เรื่องรัก..ไม่กล้าบอก: แจ้งเลขที่พัสดุลงทะเบียนที่หน้า78 ค่ะ ^o^
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: เรื่องรัก..ไม่กล้าบอก: แจ้งเลขที่พัสดุลงทะเบียนที่หน้า78 ค่ะ ^o^  (อ่าน 766312 ครั้ง)

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
ข้อตกลงในการเข้ามาในเล้าเป็ดนะครับ กรุณาอ่านทุกคนนะครับ
เล้าแห่งนี้เป็นที่ที่คนชื่นชอบนิยาย boy's love หรือชายรักชาย หากใครหลงมาแล้วไม่ชอบ
กรุณากดกากบาทสีแดงมุมด้านขวาบนออกไปด้วยนะครับ

สรุปข้อสำคัญดังนี้

1.ห้ามละเมิดสิทธิส่วนตัวของคนแต่งและบุคคลในเรื่องทั้งหมด

2.ห้ามมิให้โพสต์ข้อความ รูปภาพ ใช้ลายเซ็นหรือรุปส่วนตัวหรือสื่อใดๆที่ก่อให้เกิดความขัดแย้ง ไม่แสดงความเคารพ, หมิ่นประมาท, หยาบคาย, เป็นที่รังเกียจ, ไม่เหมาะสม,ติดเรท x,ทำให้กระทู้กลายพันธ์,ไม่เกี่ยวพันกับนิยายที่ลง หรืออื่นๆที่ขัดต่อกฎหมาย,ห้ามโพสกระทู้ที่จะสร้างประเด็นความขัดแย้ง  ในเรื่อง การเมือง ศาสนา พระมหากษัตริย์  และสถาบันต่าง ๆ  รวมถึงกระทู้ที่จะสร้างความแตกแยก  ชวนวิวาท ของสมาชิกภายในเวปบอร์ด

3.การนำเรื่อง ข้อความ รูปภาพมาโพส หรือนำข้อความใดๆไปโพสที่นี่หรือที่อื่นๆ กรุณาพยายามติดต่อขออนุญาตเจ้าของเรื่องก่อนนะครับ

4.ห้ามแจกเบอร์ แลกเมล บอกเมล แลก msn บนบอร์ด
โดยเฉพาะการบอกเบอร์ หรือเมลของคนอื่นโดยที่เจ้าของไม่ยินยอม

5.ขอให้นักเขียนทุกคนอย่าโกหกคนอ่านว่าเป็นเรื่องจริงในกรณีแต่งเติมเพิ่มแม้แต่นิดเดียว ถ้าเป็นเรื่องจริงก็ให้บอกว่าเรื่องจริง ถ้าเป็นเรื่องแต่งให้บอกว่าเรื่องแต่ง  ให้ชี้แจงว่าเป็นเรื่องแต่งแม้จะแต่งเพิ่มขึ้นแค่ไม่ถึง 10 % ก็ตามเพราะมีคนมากกมายทะเลาะเสียความรู้สึกเพราะเรื่องนี้มามากแล้ว

ส่วนคนอ่านทุกท่าน เวลาอ่านนิยาย เรื่องที่คนเขียนเขียน
ก็ไม่ต้องไปอินมากนะครับ ให้เก็บเอาสิ่งดีๆ ประสบการณ์ ข้อคิดดีๆไปนะครับ

6.อย่าพูดคุย ทักทาย นักเขียน คนอ่่านโดยรีพลายดังกล่าวไม่เกี่ยวพันกับนิยายให้มากนัก เช่น คนเขียนโพสนิยายหนึ่งตอน ก็ควรคอมเม้นต์สักคอมเม้นต์เีดียวก็เพียงพอแล้ว ถ้าจะพูดคุยกันมากขึ้นแนะนำให้ไปตั้งกระทู้ใหม่ที่ห้องพูดคุยทั่วไป และทำลิงค์โยงมายังนิยาย และให้นักเขียนทุกคนทำลิงค์จากนิยายไปยังกระทู้พูดคุยเกี่ยวกับแฟนคลับนิยายในรีพลายแรกด้วย เพราะการที่คนเขียนและแฟนคลับพูดคุยกันมากทำให้หานิยายที่จะอ่านยาก ไม่เจอ ลำบากกับคนที่ไม่ได้เข้ามาตามอ่านทุกวัน


เวปไซต์แห่งนี้เป็นเวปไซต์ส่วนบุคคลที่ได้รับความคุ้มครองจากกฏหมายภายในและระหว่างประเทศ การเข้าถึงข้อมูลใดๆบนเวปไซต์แห่งนี้โดยไม่ได้รับความยินยอมจากผู้ให้บริการ ถือว่าเป็นความผิดร้ายแรง

ข้อความใดๆก็ตามบนเวปไซต์แห่งนี้ เกิดจาการเขียนโดยสมาชิก และตีพิมพ์แบบอัตโนมัติ ผู้ดูแลเวปไซต์แห่งนี้ไม่จำเป็นต้องเห็นด้วย และไม่รับผิดชอบต่อข้อความใดๆ  โปรดใช้วิจารณญาณของท่านที่เข้าชม และ/หรือ ท่านผู้ปกครองในการให้ลูกหลานเข้าชม

กรุณาอ่านเพิ่มเติมที่นี่
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



-------- ----- ---------
ประกาศเปิดจองพร้อมโอนค่ะ
นิยายเรื่อง: เรื่องรัก..ไม่ล้าบอก





เรื่องย่อ:

เพราะจู่ๆก็ได้รับดอกไม้และจดหมายรักที่บรรจุข้อความเป็นกลอนรักที่หวานจนแสบไส้ แถมคนที่ส่งมาให้ยังไม่ยอมลงชื่อหรือแสดงตัวรับผิดชอบเสียด้วย ตัวป่วนและเพื่อนสนิทอีกสองชีวิตจึงเริ่มคิดแผนการค้นหา ‘คุณนิรนาม’ และเมื่อได้พบเจ้าของกลอนรักหวานกับของกำนัลที่มาพร้อมกับแววตาจริงจังว่า ‘พี่รักจริงหวังแต่งงานนะครับ’ โดยไม่รู้ตัว....เด็กใจง่ายอย่างตัวป่วนก็เลยเผลอวางหัวใจไว้ในกำมือของผู้ชายเจ้าแผนการคนนี้เสียแล้ว

ข้อมูลหนังสือ:-   ทั้งชุดมีสองเล่มจบ หนาเล่มละประมาณ 360 หน้า
-   ราคาหนังสือ 700 บาท ต่อ 1 ชุด (ไม่ขายแยก) + ค่าจัดส่งลงทะเบียน 60 บาท รวมเป็น 760 บาท
-   หนังสือขนาด A5 พิมพ์ด้วยกระดาษถนอมสายตา
-   ตอนพิเศษเฉพาะในหนังสือ 2 ตอน
-   ของแถม
        o   ที่คั่นหนังสือ
        o   กล่องสะสม

หากสั่งซื้อมากกว่า 1 เล่ม ให้คำนวณราคาโดยการบวกค่าจัดส่งเพิ่มชุดละ 20 บาทนะคะ เช่น
สั่งซื้อ 2 ชุด (700x2) +80 = 1480 บาท
สั่งซื้อ 3 ชุด (700x3) +100 = 2200 บาท

รับสั่งจองทางอีเมลเท่านั้นนะคะ โดยส่งอีเมลขอรายละเอียดการโอนได้ที่
anajulianovela แอท จีเมล ดอท คอม โดยตั้งหัวข้อว่า

Subject: สั่งซื้อ เรื่องรัก..ไม่กล้าบอก
ล๊อคอิน:
จำนวนชุด:

จากนั้นคนเขียนจะส่งรายละเอียดการโอนให้ทางอีเมลค่ะ

สวัสดีค่ะทุกท่าน
หลังจากการต่อสู้ยาวนานเพื่อจะใช้ทุนเท่าที่มีทำปั๊มนูนที่ปก
แต่ไม่สำเร็จ(เพราะให้ยังไงๆ กี่ร้านๆขั้นต่ำก็ต้อง500ชิ้น หงิงๆ)
 
ดังนั้น คนเขียนจึงมีความจำเป็นขอแจ้งเปลี่ยนปกนะคะ
เพราะปกเดิมนั่นตั้งใจทำออกมาเพื่อปั๊มนูนตรงลายดอกไม้ที่สีเข้มๆ
ถ้าท่านไหนไม่ปลื้มกับปกใหม่ แล้วอยากยกเลิกการจองก็แจ้งมาทางเมล์ได้นะคะ
 
และ....จ่ายค่ามัดจำให้โรงพิมพ์ไปแล้วเรียบร้อยค่ะ
ตอนนี้รอหนังสืออย่างจดจ่อ พอได้หนังสือเป็นเล่มๆมาถึงจะวัดขนาดทำกล่อง(boxset)
 
ท่านไหนที่จองเข้ามาหรืออยากได้ แต่ลืมโอนในเวลา
ถ้ายังไม่เลิกอยากเก็บตัวป่วนไปเลี้ยง ก็เมล์มาบอกคนเขียนหน่อยนะคะว่าสามารถโอนได้วันไหน
แต่ถ้าเลิกอยากได้แล้วก็ไม่ว่ากันค่ะ (แต่แจ้งหน่อยก็ดี หงุงหงิง)
อย่างไรคนเขียนก็ขอบคุณมากที่ติดตามอ่านมาตลอด
 
ด้านบนสองรูปคือปกใหม่นะคะ ยังพยายามคุมโทนให้ออกฟ้าๆ พลิ้วๆ ดูแล้วสบายตาไม่ต่างจากเนื้อเรื่องค่ะ
และอีกสองรูปล่างนั่นคือที่คั่น ที่สั่งพิมพ์ไปพร้อมกันเรียบร้อย
ขอบคุณพี่คนทำมา ณ ที่นี้ (พี่แกไม่ประสงค์จะออกนามค่ะ ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ)
 
กำลังตั้งตาคอยหนังสืออย่างจดจ่อ
นุ่น anajulia

ขอบคุณทุกการสนับสนุนนะคะ ทุกท่านที่เข้ามาอ่านด้วย  :กอด1:[/center]
...............................................................
-------- --------  -----------

มีข้อแนะนำติชมอะไรก็บอกกันได้ทุกสิ่งอย่าง ขอบคุณล่วงหน้าค่ะ :กอด1:
..............................................................................................

สารบัญ

ตอนที่๑ เพลงยาว(ที่แสนสั้น)ฉบับที่สาม
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg866702#msg866702

ตอนที่๒ ดอกไม้สามชนิด กลอนสามบท
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg867101#msg867101

ตอนที่๓ เพราะสนใจ...ก็เลยอยากรู้
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg868231#msg868231

ตอนที่๔ จากข้อมูลที่มี..สมมติฐานคือ..
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg870515#msg870515

ตอนที่๕ คนใกล้ตัว???
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg871628#msg871628

ตอนที่๖ ใช่..หรือว่าไม่???
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg874783#msg874783

ตอนที่๗ กล้าๆหน่อย
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg877422#msg877422

ตอนที่๘ ยิ่งได้ยินเสียง..ยิ่งอยากเห็นหน้า
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg880821#msg880821

ตอนที่๙ เรื่องของคุณพี่อากาศ
http://www.thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=14565.msg884417#msg884417
.............................................(มีคนอ่านใจดีช่วยเก็บมาให้ ขอบคุณมากนะคะ แล้วจะค่อยๆเก็บทางลัดมาให้เรื่อยๆค่ะ)




ตอนที่๑ เพลงยาว(ที่แสนสั้น)ฉบับที่สาม


มาลัยรักพี่พันถักด้วยมือพี่   ขวัญชีวีใจพี่นี้ไม่แปรผัน
จะร้อยรักเคียงเจ้าทุกคืนวัน   ทั้งยามฝันยามตื่นพี่ใจเดียว



“สามฉบับ จดหมายสามฉบับ ดอกไม้สามอย่าง เวรเอ๊ย ใครมันเล่นอย่างนี้วะ”

เอาแล้วไงเสียงบ่นเจือโทนกระฟัดกระเฟียดอย่างน่าถีบลอยมารบกวนยามเช้าแสนสงบที่โต๊ะคณะซึ่งเด็กปีหนึ่งหลายชีวิตกองๆสุมกันอยู่
ไม่ใช่เสียงใครหรอกนอกจากนายศศินทร์ หรือที่เพื่อนๆทั้งคณะเรียกมันว่า ”ป่วน”  

อย่าได้เข้าใจผิดไปเชียว ป่วนน่ะ ไม่ใช่ฉายาใดๆ แต่เป็นชื่อเล่นของไอ้ตัวป่วนนั่นจริงๆ
ไม่น่าเชื่อว่าท่านพ่อท่านแม่ของนายศศินทร์จะรู้ว่าลูกชายคนเล็กโตขึ้นมาแล้วจะป่วนได้ป่วนดีไม่มีผิดเพี้ยนไปจากชื่อเลย

“ไงวะป่วน ได้ดอกไม้อีกแล้วเหรอ? ก็บอกแล้วไงให้กักตัวไอ้คนส่งของไว้แล้วรีดมันซะว่าใครสั่งมา” อันนี้เสียงง่วงๆจากไอ้แผน ไอ้แผนนี่เป็นซี้ของไอ้ป่วนมัน มันสองตัวคบกันมาตั้งแต่อนุบาล ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อว่าคนเราจะคบกันได้นานขนาดนั้น ขนาดไอ้ป่วนมันย้ายบ้านข้ามจังหวัดเป็นว่าเล่นก็ยังมีไอ้แผนนี่แหละที่ยังทนคบมันเป็นเพื่อนสนิทอยู่ได้ แถมมันสองตัวยังอุตส่าห์สอบติดมหาวิทยาลัยเดียวกัน คณะเดียวกัน แถมเมเจอร์เดียวกันอีก

พ่อของป่วนมันเป็นข้าราชการประเภทไร้เส้น จะว่าไร้ก็ไม่ไร้เสียทีเดียว เสียแต่ว่าเส้นที่มีน่ะมันเป็นเส้นหมี่ ไม่ใช่เส้นใหญ่เส้นก๋วยจั๊บอย่างใครเขา ถูกย้ายไปรับตำแหน่งแต่ละที่ก็ไม่เคยจะได้อยู่เมืองใหญ่รับเงินเดือนสบายๆอย่างเพื่อนร่วมรุ่น เคยออกไปช่วยเขาจับเสือจนตัวเองต้องนอนโรงพยาบาลเกือบเดือนมาแล้ว คือผมหมายถึงเสือที่เป็นคนนะครับ อย่าเข้าใจผิดไปจินตนาการเห็นภาพพ่อไอ้ป่วนดักซุ่มจับเสือลายพาดกลอนตัวใหญ่เท่าลูกม้าแบบนายพรานใหญ่รพินทร์ผู้เลื่องลือแห่งเพชรพระอุมานั่นเชียว

“ป่วน ไหนขอนุ่นดูหน่อยสิ โว้ว คราวนี้เป็นมาลัยดอกรักล้วนเลยเหรอ ไหนๆจดหมายว่าไงบ้าง?” ส่วนคนนี้ชื่อนุ่น เธอเป็นผู้หญิงที่ติดอันดับเถื่อนถึกหนึ่งในห้าของรุ่น
จะอธิบายว่าไงดีล่ะ คือเธอเป็นคนแบบที่เราจะไม่เข้าไปคุยด้วยก่อนจนกว่าจะได้รู้จักรู้ใจกันแล้วนั่นล่ะ เหมือนตอนนี้ไงที่ทั้งไอ้ตัวป่วนและไอ้แผนยอมรับนุ่นเป็นเพื่อนในกลุ่มอีกคนอย่างเต็มใจเพราะความรักเพื่อน จริงใจ แถมถึงไหนถึงกันของหญิงถึกคนนี้
อ้อ..แต่อย่าไปวิจารณ์ความถึกของไอ้นุ่นมันนะ เพราะมันให้นิยามว่าตัวมันน่ะไม่ถึก แค่เป็นผู้หญิงแปลกและหายากเท่านั้นเอง

“มาลัยรักพี่พันถักด้วยมือพี่   ขวัญชีวีใจพี่นี้ไม่แปรผัน
จะร้อยรักเคียงเจ้าทุกคืนวัน   ทั้งยามฝันยามตื่นพี่ใจเดียว”

“อินุ่นนนนนนน แก...ชั้นบอกแล้วไงว่าอย่าอ่านออกเสียง โอยกู อับอายขายขี้หน้าชาวบ้านเขาหมดแล้ว” ฮ่าๆๆไอ้ป่วนมันโวยวายใหญ่แล้ว แล้วไอ้พวกที่กองสุมๆกันอยู่ก็เป็นใจเหลือเกิน โงหัวกันขึ้นมาส่งสายตาล้อเลียนให้มันกันยกโต๊ะ เอริ้กๆๆๆๆ

“แล้วนี่แกจะอินไปไหนนุ่น ดอกไม้นั่น กลอนนั่น ของไอ้ป่วนมันทั้งนั้น แกจะนั่งเท้าคางตาลอยอีกนานมั้ย?” เอาแล้ว ดูสิครับ ดูสายตาไอ้แผน แหม...อย่าว่าอย่างนั้นอย่างนี้นะ ผมว่ามันต้องคิดไม่ซื่อกับไอ้นุ่นแน่นอน สายตานั่นมันฉายประกายวิบวับเกินเพื่อนแล้ว

ไอ้แผนเอ๊ย..นุ่นมันไม่ใช่น้องน้อยของแกนะจะได้เอ็นดูมันขนาดนั้น ว่าไปไอ้แผนมันคงเปลี่ยนรสนิยมมาชอบของแปลก เพราะแฟนานุแฟนทั้งหลายที่เคยๆมีมาก็ล้วนแล้วแต่สาวๆขาวๆบอบบางน่าทะนุถนอมทั้งนั้น สงสัยมันจะเบื่อ

“แผนอ้ะ ก็กลอนนี่นะหวานซะน้ำตาลยังอายเลยนะแผน ที่ถ้ามีใครมาทำให้นุ่นอย่างนี้นะ นุ่นรักตายเลย เฮ้อ....ทำไมนุ่นไม่สวยแบบไอ้ป่วนมันมั่งน้า.....”

“ปากเรอะแก ชั้นผู้ชายนะเว้ย มาบอกว่าสวยได้ไง ริจะชมชมให้มันถูกเว้ยไอ้นุ่น” แน่ะ...ตัวป่วนมันไม่ยอมรับว่าตัวเองสวย แหวใส่เพื่อนซะงั้น

“เออๆ คุณป่วนคะ คุณน่ะหล่อม้ากมาก หล่อจนผู้หญิงอย่างอะฮั้นอายเลยค่ะ คริๆๆๆ” อย่าแปลกใจไป เพื่อนนุ่นกับเพื่อนป่วนมันก็อย่างนี้แหละครับ ทะเลาะกัน ประชดประชันใส่กัน แต่มันก็รักกันนะเออ ทั้งกลุ่มก็มีแต่ไอ้แผนนี่แหละเป็นผู้ใหญ่กว่าเพื่อน

“แล้วแกจะให้ชั้นอธิบายอีกมั้ยป่วน ว่ากลอนคุณนิรนามเขาตั้งใจบอกแกว่ายังไงบ้าง?” ไอ้นุ่นก็ดี๊ดี ไม่ยอมลงชื่อมาก็ตั้งชื่อให้เสร็จว่าคุณนิรนาม อุตส่าห์ใส่คุณให้เป็นคำนำหน้าแสดงความชื่นชมโดยเปิดเผยอีกต่างหาก

“เออๆก็ดี ไหนว่ามาซิคุณนิรนามของแกเค้าจีบชั้นว่าไงบ้าง” แน้...ตัวป่วน ไม่อยากได้แต่ก็สนใจนี่หว่า

“เขาบอกว่ามาลัยดอกรักพวงนี้น่ะเขาร้อยเองกับมือเพื่อมอบให้แก เขาว่า..ที่รักจ๋าพี่น่ะเป็นคนมั่นคง รักเดียวใจเดียวนะจ๊ะ รับรักพี่เถิดแล้วพี่จะกอดทั้งวันทั้งคืนไม่ห่างเลย ชะเอิงเงย”

“อิบร้า...แกนะแก กร้ากกกกกกกส์ เขาหมายความอย่างนั้นจริงอ้ะ? แล้วอิชะเอิงเงยนี่แกใส่เพิ่มใช่มั๊ย รึว่ามีคำไหนแปลได้ชะเอิงเงยด้วย กร้ากกกกกกส์” น่าน...ขำกลบเกลื่อนรึเปล่านะตัวป่วน ที่หน้าแดงไปจนถึงหูนั่นน่ะ แดงเพราะแรงขำรึแดงเพราะแรงเขินกันแน่น้า...


//กริ๊งงงงงงงงงงงงงง//

“ไปๆเข้าเรียนกันเหอะ วิชานี้อาจารย์ใจดีเกิน ไม่กล้าเข้าเลทเลย” ไอ้นุ่นมันพูดแล้วก็รวบๆข้าวของลุกขึ้นจากม้านั่งหินอ่อนผุๆอย่างรวดเร็วพร้อมกับดึงแขนเรียวๆของเพื่อนตัวป่วนให้ลุกขึ้นพร้อมๆกัน

ตอนนั้นตัวป่วนมันว่ามันเห็นนะ ว่าไอ้แผนเพื่อนรักก้มไปกระซิบอะไรบางอย่างที่ริมหูของไอ้นุ่นเพื่อนเลิฟ แล้วไอ้นุ่นก็เงยหน้าขึ้นทำตาโต พยักหน้าหงึกหงัก ท่ามันอย่างกับเด็กน้อยดีใจจะได้ของเล่นยังไงยังงั้นเลย
ในใจไอ้ตัวป่วนก็คิด..เออ คู่นี้มันสมกันดีเว้ย ดีๆเชียร์ให้มันรักกันเองดีกว่า จะได้ไม่ต้องเสียดุลให้คนนอก

.......
.......
อีกอย่าง ถ้าเขาจะต้องมีความรักเพราะแพ้ไอ้กลอนเลี่ยนๆกับดอกไม้ที่แนบมานี่จริงๆจะได้ไม่ต้องเหงาเพราะมีความรักอยู่คนเดียว
เอาให้ไอ้สองคนนั่นมันมีรักไปด้วย จะได้ได้ล้อมันบ้าง
ไม่งั้นถูกล้ออยู่ฝ่ายเดียวอย่างนี้ เสียเปรียบแย่

................

..โปรดติดตามตอนต่อไป..

*** ขออนุญาตแก้ไขคำห้อยท้ายของชื่อเรื่อง เพื่อลดความรุงรังของหัวข้อ  แต่หากผู้แต่งมีเรื่องแจ้งเพิ่มเติม ก็สามารถแก้ไขชื่อเรื่องได้ตามปกติค่ะ
 ทิพย์โมบอร์ดนิยาย

Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 07-05-2011 21:57:00 โดย anajulia »

Jellio

  • บุคคลทั่วไป
น่ารักดีค่ะ น้องป่วน ชื่อน่ารักเชียว
จะคอยติดตามนะคะ :L2:

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณสองเมนท์แรกมากๆนะคะ เข้ามาให้กำลังใจกันอย่างรวดเร็ว  :กอด1:
วางโครงไว้เรียบร้อยแล้วค่ะ ใสๆสบายๆตลอดทั้งเรื่อง เพราะเขียนตามใจคนเขียนเอง แหะๆ

แล้วก็นอกจากสองเมนท์แรกแล้ว ขอบคุณทุกท่านที่คลิกเข้ามาอ่านด้วยนะคะ
ปลาบปลื้ม..แค่ไม่นานมีคนเข้ามา20กว่าครั้งแล้ว

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
มาเพิ่มอีกตอนแล้วนะคะ

กำลังมีไฟต้องรีบเขียน โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ

---------------------------------------------------------------------
---------------------------------------------------------------------



ตอนที่๒ ดอกไม้สามชนิด กลอนสามบท


“กุหลาบขาวส่งให้เจ้าแทนใจภักดิ์   ด้วยพิษรักมันเร้ารนจนอกไหม้
พี่คนขลาดมิอาจหาญเดินเข้าไป   ขอเผยใจให้เจ้ารู้ผ่านคำกลอน”



กระดาษสาสีขาวขุ่นมีกลีบกุหลาบแทรกที่ถูกตัดเป็นการ์ดทรงกลมอย่างประณีตชิ้นเล็กๆนั้นถูกสอดไว้ลวกๆในสมุดโน้ตที่เจ้าตัวป่วนมันใช้อยู่เล่มเดียว
จดอะไรมันก็จดของมันอยู่ในสมุดเล็กๆเล่มนั้นอยู่เล่มเดียว

ตัวป่วนมันเป็นนักศึกษาที่ไม่มีสมุดจด เพราะมันรู้ตัวดีว่าไร้สามารถในการเล็คเชอร์
เล็คเชอร์ไปก็เปลืองหมึกเปลืองกระดาษเปล่าๆ สู้ตั้งใจฟังอาจารย์ในคาบแล้วรอถ่ายเอกสารเล็คเชอร์ของเพื่อนๆยังมีประโยชน์เสียมากกว่า

แถมตัวป่วนมันยังเป็นคนประเภท Low-tech สุดๆ เอ็นท์ติดพี่สาวคนโตยื่นข้อเสนอจะให้รางวัลเป็นออแกไนเซอร์
มันก็บอกว่าจะให้เอามาไว้เป็นที่ทับกระดาษรึไง มันใช้ไม่เป็นหรอก

ในสมุดโน้ตเล็กๆนั่นจึงมีตั้งแต่เบอร์โทร.เพื่อน Email addressอาจารย์ นัดหมายส่งงานต่างๆนานา สูตรทำน้ำยาปลาช่อน เคล็ดวิธีการขจัดคราบสนิม
รึแม้แต่รูปการ์ตูนล้อเลียนเพื่อนในคลาสเวลาหลับในห้องเรียน สรุปว่าทั้งความลับความไม่ลับที่เป็นความคิดของตัวป่วนก็อยู่ในนั้นทั้งหมด

และตอนนี้การ์ดวงกลมสามแผ่นที่มีหมึกสีเขียวเข้มเขียนเป็นกลอนแปดที่ได้มาพร้อมกับดอกไม้ก็วางเรียงอยู่ตรงหน้าขณะที่ป่วนมันนอนคว่ำทำหน้ายุ่งอยู่บนเตียง

“วันแรกวันอังคารกลอนกุหลาบมาพร้อมกุหลาบขาวหนึ่งดอก วันพุธไม่มีมา เมื่อวานวันพฤหัสกลอนเดซี่มากับดอกเดซี่สีขาวช่อใหญ่จนต้องแบ่งใส่สองแจกัน แล้วก็วันนี้กลอนดอกรักกับมาลัยดอกรักที่อ้างว่าร้อยเอง..” เจ้าป่วนมันพึมพำๆงุ้งงิ้งๆของมันอยู่คนเดียว


//ก๊อกๆๆ//

“ป่วน ไปกินข้าวกัน” ลืมบอกไปครับ ไอ้แผนกับไอ้ป่วนมันอยู่ที่บ้านเก่าของปู่ไอ้ป่วนมัน บ้านสองชั้น ครึ่งไม้ครึ่งปูน อายุเกือบหกสิบปีกันแค่สองคน

ก็บ้านไอ้แผนมันอยู่ตาก เริ่มคบกับตัวป่วนก็ตอนที่พ่อมันไปรับตำแหน่งที่อำเภอบ้านนอกเกือบถึงพม่าโน่น
ส่วนพี่ป่านพี่สาวคนโตตัวป่วนก็แต่งงานไปเรียบร้อยออกไปอยู่คอนโดกับคุณสามี พี่ปุ่นพี่ชายคนรองก็ไปใช้ทุนอยู่ระนอง

พอพ่อกับแม่รู้ว่าตัวป่วนจะได้เรียนที่มหาวิทยาลัยในกรุงเทพตอนแรกก็ตั้งใจให้อยู่หอใน
แต่พอรู้ว่าแผนก็ได้เรียนที่เดียวกันเลยตัดสินใจให้มันมาอยู่ด้วยกันสองคน

“เออๆแป๊บนึง”

“เร็วดิวะ หิวแล้ว”

“เร่งจริงเว้ย ร้านป้าไม่หายไปไหนหรอกน่า” ตัวป่วนในชุดเก่ง กางเกงเลกับเสื้อยืดคอย้วยๆของมันเดินตามไอ้แผนลงบันไดมาได้ สองคนก็ลากอีแตะคีบออกจากบ้านไปหน้าปากซอย

ประตูใหญ่ไม่ต้องล็อคเพราะไม่เคยมีขโมย และถึงมีก็ไม่มีของมีค่าที่จะคุ้มกับการเสี่ยงถูกตำรวจที่สถานีอยู่ห่างจากบ้านไปแค่500เมตรตามจับ


ได้ที่นั่งสั่งอาหารจานเดียวมาคนละจานเสร็จไอ้แผนก็เริ่มถามทันที
“ทำไรอยู่วะป่วน เรียกตั้งนานจนต้องเคาะประตู ทุกทีแค่เรียกก็ได้ยินแล้วนี่หว่า?”

“อ่านกลอนอยู่” ไอ้นี่ก็ตอบได้หน้าตาเฉย เหมือนกับเป็นเรื่องธรรมดาซะงั้น

“กลอนสามบทนั่นอะนะ ทำไมวะ ติดใจเจ้าของกลอน?” ไอ้แผนมันมีอารมณ์ล้อเลียนเพื่อน

“เออดิ แม่ง เป็นแกแกไม่สงสัยเรอะ?” เออนะ แค่สีหน้าไอ้ตัวป่วนตอนนี้ก็บอกได้แล้วว่าสงสัยมาก และติดใจมาก ก็ดูคิ้วมันสิขมวดจนจะผูกเป็นโบว์อยู่แล้ว

“สงสัยสิ ว่าแต่แกสงสัยเรื่องอะไรล่ะ?”

“ใครส่งมา? เรื่องจริงรึว่าล้อกันเล่น? ที่สำคัญผู้หญิงรึว่าผู้ชาย?”

“ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ สองคำถามแรกชั้นก็สงสัยนะ แต่ไอ้คำถามว่าผู้หญิงรึว่าผู้ชายเนี่ย แกยังจะสงสัยอีกเรอะ สงสัยไปทำไมวะป่วน?”

“อ้าว ไอ้นี่ ก็ถ้าเป็นผู้หญิงชั้นจะได้รับรักไง” ตัวป่วนมันเริ่มเคลิ้มแล้วครับท่านผู้ชม สงสัยจินตนาการเห็นภาพสาวอึ๋มรุ่นพี่ยืนยิ้มแก้มแดงอยู่ตรงหน้า

“แต่ชั้นว่าผู้ชายชัวร์”

“อ้าว ไอ้ปากม้า พูดไม่เป็นมงคลนะเมิง”

“ทำไม แล้วถ้าเป็นผู้ชายแกจะทำไงวะ?” ไอ้แผนมันถามแล้วก็ก้มหน้าก้มตากินข้าวคะน้าปลาเค็มของมันต่อ
จนเห็นเพื่อนเงียบไปนานผิดปกตินั่นแหละถึงเงยหน้าขึ้นมาอีกหน

“ไอ้ป่วน” ตัวป่วนมันนิ่ง
มันหลุดไปอยู่ในโลกส่วนตัวเสียแล้ว ปากก็พึมพำกลอนที่ได้มาเป็นของขวัญออกมาเบาๆ

“เดซี่ช่องามรับยามเช้า   พี่ให้เจ้านะคนดีอย่าเมินเฉย
เจ้าสดใสไร้เดียงสาอย่างน่าเชย   จนเผลอเผยใจรักให้เจ้าดู”


“ป่วน” ไอ้แผนยื่นมือไปกระดิกดิ๊กๆอยู่ตรงหน้ามันก็ยังไม่หือไม่อือ  

“ไอ้ตัวป่วนนนน”

“อะ..เออ ไรวะ เรียกซะดังไอ้บ้านี่ ตกใจหมด” แอ๊บหน้าเอ๋ออีกป่วนเอ๊ย อย่าคิดเชียวว่าแผนมันจะลืมนะว่าถามอะไรไป แล้วดูหน้าไอ้ตัวป่วนซะก่อน แดงเถือกอย่างกับกินเหล้ามาแน่ะ


“ตกลงว่าไงวะ ถ้าคนส่งทั้งกลอนทั้งดอกไม้มาให้แกเป็นผู้ชาย แกจะทำยังไง?”


อืม...จะทำยังไงดีล่ะป่วน
สรุปคืนนั้นแผนมันก็ไม่ได้คำตอบ
ก็แน่ล่ะมันจะได้คำตอบได้ยังไง
ในเมื่อตัวไอ้ป่วนเองมันยังไม่รู้เลยว่ามันจะทำยังไงดี

...............
...............


โปรดติดตามตอนต่อไป..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 09-07-2010 10:55:39 โดย anajulia »

Jellio

  • บุคคลทั่วไป
ถ้าเป็นผู้ชายน้องป่วนก็รับรักไปโลด อิอิ คอยลุ้นว่าหนุ่มไหนหนอที่เขียนกลอนหวานๆมาบอกรักหนูป่วน    เขียนสนุกดีค่ะ อ่านได้เพลินๆ

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
 :mc4: รับเรื่องใหม่
นายเอกชื่อน่ารักมากกก
+1 เป็นกำลังใจ  :L2:

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
 :กอด1:คุณJellio และคุณ Little Devil แน่นๆคนละครั้งนะคะ

คาดว่าตอนที่สามจะมาคืนนี้ อย่างคุณJellioบอกน่ะค่ะ หนูป่วนกับพี่คนนั้นก็จะเรื่อยๆอย่างนี้แหละ ไม่มีเรื่องตื่นเต้นใดในความสัมพันธ์
แรงบันดาลใจของคนเขียนมาจากเรื่องจริงใกล้ๆตัวค่ะ แต่เอามาใส่สีตีไข่ซะ โฮะๆๆๆๆๆๆ

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
มาแล้วค่ะ เข้าข้างตัวเองสุดฤทธิ์ว่ามีคนรอ แหะๆ

--------------------------
--------------------------

ตอนที่๓ เพราะสนใจ...ก็เลยอยากรู้


“เลิกเรียนวันนี้ประชุมกลุ่มนะเว้ย ขอวาระพิเศษ” ในที่สุดตัวป่วนมันก็ทนไม่ไหว เก็บกดอึดอัดไม่รู้จะจัดการกับคุณนิรนามเจ้าของดอกไม้ยังไง เลยส่งสัญญาณขอความช่วยเหลือจากเพื่อนรักเพื่อนเลิฟทั้งสองของมันในวันจันทร์ถัดมานั่นเอง

“ได้เลยป่วน วันนี้บ่ายมีวิชาเลือกอีกตัวเดียว เลิกบ่ายสามแล้วเราไปหาที่เย็นๆนั่งคุยกัน” เพื่อนนุ่นตอบรับสัญญาณทันที แล้วหันไปถามไอ้แผนที่นั่งทำหน้าเคร่งอยู่ข้างๆอีกต่อ
“ไม่มีสอนพิเศษใช่มั๊ยแผน?”

“มีตอนห้าโมงครึ่งอ้ะนุ่น เดี๋ยวเลิกเรียนแล้วไปคุยกันก่อนก็ได้ นัดสอนน้องที่โต๊ะตรงวิทยายังไงก็ทัน”

“งั้นดีเลย ชั้นขอเวลาพวกแกไม่นานหรอก”

-------------//////////--------------


“ว่ามา ไม่ต้องมีอินโทรนะแก แผนมันมีสอนพิเศษห้าโมงครึ่ง”


บ่ายสามกว่าๆของวันจันทร์ถัดมาป่วนมันก็ลากเพื่อนรักเพื่อนเลิฟทั้งสองคนให้มานั่งจ้องหน้ากันไปจ้องหน้ากันมาอยู่ในมุมสงบของร้านขนมอบใกล้ๆคณะ
มันบอกว่ามันขอประชุมกลุ่มเนื่องในวาระเร่งด่วน

แล้วไงล่ะ มันลากไอ้แผนกับไอ้นุ่นมา แล้วก็นั่งเล่นมือตัวเองเคาะนิ้วรัวบนโต๊ะ แถมสักพักก็เงยหน้ามาทำปากพะงาบๆจะพูดอะไรก็ไม่พูดมาสิบห้านาทีแล้ว (รับรองว่าสิบห้านาทีเป๊ะเพราะแผนมันจับเวลาไว้ตั้งแต่เริ่มหย่อนตูด)

แล้วพอไอ้นุ่นเร่งให้พูดออกมามันก็ยังส่งค้อนให้เพื่อนสองคนแบบไม่มีน้อยหน้ากันอีกต่างหาก

“ได้ แกไม่พูด งั้นชั้นพูดเอง แกจะปรึกษาเรื่องคุณนิรนามใช่ไหมไอ้ป่วน?” นี่ไง ตรงประเด็นไม่มีอ้อมค้อม อย่างนี้สิไอ้นุ่นตัวจริง

ตลอดเวลาที่ป่วนมันเงียบ แผนมันก็เงียบเหมือนกัน
แต่มันไม่ได้นั่งอยู่เฉยๆนะ มันเตรียมเนื้อหาที่จะสอนพิเศษให้เด็กม.ต้นเย็นนี้ไปด้วย
พอได้ยินไอ้นุ่นเปิดประเด็นไอ้แผนมันก็เหลือบตามองหน้าเพื่อนซี้ตั้งแต่อนุบาลแวบหนึ่ง
แล้วก็ไปจดจ่อกับหนังสือแบบฝึกหัดคณิตศาสตร์ม.ต้นต่อ

“คืออย่างงี้ ชั้นสงสัยน่ะ แบบว่ามันอยากรู้...” แล้วจะอึกๆอักๆทำเพื่อ ป่วนเอ๊ย ทั้งไอ้เสียงที่เปล่งออกมาอย่างตะกุกตะกักแล้วยังอาการเม้มปากหน้าแดง อาการหนักแล้วนะหนู

“แกสงสัยว่ายังไงล่ะ? แล้วอยากรู้อะไร? อยากรู้ว่าคุณนิรนามเป็นใครใช่มั้ย?”

“อืม ก็นั่นแหละ”

“ไอ้บ้า แค่นี้มามัวอ้ำอึ้ง แล้วจะหน้าแดงทำไมยะ” ไม่ใช่แค่แซว แต่จบประโยคแล้วไอ้นุ่นมันยังหัวเราะล้อเลียนกันเต็มที่ไม่มีกั๊กด้วย ไม่ได้เกรงใจเพื่อนเล้ย

“ก็ไม่ยาก ทำอย่างที่ชั้นบอกก็พอ พอมีคนมาส่งของให้ก็จับเอาไว้ แล้วให้มันบอกมาว่าใครสั่ง แค่นั้นก็จบ” ประโยคแรกหลุดออกมาจากปากไอ้แผนในที่สุด

“ไม่เอาอ้ะแผน ชั้นว่าไม่เวิร์ค” ป่วนมันไม่เห็นด้วยกับวิธีง่ายๆของไอ้แผน

“ทำไมวะ?”

“ก็ถ้าเราถามกับคนมาส่งของ เขาก็ต้องรู้สิว่าเราสนใจ..” แหม..เสียงอ่อยมาเชียว

“จริงของมันนะแผน เอ๊ะ..แต่แกสนเขาจริงนี่หว่าป่วน แล้วจะต้องปิดทำไมล่ะ?” เพื่อนนุ่นนี่ก็ ไม่เข้าใจคนขี้เขินอย่างเพื่อนป่วนบ้างเลย

“บ้านี่..สนของชั้นหมายถึงอยากรู้ว่าใครมันมาทำบ้าแบบนี้เฉยๆเว้ย ไม่ใช่สนแบบสน คือแบบว่า..สนเขาอ้ะ ไม่ใช่นะเว้ย” รักจะปฏิเสธก็ขอให้หนักแน่นนิดนึงตัวป่วนเอ๋ย
“อีกอย่าง ชั้นอายนะเว้ย มีใครไม่รู้มาส่งดอกไม้ให้ แถมยังกลอนเลี่ยนๆหวานๆอีก เพราะแกแหละไอ้นุ่น พออนุญาตให้อ่านก็ดันอ่านออกเสียงซะได้ยินกันทั้งโต๊ะคณะ ฮึ่ย”


“เออๆตูข้าผิดไปแล้ว ท่านอย่าได้ถือโทษข้าเลย ท่านป่วน”

“อย่ามาทำตลก ก็รู้อยู่ว่าไม่โกรธ แต่แม่ง อายว่ะนุ่น ยอมรับนะเว้ยว่าคุณนิรนามของแกทำแบบนี้เรียกความสนใจชั้นได้จริงๆอ้ะ แต่แบบ ไงอ้ะ ช่วยลงชื่อแสดงตนสักนิดจะดีมาก นี่อะไรวะ ส่งของมาให้แต่ดันไม่ยอมบอกว่าตัวเองเป็นใครซะงั้น”

“สรุปก่อน สรุปว่าแกอยากรู้ว่าใคร แต่ไม่อยากให้อีกฝ่ายรู้ว่าแกอยากรู้ อย่างนั้นใช่มั้ย?” ประโยคที่สองของไอ้คุณแผน แหมเป็นนักจับใจความชั้นเลิศจริงๆ

“ใช่” สองเสียงประสานกันตอบได้ทันที พร้อมทั้งสายตาลูกหมาสองคู่ที่เบนมาจับที่ใบหน้าของไอ้คุณแผน

“งั้นเราก็ต้องมีแผน ตอนนี้คำถามแรกของแกคือเขาเป็นใคร คำถามที่สองคือเขาเอาจริงรึแค่ล้อเล่นกับแก คำถามสุดท้ายคือคุณนิรนามนั่นเป็นผู้ชายรึว่าผู้หญิง ซึ่งคำถามสุดท้ายนี่แค่เรารู้ว่าเขาเป็นใครก็จะได้รู้แล้ว”

“มีหลักการมากอะแผน แผนเป็นบุคคลที่โลกต้องการจริงๆ” ได้ยินเพื่อนนุ่นชมเข้าอย่างนี้ไอ้คุณแผนก็เกือบจะหลุดจากมาดนิ่งๆนั่นเหมือนกันเว้ยเฮ้ย
เออนะ..นอกจากความรักจะทำให้คนตาบอดแล้วยังทำให้คนเก๊กแตกอีกด้วย

“งั้นเราก็เหลือแค่สองคำถามสินะ ข้าพเจ้าขอเสนอว่าเราต้องสืบ สืบให้รู้ก่อนว่าคุณนิรนามเป็นใคร ส่วนคำถามของตัวป่วนที่ว่าเค้าจะเอาจริงรึเปล่านั่น คงต้องรอให้ได้ทำความรู้จักกันก่อนถึงจะตอบได้” นี่คือวาทะของเพื่อนนุ่น ซึ่งพอกล่าวจบองค์ประชุมทั้งสามก็ตกอยู่ในความสงบอีกครั้ง

สายตาคาดคั้นของเพื่อนนุ่นและเพื่อนแผนพุ่งตรงไปที่ไอ้ป่วนเต็มที่ รอให้ไอ้เจ้าของปัญหามันแสดงอาการว่าเห็นด้วย

“.... ..”

.5
.4
.3

“โอเค. แล้วจะสืบยังไงอ้ะ จ้างนักสืบไม่ไหวนะเว้ย เบี้ยน้อยแถมไม่อยากหาเรื่องใช้เงินในบัญชีมากกว่าปกติด้วย เดี๋ยวท่านพ่อท่านแม่ที่บ้านนึกครึ้มอยากตรวจบัญชีเงินฝากลูกชายคนเล็กขึ้นมากระผมจะลำบาก”

“ชั้นก็ไม่ได้จะให้แกไปจ้างนักสืบนี่หว่า เรื่องอย่างนี้มันต้องทำเอง เราต้องสืบโดยใช้ข้อมูลเท่าที่มีอยู่ให้เป็นประโยชน์สูงสุด” เออ...สงสัยเพื่อนนุ่นมันจะนึกว่าตัวเองเป็นโคนัน

“แล้วข้อมูลที่มีก็อยู่ที่แกทั้งหมดไอ้ป่วน ไหนเอาการ์ดสามแผ่นนั่นออกมาซิ”

เอาล่ะสิ ไอ้เพื่อนรักเพื่อนเลิฟสามตัวมันรวมหัวกันแล้ว
คุณนิรนาม..ไม่อยากจะพูดให้ใจเสีย
แต่เชื่อเถิดนะ “คุณไม่รอดแน่ หึๆ”
..........
....

โปรดติดตามตอนต่อไป...
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-04-2010 14:58:51 โดย anajulia »

Mercy

  • บุคคลทั่วไป
จิ้ม  :z13: :z13: คุณ anajulia


ตัวป่วนมันน่ารักนะเนี่ย...

เขียนเรื่องน่ารักดีจังเลยค่ะคุณ anajulia อ่านแล้วรู้สึกยิ้มๆ สบายๆ

แต่แอบอึดอัดอยากรู้ พ่อคนเจ้าบทเจ้ากลอน ใครกันเนี่ย  :serius2:

ชอบกลอนจังเลยค่ะ หวานแบบวาบหวามใจยังไงไม่รู้ อิอิ


ว่าแต่...ที่บอกว่า เรื่องสั้นขนาดยาว นี่หมายความว่า แต่ละตอนที่มานี่จะสั้นๆ ใช่ไหมคะเนี่ย แต่ถ้ามาต่อบ่อยๆ ก็พอจะอภัยให้ได้ กร๊ากกกกก....


เป็นกำลังใจให้นะคะ  :L2:  :กอด1: หนึ่งที แล้วจะมาตามอ่านเรื่อยๆ ค่ะ

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
แอบเห็นคุณMercyมาเมนท์ให้ ภูมิใจขนาด ^___^

อีกแป๊บนะคะ เดี๋ยวอีกสักตอนสองตอนก็ได้เจอพี่คนนั้นแล้วค่ะ ทนอึมครึมนิดนึง


ขอแอบเล่า..คือเรื่องนี้เราเอามาจากที่สมัยนั้นเพื่อนในกลุ่มมีคนส่งดอกไม้ ส่งขนมมาให้เป็นประจำ แล้วไม่ลงชื่อ
แต่การ์ดที่เค้าแนบมาไม่ได้เขียนกลอนนะคะ
เค้าจะเขียนประมาณว่า "ทานให้อร่อยนะครับ" "อย่าทิ้งดอกไม้ผมนะครับ"
แล้วเขาส่งอยู่นานเป็นเดือนจนเพื่อนเรามันทนไม่ไหวแบบหนูป่วนเลย ประมาณว่าติดใจ สงสัย แล้วเลยอยากรู้ โฮะๆๆๆ

ส่วนตัวเรารู้สึกว่าวิธีเข้าหาแบบนี้มันน่ารัก แล้วก็โรมานซ์ดี เลยแอบเก็บมาประทับใจ(ทั้งที่ไม่ใช่เรื่องของตัวเอง)

เดี๋ยวเราต้องไปภูธรตั้งแต่พรุ่งนี้เช้าอาจจะรอเงกหน่อยนะคะ

 :กอด1:คนอ่านที่น่ารักทุกท่านค่ะ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






กระต่ายชมจันทร์

  • บุคคลทั่วไป
บท1

“สามฉบับ จดหมายสามฉบับ ดอกไม่สามอย่าง เวรเอ๊ย ใครมันเล่นอย่างนี้วะ”

ว่าไปไอ้แผนมันคงเปลี่ยนรสนิยมมาชอบของแปลก เพราะแฟนานุแฟน

แล้วก็คำว่ามั้ย ต่ายเข้าใจว่าสะกดด้วยไม้โทนะงิ

---------------------------------------

พี่นุ่น...การที่มีชื่อพี่ไปเอี่ยวในนิยายด้วยคืออะไรคะ 5555+

แถมหาพระเอกเรียบร้อยเสร็จสรรพนะคะคุณพี่ อิๆ

หนูสงสัยคนบรรยายนั่นแหละ...ตอนแรกนึกว่าเพื่อนคนที่4ปรากฎอ้าวไม่มี

แล้วคนที่เป็นคนบรรยายในบทที่1คือคร้ายยยยยย

อ่านแล้วก็เพลินๆสนุกดีค่ะพี่นุ่น

แอบเห็นด้วยกับคุณmercyที่ว่า


ว่าแต่...ที่บอกว่า เรื่องสั้นขนาดยาว นี่หมายความว่า แต่ละตอนที่มานี่จะสั้นๆ ใช่ไหมคะเนี่ย แต่ถ้ามาต่อบ่อยๆ ก็พอจะอภัยให้ได้ กร๊ากกกกก....


อัพให้บ่อยๆกว่าหนูนะคะพี่นุ่น 555+



ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-7
ไหลลื่นดีนะครับ

น่าติดตามมากๆ

ชอบบบบบ

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณน้องกระต่ายน้อยสำหรับการช่วยตรวจคำผิดค่ะ
ส่วนการที่มีชื่อพี่ไปเกี่ยวก็คือคิดไม่ออกว่าจะใช้ชื่ออะไรดีให้ดูเป็นผู้หญิงธรรมดามากๆ พบได้ทั่วไปตามที่สาธารณะ
(อีกอย่างพี่อยากมีส่วนร่วมแบบนักแสดงรับเชิญไรงี้)

ส่วนเรื่องคนที่มันบรรยาย เหมือนคอยถ้ำมองแถมแอบแซวตัวละครบ่อยๆที่ทำให้หนูนึกว่าเป็นเพื่อนในกลุ่มคนที่สี่นั่น ไม่มีตัวตนค่ะ
..มันเป็นก๊อด แบบว่า god eye view โฮะๆๆๆๆ ขอโทษที่ทำให้งงนะคะ


คุณj4c9y ขอบคุณที่ชอบแล้วก็รู้สึกว่าเรื่องนี้น่าติดตามนะคะ
เดี๋ยวคืนนี้มาต่อให้อีก กำลังปรับนิดๆให้อ่านเข้าใจง่ายๆอยู่ค่ะ  :กอด1:

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
มาต่อตอนที่สี่แล้วนะคะ หวังว่าจะยังมีคนอ่าน  :กอด1:

..............
.........................


ตอนที่๔ จากข้อมูลที่มี..สมมติฐานคือ..


“เป็นรุ่นพี่” ก็น่าจะใช่นะตัวป่วน คุณนิรนามแกแทนตัวเองว่าพี่กับแกตลอดเลยนี่

“น่าจะต่างคณะด้วยว่ะ เราว่า อาจจะเป็นอักษร เพราะพอพวกเราไปเรียนวิชาเลือกกันที่อักษรวันจันทร์บ่าย พอเช้าวันถัดมาก็เริ่มมีดอกไม้ส่งมาให้แก” วิเคราะห์ได้ดีมากเพื่อนนุ่น

“เขาต้องรู้จักกับเด็กคณะเราด้วย” แผนมันว่าอย่างนั้น อืม..น่าเชื่อๆ

“เออเนอะ ไม่งั้นจะรู้ได้ไงว่าพวกเราเข้ามาเรียนแถวนี้เฉพาะวันอังคาร พฤหัส แล้วก็ศุกร์ แถมยังรู้เวลาอีกว่าพวกเราจะมานั่งตรงนี้ตอนไหน” ไอ้เพื่อนนุ่นมันพยักเพยิดเข้ากับไอ้แผนเป็นปี่เป็นขลุ่ยเชียว

“เฮ้ย...เช็คตารางเรียนทางเว็บสำนักทะเบียนก็ได้ม้าง” อืมๆๆตัวป่วนมันมีเหตุผล

“รู้ตารางเรียนก็ใช่ว่าจะรู้นี่ว่าพวกเรามักจะมาถึงกี่โมง นั่งโต๊ะตรงไหนเป็นประจำ ชั้นว่าคุณนิรนามแกต้องมีสายเป็นเด็กคณะเราแน่ๆอ่ะ” เพื่อนนุ่นมันยังเชื่ออย่างนั้นอยู่
.....
..
“สันนิษฐานให้กว้างๆไว้ก่อน เอางี้นะ นุ่นกับป่วนคิดอะไรออกก็เขียนไว้ด้วย ต้องไปแล้ว เดี๋ยวไปสอนสาย ไม่อยากให้น้องคอย” เพื่อนแผนมันเก็บหนังสือมาซ้อนกัน เหน็บดินสอกดไว้ที่กระเป๋าเสื้อแล้วลุกขึ้นยืน
ตัวหนาๆสูงๆที่ลุกขึ้นยืนนั้นบังแสงจากแดดยามบ่ายแก่ๆจนเกิดเงาทาบไปเกินความยาวของโต๊ะเสียอีก

“ป่วนจะกลับก่อนรึจะรอ?” ก่อนจะก้าวไปทางหน้าประตูมันก็หันกลับมาถามตัวป่วน

“เลิกทุ่มครึ่งเองนี่ เดี๋ยวคุยกับไอ้นุ่นแป๊บๆก็ได้เวลาแล้วมั้ง กลับพร้อมกันเหอะ”

“โอเค.”

“เดี๋ยว แผน..”

“..?..”

“จะบอกว่าชั้นกับป่วนจะรอกินข้าวนะ พอใกล้ๆเวลาแผนเลิกก็โทร.มาแล้วกัน อยากกินส้มตำสวนหลวงอ่ะ”

“ตกลง” แล้วไอ้แผนก็ส่งสายตาเยิ้มๆมาให้ไอ้นุ่นที่มองไม่เห็นเพราะนั่งหันหลังให้ประตูร้าน แต่ไอ้ตัวที่เห็นชัดน่ะ คือไอ้ตัวป่วน
แล้วพอเห็นอย่างนั้นมันก็ตั้งใจว่า ไม่ว่ายังไงก็ต้องช่วยไอ้คุณแผนเพื่อนรักให้ถึงที่สุด

............
...

อีกสิบนาทีสองทุ่ม ตัวป่วนกับเพื่อนนุ่นเดินคุยกระจุ๋งกระจิ๋งมาถึงร้านขายส้มตำ ลาบ น้ำตก เจ้าประจำที่มาฝากท้องบ่อยๆตั้งแต่เทอมแรก
พอป่วนกับนุ่นเดินมาด้วยกันอย่างนี้นี่ยิ่งชัดว่าไอ้ตัวป่วนมันเป็นผู้ชายไซส์มินิเหลือเชื่อ น้ำหนักตัวมันน้อยกว่าไอ้นุ่นอีกล่ะมั้ง

ที่พวกนี้มันรู้จักร้านนี้เพราะรุ่นพี่ที่คณะมักพามาเลี้ยงหลังเลิกกิจกรรมที่เด็กปีหนึ่งมักจะต้องอยู่ทำกันจนดึกดื่น
ส่วนสภาพของร้านน่ะหรือครับ อย่าได้หวังว่าจะได้เปิดประตูกระจกแล้วพาร่างงามๆเข้าไปปะทะลมจากเครื่องปรับอากาศเย็นๆเชียว
เพราะร้านส้มตำที่ไอ้คุณนุ่นมันเรียกร้องอยากกินน่ะ เป็นร้านรถเข็นริมถนนที่คนกินต้องอาศัยแสงไฟจากหลอดตะเกียบที่แขวนอยู่สองสามดวงทั้งที่มีโต๊ะอยู่เกือบสิบโต๊ะ
คาดว่าเจ้าของร้านจะตั้งใจให้ลูกค้ามองเห็นของที่ยกมาเสิร์ฟไม่ชัดแน่ๆ


“แผนเอาไรอีกป้ะ? สั่งตำปูปลาร้าเผ็ดพิเศษ ตำปูเด็กน้อย ต้มแซบ คอหมูย่าง แล้วก็เสือร้องไห้ไปแล้วอ่ะ” เพื่อนแผนมันมาถึงแล้วครับ สงสัยเหาะมาจากวิทยา

“นุ่นแม่ง กินเผ็ดเวอร์อ้ะแก อิเผ็ดพิเศษนั่นแกกินกะไอ้แผนไปเลย รู้ว่าเพื่อนชอบแม่งก็สั่งมายั่วน้ำลาย ใจร้ายว่ะ” ไอ้ตัวป่วนมันน่าสงสาร กินเผ็ดไม่ได้แต่ก็ชอบนัก จกนิดจกหน่อย แล้วก็ต้องดื่มน้ำตามทีละสองสามแก้ว

“โห่..ส้มตำเด็กน้อยของแกไง กินเข้าไปสิ ชั้นไม่แย่งแกหรอก โฮะๆๆๆ” ไอ้นุ่นนี่ก็ช่างทับถม แค่กินเผ็ดไม่ได้แค่เนี้ยทำจิกกัดเพื่อน

“เอาตับหวาน แล้วก็น้ำตกหมูครับพี่” ไอ้แผนมันก็นิ่งๆของมันตามเคย เพื่อนมันอีกสองคนจะจิกกัดกันแค่ไหนมันก็ไม่เคยสะดุ้งสะเทือน
 “พวกแกสั่งข้าวเหนียวกันยัง?”

“สั่งแล้ว คนละกระติบนะ” ป่วนมันตอบไปมือก็ทำหน้าที่แจกจานแจกช้อนส้อมไป ส่วนเพื่อนนุ่นก็คีบน้ำแข็งใส่แก้วแล้วแจกน้ำ

พออาหารมาเท่านั้นแหละ อย่างกับแร้งลง ไอ้พวกนี้นี่มันใช้พลังงานทำไรไปหมดหว่า กินกันไวเกิ๊น

ผ่านไปไม่ถึงสิบห้านาทีความเร็วก็ตก

“พี่ครับ เสือร้องไห้อีกหนึ่ง ตับหวานอีกหนึ่ง” ไม่ใช่ใครหรอก เสียงไอ้ตัวป่วนน่ะ เห็นมันตัวบางๆอย่างนั้นกินเก่งอย่างกับเลี้ยงพยาธิไว้สักครึ่งท้อง

“เอาซุปหน่อไม้ด้วย” เพื่อนนุ่นสั่งไปก็เคี้ยวคอหมูย่างชิ้นหนาเท่าฝาบ้านตุ้ยๆ ปากงี้มันเชียว

“พี่คร้าบ ซุปหน่อไม้เพิ่มอีกอย่าง” ไอ้ตัวป่วนก็เห็นดีเห็นงาม เรื่องกินนี่ไม่มีทักท้วงกันหรอก



“เออ สรุปพวกแกคุยกันตอนชั้นไม่อยู่ได้เรื่องอะไรเพิ่มรึเปล่า?”

“เราสองคนคิดตรงกันว่าควรเริ่มจากคนที่เรียนคลาสเดียวกับพวกเราที่อักษรนะแผน ชั้นว่าคุณนิรนามของไอ้ป่วนมันอาจจะเป็นใครสักคนในนั้น”

“ไม่ใช่ของชั้นเว้ย แกตั้งชื่อให้ก็ต้องของแกสิ”

“บ้าดิ เขามาจีบแกนี่หว่า บอกไม่ใช่ๆอย่างนี้แล้วทำไมเขาให้อะไรมาแกก็เก็บไปทุกอย่างเลยล่ะ ทั้งดอกไม้ทั้งกลอน ไม่เห็นยกให้ชั้นสักอย่าง ทำไมยะ ไม่ชอบคนแต่ชอบของงั้นสิ”

“ก็....หงะ นุ่นอ้ะ”

“เถียงไม่ออกล่ะสิ ป่วนเอ๊ย ชั้นจะบอกอะไรให้นะ ถ้าแกไม่คิดอะไรกับเขา แกก็จะโยนของเขาทิ้งไปได้ง่ายๆ ถึงไม่ยกให้ใครแกก็คงไม่เอาไปเก็บไว้หรอก”

“อย่ามา ชั้นก็แค่อยากรู้เท่านั้นแหละ ไม่ได้มีอะไรพิเศษสักหน่อย”

“เออ ไม่พิเศษหรอกนุ่น ไอ้ป่วนมันแค่เอาไอ้กุหลาบขาวนั่นไปห้อยหัวเตรียมทำดอกไม้แห้ง ส่วนเดซี่ช่อใหญ่นั่นได้สิทธิ์อยู่ในแจกันโต๊ะกาแฟที่ห้องรับแขกกับอีกส่วนเข้าไปปักแจกันอยู่ในหัวเตียงมันเท่านั้นแหละ”

“ไอ้แผน เงียบปากไปเลยเมิง” อ้าวๆ ไอ้นี่เขินแล้วไปลงกับคอหมูย่างเว้ยเฮ้ย นี่กะเคี้ยวจนน้ำย่อยในกระเพาะไม่ต้องทำงานเลยมั้ง ก้มหน้างุดๆจิ้มของกินใส่ปากเอาๆ

“เร้ออออออออออ โห..ไม่พิเศษเลยเนอะ แล้วมาลัยดอกรักล่ะแกวางไว้ข้างหมอนรึเปล่า?” ไอ้คุณนุ่นนี่ก็ล้อไม่เลิก เพื่อนมันก้มหน้าจนจะทะลุลงไปใต้โต๊ะแล้วก็ไม่เห็นใจบ้างเลย

“พี่คร้าบ เก็บตังค์”

“อ้าว ไอ้ป่วน ช่างกล้านะแก เถียงไม่ได้เลยชิ่ง โฮะๆๆๆๆ”

“เออดิ เห็นอย่างนี้ชั้นก็อายเป็นนะเว้ย แม่ง ล้ออยู่ได้”

“สองร้อยสิบสองบาท เอามาสองร้อยพอ” พวกมันเลิกเถียงกันแล้วรีบยื่นเงินให้พี่คนเก็บตังค์อย่างเร็ว เดี๋ยวเขาเปลี่ยนใจไม่ลดให้
เคยมีมาแล้ว ตอนแรกลดราคาให้ พอหยิบเงินช้าพี่แกคิดเต็มราคาซะงั้น แกว่าทำให้เสียเวลาไปบริการลูกค้าโต๊ะอื่น

“ว้า......ลืมอ้ะ” ตอนกำลังจะย้ายตัวเองออกจากร้านพร้อมกับกระเพาะอาหารที่เต็มจนเกือบล้นตัวป่วนมันก็ส่งเสียงง้องแง้งของมันออกมา

“ไรของแก ลืมเรื่องไร?” เพื่อนนุ่นก็ถามทันที ในขณะที่เพื่อนแผนมันแค่ปรายตามอง

“สองทุ่มเค้กลดราคาไง ครึ่งราคาเลยนะ เสียดายอ้ะ”

“เออ จริงด้วย รีบไปดูกันเผื่อยังเหลือ”

“เหลือไรล่ะ จะสามทุ่มแล้วเนี่ย กว่าจะเดินกลับไปอีก เศร้าอ่ะ อยากกิน banana fondant” ตัวป่วนมันเริ่มคร่ำครวญแล้วครับ
“เนื้อช๊อคโกแล๊ตนุ่มๆหนืดๆ สอดไส้กล้วยหอม ฮือ...พลาดอ้ะ อยากกินๆๆๆ”

“เออ ชั้นก็อยากกินชีสเค้กเหมือนกันแหละ ร้านนี้ชีสเค้กอร่อยอย่างเวอร์ เง้อ...” นี่เสียงไอ้คุณนุ่น บ่นไปแถมเอฟเฟ็คท์เสียงครางหงิงๆด้วย

“พอเลยพวกแกสองคน นุ่นก็กลับบ้านได้แล้ว เดี๋ยวกว่าจะถึง ดึกแล้วจะอันตราย เดินเข้าซอยอีก” แผนมันพูดซะเป็นจริงเป็นจัง

“แผนอ้ะ อย่าดุดิ ชั้นมีพ่อคนเดียวก็พอแล้ว”

//อย่าไปทำปากยื่นใส่ไอ้แผนมันนุ่น เดี๋ยวมันจะอยากเป็นพ่อแกขึ้นมาจริงๆ// เสียงความคิดตัวป่วนมันน่ะครับ แหม..คิดเหมือนผมเลย

“ไปนุ่น เราเดินไปส่งป้ายรถเมล์” เห็นมั้ยครับ ป่วนมันเถียงกับเพื่อนนุ่นลับฝีปากไปงั้นเอง ที่จริงมันห่วงเพื่อนมันจะแย่

“ไม่ต้องเลย จะย้อนไปย้อนมาทำไม เดี๋ยวพวกแกสองคนก็ต้องเดินกลับมาขึ้นรถฝั่งนี้อยู่ดี” ก็บอกแล้วไอ้นุ่นมันมั่นใจในความปลอดภัยของตัวเองเสมอแหละ มันว่ามันมีดีที่หนังหน้า ป้องกันได้ทั้งมนุษย์ทั้งอมนุษย์

“งั้นก็ได้ ถึงบ้านแล้วโทร.มานะ มิสคอลล์ก็ได้” ไอ้คุณแผนสั่งเสียงเรียบ

“เจ้าค่ะ คุณพ่อ” มะเหงกไอ้คุณแผนพลาดเป้าไปเฉียดฉิว ขณะที่ไอ้คุณนุ่นวิ่งกระโปรงปลิวไปถึงทางม้าลายแล้ว

“แกแน่ใจจริงๆแล้วหรือวะแผน?”

“หืม?”

“ชั้นว่าแกแพ้ทางไอ้นุ่นมันนะเว้ย ถ้าเป็นแฟนกันขึ้นมาจริงๆแกได้เข้าสมาคมเกลียมัวแน่ว่ะ”

“หึๆ” ไอ้แผนมันไม่ได้ตอบโต้อะไรอีก นอกจากส่งเสียงหัวเราะเขย่าขวัญออกมาเบาๆ

........
....

คุณว่า...วันถัดมาที่เป็นวันอังคาร ตัวป่วนมันจะได้ดอกไม้อะไร??


“เพราะพี่รู้ว่าเจ้าชอบจึงสรรให้   เจ้ากลอยใจได้อิ่มหนำดั่งใจหนา
เค้กชิ้นนี้ยินสำเนียงเสียงแก้วตา   ที่บอกว่ามันนุ่มลิ้นชวนลิ้มลอง”



..โปรดติดตามตอนต่อไป..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 24-05-2010 09:18:36 โดย anajulia »

Phelyra

  • บุคคลทั่วไป
กรี๊ดดดดด...โรแมนติคคลาสสิคแบบไทยมาก ๆ ค่ะ ส่งกลอนยาวจีบกันแบบสมัยโบราณเลย น่ารักดีค่ะ ขอบคุณนะค่ะ :L2:

ออฟไลน์ namngern

  • Flowers need to bloom
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1848
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +200/-2
อู๊ยยยย  เรื่องนี้น่าติดตามมากๆเลยคะ
เป็นกำลังใจให้นะคะ  :L2:

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ ปลาทองสีชมพู

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 532
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +77/-0
ประหนึ่งคนใกล้ตัว
บอกชอบดอกไม้ ดอกไม้มา บ่นอยากกินเค้ก เค้กมา
ใครก๊านนนน ใครกัน?

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
ปลาบปลื้มมมมมมมมมมม มีคนอ่านมาเพิ่มเป็นเกียรติเป็นศรีให้ตัวป่วนกับพี่คนนั้น

คุณPhelyra ขอบคุณที่ชอบค่ะ พี่คนนั้นแอบโบราณเนอะ คิดอะไรไม่ออกส่งเพลงยาว ^^

คุณnamngern ขอบคุณสำหรับกำลังใจค่ะ จะรอติดตามงั้นคืนนี้จะมาต่ออีก อิอิ

คุณLittle devil อย่าเพิ่งวุ่นวายใจค่ะ อีกไม่นานก็รู้แล้ว อย่างน้อยเมื่อคืนพี่คนนั้นก็เผยไต๋แล้วนะว่าอยู่ไม่ใกล้ไม่ไกล

คุณปลาทองสีชมพู คนอ่านคนนี้เริ่มคาดเดาล่วงหน้า โฮะๆๆ

 :กอด1:ทุกท่านที่เข้ามาอ่านนะคะ

ออฟไลน์ อนันตกาล

  • กาลเวลา ไม่อาจทำให้คนเปลี่ยน แต่ทำให้ความคิดเปลี่ยน
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1129
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +931/-14
 :z13: พี่นุ่น
แวะมาอ่านจ้าภาษาสวยมากเลย
อ่านได้สองตอนละน่ารักมั๊กๆๆ


เป็นกำลังใจให้นะค้า

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Mercy

  • บุคคลทั่วไป
อร๊ายย!!! แอบบอกว่าจริงๆ แล้วแอบสงสัยแผนมาตั้งแต่ต้นอะ

ไม่รู้ว่าคิดไปเองไหม อาจจะผิด ถ้าไม่ใช่แผน ก็เป็นไอ้แผนนี่แหละที่เป็นไส้ศึก ตัวนำสานส์ให้พ่อพระเอกของเรา

ตัวป่วนมันกินจุเนอะ แถมน่ารักอีกต่างหาก อิอิ  :-[


 :กอด1:คุณนุ่นค่ะ (ขอแอบเรียกชื่อเล่นตามคนอื่นนะคะ)  :L2:

Jesale

  • บุคคลทั่วไป
เนื้อเรื่องน่ารักจัง มีกลอนหวานๆแต่งมาให้ฟังด้วย

อยากรู้ซะแล้วว่าพระเอกเป็นใคร อิอิ

น้องป่วนก็น่ารักจัง แอบรักไม่รู้ตัวแล้วอ่ะดิ

ออฟไลน์ •ผั๑`|nกุ้va’ด•

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1279
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +111/-69
แอร๊ยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยยย น่ารักง่าส์. . .    คุณพี่เป็นพนักงานร้าน ส้มตำป่าวคะ มีลดให้ ตั้ง 12 บาท หุหุ
 
 
ให้กำลังใจคนแต่ง 1 ช่อ  :L2:

mma419109

  • บุคคลทั่วไป
       +1ให้กับความน่ารัก ชอบผู้ชายโรแมนติก เอ..งานนี้เพื่อนเรา
 เผาเรือนหรือเกลือจะเป็นหนอนกระมัง :m26:

ออฟไลน์ j4c9y

  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2820
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +178/-7
ใครกันๆๆๆ

อยากรู้

หรือแผนเป็นสาย ก็ไม่น่าจะ

นุ่นหรอก็ไม่น่า

หรือเค้าแอบติดเครื่องดักฟัง!

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
มีคนอ่านมาใหม่เยอะเลย ขอบคุณที่อุดหนุนนะคะ :impress2:


ตอบเมนท์ก่อน..

น้องกาล จุ๊บๆๆๆ ดีใจที่ชอบนะคะแต่..มาจิ้มพี่ได้ไง จิ้มคนแก่บาปนะเออ

คุณMercy โฮะๆๆๆ เชียร์ให้เป็นแผนออกนอกหน้านะเนี่ย เดี๋ยวรออ่านบทต่อไปนะคะ ว่าแต่..คนนิ่งๆอย่างคุณแผนจะเชื่อได้แค่ไหนน้อ

คุณJesale อยากรู้ว่าพระเอกเป็นใครต้องรออีกนิดค่ะ ชอบตัวป่วนเนอะมันน่ารักดีอ้ะ แถมใจง่ายอีกหวั่นไหวๆง้ายง่าย

คุณผัดไทกุ้งสด โฮ่ววว รายนี้มาแหวก สงสัยพี่พนักงานร้านส้มตำซะงั้น แต่ก็นะ อะไรๆก็เป็นไปได้

คุณmma419109 ชอบผู้ชายโรแมนติคเหมือนกันเลยค่ะ สงสัยคุณเพื่อนทั้งสองมาอีกคนแล้ว

คุณj4c9y จินตนาการล้ำมากค่ะ คิดไปถึงเครื่องดักฟังเลยทีเดียว  :m20:


ขอทวนคำผิดอีกสักครู่จะมาแปะตอนต่อไปให้นะคะ
ที่แน่ๆความคิดเห็นของคนอ่านแทบจะทำให้คนเขียนไขว้เขวแล้วค่ะ ตอนนี้พยายามใจแข็งไม่เอาใจออกห่างพล็อตเดิมอยู่ ^__^

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
ตอนต่อไปมาแล้วค่ะ
รักคนอ่านมากมายๆ

ปล.อยากมีหน้าสองบ้าง เพราะงั้นอ่านแล้วชอบรึไม่ชอบ รึไม่เข้าใจยังไงบอกกันบ้างนะคะ :impress2:

................ .......... .................

ตอนที่๕ คนใกล้ตัว???


“เพราะพี่รู้ว่าเจ้าชอบจึงสรรให้   เจ้ากลอยใจได้อิ่มหนำดั่งใจหนา
เค้กชิ้นนี้ยินสำเนียงเสียงแก้วตา   ที่บอกว่ามันนุ่มลิ้นชวนลิ้มลอง”


“เฮ้ย!!!” เสียงอุทานดังสนั่นนั่นเรียกสายตาของเพื่อนร่วมคณะที่กำลังนั่งบ้างยืนบ้างรอเวลาเข้าเรียนให้หันมามองที่ไอ้ตัวป่วนและผองเพื่อนของมันได้เป็นตาเดียว

“ไรของเมิงไอ้ป่วน คราวนี้คุณนิรนามของเมิงส่งของเล่นมาให้หรือไง?” ไอ้คุณเพื่อนร่วมรุ่นคนหนึ่ง(ซึ่งเราจะไม่เอ่ยชื่อเพราะมันไม่มีความสำคัญ)ตะโกนถามมา แล้วไม่ใช่แค่ถาม แต่มันเดินเข้ามาชะโงกดูของในกล่องสีน้ำตาลเข้มที่ตั้งหมิ่นๆอยู่ริมโต๊ะด้วย

“ของเล่นไรของเมิงวะ?” ตัวป่วนเด็กน้อยใสซื่อถามกลับพร้อมทำหน้าเอ๋อแดก มือก็ไล่คว้าการ์ดที่บรรจุกลอนอีกหนึ่งบทที่เพิ่งได้มาสดๆร้อนๆที่เพื่อนนุ่นชิงไปต่อหน้าแล้วเตรียมอ่านออกเสียงเผยแพร่ให้เพื่อนทุกคนรับรู้ทั่วกัน

“ก็เซ็กส์ทอยไงเมิง กูเห็นร้องเสียงดังตกใจซะขนาดนั้น ใครจะไปนึกวะว่าของข้างในจะเป็นเค้ก ..แต่เค้กก้อนนี้น่ากินโคตรอ้ะ แบ่งหน่อยดิ”

จบคำพูดไอ้เพื่อนคนไม่สำคัญปุ๊บกล่องเค้กที่สงบนิ่งอยู่บนโต๊ะถูกย้ายที่ไปอยู่ในอ้อมแขนของไอ้ตัวป่วนทันที พร้อมลูกกะตาคมๆตวัดมองหน้าไอ้คนไม่สำคัญอย่างประกาศความเป็นเจ้าของ

“เออๆไอ้งก เค้กก้อนใหญ่ขนาดนั้นเสือกจะกินคนเดียว ขอให้เมิงติดคอตาย” พูดจบมันก็เดินกลับไปหย่อนตูดที่กลุ่มมันเหมือนเดิม ทิ้งให้ไอ้สามคนเพื่อนตายนั่งงงเป็นไก่ตาแตกอยู่ที่เดิม

ตัวป่วนพอเห็นว่าเค้กปลอดภัยแล้วก็ยอมวางกล่องเค้กลงที่โต๊ะแต่โดยดี
พอเงยหน้าขึ้นมาก็เห็นเพื่อนนุ่นมันมองหน้าเพื่อนแผน มองแล้วมองเล่าเฝ้าแต่มอง ริมฝีปากเคลือบกลอสวาวอย่างกับกินข้าวมันไก่มาอ้าออกแล้วก็หุบลงอยู่อย่างนั้น แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมาเสียที
..........
....
......
“.....?....”

“...ไอ้แผน ที่แท้เป็นแกเหรอวะ?”

“หืม?”

“หา!!!!!!!!!!” ไอ้ตัวป่วนหน้าซีดแล้วครับ ซีดไม่พอ นี่มันซีดแล้วก็แดง ซีดแล้วก็แดงสลับกันไปมา แถมย้ายก้นไปนั่งฝั่งเดียวกับไอ้คุณนุ่นทันที

......
......
“ฮ่าๆๆๆ ไอ้พวกบ้า แกสองคนคิดได้ไงเนี่ย บ้าเปล่าวะ? ไอ้นุ่นสงสัยยังไม่เท่าไหร่ แต่แกนี่ดิป่วน เมื่อวานกลับบ้านพร้อมกัน เช้าก็มาเรียนพร้อมกัน ถามหน่อยชั้นจะเอาเวลาที่ไหนไปหาเค้กมาให้แก ฮ่าๆๆๆๆ”

เพื่อนแผนพูดจบไอ้ตัวป่วนถอนหายใจดังเฮือก แล้วส่งยิ้มแหยๆไปให้ไอ้เพื่อนซี้

“แต่ แต่แกอาจจะโทร.สั่งให้คนอื่นเตรียมของให้ก็ได้นี่หว่า...” ยังครับ เพื่อนนุ่นยังไม่เลิกสงสัยแถมส่งสายตาจับผิดเต็มที่
ในขณะที่ไอ้ตัวป่วนของเราเกร็งตัวขึ้นนั่งหลังตรงแหนวอีกรอบ พร้อมกับเอื้อมมือเย็นเฉียบสอดเข้าไปในอุ้งมือเพื่อนนุ่นทันทีอย่างขอกำลังใจ

“เอาล่ะ ฟังนะ เค้กร้านนี้อ้ะ เปิดขายกี่โมง? สิบโมงเช้าถึงสามทุ่มรึจนกว่าของจะหมดซึ่งไม่เกินสามทุ่มครึ่งใช่มั้ย?”
ไอ้สองตัวไม่ตอบแต่พยักหน้าหงึกๆ

“ทีนี้เมื่อวานน่ะแกกับชั้นกลับบ้านพร้อมกัน ระหว่างอยู่บนรถแกเห็นชั้นโทร.หาใครมั้ย?” ไอ้คุณแผนนี่ก็ใจเย็นเหลือเกิน ค่อยๆอธิบายให้สมองช้าๆของเพื่อนรักเพื่อนเลิฟเข้าใจ

“เฮ้อออออออออออ แหะๆขอโทษว่ะแผน คือต้องเข้าใจนะเว้ย ช่วงนี้ชั้นแม่ง ระแวงไปหมดแล้วอ้ะ” คราวนี้มะเหงกของไอ้แผนไม่พลาดเป้า เคาะโป๊กลงไปบนหัวไอ้ตัวป่วนเต็มๆ

“อ๊อย..” แน่ะ เพราะรู้ตัวว่าผิดเองที่ระแวงเพื่อนเลยไม่ตอบโต้ ตัวป่วนนี่มันน่ารักจริงเว้ย

“เออเนอะ แล้วนี่ก็ยังไม่เก้าโมงเลย ยังไงก็ไม่ใช่แผนแน่ๆ” ไอ้นุ่นที่หัวช้ากว่าเพิ่งจะพบสัจจธรรม ช้าได้อีกอิหนู

“แล้วแกล่ะนุ่นมีอะไรจะอธิบายมั้ย?” ไอ้แผนมันหันมาถามไอ้นุ่นยิ้มๆ ดูก็รู้ว่ามันจงใจแกล้ง

“อธิบาย? อธิบายอะไรอ้ะ?” ไอ้นุ่นทำหน้าเอ๋อแดกอีกคนแล้ว สงสัยโรคติดต่อจากตัวป่วนมัน ส่วนไอ้ตัวป่วนน่ะหรือครับ มันเด้งตัวจากเก้าอี้ทันทีแล้วไปยืนเกาะบ่าอยู่หลังไอ้แผนโน่น
..........
...
“เลวววววว ดูซิไอ้แผนบ้า ตัวป่วนมันกลัวนุ่นแย่แล้ว” ด่าได้แค่นี้แหละไอ้คุณนุ่นอ้ะ สต๊อกคำด่าในสมองมันมีน้อย แล้วมีเรอะไอ้แผนมันจะสะเทือน
“ป่วนมานี่มา ไม่ต้องไปหลบหลังแผนหรอก แผนมันแกล้งน่ะ นุ่นไม่รู้เรื่องอะไรด้วยหรอก” เพื่อนนุ่นมันเอื้อมมือไปคว้าแขนตัวป่วนแล้วดึงให้กลับมานั่งข้างๆมันเหมือนเดิม แถมกอดเอวไว้อีกต่างหาก
“โอ๋ๆๆๆ ถึงป่วนจะน่ารักนุ่นก็ไม่รักป่วนแบบแปลกๆหรอกนะจ๊ะ รักป่วนแบบเพื่อนอย่างนี้ดีแล้ว อีกอย่างนะถ้านุ่นกับป่วนอะจื๊ดๆกันขึ้นมาจริงๆสงสารลูกที่จะเกิดมาแย่เลย..”

ตอนแรกไอ้ตัวป่วนมันก็ยอมให้ไอ้คุณนุ่นโอ๋ดีอยู่หรอก แต่พอมาประโยคท้ายๆมันก็เริ่มออกแรงขืนตัวออกแล้วทำหน้ามุ่ย
“อะไร แกจะสงสารลูกเรื่องอะไร?”

“หึๆๆ” ขณะที่ไอ้ตัวป่วนถามเสียงแข็ง ไอ้คุณแผนก็เริ่มส่งเสียงหัวเราะหึๆกวนอวัยวะเบื้องล่างยิ่งนักในลำคอ

“ก็กลัวลูกจะเตี้ยจนโหนราวรถเมล์ไม่ถึงน่ะสิ โฮะๆๆๆๆๆๆๆๆ”

“อิบ้า กร้ากกกกกกกกกส์” ตัวป่วนมันด่าเพื่อนแล้วก็ขำจนน้ำตาเล็ดเสียเอง

“งั้นถ้ากับคนสูงๆก็ได้สินะนุ่น?” อ้าว ไอ้คุณแผน แกจะมารุกอะไรตอนนี้ แล้วสีหน้าคาดหวังนั่นมันอะไร

“แหมๆมันก็ไม่ใช่จะตัดสินกันได้ด้วยส่วนสูงเว้ยแผน ถึงไม่สวยชั้นก็เลือกนะยะ” ไอ้คู่กรณีก็ไม่ได้รู้เรื่องอะไรเลย เหนื่อยใจแทนแผนมันว่ะ
“งั้นก็แสดงว่าเมื่อคืนคุณนิรนามเขาอยู่ตรงนั้นสิ กี๊ด..แก เมื่อวานที่ร้านเขาต้องนั่งอยู่โต๊ะใกล้ๆแหงเลยอ้ะ”

“เออ  ถ้าไม่ใช่ลูกค้าก็ต้องพี่คนเก็บตังค์คนนั้นแล้วล่ะ” พูดไปไอ้ตัวป่วนมันก็พยายามนึกหน้าตาคนนั่งโต๊ะข้างๆแถมหน้านิ่งๆของพี่คนเก็บตังค์
แต่ให้ตาย มันนึกยังไงก็นึกไม่ออก ไม่ใช่ว่าทุกคนไร้จุดเด่นจนไม่น่าจดจำหรอกนะ
แต่เป็นเพราะเมื่อวานป่วนมันตั้งอกตั้งใจกินมากไปหน่อย
ตั้งใจเสียจนไม่สนใจชาวโลกนอกโต๊ะเอาเลย
.........
...ใกล้กันแค่นั้นแท้ๆ น่าสงสารคุณนิรนามจริงๆ.


..โปรดติดตามตอนต่อไป..
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-04-2010 09:29:10 โดย anajulia »

Phelyra

  • บุคคลทั่วไป
เจอแบบป่วนเข้าไปก็อดกลัวและระแวงไม่ได้เหมือนกันนะเนี่ย อยากรู้ก็อยาก กลัวก็กลัว...ว่าวันไหนไอ้คุณนิรนามมันรักล้นอกจนทนไม่ไหว มันจามาดักฉุดป่วนไป...เอ่อ... :o8:แบบนั้นนั่นแหล่ะน่ะ :-[

Jesale

  • บุคคลทั่วไป
ฮะๆๆ น้องป่วนนี่น่ารักจริง หวาดระแวงไปหมด วิ่งไปวิ่งมา น่ารักดี

อ่านตอนนี้ แล้วน่าคิด หรือจะเป็นพี่เก็บตังค์คนนั้น ???

anajulia

  • บุคคลทั่วไป
คุณPhelyra คุณนิรนามแกไม่ฮาร์คคอร์ขนาดนั้นค่ะ อย่ากังวลไป ..เอ รึเราจะเปลี่ยนพล๊อตมาตีหัวตัวป่วนแล้วลากเข้าถ้ำดี??

คุณJesale มาอีกคนแล้ว คนสงสัยพี่คนเก็บตังค์ 555555555


ตอนต่อไปเป็นรูปเป็นร่างแล้วค่ะ แต่ยังไม่สมบูรณ์ เดี๋ยวต้องออกไปข้างนอกด้วย ไว้มาแปะต่อให้คืนนี้นะคะ
 :กอด1:คนอ่าน แล้วรับกำลังใจทั้งหมดมาหม่ำๆค่ะ

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด