[เรื่องสั้น] ▣ Don't kick the chair ▣ 17.1.2018 |ตอนเดียวจบ|
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: [เรื่องสั้น] ▣ Don't kick the chair ▣ 17.1.2018 |ตอนเดียวจบ|  (อ่าน 12675 ครั้ง)

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ


ติดตามกฏเพิ่มเติมที่กระทู้นี้บ่อยๆ เมื่อมีการแก้ไขกฏจะแก้ไขที่กระทู้นี้นะครับ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0

ประกาศทั่วไปติดตามอัพเดทกันที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.0

ประกาศ กฎที่อื่นมีไว้แหก แต่ห้ามมาแหกที่นี่

1.ห้ามมิให้ละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด
การสนใจและชื่นชอบนิยายและเรื่องเล่าของคนในเรื่องควรมีขอบเขตที่จะไม่สร้างความเดือดร้อนให้เจ้าของเรื่อง เช่นเดียวกับเป็ดที่ตอนนี้ถูกรังควานตามหาตัวจากคนด้านต่างๆ จนตัดสินใจไม่เล่าเรื่องต่อ.........เนื่องจากบางเรื่องเป็นเรื่องเล่า.....................บางคนไม่ได้เปิดเผยตัวตน  เขาพอใจจะมีความสุขในที่เล็กๆแห่งนี้โดยไม่ได้ตั้งใจให้คนภายนอกได้รับรู้เรื่องราวแล้วนำไปพูดต่อ   เพราะปฎิเสธไม่ได้ว่าสังคมไม่ได้ยอมรับพวกเราสักเท่าไหร่

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท,
หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง
หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์
และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด
การกระทำเช่นนั้นอาจทำให้คุณแบนทันที และถาวร . หมายเลข IP ของทุกโพสต์จะถูกบันทึกเพื่อใช้เป็นหลักฐาน
ในความเป็นจริงเป็นไปได้ยากมากที่จะให้แต่ละคนมีความคิดเห็นตรงกันทั้งหมด   คนเรามากมายต่างความคิดต่างความเห็น เติบโตมาภายใต้ภาวะแวดล้อมต่างกันการแสดงความคิดเห็นที่แตกต่าง   จึงควรทำเพื่อให้เกิดความเข้าใจกัน แบ่งปันประสบการณ์และมิตรภาพเพื่ออาจเป็นประโยชน์ในการใช้ชีวิต  และไม่ว่าจะอย่างไรก็ควรเคารพในความคิดเห็นที่แตกต่างของบุคคลอื่นช่วยกันสร้างให้บอร์ดนี้มีแต่ความรักนะครับ   

เรื่องบางเรื่องอาจจะเป็นทั้งเรื่องแต่งหรือเรื่องเล่าใดๆก็ขอให้ระลึกเสมอว่า  อ่านเพื่อความบันเทิงและเก็บประสบการณ์ชีวิตที่คุณไม่ต้องไปเจอความเจ็บปวดเล่านั้นเองเพื่อเป็นข้อเตือนใจ สอนใจในการตัดสินใจใช้ชีวิต   จึงไม่ต้องพยายามสืบหาว่าเรื่องจริงหรือเรื่องแต่งส่วนการพูดคุยนั้น   ก็ประมาณอย่าทำให้กระทุ้กลายพันธุ์ห้ามเอาเรื่องส่วนตัวมาปรึกษาพูดคุยกันโดยที่ไม่เกี่ยวพันกับเรื่องในกระทู้นิยาย  ถ้าจะวิจารณ์หรือแสดงความคิดเห็นทุกคนมีสิทธิแต่ขอให้ไปตั้งกระทู้ที่บอร์ดอื่นที่ไม่ใช่ที่นี่นะครับ

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อเจ้าของเรื่องเท่าที่จะทำได้หรือแจ้งมายังบอร์ดนี้ก่อนนะครับ  เนื่องจากเจ้าของเรื่องบางครั้งไม่ต้องการให้คนที่ไม่ได้ชื่นชอบนิยายชายรักชายเข้ามารับรู้  ลิขสิทธิ์ทั้งหมดเป็นของเจ้าของคนที่ทำขึ้นและเวปแห่งนี้นะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอมให้ส่งหรือติดต่อกันทางพีเอ็มจะปลอดภัยกว่าแล้วเมื่อมีการติดต่อสื่อสารกันให้พึงระวังถึงความปลอดภัย ความไม่น่าไว้ใจของผุ้คนทุกคนแม้จะมีชื่อเสียงในบอร์ดเป็นเรื่องส่วนตัวของแต่ละคนไป เพื่อลดความขัดแย้งภายในเล้า จึงไม่สนับสนุนให้มีการจีบกันในบอร์ดนะครับ

5.ห้ามจั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียวให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตาม
เพราะแม้จะเป็นเรื่องที่เขียนจากเรื่องจริง เมื่อนำมาพิมพ์เป็นเรื่องผ่านตัวอักษร ย่อมเลี่ยงไม่ได้ที่จะมีการเพิ่มเติมเพื่อให้เกิดสีสันในเนื้อเรื่อง ทางเล้าถือว่านั่นคือการเพิ่มเติมเนื้อเรื่อง จึงไม่อนุญาตให้จั่วหัวกระทู้ว่าเป็น “เรื่องเล่า” แต่สามารถแจ้งว่าเป็น “นิยายที่อ้างอิงมาจากชีวิตจริง” ได้  มีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

6.การพูดคุยโต้ตอบระหว่างคนเขียนและคนอ่านนอกเรื่องนิยาย  ทำได้  แต่อย่าให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรตอบเพียงคอมเม้นต์เดียวก็พอแล้ว  โดยสามารถใช้ปุ่ม Insearch qoute  ได้    ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และลงลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วยนะครับ เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน

7. การกดบวกให้เป็ดเหลือง
      7.1 นิยาย 1 ตอน  จะให้ขึ้น Top list แค่ 1 Reply เท่านั้น ถ้าขึ้นเกิน จะลบคะแนนออก เหลือเฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด
      7.2 นิยาย 1 เรื่อง จะให้ขึ้น Top list ไม่เกิน 3 Reply ถ้าเกิน จะลบคะแนนออก ให้เหลือ เฉพาะ Reply ที่มีคะแนนสูงสุด ลงมาตามลำดับ
      7.3 Post ในห้องอื่น ๆ ก็จะใช้ หลักการเดียวกันนี้ เช่นกัน ยกเว้น
            - 1 Reply ที่เกินมานั้น โมทั้งหลาย พิจารณาดูแล้วว่า ไม่เป็นการปั่นโหวต และเป็น Reply ที่น่าสนใจและเป็นที่ชื่นชอบจริง ๆ

8.Administrator และ moderator ของ forum นี้ มีสิทธิ์อ่าน, ลบ หรือแก้ไขทุกข้อความ. และ administrator, moderator หรือ webmaster ไม่สามารถรับผิดชอบต่อข้อความที่คุณได้แสดงความคิดเห็น (ยกเว้นว่าพวกเขาจะเป็นผู้โพสต์เอง).

9.คุณยินยอมให้ข้อมูลทุกอย่างของคุณถูกเก็บไว้ในฐานข้อมูล. ซึ่งข้อมูลเหล่านี้จะไม่ถูกเปิดเผยต่อผู้อื่นโดยไม่ได้รับการยินยอมจากคุณ .Webmaster, administrator และ moderator ไม่สามารถรับผิดชอบต่อการถูกเจาะข้อมูล แล้วนำไปสร้างความเดือดร้อนต่างๆ

10.ห้ามลงประกาศลิงค์โปรโมทเวป  โฆษณา หรือโปรโมทในเชิงธุรกิจใดๆ ทุกชนิด ลงได้เฉพาะในห้องซื้อขาย ในเมื่อแนะนำเวปอื่นที่บอร์ดเรา ก็ช่วยแนะนำบอร์ดเราโดยลงลิงค์บอร์ดเรา เวป http://www.thaiboyslove.com  ในบอร์ดที่ท่านแนะนำมาให้เราด้วย  เมื่อจำเป็นต้องแนะนำลิงค์ให้ส่งลิงค์กันทาง personal message หรือพีเอ็มแทนนะครับจะสะดวกกว่า ส่วนในกรณีอยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนๆได้อ่านจริงๆนั้นพยายามลงให้ห้องซื้อขายซะ หรือถ้าม๊อดเดอเรเตอร์จะพิจารณาเป็นกรณีๆไป ถ้ารู้สึกว่าไม่ได้โปรโมทเวป แต่อยากแนะนำสิ่งดีๆให้เพื่อนด้วยใจจริงจะให้กระทู้นั้นคงอยู่ต่อไป

11.บอร์ดนิยายที่โพสจนจบแล้วมีไว้สำหรับนิยายที่โพสในบอร์ด boy's love จนจบแล้วเท่านั้น จึงจะถูกย้ายมาเก็บไว้ที่นี่ หาอ่านนิยายที่จบแล้ว หรือคนเขียนไม่ได้เขียนต่อ แต่โดยนัยแล้วถือว่าพล็อตเรื่องโดยรวมสมควรแก่การจบแล้ว หากนักเขียนท่านใดได้พิมพ์เล่มกับสำนักพิมพ์ ต้องการลบเรือ่งบางส่วนออก โดยเฉพาะไคลแม๊ก หรือตอนจบที่สำคัญ ให้แจ้ง moderator ย้ายนิยายของท่านสู่ห้องนิยายไม่จบ เพื่อที่หากระยะเวลาเกินหกเดือนแล้ว เราจะได้ทำการลบทิ้ง หรือท่านจะลบนิยายดังกล่าวทิ้งเสียก็ได้ เนื่องจากบอร์ดนี้เก็บเฉพาะนิยายที่จบแล้ว

บอร์ดนิยายที่ยังไม่มาต่อจนจบไว้สำหรับ
นิยายที่คนเขียนไม่ได้มาต่อนาน หายไปโดยไม่มีเหตุผลสมควร ไม่ได้แจ้งไว้หรือแจ้งแล้วก็ไม่มาต่อ 3 เดือน จะย้ายมาเก็บในนี้เมื่อครบหกเดือนจะทำการลบทิ้ง ส่วนเรื่องไหนที่จะต่อก็ต่อในนี้จนกว่าจะจบ แล้วถึงจะทำการย้ายไปสู่บอร์ดนิยายจบแล้วต่อไป

12.ห้ามนำเรื่องพิพาทต่างๆมาเคลียร์กันในบอร์ด

13.ผู้โพสนิยาย และเขียนนิยายกรุณาโพสให้จบ ตรวจสอบคำผิดก่อนนำมาลงด้วยครับ

14.ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน  ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

15. การนำรูปภาพ บทความ ฯลฯ มาลงในเวปบอร์ด  ควรจะให้เครดิตกับ... 
(1) ผู้ที่เป็นต้นตอเจ้าของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ
(2) เวปไซต์ต้นตอที่อ้างอิงถึง
....ในกรณีที่เป็นบทความที่ถูกอ้างอิงต่อมาจากเวปไซต์อื่นๆ
- ถ้ามีแหล่งต้นตอของเจ้าของบทความ  ให้โพสชื่อเจ้าของต้นตอของบทความหรือรูปภาพนั้นๆ  พร้อมทั้งเวปไซต์ที่อ้างอิง 
  (กรณีนี้จะโพสอ้างอิงชื่อผู้โพสหรือเวปไซต์ที่เรานำมาหรือไม่ก็ได้ แต่ควรมั่นใจว่าชื่อต้นตอของที่มาถูกต้อง)
- ถ้าไม่สามารถหาชื่อต้นตอของรูปภาพหรือเวปไซต์ที่นำมาได้ ควรอ้างอิงชื่อผู้โพสและเวปไซต์จากแหล่งที่เรานำมาเสมอ
- ควรขออนุญาติเจ้าของภาพหรือเจ้าของบทความก่อนนำมาโพสค่ะ(ถ้าเป็นไปได้) ยกเว้นพวกเวปไซต์สาธารณะ เช่น  หนังสือพิมพ์ออนไลน์ ฯลฯ ที่เปิดให้คนทั่วไปได้อ่านเป็นสาธารณะ ก็นำมาโพสได้ แต่ให้อ้างอิงเจ้าของชื่อและแหล่งที่มาค่ะ
- ไม่ควรดัดแปลงหรือแก้ไขเครดิตที่ติดมากับรูปหรือบทความก่อนนำมาโพส
- ถ้าเป็น FW mail  ก็บอกไปเลยว่าเอามาจาก FW mail

16.นิยายเรื่องไหนที่คิดว่าเมื่อมีการรวมเล่มขายแล้วจะลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออก กรุณาอย่าเอามาลงที่นี่ หรือสำหรับผู้ที่ขอนิยายจากนักเขียนอื่นมาลง ต้องมั่นใจว่าเรื่องนั้นจะไม่มีการลบเนื้อเรื่องไม่ว่าบางส่วนหรือทั้งหมดออกเมื่อมีการรวมเล่มขาย อนึ่ง เล้าไม่ได้ห้ามให้มีการรวมเล่มแต่อย่างใด สามารถรวมเล่มขายกันได้ แต่อยากให้เคารพกฎของเล้าด้วย เล้าเปิดโอกาสให้ทุกคน จะทำมาหากิน หรืออะไรก็ตามแต่ขอความร่วมมือด้วย เผื่อที่ทุกคนจะได้อยู่อย่างมีความสุข

17.ห้ามแจ้งที่หัวกระทู้เกี่ยวกับการจองหรือจัดพิมพ์หนังสือ แต่อนุโลมให้ขึ้นหัวกระทู้ว่า “แจ้งข่าวหน้า...” และลงลิงค์ที่ได้ตั้งเอาไว้ในแล้วในห้องซื้อขายลงในกระทู้นิยายแทน  ถ้านักเขียนต้องการประชาสัมพันธ์เกี่ยวกับการจอง หรือจัดพิมพ์หนังสือของตนเองผ่านกระทู้นิยายของตนเอง  นิยายเรื่องดังกล่าวจะต้องลงเนื้อหาจนจบก่อน (ไม่รวมตอนพิเศษ) จึงจะทำการประชาสัมพันธ์ในกระทู้นิยายได้ (ศึกษากฏการซื้อขายของเล้่าก่อน ด้วยนะคะ)
ว่าด้วยเรื่องการจะรวมเล่มนิยายขายในเล้า จะต้องมี ID ซื้อขายก่อน ถึงจะสามารถประกาศ ..แจ้งข่าว.. ที่บนหัวกระทู้ของนิยายได้ ในกรณีที่ รวมเล่มกับ สนพ. ที่มี  ID ซื้อขายของเล้าแล้ว นักเขียนก็สามารถใช้ หมายเลข  ID ของ สนพ. ลงแจ้งในหน้าที่มีเนื้อหารายละเอียดการสั่งจองนิยายได้

18.ใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดเรื่องสั้น ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที  ส่วนเรื่องสั้นที่จบแล้วให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้วจะได้ไม่ถูกลบทิ้งและจะเก็บไว้ที่บอร์ดเรื่องสั้นไม่ย้ายไปไหน   เช่นเดียวกับนิยายทุกเรื่องเมื่อจบให้แก้ไขโพสแรก และต่อท้ายว่าจบแล้ว จะได้ย้ายเข้าสู่บอร์ดนิยายจบแล้ว ไม่เช่นนั้นม๊อดอาจเข้าใจว่าไม่มาต่อนิยายนานเกินจะโดนลบทิ้งครับ

เอาข้อสำคัญก่อนนะครับเด่วอื่นๆจะทำมาเพิ่มครับเอิ้กๆหุหุ
admin
thaiboyslove.com.......................................                                                           

วันที่ 3 ธ.ค. 2551วันที่ 16 ก.ย. 2554 ได้เพิ่มกฏ ข้อที่ 7
วันที่ 21 ต.ค.2556 ได้ปรับปรุงกฏทั้งหมดเพื่อให้แก้ไข และติดตามได้ง่าย
วันที่ 11 พ.ย. 2557 เพิ่มเติมการลงเรื่องสั้นและการแจ้งว่านิยายจบแล้ว
วันที่ 4 ธ.ค. 2557 เพิ่มบอร์ดเรื่องสั้นจึงปรับปรุงกฏข้อ 18 เกี่ยวกับเรื่องสั้น และ เพิ่มเติมส่วนขยายของกฏข้อ 17



เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม



▣ ▣ ▣ ▣ ▣ ▣ 






M y N o v e l ::

▆ ▇ █ Maybe….I’ll try?-เล่นของสูง █ ▇ ▆    [F i n i s h e d ]
  ☀ ☼ Dear Sunshine : วาดตะวัน ☼ ☀    [ F i n i s h e d ]
  ※ MR.GREY ※     [ F i n i s h e d ]
  ♦ Wake me up #รีบตื่น ♦     [F i n i s h e d ]
  ❄ Once upon a lie #บันทึกเด็กเลี้ยงแกะ ❄     [I n P r o c e s s . . .]



[เรื่องสั้น] ✡ ส ม ห ม า ย ✎    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] :: ◤| Summer Wine |⊿ ::     [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ♪ ♫ :: SENSORY SERIES :: HEAR ♪ ♫      [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]░【 GROWTH 】#รีบโต      [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] 。• ✈ Page 49 ✈ •。    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]♡ ☽ Lucky Cat ☾ ♡    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] ✖ Soon We'll be found ✖    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น] #อย่าปล่อยให้ความตายหลงรักคุณ    [ F i n i s h e d ]
[เรื่องสั้น]  ■ Have a ghost day #ผีของผม ■     [ F i n i s h e d ]






▣ ▣ ▣ ▣ ▣ ▣




Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2018 17:22:36 โดย Raccool »

ออฟไลน์ Raccool

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 318
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +237/-2
Don’t kick the chair



เลือดสีแดงเข้มจากต้นคอสาดกระจายเต็มพื้นห้อง ใบมีดตัวการร่วงหล่นลงพื้น ร่างกายผมโรยรินกำลังจะสูญสิ้นลมหายใจ กลไกลร่างกายกระเสือกกระสนหอบหายใจเอาอากาศเพื่อพยุงให้ร่างกายอยู่รอดนานกว่านี้อีกหน่อย ตามสัญชาตญาณการอยู่รอดของมนุษย์



ยังตายไม่ได้



แต่จะอยู่ไปเพื่ออะไร



ผมล้มลงหลับตา ลมหายใจจากเคยหอบสั่นกำลังแผ่วลงทุกวินาที



หลับตาเถิด...แล้วเราจะได้หลุดพ้นเสียที









...





ผมลืมตาขึ้นมาเพราะนาฬิกาปลุกที่หวีดร้องลั่นห้อง บ่งบอกว่าวันพรุ่งนี้มาถึงแล้ว ผมนอนแผ่ให้เสียงน่ารำคาญดังอย่างต่อเนื่องเพื่อพักหายใจ ใบหน้าหงายขึ้นมองเพดานห้อง มีแสงยามเช้าเล็ดรอดมาจากม่านที่คลุมหน้าต่าง เสียงนกร้องเจื้อยแจ้ว แสดงถึงโลกที่หมุนไปตามกาลเวลาปกติ



พรุ่งนี้มาถึงแล้ว



และกลายมาเป็นคำว่าวันนี้



ส่วนคำว่าพรุ่งนี้ก็จะไม่มีอยู่จริงต่อไป



ผมเอื้อมตัวไปปิดเสียงปลุกจากนาฬิกา เพื่อกลับมานอนคิดถึงฝันเมื่อคืนอีกครั้ง...หรืออันที่จริงน่าจะเรียกว่าเป็นฝันในยามเช้ามากกว่า



เขาว่าฝันในช่วงใกล้เช้ามักจะเป็นจริง



ถ้าเช่นนั้น ผมภาวนาให้มันเป็นจริงตามที่เขาว่าทีเถอะ...



หายใจเข้า... เหนื่อยหน่ายกับชีวิตประจำวันซ้ำซาก จมดิ่งอยู่กับความรู้สึกเหี้ยๆ วนเวียนอยู่อย่างนั้น ไม่มีทางออกสักที



หายใจออก...ช่างแม่งเถอะ



ยังหายใจอยู่นี่



ผมยันตัวลุกจากเตียง เตรียมพร้อมกับกิจวัตรประจำวันน่ารำคาญนี่อีกครั้ง และอีกครั้ง...



ขาขวาก้าวออกจากหอพัก พร้อมกับใบหน้าที่ปั้นยิ้มน่าคลื่นไส้ ส่งยิ้มให้ใครต่อใครที่สบตา ทำตัวราวกับเป็นพวกมนุษยสัมพันธ์ดีนักหนา ผมเดินไปยังป้ายรถเมล์ เพื่อรอรถเมล์มารับตัวไปยังบริษัทหรือที่ทำงาน



สถานที่ที่อุดมไปด้วยมิตรภาพมากมาย และไม่มีรอยยิ้มใดที่สามารถไว้วางใจได้เลย





ผมรอรถเมล์อยู่ข้างถนนที่มีรถราวิ่งแล่นตัดถนนเต็มไปหมด บ้างวิ่งเร็ว บ้างช้า ส่วนใหญ่มักจะวิ่งเร็วกว่ากฎหมายกำหนด ในชั่วโมงเร่งด่วนเช่นนี้ สองขาผมก้าวออกไปยังถนน เดินไปกลางเส้นทาง เพื่อรอให้มีรถสักคนที่พุ่งเข้ามา และเมื่อคนขับรถเห็นผมก็จะสายไปเสียแล้วที่จะเหยียบเบรกหรือหักพวงมาลัยไม่ให้รถสวยเข้าปะทะกับร่างเนื้อเน่าหนอน



ร่างกายผมถูกแรงกระแทกบดขยี้ กล้ามเนื้อและกระดูกบิดแตกไปคนละทาง เส้นเลือดแตกไปทุกส่วน กระจายสาดออกมาจากร่างกายผม ส่วนผมที่โดนแรงกระแทกก็จะปลิวจากจุดเดิมไปค่อนข้างไกล พร้อมกับตกลงมาเป็นร่างไร้วิญญาณ หรือไม่ก็หายใจรวยรินแนบพื้นถนน







...รถเมล์มาแล้ว...





ผมเข้างานทันเวลา ไม่ขาดไม่สายดังเช่นทุกที ยกยิ้มให้กับพนักงานทุกคนในบริษัทและนอกบริษัท ไม่ยอมให้เสียชื่อตำแหน่งผู้มีมนุษยสัมพันธ์ดีและร่าเริงสดใสที่สุดของทีม ผมเอ่ยทักทุกคนที่เข้างานก่อนผมจนครบแล้วถึงได้นั่งลงประจำโต๊ะทำงานตัวเอง



เปิดแล็ปท็อป หยิบเอกสารมาหนึ่งแผ่นไล่อ่านระหว่างรอแล็ปท็อปทำงาน เป็นอันเริ่มงาน



ช่วงพักกลางวันเป็นเวลาที่อยากจะหนีออกไปให้พ้นจากโลกใบนี้มากที่สุด อยากย้ายไปอยู่ดาวอังคาร เมื่อคิดว่าต้องมานั่งปั้นยิ้มให้กับใครต่อใครอีกครา



ชาวดาวอังคารจะมีที่เผื่อให้ผมหรือเปล่า ผมที่มีเพียงร่างกายเปลือยเปล่าไร้ค่า และไร้ซึ่งเรื่องราวสนุกสนานในชีวิต



หนุ่มโสดอย่างผมไม่มีปัญหาหรือเรื่องราวอะไรมากมายมานั่งเล่าในวงโต๊ะอาหาร จึงทำหน้าที่เป็นผู้ฟังที่ดีพร้อมหัวเราะตามมุกตลกของใครสักคน หรือถ้ามีสักเรื่องให้เล่าก็คงไม่ใช่เรื่องสนุกหรือเรื่องที่ใครเขาอยากฟังกันหรอก



อาทิเช่นวันนี้เป็นวันครบรอบวันตายของแม่ และอาทิตย์ต่อมาเป็นวันครบรอบวันตายของพ่อ



หรือต้นปีก่อนผมต้องขายบ้านที่เคยเป็นที่อยู่อาศัยตั้งแต่สมัยเด็กให้กับนายหน้าซื้อบ้าน เพราะไม่มีเงินประทังชีวิต ในช่วงที่เศรษฐกิจของประเทศเลวร้ายเข้าขั้นบัดซบ ผมต้องหาเงินส่งเสียน้องสาวเรียนหนังสือ ก่อนเจ้าหล่อนจะเถลไถล ไปท้องไม่มีพ่อจนต้องทำแท้งเถื่อน



และเสียชีวิตในที่สุด



หรือจะเอาเป็นเรื่องรักๆ ใคร่ๆ เมื่อแฟนสาวที่คบกันมานาน ก่อนกำลังจะตบแต่งเป็นภรรยาเมื่อปีที่แล้วท้องกับชู้ และพากันหนีไปพร้อมกับหอบสมบัติผมไปด้วยส่วนหนึ่ง



เห็นไหม ไม่มีใครอยากรู้หรอกว่าโลกนี้มันกำลังขดตัวเป็นเกลียวเชือกเพื่อมารัดคอผม



ตราบใดที่ยังเป็นคนยิ้มแย้มแจ่มใส ก็จะไม่มีใครสงสัยต่อชีวิตของผม แต่ในใจก็ได้แต่หวังลึกๆ ให้โลกห่าเหวรัดคอให้ผมหายไปเสียที



กลับเข้าเวลางาน ครานี้หัวหน้าผู้มีปัญหากับทุกอย่างในชีวิตกำลังมาลงอารมณ์ที่ลูกน้องผู้เจียมตัวอย่างผม เพียงเพราะคิดว่าตนสูงศักดิ์ เป็นผู้อยู่บนยอดพีระมิดเบื้องบน และมีสิทธิ์เหยียบย่ำพวกมนุษย์ต้อยต่ำใต้บัญชา



ลองเถียงกูสิ เดือนนี้กูจะหักเงินเดือนมึงให้แม่งไปแดกข้าวกับหมาข้างเซเว่น



ครับ...ครับ...ทราบแล้วครับ



อันที่จริง...หมาข้างเซเว่นอาจจะมีชีวิตที่ดีกว่าผมก็ได้



เย็นวันนี้ผมทำโอที เพราะถูกแก้งานตามคาด ทุกคนในบริษัทกลับบ้านไปหาลูกหาเมียกันหมดแล้ว และผมคงเซ็งเป็นบ้าถ้ามีเมียเหมือนชาวบ้านแต่ไม่ได้รีบกลับไปพบหน้าสุดที่รัก อันที่จริงมันก็เคยมี...เมียที่ท้องกับชู้ก่อนจะหนีตามกันไปพร้อมหอบสมบัติผมไปด้วยเนี่ย



เมียเวรอย่างนี้ไม่มีเสียก็ได้ เสียเวลาไปตั้งเจ็ดแปดปี



 ไฟในบริษัทเหลือเพียงแค่บริเวณโต๊ะผมที่ส่องสว่างอยู่ หลอดไฟฟลูออเรสเซนท์แขวนเรียงรายด้วยเส้นเหล็กแกร่ง



ผมเหลือบขึ้นมองมัน



หยิบเชือกเส้นหนึ่งมาขดเป็นบ่วง ปีนเก้าอี้เพื่อพาดปลายเชือกให้คล้องกับเส้นเหล็กแกร่งที่ใช้แขวนหลอดไฟ กะระยะให้บ่วงเชือกลอยอยู่สูงจากพื้นมากกว่าหนึ่งช่วงตัว ก่อนขมวดให้มันเป็นปมแน่นหนามากพอที่จะไม่หลุดออกจากกัน



หลังจากที่ทดสอบความแข็งแกร่งของเชือกเสร็จสรรพแล้ว ผมทำการมุดหัวตัวเองเข้ากับห่วงเชือก บ่วงเชือกคล้องได้พอดีกับลำคอจนพอใจ



เตะเก้าอี้ออกไป



ขาลอยจากพื้น ปล่อยให้บ่วงเชือกทำหน้าที่ของมัน เชือกเส้นหนารัดคอริดรอนอากาศหายใจ ร่างกายตะกุยตะกายไขว่คว้าอากาศ เพื่อหวังมีชีวิตรอดตามกลไกเอาตัวรอดของมนุษย์ แขนขาปะป่ายมั่วซั่วไร้ทิศทาง ขาผมอาจเตะโดนอะไรสักอย่างจนล้มเสียงดังโครมคราม แต่ใครเล่าจะสน เมื่อทั้งตึกนี้มีแค่ผมอาศัยอยู่แค่คนเดียว



จนในที่สุดร่างกายก็จะแน่นิ่งเพราะขาดอากาศหายใจ คอพับไปที่ไหล่สักข้าง ส่วนลำตัวห้อยโตงเตงหมุนไปมาโดยมีเชือกยึดลำคอไว้อยู่



พรุ่งนี้ถึงจะมีคนมาพบสภาพน่าอนาจของผม



 





“พี่ยังไม่กลับเหรอครับ?”

 





ผมสะดุ้งตื่นจากภวังค์ หันเก้าอี้ไปยังต้นเสียงปริศนา ภาพตรงหน้าปรากฏเป็นชายหนุ่มที่ดูเด็กกว่าผม สวมเสื้อเชิร์ตตามกฏของบริษัท เพียงแต่ผมไม่รู้จักเขา จึงเอ่ยตอบมันไปพร้อมรอยยิ้ม



“ทำโอทีน่ะ แล้วทางนั้นล่ะ ดึกดื่นป่านนี้ทำไมยังไม่กลับ”



“ผมก็ทำโอทีเหมือนกัน”



“น่าเศร้าเป็นบ้าเลยว่ามั้ย”



“นั่นสิครับ แต่ไม่เป็นไรหรอก ผมไม่รีบกลับ กรุงเทพตอนกลางคืนก็สวยดีด้วย กลับดึกๆ รถจะได้ไม่ติดอีกต่างหาก”



ไอ้คนเด็กกส่าที่ผมไม่รู้จักแม้แต่ชื่อตอบกลับพร้อมยิ้มร่า ความคิดเชิงบวกของมันทำผมขนลุก



“แล้วไม่ไปทำงานต่อหรือไง”



ผมถาม คิดว่ามันน่าจะทำงานอยู่อีกห้อง ไม่รู้ว่าอะไรดลใจให้มันมาเจอผมที่ห้องนี้



“มาเดินเล่นหน่อยน่ะครับ ปวดคอ กลัวผีด้วย ดีนะเจอพี่พอดี มีคนอยู่เป็นเพื่อน”



เจ้าตัวร่าเริงยังคงว่าเสียงใสพร้อมกลั้วเสียงหัวเราะในลำคอ



“ทำถึงกี่โมงล่ะ” ผมว่า เอ่ยคล้ายไล่ให้มันกลับไปทำงานจะได้รีบๆ กลับไปเสียที



“เรื่อยๆ น่ะครับ พี่ล่ะ”



“...เรื่อยๆ เหมือนกัน...”



“งั้นผมเอางานมาทำข้างพี่ได้มั้ย กลัวผีอะ แถมห้องพี่วิวสวยกว่าด้วย”



“...”



“พี่ครับ?”



“ตามใจสิ”



ผมถอนหายใจอย่างเหนื่อยอ่อน ตอบกลับไปอย่างไม่ใส่ใจเพราะเหนื่อยที่ต้องปั้นยิ้ม ยิ่งพอคิดว่ามันจะมานั่งข้างๆ ผมอีกยิ่งเหนื่อย คิดว่าไอ้เด็กนี่คงแปลกใจที่จู่ๆ ผมก็เลิกยิ้มขึ้นมา กูเหนื่อยจะตายอยู่แล้วที่จะต้องปั้นยิ้มทั้งวัน เพราะงั้นตอนนี้กูขอเถอะ เลิกงานแล้วก็ให้กูได้ทำสีหน้าตามใจบ้าง



ไอ้ตัวเล็กวิ่งไปหยิบแล็ปท็อปมันมานั่งข้างๆ พร้อมเอกสารทั้งหลายแหล่ จากนั้นมันก็ชวนคุยไม่หยุดจนน่ารำคาญ ผมตอบบ้างไม่ตอบบ้าง หนวกหูก็จริง แต่เสียงใสของมันคงเพราะกว่าความเงียบ เพราะมันทำให้ผมอมยิ้มได้หน่อยๆ เสียงเจื้อยแจ้วคล้ายเสียงนกในยามเช้า แต่กลับได้ฟังในตอนฟ้ามืด ตลกดีเหมือนกัน



เรานั่งหลังขดหลังแข็งทำงานจนนาฬิกาชี้เวลาเที่ยงคืนกว่า ผมเสร็จงานแล้ว และเหมือนคนข้างๆ เองก็เช่นกัน เมื่อชั่วโมงก่อนมันไม่ได้แตะงานตัวเองต่อ เอาแต่หมุนเก้าอี้เล่น ชวนคุยเสียงดังเอิ้กอ้ากจนผมปวดหัว



“พี่เสร็จแล้วหรือ”



“อืม กลับกัน”



ผมว่าพร้อมบิดขี้เกียจสองสามทีให้พอหายเมื่อย น้ำเสียงราบเรียบและไม่มีรอยยิ้มเหมือนทุกที ถึงมันจะพูดมากแต่ก็ไม่ได้เอ่ยทักอะไรที่มนุษย์ร่าเริงอย่างผมกลับมีสีหน้าซังกะตาย เป็นเรื่องเดียวที่ไม่น่ารำคาญ



“เดินเล่นริมแม่น้ำด้วยกันหน่อยมั้ยพี่”



“ไม่เอาอ่ะ”



“หน่า ผ่อนคลายไง”



ตอนนี้รถขนส่งหมดรอบแล้ว และถ้าโบกแท็กซี่ตอนนี้จะราคาค่อนข้างแรง แต่เอาเถอะ จะโบกตอนนี้หรืออีกสองชั่วโมงจากนี้ก็คงไม่ต่างกันนักหรอก



จึงตอบตกลงตามคำชวนของไอ้เด็กหน้าอ่อนนี่ มันพาผมลัดเลาะไปตามทาง มองเห็นตึกฝั่งตรงข้ามเปิดไฟยามค่ำคืนประปราย ตอนกลางคืนทำให้ดูโดดเดี่ยว แต่สวยงามเมื่อชีวิตประจำวันของมนุษย์ส่วนใหญ่จำเป็นต้องใช้ยามค่ำคืนเพื่อพักผ่อน ทำให้ช่วงเวลาในตอนนี้เหมือนมีแค่ผมคนเดียวที่ครอบครองมัน



ถ้าไม่นับคนข้างๆ น่ะนะ



ผมมองไปยังแม่น้ำที่เป็นสีดำ สะท้อนผืนฟ้าที่มืดสนิท คลื่นแม่น้ำซัดเป็นระลอกตามแรงลม และคนข้างตัวยังคงพูดเจื้อยแจ้วอยู่อย่างนั้น





ผมปีนข้ามราวกันตก กระโจนตัวออกจากพื้นดิน ตกลงสู่ผืนน้ำ ก่อนจะปล่อยให้กระแสน้ำพัดพาร่างไป สายน้ำซัดสาดเข้าร่างกาย กดทับให้ผมจมดิ่งลงไปใต้แม่น้ำมืดมิดและกว้างใหญ่ ปลายเท้าไม่สามารถหาผืนดินให้ยึดยืนได้ มือและขาผมอาจจะตะกายสู้แรงน้ำเล็กน้อยเพื่อไขว่คว้าอากาศหายใจเหนือผิวน้ำ ก่อนจะถูกคลื่นน้ำกลบและดันให้ตัวจมลงไปลึกกว่าเดิม



ลึกลงลึกลง จนกระทั่งไร้เรี่ยวแรงต่อต้านสายน้ำเชี่ยวจากธรรมชาติ



จมดิ่งสู่ผืนน้ำที่ไม่มีจุดสิ้นสุด สายน้ำเชี่ยวจะคอยกระชากอากาศหายใจของผมจนหมด และสุดท้ายผมจะกลายเป็นศพลอยอืดในวันต่อมา

 





“พี่...อย่าโดดนะ...”



“...”

 





ผมคงจมอยู่กับความคิดตัวเองลึกไปหน่อย ถึงได้ไม่รู้ตัวว่ามีมืออุ่นจับข้อแขนผมแน่น ขาทั้งสองข้างของผมยังตรึงอยู่กับพื้นขอบฝั่ง สายตาที่จับจ้องแม่น้ำก่อนหน้านี้เบนไปหาต้นเสียงใส



ผมยกยิ้ม



“ไม่ได้จะโดดสักหน่อย บ้าเหรอ”



“สายตาพี่บอกอย่างนั้น”



“...บอกอะไร”



“...ทุกข์ใจ สิ้นหวัง เหมือนทุกคนรอว่าพี่จะล้มลงเมื่อไหร่ ไม่มีใครที่พี่จะไว้ใจได้เลยแม้แต่รอยยิ้ม”



“...”



“พี่เป็นคนบอกผมอย่างนั้น”



“บอกตอนไหน”



“ตอนนี้...”



“...”



“และจากทุกวันที่ผมสังเกตพี่มา...พี่ยิ้มแต่ตาพี่ไม่ยิ้มตามเลยรู้ไหม มันเศร้าและว่างเปล่าจนผมเป็นห่วง”



ผมถอนหายใจ ไม่รู้ว่าคนตรงหน้าลอบสังเกตผมตอนไหนจึงได้เอ่ยถาม



“...ต้องการอะไร”



“ให้พี่มีชีวิตอยู่ต่อไป”



“เพื่ออะไร?”



มีชีวิตอยู่เพื่ออะไร ในเมื่อทุกวันผมตื่นขึ้นมาเพื่อภาวนาว่าตัวเองจะได้หลับไปตลอดกาลทุกครั้ง แต่ในใจกลับกู่ร้องให้ฟังเด็กคนนี้ เหตุผลในการมีชีวิตที่ผมเพียรหามาตลอดปีและไม่เคยเจอเลยสักวัน



“ไม่รู้สิ” คำตอบของมันทำให้ผมผิดหวัง



 “...เพื่อเป็นวันพรุ่งนี้ให้ผมล่ะมั้ง”



ก่อนจะบังเกิดความสงสัย



“พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริงเสียหน่อย พอตื่นมา...ก็กลายเป็นวันนี้แล้ว อยากให้พี่เป็นคนที่ไม่มีอยู่จริงหรือ”



“ตอนนี้ก็ไม่มีอยู่จริงเหมือนกัน ถ้ามองปัจจุบันเป็นวินาที ตอนนี้ก็กลายเป็นอดีตไปแล้ว”



“...”



“พรุ่งนี้ไม่มีอยู่จริง ตอนนี้ไม่มีอยู่จริง แต่อดีตมีอยู่จริง อดีตอาจจะทำร้ายพี่ แต่อดีตของพี่ช่วยผมไว้...”



“ยังไง”



“อดีตของพี่ทำให้ผมมีวันพรุ่งนี้” มันยิ้ม เจิดจ้าเสียจนนึกว่าเป็นตอนเช้า สดสว่างกว่าพระจันทร์หรือดวงดาวดวงไหนในค่ำคืนนี้



“พี่ทำให้วันพรุ่งนี้ของผมมีอยู่จริง เพราะวันพรุ่งนี้ของผมคือพี่”



“...”



“เพราะงั้น...อย่ากลายเป็นอดีตของผมเลยนะ”



“พี่ไม่รู้ว่าจะอยู่ต่อไปทำไม...”



“แค่อยู่เพื่อหาวันพรุ่งนี้ของพี่ให้เจอไง”



“พรุ่งนี้ก็เหมือนทุกวันนั่นแหละ”



“ไม่เหมือนหรอก เพราะพรุ่งนี้ของพี่จะมีผม”



จบคำตอบพร้อมรอยยิ้ม สายลมเย็นเยียบยามค่ำคืนพัดผ่านตัวผมพร้อมละอองน้ำจากริมแม่น้ำ



“วันนี้พี่อาจจะยังไม่มีความสุข แต่ไม่แน่ว่าพรุ่งนี้อาจจะมีก็ได้”



“...ความสุขคืออะไร”



"ไม่รู้สิ พี่ก็ต้องลองหาดู"



"แล้วจะเจอได้ยังไง"



"ได้สิ ผมยังเจอพี่เลย"



"..."



“ถ้าไม่เชื่อ เดี๋ยวผมจะทำให้ดู”



ผมจำไม่ได้หรอกว่าเคยไปทำอะไรให้มันไว้ เหมือนกับที่ใครต่อใครก็ไม่รู้ว่าเคยทำอะไรให้ผม จะอย่างไรเสียก็ไม่สำคัญเท่ากับที่มันทำให้ผมเชื่อว่าอยากลองค้นหาวันพรุ่งนี้ของตัวเองดู



 



ในที่สุด สองเท้าผมก็ก้าวออกจากยอดตึกสูง ครานี้ไม่มีใครห้ามหรือฉุดรั้งผมได้อีกต่อไป ระดับความสูงทำให้ผมโบยบินได้ดั่งนกเพียงชั่วเดียว ก่อนจะแหวกว่ายกรีดอากาศตกกระแทกลงมา ร่างกายบดขยี้กับพื้นถนนจนใบหน้าแหลกเละ เครื่องในและสมองกระจายเกลื่อนเต็มพื้น พร้อมด้วยน้ำเลือดที่เจิ่งนองย้อมถนนที่ให้เป็นสีแดง



วันนี้ของผมจบลงแล้ว และจะไม่มีวันพรุ่งนี้อีกต่อไป



ชื่อของผมจะจารึกเป็นอดีต และหายไปจากความทรงจำของใครต่อใครในที่สุด





...

 

“พี่ เช้าแล้ว”



ผมเปิดเปลือกตา ลืมตาตื่นเมื่อแสงอาทิตย์แยงเข้าตาเต็มๆ พร้อมกับเสียงใสของใครบางคนเอ่ยเรียกผม วันนี้ไม่มีเสียงนาฬิกาปลุกน่ารำคาญ และไม่ได้นอนเหม่อมองเพดานห้องอย่างไร้ค่าอีกแล้ว



เมื่อผมชันตัวลุกขึ้นสบตากับคนในห้องที่ส่งเสียงเจื้อยแจ้วไม่ขาดสาย รอยยิ้มเจิดจ้าแข่งกับแสงอาทิตย์ยังคงส่งมาให้ผม มือเล็กๆ นั่นรวบผ้าม่านขึ้นเพื่อให้แสงแดดยามเช้าสาดเข้ามาในห้องอย่างโจ่งแจ้ง ไม่ต้องแอบเล็ดลอดลักเข้ามาเหมือนวันก่อนๆ



ผมอมยิ้มส่งให้เขา เอ่ยทักทายยามเช้า




สวัสดีวันพรุ่งนี้



 
Don’t kick the chair

It’s gonna get better






▣ ▣ ▣ ▣ ▣ ▣



 
You could be better all by yourself

 ; )

 

 

« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 17-01-2018 20:57:06 โดย Raccool »

ออฟไลน์ 227daylight

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 6
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ขอบคุณที่เขียนเรื่องนี้ขึ้นมานะคะ ชอบมากๆเลย

ออฟไลน์ ืniyataan

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3341
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +64/-1
ชีวิตยังมีพรุ่งนี้เสมอ..พี่ตูนกล่าว   :pig4: :pig4: :pig4:

ออฟไลน์ yunnutjae

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 655
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-2
อะไรจะอยากตายขนาดน้านนน วิธีการตายแต่ละอย่างหดหู่แทนเลย :z3:  ดีที่มาเจอน้อง อยู่เป็นพรุ่งนี้ของกันและกันนะ  :katai2-1:

ออฟไลน์ nkl31

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 34
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
เขียนดีมากๆลย เราชอบมาก อยู่เพื่อหาวันพรุ่งนี้ให้เจอ วันพรุ่งพี่มีน้องเค้า
แต่ไม่ว่าจะวันนี้ เมื่อวาน หรือกระทั่งพรุ่งนี้ เราไม่มีใคร เรามีแค่ตัวเอง
เป็นกำลังใจไ้ด้ดีเลยค่ะ

ออฟไลน์ Jirat17b

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 27
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
ชอบจังเลยค่ะ

ออฟไลน์ FeaRes

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 738
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-2

ออฟไลน์ full

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
อาจจะผ่านช่วงเวลาเลวร้ายมาเยอะ ทำให้คิดแต่เรื่องเลวร้ายมันเลยทำให้ปิดความรู้สึกบางอย่างไป ถ้าไม่ลองเปิดมันหรือค้นหามัน มันก็จะยังเป็นอยู่อย่างนี้ พอได้ลองค้นหาหรือเปิดมันวันพรุ่งนี้ก็จะมีอะไรให้น่าค้นหามากขึ้น สู้ๆนะค่ะชีวิตเรายังมีวันพรุ่งนี้เสมอ :pig4:

ออฟไลน์ yunjae123

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 948
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +65/-1
อ่านแรกๆแบบหม่นหมอง เศร้าสร้อยตามเลย
แต่พอมาเจอคนน้อง เริ่มรู้สึกสดใสขึ้น
อ่านมาถึงตอนจบยิ้มตามเลย :impress2:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ คุณบี๋

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 119
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
ชอบมากเลยค่ะ  :pig4:  :pig4:

ออฟไลน์ ChabaSri

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 602
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +24/-0
นี่ตอนแรกนึกว่าน้องเป็นผี  ต่อมาก็คิดว่าน้องเป็นใครในจินตนาการของคนพี่มากกว่า แต่จะเป็นอะไรก็ช่างเถอะถ้าชีวิตจะเดินต่อไปมันต้องมีความหมายเพื่ออะไรสักอย่างอยู่แล้ว  แน่นอนว่าของคนพี่คงเป็นวันพรุ่งนี้ที่ว่า

ออฟไลน์ lalun

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 93
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
เขียนดีมากเลยค่ะ ชอบๆๆ
 :pig4:

ออฟไลน์ didididia

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 371
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ต้องเจอปัญหาหนักหนาแค่ไหนอะถึงได้คิดแต่จะตาย ดีนะน้องเข้ามาทัน อยู่เป็นพรุ่งนี้ให้น้องไปเรื่อยๆนะอย่าคิดแบบนั้นเลย  :hao5:

ออฟไลน์ twinmonkey0311

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 5502
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +110/-9

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2384
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
เป็นเรื่องที่นำเสนอความคิดของคนสิ้นหวังได้ดีจังเลยค่ะ ความคิดจินตนาการเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายนี่อาจเกิดขึ้นกับคนที่เบื่อโลกนี้มากๆ ก็ได้ ชอบประโยคที่ว่าโลกนี้กำลังกลายเป็นเกลียวเชือกมารัดตัว คิดตามแล้วเหมือนจะสิ้นไร้หนทางมากจริงๆ ค่ะ แต่ถ้าลองมองไปถึงพรุ่งนี้ และคิดว่ายังไงก็คงจะมีแสงสว่างในชีวิตที่มืดมนนี้บ้างละน่า...ชีวิตก็คงจะสดใสขึ้นมาบ้างสักเล็กน้อย

เรื่องสั้นนี้สอนแนวคิดทางบวกให้อย่างดีเลยค่ะ นี่ไม่อยากจะจินตนาการเลยว่า เจ้าความคิดชั่ววูบเกี่ยวกับการฆ่าตัวตายของตัวเอกเรานี้สามารถจะกลายเป็นความจริงได้เลยละ ถ้าก้าวพลาดเพียงนิดเดียวก็จะไม่ได้ตื่นขึ้นมาพบแสงอาทิตย์หรือได้ยินเสียงนกร้องอีก ฮือ...อินมาก  :mew1:

ออฟไลน์ A_Narciso

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 879
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-2

ออฟไลน์ aoihimeko

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3131
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +155/-9

ออฟไลน์ P.PIM

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 236
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-0
เขียนดีมากเลย ชอบมาก
อ่านแล้วได้แต่หวังว่าจะมีใครสักคนสังเกตเห็นความสิ้นหวังในตัวเขาและยื่นมือมาดึงเขาขึ้นไป มันทรมานมากๆนะการที่อยู่ไปแบบสิ้นหวังและรอวันตายอย่างเดียว ละยิ่งคิดจะฆ่าตัวตายตลอดเวลาแบบนี้คืออาการเริ่มหนักแล้วนะ ใครเป็นอยู่แนะนำนะเลยว่าให้เริ่มพบจิตแพทย์ได้แล้ว เพราะการคิดแบบนี้เรื่อยๆสักวันมันจะทำจริงๆ

ออฟไลน์ khwanruen

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1051
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-3

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ patompong888

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 113
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0

ออฟไลน์ Snowermyhae

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4015
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +97/-7
ตอนแรกคิดว่าน้องเป็นผี ที่พี่ตื่นมาตอนเช้าคือกลายเป็นผีไปพร้อมกัน สนุกมากค่ะ ขอบคุณสำหรับการถ่ายทอดเรื่องราวดีๆ อ่านในวันที่สิ้นหวังรู้สึกได้รับกำลังใจ  :กอด1:

ออฟไลน์ TheDoungJan

  • ขอบคุณนักเขียนที่คนที่สร้างทุกตัวละครขึ้นมานะคะ(♡˙︶˙♡)
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 690
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +8/-0
ชอบมากๆเลยค่ะ ต้องขอบคุณรีวิวจากคุณเฟิร์นในวันที่แย่ๆวันนึง ทำให้มีโอกาสมาอ่านเรื่องสั้นเรื่องนี้ หลังอ่านจบมันทำให้เรายิ้มได้จริงๆ ที่ผ่านมาบางทีเราก็มีความคิดแบบน้องอยู่เหมือนกัน  มันแย่มากจริงๆแต่พอได้มาอ่าน เรากลับรู้สึกว่าเราต้องมีวันพรุ่งนี้ เพื่อจะเจอใครสักคน

ออฟไลน์ himecrazy

  • Alon€ In th€ DarK
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 176
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +57/-0

ออฟไลน์ มนุษย์บิน

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 407
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +7/-1
น้องมาเติมเต็มพี่ได้ดีมาก

ออฟไลน์ nevertime

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 1
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +0/-0
ขอบคุณนะคะ คือ ตอนนี้เราอะ กำลังว่างเปล่า แล้วรู้สึกแย่กับตัวเอง เข้าใจเลยว่า ชีวิตที่มีพรุ่งนี้ไม่มีจริง หรือถ้ามีก็ไม่รู้ จะไหวหรือเปล่า เราเป็นแบบนี้เลย ทุกคนคิดว่าเราเข้มแข็ง เรามองโลกในแง่ดี แต่ความในเราพังแค่ไหน แต่ไม่มีคนรู้เลย เพราะจะไว้ใจใครสักคนเรายังไม่กล้า เราก็หวังว่าจะมีคนมาช่วยเราออกจากวังวนนี้ ขอบคุณสำหรับเรื่องสั้นนี้นะคะ อย่างน้อยก็ยังให้เราคิดว่า พรุ่งนี้อาจมีไรมาเปลี่ยนแปลงเราบ้าง ไม่มากก็น้อย

ออฟไลน์ momonuke

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 772
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ขอบคุณค่ะ

ออฟไลน์ van16

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 876
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +6/-1
ชอบงานเขียนของคุณมากๆ  :pig4:  :pig4:

ออฟไลน์ lostinthelight

  • 엑소엘
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 152
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1/-0
อารมณ์ดิ่งตามเลย :m15:

ออฟไลน์ kawisara

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1586
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +119/-7
พรุ้งนี้ที่สดใสรออยู่

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด