ทางที่เลือกเดิน
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: ทางที่เลือกเดิน  (อ่าน 65640 ครั้ง)

hayuho

  • บุคคลทั่วไป
ทางที่เลือกเดิน
« เมื่อ04-06-2007 12:08:52 »

นักเขียนใหม่ครับฝากตัวด้วย  ครั้งแรกแถมให้ 2 ตอน
-------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
เรื่อง..........ทางที่เลือกเดิน

ตอนที่ 1  แนะนำตัว

“เอ่อ.........สวัสดีครับ ...ผม เมท ใหม่นะครับ  พี่ๆ”     ผมเอ่ยอย่างค่อนข้างมั่นใจ

“ชื่อ ทิศ นะครับ  มนุษศาสตร์ ปี 1 ครับ” ต่อด้วยการแนะนำตัวอย่างรวดเร็ว  พร้อม ๆ กับการวางกระเป๋าเป้อันหนักและเต็มไปด้วยสัมภาระต่างๆมากมายลงบนเตียง

“เอ๋า...นึกว่าจะไม่มีคนมาแล้วนะเนี่ย”  พี่คนหนึ่งเอ่ยปากขึ้นมา   “เอ้า  พี่ชื่อ หนึ่ง อยู่ ทันตะนะ  
แล้วไอ้นั่น ชื่อ ปอ คณะ วิทยา อยู่  ปี  2  ทั้งสองคนส่วน  นั่น ชื่อ พี่  นาว คณะ วิดวะ อยู่ ปี 3 แล้ว”  พี่อีกสองคนที่เหลือ พยักหน้าทักทาย

   ใช่แล้วครับผมพึ่งจะย้ายมาอยู่หอในเป็นวันแรก  เราต้องอยู่กันห้องละ 4  คน แล้วผมก็ต้องอยู่กับรุ่นพี่ด้วย
“ทำไมเพิ่งมาอยู่หอล่ะนี่เลยครึ่งเทอมมาแล้วนะ” พี่หนึ่งเอ่ยถามขณะที่อ่านหนังสืออย่างขะมักเขม้น

“อ๋อ  ผม สัมพาสน์ ตอนอยู่หอตอนต้นเทอมไม่ผ่าน น่ะครับ  ก็เลย ทำเรื่องเข้ามาซะเลย 5555”  ผมพูดพร้อมๆกับหัวเราะ
เพื่อผ่อนคลายตัวเอง  และมือก็ยังคงจัดข้าวของจากกระเป๋าเข้าตู้อย่างวุ่นวาย

“อ้าว  มีด้วยเหรอ การทำเรื่องเข้าหอเนี่ย” พี่ ปอ พูดขึ้นมา ขณะที่กำลังนอนกลิ้งเกลือกบน ที่นอนของแกอยู่

“แหมๆ พี่ มันก็ต้องมีบ้างดิ ตอนเรามาทำตามระเบียบดันไม่อยากให้เราอยู่เองหนิ  มันก็ต้องใช้ เส้นสายบ้างดิ”  ผมพยายามพูด เพื่อให้ เป็นกันเองที่สุด พร้อมทำหน้า เจ้าเล่ห์ นิสนึง

“เดี๋ยวผมไปซื้อของเดี๋ยวมานะครับ”  ผมจัดของจนเข้าที่แล้วรีบเดินออกมาจากห้อง   ......เฮ้อกูอยู่ที่นี่กูจะมีความสุขมั้ยวะเนี่ย  ผมคิดพร้อมๆ กับ หยิบโทรศัพท์ ขึ้นมาโทรหาเพื่อนคณะคนเดียวที่รู้จักว่าอยู่ที่หอนี่

“เฮ้ย  กู  ทิศนะเว้ย  พากูไปซื้อของหน่อยดิ” ผมพูดไปในใจก็เกรงใจมันนะ  เพราะเจอที่คณะเราก็ไม่ค่อยคุยกันมากมาย  แต่ผมก็รู้สึกว่ามันเป็นมิตรดีนะ  มัน ชื่อ นิว ครับ

“เออๆ มา ใต้หอเลยเดี๋ยวกูพาไป”

“เออๆ  ให้ไวล่ะมึง”  ผมพูดเสร็จแล้วก็วางสายไป

.............................................................
...............................................ผ่านไปหลายวัน  ชีวิตของผมเริ่มเข้ารูปเข้ารอย  คือสามารถดำเนินชีวิตเองได้อย่างสบายๆ  
แต่ผมก็ยังไม่มีเพื่อนเลยสักคน  ไม่ค่อยสนิทกะเมทด้วย เพราะ  เค้า เป็นรุ่นพี่  มันมีความเกรงๆกันนิดๆน่ะ  
ส่วนไอ้นิวมันก็ เด็ก เรียน  ไม่ค่อยไปไหน  ผมต้องเดินคนเดียวตลอด  เพราะผมไม่รู้จักใคร  เพราะเข้ามากลางเทอม
คนอื่นเขาก็รู้จักกันหมดแล้ว  ตอน ม.ปลาย ผมมีเพื่อนรุมล้อมอยู่ตลอดเวลา  และผมก็รักเพื่อนๆมากๆด้วย  
ถ้าผมทุ่มเทให้ใครแล้ว ผมทุ่มสุดตัวแน่ๆ  ไม่ใช่แค่ความสัมพันธ์แบบคนรักเท่านั้นนะ  แบบเพื่อนก็เหมือนกัน  
ทำให้ผมรู้สึกเหงามากๆ  มากที่สุดเท่าที่เคยรู้สึกมา  
   ทุกวันพอเรียนที่คณะเสร็จผมก็จะกลับมาที่หอทันที  และ เริ่มที่จะเล่นกีฬาเพื่อหาเพื่อนๆ  55555  
ต้องใช้แผนตีซี้  ผมก็เลยไปตีแบต ที่โรงยิมต่อทุกวัน  แหมๆ อย่างน้อยผมก็ตัวแทนโรงเรียนนา555  
และผมก็รักกีฬานี้มากๆด้วย  วันแรกที่ไป ผมก็ได้เจอเพื่อนๆมากหน้าหลายตา แต่ผมก็นั่งอยู่เฉยๆ
เพราะ เขามากันเป็นกลุ่มๆ  ผมก็ไม่กล้าขอเค้าเล่นด้วย............นั่งไปจนเซ็ง  ผมเลยลุกหันหลังกลับดีกว่า
ไม่ได้รอให้คนชวนนะแต่ไม่กล้าขอเล่นมากกว่า

“เฮ้ยนายน่ะ  จะเล่นมั้ย “  ผมรีบหันขวับไปตามเสียง  ก็  เจอ  คนที่พูดอยู่  เขาเป็นคนสูงทีเดียวนะ  สูงกว่าผมหน่อยนึงมั้ง  
ขาวเชียว  แต่ทำไมหน้าเข้มจังวะ  คิ้วก็ดกเข้มด้วย  ตาก็ลึกจัง  ตัวก็หนามาก  แขนนะ เห็นกล้ามเลย

“เฮ้ยจะเล่นมั้ย” มันถามย้ำอีกครั้งครับ  

“เล่นดิเล่น ออมมือให้ด้วยนะ”  แหม  เล่นตอนแรกจะให้โม้ว่าเก่งได้ไง ต้องหลอกให้ตายใจ  แล้วจะรู้ว่าความเก่งกาจเป็นเช่นไร 5555555  เราเล่นเกมส์แบบคู่ครับ ผมได้อยู่กับไอ้คนนึงที่หัวฟูๆ ครับ  หน้าก็ดำๆ  ตาโตๆ  ไว้ผมทรงแอฟโฟ่อ่ะครับ  
ส่วนไอ้คนที่มันชวนผม(ต่อไปผมเรียกมันว่าไอ้งั่งนะครับเพราะตอนนี้ยังไม่รู้ชื่อมันครับ)ได้อยู่กับคนตัวสูงมากๆ
ผมว่า 180 กว่าๆ  ไม่ขาวเท่าไหร่  หน้างี้  เหลี่ยมเชียว

“เกมส์เท่าไหร่” ผมถามแต้มที่จะเล่นกันครับ

“ 15  เอาเลยนะ”  ไอ้งั่งมันพูดครับ  ผมคิดในใจไอ้เชี่ยนี่  กูยังไม่ได้วอร์มเลยนับแต้มซะละ

“ เราไม่เก่งนะ  อย่าว่าเราหละ” ไอ้แอฟโฟ่ที่คู่กับผมมันพูดครับ

“ เออน่า  เราก็ไม่ค่อยเก่งหรอก”  ผมก็ถ่อมตัวไปงั้นๆ อ่ะครับ   พอเริ่มเล่นผมก็รู้เลยครับว่าไอ้งั่งนั่นเล่นเก่งพอตัว เลยครับ  “ผัวะ” ผมตบสุดแรง  แต่ไอ้งั่งนั่นรับได้ครับ  หยอดสวนซะงั้น พอมันได้แต้มแล้วยื้มใหญ่เลยครับ  ผมงี้แค้นสุดๆ  
ไอ้แอฟโฟ่ที่คู่กะผมก็ห่วยจริงๆครับ  รับไม่ได้เลย  ส่วนเพื่อนไอ้งั่งก็เก่งกว่าไอ้แอฟโฟ่นิดๆ  
สรุปคือมีผมกะมันครับที่ไม่รู้ว่าใครเหนือกว่ากัน 5555  ท้ายที่คู่ของผมก็แพ้ไปตามระเบียบ
เพราะไอ้แอฟโฟ่คนเดียวเลย(ไม่ค่อยโทษคนอื่นเล้ยผม555)  พอแพ้ผมก็มานั่งพักครับ  ไอ้แอฟโฟ่มันเลยชวนผมคุยครับ

“เฮ้ยมึงชื่ออะไรวะ  กูชื่อรัน  คณะมนุษย์ ปี 1”  

“กูก็ปี 1 คณะเดียวกัน  ชื่อ ทิศ”  ผมก็ตอบไปครับ ดีใจได้เพื่อน 1 คนแถมคณะเดียวกันด้วย  หลังจากนั้นเราก็คุยกันเรื่อยเปื่อยครับ  นับแต่นั้นผมก็ไปตีแบตทุกวันครับ  ค่อยรู้จักคนมากขึ้น  แต่ผมก็ยังไม่เจอเพื่อนที่จะกลายมาเป็นเพื่อนตายเลยครับ  
ไอ้รัน มันก็มีเพื่อนเยอะครับ ไม่ค่อยไปใหนกับผมเท่าไหร่  ผมก็ไม่ค่อยเห็นหน้ามัน ผมจึงยังต้องเดินไปไหนมาไหนคนเดียวเสมอ  ยอมรับว่าเหงามากๆครับ  แต่ที่หน้าแปลกก็คือไอ้งั่งครับ  ผมเจอมันบ่อยมากๆ  โรงอาหารก็เจอ  
ทางเดินไปกินข้าวตอนดึกๆหลังมหาลัยก็เจอ  แล้วมันก็อยู่กับไอ้เพื่อนมันทุกครั้งเลยครับ(ไอ้คนที่คู่กะมันนั่นแหละ  
ผมจะเรียกมันว่าเพื่อนไอ้งั่งละกันนะครับ)  ส่วนเหตุผลที่ผมไม่ชอบมันจนต้องเรียกว่าไอ้งั่งก็เพราะกีฬานี่ล่ะครับ  
วันนึงไม่มีคนมาเล่นแบตเลยครับ  ผมเลยต้องเล่นเดี่ยวกะมัน  ทั้งที่จุดอ่อนของผมอยู่ที่ความเหนื่อยง่ายนี่หละ

“เล่นเซตเดียวนะ  เราไม่ค่อยมีแรง” ผมบอกมันก่อนเล่น

“ เออๆ ก็ได้”มันว่า  เราสู้กันอย่างไม่ยอมใครเลยครับ  มันเห็นหุ่นผมผอมๆมันคงไม่นึกว่าผมมวยกำลังครับ  แรกๆผมเลยตบอัดมันยับเยินด้วยความสะใจ

“5555555  ยอมแพ้ยัง” ผมว่า

“เหนื่อยแล้วเหรอ”  มันถามครับ  ผมอึ้งเลยครับ  นี่มันรู้จุดอ่อนผมแล้วเหรอเนี่ย

“5555555” มันเห็นผมหน้าเสียครับ  เลยหัวเราะด้วยความสะใจ  ครึ่งเกมส์หลังมันโยกผมซะจนผมแทบไม่มีแรงกำไม้เลย  เหงื่อหยดจากเสื้อผ้าติ๋งๆ  สุดท้ายผมก็แพ้มันด้วยความคับแค้นครับ

“แฮ่กๆๆๆๆ”  ผมนั่งเลยครับ  หอบจนหน้าแดง

“แฮ่กๆ  เหนื่อยอ่ะดิ  ยอมแพ้ยัง 555”  มันเยาะเย้ยผมครับด้วยคำพูดที่ผมเยาะเย้ยมันตอนกลางๆเกมส์

“อีกเกมส์นึง” ผมพูดพร้อมยืนขึ้นครับ

“ก๊าาาากก  จะตายอยู่แล้วยังจะเล้นอีก” มันหัวเราะลั่นเลยครับ

“เออ  แพ้เลี้ยงข้าวมั้ยล่ะ” ผมท้าทายมันครับ  มันตกลงครับ  แล้วเราก็เล่นกัน  ผมเลยตัดกำลังมันบ้างครับโยกมัน  
แต่มันเห็นผมหมดแรงมันเลยเล่นลูกเร็วใส่ผม  สุดท้ายผมก็แพ้มันขาดลอยเลย

“ไง  แฮ่กๆๆ   แพ้กูอยู่ดี” มันเยาะเย้ยอีกแล้วครับ

“เลี้ยงข้างกูด้วยล่ะอย่าลืมสัญญา”  มันทวงเลยครับ

“แฮ่กๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ”  ผมตอบไม่ได้เลยครับนั่งหอบอย่างเดียว

“ก๊ากกก....แฮ่ก..ปัญญาพูดยังไม่มีเล้ย......อ่อนๆ”  ขนาดมันเหนื่อยๆมันยังกัดผมเลยครับ

“...แฮ่กๆๆๆๆ...อีกเกมส์...”  ผมบอกมันด้วยความแค้น

“ อย่างี่เง่าเหมือนเด็กๆ  เดี๋ยวก็ตายห่าหรอก” มันบอกผมแล้วเก็บของออกไปเลยครับ

“แฮ่กๆๆๆๆๆ”  ผมยังหอบต่อไป......................นี่ล่ะครับเป็นเหตุผมที่ผมไม่รู้ชื่อมันซะที  ไอ้งั่งใครจะอยากคุยกะมันวะ  
ประจวบกับช่วงนั้นมีพี่จังหวัดพาผมไปกินข้าวทำความรู้จักกันครับ  ก็เลยไม่มีเวลาสนใจไอ้งั่งมากมายนัก
(พอเรียกมันแล้วก็รู้สึกดีจัง  เหมือนได้ด่ามันไปในตัว 55555)  ดั๊นมีพี่คนหนึ่งเขาดันมาชอบผมครับ  
ปัญหาก็คือเขาเป็นผู้ชายอะดิ  พี่เขาชื่อว่า ต้อมครับ ออกสาวนิดๆ  พี่เขาบอกว่า ผมหน้าตี๋ดี ผมไม่ดีใจกับคำชมเลย
 เพราะผมไม่ได้ตาตี่นี่นา และผมก็ไม่ค่อยคิดว่าตัวเองหน้าตาดีนะครับ รู้แต่ว่าเวลาผมพูดจามันจะเหมือนกับผมยิ้มไปด้วย  
ซึ่งนั่นทำให้ผมดูเป็นคนมีอัธยาศัยดี  ประกอบกับผมเป็นคนพูดเก่งมาก ทำให้ผมค่อนข้างเป็นที่รู้จัก  ของคนในหอ  
พี่เขาชอบชวนผมไปกินข้าวด้านหลังมหาลัยตอนดึกๆครับ  ด้วยความที่เป็นคนที่ไม่ค่อยคิดอะไรมาก
ผมก็เลยไปกะแกช่วงพักนึง  พี่ต้อมแกก็ชอบมาเกาะแกะผมครับ

“นี่ๆ พี่  พี่ไม่คิดว่ามันเกินไปเหรอครับ”  ผมพูดเมื่อพี่แกจับมือผมครับ  แรกผมก็นึกว่าแกแค่จะแกล้งผม  
หลังๆไม่ไหวแล้วครับ  บอกตรงๆนะ......กลัว  พี่แกก็จะโทรมาหาผมทุกวัน  จนเริ่มมีข่าวแปลกๆ  ครับ แรกๆผมก็ไม่รู้หรอก  
แต่ผมเป็นคนที่รับรู้เวลาที่มีคนจ้องมองมา  เลยรู้สึกถึงสายตาแปลกๆเวลาที่กินข้าว(ซึ่งยังกินคนเดียวอยู่)  
หรือเวลาลงมาจากหอ  จนวันหนึ่ง  ผมมารู้จากไอ้รันครับว่า  มีข่าวลือว่าผมกับพี่ต้อมเป็นแฟนกันครับแล้วก็มีอะไรกันแล้วด้วย    ส่วนผมเหรอ เดือด ดิครับ โมโหมากๆ    ตาจากที่เคยหม่นๆเหนื่อยๆ  กลับกลายเป็น  คุกรุ่นไปด้วย ความโกรธ  
แต่ไม่รู้จะไปโกรธใครดี  

ตอนที่ 2 คำสัญญาที่ไม่ได้ยิน

   นับแต่นั้นผมก็ต้องเดินคนเดียวโดยมีสายตาที่แปลกๆมองมาทุกเวลาเลย  ผมพยายามไม่ติดต่อกับพี่ต้อมอีกครับ  เขาโทรมาผมก็ไม่ค่อยรับอ้างไปต่างๆนาๆ  ช่วงนี้กินเวลาเป็นเดือนเลยครับ  จนไอ้รันมันทักว่าผมหงอยๆไป  
ผมเลยบอกมันว่าผมกลัวข่าวลือครับ  ผมจึงพยายามไม่อยู่ใกล้ใครอีกไม่อยากให้มันมีข่าว  ไอ้รันผมก็ไม่อยากให้มันเดือดร้อน  

เย็นวันหนึ่งผมนั่งอยู่ที่ม้านั่งใต้ต้นไม้ใกล้ๆกับสนามแบต  คิดถึงพ่อครับ  พ่อผมไม่ได้เป็นคนที่ดีอะไรมากนัก  
แต่ผมเห็นครับว่าแกทำอะไรให้ครอบครัวบ้าง  ผมจำตอนที่ผมโอบเอวพ่อนั่งรถมอไซ วิบากไปเรียนประถมได้เสมอ  
มันสูงมากๆ  ล้อใหญ่ๆ  มีดอกยางเต็ม  เสียงดัง  พอนั่งบนนั้นเราจะอยู่สูงกว่าหลังคารถยนต์อีกครับ  ผมไม่มีวันลืม  
มันอบอุ่นมากๆ  ขาของพ่อไม่ถึงพื้นเลยครับ  เพราะรถมันสูงมากๆ  เมื่อมาถึงโรงเรียนเพื่อนผมพากันมามุงดูเลยครับ
เพราะไม่เคยเห็นรถวิบาก  ผมภูมิใจมากครับ  แต่ไม่กี่วันต่อมาผมได้ยินคนแถวบ้าน  ว่ากันว่า  พ่อผมเกาะเมียกิน  
ไม่ยอมทำงาน  ผมร้องไห้เลยครับ  บ้านผมมีลูกหลายคน  ต้องมีคนดูแลไม่แม่ก็พ่อ  แต่แม่ผมทำงานเก่งกว่า  
อันนี้ทุกคนก็รู้ดี  พ่อจึงต้องดูแลพวกผมแทน  ผมสงสารพ่อครับที่โดนชาวบ้านนินทา  พ่อผมแกล้งทำเป็นไม่รู้เรื่อง  
พ่อผมต้องทนการหยามหยันมามาก  แต่แกไม่เคยบ่นเลย  หัวเราะร่าเริง  ดูแลผมและแม่เป็นอย่างดี......
สมัยก่อนพ่อเป็นนักเลงครับ.....เมื่อต้องมาอยู่บ้านดูแลครอบครัวพ่อจึงหงอยๆไป......
แต่พ่อไม่เคยเอาเรื่องนี้ไปทำให้แม่ไม่สบายใจ.....พ่อรักแม่มากครับแต่พวกแกไม่เคยหวานกันให้ผมเห็น........
มีแต่แม่ที่เล่าตำนานรักของพ่อกับแม่ให้ผมฟังหลังจากพ่อไม่อยู่แล้ว..........................คิดไปคิดมามืดซะแล้ว.............
ผมมองท้องฟ้าสีม่วงๆ  หลังอาทิตย์ตกหมาดๆ  .............ใจหายเลย  เพราะอาทิตย์หายไปจากฟ้าเมื่อไหร่ก็ไม่รู้  
รู้ตัวอีกทีก็มืดซะแล้ว  ผมน้ำตาไหล  พระอาทิตย์ก็เหมือนพ่อผมที่ผมยังไม่ตั้งตัว.....ก็ลาลับจากไป.......
ผมไม่รู้เรื่องเลยตอนนั้น......เหมือนชีวิตของผมช่วงนั้นมันหายไป......ผมจำไม่ได้ว่าผมผ่านช่วงนั้นมาได้ยังไง....
รู้แค่ว่า.....พ่อ.......ไปแล้ว......ผม.........คิดถึง........พ่อ.....แม่.......เพื่อนเก่า......แฟนเก่า.......
แต่ผมก็ต้องอยู่คนเดียวเพราะผมไม่อยากให้ใครเดือดร้อนเพราะข่าวลือ.......ผมไม่กล้าหาเพื่อนใหม่.....
เพราะกลัวการพลัดพราก............แต่ผมก็สงสัย....ทำไมผมต้องอยู่คนเดียวด้วย.................ทำไมต้องเป็นผม...............
ผมไม่รู้จริงๆ

วันต่อมาผมก็ใช้ชีวิตปกติ  ไปเล่นกีฬาตามปกติ  ได้เจอกับรุ่นพี่ที่คณะคนหนึ่ง  ตัวดำๆ  แต่หน้าโคตรหล่อ  ดูมั่นคงดี  
เหมือนเป็นผู้ใหญ่  แต่ก็เข้ากับผมได้ดี  อันที่จริงผมเป็นน้องรหัสของพี่เขาครับเราเลยสนิทกัน  พี่เขาชื่อจางครับ  
วันนั้นผมก็เล่นกีฬาไปตามปกติ  แต่ไอ้งั่งดิครับมันจ้องผมไม่วางตาเลย  จนผมไม่สบายใจ

“เมื่อวานมึงร้องไห้ทำไม”  มันถามผมครับ  ผมอึ้งเลย  หันขวับไปมองหน้ามัน  กระชากตัวมันออกมาที่เงียบๆ

“มึงอย่าบอกใครนะกูอาย”  ผมกระซิบมัน

“แล้วมึงร้องไห้ทำไม”  มันทำหน้าเจ้าเลห์ครับ  เหมือนถือไพ่เหนือกว่า   ผมก็ไม่สนใจ  ต่อให้มันบอกคนอื่นผมก็บอกคนอื่นว่ามันตอแหลก็แล้วเรื่อง55555

“เออน่าไม่ต้องรู้หรอก”  ว่าแล้วผมก็เดินออกมาเลย

 “เฮ้ยๆมึง....มึง”  มันเรียกแต่ผมทำท่าไม่ได้ยิน.....ก็มันไม่ได้เรียกชื่อผมนี่นา  ผมเลยเดินหนีมันไปเลย55555555

“ไอ้ทิศ  มึงมานี่”  มันเรียกผมครับ  ไม่รู้ชื่อผมได้ไงสงสัยถามไอ้รันมั้งครับ  ไม่งั้นคงจากที่จางมั้ง   ว่าแล้วมันตรงเข้ามาหาผมเลยครับ  จับแขนเสื้อผมเอาไว้  ผมเลยหันกลับไปมองมัน

“หือ”ผมถามมัน

“มึงจะไม่ถามชื่อกูเลยเหรอวะ” มันถามครับท่าทางยัวะเหมือนกัน

“มึงชื่ออะไรล่ะ”ผมถามมันเซ็งๆ

“ชื่อคม” มันตอบ

“อ้อ  เหรอ  หวัดดีไอ้คม”  แล้วผมก็เดินกระหยิมยิ้มย่อง  มาเล่นแบตคู่กะพีจางซะ  ปล่อยไอ้งั่งที่ชื่อว่าคมยืนเป็นควายตัวเดียว

.............พอตอนดึกๆผมไม่รับโทรศัพท์ที่พี่ต้อมโทรมาครับไม่อยากให้เรื่องมันบานปลาย...กลิ้งไปกลิ้งมาบนเตียง  ปรากฏว่าพี่ต้อมแกโทรมาถึง 30  สาย  .....................................พอแกโทรมาอีกครั้งผมก็เลยใจอ่อนรับไปจนได้ในที่สุด

“ทำไมไม่รับสายพี่”  พี่ต้อมถามผม  ผมปวดแปลบเลยครับ  เพราะ  เขาร้องไห้ครับ  สะอื้นด้วย

“พี่ครับอย่าโทรมาหาผมอีกเลยนะครับ  ผมชอบพี่ไม่ได้หรอกครับ”  ผมตอบไปตามจริงเพื่อให้พี่เขาเจ็บน้อยที่สุด

“เพราะเรื่องนั้นใช่มั้ยเพราะข่าวลือใช่มั้ย.....เพื่อนพี่มันแกล้งพี่  พี่รักเรานะน้องทิศ  พี่รักเรา”  ผมอึ้งเลยครับ  
เกิดมาพึ่งโดนผู้ชายบอกรัก

“....................................”  ผมเงียบไป

“....................ทำไมหนูรักพี่ไม่ได้.............” พี่ต้อมถามผม ด้วยเสียงสะอื้น

ผมอยากจะบอกเหลือเกินว่าเพราะผมไม่ชอบผู้ชายด้วยกันเอง  แต่ก็กลัวว่า พี่ต้อมจะเสียใจมาก  ผมเลยบอกไปว่า

“..........ผมยังไม่พร้อมครับเพราะผมเข็ดขยาดต่อความรัก...” ผมไม่ได้โกหกนะครับเพราะผมเลิกกับแฟน
ตอนก่อนเรียนมหาลัยนี่เองโอกาศหน้าจะเล่าให้ฟังนะครับ  ความจริงผมจะโกหกไปก็ได้ต่างๆนาๆ  แต่ผมดันไม่ชอบคนโกหก
 ก็เลยพาลเกลียดการโกหกไปด้วย

“.....ไม่เป็นไรพี่รอได้นะ...” พี่ต้อมตอบมาด้วย  ความหวังที่ริบหรี่เต็มที

“ .....พี่ต้อมครับผมขอโทษแต่ทิศไม่มีทางรักพี่ได้ครับพี่ต้อมผมขอโทษครับ....”  ผมตอบพร้อมกับเสียใจ  
ไม่ได้เสียใจที่ปฏิเสธนะครับ  แต่เสียใจที่ไปกินข้าวกับแก  ทำให้แกคิดว่าผมมีใจให้ ผมช่างเลวจริงๆ

“................................” พี่ต้อมเงียบครับ มีแต่เสียงสะอื้นเล็กๆ

“.....มันอาจลำบากช่วงแรก  แต่ไม่นานพี่ก็จะเห็นว่ามันก็แค่เรื่องหนึ่งที่ผ่านเข้ามานะครับ...”  นี่เป็นคำปลอบใจที่ผมใช้เสมอๆตอนเลิกกับแฟนเก่า  ............คิดแล้วก็เศร้าแฮะ

“...........................”มีแต่ความเงียบเป็นคำตอบ

“...........งั้นแค่นี้นะครับพี่  ผมขอโทษนะครับ.........”  พอผมวางหูเท่านั้นแหละ  น้ำตาผมก็ไหลเป็นทาง  เพราะความไม่รู้จักคิดไม่รู้จักระวังตัวของผมนี่แหละเลยทำให้คนดีๆคนหนึ่งต้องเสียใจ  ผมรีบเดินไปจากห้องทันทีคิดว่าจะไปหาที่สงบๆ  
คิดอะไรเรื่อยเปื่อย   พอเดินมาจากห้องกำลังจะลงบันได  ผมก็เจอไอ้คมครับ(ไอ้ที่ขาวๆ เข้มๆ อ่ะครับ)(ไอ้งั่งนั่นเอง)

“ไปไหน”ไอ้คมมันถามผม

“เดินเล่น” ผมรีบก้มหน้าก้มตาเดิน  กลัวมันจะเห็นน้ำตา  ผมอายมัน ผมรีบเดินผ่านตัวมันไป  
.........................................แต่มันดันกระชากแขนผมกลับมาครับ  ผมเผลอมองหน้ามันจังๆ   ดูมันชะงักนิดนึง  
ที่รู้ว่าผมร้องไห้

“อะไร”  ผมถามมันแล้วรีบก้มหน้าลงไม่ให้มันเห็น

“ไปเป็นเพื่อนมั้ย” มันถาม........ผมก็ดีใจ....เออมันห่วงเราด้วยแฮะ

“....ไม่เป็นไร....”  ผมรีบเดินไป  พร้อมกระตุกแขนให้มันปล่อยมือออกซะ

“.....ขอโทษ...” มันตกใจเมื่อรู้ว่าตัวเองยังไม่ปล่อยมือ     ผมรีบเดินลงไปแต่ก็หันมาบอกมันว่า

“....ขอบใจนะ....คม”  มันยิ้มให้ผมครับ  สงสัยมันคิดว่าผมยิ้มให้มันมั้ง  ไอ้บ้าคนกะลังเสียใจมายิ้มให้ซะงั้น

ผมออกเดินเรื่อยเปื่อย  เตร่ดเตร่ไปมา  จนมีคนมาทัก

“เฮ้ยไอ้ทิศ  5  ทุ่มยังไม่กลับหออีกเหรอ” ผมหันกลับไปครับ  เป็นพี่จางครับ  พี่เขากำลังเดินมาหาครับใส่ชุดกีฬา
คงเพิ่งกลับจากคอร์ท

“มาเดินเล่นครับ”ผมตอบไปตามมารยาท

“อ้าว...ร้องไห้เหรอ”  พี่เขารีบเดินมาเลยครับทีนี้

“เฮ่ย......รู้ได้ไง” ผมตอบไป  แกล้งกวนพี่เขาไปครับ

“ก็ตาแดง....หน้าแดงขนาดนั้น”.พี่เขาเอื้อมมือมาแตะบ่าครับผมรู้สึกมีที่พึ่งยังไงไม่รู้

“ไปไปกินข้าวกันแล้วเล่าให้พี่ฟังด้วย...เรื่องนั้นใช่มั้ย”  พี่เค้ารู้ครับก็แน่ล่ะผมออกจะดังขนาดนี้ ฮือๆๆ

ผมเลยเล่าเรื่องทุกอย่างให้เขาฟังเลยครับ  

“แล้วเราไปกินข้าวแล้วก็คุยกับเขาทุกวันทำไม”  พี่จางถามผม

“ก็ผมนึกว่าเขาดูแลในฐานะพี่จังหวัดนี่หว่า”  ผมก็บ่นอุบอิบไป

“เอ็งนี่มันอ่อนต่อโลกจิงๆนะ”พี่เขาพูดเปรยๆ  พร้อมๆกับตักข้าวเข้าปากไป

“พี่”

“ผมเหมือนเกย์ตรงไหน”

“........ตรงไหนเหรอ......”  พี่เขาทำท่าคิด

“ก็แก หน้าหวานนี่หว่า  ขาวๆ  ตัวก็เล็กๆ  ผอมๆ  ขี้อ้อน  ยิ้มตลอดเวลา  พูดเก่งด้วย”พี่เขาตอบผม  เพื่อเป็นการแก้เขิน  
ผมเลยทำตาโต  ปากเบี้ยว  พยักหน้าหาเรื่อง  พร้อมกับพูดว่า

“ถือว่าชมใหมเนี่ยหาาาาาาาาา”พี่จางขำใหญ่เลยครับบอกว่า

“ยิ่งเหมือนกว่าเดิมอีก”  ผมหน้าเจื่อนลงทันทีเลย

“เอา เบียร์มั้ยพี่เลี้ยง”พี่เขาบอก

“อุย  ผมไม่เคยกินอ่ะชาตินี้  บอกตรงๆนะ  รังเกียจอ่ะ   เหม็น”  ผมตอบพร้อมโบกไม้โบกมือ

“เออน่าฝึกไว้  เวลาจำเป็นจะได้ไม่เมาง่าย” พี่จางบอกพร้อมเดินไปซื้อมาเลย

..................................เฮ้อ.............ไม่มีใครตามใจกูซักคน........................ผมคิด

ผ่านไป 1 ชั่วโมง

“เน่ะ พี่จาง   ผ๊มอะนะ  โคตรสงสาร พี่ต้อมเลย ดันมารักผมซะงั้น  ผมก็เล๊วเลวทำพี่ต้อมเสียใจ......  
แต่ก็โค๊ตรสงสารตัวเองนะที่เหมือนตุ๊ดเหมือนเกย์”ผมพูดเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์  เดินโซเซ  จนพี่จางต้องจับไหล่ไว้

“พี่รู๊ป่าว  ผ๊มอ่ะนะโดนล้อว่าเป็นเกย์ตั้งแต่เด็กเลย  ก็เลยไม่มีคนคบผ๊มเลยต้องพูดมากปากหมาอย่างที่เห็นน่ะแหละนะ
เพื่อจะได้มีคนคบ   เน่ะ  ผมว่า  ไอ่รันกะไอ่นิว มันต้องเกลียดผมแหงๆ  ที่ผมเหมือนเกย์”ยิ่งเดินผมก็ยิ่งกระดกเข้าไปใหญ่  
พี่จางก็ทำท่าจะเมา  ผมเลยย่ามใจ  พี่เค้าตื่นมาคงลืมเรื่องที่เราพูดหมดแล้วแหละ

“ผมคงไม่มีเพื่อนแล้วอ่ะนะ  พี่ ขนาดพี่ต้อมนะผมกะเอาเป็นพื่อนดั๊นร๊ากผมซะงั๊น  ผมแค่อยากมีคนคุยด้วยง่ะ
ทามมายต้องร๊ากผมด้วยน๊า ต่อไปผ๊มคงต้องอยู่โคนเดียว  ในมหาลายแล้วหละ  เข้าใกล้ใครใครก็รักผมหมดนิ  
มีเพื่อนมันก็ไม่เคยส๊นจายผ๊มเลย   เน่ะ  พี่อย่ามาว่าผ๋ม  ขี้อ้อนนา   ก็พ่อผมตายตอน ผ๊ม  อยู่ ป.4  แม่ก็ทำงานหามรุ่งหามค่ำ  ม่ายมีใครดูแลผมเลย  โผมน้อยจายนา  ผมรักแม่มากๆเลยนา  เอิ๊ก”  พี่จางเอามือมาโอบไหล่ผมครับ  โซเซไปมา

“อย่ามาโอบไหล่นาเด๋วหาว่าเกย์ไม่เตือน55555”ผมปรามแกไปเพราะกลัวคนเข้าใจผิด  เดี๋ยวแกเสียหาย  ส่วนผมน่ะเหรอ  
ไม่มีอะไรให้เสียแล้ว

“น่านะ  น้องทิศนะ พี่เดินไม่หวาย”  พี่จางไม่ปล่อยมือ  มืออีกข้างยังมาโอบเอวอีก  ขนลุกเลย

“อาร๊าย  ตัวเป้งๆอย่างพี่  แค่เบียร์  2-3 ขวดก็เมาแล้วเรอะ  มามะ  กลับกาน”  ด้วยความที่เป็นลูกคนเล็กเลยชอบเอาอกเอาใจคนอื่นเลยพากันลากกันและกันมาจนถึงหอ............ปล่อยพี่จางขึ้นลิฟท์    ส่วนผมเดินบันไดอย่างงงงวย

“ทำไมมามทรมานอย่างงี้วะรู้งี้ไม่กินซะก็ดี”ผมก็บ่นไปตามประสา

“แล้วใครให้กิน” ผมสะดุ้งโหยง  เสียงไอ้คมนี่หว่า   มองขึ้นไปเห็นมันยืนอยู่บนบันได  มองด้วยสายตาอาฆาต

“...ยืนมองทามมายมาช่วยดิไอ้คม”  ผมสั่งอย่างวางอำนาจและกวนโอ๊ยที่สุดและไม่นึกว่ามันจะมาตามที่ผมขอร้อง
 แต่มันก็มา  ประคองผมอย่างรวดเร็ว

“ทีหลัง ถ้าไม่เคยกินก็อย่ากิน”ไอ้คมพูดเสียงดุๆ

“เอ๊ะมึงนี่เรื่องมากจัง....................................เฮ้ย  มึงรู้ได้งายวะว่ากูไม่เคยกิน”  ผมถามมันอย่างประหลาดใจ

“.......................”มันเงียบไม่ยอมตอบ

“อั๊นแน่ตอนนั้นตามกูมาอะดี๊”ผมชี้หน้ามันและยิ้มอย่างผู้มีชัย  

“งั๊นมึงก็ได้ยินที่กูพูดทุกอย่างช่ายม้าย” ผมหันหน้าไปคาดคั้นกับมัน รู้สึกร้อนหน้า  และรู้สึกว่าตัวแดงจากฤทธิ์เหล้า

“อือ”มันก้มหน้าก้มตาตอบ  พร้อมๆพยุงผมเดิน

“งั๊นมึงช่วยกูทีดิ๊”ผมจับไหล่มันไวทั้ง 2 ข้าง  รู้สึกน้ำตาคลอๆ

“อะไร”มันจ้องหน้าผม

“............อ้ายคม.......กู.......ฮือ......ฮือ.....กู ..........เหงา.........มึงช่วยกูที...........นะ......ฮือฮือ.....กูเหงา........”
ผมพูดสิ่งที่โหยหามานานคือคนที่จะมาเอาใจใส่ผม  พร้อมกับร้องไห้ออกมาน้ำตานองหน้า   แล้วกอดมันไว้   สะอื้นอยู่นาน..........จนหลับไปตอนไหนไม่รู้   และผมคงล้มไปแล้วถ้ามันไม่กอดผมเอาไว้

“.......ได้...กูจะดูแลมึงเอง.....”ไอ้คมพูดขึ้นมาเบาๆ

story by นายโฮะ
---------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ใช้ได้มั้ยครับ o11
Share This Topic To FaceBook
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 15-09-2010 15:46:21 โดย THIP »

ออฟไลน์ Junrai_Hyper™

  • พูห์น้อยกลอยใจ
  • Global Moderator
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4842
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +777/-50
เป็นกำลังใจให้น้องใหม่ครับ

ยินดีต้อนรับนะค้าบบบบบบบบบบบบ

 o13

NewcoolstaR

  • บุคคลทั่วไป
 :o10: ตอนนี้กำลังเริ่มทำหน้าที่วันแรก กับการอ่านและเฝ้าเล้านิยายวันแรก ... :try2:

เป็นกำลังใจให้ครับ :o9:

Jingjoh

  • บุคคลทั่วไป
เป็นกำลังใจให้กับครั้งแรกของทั้งคู่ด้วยครับ

 :teach:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
กรีดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด

หวาดดีเคอะคุณน้อง

แหม่ๆ  เขียนเก่งนะเคอะ

แต่เจ้ขอฝากนิดนึงนะเคอะ

ช่วยจัดหน้านิดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดนึง อิอิ

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
เรื่องน่ารักดีนะ
เหตุเพราะทำตัวน่ารักเกินไป
 o7
แต่เจ้าคมนี่ทำตัวน่าฉงฉัยจริงๆ
มีการแอบตามรอยด้วย
 o3

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
ตาคมน่าสงสัย มีพิรุธ รึแอบชอบทิศ  :laugh:

เรื่องใหม่อีกแล้ว น่าติดตามอีกแระ  :teach:

abcd

  • บุคคลทั่วไป
คม  หน้าตาคงคมคายสมชื่อ  :impress2:

ยินดีต้อนรับนักเขียนหน้าใหม่จ้า..สู้สู้น๊า  :o8:

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 o15

อ่านตอนแรกชักสนุกแล้วสิ  :laugh3:


เป็นกำลังใจให้คุณ hayuho นะครับ  :teach:


จะรออ่านต่อไปคับ  :impress:
 

ออฟไลน์ มูมู่น้อย

  • Global Moderator
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2623
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +468/-12
สนุกดี  ชอบๆ o13
เป็นกำลังใจให้กับการเขียนเรื่องแรกจ้า  สู้สู้

ปล จัดหน้า  แบ่งวรรคตอน แบ่ง paragragh หน่อยก็จะทำให้อ่านง่ายขึ้นนะ  :teach:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
ยินดีต้อนรับจ้า  o15 มาติดตามอ่านด้วยคนนะ  :give2:
เรื่องนี้ท่าทางสนุกดี เป็นกำลังใจให้น้า  o13

มะนาว

  • บุคคลทั่วไป

มารออ่านด้วยคนคร้าบบบบบบบ......เอากำลังใจมาฝากคร้าบบ..........

ออฟไลน์ A GE

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +33/-1
 :o :o  นี่ผมต้องมาตามอ่านอีกเรื่องแล้วเหรอครับเนี่ยะ  :haun5: :haun5:  จริงๆก็สนุกน่ะครับ  เลยอยากตามอ่าน :laugh: :laugh:  แต่อย่างเจ๊สองแกบอกน่ะครับ  จัดหน้าหน่อยก็ดีครับ  อ่านแล้วตาลาย o2 o2

FOAM

  • บุคคลทั่วไป
โอววววว   เรื่องน่าติดตาม   
ขอบคุณครับ :impress2: :impress2: :impress2: :impress2:
 o13 o13 o13 o13 o13 o13

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
 :like6: :like6: :like6: :like6: :like6:

ไร้คำบรรยาย แต่อยากบอกจากใจว่า "เริศ"..........

มาต่อด่วน ถ้าไม่มาเดี๋ยว "ด้วน"  :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

ล้อเล่นหรอกจ๊ะ :haun5: :haun5: :haun5: :haun5:


ปล.หนุกจัง...เข้าใจความรู้สึกคนไร้เพื่อน คนต้องการคนดูแล... :o11: :o11: :o11: :o11: (นั่งเขี่ยหาเหรียญ)

hayuho

  • บุคคลทั่วไป
ขอบคุณทุกคำแนะนำครับ  เรื่องนี้มี 10 กว่าตอนครับ  ผมแต่งเกือบจบแล้วรับรองไมให้รอเก้อแน่นอน  ขอบคุณสำหรับกำลังใจอีกทีครับ o7

----------------------------------------------------------------------------------------------------------------------------
ตอนที่ 3 สายตาที่น่ากลัว
เช้าถัดมาผมตื่นมาตอนเที่ยง...................ตกใจ ...........ปวดหัว..........ขี้เกียจ........เหม็น...........
เลยโดดเรียนซะเลย........นอนต่อ  จนบ่าย 3  ก็ออกมาอาบน้ำ กินข้าว  แต่งตัวจะไปตีแบต.....
เดินลงหอมารู้สึกถึงสายตามุ่งร้ายอยู่เช่นเคย   เอรู้สึกมันเยอะกว่าเดิมแฮะ  ช่างมันเหอะ  ทามอารายกุไม่ได้หรอก555555(หัวเราะให้ความงี่เง่าของตัวเอง)
เดินๆอยู่โทรศัพท์ดันร้องโหวกเหวกโวยวาย  .....

“ใครวะ”ผมบ่นอุบ  เมื่อเบอร์ที่ไม่ได้บันทึกโทรมารู้สึกเซ็งมากถึงมากที่สุด

“หวัดดีครับ”  ผมกรอกเสียงลงไป

“อย่าเพิ่งไป  รอกูก่อน”

“ใครวะ” ผมถามอย่างไม่เกรงใจเพราะมีไม่กี่คนหรอกที่รู้ว่าผมกำลังจะไปตีแบต

“เออน่าไม่ต้องรู้หรอก”...เอ๊มึงนี่ยังไง

“งั้นแค่นี้นะมีอารมณ์บอกค่อยโทรมาละกันกูไปล่ะ”ผมบอกมันอย่างเซ็งๆ  กูไม่ได้ตื่นเต้นกับมึงเล้ย

“เฮ้ยๆ   อย่าๆ   กู  คมไง  กูเอง”มันตอบอย่างร้อนรน

“ก็ไม่บอกแต่แรก  เร็วๆดิกูอยู่ข้างล่างแล้ว”ผมรีบพูดให้มันจบๆไปซะ

“แปป”มันตอบแล้ววางหูไป

ซักพักมันลงมาแล้วถามผมว่า
“เมื่อคืนมึงไปไหนวะ”

“เออว่ะ  กูก็ไม่รู้เหมือนกันว่ะ”ผมตอบไปทำหน้างงไปด้วย....เออแฮะเมื่อวานกูไปใหนหว่าไหงมาโผล่ห้องตัวเองได้

“เฮ้ยมึงตัวเองไปไหนมาก็ไม่รู้เนี่ยนะ”ไอ้คมถามอย่างประหลาดใจ

“กูจำได้แต่ว่าไปกินข้าวกับพี่จางนี่หว่า..................อืม...................เฮ้ย.......ดันแดกเบียร์ไปด้วยนี่หว่า”ผมตกใจ
เพราะจำอะไรไม่ค่อยได้จริงๆ.......หวังว่ากูคงไม่ทำอะไรแปลกๆนะ

“ทำไมถามทำไม”ผมถามมันคาดคั้นขณะที่เดินไปคอร์ท

“เปล๊า”มันพูดเปล่า เสียงสูงเชียว   แล้วมึงจะหลบหน้ากูทำไมวะ  ผมคิดเมื่อเห็นมันหันหน้าไปทางอื่น

“เอาน่า  เมิงอย่าเรื่องมาก”  มันตอบ

ไอ้เชี่ยนี่  อันนี้คิดนะ   ...............เอว่าแต่ว่าเมื่อคืนกูกลับยังไงวะเดี๋ยวถามพี่จางดูดีกว่า
..................................................................................
.................พอตกหัวค่ำผมก็จะไปเช่าการ์ตูนตามระเบียบ  เก็บรองเท้า  เก็บไม้เรียบร้อย  พอกำลังจะไป 

“ไปไหน”ไอ้คมถาม

“เช่าการ์ตูน”ผมตอบพลางเดินพลาง

“ไปด้วย”มันวิ่งถือข้าวของพะรุงพะรังตามมา

“เฮ้ย  อะไรของมึง  ทีแต่ก่อนกูชวนไม่เคยไป”ผมพูดไปพร้อมกับเดินกลับไปช่วยมันยัดข้าวของลงเป้มัน

“ขอบใจ”  มันพูดพร้อมกับยิ้มให้

“เออ”แปลกๆ ว่ะไอ้นี่

ระหว่างทางที่เดินผมก็พูดขึ้น
“มึงรู้ข่าวลือว่ากูเป็นเกย์รึเปล่า”  ในในรู้สึกแปลกๆที่พูดออกมา

“รู้”มันตอบหน้าตาเฉย

“อ้าว แล้วมึงเดินกะกูเนี่ย  ไม่กัวโดนหางเร่เหรอ55555” ใจจริงผมดีใจมากที่มันมาด้วย
แต่ผมคงต้องทำให้ชินกับการที่ต้องอยู่คนเดียวแต่เนิ่นๆ จะได้ไม่ต้องทรมานอีก  ก็เลยบอกใบ้ว่าถ้าอยู่กับกูแล้วมันลำบาก

“กูไม่กลัว  ถ้ากูไม่อยู่มึงจะอยู่กับใคร”มันตอบหน้าจริงจัง  ส่วนผมรู้สึกอ่อนแอขึ้นมาทันใด  แต่ปากอะดิ๊

“เฮ้ย  เว่อร์ละกูไปคนเดียวดีที่สุดแล้ว  ไม่มีคนเสียหาย  สบายใจดี  กูก็ไปคนเดียวได้  ตามใจตัวเองอยากทำอะไรก็ทำ 
ไม่ต้องแคร์ใคร”  ผมพูดกับมองไปข้างหน้าอย่างยิ้มแย้ม  แต่ผมก็รู้ดีว่าการที่ต้องอยู่คนเดียวมันเป็นยังไง

“กู บอกว่า ไปกับมึงก็ไป ไม่ต้องห่วงคนอื่นหรอกมึงน่ะ”  มันพูด   ผมดีใจจังที่มันมาด้วย 
และไม่กลัวความซวยที่มันจะเกิดขึ้นเมื่ออยู่กับผม  แต่เอ  ทำไมมันรู้ว่าผมห่วงมัน  ไม่อยากให้มันโดนข่าวลือไปด้วย 
รู้ใจกูจิงแฮะ

“อย่ามาบ่นทีหลังแล้วกัน5555” คราวนี้หัวเราะจริงๆครับดีใจที่มีคนอยู่ด้วย

“อีกอย่างมึงยังไม่เลี้ยงข้าวกูตามสัญญาเลย5555”  มันว่าพร้อมกับทำหน้าเจ้าเลห์

“เออๆๆค่อยว่ากัน”  ที่แท้ก็อยากกินของฟรี  เฮ้อ.......

พอถึงร้านการ์ตูน
“เอ้า มึงไม่เช่าเหรอ  แล้วมาทำไมวะ”  ผมถามเพราะเห็นมันดูๆเฉยๆ

“ไม่มีบัตร”มันตอบเรียบๆ

“เอ๋า  ใช้กะกูดิ”ผมแปลกใจทำไมมันโง่จังนะไม่รู้จักยืมผม

“เออๆ”มันรีบหยิบๆออกมา 2- 3 เล่ม  แล้วยื่นให้ผม

“เอามาแต่แรกก็แล้วเรื่อง”ผมบ่นอุบอิบ
..........................................................................

...........................เกือบเดือนผ่านไปมันก็ยังคงไปตีแบตแล้วเช่าการ์ตูนกับผมเหมือนเดิม 
สไตล์ที่คุยกันบ่อยๆตอนกินข้าวคือ

   (ผม)  กูว่าหน้ามึงเหลี่ยมชิบหาย  (ชี้ๆหน้ามันด้วย)
   (มัน) ทำไม....ถึงเหลี่ยมกูก็ไม่ได้มีแต่ เกย์มาจีบเหมือนมึงละกัน  (ยื่นหน้ามมา)
   (ผม) น่าดีใจตายละไม่มีคนมาจีบควายอย่างมึงอ่ะดิ5555  (กอดอกพิงพนัก)
   (มัน) เออ  ก็มีแต่ตุ๊ดมาจีบกูนี่หว่า.....ตรงหน้ากูก็คนหนึ่ง555  (กอดอกพิงพนัก)
   (ผม)  ไอ้ควายคม....(ค้ำโต๊ะ  ชี้หน้าไอ้งั่ง)
...
   (ผม)  ทำไมมึงดำจังวะ  ที่บ้านทำนารึไง  (ชี้ๆตัวมันด้วย)
   (มัน)  ทำไมมึงรู้วะ  กูก็มีที่นาบ้างเหมือนกัน  (ยื่นหน้ามา)
   (ผม)  คนมันเก่งน่ะนะ  ดูหน้ามึงกูก็รู้เลย5555  (กอดอกพิงพนัก)
   (มัน) กูว่าไม่จริงหรอกว่ะ  ที่มึงรู้เพราะมึงแอบเล็มหญ้าข้างๆที่นากูอะดิ555  (กอดอกพิงพนัก)
   (ผม)  ไอ้HEREคม....(ค้ำโต๊ะ  ชี้หน้าไอ้งั่ง)
...
   (ผม)  มึงไม่มีเสื้อผ้าดีๆกว่านี้ใส่แล้วเหรอเนี่ย  มากะมึงแล้วกูอายคนชิหาย  (ชี้ๆเสื้อมันด้วย)
   (มัน)  เออ  พอดีกูไม่มีตังค์ว่ะ  พอใจมึงยัง  (ยื่นหน้ามา)
   (ผม)  ที่แท้ก็จนนี่เอง  มิน่า  หน้าตาไม่มีสง่าราศี555  (กอดอกพิงพนัก)
   (มัน) เฮ้ยกูไม่ได้จน  กูมัวแต่เอาเงินไปซื้อ Alpo  ให้มึงแดกน่ะกูเลยไม่มีตังค์5555  (กอดอกพิงพนัก)
   (ผม)  ไอ้sadคม....(ค้ำโต๊ะ  ชี้หน้าไอ้งั่ง)
...
   (ผม)  นี่ๆมึง  คิดยังไงไปตัดทรงนี้วะ  อย่างมึงตัดทรงไหนมึงก็ไม่ฉลาดขึ้นหรอก   (ชี้ๆหัวมันด้วย)
   (มัน  บ้านป๊ามึงเหรอตัดแล้วฉลาดขึ้น  กูตัดแล้วหล่อโว้ย  (ยื่นหน้ามา)
   (ผม)  ก๊าาาากก  อย่างมึงนี่นะหล่อ  ถ้ามึงหล่อโลกนี้ไม่มีคนขี้เหร่แล้ว  (กอดอกพิงพนัก)
   (มัน)  อ้าว  ห้องมึงไม่มีกระจกเหรอ ถึงมองไม่เห็นคนขี้เหร่กว่ากู  กูว่าถ้ามึงตัดทรงนี้อ่ะนะ 
พระอาทิตย์คงตกงาน5555(กอดอกพิงพนัก)
   (ผม)  ไอ้......คม....(ค้ำโต๊ะ  ชี้หน้าไอ้งั่ง)  (***อันนี้ไม่รู้จะด่ามันว่าอะไรแล้วครับ...หน้าด้านนัก***)
   
   ผมก็ยอมรับว่าส่วนใหญ่ผมไปกวนทีนมันก่อน(ย้ำ....ส่วนใหญ่)และมันก็โต้ตอบกลับมาได้สมน้ำสมเนื้อเสมอ  แต่ผมไม่เคยโกรธมันนะครับ  ผมรู้ว่ามันหวังดีไม่อยากให้ผมเหงา  ซึ่งผมก็ลืมความเหงาไปจริงๆ  เพราะมีเพื่อนดีๆ อย่างมันนี่หละครับ

จนวันหนึ่งมันกลับจากคณะดึกมากปล่อยให้ผมรอมันไปเช่าการ์ตูนตั้งนาน  ผมเคาะประตูห้องมันแล้วเปิดเข้าไป
เห็นมันนอนอยู่

“เฮ้ยการ์ตูนล่ะ”ผมถามมันด้วยน้ำเสียงโมโห

“เออๆ  อยู่นี่” มันยื่นให้ผมพร้อมๆกับทำหน้าเซ็งๆ

“เป็นไร”ผมถามมัน

“ปวดหัว”มันตอบผม

“งั้นมึงไม่ต้องไปเดี๋ยวกูซื้อยามาให้ด้วย”ผมไม่อยากทรมานมันนัก

“อืม”มันล้มตัวลงนอนแล้วครับ

ผมเดินไปซื้อยาแล้วเช่าการ์ตูนมาให้มันเล่มหนึ่ง ใจหนึ่งก็ห่วงมันเลยเอากระดาษแผ่นเล็กๆเขียนว่าโทรหากูด้วย
ยัดใส่ในการ์ตูน  พอผมไปหามันที่ห้องมันหลับแล้วครับผมเลยกลับห้องรอให้มันโทรมา  เพราะถ้ามันโทรมา
ก็หมายความว่าอาการมันดีขึ้นจนอ่านการ์ตูนได้แล้ว  แต่รอจนหลับก็ไม่โทรมาคับ  ห่วงก็ห่วงแต่ไม่กล้าไปดูกลัวมันรู้
เดี๋ยวเสียฟอร์ม  ผมไปเรียนกลับมาแล้วไอ้คมก็ยังไม่โทรมา  จะโทรหามันก็ไม่มีเบอร์  ลืมขอ 
ตอนมันโทรมาก็ลืมเมม  หรือมันไม่สบายจนไม่ได้อ่านการ์ตูนเลยเหรอวะ   ห่วงว่ะ  เลยไปหามันที่ห้อง 
เอเหรอว่าหลับอยู่  ลองเคาะดู  เคาะเท่าไหร่ก็ไม่ตอบ   ฮึ่ม  พังเข้าไปผิดกฎหมายมั้ยวะ  ขณะที่กำลังบ่นอุบอิบ 
ก็ได้ยินเสียงที่คุ้นเคย

“ทำไร” ไอ้คมครับ ชุดนักศึกษาเลยครับ  โผล่มาด้านหลัง  ทำเอาผวาไปเลยครับ

“เอ่อ”  จะบอกว่าห่วงก็อายครับ

“กูจะมาเอาการ์ตูนน่ะ  กูจะอ่านด้วย”เฮ้อ  แก้ตัวเก่งจริงๆกู

“เอ้า”มันหยิบจากกระเป๋ายื่นมาให้ผม

“อ่านแล้วเหรอ” ผมถามมัน ทำหน้าสงสัย

“อ่านแล้ว....ทำไมวะ”มันถามทำหน้าสงสัย

“ทำไมไม่โทรหากู”ผมถามมันคาดคั้นเอาเรื่อง

“ทำไมกูต้องโทรวะ”  มันทำหน้างง  คิ้วเข้มๆขมวดติดกันเลยนะมึง

“ก็”  ซวยละจะให้บอกว่าห่วงก็กระไรอยู่

“ก็กูจะรีบเอาการ์ตูนไปส่ง  เขียนโน้ตให้มึงแล้วในหนังสือการ์ตูนไง   หรือมึงไม่เห็น”  แหม  เรื่องแก้ตัวมีหรือจะแพ้ 
แถมยังโยนความผิดที่มันไม่เห็นไปให้มันอีก  แต่เอ  เมื่อมันอ่านแล้วทำไมไม่เจอโน้ตวะ  หรือว่า.............

“ก็กูไม่เห็นหนิ” มันทำหน้าตกใจ  เหงื่อแตก  ไอ้งั่ง  ไม่เนียน เลยนะ มึง   555555  ผมแอบขำ 
มันน่ารักดีนะ  เฮ้ย  ไม่ใช่ๆ  ตลกดี

“พระเอกชื่ออะไร”  ผมถามคาดคั้นเอาเรื่อง พร้อมๆกับย่ามสามขุมเข้าหามัน

“เอ่อ.....ชื่อ..” มันหน้าซีดครับ5555555

“เรื่องนี้ชื่ออะไร”  ผมทำหน้าสะใจครับ

“....................เอ่อ”มันตอบไม่ได้ครับ

“....นี่เมิง..........อ่านแล้วจริงเหรอ”

“กูไม่ได้อ่านพอใจยัง”  มันยอมแพ้ครับ  คงโมโหที่โดนจับไต๋ได้

“แล้วมึง ไปเช่ามากับกูทุกวันทำไมวะ  เช่ามาแล้วไม่อ่านนี่นะ”  อันนี้สงสัยจริงๆครับ

“.......ก็...........เอ่อ.......กูแค่อยากเดินเล่นกับมึงเฉยๆ” มันทำหน้าอายๆครับ

“ก๊ากกกกกกก.......”อาจเสียมารยาทแต่ผมอดขำไม่ไหวครับที่มันปากแข็ง  แล้วก็วางฟอร์มขนาดนั้น

“ห้าม  หัวเราะนะ”  มันพูดท่าทางโมโห

“ก๊าาาาาาาาาาาากกกก”นี่คือคำตอบของผมครับ
แต่ผมก็ต้องชะงักลงเมื่อมันจับมือของผมทั้ง 2 ข้างชู ขึ้น  ลากผมมาในห้องมันแล้วกด ผมลงกับประตู

“ เฮ้ย  ปล่อย  กูนะ”  ผมเค้นเสียงออกทางไรฟัน  ไม่อยากตะโกนกลัวคนอื่นรู้เข้า  แล้วมันจะเดือดร้อน 
แน้  ยังห่วงมันอีกนะ  กรู 

“หึหึหึหึหึ”มันครับหัวเราะอย่างชั่วร้าย  แทนที่จะโกรธ  ผมกลับอายครับ  เป็นไรไม่ รู้ 
ตาของมันลึกล้ำจนเหมือนรู้ทุกอย่างที่ผมคิดเลยครับ  แล้ว  ก็จริงๆครับ

“อายทำไม” มันถามพร้อมหัวเราะในลำคอครับ

“ไม่ได้อายเว้ย” แต่ผมหลบหน้าแล้วครับ  หันหน้าด้านข้างให้มัน  มันเอามือทั้ง 2 ข้างของผม มาชิดกัน
แล้วใช้มือข้างเดียวบีบข้อมือที่กำลังสะบัดของผมไว้  ส่วนอีกข้าง  ล้วงกระเป๋ากางเกงของผม

“เฮ้ย” ผมตกใจ หันมามองตาคู่นั้น  แต่ก็ต้องหันกลับเมื่อพบเห็นบางอย่างในนั้น

“อ..อออ...อย่า...”ผมขอร้องมันด้วยเสียงสั่นๆ

“ป..ป...ก....ปล่อยกูนะ....นะ”ผมอ้อนวอนมัน

“กูแค่จะเอามือถือมึง  มึงไม่ต้องกลัว”  น้ำเสียงมันนุ่มนวลดีจัง  ตรงข้ามกับสายตาที่ผมกลัวเหลือเกินที่จะรู้
ว่ามันหมายความว่ายังไง   แล้วมันก็ปล่อยมือผมครับ  พร้อมกับมันถอยหลังไปอย่างรวดเร็วในมือถือมือของผมเอาไว้ 
คงกลัวผมชกมันมั้ง  แต่ผมทรุดครับ  ขาอ่อนไปหมด

“เฮ้ยไอ้ทิศ เป็นไร” มันรีบพุ่งตัวมาประคองผม  แต่พอมองหน้าผมมันก็รู้ครับ ว่าหลงกล  แล้ว   
ตุ้บ!!   
หมัดขวาของผมกระทบที่ท้องมันอย่างจัง   มันตัวงอเลย 

“ก๊าาาาาาาาาาากกกกกก”เสียงหัวเราะชั่วร้ายอย่างผู้มีชัย  เปล่งออกมาจากปากของผมเอง5555   
ถัดจากนั้นผมก็ฉวยโทรศัพท์มา  พร้อมเผ่นแน่บออกจากห้องมันอย่างรวดเร็ว 

“ไอ้ตัวแสบ”  ไอ้คมกัดฟันพูด

ผมเปิดมือถือเชคดู  ปรากฏว่ามันโทรออกไปเบอร์แปลกๆ  ผมเดาว่าคงเป็นเบอร์ของมัน

“อยากให้เบอร์กูก็ไม่บอกดีๆ  สม 55555”  ว่าแล้วก็เมมไว้เผื่อ จะได้มีโอกาส  จิกเรียกเอาการ์ตูนจากมัน555


story by นายโฮะ
--------------------------------------------------------------------------------------------------------------
หายตาลายรึยังครับ  คือผมไม่เคยโพสเลยก็ว่าได้  เลยไมรู้ว่าต้องจัดหน้ายังไงหน่ะ o1
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 06-06-2007 08:41:49 โดย hayuho »

gobgab

  • บุคคลทั่วไป
..........ตามมาหั้ยกำลังใจคับ.........รออ่านต่อนะคับ........ :impress:

..........ว่าแต่ฝีปากแพ้คุณคมตลอด...ระวังจะแพ้ใจคุณคมด้วยนะ........ :laugh: :laugh:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 05-06-2007 15:10:19 โดย ][GobGab][ »

ออฟไลน์ Poes

  • คนแรกของหัวใจ คนสุดท้ายของชีวิต
  • Administrator
  • เป็ดZeus
  • *
  • กระทู้: 11342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2405/-22
สำหรับเราอ่านง่ายแล้วจ๊ะ ตาไม่ลายแย้ว  o13


..........ว่าแต่ฝีปากแพ้คุณคมตลอด...ระวังจะแพ้ใจคุณคมด้วยนะ........ :laugh: :laugh:
@

อันนี้เห็นด้วยกะคุณถุง  :laugh3:

ออฟไลน์ oaw_eang

  • Global Moderator
  • เป็ดHades
  • *
  • กระทู้: 8418
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2122/-586
ถึงคุณน้องคนเขียนเรื่อง

เจ้ถือวิสาสะเข้าไปจัดหน้าให้แล้วนะเคอะ 
เจ้คิดส่าถ้าจัดแบบนี้แล้ว  เจ้ไม่ตาลายเวลาอ่านก็เลยจัดไปตามใจตัว  ไม่ได้เป็นแบบแผนอะไรหรอกนะเคอะ  แต่ถ้าสงสารเจ้ก็จัดแบบนี้ก็ดีนะเคอะ  แบบว่าเจ้มันแก่แล้ว

หวังว่าคงไม่โกรธที่เจ้จุ้นจ้านนะเคอะ

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
เป็นความสัมพันธ์ที่ประหลาดเจงๆ
อย่างน้อยก็ไม่เหงาหล่ะนะ
 o7

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






suregirl

  • บุคคลทั่วไป
ยังมะได้อ่านเยย มาเม้นเป็นกะลังใจก่อง เด๋วตามอ่านเน้อ  o13

ออฟไลน์ zandwizz

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2245
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +148/-7
 :laugh:

ตามต่อไปคับ มาลงไว ๆ นะครับ

เป็นกำลังใจให้นะคับ

 :teach:

ออฟไลน์ THIP

  • Global Moderator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 7674
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +986/-10
คู่นี้เขาฝีปากกินกันไม่ค่อยลงจริง ๆ  o18  o18

ออฟไลน์ pajaa

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 735
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +137/-5
 o13 เข้ามาแปะโป้งไว้ก่อนคับ ลองอ่านคร่าว ๆ หล่ะ ชอบอีกแล้วคับ o17
ไว้วันหน้าจะเข้ามาอ่านแบบเต็ม ๆ นะคับป๋ม :interest:

ออฟไลน์ Just let it be

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 979
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +37/-0
มาเปนกำลังใจให้คนเขียนด้วยอีกคน

อ่านแล้วสนุกดีอะ  อิอิ  :give2:

hayuho

  • บุคคลทั่วไป
ตอนที่ 4 ความอบอุ่นของลูกบิดประตู

“เฮ้ยไอ้รัน...แดกข้าวกันเหอะ”  ผมตะโกนร้องเรียกไอ้รันที่หน้าห้องมัน  ตอนเย็นๆของวันหนึ่ง

“เออๆ...มีใครไปมั่งวะ”  ไอ้รันถาม  พร้อมเปิดประตูออกมา

“อ๋อ....ก็...มี...กู...มีไอ้คม...มีมึง....กูไอ้คมแล้วก็มึง..ไง  ตั้ง 6 คนแน่ะ5555”  ผมตอบไปแล้วก็หัวเราะอย่างเต็มที่

“เยอะจังเลย” ไอ้รันทำหน้าตอแหล  ก่อนที่จะเตะผมไป 1 ที  ช่วงนี้พวกเราไปกินข้าวกันทุกวันเลยครับ 
ผมเลยไม่เหงา  รู้สึกมีเพื่อนอยู่ด้วย

ระหว่างทางที่เดินๆ กันอยู่  ผมสังเกตเห็นผู้ชายคนนึงเดินตามมาแวบๆ  ผมเลยเดินนำหน้า  ไอ้รันกะไอ้คม  แล้วก็เดินวนเวียนเข้า ๆ ออกๆ ซอย แถวๆนั้น  จนไอ้รันถาม

“เฮ้ยมึงจะเดิน  อ้อมทำ....อะไรเนี่ย  กูหิวแล้วนะ” 

“มีคนเดินตามมาว่ะ”ผมตอบไปเรียบๆ   ไอ้คมกะไอ้รัน ก็ หันหน้าไปมอง

“เมทกูเอง...........ชื่อโน้ต”ไอ้คมตอบแบบเซ็ง ๆ  ผมก็..อ๋อ..เลยไอ้นี่แหละครับที่ตัวติดกะไอ้คมเลยตอนแรกๆนะ
(ที่ตีแบตคู่กันน่ะ  ตัวควายๆ  181 ซ.ม.  หน้าเหลี่ยม)

“เอ๋า  แล้วไม่ชวนมา  ล่ะ”  ผมถามไอ้คมไป

“ชวนแล้ว....มันบอกว่ามันไม่มา”

“เอ๋า”  ผมกับไอ้รันพูดพร้อมกัน

“แล้ว  มาเดินตามทำป๊าอะไรฟะ”  ผมเปรยอย่างฉุนเฉียว

“กู  จะรู้ใหมวะ”  ไอ้คมตอบเซ็งๆ

ระหว่างที่พวกเรากินข้าวกัน ไอ้โน้ต  มันก็เดินผ่านหน้าร้านไปมา  ตั้งหลายรอบจน  ไอ้รันถาม

“มันโกรธแล้วงอนมึงป่าววะไอ้คม”

“ช่างแม่ง”ไอ้คมตอบ
.........................................

.................นับแต่วันนั้นมา  ทุกวันผมกับไอ้คมก็จะไปกินข้าวด้วยกันทุกเย็น  บางวันก็มีไอ้รันไปด้วย 
และทุก ๆ วันไอ้โน้ตก็จะเดินตามมาเสมอๆ  จนพวกเรารู้สึกชิน

“นี่ๆ  วันนั้น  กูน่ะนะ  ไปเจอ...........”ผมก็โม้ไปตามเรื่องราว  พร้อมกับหัวเราะอย่างสนุกสนาน  ไอ้รันก็ร่วมคุยด้วยจน

“ปึ้ก”  ผมโดนชนอย่างจังครับ  ล้มดิครับ  เงยหน้าไปดู  ใครวะ สูงชะมัด  180  ได้มั้ง ตัวควายชิบหาย

“ไอ้โน้ต ...”ไอ้คมพูดขึ้นมา

“เฮ้ย...แม่งชนกูทำไมวะ”  ผมโมโหดิครับ  มึงเป็นใครมาแกล้งกูหาาาาาาาา  ไอ้รันพยุงผมขึ้นมาครับ

“ทำไมมึงไม่ชวนกูมา”  ไอ้โน้ต พูด

“มึงเคยบอกว่าจะมาเหรอ”  ไอ้คม....มันโมโหครับ....เอ.......โมโหทำไมหว่า

“มึงมีตีนมึงก็มาเองดิ  จะให้คนอื่นชวนมึงทุกวันเหรอ”ผมกัดเลยครับ

“ใช่  ไม่ใช่ควายต้องมีคนลากจูง” ไอ้รันครับด่าเจ็บจริงๆ 55555

“ไม่ใช่เรื่องของมึงอย่ายุ่ง”  ไอ้โน้ต มันพูดมองหน้าผมด้วย คร้าบ

“ช่าง  แม่ง  เรื่องของมึง”  ไอ้คมด่าครับ  ผมไม่เคยเห็นมันโมโหขนาดนี้เลยครับ 

“ป่ะ”ไอ้คมพูดพร้อมจูงมือผมเดินผ่านมันไปเลยครับ  ส่วนไอ้รัน  เดินตามมาครับ  ปล่อยไอ้เชี่ยโน้ต  เป็นควายไป

..............เรากินข้าวกันตามประสาครับ  แต่อารมณ์เซ็งยังไม่หมดไป  จนพี่จาง  เดินผ่านมา  พวกผมก็ทักทาย
ตามระเบียบ 

“เฮ้ยๆ  ครบองค์ ....ป่ะ  กินเหล้ากัน”  ไอ้พี่จางพูด

“กินๆๆๆๆ”ไอ้รันพูดขึ้นมา  ไอ้นี่มันชอบของฟรีครับ

“ก็ดี”ไอ้คมพูดทำหน้าเซ็ง ๆ   ส่วนผมก็ไม่อยากขัดเพื่อนให้เสียอารมณ์  ลงท้ายเราก็เลยกินเหล้ากัน

กินไปกินมาเริ่มอารมณ์ดีกันครับ  แย่งกันพูดเชียวนะพวกมึงทีไม่เมานะปล่อยให้กูพูดอยู่คนเดียว  แต่คราวนี้แปลก ๆ
ไอ้พี่จางกินเท่าไหร่ก็ไม่เมาครับ  เฉยๆ  แต่ทำไมครั้งก่อนคออ่อนจัง

“เน่ะ  พี่จาง  ทำไมไม่เมาล่ะ  ทีวันนั้น  แค่เบียร์ก็ไปละ” ผมถามทีเล่นทีจริง

“ก็ไม่อยากให้แกอายที่คออ่อน  ก็เลย  แกล้งเมาเป็นเพื่อน”พี่เขาตอบพร้อมยิ้มแบบแปลกๆมา  .....แกล้งเหรอวะผมคิด...หาาาาาาาาแล้วที่โอบเอวกูก็ตั้งใจอ่ะดิ  ซวววววววววยยยย  ล่ะ กู  โดนหลอกแล้ว

“เฮ้ย  งั้นพี่  ทำไม....”  ผมพูดได้แค่นั้นครับ  เพราะไอ้คมมันตบบ่าผมครับ

“กูมีเรื่องจะเล่า” มันพูดครับ  ส่วนผมจ้องหน้าพี่จางเขม็งเลยครับ  ส่วนพี่เขาหัวเราะครับ  น่าถีบจริงๆ

“ไอ้โน้ตน่ะ  มันแปลกว่ะ”  มันทำหน้าจริงจังครับ  ผมเลยหันไปมองมัน  อดสำรวจมันไม่ได้  มองหน้าขาวๆ ของมัน 
จ้องตาคู่นั้น  มองแขนและกล้ามเนื้อหัวไหล่ของมัน

“มีวันนึงมันเมา.....มามานอนกับกู” ผมหันขวับเลยครับเมื่อมันพูดคำว่า  นอน  ออกมา  โกรธครับ
........เอ๊  กูโกรธทำไมวะ  แปลกใจตัวเอง  ไอ้คมมันมองหน้าผมครับ  แล้วมันก็รีบพูดว่า

“ ไม่ไช่อย่างนั้น...ไอ้ทิศ”

“ว่ามา”ผมจ้องตามัน

“มันมานอนเตียงกู...กอดกู.....กูก็เลย...ย้ายไปนอนเตียงมันแทน”  เฮ้อค่อยยังชั่ว....ฟู่

“แล้วมันก็เดินมากอดกูอีก”

“เฮ้ย”ผมร้องเสียงหลง เลยครับ  ตัวแดงเพราะเหล้า

“กู  ก็เลยไปนอน  ห้องอื่นเลย”  ค่อยยังชั่ว  เอ๊  กู  ลุกขึ้นยืนตั้งแต่เมื่อไหร่  ว่าแล้วก็รีบนั่งลง  อย่างเร็ว

“มัน ชอบมึง”  ไอ้รันครับ  มันสรุปเลยครับ  ไม่มีใครทำท่าแปลกใจแต่อย่างใด  เพราะมันค่อนข้างชัดเจนทีเดียว

“แล้วมันชนกูทำไม”  ผมถามด้วยความงง

“มันกลัวมึงแย่งไอ้คมจากมันไง”  ไอ้รันตอบ อย่างมั่นอกมั่นใจ

“เฮ้ย”  ตกใจครับ  ตบโต๊ะ  ลุกเลยครับงานนี้ 

“มันนึกว่ากู ชอบไอ้คมเหรอวะ”  ผมถามทำตาโต

“ก็พวกมึงตัวติดกันชิบหาย  หยอกล้อกัน  กินข้าวด้วยกันทุกวันนี่หว่า”  ไอ้รันพูด ครับ

“ก๊ากกกกกกไอ้คมเนี่ยนะ”ผมต้องกลบเกลื่อนแก้เขินครับ  หน้าผมแดงกว่าเก่า นั่งเลยครับ  แอบมองไอ้คมนิดนึง
มันมองมาครับ  เอ๋า  กู  เขินทำไมเนี่ย

“แต่กูไม่ได้ชอบมัน....แม่งโรคจิต....เดินตามกูทุกวัน”  ไอ้คมพูดครับ

“ใครเหรอ” พี่จางถาม  เพราะยังไม่รู้เรื่อง  ไอ้ รันจึงบอกไปอย่างละเอียด  ทีนินทาน่ะเก่งนักนะมึง5555

เราคุยกันไปอีกพักใหญ่ครับ

“ไอ้ทิศ”ไอ้คมเรียกผมครับ

“หืม” ผมหันหน้าไปหามันครับ  แต่มันหลบตาครับ  ยิ้มด้วย

“กูว่ามึงพอเหอะ  ตัวแดงหมดแล้ว  หน้าก็แดง”พอมันพูดจบ  ผมมองดูมือตัวเองครับ

“จ๊าาาาาาาาาากกก” ตกใจครับ  มันแดงมากๆ  เลย  แล้วหน้าก็ร้อนด้วย  เหมือนจะหน้ามืด

“งั้นกลับกันเหอะ” พี่จางพูดขึ้นมาครับ  แล้วไอ้คมครับมันมาพยุงผม  เราเดินกลับกัน  ไอ้คมมาส่งผมที่ห้อง 
มันมองหน้าผม  ผมก็มึนแล้ว  ไม่รูเรื่องยิ้มอย่างเดียว

“ถ้าพวกเกย์เห็นมึงตอนเมานะ  เขาคงอยากมอมมึงเลยแหงๆว่ะ555”  ไอ้คมพูดครับ  กะจะยั่วให้โมโห
เพราะผมจะโมโหมากถ้ามีคนมาว่าว่าเป็นเสป็คเกย์  ส่วนผมเหรอ  55555  หลับแล้วคร้าบ โดยที่มันกอดอยู่เช่นเคย.......

ซักพักนึง

“เฮ้ย  ทำอะไรน่ะ”  ผมตกใจตื่นเลยครับ  แต่ยังคงซบมันอยู่เพราะหมดแรง  ไอ้คมก็ดูตกใจครับ  มันสะดุ้งเลย

“กูมาส่งไอ้ทิศ  ทำไมมึงมีปัญหาอะไรไอ้โน้ต” พอผมได้ยินชื่อไอ้โน้ต  ผมก็สะดุ้งเลยครับ  เงยหน้ามามองไอ้คม
แล้วบอกมันว่า

“กู เข้าห้องก่อนนะ  พวกมึงคุยกันเอง”  แล้วผมก็เปิดประตูห้องออก เดินเข้าไปปิดประตูไว้  ล็อกลูกบิด 
แต่ผมยังไม่ปล่อยมือจากลูกบิด  เพราะอยากรู้ว่ามันจะเปิดเข้ามาหาผมมั้ย  ปรากฏว่า ลูกบิดขยับนิดนึงครับ 
ผมดีใจยิ้มเลยครับ  แล้วก็ค่อยๆคืบคลานไปนอนลงบนเตียงแล้วก็หลับไป

story by นายโฮะ

ออฟไลน์ Wordslinger

  • แป้งจี่รีรีข้าวสาร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2383
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1180/-5
 :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: :angry2: :angry2:

ไม่ชอบสั้นๆๆๆๆๆ จะอาวยาวๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ


ปล. หนุกจังเรยอ่ะ :laugh: :laugh: :laugh: :laugh: :laugh:

gobgab

  • บุคคลทั่วไป

..........ราวังนะ.........ไอ้เมาเนี่ย...ตัวดี.... :laugh: :laugh: :laugh:

ออฟไลน์ ที่ปรึกษาไอทีขั้นต้น

  • Administrator
  • เป็ดApollo
  • *
  • กระทู้: 6853
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1320/-22
มีคู่แข่งซะล่ะ กล้าหาญขนาดนี้ด้วย ลำบากแล้วท่าน
 o3

abcd

  • บุคคลทั่วไป
ความรักคือการช่วงชิง  o3  คู่แข่งเยอะๆจิดี หนุก





ปล. เรื่องหนุกดีนะ  o13

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด