A moment in Siam กาลครั้งหนึ่ง ณ สยาม [แจ้งข่าวจ้า] P.111
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: A moment in Siam กาลครั้งหนึ่ง ณ สยาม [แจ้งข่าวจ้า] P.111  (อ่าน 1140480 ครั้ง)

ออฟไลน์ ชะรอยน้อย

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 973
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +61/-0
 :o12: ตอนซึ้งบีบคั้น หายไปตั้งสามวันหมอปีย์เค้าก็ต้องเศร้าสินายอัชย์ ขอบคุณที่อัพเพิ่มค่ะ  :L2:

ออฟไลน์ →Yakuza★

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1829
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +149/-0
กลับมาแล้ว ว ว ว ว :กอด1:

เมืองกรุงมันลำบากมาอยู่สบายๆอย่างโบราณกันเถอะ

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
ซึ้งสุดๆเลยครับ
ว่าแต่แม่มณีรับเชิญมาตอนเดียวหรือครับ

zeazaiz

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ indy❣zaka

  • กระซิกๆ เบื่อดราม่า...
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +625/-26
หมอปีย์ พ่อหนุ่มอ่อนไหว อร๊ายยยยยๆๆๆๆ  :-[ :-[ :-[

Little Devil

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ n2

  • เป็ดแสนดี
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1777
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +113/-4

Mileson

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ pita

  • ขอเพียงกล้าทำตามฝัน จะล้มบ้าง ลุกบ้าง ช่างมันปะไร
  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2370
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +328/-13
 ค้างงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงงง  :sad4:

+1 นะค่ะ อิอิ

ออฟไลน์ iota

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 861
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-2
ความคิดถึง ความห่วงหาอาทร มันอัดอั้นอยู่เต็มอกของหมอปีย์
ตลอดสามวันคงเศร้าใจมากพอดู :กอด1:กอดแน่นๆให้หายคิดถึง
+1 เป็นกำลังใจครับ

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






ออฟไลน์ maew189870

  • รักทุกคนนะคับ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4

aimaim

  • บุคคลทั่วไป
คาดว่าการที่อัชย์ย้อนเวลากลับมาได้นี่คงไม่ใช่เหตุบังเอิญนะ มีความเป็นไปได้ว่าอัชย์อาจจะมีชีวิตอยู่ในทั้ง 2 โลก ทั้งปัจจุบันและอดีต หนูวาดคงจำอัชย์ได้แน่นอน ถึงได้บังคับให้ตั้งชื่อเหลนชายของตัวเองว่าอัชย์ ต้องบอกว่าหนูวาดมั่นมาก และกำลังสงสัยว่ารูปผู้ชายที่เลือนๆ รางๆ คงไม่ใช่รูปตัวเองที่ถ่ายเมื่อครั้งตอนที่อยู่ในอดีตหรอก หึหึ

แล้วอัชย์จะรู้ไหมนี่ว่าอะไรคือจุดเชื่อมต่อของเวลา ก็เวลาไง หึหึ

ออฟไลน์ mink2538

  • เว็บสำหรับคนพันธุ์ Y
  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 189
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +14/-1
หมอปีย์ชักยังไงๆแล้วนะ
มีกอดกันด้วย

kihaezzzzzz

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ silverspoon

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2426
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +275/-12
อ๊างงง หมอปีย์  :-[

ฟังเพลงเราจะข้ามเวลามาพบกันประกอบด้วยนะ ซึ้งมากๆ :monkeysad:

Sakana2yunjae

  • บุคคลทั่วไป
อย่างเยี่ยงนี้ได้ไงคะ คุณเป็ด ค้างแบบนี้ก็แย่สิคะ ต่ออีกนะคะ กำลังสนุกนะคะ

ออฟไลน์ sang som

  • เจ็บจิต!!
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1609
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +108/-6

@Kanda@

  • บุคคลทั่วไป
โฮ่ๆๆ รอตอนต่อไปค่ะ
หมอปรีย์เริ่มรุกในที่สุด (เอ๊ะ ...หรือรับ? 555+)  :impress2:

รอค่อนะคะ~~!!!

nainui

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ maew189870

  • รักทุกคนนะคับ
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 726
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +41/-4

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






Ramika

  • บุคคลทั่วไป
อย่าค้างเลย กลับไปนอนบ้านเหอะ

yayee2

  • บุคคลทั่วไป
โถ! หมอปีย์ คงหลากหลายความรู้สึกที่ประดังมาท่วมท้นใจเลยทีเดียว
นายอัชย์  เป็นไงล่ะทีนี้ พูดจาหาน้ำตาลไม่ได้เลยซักนิด เจอหมอปีย์โหมดนี้ จะว่ายังไง ฮึ

ออฟไลน์ ~prince™~

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +161/-2

kihaezzzzzz

  • บุคคลทั่วไป

ออฟไลน์ เซ็งเป็ด

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +602/-2
อ้อมกอดของไอ้หมอบ้านั่นเล่นเอาผมนอนไม่หลับ ทำไมต้องมากอดกันด้วยหว่า

หรือมันจะเพี้ยนไปแล้ว

หรือว่าจะเหงาหู

เอหรือว่า...........มันจะ..................

"เพี๊ยะ" ผมตบหน้าตัวเองอย่างแรงเรียกสติ "บ้าเหรอ คิดอะไรบ้าๆ"

"เอ เพื่อนกันกอดกันก็ไม่เห็นจะแปลกนี่นะ"

"แต่ทำไมต้องทำซึ้ง ดราม่าด้วยอ่ะ ไม่เข้าใจ"

"แหม จะไปเข้าใจเขาได้ไง เขาไม่ใช่คนยุคเราซะหน่อย"

"เออเน๊อะ แล้วไอ้ที่บอกว่า อย่าทำอย่างนั้นอีก อ่ะ หมายความว่าไง"

"ก็คงหมายความว่า..........อย่าไปจมน้ำอย่างนั้นอีกมั้ง"

"จะบ้าเหรอ ใครมันจะไปจมน้ำบ่อยๆ ไม่ได้ตั้งใจซะหน่อย"

"หรือไม่ก็คงจะหมายถึง อย่าไปเล่นแถวท่าน้ำอีกมั้ง"

"กูไม่ใช่เด็ก"

"ไม่รู้เว้ย ไปถามมันเอาเองสิ"

"ไม่เอาอ่ะ ไปถามให้หน่อยสิ"

"มึงจะบ้าเหรอ มึงไปถามกับกูไปถามก็เหมือนกันนั่นแหละ ก็กูกับมึงก็คนเดียวกัน ห่า"

ผมนอนพูดเพ้อเจ้ออยู่คนเดียวเหมือนคนบ้า คิดไม่ตกในสิ่งที่หมอนั่นพูดและทำ

เมื่อปัญหาและคำตอบไม่ตกตะกอน ก็ไม่มีประโยชน์ที่จะมานอนพูดกับตัวเอง.................






กับข้าวเย็นวันนั้นเต็มไปด้วยอาหารหน้าตาแปลกประหลาด ที่ถูกจัดมาอย่างดี

 ทั้งล่าเตียงที่เป็นอาหารที่มีความงดงามปราณีตอย่างยิ่ง
หมูและกุ้งถูกปรุงรสมาอย่างกลมกล่อม ห่อด้วยไข่เป็ดที่ทำเป็นตาข่ายสวยงาม กินกับน้ำจิ้มรสเด็ด นับว่าเป็นอาหารว่างหรือออร์เดิร์ฟที่รสชาติเยี่ยมจริงๆ
 
อีกจานเป็นพระรามลงสรง ที่คนที่ชอบกินแกงต้องลืมจานนี้ไม่ลง ผมถามหมอปีย์ว่ามันคืออะไรเพราะหน้าตาแปลกๆ หมอนั่นก็อธิบายให้ฟังเสียยืดยาวว่า

"พระรามลงสรงเป็นอาหารที่ทำมาจากเนื้อวัว นำมาลวก จากนั้นราดด้วยแกงที่เคี่ยวจนข้นกับกะทิ ทานคู่กับผักบุ้งจีนลวก และข้าวสวยร้อนๆอร่อยอย่าบอกใครเชียว"

จานต่อมาที่อยู่ในถ้วยเครื่องลายครามงดงามนั้น ผมเปิดฝาออกมาก็ได้กลิ่นหอมของอาหารชนิดนั้นจนต้องกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่ นั่นก็คือแกงจืดลูกรอกที่หากินได้ยากแล้วในสมัยผม

ไส้หมูที่ถูกกรอกด้วยไข่ไก่จนเต็มก่อนจะเอามาต้ม แล้วตัดเป็นท่อนๆ ไม่มีความเหนียวและกลิ่นสาบเลย อีกทั้งหมูสับที่ทรงเครื่องมาแล้วหอมกลิ่นกระเทียมและพริกไทยดำ

"เฮ้ย วันนี้เป็นไร จัดมาซะเต็ม" ผมถามก่อนจะกลืนน้ำลาย

"เรามิได้จัดสำรับวันนี้เองดอก" หมอปีย์ตอบ "เรือนคุณชั้นเธอทำมาให้ พอรู้ว่าเจ้ากลับมา เธอก็ให้บ่าวไพร่หอบสำรับอาหารมาเสียเต็มกระบวน"

"หอบมาให้ชั้นนี่นะ" ผมแสดงสีหน้าไม่เข้าใจ

"ก็ใช่นะสิ เธอคงอยากจะแสดงความขอบใจ ที่เจ้าช่วยหนูวาดไว้ในวันนั้น"

"อ๋อ" ผมร้องอ๋อ ก่อนจะเร่งให้บ่าวรีบตักข้าว เพราะผมอดทนต่อไปอีกไม่ไหวแล้ว

"ถ้ามิใช่เพราะเจ้า เราก็คงไม่มีหวังจะได้รับทานอาหารรสชาติเลิศเหล่านี้เป็นแน่" หมอปีย์กระเซ้า

"แหม ไม่ต้องชมกันขนาดนั้นหรอก ชั้นก็แค่ ไปเสี่ยงตายมาเท่านั้น นายมีหน้าที่กินอย่างเดียวก็กินไปเถอะนะ"


กับข้าวมื้อนั้นเป็นกับข้าวที่อร่อยที่สุดตั้งแต่ผมมาอยู่ที่นี่ รสชาติของแกงจืดนั้นทำให้ผมคิดถึงฝีมือของหนูวาดยายทวดผม จำได้ว่าตอนเด็กๆ หนูวาด
มักจะต้มแกงจืดแบบนี้ก่อนจะเทใส่ชามข้าวจนแฉะและป้อนให้ผมกินเป็นประจำ

"ลองชิมนี่หน่อยเถิด รสละมุนลิ้นดีเชียว" หมอปีย์ตักพระรามลงสรงใส่จานให้ผม

"ไม่ต้อง ชั้นตักเอง อายเขา" ผมดุ เพราะบ่าวไพร่นั่งมองกันอยู่เต็ม

"เจ้าจะอายไปใย แค่ตักอาหารให้"

"ไม่ได้ มันไม่ดีเว้ย ชั้นเป็นผู้ชายนะ"

"เจ้านี่ ประหลาดดีแท้"

ผมตักเนื้อวัวลวกที่ราดด้วยน้ำแกงข้นๆมันๆใส่ปาก ทันทีที่แตะปลายลิ้น ผมแทบจะลงไปดิ้นกับพื้น รสชาติมันอย่างละมุนกลมกลล่อม และซับซ้อนจริงๆ
เนื้อวัวที่นุ่ม ไม่มีกลิ่นสาปแม้แต่น้อย อีกทั้งเครื่องแกงที่หอม ข้น รสชาติกำลังดี ยิ่งทานกับผักบุ้งจีนลวกนั้น ยิ่งอร่อยอย่าบอกใคร

"นาย!!!!!!!"  ผมร้อง "แม่งอร่อยว่ะ"



เราสองคนเอร็ดอร่อยกับอาหารมื้อนั้นเป็นพิเศษ ผมนั้นสั่งเบิ้ลข้าวอีกสองจาน ส่วนหมอปีย์นั้น ไม่ต้องพูดถึง เรียกได้ว่าต้องเรียกให้บ่าวไปเอาข้าวจากเรือนทาศมาเพิ่มอย่างเร่งด่วนเพราะไม่พอ

บ่าวไพร่พากันแปลกใจที่เราสองคนต่างเจริญอาหารเป็นพิเศษ


"พรุ่งนี้คุณชั้นจะมาเยี่ยมเจ้า" หมอปีย์บอกเมื่อทุกอย่างในจานถูกกวาดเรียบ

"เหรอ"
.
.
.
.
.
.
.
.
.

ออฟไลน์ เซ็งเป็ด

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +602/-2
"เราถามเจ้าจริงๆเถิด  เจ้าหายไปไหนมา"

หมอปีย์ถาม

กลิ่นหอมของดอกราตรีโชยมาตามสายลมยามค่ำคืน แสงไฟจากตะเกียงเจ้าพายุที่ถูกจุดไว้รอบบ้าน ให้แสงละมุนตาและสบายตามากกว่าแสงไฟนีออกเป็นไหนๆ
 ผมขยับลุกขึ้นยืน โน้มตัวลงพาดแขนกับระเบียง มองออกไปสุดสายตาในความมืด

ในหัวของผมคิดถึงสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้น ความรู้สึกที่เหมือนกำลังดำดิ่งสู่ความตาย ทุรนทุราย และสิ้นหวังนั้น ทำให้ผม แทบไม่อยากจะข้ามภพข้ามเวลาอีกเลย

"ถ้าชั้นบอกนายแล้วนายจะเชื่อเหรอ ก็นายเคยหาว่าชั้นบ้ามาแล้วไม่ใช่เหรอ" ผมพูด

"บอกเรามาเถิด เราจักเชื่อทุกคำที่เจ้าพูด ขอเพียงให้คำพูดเหล่านั้นออกมาจากใจจริงของเจ้า"








"ชั้นกลับบ้านมา" ผมตอบสั้นๆ
"บ้านรึ เจ้ากลับบ้านมารึ"  แววตาสนเท่ห์นั้นส่งผ่านมายังผม เมื่อวาวตานั้นสะท้อนกับแสงตะเกียงมันส่องประกายระยิบระยับ

"ใช่กลับบ้านมา บ้านที่ชั้นเคยเล่าให้นายฟัง บ้านที่มีรถไฟลอยฟ้า ผู้คนเดินทางราวกับเหาะ บ้านที่มีบ้านเรือนสูงเถือบถึงก้อนเมฆก้อนนู้น" ผมชี้
"แล้วบ้านที่เจ้าว่า มันอยู่ไหนรึ"

"อยู่ที่นี่นี่แหละ........................." หมอปีย์ทำหน้างง

"เห็นมั๊ยหล่ะ ว่านายไม่เชื่อชั้นหรอก โธ่" ผมก้มลงมองโอ่งน้ำข้างล่างที่สะท้อนเงาตัวเอง

"เอาเถิด ไม่ว่าสิ่งที่เจ้าพูดจักเป็นจริงหรือไม่ ไม่สำคัญดอก ที่สำคัญสำหรับเราตอนนี้คือ อย่าทำเยี่ยงนั้นอีก"

เอาแล้วเว้ย  เข้าเรื่องแล้วเว้ย ผมหาโอกาสว่าจะถามอยู่แล้วเชียวไอ้เรื่องอย่าทำแบบนั้นอีกน่ะ มันคืออะไร

"หมายความว่ายังไง อย่าทำแบบนั้นอีก" ผมถาม

"........................................."

"ว่าไง"

เขาละล่ำละลักอยู่พักใหญ่ ไม่มีทีท่าว่าจะตอบ

"หึ ว่าไง อย่าทำแบบนั้นอีกอ่ะ คืออะไร"

"........................................"


"ถ้าไม่ตอบไปนอนแล้วนะเว้ย ง่วง ว่ายน้ำมาทั้งวัน"

"อย่าทิ้งเราไปเยี่ยงนั้นอีก..................."


จู่ๆลมก็พัดแรงขึ้นมาอย่างไม่มีเหตุผล สายลมนั้นทำให้ผมตัวสั่นและขนลุก  แต่เมื่อมันพัดผ่านไป ผมก็กลับพบว่า........มันก็แค่สายลม

"ทำไม จะทิ้งไม่ได้ ไม่ได้เป็นอะไรกันเสียหน่อย ชั้นมาชั้นก็ไม่ได้บอก จะไปก็ไม่เห็นจำเป็นต้องบอกนี่นา"

"อย่าทำร้ายจิตใจกันเยี่ยงนี้เลย พ่ออัชย์ เจ้าไม่รู้ดอกว่าเราทรมานแค่ไหนกับสิ่งที่เป็นอยู่ทุกวันนี้"


หมอปีย์พูด  คำพูดนั้นทำให้ผมยิ่งไม่เข้าใจไปใหญ่ ว่ามันหมายถึงอะไรกันแน่

"เจ้ารู้หรือไม่ว่าการมีชีวิตอยู่เหมือนกับจักต้องรอใครสักคนอยู่ตลอดเวลา โดยที่ไม่รู้ว่าเขาผู้นั้นเป็นใคร มันทรมานแค่ไหน............."

ผมไม่ตอบอะไร


"เราเคยเกลียดตัวเองเปนยิ่งนักที่จักต้องฝันถึงชายแปลกหน้าที่มีใบหน้าเลือนลางทุกคำคืน เฝ้ารอว่าเมื่อไหร่เขาจักปรากฏตัว เราไม่รู้ว่าทำกรรมอันใดกับชายผู้นั้น กรรมนั้นจะเป็นกรรมดีหหรือเลว หรือเราต้องชดใช้อันใดหรือไม่เราไม่รู้เลย............."

"จนกระทั่งเจ้าปรากฏตัว เราถึงได้รู้ว่า ชายแปลกหน้าในฝันนั้นคือเจ้า และวันที่เจ้าหายไปนั้นเอง ก็ทำให้เรารู้ว่า กรรมอันใดแน่ที่เราจักต้องชดใช้เจ้า"


"พูดอะไรของนายอ่ะ......." ผมงง หรือแกล้งงงก็ไม่รู้ รู้เพียงแต่ว่าคำพูดที่พรั่งพรูมาจากปากของหมอปีย์นั้นทำให้ผมร้อนไปทั้งตัว

"รอให้เราแน่ใจตัวเองเสียก่อนเถิด พ่ออัชย์ แล้วเราจะบอกเจ้า ว่า กรรมอันใดที่จักต้องชดใช้เจ้า................"



.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-01-2011 21:57:06 โดย เซ็งเป็ด »

ออฟไลน์ Zurruz

  • สาววายพันธุ์ยัน
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 754
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +51/-4
> [ ] <!! อ๊ากกกกก กรรมอันใดกัน กรรมรักรึเจ้าค่ะ?

อิฉันล่ะค้างคาใจเสียจริง

บวกคะเเนนให้หนึ่ง เเล้วขอเผ่นไปก่อนล่ะเจ้าค่ะ!

ออฟไลน์ เซ็งเป็ด

  • เป็ดนักเขียน
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 596
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +602/-2
เช้าวันรุ่งขึ้นผมค่อยๆลืมตาขึ้นมา กลัวภาพที่เห็นจะไม่ใช่สิ่งที่หวัง แต่เมื่อลืมตาขึ้นมาและพบว่าในห้องมีเพียงแค่โต๊ะไม้เก่าๆ ตู้เสื้อผ้า และตะเกียงผมก็ค่อยเผลอยิ้มออกมา

เมื่อคืนไอ้บ้านั่นเล่นเอาผมนอนไม่หลับทั้งคืน มาหลับเอาเกือบสว่าง ก็มัวแต่คิดเรื่องที่มันพูดนั่นแหละ

ตกลงจะยังไง จะเอายังไง จะอะไรก็ไม่บอก มัวแต่สำบัดสำนวนอยู่นั่น

วัยรุ่นอย่างผมจะสอน จะด่า ว่ากันตรงๆ จะอย่าสำนวน มันไม่เข้าใจ


ผมจัดแจงอาบน้ำแต่งตัว ใส่เสื้อผ้าที่อ่ำจัดแจงมาให้ กางเกงผ้าแพรสีน้ำเงินพริ้วๆนั่นใส่สบายก็จริง แต่เมื่อไม่มีกางเกงใน ก็ทำให้ผมหายใจหายคอไม่ค่อยจะคล่องกลัวมันโทงเทงๆ เคยแอบมองของหมอปีย์บ่อยๆ ก็เห็นมันโทงเทงบ้างแต่เจ้าตัวไม่เคยสนใจ ผมก็เลยพาลคิดว่า ที่นี่เรื่องนี้คงไม่สำคัญเท่าไหร่เมื่อเทียบกับการมีฟันดำหรอกมั้ง




หมอปีย์หายไปไหนตั้งแต่เช้าก็ไม่รู้ ผมเดินตามหาทั่วบ้าน เพียงเพราะแค่อยากถามว่า คุณชั้นจะมาเมื่อไหร่แค่นั้นเอง เพราะหากมาสายๆผมจะได้ถือโอกาสไปเยี่ยมไอ้แดงมันก่อน

"เจ้าบ้า"  เสียงนังอ่ำเรียกตะคอกจนผมสะดุ้ง
"อาราย จะตะคอกทำไมอยู่กันแค่นี้"

"คุณชั้นเรือนกระนู้นมาหาแน่ะ"

.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.


ศาลาริมน้ำนั้นมีภาพหญิงกลางคนแต่งตัวภูมิฐาน นั่งอยู่ ใกล้ๆกันนั้นก็มีเด็กหญิงนั่งแกว่งขาไปมา ผมตื่นเต้นในใจจนบอกไม่ถูก ทุกเก้ามันหนักๆยังไงไม่รู้ ตื่นเต้นที่จะได้พูดกับคุณชั้น  ตื่นเต้นที่จะได้คุยกับยายทวด หนูวาด

"สวัสดีครับ" ผมยกมือไหว้ ทั้งคุณชั้น และหนูวาด เล่นเอาเธอตกใจที่ผมยกมือไหว้เด็ก

"เธอจักไหว้เด็กทำไม" คุณชั้นทำเสียงตกใจ ผมยิ้ม

"นั่งก่อนสิ ชั้นมีเรื่องจะคุยด้วยสักประเดี๋ยว"

ผมนั่งลงตรงข้าม มองหนูวาดเต็มตาใกล้ๆ นี่ใช่ยายทวดของเราจริงๆเหรอ ผมอดอมยิ้มในความน่ารักของยายทวดไม่ได้ แก้มที่อิ่มเอิบสีชมพูน่าหยิก จมูกเชิดรั้ร ดงตากลมโตที่แสดงอาการอยากรู้อยากเห็นตลอดเวลา ผมจ้องหน้าเธอด้วยความเอ็นดูอยากจะเข้าไปกอด แต่เธอหลบตาผมตลอดเวลา คงเพราะอายที่ผมจ้องอย่างหนัก


"เรื่องวันนั้น ชั้นขอบใจในความมีน้ำใจของเธอมากนะ ถ้าไม่ได้เธอในวันนั้น หนูวาดหลานสาวชั้นก็คง............"

"ไม่เป็นไรหรอกครับ หนูวาดก็เหมือนญาติผม เอ่อ  ผมหมายถึงเธออายุรุ่นราวคราวเดียวกับหลานผมน่ะครับ ผมยินดีช่วย" ผมยิ้ม

"ชั้นขอโทษที่มองเธอผิดไปนะพ่อหนุ่ม .....เออ  สำรับอาหารเมื่อวานเป็นเยี่ยงไรบ้างเล่า ถูกปากคนแปลกถิ่นอย่างเธอหรือไม่"

"อร่อยมากครับ ผมจำได้ว่าตอนเด็กๆเคยทานอาหารรสมือแบบนี้แหละครับ"  ผมยิ้มอีกครั้งก่อนจะมองไปที่หนูวาด เธอเหลือบตามามองผมหน่อยนึง ก่อนจะหลบสายตาอีกครั้ง

"กระนั้นรึ........"คุณชั้นพูด ก่อนจะลุกขึ้นยืนแสงดอาการว่าถึงเวลาต้องกลับเรือน "เอาเป็นชั้นขอบใจอีกครั้งนะ หากมีเรื่องอันใดที่ชั้นพอจักช่วยได้ ก็ขอให้บอก หากไม่เหนือบ่ากว่าแรง ชั้นก็ยินดี" เธอพูด โดยไม่ยิ้ม

"ชั้นไปก่อนนะ หนูวาด ลาพี่เขาเสียสิ" เธอสั่งให้ยายทวดไหว้ ผม หนูวาดยกมือทำท่าจะไหว้ ผมรีบปรี่ไปจับมือไว้

"ไม่เป็นไหรหรอกครับ ยาย...........เอ่อ หนูวาด ไม่ต้องไหว้ผมหรอก" ผมมองตาเธอ เธอสบตาผมแววตาไม่เข้าใจ แต่ก็ยิ้มให้ผมอย่างอ่อนโยน
"เมื่อตอนยายแก่ ผมไม่เคยได้ดูแล ตรงข้ามกลับทำท่ารังเกียจ ตอนนี้ขอโอกาสให้ผมได้แก้ตัว ดูแลยายทวดอีกสักครั้งนะครับ"  ผมกระซิบเบาๆที่ข้างหูเธอ

ก่อนจะยืนมองสองคนนั้นคอยๆเดินห่างไป

"หากมีเรื่องให้ช่วย จะยินดีเหรอ"  จู่ๆ ผมก็นึกถึงคำพูดของคุณชั้นขึ้นมา มนทำให้ผมนึกถึงอะไรบางอย่าง และโดยที่ไม่ทันยั้งคิด ผมตะโกนเรียกชื่อคุณชั้นขึ้นมา

"คุณชั้นครับ"

เธอหันมาทำสีหน้างงงวย

"คุณชั้นบอกว่าหากผมมีเรื่องให้ช่วยคุณชั้นยินดีจะช่วยใช่ไหมครับ"

เธอพยักหน้า

"ถ้าอย่างนั้น........................." ผมสูดหายใจลึกๆ ก่อนจะแสยะยิ้มเห็นฟันเกือบครบ 32 ซี่


"คุณชั้นช่วยสอนผมทำอาหารไทยได้ไหมครับ"

..............

....................


Little Devil

  • บุคคลทั่วไป
ยังไม่รู้ตัวนะนายเอกเรา
ตอนนี้อ่านแล้วหิว  :serius2:
จะได้เรียนทำอาหารแล้ว
+1
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 18-01-2011 23:32:25 โดย Little Devil »

ออฟไลน์ indy❣zaka

  • กระซิกๆ เบื่อดราม่า...
  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4582
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +625/-26
อ่านแล้ว บอกได้คำเดียวค่ะว่า
หิวววววววววววววววววววววววววววววววว!!!!!!!!!!! ค่าาาาาา  :sad4: :sad4: :sad4:

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด