ว่าไปเดินเล่นกันถึงไหนกัน "

" แล้วรู้เหรอครับจะไปหาที่ไหน ให้พี่ไปส่งก่อนดีกว่าไหมปิง "

" พี่โช ไปเถอะครับให้ผู้หญิงรอมันไม่ดีนะครับ แค่นี้เองผมเดินได้ ไปละ " 



" ไอ้เสาร์ มึงคิดจะทำอะไรวะ " 

" ก็เดินมาตามมึงไง กูเดินไปเอาขนมแล้วไม่เจอ "

" เกี่ยวกับปิงสิ  มึงจะจีบปิงเหรอ "

" กูเห็นน้องมันน่ารักดี "

" น้องมันไม่ใช่ "

" กูก็ไม่ใช่ มึงก็ไม่ใช่ไอ้โช แต่กูอยากลอง "

" สัดเสาร์ กูไม่ให้มึงลอง "

" ทำไมหวงเหรอมึง ผ่านด่านแม่มึงให้ได้ก่อนเถอะ "

" เสาร์กูขอ กูชอบปิง"

" เออ แค่นั้นแหละ อยากได้อะไรก็บอกแบบนี้สิวะ มึงทำอะไรให้มันชัดเจนหน่อย อย่างเรื่องของแม่มึงก็เหมือนกัน มึง ไม่ชอบก็บอกไปให้ตรงๆ อย่าเงียบแบบที่มึงทำ กับผู้หญิงก็เหมือนกันบอกตรง ๆ เหอะ ผู้หญิงเขาจะได้ไม่เสียเวลา เขาจะคิดอย่างไงก็อีกเรื่อง แสดงอย่างที่มึงทำ เป็นกูกูก็คิด!!! ว่ามึงมีใจ ไม่ชัดเจนสักอย่าง เทคแคร์ดีเกิ๊น "

" กูกลัวเขาเสียใจ กลัวแม่ไม่สบายใจ "

" เอ่อ!!! คนดี ชีวิตมึงดี๊ดี สัด แม่มึงจะอยู่กับมึงชั่วชีวิตไหมละ??  คนที่จะอยู่กับมึงก็คือผู้หญิงคนที่แม่มึงหามาให้ คนที่มึงรักหรือเปล่าก็ไม่รู้ มึงจะรอแม่ตายแล้วถึงจะเลิกอย่างนั้นเหรอ ถ้าเกิดมีลูกแล้วละ ?? ทำไมไม่สู้ซะก่อน ได้ไม่ได้ ก็ยังถือว่าได้ลองแล้ว จะได้ไม่ต้องมาเสียใจทีหลัง "
 
" เหรอ "

" เฮ่อ มึงนี่โคตรมึน ไม่สมหน้าตา ถ้ากูหล่อรวยอย่างมึงนะ กูจะใช้ให้คุ้มละจะควักเอามาเลี่ยมทอง เออ ไปได้แล้ว มองตามตาละห้อยเชียวนะ ระวังหมาจะคาบไปแดกน้องปิงมึงน่ะ "




" มหาวิทยาลัย "  เคยคิดว่ามันเป็นอย่างไร หลายครั้งที่คิดว่าถ้าจบแล้วอยากจะมาเรียนต่อคณะวิศวะ แต่ชีวิตนี้เลือกได้เพียงอย่างเดียวเท่านั้น  อยากให้ยูกิได้เรียนสูงๆ อยากให้ยูกิเป็นหมอ ส่วนผมจะทำงานหาเงินส่งให้น้องได้เรียนจนจบเอง
 
พาร่างตัวเองเดินมาจนถึง สิน-กำ ปีนี้จัดธีมเป็นคาวบอยเดย์ที่กินเวลามาถึงตอนค่ำแล้ว ตามซุ้มจุดด้วยคบไฟ ทางเดินมีมัดฟางก้อนสี่เหลี่ยมทำเป็นที่นั่งพัก ที่กินข้าว เห็นอาหารที่เน้นหนักจะเป็นพวกบาร์บีคิว ปิ้งย่าง ซึ่งกำลังส่งกลิ่นหอม มีป้ายแขวนบอกว่าเป็น แกะย่าง  แกะเหรอ!!!ไม่เคยกินมาก่อนเลย ฟังมามีคนบอกว่าเนื้อแกะจะมีกลิ่นสาบ ก็เลยจัดมาลอง1 ไม้ พี่คนขายบอกว่านี่เป็นแกะรุ่น ไม่มีกลิ่นสาบ กลิ่นเครื่องเทศที่หนักให้รสชาติแสบฉุนจนขึ้นจมูก ปกติไม่ชอบอาหารรสจัด เลยน้ำตาไหลพรากเลยต้องเสียค่าน้ำมาอีกขวด เล่นเอาลิ้นชา ไม่รู้ว่าป่านนี้ยูกิได้กินอะไรแล้วเหรอยัง แต่ฟ้ามันคงไม่ปล่อยให้หิวหรอก มันใส่ใจของมันจะตาย รู้สึกดีใจที่มีคนดีอย่างมันมาชอบน้องสาวถึงแม้ว่าน้องสาวจะยังคงไม่รู้เรื่องรู้ราวก็เหอะแต่ก็ดีที่มีคนพายูกิไปเที่ยวแทนตัวเองที่ไม่มีเวลาจะพาน้องไปไหน ขอแค่ตอนนี้ ขอแค่ยูกิมีความสุข สำหรับต่อไปเมื่อยูกิคิดเองได้แล้ว คงจะเห็นถึงช่องว่างขนาดใหญ่ และหวังว่ายูกิจะไม่ต้องเสียใจจนเกินไป ไม่ห่วงว่าฟ้าจะไม่ชอบจริงรักจริง แต่เหตุผลใหญ่คือคุณหญิงอีกนั้นแหละ เฮ่อ !!!  ช่างเหอะเรื่องมันยังไม่เกิด คิดไปก็เท่านั้น

แบตโทรศัพท์หมดไปตั้งนานแล้วติดต่อใครก็ไม่ได้ เมื่อคืนมัวแต่ยุ่งเตรียมของเลยไม่ทันได้ดูปล่อยทิ้งเอาไว้เฉยๆ เลยงานเข้าแบบนี้  ป่านนี้แล้วทุกคนคงแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้ นี่ถ้าไม่เห็นชิงช้าสวรรค์ก็คงจะกลับไม่ถูกเหมือนกัน แต่ว่าคืนนี้คงจะอีกยาวไกลแน่ๆ เห็นแต่คนพูดกันว่าคืนนี้จะมีดนตรีประชันกันระหว่างคณะด้วย อยากดูเหมือนกันแต่คิดว่ายูกิคงจะง่วงนอนมากแน่  ถ้าไม่เจอพี่โชคิดว่าจะขอติดรถพี่พริ้งกลับเหมือนกัน

“ โห กว่าจะกลับมาได้ น้องมึงร้องไห้งอแงไปหลายรอบแล้ว “ พอเจอหนาปุ๊บก็โดนไอ้ฟ้าด่าทันที

“ กลับกันมานานแล้วเหรอ “ ถ้างอแงขนาดนี้สงสัยคงจะง่วงน่าดูแล้ว

“ เออ จะกลับยังยูกิคงง่วงแล้ว ไอ้พิงกับพี่พริ้งก็กลับไปแล้วเนี้ย ตอนแรกว่าจะรอ แต่กูเห็นพี่พริ้งเหนื่อยน่าดูเลยบอกว่าไม่ต้องรอหรอกเดี๋ยวจะไปส่งให้เอง แล้วพี่โช ละ ?? “

“ ไปกับคนชื่อหนิง ตั้งแต่เย็นแล้วนึกว่ากลับมาซะอีก นี่ยังไม่มาเหรอ ? “

“ เออสิ โทรไปก็ไม่รับนึกว่าอยู่กับมึงเลยไม่ได้เร่ง แม่งเอ้ย!!! ป่านนี้แล้วไม่ต้องรอแล้วละ เดี๋ยวกูไม่เรียกแท็กซี่ก่อน ขนไม่เยอะ แท็กซี่คงไม่บ่นหรอกเอาแค่หม้อไปก็พอไม่กี่ใบเดี๋ยวมึงไม่มีใช้ขายของแล้ว เดี๋ยวเตาย่างฝากไว้ที่นี่ก่อนแล้วค่อยให้พี่โชไปส่ง   แป๊บเดียวเดี๋ยวมา “
 
มันว่าแล้วก็เร่งเดินออกไปตามถนน ถ้านับหม้อแล้วก็มีไม่กี่ใบหรอกแต่จะใหญ่หน่อยก็แค่ถังไอติม  แล้วพี่โช นี่หายไปเลย ?? เหมือนกับคล้ายๆว่า ใจมันแกว่งอย่างไรไม่รู้สิ ผมไม่ใช่เด็กที่ไม่รู้ประสาถึงผมจะยังไม่เคยมีแฟน แต่เพื่อนๆที่มันมีแฟนผมก็รู้หรอกว่าที่หายไปนานแบบนี้คงไม่พ้นเรื่องอย่างว่า  แต่ก็ทำได้แค่คิด ผมผู้ชายนะ !!! ไม่ใช่ไอ้พิงที่จะให้ไปแสดงออกว่าชอบผู้ชาย หรือแม้ว่าใจตนเองตอนนี้มันเริ่มมีพี่เขาเข้ามาอยู่ในใจตั้งแต่เมื่อไรก็ไม่รู้ ผู้ชายอย่างพี่โช ที่ผู้หญิงหรือแม้แต่ผู้ชายเห็นยังต้องมองจนเหลียวหลัง ผู้ชายที่ดูดีทั้งหน้าตาและชาติตระกูล  และผู้ชายมือไม้แข็งที่พยายามจะช่วยทำขนมทำงานที่ตัวเองไม่ถนัดทำกี่ครั้งก็เสียของทุกทีจนต้องมาทำเองใหม่ทั้งหมด ห้ามก็ไม่เชื่อ บอกก็ไม่ฟัง ดื้อ!!!  ดื้อกว่ายูกิ ยิ่งช่วยยิ่งช้า หน้าตาดีนี่ไม่ช่วยอะไรเลยจริงๆ แต่ทำไมผมมีความสุข??  แล้วยังจะมาช่วยล้างหม้อล้างของแทนตำแหน่งของยูกิ ดีที่หม้อมันไม่แตกหักง่ายไม่อย่างนั้นผมคงจะได้ซื้อของใหม่ยกชุดแน่ ๆ ขนาดไอ้โอบีวันมันยังชอบมาใกล้คลอเคลียจนผมนึกว่ามันกลายเป็นหมาเป็นแมวแทนที่จะเป็นไก่พันธุ์ซ่าอย่างเคย ไม่รู้เอาอะไรไปให้มันกินมันถึงตามแจขนาดนั้น ??  ต้องพยายามไอ้ปิงเอ้ย !! อย่าไปคิดอะไรแบบนั้น เรากับเขาไม่ใช่คนบนชั้นเดียวกัน เรามันแค่เศษฝุ่นไม่มีวาสนาจะได้ไปเป็นไม้ดอกประดับแจกันทรงสูงของครอบครัวเขาหรอก แล้วอีกอย่างพี่โชคงไม่ได้คิดอะไรแบบนั้น เขาเป็นผู้ชาย เราก็เป็นผู้ชาย มันเป็นไปได้แค่เพียงภาพที่เราหลับแล้วฝันถึงเท่านั้น ขอแค่ฝันก็พอ ได้แค่ฝันก็พอ

“ เอ้ย ไอ้ปิงขึ้นรถสิ กูเก็บของให้หมดแล้วเหม่ออะไรอยู่ อุ้มน้องมันดีดีสิ ไหวเปล่าหรือจะให้กูอุ้ม “

“ มึงจะไปด้วยเหรอ “

“ เออสิ “

“ ไปทำไม พรุ่งนี้มึงต้องไปโรงเรียน คราวที่แล้วคุณชดก็มาบ่นทีละว่ารีบไปตอนเช้าแล้วยิ่งขี่มอเตอร์ไซค์ไวอย่างมึงนะมันน่ากลัว กลัวจะไม่ทันถึงโรงเรียน ไม่ต้องไปกับกูหรอกนั่งรถไปนี่เดี๋ยวก็ถึง ไปแล้วมึงก็ต้องรีบกลับมาอีก อย่าให้มันหลายรอบเลย “

 “ มึงไหวแน่นะ  “

“ กูทำของกูแบบนี้มาตั้งนานแล้วเหอะไม่ต้องห่วง กูรู้ว่ามึงห่วงเดี๋ยวถึงบ้านจะชาร์ตแบตแล้วจะโทรหา แล้วกัน ดีปะ “

“ เออ อย่างนั้นก็ได้ก็ก็เพลียเหมือนกันต้องคอยพวกเพื่อนพี่โช แม่งเห็นยูกิน่ารักหน่อยไม่ได้ แถกันเข้ามาเชียว “

“ ไอ้ห่า ยูกิ 6 ขวบ ใครเขาจะคิดแบบมึง “

“ เออ ไม่รู้กูหวงของกูนี่หว่า เออ รีบไปถ้าอย่างนั้น อย่าลืมถึงแล้วโทรมาด้วย เดี๋ยวกูไปจัดการพี่โชให้ “

“ เกี่ยวไรกับพี่โช วะแค่นี้สิว สิว แมนแมน กูกลับเองสบาย "

“ เออ ให้มันจริงเห็นช่วงนี้สนิทกันจัง เออ ... แล้วเอาเงินไปหยอดตู้ฝากเงินสดแล้วใช่ไหม วันนี้ได้เงินกูเป็นหวง “

“ เออ ลืม  !!! จริงของมึง เอาไปฝากให้หน่อยไม่อยากพกติดตัว นี่บัตร รหัสก็พ.ศ.เกิดยูกิ นะ แล้ว ฝากซื้ออาหารให้ไอ้พวกโอบีด้วยนะ จะหมดแล้ว กูลืม อย่าลืมไปรดน้ำต้นไม้ให้ด้วยละ เวลาไป กุญแจอยู่ที่เดิมนั้นแหละ “

“ บ้านมึงนะ จะให้กูไปรดน้ำทำไมวะ “

“ เออนั่นสิ เผื่อกูลืม กูสงสารต้นไม่กลัวขาดน้ำ สงสารพวกเหล่าโอบี กลัวมันอดตาย ฮ่า ฮ่า “




ใจหาย ............ มันรู้สึกโหวงๆในใจ  ไอ้ปิงมึงพูดอะไรแบบนั้น นั้นบ้านมึงนะ ต้นไม้มึง มึงก็รดน้ำเองสิ กูรับดูแลแต่ยูกิคนเดียวนะ







จากนั้นก็ไม่มีใครเคยเห็นสองพี่น้องอีกเลย .................................................

ออฟไลน์ B52

  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 12434
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 355

ถูกใจให้เป็ด +1
 :a5:

ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27

ถูกใจให้เป็ด +1
 :3123: :pig4: :3123:

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2832
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68

ถูกใจให้เป็ด +1
เกิดอะไรขึ้นกับปิงและยูกิ  อุบัติเหตุป่ะ  :katai1:

ออฟไลน์ k00_eng^^

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 649
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 57

ถูกใจให้เป็ด +1
เกิดอะไรขึ้นอ่ะ

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 34

ถูกใจให้เป็ด +1
พี่โชหายไปไหนกับหนิง แล้วปิงกับยูกิล่ะ อะไรยังไงเนี่ยยยยย :katai1: :katai1: :katai1: :katai1:

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ซีเนียร์

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 716
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 7

ถูกใจให้เป็ด +1
 :a5: :a5: :a5: :a5: :a5:

เกิดไรขึ้น น้องไปไหน :hao5:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ ปๅงลีลๅ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51
ขนมหวานละลายใจ : ถ้วยที่ 7


“ คุณหนู ตื่นมาซ้อมแต่เช้าแบบนี้นอนไม่หลับอีกแล้วหรือครับ “

“ ครับ เซ็นเซ แล้วคุณตา ตื่นแล้วหรือยังครับ “

“ นายท่านตื่นแล้วครับ อยู่ที่ห้องทำงาน คุณหนูจะรับอาหารเช้าก่อนหรือเปล่าครับ “
 
“ ยังครับ ผมยังไม่หิว แล้วน้อง ตื่นแล้วหรือยัง ?? “

“ คุณหนูผู้หญิง ยังไม่ตื่นหรอกครับนี่ยังไม่ 6โมงเช้าเลย หิมะตกแบบนี้คุณหนูไปเปลี่ยนเสื้อผ้าดีกว่าครับเดี๋ยวเหงื่อมันเย็นจะไม่สบายเอา “


ร่างบางว่างดาบไม้ลงบนชั้นก่อนจะคุกเข่าคำนับเซ็นเซ แล้วเดินออกจากห้องฝึกไป พื้นห้องฝึกปูด้วยเสื่อทาทามิมันนุ่มกว่าพื้นไม้ แต่ไม่อ่อนยวบเหมือนกับเบาะ ทำให้ร่างกายไม่ต้องรับภาระหนักจนเกินไประหว่างฝึก 2 ปีที่ผ่านนับว่าก้าวหน้าขึ้นมากคงเพราะเจ้าตัวตั้งใจ หักโหมจนเกินไปกว่าที่คนเริ่มฝึกควรจะทำหรืออาจจะเป็นพรสวรรค์ทางสายเลือดที่สืบเนื่องกันมาในตระกูล ทั้งเคนโด ยูโด คาราเต้ ที่คนตัวบางทำเป็นกิจวัตรระหว่าง2ปีที่ผ่านมา  เซ็นเซได้แต่มองตามจนร่างบางหายไปลับตา   เขารู้!!!ว่าเพราะอะไรที่เป็นแรงผลักดันคนที่เพิ่งเดินออกไป


 

เสียงไก่ขันที่ไม่ได้ผิดแผกไปจากทุกวัน มันยังร่าเริง คงมีเพียงแต่โอบีวันกับโอบีทู ที่หงอยเหงาลงไปมันผอม ทำเพียงแค่ยืนไม่ได้ออกไปคุ้ยเขี่ยแบบไก่ตัวอื่นที่ทำ มันไม่ได้อดเพราะหลายวันในหนึ่งอาทิตย์ฟ้าจะคอยเข้ามาหว่านเม็ดข้างฟ่าง กับเอาอาหารไปใส่ที่ใส่อาหารไก่วางไว้เป็นจุด ๆ หญ้าที่ขึ้นสูงรก ใบไม้ที่ทับถมขาดการดูแล ขาดคนดูแลบ้านก็เก่าโทรมลง ฟ้ามีเวลาเข้ามาบ้างแต่ก็ไม่ได้มีเวลาจะมาถางหญ้าให้ ตอนนี้ฟ้าเรียนหมอชั้นปีที่2แล้วฟ้าทำตามความฝันของตัวเอง และอยากจะทำตามฝัน ฝันที่ยังมองไม่เห็นทาง ยูกิและปิง หายไปนานกว่า3ปี เบาะแสล่าสุดก็มีแค่เพียงรถแท็กซี่คันที่พาไปแต่ก็เจอแค่เพียงรถแต่ไม่เจอคนขับ คนขับที่หายเข้ากลีบเมฆไปเหมือนไม่มีตัวตน กับรถคันที่พาไปที่เจออยู่ที่สุลานทหารญี่ปุ่นที่กาญจนบุรี แล้วเรื่องราวก็จบลงแค่นั้น   2พี่น้องที่ไม่มีญาติที่ไหนไม่มีใครตามเรื่อง  ถึงแม้ว่าคราวแรกคุณหญิงชดช้อยจะเที่ยวว่าจ้างคนออกตามหา แต่ก็เพียงไม่นาน จะตามหาที่ไหนละ ???   ฟ้าทำได้เพียงแค่รักษาสัญญาสุดท้ายของปิงที่ให้ช่วยดูแลบ้าน ดูแลฝูงไก่    ฟ้าทำได้เท่านี้จริงๆ




“ ป๊า  เปอโยคันนี้อะไหล่ไม่มีนะ จะให้อั๊วสั่งที่ไหนมาละ  “

“ อ่า อาพิงลื้อก็ให้พี่ลื้อโทรไปถามผัวอีสิ อาเตี๋ยลื้อมีเพื่อนขายอยู่ “

“ เหรอได้ เดี๋ยวอั๊วไปถามเฮียก่อนแล้วกัน “

พิง ตอนนี้กลายมาเป็นช่างใหญ่เต็มตัวดูแลอู่ซ่อมรถให้ป๊าแล้ว  หลังจากเหตูการณ์วันนั้น พิงฟูมฟายจนแทบเสียคน แทบจะเรียนไม่จบ เพราะโทษว่าเป็นความผิดตัวเองที่ไม่อยู่รอปิง  ทำให้ปิงแล้วยูกิหายตัวไป หลังจากเที่ยวตามหาจนท้อและก็เลยต้องยอมแพ้ จากนั้นพิงแทบเปลี่ยนเป็นละคน จากกะเทยสาวเปลี่ยนมาเป็นเกย์ผมสั้นดูทะมัดทะแมงทิ้งคราบสาวผมยาวแต่งหน้าทาปากไปหมด พิงอยากเปลี่ยน พิงไม่อยากเป็นคนเดิมที่ดูเป็นที่พึ่งของคนอื่นไม่ได้ อยากเข้มแข็งอยากดูแลคนที่ตัวเองรักก่อนที่จะสายไปแบบที่เกิดขึ้นกับปิง   


“ เจ๊ เฮียกรอยู่เปล่า อั๊วจะมาให้เฮียโทรไปถามอะไหล่ที่ร้านเพื่อนเฮียให้หน่อย “

“ ออกไปหาลูกค้า พิงโทรไปสิ คงกลับเย็นถ้ารีบก็ลองโทรดู “

“ เจ๊ ทำคนเดียวไหวเหรอ แล้วอาอี๊ไปไหนละ ทำไมเจ๊อยู่คนเดียว “

“ อาอี๊เดินเอาข้าวไปส่งร้านทำผมห้องแถวหน้าตลาดเดี๋ยวก็มา “

“ อ้าว ฝน กับฝ้ายมันไปไหน ?? “

“ สองคนนั้นวันนี้ลาไปสอบ อีกวันสองวันก็เสร็จแล้ว “

“ งั้นวันนี้ พิงอยู่ช่วยเจ๊ดีกว่า ดูสิท้องก็โย้ยังจะมายืนผัดอยู่หน้าเตา เฮียกลับมาเห็นโดนบ่นหูแฉะ “

“ พี่ทำได้ แค่6 เดือนเองยังสบายอยู่เลย แล้วจะมาช่วยนี่ที่อู่ไม่มีงานเหรอ “

“ โห เจ๊นี่เถ้าแก่นะให้ลูกน้องทำไปสิ  ไหนวันนี้มีอะไรกินมั่ง ข้าวคลุกกะปิชาววัง ข้าวแช่ ก๋วยเตี๋ยวสุโขทัย โห... ทำเก่งขึ้นนะเนี่ย “

“ คุณนมแก่สอนมาตั้งหลายอย่างนี่พี่ยังจำได้ไม่ครบเลย  นั้นก็มันทิพย์ วันนี้ทำไส้ช๊อกโกแลตลาวานะ ขายดีเชียว “

“ .................... “

“ พิง วันงานโรงเรียนเก่าพิงจะไปหรือเปล่า “

“ ไม่อยากไป “

“ พิง ไม่ได้มีเพื่อนคนเดียวนะ คนอื่นเขาก็อยากจะเจอพิงนะ “

“ พิงไม่ได้มีเพื่อนคนเดียว แต่พิงมีน้องคนเดียวนะพี่พริ้ง พิงคิดถึงปิงมัน ถ้ามันเป็นอะไรไปแล้ว ขอแค่ให้ได้เจอ ..... ศพ พิงจะได้ตัดใจแต่นี่ไม่มีอะไรสักอย่าง ศพก็ไม่มี คนก็ไม่มี ทั้งปิงทั้งยูกิ เหมือนกับว่าไม่เคยมี2คนนี้อยู่บนโลก ทำไมพี่!!! ทำไมคนทั้งคนถึงหายไปได้ ..... “

“ อย่าเศร้าสิพิง พี่อยากให้พิงแกร่ง แกร่งเหมือนที่พิงผ่านมาได้ เรายังมีความหวังอยู่ไม่ใช่เหรอ “

“ ความหวังอะไร ???  ยูกิจะต้องเปลี่ยนหัวใจ  ปิงมันทำทุกอย่างยอมแม้กระทั่งให้หมอเอาหัวใจมันมาเปลี่ยนกับน้องแล้วป่านนี้ยูกิเป็นอะไรไปแล้วหรือเปล่าก็ไม่รู้  “

“ ........ พี่ไม่รู้มาก่อน พิงเล่าให้พี่ฟังหน่อย “

“ ยูกิเป็นโรคหัวใจพิการแต่กำเนิดรักษาไม่ได้ ทำได้แค่เพียงต้องเปลี่ยนหัวใจ  มันรอคิวหัวใจที่ไม่รู้ว่าเมื่อไรถึงจะมีโอกาส ยูกิยังเด็กยังเก็บอารมณ์ความรู้สึกไม่ได้ ตื่นเต้นมากหัวจะจะทำงานผิดจังหวะ เสียใจมากก็ไม่ได้ หัวใจจะพาลหยุดเต้นเอา ปิงมันถึงตามใจน้องทุกอย่าง โชคดีที่ยูกิเป็นเด็กดี ไม่ซนไม่งอแง แค่ครั้งเดียวเท่านั้นที่ยูกิทรุดเพราะเล่นมากเกินไป  ปิงมันแทบบ้า แทบตาย มันเลยแอบไปปรึกษาหมอว่าอยากจะสลับหัวใจกับน้อง มันบอกหมอว่ายูกิยังเด็กยังเก็บอารมณ์ไม่ได้ ยูกิยังไม่เข้าใจ ถ้าสลับหัวใจกันน้องจะต้องรอด แล้วมันก็ต้องรอดเพราะว่ามันโตแล้วมันบังคับตัวเองได้ดีกว่า มันเลยไปโรงพยาบาลทุกวันจนหมอคล้อยตามมัน ทุกอย่างเตรียมพร้อมไว้หมอแล้วรอแค่เพียงปิงเรียนจบก็จะได้เข้าห้องผ่าตัด “

“ แล้วหัวใจเทียมละ “

“ 11 ล้าน!!!พี่พริ้ง เปลี่ยนแบตเตอรี่ทุก 10 ปี  ปิงมันจะเอาเงินที่ไหนมา ถึงพิงอยากช่วยแต่พิงเองก็ไม่มีปัญญา  แล้วที่หายไปแบบนี้พิงกลัว กลัวว่ายูกิจะเป็นอะไรไป ถ้ายูกิเป็นอะไรไป ปิงมันจะอยู่ได้เหรอ “

“ ปิงเป็นเด็กดี ยูกิก็เป็นเด็กดี เชื่อว่าเทพเจ้าเบื้องบนคงจะไม่ใจร้ายเกินไปหรอก พิงเราต้องมีความหวังนะ “

“ ความหวังที่รอมา3 ปี บอกตรงๆนะพี่ ขอแค่เจอศพมัน พิงก็ดีใจแล้ว “

“ ........................... วันก่อนเตโช แวะมาหาพี่มาถามหาพิง “

“ มาทำไม พี่ก็รู้ว่าพิงไม่อยากเจอมัน “

“ พิง อย่าทำเป็นเด็ก เตโชเขาก็เสียใจนะ ที่เขาทำมาสามปีนี่พิงยังไม่อภัยเขาอีกเหรอ “

“ ผมไม่มีสิทธิ์จะยกโทษให้ใครหรอก คนที่มีสิทธิ์คือไอ้ปิงนั่นไง คนที่พี่มันปล่อยทิ้งเอาไว้ ทิ้งไว้จนมันหายไป พิงไม่โกธรพี่มันหรอก แต่พิงเกลียดมัน พวกเราอยู่ของเราดีๆอยู่แล้ว จนมันเข้ามา เพราะมันเข้ามา ปิงเลยหายไป “

“ ไม่ร้องนะ พิงไม่ร้องนะ พี่จะไม่พูดถึงแล้วเราจะไม่พูดถึงแล้วนะ “

พริ้ง ยังไม่ชินสักทีที่เห็นพิงสติแตกเพราะพูดเรื่องเตโช ส่วนหนึ่งก็เพราะว่าเตโชหายไป ทำให้ปิงกับน้องต้องกลับกันเอง ส่วนกับฟ้าพิงก็ยังพอจะคุยได้แต่ก็ไม่ได้สนิทแบบเมื่อก่อนอีกแล้ว พริ้งรู้ว่าพิงไม่ได้อยากจะโกธรแต่พิงพอเห็นหน้าแล้วก็ยิ่งคิดถึงปิง คิดถึงยูกิ  พิงกับปิงแทบจะเหมือนพี่น้องคลานตามกันมา ปิงตัวเล็กเลยชอบโดนเพื่อนแกล้งมีแค่พิงที่คอยดูแลปิงตั้งแต่ประถม คอยดูแล ห่วงใยตามประสาคนที่อายุมากกว่า ปิงเป็นเด็กผู้ชายซนๆชอบเล่นดินเล่นโคลนตามเรื่องตามราว พิงก็ทำตัวตามประสาพี่ที่คอยตามดูแลน้อง ยิ่งตอนที่พ่อแม่ปิงเสีย พิงแทบจะไม่ได้กลับบ้านไปหมกตัวปลอบใจกันอยู่แต่ที่บ้านโน้น พริ้งเข้าใจว่าการสูญเสียน้องหรือที่คนที่รักไปมันเป็นอย่างไร เลยทำได้แค่คอยดูแลอยู่ห่าง จนกว่าวันที่พิงจะทำใจได้และกลับมาเป็นคนเดิมคนเก่าที่เคยเป็น





“ คุณปู่ น้องเป็นอย่างไรบ้างครับ “
“ สบายใจได้แล้วละ ทุกอย่างเรียบร้อยไม่มีภาวะแทรกซ้อน  แล้วเราละ “
เห็นท่าทางสะดุ้งของเจ้าตัว ทำให้คนสูงวัยอดที่กังวลไม่ได้ โรคทางใจรักษาอย่างไรก็ไม่หาย ถ้าเจ้ายังไม่ลืมหรือยังทำใจไม่ได้ ทุกครั้งที่เผลอที่ถูกสัมผัสตัวจะสะดุ้งตกใจ มันเป็นปฏิกิริยาตอบสนองทางกายที่ฝังจำไปแล้ว มีเพียงแค่น้องสาวคนเดียวเท่านั้นที่พี่ชายถึงจะผ่อนคลายที่สุด เขาเองถึงขึ้นชื่อว่าเป็นปู่แต่ก็ไม่ได้แตกต่างกับคนทั่วไปเท่าไร เพียงแค่ดีกว่าที่ไม่แสดงอาการหวาดกลัวจนตัวสั่นถ้าเผลอไปแตะต้อง  นานไหม นานแค่ไหนหลานถึงคลายใจได้  รินะ .... ช่วยลูกด้วยนะ





“ คุณพ่อครับ คุณย่าถามถึงว่าว่างจะเข้ามาหาเมื่อไร “

“ เราไปบ้านโน้นมาอีกแล้วเหรอ “

“ ก็ครับ อยากแวะไปดู “

“ แล้วเจอน้องบ้างไหม “

“ พ่อก็น่ารู้คำตอบนะครับ ถ้าแม้จะเหมือนเดิมก็น้องก็ไม่เหมือนเดิมกับผมอีกแล้ว “

“ โช ต้องเข้าใจน้องนะ นี่มันก็ดีขึ้นมากแล้วไม่ใช่เหรอ “

“ ครับ ดีขึ้นครับ แต่ฟ้ามันเรียนหนักขึ้น ไหนจะต้องแวะไปบ้านนั้นเทียวไปเทียวมา ทางไม่ใช่ใกล้ๆ “

“ น้องมันมีความสุขก็ปล่อยน้องมันไปเถอะ ดีกว่าที่แล้วมา  เราก็รู้นี่ว่าฟ้ามันคิดกับยูกิอย่างไร แล้วนี่น้องก็หายตัวไปฟ้าก็คงจะทำใจยาก ให้เวลาน้องก่อนเถอะ "

" 3 ปีแล้วครับคุณพ่อ นี่แทบไม่เหลือความหวังอะไรแล้ว "

มันผ่านมานานแล้ว แต่ความรู้สึกผิดในใจไม่เคยที่จะหายไป   ถ้าหากวันนั้นตอบปฏิเสธกับหนิงให้ชัดเจนไป เรื่องแบบนี้ก็คงจะไม่เกิดขึ้น  ถ้าหากวันนั้นได้เดินเที่ยวกับปิงเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด ถ้าหากวันนั้นตั้งใจที่อยากจะเริ่มจีบแบบจริงจังเรื่องแบบนี้ก็คงไม่เกิด ถ้าหากวันนั้นทำตามหัวใจตนเอง.......เรื่องแบบนั้นก็คงไม่เกิด





“ คุณเลขาบอกคุณตาจะไปเมืองไทยหรือครับ  ให้พวกเราไปด้วยได้ไหมครับ  “

“ ตาก็ตั้งใจแบบนั้นอยู่แล้วละ “

“ น้องคงดีใจที่จะได้กลับบ้าน “

“ แต่ตาไม่ให้ไปอยู่กันเองแบบนั้นอีกแล้วนะ ตอนนี้เรามีครอบครัวแล้วเราเป็นครอบครัวเดียวกันแล้วถึงตาจะตามใจอย่างไรแต่เรื่องนี้ตาไม่อนุญาต ตาไม่อยากให้เกิดเรื่องแบบนั้นอีก เข้าใจไหม “

“ ผมห่วงบ้าน บ้านของพ่อกับแม่ “

“ เห้อ ถ้าจะไปให้อากิระตามไปด้วย ยังไงซะก็รุ่นเดียวกัน คราวนี้ตาไปทำธุระอยู่ครึ่งปี หลานต้องออกงานไปกับตา ตาจะไปเปิดสาขาที่โน้น แล้วน้องเราต้องอยู่กับตานะ ตาปล่อยไปไม่ได้เกิดเหตุฉุกเฉินขึ้นมาจะได้ไม่พลาด “

“ ได้ครับคุณตาขอให้แค่ได้กลับไปดูบ้าน เรื่องน้องคงไม่น่าห่วง น้องติดคุณตามากขนาดนั้นแท้ๆถ้าจะห่วงก็คงห่วงเรื่องที่จะตามไปบ้านนั้นแหละ เพื่อนเขาเยอะคงอยากเจอ “

“ ก็ไปตอนเช้าแล้วกลับมานอนกับตาแล้วกัน  แล้วเราไหวแน่แล้วเหรอ ตาเป็นห่วงนะ “

“ ผมสบายดีครับคุณตา ผมขอเอาของกลับบ้าน กลับเมืองไทยด้วยนะครับ “

“ หา ไอ้หม้อข้าวหม้อขนมนั้นนะ ตาซื้อให้ใหม่ดีกว่าไหม ?? “

“ มันน้ำพักน้ำแรงผมนะครับคุณตา อีกอย่างผมคิดว่ามันก็คงอยากจะกลับไปอยู่กับครอบครัวเหมือนกัน “

“ เอาเถอะ ตามใจหลานแล้วกัน อยากจะได้ร้านในโรงแรมในเครือเราสักร้านไหมละ ตาจะได้สั่งให้โทโนะไปเตรียมการให้ “

“ ยังดีกว่าครับคุณตา คนเรียนไม่ทันจบอย่างผมถึงจะมีรสมือบ้างแต่ก็คงไม่กล้าหาญเอาชื่อเสียงของคุณตาไปทำลายเล่นแบบนั้นหรอกครับ “
 
“ เขยิบมาใกล้ๆ ตาหน่อย “


คนสูงวัยเอื้อมมือไปจับมือหลานชายตัวเอง คราวนี้เพราะว่ารู้ตัวก่อนเจ้าตัวจึงไม่ตกใจ     3 ปี จากเด็กชายตัวเล็กบางดูเหมือนว่าความสูงจะเพิ่มขึ้นมากไม่ได้ตัวเล็กแบบเดิมอีกแล้ว ความพยายามของเขาดูเหมือนจะได้ผล ทั้งอาหาร การออกกำลังกาย ที่ต้องจัดคอร์ดต่อเนื่องทุกวัน ทั้งภาษาจากเริ่มแรกที่ต้องคุยผ่านล่ามจนตอนนี้สามารถพูดได้คล่องจนใกล้เคียงกับเจ้าของภาษาแล้ว ตาที่เหมือนแม่ เหมือนมากทีเดียว ทั้งผิวพรรณ นิสัยแทบจะถอดแบบกันมา ขี้เกรงใจแต่ไม่ยอมตามใจ ยอมหักแต่ไม่ยอมงอ ไม่อยากจะผิดพลาดแบบที่ผ่านมาอีกแล้ว แค่ครั้งเดียว ครั้งเดียวจริงๆที่ตัดสินใจผิดทำให้ ลูกสาวคนเดียวก็จากไปแล้วก็ต้องตายจากกันโดยที่ไม่รู้ อยากชดเชยความผิดพลาดของตัวเองไม่อยากให้อนาคตจะต้องจบลงแบบเดิม หลานทั้งสองคนที่น่ารัก ที่ฝ่าฟันกับชีวิตกันตามลำพังจนได้มาเจอกัน หลานสองคนที่ต้องตกระกำลำบากแต่ก็ไม่เคยย่อท้อกับชีวิต เด็กดีทั้งคู่ แต่แค่พลาดไปชั่วเวลาเดียวเท่านั้นทำให้เด็กดีทั้งสองคนต้องมาเจออะไรแย่ๆ



“ ต่อจากนี้ไปหลานไม่ต้องคิดถึงใคร แค่คิดถึงแต่ตัวเองเข้าไว้ อยากทำอะไรทำไม่ว่าเรื่องเล็กหรือเรื่องใหญ่ตาจะสนับสนุนทุกอย่าง ตาอยากชดเชย อยากชดเชยให้รินะ กับก้องเกียรติ์ เพราะความหัวแข็งของตาทำให้ครอบครัวของเราต้องแยกจากกันทำให้หลานต้องขาดพ่อกับแม่  “
 
“ แม่คงดีใจที่คุณตายกโทษให้แล้ว พ่อก็ด้วยเหมือนกัน ถึงแม้ว่าแม่กับพ่อจะไม่เคยพูดถึงแต่เมื่อถึงวันเกิดคุณตาทีไรแม่จะปิดร้านพาไปวัดไปทำบุญ พาไปเที่ยว พาไปกินของอร่อย ผมเคยถามแม่ว่าวันอะไรเหรอ  แม่จะยิ้มแล้วบอกว่าเป็นสำคัญที่สุดในชีวิตของแม่ สำคัญยิ่งกว่าวันเกิดตัวเอง สำคัญยิ่งกว่าวันเกิดของใครไหนๆ เป็นวันที่ดีที่สุดของชีวิตแม่และก็ของครอบครัวเรา แม่รักคุณตาเสมอนะครับ ในห้องนอนหลังรูปของแม่กับพ่อจะมีรูปคุณตาอยู่ผมไม่รู้หรอกว่าคนนั้นคือใคร จนได้มาเจอกับคุณตาถึงได้รู้ว่า แม่ยังคิดถึงคุณตาเสมอ “

“ ชีวิต มันช่างทำร้ายเราจริงๆนะ เพราะเกียรติยศ หน้าตาแท้ๆ ทำให้เราต้องเสียของที่มีค่าที่สุดของเราไป  ปิงอย่าทำแบบตา!!!  จงใช้ชีวิตแบบที่ต้องการ ยศถาบรรดาศักดิ์ หน้าที่ หรือเกียรติยศ มันเทียบไม่ได้กับความรักของคนในครอบครัว เหมือนอย่างกับที่ปิงทำให้น้อง ต่อจากนี้ตาจะดูแลน้องให้ ปิงไปทำตามใจที่อยากจะทำเถอะนะ ตาจะคอยดันอยู่ข้างหลัง ตาจะช่วยอยู่ข้างหลัง ถึงแม้ว่าเราจะเพิ่งจะได้อยู่ด้วยกันแค่ 3 ปี แต่แค่3 ปีที่ผ่านมานี้มันดีกว่า 17 ปีที่ผ่านมา ตาไม่เคยจะมีความสุขอีกเลยจนได้มาพบหลานๆ ต้องขอบใจรินะที่มีลูกชาย ลูกสาวที่เป็นเด็กดีขนาดนี้ “



 


“ คุณพ่อไม่เข้าใจหนู คุณพ่อรักแค่เงิน  รักแค่ชื่อเสียง คุณพ่อไม่รักหนู ไม่รักคุณแม่ รักแค่แก๊งค์ของตัวเอง หนูเป็นลูกพ่อนะ!!! ถ้าพ่อบังคับ หนูจะหนีออกจากบ้าน ให้ตายหนูก็ไม่แต่งไม่ดองกับแก๊งค์อื่นที่คุณพ่ออยากจะเป็นใหญ่ แค่นี้!!!แค่แก๊งค์ของเราคุณพ่อยังไม่พอใจอีกหรือคะ ต้องอีกเท่าไร คุณพ่อต้องดิ้นรนอีกเท่าไร แค่ทาคุคนเดียว น้องหนู น้องชายคนเดียวของหนู คุณพ่อยังทำบีบให้น้องต้องฆ่าตัวตายเพื่อแสดงความรับผิดชอบต่อแก๊งค์ แล้วแก๊งค์ละให้อะไรหนูกลับมาบ้าง ความรักหรือก็เปล่า!!!  แก๊งค์นี้มันแย่งคุณพ่อไปจากหนู มันแย่งคุณแม่ไปจากหนู มันแย่งทุกอย่างไปจากครอบครัวเรา  ครั้งนี้หนูไม่ยอมคุณพ่ออีกแน่ๆ หนูมีเส้นทางของหนู มีเส้นทางที่อยากจะเดินอยากจะไป คุณพ่อไม่มีวันจะบังคับหนูได้ ........ “




ออฟไลน์ ommanymontra

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1906
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 27
 :3123: :pig4: :3123:

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29
หายไปอยู่กับญาตินิเอง

ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2832
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68
ยูกิได้เปลี่ยนหัวใจหรือยังนะ เป็นห่วงแทนฟ้าจริง ๆ เลย รวมทั้งพิงด้วย อ่านตอนนี้แล้วรักหนูมากเลยลูก  :กอด1:

ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 34
ปิงรีบกลับเถอะสงสารคนที่อยู่ไทย ทั้งพิงทั้งฟ้า ส่วนพี่โชยังไม่ต้องรีบเจอก็ได้ยังหมั่นไส้ที่หายไปกับหนิงอยู่

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ ปๅงลีลๅ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด +5
“ ตายแล้ว!!! คุณหญิงขา ลูกชายนี่หน้าตาดีจังเลยนะคะ ทำไมถึงไม่ค่อยเอามาออกงานเลยละคะ ถ้าออกงานนี่สงสัยดาราที่จ้างมาวันนี้คงจะขายไม่ออกกัน “

“ ลูกคนนี้ต้องบังคับมาคะ คุณหญิงประภา นานๆถึงงัดออกมาจากห้องทำงานได้ นี่ถ้าคุณพ่อแกมาได้พ่อลูกชายตัวดีนี่ก็คงไม่มาเป็นเพื่อนแม่หรอกคะ “

" แล้วทำงานที่ไหนละคะเนี่ย ?? "

" ก็บริษัทคุณอา น้องชายของคุณพ่อเขา รายนั้นทำธุรกิจข้ามชาติหลายอย่างคะ มีตำแหน่งว่างก็เลยให้หลานเข้าไปช่วย "

" ดีจังนะคะจบแล้วมีงานทำเลย แสดงว่าต้องเก่ง "

" คะ เกียรตินิยมอันดับ 2 นะคะ เรียนเก่ง เรียนหนักแต่ก็จบออกมาได้คะแนนดี "

" ภูมิใจแย่เลยนะคะ "

บลา บลา .......      นี่ละ!!! ที่ผมไม่อยากจะมางานแบบนี้ไม่มีอะไรมากหรอกแค่เอาลูกหลานมาอวดกัน  เสียเวลาทำงานชะมัด วันนี้คุณพ่อมีงานที่กระทรวงแต่เช้าเรื่องการร่วมลงทุนอะไรสักอย่างนี่แหละเลยทำให้เลี่ยงไม่ได้ ปกติเวลาคุณพ่อมาก็จะแอบชิ่งไปอยู่กับพวกคนขับรถมากกว่าซึ่งเป็นที่ที่คุณแม่ไม่เคยนึกถึงเลยไม่ได้ไปตามหา คุณพ่อบอกว่าสบายใจไม่อึดอัด


งานในโรงแรมหรู ห้องบอลลูม ทีแรกคุณแม่บอกว่าจะใช้ห้องแกรนด์บอลลูม แต่พอดีว่าห้องใหญ่นั่นมีงานเปิดตัวอะไรสักอย่าง ซึ่งก็เป็นห้องที่อยู่อีกปีกหนึ่งของตึก มองเห็นจากไกลๆ เห็นคนจำนวนมากกำลังเดินเข้าออกกันให้ขวักไขว่ แต่ละคนภูมิฐานดูมีอายุน่าจะเป็นผู้หลักผู้ใหญ่

" เตโช พาน้องไปเดินดูงานหน่อยสิลูก "     นั่นไงละ!!! จุดประสงค์หลักของคุณแม่

" สวัสดีครับ เตโชนะครับ " 

" พลอยไพลินคะ เรียกพลอยก็ได้ "

" นี่น้องพลอย หลานคุณหญิงประภา เรียนปี2 ละที่เดียวกับที่โชเรียนละ คณะอะไรนะหนู "

" นิเทศฯคะ คุณป้า "

" คุณป้าอะไรกันคะลูก เรียกคุณแม่ดีกว่าอย่างไรเราก็จะเป็นครอบครัวกันอยู่แล้วนะคะ "

" ใครจะอะไร?อย่างไรกันเหรอครับ  ??? "

" ไม่มีอะไรหรอกจ๊ะ แม่ก็เผื่อไว้ นี่โชพาน้องไปหาหาอะไรทานก่อน แม่ไปคุยกับคุณหญิงท่านก่อน นะ "


" พี่โช ก็คงอึดอัดเหมือนกันใช่ไหมคะ พลอยก็เหมือนกันคะ "

" พลอยมาแบบนี้บ่อยเหรอครับ "

" ก็เรียกได้ว่า บ่อยคะ ก็เป็นงานหาเขยหาสะใภ้ของพวกไฮโซนั่นแหละคะ "

" แก่นจังนะเรา พี่เห็นติ๋มๆก็นึกว่าเป็นคนเรียบร้อยเสียอีก "

" พี่คะ ต่อหน้าผู้ใหญ่เราก็ต้องสร้างภาพคะถ้าไม่อยากเดือนร้อน เดี๋ยวนี้ไทยแลนด์4.0แล้วคะจะมาเป็นนางเอกหลังข่าวก็ไม่ใช่ละ "

" พลอย พี่ถามจริงๆ เป็นทอมหรือเปล่าเนี่ยเรา "

" โห พี่ เห็นชัดนาดนั้นเลยเหรอคะ "    

" ในรุ่นของพี่ก็มีคนแบบนี้ละ แต่ตอนนี้มันแต่งงานไปแล้วนะ "

" คะ อย่างไรก็ต้องให้พลอยควงก่อนแล้วกันนะคะจะได้วินวินทั้งสองฝ่าย พลอยไม่อยากโดนจับไปคู่กับใครอีกแล้วอีกอย่างพี่โชนี่ก็หล่อซะขนาดนี้ เสียอยากเดียวพลอยไม่ชอบผู้ชายไม่อย่างนั้น เสร็จพลอยแน่ๆ "

“ ครับ ครับ ยอมให้ควงวันหนึ่งแล้วกันครับ ดีเสียอีกจะได้มีเพื่อนคุยด้วย แล้วพลอยรู้ไหมครับ ฝั่งโน้นงานอะไรเหรอ  “

“ อ้อ งานเปิดตัวโรงแรมใหม่คะเจ้าของเป็นคนญี่ปุ่นมีข่าวมาด้วยนะคะ ว่าเป็นหัวหน้าแก๊งค์ยากูซ่า “

“ เหรอ ไม่ผิดกฎหมายเหรอ ? “

“ ผิดเรื่องอะไรคะ???  ที่โน้นนะยากูซ่าก็แทบจะเป็นอาชีพแล้วคะ มีงานทำ ยิ่งยากูซ่าชั้นสูงนี่ทำธุรกิจคะไม่ได้ทำผิดกฎหมาย เป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่ก็มาก แต่ที่เห็นว่าเป็นนักเลงแบบในหนังในละครนั่นเป็นพวกรากหญ้าคะ แบบนั้นคืออันธพาล พวกเก็บค่าคุ้มครองทำงานผิดกฎหมาย จะมีหลายเกรดบางพวกไม่ทำสิ่งผิดกฎหมายเลยคะแต่เป็นยากูซ่าเพราะสืบสายเลือดกันมา “

“ แหมรู้ละเอียดจังนะเรา “

“ อ้าวพี่โช นิเทศนะคะนักข่าวก็ต้องมีความรู้บ้าง แต่วันนี้งานใหญ่สงสัยจะมีเรื่องสำคัญเราเดินไปดูกันดีไหมคะ เผื่อจะข่าว “

“ แหม นี่ถ้าไม่รู้ว่าเรียนนิเทศคงคิดว่าอย่ารู้อยากเห็น “

“ แหม จะเรียกว่าเสือกก็เว้ากันซื่อซื่อดีกว่าคะ อย่าพูดให้ดูดีเลยคะ พลอยไม่ถือ คิคิ “

“ น่ารักนะเรานี่ มีแฟนยังครับ ถ้าไม่มีนี่พี่จีบเลยนะ “

“ อย่าเลยคะพลอยไม่ชอบของแปลก อย่างพลอยต้อง ขาว สวย หมวย เอ็กซ์ เท่านั้น คะ “ 

“ เอาจริงสิ!!! แล้วคุณหญิงท่านจะไม่ว่าเอาเหรอ “

“ รายนั้นไม่ต้องห่วงคะ ถ้าหากรู้มีหวังบ้านแตก แต่พ่อกับแม่พลอยรู้นะคะ ท่านไม่ได้ว่าอะไร ชีวิตพลอย ยิ่งคุณพ่อบอกว่าถ้าสวยน้อยกว่าแม่อย่าเอาเข้าบ้าน ส่วนคุณแม่บอกว่าถ้าอยากมีสามีเมื่อไรก็ให้บอกจะได้เตรียมสินสอดไปขอ “

“ ดีจังเลยนะที่พ่อกับแม่พลอยเข้าใจ “

“ อะ อะ ทำเหมือนกับว่า พี่โชไม่ชอบผู้หญิง ?? “

“ ชอบผู้หญิงสิก็ชอบผู้หญิงปกตินะ แต่มีผู้ชายคนหนึ่งที่ทำให้พี่ชอบเขามากเลย พลอยว่าแปลกไหม ?? “

“ แปลก ?? อะไร ถึงเรียกว่าแปลกเหรอ การชอบใครหรือรักใครสักคนหนึ่งเนี่ยมันไม่มีคำว่าแปลกหรอกคะ เราไม่ได้มีสามหูหกแขนเสียเมื่อไร แล้วอีกอีกอยากจะรักใครพี่ก็อย่าได้แคร์คะ เราจะมีชีวิตพ้นพรุ่งนี้หรือเปล่าก็ไม่รู้เดี๋ยวนี้ความตายมันมาไวเกิ๊น !!! บางทีเห็นกันอยู่ตอนเช้าตอนเย็นก็ตายแล้วพี่ พี่อยากรักก็รัก “

“ พลอยจะลงสมัครสส. ไหมพี่จะเลือก  “

“ ได้ก็ดีคะ อยากได้เป็นคุณหญิงตราตั้ง แฮ่ !!! ไม่ใช่ละ นิเทศคะขายฝันคืองานของเรา แล้วว่าแต่ผู้ชายคนนั้นของพี่เขาเป็นยังไงคะ ได้กันยัง !!! “

“ โห ได้ก็ดีสิ นี่หายไป3 ปีแล้ว เป็นตายร้ายดีอย่างไรก็ไม่รู้ “

“ อ้าวทำไมละ เขาหนีไปเหรอ “

“ พี่ก็ไม่รู้เหมือนกัน ที่จริงเราต้องกลับบ้านพร้อมกันแต่วันนั้นพี่ต้องไปส่งคนอีกคนเลยกลับมาไม่ทัน เขากลับบ้านเองตั้งแต่นั้นมาก็ไม่มีใครเจออีกเลย พี่ไม่อยากคิดไปในทางร้ายแต่3 ปีแล้วแทบไม่มีความหวังอยู่เลย “

“ พี่นี่ก็แอบเลวเนอะ คิดได้ไงมากับอีกคนแต่ตอนกลับไปกับอีกคน น่าสงสารเขาคนนั้นจัง “

“ ใช่ พี่เลวจริงๆนั้นแหละแต่พี่ไม่อยากให้เขาหายไปแบบนั้นนะ ไม่มีวันไหนหรอกที่พี่ไม่เสียใจ ในหัวมีแต่คำว่า ‘ถ้าหาก... ‘ ตลอดเวลา “


เสียงจอแจที่ดังขึ้นมาอย่างกะทันหันทำให้อดที่จะมองไปไม่ได้ กลุ่มคนที่ดูภูมิฐานใส่สูทสีดำ ที่กำลังเดินล้อมคนตรงกลางที่ที่กลับใส่สูทใส่ขาวเด่น ร่างคุ้นตาที่พยายามจะนึกให้ออกแต่ไม่ทันไรก็เดินหายลับเข้าไปในงานแล้ว


“ พี่โช จะไปไหน “  เสียงร้องตกใจของพลอยที่ทำให้รู้สึกตัว

“ อ่อ พี่จะไปดูที่ร้านทางด้านโน้น พลอยไปกับพี่ไหม “

“ ได้สิ แต่เห็นเหม่อตั้งนานเป็นอะไรหรือเปล่าคะ “

“ ไม่แน่ใจเหมือนกัน ถึงอยากจะเข้าไปดู ไปเถอะ“


“ ขอต้อนรับแขกผู้มีเกียรติ์ทุกท่านคะ วันนี้เรามีความยินดีที่จะให้ท่านทั้งหลายได้พบกับประธานของยามาโมโตะกรุ๊ป ที่เป็นหุ้นส่วนใหญ่ของพวกเราโรงแรมในเครือโซระโฮเทล กรรมการผู้จัดการใหญ่และเป็นเจ้าของโครงการที่ลงทุนแต่เพียงผู้เดียวของเราในสาขาที่หัวหิน ทางเรายินดีและพร้อมเปิดให้บริการในวันที่1 ที่จะถึงนี้คะ และเพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา ดิฉันขอเรียนเชิญท่านประธานกลุ่มยามาโมโตะ และล่ามกิตติมศักดิ์  คุณ ยามาโมโตะ และคุณ โคริ ขึ้นมากล่าวเปิดงานคะ “

ชายผมขาวที่ยังดูภูมิฐาน ถึงแม้ว่าจะไม่สูงมากแต่ก็สง่า แลดูมีอำนาจด้วยดวงตาที่เฉียงขึ้นดูเหมือนตาเหยี่ยวเวลามองเหยื่อที่เดินเกาะแขนชายหนุ่มที่ดูแล้วอายุไม่มากเท่าไรอาจจะเพียงประมาณ20ปีเท่านั้น เมื่อเดินมาถึงโพเดี่ยมต่างก็ก้มโค้งศีรษะให้แขกผู้มีเกียรติ์ และแถมท้ายด้วยชายหนุ่มด้านข้างประนมมือไหว้เสมออก หนุ่มน้อยผมสีอ่อนออกน้ำตาลที่มีรูปกายที่ผิวกายที่ขาว ขาวจะดูเหมือนน้ำนม ที่คอยฟังคนด้านข้างและพูดออกมาด้วยภาษาไทยที่ชัดเจน

“ คุณตาของผมท่านมีความยินดีที่ได้เข้ามาร่วมลงทุนในประเทศไทยอีกครั้ง และครั้งนี้เพื่อที่จะส่งเสริมในรูปแบบของการแลกเปลี่ยนทางด้านวัฒนธรรมที่โรงแรมของเราเน้นตกแต่งให้เป็นสถาปัตยกรรมรูปแบบญี่ปุ่นที่มุ่งเน้นเสริมสร้างความสัมพันธ์ของคนที่จะมาใช้บริการ และนำเสนออาหารญี่ปุ่นที่แท้จริง ทั้งนี้ห้องพักก็มีให้เลือกหลากหลายรูปแบบแต่ที่ภูมิใจเสนอเป็นห้องรอยัลเพนท์เฮ้าส์ที่มีเพียง2ห้อง ตกแต่งด้วยรูปแบบญี่ปุ่นโบราณแท้ที่มีบ่อออนเซนกลางแจ้งที่โอบล้อมด้วยต้นไผ่หันหน้าสู่ทะเลเพื่อชมวิวความงาม มีเนื้อที่ใช้สอยถึง3ห้องนอนรวมถึงอุณหภูมิห้องที่ตั้งไว้ที่5 องศาตลอดเวลาเพื่อให้ผู้ใช้บริการได้สัมผัสถึงฤดูหนาวที่สวยงามของญี่ปุ่น และเพื่อนึกถึงความหลังของคุณตาที่มีความผูกพันกับหัวหินจึงได้สร้างโรงแรมขึ้นที่นี่ ดังนั้นคุณตาจึงใคร่ขอฝากและขอประชาสัมพันธ์ความตั้งใจจริงในครั้งนี้ให้แก่แขกผู้มีเกียรติ์ทุกท่านและหวังเป็นอย่างยิ่งว่าหากมีโอกาสจะนำเสนอสิ่งใหม่ถึงแม้ว่า ...... “

หนุ่มน้อยข้างกายดูเหมือนจะหยุดและตกตะลึงอยู่เพียงครู่ก่อนจะเริ่มกล่าวอีกครั้ง

“ ถึงแม้ว่ามันจะไม่ใช่ความฝันของตัวคุณตาเอง แต่นี่!!!เป็นความฝันของลูกสาวที่เสียชีวิตไปแล้วที่อยากจะให้คุณตาได้ชิมขนมที่ตัวเองทำสักครั้ง ที่ไม่มีโอกาส ....  แต่หลานชายคนเดียวที่สามารถรับความฝันของคนแม่มาสานต่อ ดังนั้นขอทุกท่านได้โปรดรอ  โรงแรมในเครือและสาขาทั้งหมดจะทำร้านขนมหวานออกจำหน่าย ทั้งตามเทศกาลต่างๆ ในวันมงคลทั้งหลาย และหวังว่าแขกผู้มีเกียรติ์ทุกท่านคงจะสนับสนุนเป็นอย่างดีอีกครั้งหนึ่ง ขอขอบคุณ “

เสียงปรบมือดังสนั่นไปทั้งห้องหลังจากที่ท่านประธานได้กล่าวจบ ความฝันของคนเป็นแม่ที่ส่งผ่านมาให้หลาน เป็นอะไรที่น่าประทับใจที่แสดงให้เห็นถึงความรักของคนในครอบครัวที่มีให้กัน หรืออาจจะมีบางคนที่แค่มองว่าเป็นงานอดิเรกของคนรวย .......

“ และที่น่าประหลาดใจยิ่งกว่านี้ก็คือท่านประธานเองก็มีเซอร์ไพรส์มอบให้แก่แขกผู้มีเกียรติ์ เป็นขนมหวานที่เป็นสูตรของหลานชายที่เจ้าตัวเองก็ไม่รู้มาก่อนว่าท่านประธานจะทำขึ้นมาในงานนี้  ต้องขอขอบคุณท่านประธานที่นำเสนอขนมหวานแสนอร่อย แต่จะเป็นอะไรขอเชิญคะ “

เหล่าบริกรที่เข็นรถเข็นออกมาต่างก็ทยอยออกมายืนเรียงตั้งแถวอยู่ที่หน้าเวที ไอความร้อนที่แผ่พุ่งออกมาสังเกตได้จากไกลๆ กลิ่นหอมของขนมที่ส่งกลิ่นเรียกความอยาก บนรถแต่ละคันมีแต่ถ่านที่คลุมด้วยตะแกรงย่าง ก่อนกลมสีม่วงที่กำลังส่งกลิ่นหอมทั่วทั้งห้อง พร้อมถ้อยคำแนะนำและเชิญชวน

“ อาจจะแปลกใจใช่ไหมคะนี่คะ ขนมไทยของเราเองนี่แหละ แต่คงจะแปลกใจใช่ไหมคะว่าทำไมคนญี่ปุ่นถึงทำขนมไทยมาให้ชิม เพราะว่าหลานชายคนเดียวของท่านประธานเป็นลูกครึ่งไทย-ญี่ปุ่นคะ และนี่ก็เป็นการคิดเองของนายน้อยแห่งกลุ่มยามาโมโตะ คะ 'ขนมมันทิพย์' ที่มีไส้ลาวาต่างๆให้เลือกคะ ทั้งไส้ชีส ช๊อกโกแลต แยมผลไม้ ที่เป็นการผสมผสานระหว่างเก่าใหม่คะ ของเชิญแขกทุกท่านตามอัธยาศัยได้เลยคะ 

“ พี่โช หอมจังเลย เราเข้าไปมั่งดีไหมคะ  พี่โช!!! จะไปไหนคะ รอด้วยพลอยใส่ส้นสูง รอพลอยด้วย “

“ ปิง ปิง......... ปิง “

การ์ดในชุดดำต่างกรูเข้ามาล้อมเมื่อเห็นเตโชพยายามจะผ่านเข้าไปทางลิฟต์ ชั้นแล้วชั้นเล่าที่เข้ามาล็อคไม่ยอมให้ผ่าน คนตัวเล็กที่หันหลังกำลังพยุงคุณตาให้เดินเข้าลิฟต์ไปไม่ได้แม้แต้จะหันกลับมามอง .......


“ ปิง ........... “









ออฟไลน์ areenart1984

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2832
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 68

ถูกใจให้เป็ด +1
อ้าว...... ไงปิงทำงี้ละลูก มันต้องมีสาเหตุที่หนูต้องทำแบบนี้ใช่ป่ะ  :katai1:

ออฟไลน์ stickyyrice

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1576
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 29

ถูกใจให้เป็ด +1
หนูปิงกลับมาแล้ววว

ออฟไลน์ ปๅงลีลๅ

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 35
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 51

ถูกใจให้เป็ด +5
ขนมหวานละลายใจ : ถ้วยที่ 8


โรลส์-รอยซ์   สีขาวทรงคลาสิคโบราณ เข้ามาจอดนิ่งสนิทอยู่ตรงที่จอดรถของผู้อำนวยการโรงเรียนอาชีวะ ร่างโปร่งที่ก้าวเดินลงจากรถเดินตรงไปทางที่จัดงาน ท่ามกลางสายตาคนนับร้อยคู่ที่กำลังจับตามองดู เสียงโฆษกสลับกับเสียงดนตรีที่ดังลั่นไปทั่วบริเวณ หลังจากที่มองหาอยู่นาน เจ้าตัวก็ยิ้มแล้วก็เดินตรงไปยังโต๊ะที่กำลังวุ่นวายจอแจคงจะกรึ่มกันได้ที่แล้วละสิ

“ ใครวะหน้าคุ้นๆ แม่งโครตไม่เข้าบรรยากาศเสือกใส่สูทผูกไทด์มางานอาชีวะ “

“ น้อยหน่อยไอ้ป๋องแป้งใครจะสถุนเหมือนมึง ห่าใส่มาได้เสื้อกล้ามที่มีแต่ก้าง จะกี่ปีหน้าตาก็ไม่พัฒนาถึงว่ายังหาแฟนไม่ได้สักที “

“ อีพิง หน่อย!!! มึง!!! ตั้งแต่แอ๊บแมนมานี่  ชิชะ หล่อวันหล่อคืนถามจริงๆเหอะมึงนี่จะเปลี่ยนมาเอาข้างหน้าเหรอ แล้วผัวเก่ามึงละเจอกันยังไอ้ห้อง2 นั้นอะ ได้ข่าวว่าเดี๋ยวนี่สาวแตกแทนมึงแล้วนี่ กูละสับสนกับพวกมึง อีกคนจากชายเป็นหญิงอีกคนหญิงกลายเป็นชาย กูปวดหัวแทน “

“ ทำไมมึงอยากมีผัวไหมละเดี๋ยวกูจัดให้ ขาวๆบางอย่างมึงนี่สเป็คละ “

“ อีพิงงงง มึงอย่าเข้ามานะกูมีพระนะ สัดแหย่หน่อยไม่ได้จะยัดเยียดความเป็นผัวให้กูตลอดทีหลังกูไม่ไปหามึงละ เสียวตูด “

“ กัดกันไม่เปลี่ยนเลยเหอะ พวกมึง “

“ ............................ “

“ ใครวะ พิงเมียใหม่มึงเหรอ ??? “

“ เมียพร่อง!!!  กูยังเป็นกะเทยข้ามเพศอยู่กูไม่นิยมตีฉิ่ง กูยังอยากมีผัวอยู่ แล้วไอ้นี่มันรับชัวร์กูคอนเฟิร์ม ขาวสว่างโอโม่ซะขนาดนี้ พวกมึง.....  เมียใครมาตามวะ “

“ ใครวะ หน้าคุ้น ๆ “

“ อะไร ไม่เจอกันแค่ 2 ปีจำกันไม่ได้แล้วเหรอ “

“ กูว่าคล้ายไอ้ปิง “

“ แต่กูว่าไม่ใช่ ไอ้ปิงมันแคระนะ มันไม่สูงขนาดนี้ “

“ ............................................... “

“ อิแคระ อีเหี้ยยยยย มึงไปอยู่ที่ไหนมา อือ อือ  .................. อุ๊บบบบ “    พิงที่กำลังจะถลาเข้าไปกอดกลับถูกยันไว้ด้วยมือยาว

“ มือใครว่ะเค็มๆ   สัดเอ้ย!!!ดราม่ากูกำลังขึ้นเลย “

“ ***** “

ร่างหนาหุ่นบึกที่เข้ามาคั่นกลางระหว่าง พิง หลังจากที่ฟังปิงพูดด้วยภาษาญี่ปุ่นสักพักก็กลับไปยืนอยู่ข้างหลังเหมือนเดิม

“ ใครวะ!!! มึงไปกินคนจีนคนญี่ปุ่นหรือเกาหลีที่ไหนมา มึงกินวุ้นแปลภาษาของโดเรมอนมาใช่แม๊ะ “ หนึ่งในกลุ่มเพื่อนที่กำลังเมาร้องออกมา

“ โตแล้ว ยังปัญญาอ่อนไม่หายพวกมึงนี่ ที่ทำงานมึงนี่เขารับคนบ้าด้วยเหรอ “

“ เดี๋ยวก่อนนั่นใคร แล้วมึงไปไหนมาทำไมไม่ติดต่อ มึงรู้ไหมว่ากูแทบเป็นบ้าห๊ะ ไอ้ปิง ............ เพี๊ยะ  !!! “ 

เงียบกันทั้งโต๊ะ แม้แต่คนเมาที่กำลังคุยจอแจยังอ้าปากค้างที่อยู่ๆ พิงก็ตบหน้าคนที่พึ่งเข้ามาใหม่

“ อย่า อากิระ  Stop , Don’t worry “   ปิงที่หน้าหันไปตามแรงตบ ก่อนจะยกมึงห้ามอากิระไม่ให้เข้าไปจัดการพิง 

“ สัด มือหนักไม่หาย อยากรู้เรื่องไหมละไปที่บ้านกับกูหน่อยสิ “

พิงที่ดูจะตกใจกับการกระทำของตัวเองก็ยังไม่ค่อยได้สติดีเท่าไร

“ เอ้ย พวกมึงวันนี้กูอยู่นานไม่ได้ พรุ่งนี้เย็นๆทำตัวให้ว่างนะ เดี๋ยวพาไปเลี้ยง อย่างไรเที่ยงๆจะให้ไอ้พิงมันนัดอีกที วันนี้กูไปก่อน พรุ่งนี้ค่อยคุยกัน  แล้วมึงจะยืนอึ้งทำไมไอ้พิงกูโดนตบยังเฉยๆ มึงนี่ กูนึกว่าจะแค่โดนด่าแหละเสือกตบมาได้เจ็บฉิหาย ตัวก็โตมือก็หนัก ใครจะเอามึงทำเมียเนี้ย “

“ อีแคระปากดี มึงนี่หายไป 2 ปี กูไม่กระโดดถีบขาคู่ก็ดีเท่าไรแล้ว เสือกมาบ่นกูอีกซะงั้น คืนนี้ถ้าไม่รู้เรื่องกูจะจับมึงโยงแล้วซ้อมแทนกระสอบทราย “
 
“ มึงนี่ซาดิสม์ เอะอะก็ใช้กำลังตลอด อีกอย่างกูเลิกแคระแล้วนี่  175 แล้วมาตรฐานชายไทย ใครจะโยงควายอย่างมึง ชาติจะหาผัวได้มะ 180 คิดไปได้เนอะ “

“ เจอก็ปากหมา แล้วไอ้ที่เดินตามมานั่นอะใคร ผัวมึงเหรอ ??? “

“ คิดแต่ละอย่างให้มันพ้นสะดือหน่อย นั่นอากิระ เป็นการ์ด เป็นหมอ เป็นคนขับรถ แล้วอีกเยอะแยะ จะไม่เอามาก็ไม่ได้ เดี๋ยวคุณตาจะบ่น “

“ เดี๋ยวนะ การ์ด บอดี้การ์ดนะเหรอ แล้วมึงไปทำอะไรมาทำไมต้องมีการ์ด คงไม่ใช่ไปเป็นเมียเสี่ยที่ไหนหรอกใช่ไหม แล้วเดี๋ยวนะ!!! มึงมีตาด้วยเหรอ ???  มึงตามหาญาติที่พลัดพรากเจอแล้วเหรอใช่ไหม      ปิง ปิง มึงเป็นอะไร !!! ไม่สบายเหรอ สั่นทำไม !!! “

ก่อนที่จะโดนพิงกอดไปมากกว่านี่ เป็นพิงที่โดนดันออกไป แล้วเสื้อสูทตัวใหญ่ของอากิระก็คลุมหัวของปิงไว้ก่อนจะถูกกอดเข้ามาแล้วค่อยๆลูบหลังเบาๆ

“ ชูววว .... ชูววววว .....  นายน้อย หายใจลึกๆ ค่อยๆหายใจ ไม่มีอะไรนะไม่มีอะไร ใจเย็นๆ หายใจช้าๆ ไม่ต้องรีบ “

พิง ตกใจ ตกใจมากที่อยู่ๆ ปิงก็เงียบ แล้วก็เริ่มสั่น อยากรู้???  อยากถาม???  ว่าเป็นอะไร ???  ทำไม 2 ปีที่หายไป ปิงไปเจออะไรมา



หลังจากที่เงียบมาตลอดทางรถก็ขับมาจอดที่หน้าบ้าน บ้านที่ปิงจากไปนานถึงสองปี แดดกำลังจะหมดความมืดกำลังจะมาเยือน

“ มึงมีกุญแจบ้านไหม พิง ???  “

“ อ้าว  บ้านใครวะ !!! แต่มีวะ “

“ ของกูหาย หายไปนานแล้ว “

“ เหรอ เดี๋ยวปั๊มให้แล้วกัน หรือจะเปลี่ยนใหม่เลย ?? “

“ ไม่เป็นไร ไม่ต้องเปลี่ยนหรอก “

เสียงประตูที่เลื่อนออกส่งเสียงดังไปจนไกล แสดงให้เห็นว่ามันขาดการดูแลอย่างที่สุดหลังจากที่เอารถเข้ามาจอดก็เห็นสภาพบ้านที่เริ่มทรุดโทรม หญ้าสูงจนท่วมเข่า ต้นไม้ที่ไม่เป็นทรงบ้างก็เริ่มแห้งเหี่ยวเพราะขาดคนดูแล แต่ที่เห็นจะต่างออกไปก็คงจะเป็น เหล่าสมุนไก่ที่ยังดูอ้วนและมีจำนวนมากขึ้น 

“ ฟ้ามันมาให้อาหารไก่เหรอ  ??? “

“ ใช่ มันมาเรื่อยๆแต่อยู่นานไม่ได้ เผื่อมึงจะไม่รู้มันติดหมอนะ มันเรียนหนักแต่มันก็มาให้อาหารไก่ตลอดแต่ไม่มีเวลามาตัดหญ้าให้ กูก็มาช่วยตัดบ้างแต่ไม่ไหวเหมือนกันงานที่ร้านเยอะ บางทีก็ไม่มีเวลา เอ่อแล้วอีกอย่าง ไอ้ไก่แก่ๆ2ตัวมึงอะ ไอ้โอบีวันกับโอบีทู มันอยู่คลินิกนะ กูว่าถ้ามึงมาช้ากว่านี่มึงคงจะไม่ทันเห็นมัน “

 
“ ทำไม !!! มันเป็นอะไร ??? “

“ หมอบอกว่ามันหงอยนะ เป็นโรคซึมเศร้า ตั้งแต่มึงไม่อยู่ไอ้สองตัวนั้นมันก็ไม่ค่อยกินอะไร อีกอย่างมันก็แก่แล้วนะ “

“ คลีนิกอยู่ไกลไหมพาไปหน่อยสิ “

“ แถวบ้านกูเอง มันใกล้หน่อยเวลามีอะไรก็ไปง่ายๆ จะไปอย่างละแท็กซี่ไหมจะได้ไม่ต้องเอารถเข้าออก “

เพียงแค่ไม่นานก่อนที่ปิงจะตอบ เสียงเครื่องยนต์ก็สตาร์ทติดขึ้นมาและถอยหลังออกจากลานบ้าน

“ พี่เขาฟังรู้เรื่องด้วยเหรอ ทำไมบางทีมึงถึงพูดญี่ปุ่นกับเขาละ ? แล้วทำไมมึงพูดญี่ปุ่นได้ ? “
 
“ เดี๋ยวเล่าให้ฟังบนรถแล้วกันไปเถอะเดี๋ยวจะค่ำ “

รถที่เพิ่งเข้าไปจอดในบ้านไม่นานก็จำเป็นต้องออกมาอีกครั้งหนึ่ง เบาะหลังที่มีที่พักแขนกั้นระหว่างที่นั่งที่ทำให้คนนั่งไม่ต้องชิดกัน

“ พี่อากิระ เป็นลูกเสี้ยวญี่ปุ่นไทย คุณตาเจอตอนไปไหว้หลุมศพที่กาญจนบุรี พ่อของคุณตาเคยมาเมื่อตอนสงครามโลกครั้งที่2 แล้วเสียชีวิตที่เมืองกาญจน์ แล้วญาติทางฝั่งแม่ของพี่อากิระเลยฝากให้คุณตาช่วยอุปการะเพราะทั้งพ่อและแม่ของพี่เขาเสียหมดแล้ว พี่เขาไปอยู่ญี่ปุ่นแต่4-5ขวบเลยฟังพูดไทยได้แต่ไม่ค่อยชัดเท่าไรหรอกพอฟังและเข้าใจบ้าง คุณตาส่งให้เรียนจนจบพี่เขาเป็นหมอ พอกูมานี่คุณตาเลยให้มาเป็นเพื่อน “
“ แล้วมึงจะกลับมาอยู่บ้านหรือเปล่า ? “

“ ยังไม่รู้ คุณตาคงไม่ยอมแน่ๆ “

“ แต่ถ้ามึงมาอยู่นี่ก็ดี มึงจะขายขนมต่อไหม ลูกค้าเดิมๆเขาถามถึงนะ “

“ นายน้อย ..... “  เสียงเข้มของอากิระแทรกขึ้นมา

“ เห็นแล้ว รอดูไปก่อนแล้วกันทีนี่ไม่ใช่ญี่ปุ่นพวกมันมันคงไม่บุ่มบ่าม “

“ ??? ..... อะไรเหรอ มีอะไรกัน ?? “ พิงขัดออกมาหลังจากที่ได้ฟัง

“ ปัญหาเดิมๆ ไม่มีอะไรหรอก เรื่องมันยาว  , อากิระจัดคนมาเพิ่มให้หน่อยให้คอยตามพิงเผื่อไว้ด้วย “

“ ครับ นายน้อย “

“ เอ้ย เอ้ย อะไรกัน !!! “

“ ขอโทษทีไม่รู้ว่าทางนั้นจะตามกันมาไว ขอโทษด้วยไม่น่าจะกลับมาเจอกันเลย “

“ อะไร นี่มันเรื่องอะไรกัน ทำไมถึงจะมาหากันไม่ได้ กูงงไปหมดแล้วอีแคระ ?? “

“ คุณตาของกูเป็นยากูซ่า ท่านเป็นหัวหน้าแก๊งค์ยากูซ่าที่ญี่ปุ่น ก็มีบ้างสำหรับพวกที่ขัดผลประโยชน์กันหรือพวกที่ต้องการจะกลืนแก๊งค์อื่นๆ  ที่ตามมานั่นก็คงจะเป็นหนึ่งในนั้นส่วนเรื่องที่ต้องระวังก็ทำกันตลอดอยู่แล้ว มึงไม่กลัวนะ !! กูจะกันมึงให้ออกจากเรื่องนี้ อากิระมีอะไรติดตัวมาบ้าง ?? “

“ ใต้ที่นั่งคนขับก็มี ดาบสั้น มีดซัด ชูริเคน สนับมือ ดาบยาวครับ ปืนมีมากระบอกเดียวอยู่กับผม นายน้อยต้องการไหม ? “

“ ไม่เอาดีกว่า ปืนไม่ถนัดขอพวกดาบกับมีดซัดดีกว่า “

“ ปิง ใครสอนมึงมึง มึง ใช้อะไรแบบนี้เป็นด้วยเหรอ ? มึงเป็นเมียเสี่ยใช่ไหม ดุเผ็ดมากอิแคระ “

“ ปากดีมึงนี่ แล้วคลินิกอยู่ตรงห้องแถวข้างหน้าหรือเปล่า “

“ ใช่ “

“ ตอนกลับเดี๋ยวมึงไม่ต้องออกมาพร้อมกูนะ เดี๋ยวกูจะล่อพวกนั้นไป อากิระให้คนมาเดี๋ยวนี้เลยนะตามพิงกลับบ้านไป “

“ ได้ครับ นายน้อย “

“ ปิง แล้วยูกิละ น้องเป็นอย่างไงบ้างแล้ว หัวใจละ!!! มึงคงยังไม่ได้เปลี่ยนกับน้องใช่ไหม “  พิงที่กำลังรอฟังคำตอบก็บังเอิญสบตากับคนขับรถที่มองผ่านกระจกมองหลังที่ขมวดคิ้วเหมือนกับยังไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อนเหมือนกัน

“ อือ ยังหรอกยังไม่ได้เปลี่ยนโชคดีที่ได้เจอคุณตาก่อน ทีแรกจะเปลี่ยนหัวใจเทียมแต่คุณตาบอกไม่อยากให้น้องเจ็บหลายรอบเพราะต้องมาเปลี่ยนแบตเตอรี่เลยรอต้องรอหัวใจ  ที่จริงกูต้องห้ามแทบแย่เหมือนกันนะคนในกลัวคนในแก๊งค์จะไปหาหัวใจมาให้ มึงก็รู้ใช่ไหมยากูซ่านะทำได้หลายอย่าง !!! หัวใจแบบนั้นกูไม่อยากได้ไม่อยากให้ยูกิมารู้ทีหลังแล้วจะเสียใจ “

“ น้องละทำไมไม่มาด้วย ? “

“ อยู่กับคุณตาทีโรงแรมน่ะ  เดี๋ยวนี้ติดกันแจ คิดถึงเหรอเดี๋ยวจะพามาหาแล้วกัน “

“ คิดถึงสิ ยิ่งไอ้ฟ้านี่ยิ่งแล้วใหญ่ทุกวันนี้มันก็ยังไม่มีใครเลยนะ มันบอกแค่ว่า มันรู้ว่ายูกิต้องกลับมา ปิงกูว่ามันจริงจังนะไอ้ฟ้าเนี่ย ตอนนี้คงไม่มีปัญหาหรอกใช่ไหมถ้าไอ้ฟ้ามันอยากจะหมั้นจริงๆ เพราะถึงอย่างไง พวกมึงก็ไม่ใช่คนสิ้นไร้ไม้ตอกแบบเมื่อก่อนแล้ว แบบนี้คุณหญิงแม่มันคงขัดขวางหรอกมึงคงไม่ต้องกังวลแบบเมื่อก่อนแล้วละ แล้วพ่อมันกับหลวงปู่ก็ถามถึงตลอดนะ เวลากูพาแม่ไปวัดทีไรก็ยังถามหาตลอดนะ “

“ มึงก็รู้ว่ากูไม่ได้กีดกันอะไร แต่น้องยังเด็ก จะรู้หรือเปล่าเหอะว่าความรักมันเป็นอย่างไร แล้วคราวนี้มีคุณตาด้วยคงต้องคุยกับคุณตาด้วยเหมือนกัน ถ้าคุณตายอมรับก็คงไม่มีปัญหาอะไร แล้วคุณหญิงชดช้อยท่านสบายดีไหม มึงได้เจอบ้างหรือเปล่า ? “

“ คุณท่านแกสบายดี แข็งแรง แต่ก็เจ็บป่วยบ้างแบบคนสูงอายุนั่นแหละ เออ แล้วท่านก็ช่วยเยอะอยู่นะเรื่องบ้านของมึงนะ มีแต่คนถามหาจะซื้อ จะให้ขายทอดตลาดบ้าง จะมาบุกรุกเอาบ้าง ดีที่ได้คุณหญิงแกช่วยไม่งั้นเห็นว่าคงจะแย่แน่ มึงจะอาเข้าไปหาท่านไหมละ ? “

“ เอาไว้อีกวันสองวันดีกว่า ช่วงนี้ต้องทำหลายอย่าง “

ปุ๊ ปุ๊     ................ เอี๊ยด  รถที่นั่งมาอยู่ๆก็ต้องเบรกกะทันหัน

“ เสียงอะไร ปิง “

“ เสียงปืน แต่ไม่ต้องกลัวรถกันกระสุนมันทำอะไรไม่ได้หรอก “

“ หา  ทำไมมึงพูดชิวชิวแบบนี้วะ นี่ปืนเลยนะ ปินที่มันยิงกันเลือดออกเลยนะ อิแคระ “

“ มันแค่ขู่ มันทำอะไรไม่ได้มากไปกว่านี่หรอก “

“ มันไปแล้วนายน้อย ต้องบอกนายท่านไหมครับ “

“ ไม่เป็นไรอากิระ อย่าให้คุณตาไม่สบายใจเลย เรื่องมันไม่ได้ใหญ่โตขนาดนั้น “

“ ปิง นี่มึงยังว่าเรื่องเล็กน้อยอีกเหรอ ถ้าแถวบ้านกูนะลงโซเชียลรู้กันทั่วโลกไปแล้ว “

“ เยอะนะมึงเนี่ย อีกไม่ไกลแล้วใช่ไหมไม่ได้มานานชักจะลืม “

“ เออ ไม่ไกลหรอก โน้นข้างหน้านั้นแหละ “



“ แปลกนะพิง พอเจอเจ้าของแล้วแข็งแรงขึ้นมาทันที “

“ นั่นสิ พี่หมอถ้ามันพูดได้พูดรู้เรื่องนี่คงไม่ต้องรำคาญแบบนี้หรอก ได้ยินแต่ กะต๊าก กะต๊าก เนี่ยอะไรก็ไม่รู้เสียงดังเป็นประทัดแตก สรุปมันพูดว่าอะไรวะปิง “

“ มันขอบคุณพี่หมอที่ช่วยดูแล และขอบใจมึงที่พามาหาหมอ มันบอกว่ามันอยู่ที่บ้านมันเหงา มันคิดถึง ไม่ได้กลิ่นขนม ไม่มีเสียงหม้อเสียงกระทะ มันก็เลยเหงา “

“ ดราม่ามากไก่มึง!!!  นั่นมันไก่หรือมึงที่เหงา ??  พี่หมอครับเอาพวกมันกลับบ้านได้เลยไหม ?? “

“ เห้ย อย่าเพิ่งดิ วันนี้ไม่ได้กลับไปบ้านนั้นอีกแล้วมีนัดกับคุณตาเอาไว้ พี่หมอผมฝากอีกสักวันได้ไหมครับ “

“ ตามสบายเลยครับ พี่หมอไม่มีปัญหาหรอกครับถ้าว่างก็แวะมานะครับ “

“ แหม พี่หมอ ทีพิงละ บอกว่าเมื่อไรจะกลับ พอเจออิแคระนี่แจกขนมจีบเลยนะ “

“ พิง มึงอะไรพูดน่าเกลียด พี่เขาหมายถึงถ้าว่างก็แวะมารับพวกโอบีสิ ใช่ไหมครับพี่หมอ “

“ ถ้ายังไม่ค่อยสะดวกก็ฝากเอาไว้ก่อนแล้วแวะมาเยี่ยมก็ได้ครับ “

“ พี่หมอไม่ต้องไปหยอดมันหรอก ไอ้นี่มันโง่ ถ้าไม่พูดตรงๆ มันก็ควายดีๆนี่เองแหละ “

“ โห พี่หมอฝากผ่าหมาในปากมันออกด้วยนะครับพี่ “

“ เสียใจ กูเพาะเป็นฟาร์ม กูมีสูตรอมตะมึงมาคีลไม่ได้ง่ายๆ หรอก อุวะ ฮ่าฮ่า “

“ ปัญญาอ่อน !!! เออเดี๋ยวก็กลับก่อนแล้วกัน แล้ว เอ่อแล้วคงมีคนมาคอยดูอยู่ด้วยสักระยะนะถ้าคิดว่าไม่มีอะไรก็คงเรียกกลับ “

“ เดี๋ยวสิ ไปเจอพี่พริ้งก่อน เจ้แกเปิดร้านอยู่อีกตึกนี่เอง มีขนมของมึงด้วยนะ โทษด้วยที่ไม่ได้ขอแต่มันอร่อยมากจริงๆ ไปเถอะแวะไปแป๊ะเดียว “



“ อ้าว สวัสดีคะ  มากับใครเนี๊ยพิง หน้าคุ้นจัง ?? “

“ ไอ้ปิงผู้สาบสูญไงเจ้ “

“ ตายแล้ว ปิงไปอยู่ที่ไหนมาเนี่ย? สบายหรือเปล่า? แต่ว่าสูงขึ้นเยอะเลยนะตายจริงใส่สูทมาซะหล่อเชียว กินข้าวมาหรือยังจ๊ะ มากินข้าวกับพี่ก่อนไหม วันนี้ยังมีขนมมันทิพย์เหลืออยู่ด้วยนะ นี่ถ้าหายไปนานกว่านี้น้องพี่มันคงไปบวชแล้วละ .....  “

“ เจ้ หยู๊ดดดด จะถามอะไรยาวไปไหน พักให้มันคิดหน่อยมันตอบไม่ทันแล้ว อ้าวแล้วนี่ทำไมมึงไม่สั่นวะ ทำไมพี่กูจับได้แล้วกูจับไม่ได้ ไหนลองอีกทีดิ๊ “

“ เพี๊ย “  เสียงปัดมือออกอย่างแรงของอากิระทำให้เจ้ตกใจ

“ โทษทีนะพิงกูยังไม่พร้อม และต้องขอโทษแทนอากิระด้วย “

“ เออ ไม่เป็นไรกูรู้ว่าคงมีเหตุผล ใช่ไหม ? “

“ ใช่แล้ว จะเล่าให้ฟังทีหลังก็แล้ว “

“ นายน้อย ไม่จำเป็นต้องบอกคนอื่นก็ได้ “ เป็นอากิระที่ยังไม่ยอม

“ อากิระ คนบ้านนี้ก็เหมือนกับญาติสนิท ตอนไม่มีใครก็มีพิง มีพี่พริ้งค่อยช่วยเหลือเสมอมา ถ้าไม่เจอคุณตาผมก็คิดว่าทั้งพิงและพี่พริ้งก็คงจะไม่ทิ้งผมในตอนนั้นเหมือนกัน แล้วอีกอย่างพี่หมอเองก็ให้เปิดใจดูไม่ใช่เหรอครับ “

“ จ๊ะ ถ้าปิงพร้อมจะบอกเมื่อไรก็ค่อยมาเล่าให้พี่ฟังกับพิงฟังก็แล้วกันนะ พี่ก็คิดว่าปิงเองก็เป็นน้องคนหนึ่งเหมือนกัน มากินข้าวฝีมือพี่ดีกว่า “

“ พี่พริ้งวันนี้ปิงไม่สะดวกครับ นัดคุณตาเอาไว้นี่ก็ใกล้เวลาแล้ว วันหลังปิงจะเข้ามาหานะครับ “

“ คุณตา เอ่อ คุณตา “ พี่พริ้งที่ยังดูตามไม่ค่อยทันเออเอ่ยเบาๆ

“ มันมีญาติแล้วเจ้ พิงก็ไม่ค่อยรู้อะไรเท่าไรคงต้องให้มันมาเล่าให้ฟังทีหลัง “

“ ผมไปก่อนนะครับ เผื่อรถติดด้วย “ ปิงไหว้พี่พริ้ง ก่อนพยักหน้าให้พิง แล้วก็เดินหันหลังเพื่อที่จะก้าวเท้ากลับไปที่รถ เสียงปิดประตูก่อนที่รถจะเคลื่อนออกไป

“ รถคลาสิคดูหรูจังเลยนะพิง ญาติปิงที่เป็นคนรวยเหรอ ? “

“ พิงไม่รู้หรอกเจ้ ถ้าเจ้ฟังที่อั๊วจะเล่าให้ฟังนะเจ้ต้องอึ้งยิ่งกว่านี่เอง นั่นรถกันกระสุนด้วยนะ  .... “

“ ปิง  นั่นปิงใช่ไหม “ เสียงคุ้นเคยที่ดังออกมาจากด้านในของร้าน

“ อ้าว มาทำไมอีกละ “

“ เดี๋ยวเถอะพิง อย่างไรปิงก็กลับมาแล้ว ปิงก็ปลอดภัยดีไม่ใช่เหรอพิงก็ไม่ควรไปโกธรพี่โชเขาอย่างนั้นอีก “

“ ปิงมันกลับมาแล้วก็จริง แต่ว่าพิงคิดว่ามันแปลกไปมันต้องเจออะไรบางอย่างมาแน่ๆ แล้วอีกอย่างมันก็ไม่เห็นถามถึงสักคำ พิงอาจจะยกโทษให้แต่ปิงมันจะโกธรอยู่หรือเปล่าก็ไม่รู้นะ “

“ พิง ให้พี่เจอปิงหน่อยได้ไหม มีเบอร์ของปิงหรือเปล่า ?? “

“ นั่นสิ ลืมขอเบอร์มันเลย แต่ถึงมีก็ไม่ให้หรอกเจ้พิงไปทำงานต่อดีกว่า “ พิงพูดจบแล้วก็เดินกลับไปทางอู่ของตนเอง

“ ขอเวลาให้น้องๆ หน่อยเถอะโช อย่างไรปิงก็กลับมาแล้วเดี๋ยวมันก็ดีขึ้นเอง “

“ ครับพี่พริ้ง แต่ผมร้อนใจอยากรู้ว่าน้องหายไปไหนมา ไปอยู่ที่ไหนมา อยากขอโทษ “

“ ปิงกลับมาแล้ว โชก็ใจเย็นหน่อยเถอะเรื่องทางพิงเดี๋ยวพี่ช่วยพูดให้เอง ส่วนเรื่องของเราหนะ คงต้องใช้เวลา “


นั่นสิ สองปียังรอมาได้แค่ตอนนี้ได้เจอแล้วก็ดีเท่าไรแล้ว เตโชทำได้เพียงแค่ปลอบใจตัวเองเท่านั้น ....

 





ออฟไลน์ MayA@TK

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4830
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: 34

ถูกใจให้เป็ด +1
ดูท่าทางเหมือนปิงจะให้ผู้ชายสัมผัสตัวไม่ได้

 :pig4: :pig4: :pig4: :pig4: :pig4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด