Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด

สนใจโฆษณาติดต่อ laopedcenter[at]hotmail.com คลิ๊กรายละเอียดที่ตำแหน่งว่างเลยครับ

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด

ผู้เขียน หัวข้อ: Do not disturb ✰ ขอโทษครับ ห้ามรักกวน[เปิดจองDNDเล่มพิเศษ+Reprint p.206]  (อ่าน 2238085 ครั้ง)

ออฟไลน์ ronlbb

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1209
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +27/-0
มุกแฟ้บอ่ะ  โคตรชอบเลย

ถึงแม้คนจะกรี๊ดภคินน้อย(จริงหรอ)

แต่เรากรี๊ดขาดใจจจจจจจจจจจ

ออฟไลน์ P.PAN

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 116
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +15/-0
55555555555555555555 ไม่ไหวจะฮาค่ะตัวละครแต่ละตัวๆมีปกติมั่งม๊าย!
ภคินนายเกรียนจริงจังอ่ะ แล้วตอบคำถามเฉยๆไม่ได้นะ
จะต้องมีเกาหัวเกาหู แคะหัวแหะหู ไปป์อาบน้ำให้คินมั่งนะลูก
มีอินไซต์แบบนี้ยิ่งรักนิยายเรื่องนี้มากขึ้นไปอีกค่ะ

รอรูมต่อไปอยู่นะคะ ><

aoommy

  • บุคคลทั่วไป
รักเรื่องนี้จริง :-[

ออฟไลน์ EoBen

  • เป็ดEros
  • *
  • กระทู้: 3322
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +150/-6
อ่านตอบคำถาม

ยิ่งเวิ่นเว้อเข้าไปใหญ่

หึหึ

จะว่าไป กันโจ้ น่ารักเนอะ


5555555555555555555555555

ฟินปะละ

snooppy

  • บุคคลทั่วไป
เห็ดน้อยของพี่ :impress2:
กรี๊ดดดดด ชอบน้องฟาร์อ่ะ

ออฟไลน์ CarToonMiZa

  • เป็ดAthena
  • *
  • กระทู้: 6338
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +820/-41
อาเมน!
แต่ละคนเกรียนแตก :z2:

ออฟไลน์ Min*Jee

  • เอวรี่ติงจิงกะเบล
  • เป็ดAres
  • *
  • กระทู้: 2797
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +89/-5
ถึงจะเป็นการถาม-ตอบธรรมดา(?)
แต่เราแฮปปี้มากมาย ฮากระจายครับพี่น้องงงงง  :laugh:

ไปป์ไส้ลีบ........โถถถถ   :m15:
แค่ดาวนี่มันไม่อิ่มสินะลูก เดี๋ยวแม่(ยก)จะหาคอมฟอร์ทมาให้หนูเอง
โฮะๆๆๆ :laugh: แอ๊กกกก!!! :z6:(ภคินถีบเค้าอะ!! แง้!!!!!! :o12:!)

ออฟไลน์ Salome

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 343
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +53/-1
มาละยัง ชะเง้อรอคอยาวแล้วเนี่ย
มาไวๆเถอะนะ ใจจะขาดอยากอ่านรูมต่อไปแล้วเอย  :call:

ใครไม่รักภคิน เค้ารักนะตัวเอง
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 25-04-2012 13:13:47 โดย Salome »

ออฟไลน์ xenosaga2000

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 24
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
สนุกมากๆๆๆ รอตอนต่อไป อิอิอิ

ออฟไลน์ BitterSweet~

  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 788
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +104/-0
ก๊วนนี้เกรียนกันทั้งก๊ก
ฮาแตกกับบทสัมภาษณ์ 5555

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE

ประกาศที่สำคัญ


ตั้งบอร์ดเรื่องสั้น ขึ้นมาใครจะโพสเรื่องสั้นให้มาโพสที่บอร์ดนี้ ถ้าเรื่องไหนไม่จบนานเกิน 3 เดือน จะทำการลบทิ้งทันที
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=2160.msg2894432#msg2894432



รวบรวมปรับปรุงกฏของเล้าและการลงนิยาย กรุณาเข้ามาอ่านก่อนลงนิยายนะครับ
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=459.0



สิ่งที่ "นักเขียน" ควรตรวจสอบเมื่อรวมเล่มกับสำนักพิมพ์
https://thaiboyslove.com/webboard/index.php?topic=37631.0






THUNTACH

  • บุคคลทั่วไป
เห็นด้วยกับประโยคสุดท้ายของพี่คิน

รีบๆเขียนนะคร้าบบบบบบบ (วิบัติเพื่อกดดันคนเขียน)

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1030/-7
Room 56

   สวัสดีวันที่ 29 กุมภาพันธ์  ไม่เจอกันมาตั้ง 3 ปีแน่ะ...

   ว่าแล้วก็บิดขี้เกียจรับแสงแดดเสียหน่อย  เวลาตอนนี้สายมากเกินกว่าจะนอนต่อไปได้แล้ว  ผมคงต้องลุกขึ้นมามีชีวิตได้แล้วล่ะ  เมื่อคืนออกจะวุ่นวายนิดหน่อยเพราะมีงานเคาท์ดาวน์ในห้องนี้  พร้อมด้วยปาร์ตี้มาม่าอีกหม้อนึง  หลายคนอาจไม่รู้  ซึ่งบอกตามตรง...  ผมก็เพิ่งรู้มาไม่นานนี้แหละ

   29 กุมภาพันธ์  เป็นวันเกิดภคิน...

   แม่ง... เป็นวันเกิดที่เหมาะกับผู้ชายขาด ๆ เกิน ๆ อย่างมันจริง ๆ   ชีวิตมึงไม่มีอะไรเต็ม  แม้กระทั่งวันเกิดยังต้องรอสี่ปีจะมีครั้งหนึ่ง  ปีที่แล้วก็ไม่ได้ฉลองวันเกิดด้วยกันเพราะผมชิ่งกลับบ้านไปก่อน  ใช่แล้วครับ...  ไอ้งานบายเนียร์ปีที่แล้ว  ที่ชิ่งหนีไปเชียงใหม่แล้วเสือกมีคนตามมานั่นแหละ  คิดแล้วยังตลกไม่หาย...  ตอนนั้นผมหมั่นไส้มันน่าดูเลย  แต่พอมันจีบเข้าหน่อยก็คล้อยตาม  โคตรใจง่ายเลยว่ะ!  แต่ความจริงแล้วน่ะ...  ผมหวั่นไหวกับมันตั้งแต่ก่อนหน้านั้นแล้วล่ะ

   ไอ้ห่านี่มันแน่มากนะ!  ผมเหลือบมองเฝือกขาว ๆ ที่พาดอยู่บนขอบเตียงแล้วอยากจะเหยียบให้เฝือกแตก  ไม่คิดว่าจะโดนไอ้เปรตนี่ปั่นหัวซะได้  เสียความเป็นชายชาติทหารหมดเลยกู

   ทั้ง ๆ ที่สอบเสร็จไปแล้วตั้งแต่วันที่ 20 กว่า ๆ   แต่บังเอิญว่าพ่อกับแม่จะลงมาทำธุระที่นี่นิดหน่อย  เลยบอกให้ผมนั่ง ๆ นอน ๆ รออยู่นี่ก่อน  แล้วค่อยติดรถพ่อกลับขึ้นไป...  ถือเป็นการประหยัดพลังงานและเงินในกระเป๋าของบ้านเรา  แต่ถึงพ่อไม่ลงมาผมก็จะอยู่ฉลองวันเกิดกับภคินอยู่ดีแหละครับ  วันเกิด... ฟะ... แฟนทั้งคนนะ!  เออสิ... ก็แฟนไง  จะมาอะไรนักหนาเล่า!  ส่วนเมื่อคืนก็ไม่มีอะไรด้วย  ไม่ต้องคิดครับ!  แถมสิ้นเดือนงบประมาณชาติหมด  เลยได้แดกมาม่ากันเสียอย่างนั้น  จะว่าไปมันก็สนุกไปอีกแบบนะครับ...  ใส ๆ ไร้แอลกอฮอล์  แดกเป๊ปซี่กันแทน  แต่ไอ้พวกนั้นก็เมาดิบได้  เออ  ตลกดีว่ะ

   เจ้าของวันเกิดยังคงหลับไม่รู้เรื่องรู้ราว  เพราะเมื่อวานเสือกซ่าแดกเป๊ปซี่เยอะไป...  ลุกเยี่ยวทั้งคืนครับ  ลำบากใครอีกถ้าไม่ใช่ผม  ที่ต้องตื่นขึ้นมาช่วยพยุงมัน  ทีโดดลงเวทีลูกทุ่งเสือกทำได้  ทำไมลุกไปฉี่มันต้องปลุกกูด้วย  ไม่เข้าใจครับพี่!  บ่นไปงั้นแหละ  สุดท้าย... เอาจริง ๆ ผมก็ใจไม่แข็งพอจะปล่อยมันไปเข้าห้องน้ำคนเดียวหรอก  เกิดลื่นหัวฟาดพื้นขึ้นมา  ตายครับ  ตำรวจตามมาจับกูแน่ ๆ

   วันนี้เราคงไม่ได้ไปไหนกันหรอกมั้ง  หลังสอบปลายภาคผ่านไป...  ผมเสียชีวิตในหน้าที่  แล้วฟื้นคืนชีพอีกครั้งหลังมันสิ้นสุดลง  ปิดเทอมซะทีว้อย!  ฉลองกันเมาเป็นหมา (ไม่ใช่ผมครับ  ไอ้โจ้ที่คลานรอบวงต่างหาก) ไม่ทันไร  ตังเราก็หมด  ผมหนีไปเกาะไอ้เวฟกินอยู่ช่วงนึง  แต่ก็โดนมันถีบหัวส่งกลับมาซดมาม่าที่ห้อง...  ยาใจคนจนจริง ๆ

   ว่าแล้วก็ลุกขึ้นไปอาบน้ำดีกว่า  เดี๋ยวมันตื่นแล้วก็ต้องอาบน้ำให้มันอีก  นี่กูมีลูกเหรอวะ?  ผมจด ๆ จ้อง ๆ ไอ้พระเอกที่นอนแผ่หลาอย่างสบายอารมณ์  เปลือกตาบาง ๆ หลับพริ้มเสียจนน่าหมั่นไส้  เชื่อผมเหอะ...  ผู้ชายร้อยทั้งร้อยก็ต้องอิจฉา  แต่โชคยังดีที่พระเจ้าทำตำหนิเอาไว้ที่สันดานมัน  ผมเลยพอจะคลายความริษยาลงไปได้บ้าง  ไม่รู้เมื่อไหร่ที่ผมนั่งจ้องหน้ามันไปหลายนาที  ไม่รู้ว่าจะวิเคราะห์  สังเคราะห์  ประเมินค่าอะไรบนหนังหน้ามัน  เฮ้อออออออออ  ลุกไปอาบน้ำดีกว่าว่ะ

   กว่าไอ้พระเอกจะตื่นก็ล่อไปเกือบบ่ายได้อะครับ  มันงัวเงียลากขากะเผลก ๆ มาเรียกผมไปอาบน้ำให้  ขี้ข้าอย่างไอ้ไปป์ก็ต้องไปบริการอีกตามเคย  อาบน้ำเสร็จมันก็มานั่งเอกขเนกที่โซฟาสีเขียวอ่อนตัวเดิม  มันเย็นครับ  เพราะเพิ่งอาบน้ำเสร็จ  แต่ผมแม่งโคตรร้อน  ต้องแบกผู้ชายตัวเท่าควายเนี่ย

   “ชื่นใจจัง  มีเมียดีเป็นศรีแก่ตัวจริง ๆ ”
   “แฮ่ก... แฮ่ก...  ไอ้... เดี้ยง!” ผมเตะเฝือกมันเบา ๆ   ไม่กล้าเตะแรงมาก  เดี๋ยวเดี้ยงยาวแล้วกูซวยอีก
   “จะไม่ถามคำถามน่ารัก ๆ หน่อยเหรอ  เช่นว่า  ที่รักอยากไปเที่ยวที่ไหนคะ?  อยากได้ฉันผูกโบเป็นของขวัญวันเกิดมั้ยคะ?  จะกินเค้กหรือกินฉันก่อนดีคะ?”
   “มึงไปจำไดอาล็อกมาจากหนังโป๊นี่หว่า  สัตว์!” เจอตบกะโหลกเข้าให้ “แม่ง!  มึงเห็นกูหน้าเหมือนมิยาบิรึไง”
   “ใกล้เคียงอยู่  แต่กูว่า... มึงเด็ดกว่ามิยาบิอีกนะ”
   “พ่อมึงสิ!” หน้าเน่อกูแดงไปหมดแล้ว  ผมแม่งแพ้มุกลามกจริง ๆ ว่ะ  โดนจี้จุดอ่อนจัง ๆ “มองอะไรวะ  ข้าวจะไม่แดกใช่มั้ย  กูปล่อยให้อดตายในห้องแม่งเลย”
   “กูรู้มึงไม่ทำหรอก  แฟนกูใจดีจะตาย...  ใช่มั้ยจ๊ะ?” หยอดเข้าไปมึง...  หยอดเข้าไป  น้ำหยดลงบนหินทุกวัน  หินมันยังกร่อน  แล้วหนังหน้าบาง ๆ ของผมหรือจะเหลือรอด?  ละลายเป็นน้ำได้กูทำไปแล้วครับ
   “อยากไปเที่ยวไหนมั้ย?” ผมถามพลางล้มตัวลงนั่งข้าง ๆ มันแล้วคว้าพี่เดียวดายที่นั่งหน้าสลอนมากอดไว้
   “อะไรวะ  ทำไมอยู่ ๆ จะตามใจกูขึ้นมา  เมื่อกี้ลื่นหัวฟาดพื้นในห้องน้ำเรอะ”
   “กูจะลื่นทุกวันเพราะมึงนั่นแหละ!”

   จะว่ายังไงดีวะ...  การที่ภคินมันไม่ค่อยสนใจวันเกิดตัวเองแบบนี้เหมือนมาสะกิดต่อมผมเข้า  คือมันเหมือนจะเป็นเรื่องดีใช่มั้ยครับ  ที่มันไม่โวยวายจะเอานู่นเอานี่ในวันเกิด (ลืมไอ้ประโยคแดกเค้กนั่นซะ  ผมรู้ว่ามันพูดเล่น)   แต่ผมกลับคิดอีกแง่ว่า  เพราะมันไม่เคยได้อะไรในวันเกิดเลยต่างหากล่ะ  สมัยเด็กผมตื่นเต้นทุกครั้งที่ใกล้วันเกิด  คิดว่าปีนี้จะได้อะไรเป็นของขวัญ?  พ่อแม่จะพาไปเที่ยวที่ไหน?  แต่สำหรับภคินแล้ว...  มันแทบไม่มีความสำคัญอะไรเลย  เหมือนวันธรรมดา ๆ วันหนึ่งเท่านั้น  แต่นี่มันวันเกิดจริง ๆ ของมันที่สี่ปีจะมีหนึ่งครั้งนะ!  ดังนั้นผมจะทำให้มันเป็นวันเกิดที่สมกับเป็นวันเกิดล่ะ!

   แต่เมื่อคืนก็ผ่านไปได้ด้วยดีนะครับ  ผมบอกให้ภคินโทรไปขอบคุณแม่สำหรับวันเกิด  ผลตอบรับเกินคาดครับ...  คุณน้าซึ้งถึงขั้นร้องไห้เลยทีเดียว  เล่นเอาไอ้ภคินไปไม่เป็นเลยทีเดียว  บ้านมันก็เป็นซะแบบนี้แหละครับ  ห่างเหินกันมาตลอด  พอได้รู้สึกว่าใกล้ชิดกันขึ้นมา  ก็เลยอ่อนไหวเอาง่าย ๆ   เรื่องขอบคุณแม่น่ะ  เคลียร์ไปแล้ว  แต่วันเกิดแบบวัยรุ่นทั้งที  มันก็ต้องออกไปเที่ยวสิครับ!

   “ก่อนมึงจะตื่น  กูโทรถามฟาร์แล้ว  วันนี้มันไม่มีซ้อมที่ชมรม” ทำไมกูต้องตื่นเต้นด้วยวะ  แค่ชวนมันไปเที่ยวเองนะเว่ย  ผมนั่งเล่นแขนพี่เดียวไปมา “ละ... แล้วแบบว่า...  รถมันเลยว่าง”
   “แล้ว?” มันเลิกคิ้ว
   “กะ... ก็ไปเที่ยวกันได้ไงวะ  อยากไปไหนล่ะ?”
   “ขาเดี้ยงขนาดนี้  กูว่านอนอยู่บ้านเวิร์คสุดแล้ว  หรือมึงอยากเที่ยว?” โอ๊ยยยยยยยย!  กูอยากให้มึงเที่ยวหรอก  ไอ้โง่!
   “ไม่รู้ล่ะ  แม่ง  วันนี้กูจะไม่ให้มึงอยู่บ้านเด็ดขาด  วันเกิดทั้งที  แม่งไม่เที่ยวได้ไงวะ”
   “ปกติกูก็ไม่เที่ยวอยู่แล้ว” มันไหวไหล่ “แต่ถ้ามึงอยากไป  กูก็มีที่ที่อยากไปอยู่นะ”
   “ที่ไหนวะ?”
   “สวนรถไฟ...”
“แม่ง...  ร้อนชิบหาย  เสือกอยากไปสวนรถไฟ  มึงเอานิ้วโป้งตีนคิดเรอะ”
   “แม่ง...  เกรียนชิบหาย  ถามกูแล้วเสือกไม่ไป  มึงเอาไส้ติ่งคิดเรอะ”

   จุกไปถึงทรวงใน  มึงยอกย้อนได้เจ็บแสบมากไอ้เดี้ยง  จะด่ากลับก็ไม่รู้จะด่าอะไร  เพราะนี่มันความผิดผมเต็ม ๆ ที่เสือกไปตามใจมัน...  ก็ใครจะไปคิดว่าพี่ท่านจะอยากไปอะไรที่มันดูรักสุขภาพขนาดนั้นล่ะครับ

   “มึงเมาป้ะเนี่ย  ไปสวนแบบขาเดี้ยงเนี่ยนะ  มึงจะเดินยังไงฮะ!?  บอกกูที?” ภคินตอบคำถามด้วยการเหลือบตาลงมองที่เท้าผม  แล้วค่อย ๆ คลี่ยิ้มมุมปากออกมา

   ชิบหาย...  รู้สึกว่านรกจะมาเยือนอย่างบอกไม่ถูก

......................................................................
..............................................
.............................
..............

   พอไอ้ฟาร์รู้จุดหมายปลายทางของวันนี้เท่านั้นแหละ  มันอยากจะถอยรถกลับบ้านแทบไม่ทัน  ซึ่งก็ไม่ทันจริง ๆ ครับ  เพราะสุดท้ายมันก็ได้บรรทุกบรรดาสิ่งมีชีวิตแปลก ๆ เข้าไปเต็มคันรถ  ก่อนจะมุ่งหน้าไปหาอะไรกินกันเสียก่อน  ผมกะว่าไอ้สวนรถไฟเนี่ย  มันก็ต้องไปตอนเย็น ๆ ใช่มั้ยล่ะครับ  ไม่อย่างนั้นก็โดนแดดเผาตายพอดี  สุดท้ายก็เลยมาแวะกินข้าวเช้าควบข้าวกลางวันตอนบ่ายสามโมง...  กระเพาะไม่พังวันนี้ก็ไม่รู้จะพังวันไหนแล้วครับ

   ร้านที่เราแวะกินเป็นร้านข้าวมันไก่ข้างทาง  ซึ่งรสชาติไม่ได้แย่  แต่ก็ไม่ได้ดีอะไรมาก  เรียกได้ว่ากินกันตายเหอะครับ  ไอ้ฟาร์ที่ออกจะคุณหนูเรื่องกินถึงกับกินเหลือเยอะพอควร  เพราะอาหารไม่ถูกปากมัน

   “กินเหลือไม่ดีนะครับ” พ่อกัญชายอดดวงใจอดจะทักขึ้นมาไม่ได้  แหม...  เห็นแล้วผมได้แต่หมั่นไส้มันในใจ
   “ไม่อร่อย”
   “ฟาร์...  พูดเบา ๆ นะมึง  เดี๋ยวปังตอแป๊ะแกลอยมาปักกลางหัวพวกกู” ผมถึงกับต้องรีบสะกิด
   “ถ้าไม่อร่อยก็ไม่ต้องทานหรอกครับ”
   “มึงจะเก็บไว้เซ่นน้องหนูดีมึงใช่มั้ย?” ไอ้กันสอดปากเข้ามาแซว  เดี๋ยวมึงได้ชะตาขาดละไอ้กัน
   “น้องหนูดีไม่ทานอาหารรสชาติแย่หรอกครับ” โห!  มันไม่ใช่ผีธรรมดานะครับ  น้องหนูดีเป็นผีมีระดับ
   “อร่อยไม่อร่อยก็ช่างแม่งเหอะ” ประโยคนี้จากผู้ชายที่แร้นแค้นเงินทอง “ว่าแต่มื้อนี้ใครจ่าย?”

   เกิดความเงียบปกคลุมไปทั้งโต๊ะ  ไอ้พระเอกชิ่งเอาตัวรอดด้วยการยิ้มหน้าระรื่น “วันเกิดกูนะเว่ย  พวกมึงไม่คิดจะทำอะไรเพื่อกูบ้างเหรอ?”
   “โอเค...  พวกกูเลี้ยงมึงเอง” ผมล้วงเหรียญห้าขึ้นมาวางบนโต๊ะ “พวกมึงเอามาคนละห้าบาท  อ๊ะ...  กูยอมออกสิบบาทเลย  ถือว่าพวกกูได้ให้ของขวัญมึงครบถ้วนกระบวนความแล้ว  อย่าได้ทวงของขวัญอะไรจากกูอีก”
   “มึงเล่นมุกนี้เหรอไปป์” มันหรี่ตาลง “คิดว่าคืนนี้จะรอดเหรอ”
   “กรี๊ดดดดดดดดดดดดดดดดดดดดด!  ประเจิดประเจ้อ  ผู้ชายสองคนนี้บอกว่าจะมีเพศสัมพันธ์กันค่ะคุณ!”
   “เชี่ยโจ้  มึงจะพูดดังหาพ่อมึงเหรอ!?  แล้วจากเรื่องอาหารหมาไม่แดกมันมาเรื่องนี้ได้ไงวะ”

   “เมื่อกี้ลื้อว่าลกชากมังทำไมนะ?” ชิบหาย...  เสือกตะโกนดังไปจนอาแป๊ะแกฟาดปังตอประหนึ่งจะสะบั้นหัวผมให้ขาดตามไก่ไป “ลื้อบอกว่าหมาไม่แหลก?”
   “แต่คนแหลกไงครับแป๊ะ  อร๊อยอร่อยด้วย”

   รอดไปนะกู...  เฮ้อออออออออออออออออออ  ไอ้เวรทั้งหลายก็ไม่ได้หยิบยื่นความช่วยเหลือมาให้เล้ย  มันน่ายืมปังตอแป๊ะแกมาฟันให้รู้แล้วรูรอด

   จ่ายเงินเสร็จแม่งวิ่งออกจากร้านแทบไม่ทัน  ผมก้มมองนาฬิกาข้อมือก็พบว่าเป็นเวลาอันควรแล้ว  ที่เราจะเสด็จไปสวนรถไฟเสียที  แม่ง  เวิ่นเว้อมานาน  พอฟาร์หาที่จอดรถได้  ผมก็หาไม้ค้ำมาให้ไอ้พระเอกขาเฝือกที่ทำซ่า  เสือกอยากจะมาเดินสวน  ไม่ดูสารรูปตัวเอง  มันทำหน้าเบื่อ ๆ ตอนที่สอดมือเข้าไปจับตรงส่วนด้าม  แล้วค่อย ๆ เดินกะเผลก ๆ ข้าง ๆ ผม  รู้หรอกน่าว่ามันอยากจะยืนด้วยขาของตัวเองเต็มแก่แล้ว  คิดดูสิ  ใช้ไม้ค้ำคนธรรมดายังไม่ชอบเลย  แล้วนี่กับไอ้ภคิน...  ผู้ชายที่แม่งคิดว่าตัวเองแน่นักหนา  ผมว่าไม่เกินสองเดือนต้องมีเหตุการณ์ที่มันเหยียบไอ้ไม้ค้ำนั่นหักคาตีนแน่ ๆ

   “แล้วที่มึงตั้งใจมาสวนนี่เพื่ออะไรวะ  อยากทำกายภาพบำบัดรึไง?” ผมเดินข้าง ๆ ไอ้คนที่กำลังกระโดดเหยง ๆ ไปตามทาง
   “กูไม่ชอบนั่งอยู่เฉย ๆ   มันรู้สึกเหมือนกูทำอะไรไม่ได้”
   ผมถอนหายใจ “ซึ่งมึงก็ทำอะไรไม่ได้จริง ๆ   โอ๊ย!  เดี้ยงแล้วยังซ่ามาทุบหัวกูเหรอ”
   “กูไม่เคยเดี้ยง!”
   “แล้วไอ้ขาในเฝือกแข็งเป๊กนั่นมันอะไรวะ  มึงมันชอบฝืนทำอะไรเกินตัว”
   “กูไม่ได้ฝืน...  กูทำเพราะกูทำได้” มันว่าพลางพยายามเดินด้วยไม้ค้ำให้เร็วกว่าผม
   “ไอ้ดื้อเอ๊ย” ผมส่ายหัวเอือม ๆ “ดันทุรังจริง ๆ ”
   “มึงก็ขี้บ่นจริง ๆ ” มันว่า “แต่กูก็ชอบที่มึงเป็นแบบนี้แหละ  เป็นห่วงกูล่ะซี้” ไอ้พระเอกหันมายักคิ้วหลิ่วตาให้ผม  เสือกมาเปลี่ยนโหมดเลี่ยนอะไรตอนนี้ครับพี่  กูเขินนะเนี่ย “นั่น!  เขินอีก ๆ ”
   “แม่ง...” พูดได้แค่นี้จริง ๆ ครับ  ด่าไม่ออก  น้ำท่วมปากเลย
   “ตรงนั้นจะหวานกันให้มดกัดตายเลยรึไงครับ”

   ฮึก...  เมื่อบอสใหญ่มันออกโรงถึงขนาดนี้  กูเลยต้องรีบจ้ำอ้าวเดินไปให้ทันการ  ผมถามภคินว่าอยากทำอะไร  แต่มันดันบอกว่า...  ทำอะไรก็ได้ที่มีผมอยู่ด้วย  เมื่อเช้าใครเอาน้ำตาลกรอกปากมันมาวะ  สารภาพกับกูมาซะดี ๆ !  พวกผมเช่าเสื่อผืนใหญ่มากาง  แล้วนั่งมองหน้ากันเหมือนจะรอให้ใครพูดอะไรออกมาก่อน

   “มึงจะจั่วกันตรงนี้จริง ๆ เหรอวะ” ไอ้โจ้ว่าแล้วล้วงกระเป๋าหยิบกล่องไพ่ขึ้นมา “แต่ก็เอาเหอะ  นักพนันที่แท้จริงต้องไม่เลือกสถานที่”
   “โจ้ส่งมาให้กู...” ไอ้กันจั่วไพ่แล้วสะบัดออกไปสุดแขน “เทิร์นของข้า...  จั่วไพ่!  ออกมาเลย  บลูอายไวท์ดราก้อน!”
   “มันจะออกมาได้ไงวะ  มอนสเตอร์ระดับสูงมึงต้องบูชายัญก่อนเซ่!” เอ๊ะ...  เหมือนกูจะด่าผิดประเด็นไปนิด  แต่จะให้พวกมันทำไพ่เดคนี้แปดเปื้อนมิได้  เพราะมันมีจิตวิญญาณของดูเอลลิสต์หลงเหลืออยู่น่ะสิ “แล้วมึงจั่วตรงนี้  ตำรวจก็มาลากคอไปพอดีสิวะ”
   “โธ่...  กูนึกว่ามึงจะด่าที่เล่นไพ่” ไอ้ภคินบ่น
   “นายนั่นแหละคิน...  บอกให้พวกเรามาที่นี่  สรุปว่าไม่มีอะไรทำ?”
   “กู... จะไปปั่นจักรยานกับไปป์!” มันประกาศกร้าว
   “เฮ้ย!  ถามกูบ้างสิว้อยยยยยยยยย  แล้วนี่มึงกล้าใช้คำว่าปั่นจักรยานกับกูเหรอ?  ดูยังไง ๆ กูก็ต้องปั่นฝ่ายเดียวชัด ๆ ”
   “ขาของผัวก็เหมือนขาของเมียนั่นแหละ” ทฤษฎีเหี้ยอะไรของเมิ้งงงงงงง  เกิดมาไม่เคยได้ยินโว้ย “ฉะนั้น...  ลุกเด๊ะไปป์!”
   “ไม่เอา!  มึงตัวหนักจะตายห่า  กูไม่ปั่นนนนนนนน”
   “อะไรนะ  อยากปั่นอย่างอื่นมากกว่า?”
   “ควายยยยยยยยยยยยยยย”
   “เดี๋ยวสระอาหายแล้วมึงจะหนาว  ไป!” มันยื่นเฝือกมาเตะผม “ไม่อยากให้กูเดินเยอะไม่ใช่?”

   เชี่ยนี่เล่นมุกนี้แล้วกูจะทำไงได้ล่ะครับ  ผมสะอึกฮึกหนึ่งก่อนจะเดินฮึ่ม ๆ มาดึงไอ้เดี้ยงขึ้นจากเสื่อ  พอเห็นไอ้ภคินส่งยิ้มอย่างผู้ชนะแล้ว...  กูอยากจะเตะอัดพญานาคมันสักที  รู้ว่ากูเป็นห่วงแล้วคิดว่าจะทำอะไรก็ได้เรอะ...  เออ  มึงคิดถูกแล้ว!

   ผมพาเจ้าภาพวันเกิดมาจัดการเรื่องเช่าจักรยานเสียให้เรียบร้อย  ตอนนี้เป็นเวลาเย็นย่ำ  แดดร่มกำลังดี  ถ้าไม่ติดว่าต้องแบกควาย  ผมว่ามันก็เหมาะจะปั่นจักรยานดีนะ  สวนที่เต็มไปด้วยสีเขียว ๆ ช่วยให้ความวุ่นวายในเมืองใหญ่นี่สงบลงอย่างเหลือเชื่อ  ยิ่งผมที่เป็นพวกชอบธรรมชาติแบบนี้ก็อดไม่ได้ที่จะสูดลมหายใจเอาออกซิเจนบริสุทธิ์เข้าปอด  ฮ่า...  สดชื่น

   “มึงจะยืนหายใจอีกนานมั้ย  ค่าเช่าเขาคิดเป็นชั่วโมงนะ”
   “รู้แล้วน่า” ทำกูหมดอารมณ์หนุ่มหล่อในป่าใหญ่ “ขึ้นมาเลยครับคุณชาย”

   แม้ว่าจักรยานแม่บ้านสีชมพูแปร๋นมันจะไม่น่าพิศมัยเท่าไหร่  แต่ไอ้ภคินก็ขึ้นนั่งซ้อนหันหลังชนผมอย่างไม่ลังเล  มันรวบไม้ค้ำทั้งสองไว้ที่มือขวา  ผมยืนรอสักพักจนมันจัดท่านั่งเรียบร้อย  จึงค่อย ๆ ไถจักรยานไปข้างหน้าแล้วยกเท้าขึ้นปั่น...  ฝืดเอาเรื่องครับ  เคยแต่ปั่นเอาไอ้เชอร์ซ้อนสมัยเด็ก  เจอของหนักเลยกูงานนี้

   “แดกช้างทั้งโขลงมารึไงวะ  กูปั่นทีขาแทบจะหัก”
   “ฮ่า ๆ ๆ ๆ   มึงแห้งเกินไปต่างหาก  ถามจริง  สมัยเด็กไปโตที่เอธิโอเปียเหรอวะ”
   “กูว่าเอาด้านหลังสอยอัดติดต้นไม้ซะดีมั้ย?”
   “อยากเป็นหม้ายก็เชิญ...”
   “ภคินมึงอย่าลากเฝือกกับพื้นสิวะ  มันปั่นยากนะเว่ย” ผมหันไปแว้ก...  ยังไม่ทันสางคดี  หางตาก็เหลือบไปเห็นเรือพายลำน้อย ๆ ลอยกลางน้ำ  จะไม่อะไรเลยครับ  ถ้าบนเรือไม่ได้มีไอ้ฟาร์กับอาร์ทศาสตร์มืดนั่งอยู่!  แม่ง!  กูอยากจะปั่นจักรยานลงไปแซวกลางน้ำ “ภคิน...  ภคิน!  ไอ้ฟาร์กับไอ้อาร์ทอะ  เชี่ย  พายเรือสวีทหวานแหวว”
   “แล้วไงวะ  สู้กูก็ไม่ได้...  ใช้แรงงานเมีย  หวานกว่าเยอะ” ฟังยังไงมันก็แปลก ๆ อยู่ดี “ไม่ต้องสนใจคู่คนอื่นเค้าหรอก  เสือกจนเป็นนิสัยนะมึงอะ”
   “ไอ้...”
   “ไม่เอาแล้ว  วันเกิดกูทั้งที  อย่าเถียง  เรามาร้องเพลงกันดีกว่า”

   ผมได้ยินเสียงกดปุ่มมือถือดังตึ๊ด ๆ   เฮ้ย  รู้สึกเหมือนหายนะจะมาเยือนว่ะ  มือถือ i-mobile รุ่นลำโพงแซ็ปหูดับของมันทรงพลังแค่ไหน  ผมได้พิสูจน์กับเสียงนาฬิกาปลุกของมันมาแล้ว  และตอนนี้ที่มือถือมันกำลังจะสำแดงฤทธิเดชให้ชาวโลกได้ฟัง...  แม่ง...  นี่มัน...

เป็นแฟนคนจนต้องคนหน่อยน้อง  พี่นี้ไม่มีเงินทอง  มารองรับความลำบาก

   เสียงพี่ไมค์ดังลั่นแหวกขั้วหัวใจ  ฉีกหนังหน้าผมให้แหลกเป็นชิ้น ๆ “ดังไปแล้วโว้ย  ภคิน!”
   “อ้าว...  ร้องเพลงนี้ไม่ได้เหรอ  งั้นเปลี่ยน”

เมียพี่มีชู้...  ชาวบ้านรู้  หรือเปล่า

   “ภคิ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนนน”
   “มึงนี่รสนิยมเพลงเรื่องมากจริงนะ”
   “มันไม่ใช่เรื่องเพลงว้อย  แต่มันเป็นเรื่องลำโพงนรกแตกของมึงต่างหาก”
   “กูจะเปิดเพลงนี้เป็นเพลงสุดท้ายละ  ช่วยกูร้องด้วย...”
   “มะ...” ปฏิเสธไม่ทันจบคำ  พี่ท่านก็แหกปากขึ้นมาดังลั่น


http://www.youtube.com/v/1NKxalmq2VU?version=3&amp;hl=en_US

“เธอเห็นขอบฟ้านั้นไหม  สักวันจะพาเธอไป” มันกางแขนทั้งสองออกกว้าง ๆ “บนทางที่มี  บางทีก็หกล้ม...  ไม่เป็นไร”
“เอ้า!  ร้องสิ!” มันหันมาบังคับผมที่ยังคงได้แต่อึ้งก่อนจะร้องต่อ “มีเป็นเพื่อนร่วมทาง  จับมือเคียงข้างไม่ห่าง  แค่นี้ก็พอ  ชีวิตก็มีครบ... แล้วทุกอย่าง”

   ผมเผลอยิ้มตาม...

อู้ว~  ทำทุกวันที่มีให้งดงาม... ด้วยกัน  เชื่อว่าวันดี ๆ มันจะรออยู่ที่ปลายทาง...  ไปป์!”
“โว๊ะโอโอโอโอ่~” ผมแหกปาก  สุดท้ายก็ต้องเล่นไปกับมันจนได้... “แค่เธออยู่ข้าง ๆ   อ๊ะอ่าว  ก็เปลี่ยนให้ชีวิตฉันไม่เหมือนเก่า...  อยากร้องนัก  มึงขึ้นให้ถึงนะโว้ย”
“เธอทำให้ถะโน้นนนนนนนนนนนน~  ของฉันสวยงาม” ผมหัวเราะลั่นกับถนนเสียงสูงสุดเพี้ยนของมัน “โว๊ะโอโอโอโอ่~  ในวันที่เราเริ่ม... เดินทาง  แค่เพียงมีเธอเดินกับฉันข้าง ๆ   ก็ทำให้โลกนี้~ นั้นสดซ้ายยยยยยย~  สวยงามไปทุกอย่าง  เหี้ย...  พี่แหลมแกกินนกหวีดเข้าไปเหรอวะ”
   “มึงนั่นแหละ  เสือกมาท้าทายอำนาจมืด  ริอาจร้องเพลงพี่แหลม”
   “ฮ่า ๆ ๆ ๆ   แต่ก็สะใจดีนะ” ผมยิ้มกว้าง  รู้สึกบ้าที่เห็นด้วยกับมัน “ที่นี่คือโลกอีกใบ  ที่นี่จะไม่มีใคร  แค่เธอกับฉัน  ที่รู้ว่าโลกนี้... เป็นยังไง”

   โลกของผม...  โลกของภคิน...  โลกของเรา...  สายตาของเรามีเพียงแค่ถนนเส้นเล็ก ๆ ที่ทอดยาวไปเบื้องหน้าเท่านั้น

อู้ว~  ทำทุกวันที่มีให้งดงาม... ด้วยกัน  เชื่อว่าวันดี ๆ มันจะรออยู่ที่ปลายทาง...  โว๊ะโอโอโอโอ่~  แค่เธออยู่ข้าง ๆ   อ๊ะอ่าว  ก็เปลี่ยนให้ชีวิตฉันไม่เหมือนเก่า  เธอทำให้ถนน... ของฉันสวยงาม
โว๊ะโอโอโอโอ่~  ในวันที่เราเริ่ม... เดินทาง  แค่เพียงมีเธอเดินกับฉันข้าง ๆ   ก็ทำให้โลกนี้... นั้นสดใส...  สวยงามไปทุกอย่าง


   ผมรู้สึกถึงความอุ่นที่แผ่นหลังเพราะภคินเงยหน้าพิงมันอยู่  ไม่ต้องการคำพูดที่หวานหู  ไม่ต้องการของขวัญราคาแพง  ไม่ต้องการอะไรแล้ว...  แค่มี ‘คนข้าง ๆ ’

   “ลั่นลา ลั่นลา...  ลั่นลา ลั่นลา...  ลั่นลา ลั่นลา ลั่นลา ลั่นลา ลั่นลา ลั่นลา” และแหกปากเสียงยาว “ล้า~~~~~~~~~~~”

   เราระเบิดเสียงหัวเราะกับความบ้าที่ไม่ได้นัดหมาย “บ้าเอ๊ย!  คราวหน้ามึงเลือกเพลงง่าย ๆ หน่อยนะ”

อู้ว~  ทำทุกวันที่มีให้งดงาม... ด้วยกัน  เชื่อว่าวันดี ๆ มันจะรออยู่ที่ปลายทาง...  โว๊ะโอโอโอโอ่~  แค่เธออยู่ข้าง ๆ   อ๊ะอ่าว  ก็เปลี่ยนให้ชีวิตฉันไม่เหมือนเก่า  เธอทำให้ถนน... ของฉันสวยงาม
โว๊ะโอโอโอโอ่~  ในวันที่เราเริ่ม... เดินทาง  แค่เพียงมีเธอเดินกับฉันข้าง ๆ   ก็ทำให้โลกนี้... นั้นสดใส...  สวยงามไปทุกอย่าง

   ภคินพูดกลั้วหัวเราะ “ท่อนสุดท้าย...  ช่วยกัน!  แค่เธออยู่ข้าง ๆ  อ๊ะอ่าว  ก็เปลี่ยนให้ชีวิตฉันไม่เหมือนเก่า  เธอทำให้ถะโน้นนนนนนนนนน~ ของฉันสวยงาม” แล้วเราก็ช่วยกันแหกปากปิดฉากบทเพลงอันน่าหัวร่อนี่
“โว๊ะโอโอโอโอ่~  ในวันที่เราเริ่ม... เดินทาง  แค่เพียงมีเธอเดินกับฉันข้าง ๆ   ก็ทำให้โลกนี้... นั้นสดซ้ายยยยยยยยยยยยยยย~~~"

“สวยงามไปทุกอย่าง...”


   เคยยิ้มกว้างจนแทบบ้ามั้ย...  พวกผมกำลังเป็นแบบนั้นเลยล่ะ

   ต้นไม้สองข้างทางทอดยาวออกไปไกลสุดสายตา  จักรยานสีชมพูแปร๋นยังคงเคลื่อนไปข้างหน้าไม่มีหยุด  ผมลอบยิ้มกับหัวหนัก ๆ ที่พิงอยู่บนหลังไม่ห่าง...  นี่เป็นวิธีการอ้อนของภคินมันล่ะ  วันเกิดมันแท้ ๆ   แทนที่ผมจะทำให้มันมีความสุข  แต่มันกลับเป็นคนทำให้ผมมีความสุขแทนซะงั้น

   “เจ็บคอเลยว่ะ  ฮ่า ๆ ๆ ๆ” ผมยิ้มกับคำบ่น “กูชักจะติดใจบริการจักรยานนี่ซะแล้วว่ะ”
   “ตลกละมึง” บ่นไปงั้นแหละ  ผมแหงนหน้าสูดอากาศดี ๆ เข้าปอด
“รู้มั้ย...  ทำไมกูอยากมาที่สวน...  เพราะรู้ว่ามึงจะดูแลกูไง  พากูเดิน  พากูนั่ง...  พากูไปทุกที่”
   “แล้วมึงรู้ตัวมั้ยว่ามึงหนักมาก!?”
   “รู้พอ ๆ กับที่รู้ว่ามึงรักกูแหละ...” ผมชะงัก...  เลือดไหลเวียนมารวมกันอยู่บนหน้า  แทบจะปั่นจักรยานชนต้นไม้ข้างทาง “วันนี้วันเกิดกู...  ยี่สิบกว่าปีที่ผ่านมา  กูไม่เคยคิดว่ามันมีความสำคัญเลย  วันนี้ก็เหมือนกัน  กูก็ไม่ได้คิดว่ามันพิเศษไปกว่าวันอื่นเลย”
   ผมแอบใจแป้วนิด ๆ ที่ทำให้มันรู้สึกว่าวันเกิดสำคัญไม่ได้...

   “เพราะมีมึง...”
   “ฮะ!?”
   “เพราะมีมึงอยู่ข้าง ๆ   วันเหี้ยอะไรก็พิเศษแม่งทุกวัน  แล้วจะเอาวันไหนไปพิเศษกว่าวันอื่นวะ?”

   ไม่น่าเชื่อ...  ว่าคนเราจะยิ้มกว้างได้ขนาดนี้

.........................................................
.......................................
.....................
........

ออฟไลน์ Indigo

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 433
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +1030/-7
   พวกผมแวะกินข้าวเย็นกันที่ร้านอาหารระหว่างทางกลับมหา’ลัย  แม้ว่าบ้านฟาร์จะอยู่ใกล้กว่า  แต่มันก็ต้องเลยไปส่งพวกผมถึงหอพักอยู่ดี  ประเสริฐหาใครเทียบได้จริง ๆ เพื่อนผม  ไอ้กันกับไอ้โจ้ลงก่อน  แล้วค่อยมาส่งผมกับภคิน  แม่ง  ยิ่งมองไอ้คู่รักประหลาด ๆ นั่นนั่งรถออกไปด้วยกัน  ยิ่งคันไม้คันมืออยากเสือกซะจริง ๆ

   ผมพาไอ้พระเอกขึ้นลิฟท์มาถึงห้องของเรา...  โอเค  ภารกิจวันเกิดเสร็จสิ้นเสียที  อดจะยิ้มอย่างภูมิใจไม่ได้  ที่ทำให้วันธรรมดามีความหมายในใจขึ้นมาเยอะ  ผมตะโกนบอกภคินที่นั่งดูทีวีอยู่ “กูอาบน้ำก่อนนะ”

   ไม่มีเสียงตอบรับจากหมายเลขที่ท่านเรียก  ตีความได้ว่า ‘จะทำอะไรก็เรื่องของมึงเหอะ’   ผมเลยเดินเข้าห้องไปเตรียมผ้าเช็ดตัว  พอยกเสื้อยืดขึ้นมาดมแล้วก็ได้แต่เบ้หน้า...  แม่ง  เหม็นเหงื่อชิบหาย  คิดแล้วก็ถอดเสื้อออกทางหัวจะได้ชำระร่างกายให้หายอาการคันยิบ ๆ นี่ซะที  แต่อยู่ ๆ ก็มีสัมผัสร้อน ๆ กอดรัดเข้าที่ช่วงเอวพร้อมกับน้ำหนักตัวที่ทิ้งลงมา  ทำเอาผมสะดุ้งเฮือกปาเสื้อเหม็นเหงื่ออัดหน้าไอ้คนข้างหลัง  ซึ่งมันก็ปัดทิ้งทันที

   “โอ๊ย!  ปามาทำไมวะ?”
   “มึงนั่นแหละ  อยู่ ๆ เข้ามาทำไม” ผมรู้สึกเหมือนชีวิตแขวนบนเส้นด้าย  ที่รอแค่ไอ้ภคินสะกิดจึ้กเดียวแม่งก็ขาดแล้ว  วงแขนของมันยังกอดรัดอยู่ไม่ปล่อย
   “มาเอามึงแหละ”
   “ไอ้สาดดดดดดดดดดดดดดดดดด” ผมศอกใส่มันเข้าเต็มรัก “ไม่เอาอะไรทั้งนั้นโว้ยยยยย  เดี้ยงแล้วไม่เจียมเหรอมึงอะ”
   “การมีอารมณ์ทางเพศช่วยให้กระดูกสมานฉันท์กันเร็วขึ้นนะเว่ย  แพทย์แผนอนาคตบอกไว้”
   “มึงเอาไปบอกรัฐสภาไป”
   “ไปป์!” มันขึ้นเสียง  แล้วตบป้าบเข้าที่ตูดผม “อย่าดื้อ”
   “ดื้อบ้าอะไรเล่า  โอ๊ย...  อย่ามาขยำตูดกูนะ” มันหัวเราะลั่น...  เฮ้ย!  เสียตัวไม่ใช่เรื่องตลกครับพี่
   “กูนะแม่ง....  เสียใจอะ  นึกว่ากลับห้องมามึงจะแอบเข้ามาเปลี่ยนเป็นชุดวันเกิดแล้วผูกโบว์ไว้ที่หัวนม”
   “ไอ้สัตว์!  มึงฝันไปได้เลย”
   “งั้นก็ฝันเปียกว่ะ”
   “อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกก  ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยย” กูแพ้มุกลามกโว้ยยยยย  ตอนนี้สภาพผมแม่งก็ร่อแร่เต็มที  แทบจะล้มตึงลงไปกับพื้น  เพราะไอ้ภคินมันทิ้งไม้ค้ำไว้ที่พื้นแล้วทิ้งตัวกอดทับผมให้ลงไปนอนบนเตียง  จึงบังเกิดเป็นศึกสายพรหมจรรย์ที่ยื้อแย่งอยู่อยู่เหนือเตียงนอน  ด้วยความว่าเป็นฝ่ายเสียเปรียบแต่แรก  ไอ้แห้งอย่างผมหรือจะสู้แรงกรรมกรอย่างมันได้  สุดท้ายก็ล้มตึงลงไปบนเตียงนอนด้วยกันทั้งคู่

   “หึ ๆ ๆ” มันหัวเราะหลอนประสาท
   “มะ... มึงทำอะไรกูไม่ได้หรอก  ขายังคาอยู่ในเฝือกเลยสัตว์”
   “หือ?” มันเลิกคิ้ว “แล้วใครบอกว่ากูจะทำอะไรมึง”
   “เออ...  งั้นก็แล้วปะ...”

   ลิ้นไม่ทันจะเข้าปากก็โดนอีกฝ่ายล้วงออกมาเสียก่อน  มือร้อน ๆ จับคางผมไว้ไม่ให้หันหน้าหนีไปไหน  ลิ้นร้อน ๆ ถูกส่งเข้ามาหยอกเย้าในโพรงปากอย่างเร่าร้อนจนผมต้องหลุดครางอือ...  สูบไปป์คราวนี้เล่นเอาร้อนไปถึงข้างใน  มืออีกข้างของมันที่เหลือปัดป่ายไปมาอยู่บริเวณอกเปลือยเปล่าของผม...  แม่งเอ๊ย  เสื้อก็เพิ่งถอดทิ้งไป  ไม่ต้องล้วงเลิ้งอะไรละ...  โล่งโจ้งเลยมึง

   “ฮือ... แฮ่ก... ภะ... อื้ออออ” ผมพยายามส่งเสียงในลำคอ  แต่ผลที่ออกมาคล้ายเด็กทารกฝึกพูดนัก  ภคินงับเบา ๆ ที่ริมฝีปากล่างของผมแล้วดึงหยอกเอินเล็กน้อย  เล่นเอาขนลุกไปทั้งตัว...  เชี่ยละ  กูชักจะเคลิ้มตาม

   เฝือกหนัก ๆ กับขาเปล่า ๆ อีกข้างของมันวางทับขาผมไว้ไม่ให้หนีไปไหน  ภคินนั่งทับผมไว้จนขยับแทบไม่ได้  พูดตรง ๆ นะ  ถึงจะปากแข็ง  แต่ก็ต้องยอมรับในใจว่า...  ผมเองก็ชักจะคล้อยตามมันไปเสียแล้ว  ยิ่งไอ้มือที่มาลูบ ๆ วน ๆ แถวยอดอกก็เร่งเร้าอารมณ์เสียจนอดไม่ได้ที่จะบิดกายเรียกร้องให้มันสัมผัสมากขึ้นอีก

   “แฮ่ก... แฮ่ก...” ผมหอบพลางกอบโกยลมหายใจเข้าปอด  ในขณะที่มันยอมปล่อยให้ริมฝีปากผมเป็นอิสระ “มึงจะฆ่ากูรึไงวะ...  อ๊ะ” เสียงที่ตามหลังประโยคมันหลุดออกมา  เพราะส่วนแข็งขืนของอีกฝ่ายดันมาสีเข้าที่ต้นขาด้านในของผม...  ผมมองเป้ามันแล้วหันกลับไปมองหน้า  ไอ้พระเอกยักคิ้วกวนประสาทก่อนจะกระตุกยิ้มมุมปาก
   “กูบอกแล้ว...  พญานาคมีจริง  ไม่ต้องไปหาดูถึงแม่น้ำโขง” ไอ้เหี้ยยยยยยยยยยยยยยยยยย!  มึงยังจะอวดของอีกเรอะ
   “มึงเป็นพวกโรคจิตชอบโชว์ของรึไงวะ...  อ๊า...  อย่าเอามาสีกูนะโว้ย”
   “กูจะเล่นแม่งทุกอย่างเลย...  ดีด  สี  ตี  เป่า”
“เฮ้ย!  มึงจะเป่ายังไงวะ  ไม่ใช่เทียนวันกะ... อั้ก!” ไอ้เอฟเฟ็คต์ต่อท้ายเกิดจากมัน... ตะปบมือลงมากลางเป้ากางเกงผม  แล้วเริ่มบีบเค้น... “ภะ... ภคิน...  ไม่เอา...  มันเสียว...”
“เสร็จกูแน่มึง...  มาถึงขั้นนี้แล้ว” เชี่ย...  ไอ้น้องชายไม่รักดี  ดันไปสนองตามมันซะได้  จะดิ้นหนีก็ถูกขามันทับไว้  ผมเลยทำได้แค่นั่งอยู่เฉย ๆ รอรับสัมผัสจากมือทั้งสองข้างของมันเท่านั้น  กางเกงขาสามส่วนถูกรูดซิบปลดลงมากองอยู่ที่สะโพกเรียบร้อยพร้อมกับชั้นใน  ผมหลับตาปี๋ในขณะที่ถูกมันปรนเปรอให้ด้วยมือ

   “อ๊า...  อื้อออออออออ” ผมหลุดเสียงครางอย่างทนไม่ได้  ตอนมันสะกิดเข้าที่ส่วนปลายเบา ๆ   แล้วค่อย ๆ ไล้มือไปมาจนผมต้องเกร็งไปทั่วทั้งร่าง  แต่มันไม่กลับยอมสัมผัสเต็ม ๆ เสียที  ไอ้การกระทำแบบนี้มันยิ่งทำให้ทรมานหนักกว่าเดิมเสียอีก “ไอ้เชี่ย  มึงจะทำอะไรก็รีบ ๆ ทำ”
   ไอ้ภคินหัวเราะลั่น  แต่เสือกผละมือออกไปหน้าตาเฉย “แหม...  ทำหน้าเสียดาย”
   “ภคิ้นนนนนนนนนนนนนนนนนนนน!” ผมซัดป้าบที่แขน “มึงทำอะร้ายยยยยยยยยยย”

   กูอ่อยให้ขนาดนี้  เสือกมาหยุดกลางคัน...  มันค้างนะโว้ย!

   “เดี๋ยวครับไอ้น้อง  คืนนี้ยังอีกยาว” มันว่าแล้วปลดกระดุมกางเกงยีนส์ออก  ควักของดีเมืองหนองคาย (พญานาค) ออกมาโชว์ประหนึ่งคนโรคจิต “เอ้า!  เชิญอมเลยครับน้อง”
   “ไอ้เชี่ยยยยยยยยยย!” โอ๊ย...  เลือดที่ตีนกูไม่เหลือแล้วครับ  ไหลมากองที่หน้าหมดแล้ว  มึงเอาเข็มเจาะหน้ากูตอนนี้  รับรองว่าเลือดพุ่งปรี๊ด “มะ... ไม่เอา”
   “ไปป์...” มันทำเสียงอ่อน “วันเกิดกูนะ...  ยังไม่เลยเที่ยงคืนเลย”
   “กู... ขอเช็คเวลาก่อน” ที่เหี้ยกว่านั้นกูคือเอี้ยวตัวไปคว้ามือถือมาดูนาฬิกา...  ชิบหาย  อีกสิบนาทีจะหมดวัน
   “แม่ง....  มันตลกตรงที่มึงเสือกหยิบนาฬิกามาดูตอนจะเอากันเนี่ยแหละ” มันจิ้มหัวผมและผายมือออก “เอ้า!  เชิญ”
   ผมถอนหายใจออกมาเฮือกใหญ่  จ้องหน้าไอ้ภคินที่มองมาเหมือนจะอ้อนวอน “ทับขากูอยู่...  แล้วกูจะก้มยังไงล่ะ” เท่านั้นแหละคุณเอ๊ย  ขาหนัก ๆ สองข้างที่กอดเอวผมของพี่ท่านลอยวืดหายไปทันที

   ผมหรี่ตามองมันเป็นเชิงว่า ‘เร็วเชียวนะมึง’   นี่ถ้ามีหางมันกระดิกไปแล้วครับ  ดวงตาเรียว ๆ นั่นวาววับเหมือนรอดูว่าผมจะทำอะไรต่อไป  เอาวะ...  ไม่ใช่ครั้งแรกซะหน่อย  ถึงจะเป็นครั้งแรกหลังจากที่ขามันหักก็เหอะ  ถือว่าทำบุญให้คนเสมือนไร้ความสามารถ  พอคิดได้แบบนั้นผมก็โน้มตัวลงไปแล้วยื่นปลายลิ้นออกมาสัมผัสเบา ๆ ตรงส่วนปลายที่มันตื่นตัวเต็มที่

   “อ๊ะ...” ร่างกายภคินกระตุกเล็กน้อย  มันสั่นด้วยแรงอารมณ์จนผมเองก็รู้สึกได้  ผมไล้สัมผัสด้วยลิ้นไปตามความยาวช้า ๆ   ก่อนจะครอบครองไว้ด้วยริมฝีปาก “เชี่ย...  มิยาบิยังอายมึงอะ”
   “ไอ้-อ่า”
   “อย่าพูดขณะมีอาหารอยู่ในปากสิวะ  มารยาทอะมีมั้ย” พ่อกัดทิ้งซะเลยดีมั้ย!  ผมขมวดคิ้วนึกอยากจะทำหมันเป็นของขวัญวันเกิดให้มันเสียจริง  เลยจัดการเอาคืนโดยโอบรัดของดีของมันด้วยริมฝีปากให้แนบแน่นแล้วรูดขึ้นลงแรง ๆ  ซึ่งมันก็ครางตอบรับเป็นอย่างดี “อะ... ไปป์... อื้อออออ... อ่า...”

   ผมแอบเหลือบตามองแต่ต้องรีบหลบตาแทบไม่ทัน  ก็สายตาไอ้ภคินดันจ้องมาที่ผมพอดีน่ะสิ  แถมแม่งมองซะอย่างกะจะแดกกูเข้าไปทั้งตัว  ขืนสบตานานว่า 3 วินาทีรับรองว่าขาดใจตายแน่ ๆ   ผมสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิในกายของเราที่ทะยานสูงขึ้นจนห้ามไม่อยู่  ในห้องเงียบ ๆ มีแต่เพียงเสียงชื้นแฉะจากการปนเปรอเท่านั้น...  ผมหลับตาปี๋  พยามยามเร่งขยับให้เร็วขึ้น  ซึ่งก็เหมือนจะได้ผล  เพราะเสียงทุ้มต่ำนั่นครางหนักขึ้น  แต่อยู่ ๆ มันก็ดึงหน้าผมออกจากกลางลำตัวของมัน  จนส่วนที่อยู่ในปากของผมหลุดพรวดออกมา  แล้วผมก็ถูกมันกระชากตัวขึ้นมา...  มันนอนเหยียดขาแล้วจับขาผมเกี่ยวกระหวัดรอบเอวของมันไว้  นั่นทำให้ผมหน้าซีด  ชิบหาย...  ท่านี้ไม่เคยลอง  แต่กูรู้ว่ามันอันตราย

   “ภคิน...  แหะ ๆ   มึงคงไม่ทำท่า...”
   “วันนี้... กูจะไม่ทำมึง” ผมยิ้ม “แต่มึงเป็นฝ่ายทำแทน”
   “แหะ ๆ  มึงจะยอมให้กูรุก?  โอ๊ย!  ตบหัวกูทำไม”
   ตาคม ๆ นั่นจ้องผมเป็นเชิงดุ  สันจมูกโด่งนั่นเชิดขึ้นอย่างน่าหมั่นไส้  ก่อนจะแย้มมุมปากเผยรอยยิ้มที่ชวนตีนกระดิก “มึงอยู่ข้างบน”
   “ไม่เอา  ไม่เคยทำ”
   “ไม่เคยก็ลองสิวะ  มึงรู้มั้ยเค้าบอกว่าท่านี้เหมาะกับครั้งแรกด้วยซ้ำไป....นี่ถ้ามึงไม่มัวแต่อายก็ไปสบายละ  เอาล่ะ! ลุย”
   “ไม่!  กูทำไม่ปะ...  ไอ้ภคิน!” ผมโวยวายยกใหญ่  เพราะพี่ท่านไม่สนหน้าอินทร์หน้าพรหมกระชากกาเกงผมหลุดออกมาจากตูด  แล้วสอดนิ้วเข้าไปด้านในเลย “โอ๊ย...”
   “เจ็บเหรอ?” ผมพยักหน้า “เออ...  ไม่เจ็บก็แปลกแล้วล่ะ”

   แม่ง...  ฟาดหัวคนตายนี่เค้าคิดราคาเท่าไหร่ครับ  มีแบบเหมาจ่ายมั้ย?

   “อ๊ะ...” ยังไม่ทันด่าอะไร  นิ้วที่สองก็แทรกตัวเข้ามาเพิ่ม  ผมได้แต่ซบหน้าลงบนไหล่มัน  เพราะไม่รู้จะเอาหน้าไปไว้ที่ไหนดี  จะเงยหน้าก็เจอหน้ามัน  จะก้มหน้าแม่งก็มีน้องชายมันโด่เด่ชี้หน้าอยู่...  เกิดเป็นไอ้ไปป์มันช่างลำบากจริง ๆ

   ผมครางอื้ออึงในลำคอตอนที่มันเพิ่มจำนวนนิ้วเข้ามาหมุนควงในร่างกาย  ความรู้สึกเสียวซ่านไปถึงไขสันหลังกระตุ้นให้ร่างกายต้องขยับสะโพกตามที่มันนำพาไป  ยอมรับว่ารู้สึกดี...  ดีจนแทบบ้า  แต่พอมันถอนนิ้วออกเท่านั้นแหละ  นรกก็มาเยือนกูอีกครั้ง

   “นั่งเลยไปป์” มันบอกด้วยอารมณ์คล้าย ๆ เชิญชวนให้นั่งบนรถเมล์
   “มะ... ไม่เอา...” ผมเงยหน้ามองมันด้วยสายตาเว้าวอน “กูใช้ปากให้มึงก็ได้...  แต่ท่านี้กูไม่เอา...”
   “กูจะเอา!” เอาแล้วครับ  มันประกาศกร้าว “บอกมาซิ  วันนี้วันเกิดใคร?”
   “กูก็จ่ายเงินค่าข้าวให้มึงแล้วไง”
   “สิบบาท?  กูมีราคาสิบบาท?”
   “โหย...  ไอ้ห่า  งี้วันเกิดกูเมื่อไหร่  กูจับมึงตอนซะดีมั้ย”
   “อย่านอกเรื่อง  นั่งเร็วคนดี” มันมองผมเหมือนจะแดกหัวแล้วกรีดยิ้ม “อย่าให้ใช้กำลัง...”

   แม่ง...  เรื่องปกติกูยังแพ้มึง  แล้วเรื่องบนเตียงกูจะรอดเรอะ!

   ผมกลืนน้ำลายเอื๊อกใหญ่กับขนาดของมัน  แต่ในเมื่อชีวิตแม่งไม่มีทางเลือก  ระหว่างโดนมันแดกหัวตายกับโดนมันทะลวงตูดตายไม่รู้อย่างไหนมันจะน่าอนาถใจน้อยกว่ากัน  เราจ้องหน้ากันในความเงียบสักพัก  มันพยักหน้าเป็นเชิงเร่ง...  มึงไม่ได้เป็นกูนี่หว่า  มึงไม่เข้าใจหรอก  ฮืออออออออออ  ผมหลับหูหลับตาค่อย ๆ ยกตัวขึ้นจับส่วนนั้นของมันไว้  แล้วค่อย ๆ กดตัวเองลงไปช้า ๆ

   “อ๊า...  โอ๊ย...  ไอ้เหี้ย  มันเข้าไม่ได้หรอก...” ผมนั่งค้างกลางอากาศเพราะรู้สึกว่ามันฝืดเกินกว่าจะเข้าไป  ขนาดว่าเตรียมตัวเตรียมใจมาแล้วแท้ ๆ
   “ก็เข้ามันตั้งหลายรอบแล้วนี่” มันเลิกคิ้ว  ผมรู้สึกเหมือนมันกระดิกตีนในเฝือกเป็นเชิงว่า ‘รีบ ๆ เอาเข้าไปซะที’   เหมือนโดนกดดัน  ผมจะร้องไห้อยู่รอมร่อแล้ว  แต่ก็ฝืนกดสะโพกตัวเองลงไปช้า ๆ   รู้สึกได้ถึงสิ่งแปลกปลอมที่เข้ามาในร่างกาย...  ผมต้องค่อย ๆ หมุนบิดสะโพกลงไปช้า ๆ   ทีละนิด...  ทีละนิด...  ซึ่งไอ้เหี้ยด้านล่างทำหน้าลุ้นระทึกมาก  ใช้เวลาสักพักมันก็เข้าไปจนสุด  ภคินหลับตาลงแล้วครางออกมาเบา ๆ อย่างเคลิบเคลิ้ม “เห็นมั้ย...  ความพยายามอยู่ที่ไหน  ความสำเร็จอยู่ที่นั่น”
   “กูว่ามันไม่น่าจะใช้สำนวนนั้นได้นะ”

   เชี่ย...  สัมผัสได้เลยว่าตัวเองกำลังบีบรัดมันจนแน่นไปหมด  แค่ขยับตัวนิดเดียวผิวกายด้านในก็เสียดสีกันจนร้อนแทบไหม้  รู้เลยว่าตอนนี้ร่างกายตัวเองขึ้นสีแดงจัดไปทั้งตัวแล้ว...  ผมกัดปากเก็บกลั้นเสียงน่าอายนั้นไว้  แต่อยู่ ๆ ไอ้เดี้ยงด้านล่างก็ขยับสะโพกสวนทางขึ้นมา

   “อ๊ะ...  อื้อออออ  ภคิ้นนนนนนนนนนน!” ผมร้องลั่น
   “ก็มึงไม่ขยับซะทีอะ  เอาแต่ตอดกูตุบ ๆ อยู่นั่นแหละ” อยากจะเถียงว่ากูไม่ได้ทำ  แต่ก็น้ำท่วมปาก
   “กะ... ก็มันแน่นอะ  ขยับไม่ได้หรอก”
   “ได้สิ  ลองดู  เร็ว ๆ ” มาถึงตอนนี้  ผมนึกภาวนาให้มันเป็นฝ่ายขยับแบบเมื่อกี้เสียยังดีกว่า  เพราะตอนนี้พี่ท่านเปลี่ยนเป้าหมายมาปลุกเร้าส่วนหน้าของผมเพื่อดึงอารมณ์ให้พุ่งขึ้นสูงอีกครั้ง  ส่วนริมฝีปากบางก็ง่วนอยู่กับการสร้างรอยที่หน้าอกนับไม่ถ้วน  ความเสียวซ่านที่ได้รับทำเอาผมไม่สามารถทนอยู่เฉย ๆ อีกต่อไปได้  จนต้องยอมเป็นฝ่ายเริ่มขยับตัวขึ้นลงเสียเอง  มือสั่น ๆ ทั้งสองของผมเกาะอยู่บนบ่าของมัน  แล้วค่อย ๆ ยกสะโพกขึ้นช้า ๆ   ก่อนจะกดตัวเองลงไปด้วยจังหวะเดียวกัน  ทำแบบนั้นซ้ำไปซ้ำมา  จากที่เจ็บ...  ตอนนี้ก็ยังเจ็บครับ...  แม่ง  แต่พอมีอารมณ์ร่วมขึ้นมาก็ลืมเจ็บไปได้ชั่ววูบ

   “อา... ไปป์... ไปป์... เร็วขึ้นอีกสิ” ภคินผละออกมาจากยอดอกผม “เร่งเครื่องเลยน้อง”
   “อื้อออ...  ภคิน...” ผมครางที่โดนมันงับแถว ๆ หน้าอกเล่น  แถมมือมันยังไม่ละออกจากส่วนนั้นของผมสักที
   “คราวหน้ากูจะให้มึงดื่มไดเกียวหลังอาหาร”
“เพราะใช้แล้วเครื่องฟิต  สตาร์ทติดง่าย...  ถุย!” แล้วกูจะต่อมุกมึงทำม้ายยยยยยยยยยยยย  ไม่เข้าใจตัวเองวุ้ย

การกระตุ้นที่ส่วนหน้าช่วยเร่งให้ผมเคลื่อนไหวขึ้นลงเร็วขึ้นด้วยว่าลืมเจ็บ  เสียงผิวกายเสียดกระทบกันยิ่งชวนให้อารมณ์พุ่งสูงขึ้นเรื่อย ๆ จนแทบอยากจะปลดปล่อยออกมา  ผมได้แต่ส่งเสียงครางกระเส่าและหลับตาลงซึมซับความสุขสมที่ได้รับทั้งจากด้านบนและด้านล่าง  อีกทั้งเสียงทุ้มต่ำที่ครางอย่างพึงพอใจด้วยความรูสึกดี  นั่นยิ่งทำให้ทั้งผมทั้งมันขยับร่างกายเข้าหากันเร็วขึ้น  ผมลอบมองร่างกายสมส่วนอันเต็มไปด้วยกล้ามเนื้อตึงจากการทำงานกรรมกรของมัน...  แม่งเอ๊ย...  เซ็กซี่ชิบหาย...

   ผมเชิดหน้าขึ้นแอ่นสะโพกรับความเร็วที่เพิ่มขึ้น “อ๊ะ... ภะ... ภคิน... กูจะออกแล้ว”
   “ออกไปไหน...  ยังทำไม่เสร็จเลย”
   “ไอ้สัตว์!  มึงยังจะมามุกกะกูนะ... อ๊า...”
   “กูก็จะไม่ไหวแล้วว่ะ...  แม่ง...  เสียวเกินไปแล้ว” มันช่วยขยับสะโพกสวนขึ้นมาทั้งเร็วและแรงขึ้น  สองแขนของผมโอบกอดรอบคอมันไว้แน่น  ภคินเลยหน้าขึ้นมาเปลี่ยนเป้าหมายจากยอดอกมาประกบริมฝีปากของผมแทน...  ลมหายใจของเรารุ่มร้อนจนแทบเผาผลาญกันเอง  ต่างฝ่ายต่างส่งลิ้นเกี่ยวกระหวัดเข้าหากันจนน้ำใส ๆ ไหลเยิ้มลงมาถึงปลายคาง  ไม่ต่างจากด้านล่างที่ยังคงขยับเข้าหากันไม่หยุด  ในวินาทีที่เร่งเร้านั้น...  แรงเสียดสีจากทั้งด้านหน้าและด้านหลังกำลังทำให้ผมคลั่ง

   “อา... ไปป์...  ไปป์ของกู...” เสียงครางเรียกชื่อนั่นทำให้ผมไปถึงฝั่งฝันก่อนมันเสียแล้ว  ผมปลดปล่อยออกมาจนเลอะไปทั่วหน้าท้องที่แข็งเกร็งนั่น “อ๊า... ภะ... คิน... ภคินนน” มันก็ไม่ได้ต่างกันนักหรอก  แค่ผมครางชื่อมันก็แทบจะปลดปล่อยแล้ว  ผมกัดลงบนหนังควายหนา ๆ ตรงหัวไหล่ของมันเพื่อระบายอารมณ์
   “โอ๊ย... แม่ง... แน่นกว่าเดิมอีก... ไปป์... ไปป์...” ภคินยังคงจ้วงแทงเข้ามาในร่างไม่หยุด  ผมเองก็ขยับตอบรับมันเช่นกัน

ไม่นานนักมันก็กระตุกแล้วปลดปล่อยเข้าไปในร่างกายผมจนได้  น้ำอุ่น ๆ ฉีดพุ่งเข้ามาในร่างกายทำเอาตัวผมกระตุกตามไปด้วย  ผมครางเสียงดังลั่นก่อนจะซุกหน้าลงกับบ่าของมันอย่างอ่อนแรง...  เพิ่งเคยขยับเองเลยเพิ่งรู้ว่ามันเหนื่อยขนาดนี้  เหงื่อแตกเหมือนไปวิ่งสี่คูณร้อยมาอย่างนั้นแหละ

   ภคินค่อย ๆ ถอนกายออกจากผมช้า ๆ  มันดึงตัวผมลงไปนอนทับบนตัวมันทั้งอย่างนั้น “ไหนดูหน้าหน่อยซิ” ผมกดหน้าลงกับหมอน  ไม่ยอมให้มันล้อได้หรอกเว่ย  เขินจะตายห่าอยู่แล้ว “กูบอกมึงแล้วว่าเฝือกไม่มีผลในแนวราบ”
   “ไอ้หื่น!” เสียงด่าอูอี้ลอดจากหมอน  แต่มันก็ยักไหล่ไม่แคร์สื่อ  แถมยังกอดผมแน่นขึ้นอีก
   “ขอบใจว่ะ”
   “ภคิน...” ผมเสียงอ่อน...
   “ที่ยอมขยับซะที  แม่งนั่งอยู่เฉย ๆ ตั้งนาน”
   ผมฟาดไหล่มัน “มึงจะช่วยพูดเรื่องอื่นได้มั้ย  ทำเป็นไม่เห็นว่ากูแก้ผ้าไปเลยก็ได้”
   “ฮ่า ๆ ๆ ๆ ๆ ๆ   มึงก็เป็นซะอย่างนี้แหละ  ปากบอกไม่เอา ๆ   สุดท้ายก็ยอมกูทุกอย่าง” ผมสัมผัสได้โดยไม่ต้องมองหน้า...  ว่าคนพูดกำลังยิ้มกว้างอยู่ “กูถึงได้รักมึงไง”
   ผมชะงักไปกับคำบอกรักที่ไม่มีปี่ไม่มีขลุ่ย  พอเห็นผมเงียบ ๆ มันเลยพูดต่อ “กูไม่รู้ว่าจะพูดยังไงให้แม่งสวยหรู  ทุกครั้งที่กูลำบาก  มึงก็คอยช่วยเสมอมา  กูกล้าพูดเลยว่า...  ถ้าไม่มีมึงกูก็ไม่มีวันนี้หรอก  ตลอดมามึงอดทนกับความเอาแต่ใจของกู”
   “มากด้วย”
   “เออ...  มากก็มากวะ” มันหัวเราะ “กูจะไม่ขออะไรมากมายไปมากกว่านี้แล้ว” มือข้างหนึ่งของมันซุกเข้าไปไล้เส้นผมของผมเล่น  ก่อนจะดันให้เข้าไปใกล้มันมากขึ้น  มันเอียงหัวชนกับผมเบา ๆ “สัญญานะ...  ว่าจะอยู่ข้าง ๆ กัน”

   ผมหลับตาลงซึมซับความอบอุ่นที่ล่องลอยในอากาศ “เออ...”

   อกด้านซ้ายของอีกฝ่ายทาบลงกับอกด้านขวาของผม...  เหมือนตัวเองมีหัวใจสองดวงที่เต้นอยู่ข้าง ๆ กัน...

   บ้าเอ๊ย...  ใจเต้นแรงยิ่งกว่าตอนมีอะไรกันอีกว่ะ


TBC


คนเขียนชอบเพลงคนข้างๆของ25hoursมากค่ะ  เป็นเพลงที่ความหมายดีมากจริงๆ  ฟังแล้วอดจะยิ้มตามทุกครั้งไม่ได้  ใครอ่านนิยายแล้วไม่ฟังไปด้วยพลาดนะค๊าาาาาาา
ที่สำคัญคือเป็นเพลงที่อธิบายมุมมองความรักของคู่คินไปป์ได้ดีมากๆ  บางทีชีวิตคนเราอาจไม่ต้องการอะไรมากมายไปกว่า"คนข้างๆ"เนี้ยแหละ
คนข้างๆในที่นี้ไม่ได้หมายถึงเฉพาะแฟนอย่างเดียวนะคะ ไม่ว่าจะครอบครัว เพื่อน หรือใครก็ตามที่ทำให้ถนนชีวิตของคุณสดใสขึ้นมาได้....นั่นแหละ "คนข้างๆ"ล่ะ :]
เพลงนี้ตอบโจทย์ทุกอย่างจริงๆค่ะ  นี่คนเขียนโปรโมทแบบไม่ได้ค่านายหน้าเลยนะ  นั่งฟังวันละสิบๆรอบ

ที่จริงตามตารางแล้วตอนนี้จะโพสลงวันที่26เมษาซึ่งเป็นวันเกิดไปป์ค่ะ  แต่เนื่องด้วยคนเขียนเขียนเอ็นซีไม่ผ่านได้กลับไปแก้ใหม่เลยลงไม่ทัน กระซิกๆ
เอาเป็นว่าลงHBDคู่รักกากๆของเราเลยละกัน//ติดป้าย ภคิน <3 วิรัล//
เอ๊ะ...ว่าแต่ทำไมไปป์มันเสียตัวรับวันเกิดวะเนี้ย เอิ๊กกกกกกกกกกกกกกกกกกกก

ออฟไลน์ littlepink

  • เป็ดเด็กช่าง
  • *
  • กระทู้: 342
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +2/-0
:z13: :z13: :z1  :z13:
เดี๋ยว Edit จ้าาา ^^
อ่านแว้วววว. .... ตอนนี้น่ารักมากเลย หวาน ๆ
อ่านไปเขินไป ภคินถ้าจะเจ้าเล่ห์ขนาดนี้ละก็นะ
ฮาาาาาาาาาาาา  :m20:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-04-2012 03:19:29 โดย littlepink »

ออฟไลน์ ❥ʞαxiќɒ。

  • เป็ดมัธยม
  • *
  • กระทู้: 174
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +20/-0
ไปป์ออนท็อปปปปปปปปปปปปปปปปปป !!!
 :haun4: :haun4: :haun4:

'ของดีเมืองหนองคาย' ชอบอ่ะคิดได้ไง แต่ละมุก  :laugh: :laugh:
จะฮาหรือจะหื่นดีเนี่ย กร๊ากกกกกกกก ! 555555555555

ไปป์น่ารักมากเลยยยยยยยยยย ซึนตลอดด !! แต่ก็ใจอ่อนยอมภคินตลอดดด ><
ภคินแม่มก็หื่นตลอดเว =.,= (ซึ่งคนอ่านชอบบ 555)

ว่าจะไม่พูดถึงลูกเมียน้อยละ.. แต่ขอซักนิดเหอะ ><
น่ารักกกกกมากเลยยยยย “ถ้าไม่อร่อยก็ไม่ต้องทานหรอกครับ”
แค่ประโยคสั้นๆ ทำให้เราเขินได้ แอร้ยยยย >///<
แล้วยังมีไปพายเรือเล่นกันสองต่อสอง สวีตกันเกินหน้าเกินตาคู่หลักไปแล้วววว 555555555555

ปล. แฮปปี้เบิร์ดเดย์ภคิน ขอให้นายหื่นและเกรียนแบบนี้ตลอดไปป  :L2:

Daiice

  • บุคคลทั่วไป
ฟืดดดดด //ปาดเลือด

ฮ่าๆๆๆ คินไปป์น่ารักตลอด >.<

ออฟไลน์ Ball

  • He exists now only in my memory.
  • เป็ดHestia
  • *
  • กระทู้: 870
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +239/-0
อ๋ายยยยยยยย เลือดแทบหมดตัว :haun4:
แถมแม่งฮาไม่เว้นสถานที่ใดๆ o13

ออฟไลน์ HETATaughT

  • เป็ดประถม
  • *
  • กระทู้: 95
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +10/-0
เขินอะ :m25: นั่งอ่านไปยิ้มไป ไปป์ก็น่ารัก ภคินก็นะ

 :oo1:อีโมนี้คงใช้ในตอนนี้ไม่ได้ ต้องหาใหม่ -..- 
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-04-2012 07:25:24 โดย HETATaughT »

ออฟไลน์ PetitDragon

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4126
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +343/-5
เป็นตอนที่สุดยอดจริงๆ 

ทั้งหวาน ทั้งซึ้ง ทั้งหื่น ทั้งฮา

สุดยอดจริงๆ

 o13

ออฟไลน์ nn~~NN

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1232
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +295/-1
เพลงคนข้างๆ เพราะจริงๆแหละ
Hbd ย้อนหลังให้ภคินนะคะ
ตอนนี้ครบทุกรสจริงๆ ฮึ้ยยยย  :กอด1:

CoMMuNiTY Of ThAiBoYsLoVE






ออฟไลน์ route rover

  • เป็ดHermes
  • *
  • กระทู้: 2428
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +221/-7
ไปป์น่ารักอ่ะ :impress3: คินก็น่ารัก  :o8:

ออฟไลน์ EunJin

  • เป็ดHephaestus
  • *
  • กระทู้: 1313
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +114/-2
ตายมากกกกกกกกกก  เป็นของขวัญวันเกิดของภคิณที่เแจ่มจริงๆๆ
เลือดแทบหมดตัว โฮกกกกกกกกกกก -,.-

RGB.__

  • บุคคลทั่วไป
ไปป์น่ารักมากกกกกกกก
หวานกันจัง ถึงจะหวานแบบเกรียนๆก็เถอะ  :laugh:

ออฟไลน์ ordkrub

  • เป็ดAphrodite
  • *
  • กระทู้: 4157
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +341/-12
อิ่มใจ!!!!!
รักทั้งคู่เลยครับ :3123:
« แก้ไขครั้งสุดท้าย: 30-04-2012 15:21:27 โดย ordkrub »

ออฟไลน์ gupalz

  • เป็ดArtemis
  • *
  • กระทู้: 4911
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +604/-20
คู่นี้ยังฮาได้แม้กระทั่งตอนมันเอากัน

ออฟไลน์ phoenixa

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 569
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +13/-1
ทั้งหวาน ทั้งฮากันอยู่ในพาร์ทเดียวกัน
แต่จะว่าไปคู่นี้ก็ทำแบบนี้กันอยู่ตลอดนะ
แต่นาบกันอยู่แล้วววว ยังเล่นมุกกันได้อีกอ่ะ

อยากอ่านครั้งแรกของน้องฟาร์
คือแบบว่าพี่อาร์ทจะอ่อนโยน ตามใจน้องฟาร์หรือเปล่า
เพราะปกตินี่บังคับกันนิดๆ ตลอดอ่ะ

ออฟไลน์ My_yunho

  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1684
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +43/-5
ไปป์ๆๆๆๆๆๆๆ

ออฟไลน์ Noo_Patchy

  • เป็ดHera
  • *
  • กระทู้: 1055
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +123/-4

ออฟไลน์ JingJing

  • เป็ดมหาวิทยาลัย
  • *
  • กระทู้: 552
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +83/-2
หวานมาก และก็ :m25: :m25: มาก

ออฟไลน์ evilheart

  • เป็ดนักขาย
  • เป็ดDemeter
  • *
  • กระทู้: 1921
  • ให้คะแนนชื่นชมคนนี้: +145/-3
คู่นี้เกรียนมากกกกกก

 

สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด สนใจลงโฆษณา คลิกดูรายละเอียด


สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด
สนใจ คลิกดูรายละเอียด สนใจ คลิกดูรายละเอียด